Dilara Pınar ARIÇ Kimdir?

Dilara Pınar ARIÇ, 26 Mayıs 1990’da İstanbul’da doğdu. Lisans eğitimini Fatih Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı alanında 2008 yılında ÖSS Sözel 457.si olarak başlayıp bursunu kazanarak 2012’de onur belgesiyle tamamladı. Yüksek lisans eğitimini Trakya Üniversitesi’nde Türk Dili alanında Menasik-i Hac eseri üzerine 2015’te tamamladı. İngilizce ve İspanyolca bilmektedir. İnsomnia’nın Saati ve Gülümse Hayata adlı iki kitabı bulunmaktadır. Yordam, Sanat Duvarı, Ay Vakti, Yedi İklim, Gece Dergi, Yerelhaberim, Yenigün Gazetesi, Haber Galerisi gazetesinde yazılarını yayınlamıştır. Gülümse Dergisi diye bir yayın organı yürütmektedir. Resim, Bendir, Zumba, yaratıcı drama, nezaket ve görgü kuralları, liderlik, yaşam koçluğu, girişimcilik eğitimi almıştır. Şu anda İstanbul Üniversitesi’nde Türk Dili ve Edebiyatı alanında doktorasına devam etmektedir.

The post Dilara Pınar ARIÇ’ın Yeni Romanı Çıktı! appeared first on Sanat Duvarı.

Cemal Süreya – Yakın (Sevda Sözleri – YKY)

Güzelsin sevgilim,

Ama çok yakından

Cemal Süreya – Tek Yasak (Sevda Sözleri – YKY)

Özgürlüğün geldiği gün

O gün ölmek yasak!

Turgut Uyar – İyimser bir Sonuç’a (Göğe Bakma Durağı – YKY)

Ben bir gün giderim ki neyim kalır

Eksik bıraktığım her şeyim kalır

Yaz günü kim ister ki öldüğünü

Eksik bıraktığım her şeyim kalır

Yaşamam bir beyazlık gibi sanki

Eksik bıraktığım her şeyim kalır

Genişlerim dağılırım beyazım

Ben bir gün giderim ki neyim kalır

Ben bir gün giderim ki ey diri at

Elbette benim de bir şeyim kalır

Turgut Uyar – Nedense (Göğe Bakma Durağı – YKY)

Nedense

Bir kadını sevmeye hep memelerinden başlanır

Bir şeyi hatırlatmak mı ona

Yoksa bir şeyi hatırlamak mı

Bilmiyorum

Ama nasıl bir şeyse güzel bir şey

Üstelik sonsuz da

Özdemir Asaf – Bir Şeyin Adı

Önce büyük büyük düşündüm.

Sonra, büyük büyük yaşadım.

Ne varsa, onlar aldı.

Şimdi, bana – küçük / bir ölüm kaldı.

Nazım Hikmet Ran – Seni Düşünmek

Seni düşünmek güzel şey,

ümitli şey,

dünyanın en güzel sesinden

en güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey…

Fakat artık ümit yetmiyor bana,

ben artık şarkı dinlemek değil,

şarkı söylemek istiyorum…

“Önce sen’le yazılıyor; senin, sevdiklerinin ve geleceğin öyküsü!” diyerek başladığı yolculuğunda, efsanelere konu olan yerlerden, ağaçların gizemli şarkılarına kadar ilgi çekici konulara değinen, bazen vitamin içeren besinler gibi sağlıklı yaşam ipuçları veren bazen de ünlü ressamlara yer veren Çünkü Başka Sen Yok Blogu’nu takip etmek için linki tıklayabilirsiniz.

Metin Altıok

The post Kısa Şiirler de Çok Şey Anlatır appeared first on Sanat Duvarı.

Teyakkuzda şehir ve şiir bense açmayı erteleyen bir kır çiçeği gibi salınmaktayım İstanbul denen o devasa inşaatta.

Hala çiçek olabildiğim ve çiçek koktuğum hala çiçek diktiğim hala dokunmadan uzaktan sevdiğim insanlar iken aslında içimdeki çiçek tarlası.

Muhalif olduğum da doğru hani dünyanın merkezine oturtulmuş bunca insani ve saçma gayretler içerisinde insanlar illa ki birbirlerinin yakalarından çekiştirirken.

Bir türküyüm ben: yalan mı?

Bir Türk kızıyım ve de vatanına sevdalı.

Türediğim ve kürediğim ve tünediğim mi?

Ah, nasıl dile gelir ki bunca coşkuyu ve ezikliği içimde taşırken ve her şeye rağmen dimdik de ayakta iken.

Yüreğimin kırsalında mayınlı sözcükler ve içimdeki izdiham.

Tutarsız değil de duygularım ama illa ki tüten vapurdumanı gibi sevdalı şehrin denizinde çalkalanıyor yüreğim ve mealim ve sözcüklerim.

Anlatmak istediklerim asla bunlarla sınırlı değil ve illa ki firar etmeliyim bedenimden gecenin atlas yorganını da üstüme çektim mi…

Beylik değil sözcüklerim ve istirham ettiğim elbet yanık ucu mektuplarımın aslında kendi posta kutumda biriktirdiğim ve tüten dumanı da görmezden gel ve sadık olduğum kadar sevgiye ve muhabbete bil de firar etmezden önce bir çalı yığınından başka bir şey değildim ve…

Üstüne benzin döktüm varlığımın ve vücudumun asla hissetmediği bir yangında yüreğimle ve ruhumla yeniden doğdum beni.

Şiirin hüznü değil asla tek sermayem bilakis içimde saklı şehirler dolu şiir ve de isyan.

Bir rabıta ise gidiş yolum.

Bir dik yokuş ise dönüşüm.

Ve hala gidip gelmeyi ertelemediğim düş gücüm ve hayallerimin yelken açtığı.

Küçük bir kuş sekerim de yürekten yüreğe hele ki yüreğimde saklı onca yüreği bir kuşa sığdırabilirken ve nemalandığım hayat bazen yaşarken nazlandığım ve nazımın da niyazımın da sonlanmadığı…

En muteber deyişle yürekteki kehanet ve asalet elbet dirlik ve huzur dilediğim ama dingin bir ruha da erişemediğim.

Gün gözleri gecenin ne de olsa gün ışığını hepten hapsettim iç cebinde yüreğimin ve çeperinden taşan kıyamet öncesi bir alametifarika ve göz göze geldiğim her sözcükle cilveleşen yüreğimde açan nameler gibi yüreğin topuzunda saklı hicaz gibi kelebek gibi ve efkârın boca ettiği kalender duygulardan çıkıp da yola bir ömür de kale alınmamışken olsa olsa bir mucizenin vuku bulmasıdır kalemin artık bir meziyet mi eziyet mi olduğunu bilemezken…

Hangi düş’ün ambarında saklıdır gerçekler ve hangi düştür düşüne taşına yüklendiği gerçekleri bulutların ayaklarına seren.

Karambole giden bir ömürdür aslında peyda olan gecenin busesinde saklı bir duadır hasretle ve masum bir dokunuşla alnına kondurduğum gecenin ve alnımın akıyla yaşamanın da şeceresi iken günlere b/ölündüğüm gecelerden firar ettiğim ve sabah ezanına koştuğum ve çıktığım merdivenlerden hızlıca indiğim.

Gerisin geri kaçtığımdır da hayat belki de yüreğimin mermer mezar başlığında saklı bir dua gibi rücu ettiğim ömre rükû ettiğim inancıma ve şerh düştüğüm anımda saklı yanık bir türküdür kalemin edasında saklı bir hazine ve geceyi öğüttüm şiirlerden derlediğim bir hikâye.

Mazbuttur yüreğim ve varlığım.

Pek de muteber sayılmadığım belki de gecenin kirvesi yıldızın peşine takıldığım aşikâr.

Müptelası olduğum hüzün ve ceketimin düğmelerini iliklediğim hayat.

Kaçmakla iştigal kendimden belki de kaybolduğumun ertesi şafağı atan gecenin isyanında üreyen bir şiirin de dilemması.

Hüzün cetvelimde ölçer biçerim evreni.

Kayıtsızca yaşayan kimse atar da tepemin tası.

Sevinçlerdir dünde kalan içimdeki ukde.

Gündür bazen dengini arayan.

Yazdığım her ferman illa ki son fermanımdan bir önceki ve hala tasnifleyemediğim öykülerim ve kuru başıma fink attığım sözcüklerin şehrinde bilediğim yüreğim bilip bilmeden sevdiğim ve kimsesizliğimle tahta yerleştiğim nihayetinde Rabbime koştuğum ama asla da kendimle uzlaşamadığım.

Koyun koyuna uyuduğumsa kalem ve metinleri deşifre eden.

El ele verdiğim hayat genelde kızgın ve kırgın olduğum batmak üzere olan bir umut teknesi.

Şiarımsa sevgi ve inanç nihayetinde kendime yol aldığım aslında defalarca kendime yol verdiğim.

Bir hece isem gül mizaçlı.

Bir hece ise içine kâinatı sığdıran elbet aşk kadar hiçbir duygu da değil iken nüktedan.

Sürem bitmeden.

İmzam da onaydan geçmeden.

İstiflediğim bunca duygudan bihaber yaşadığım koca ömrün ertesinde yazmaya doyamadığım da asla olmasa gerek bir rivayet ve tevazu yüklendiğim kadar tedarikli iken de acılarda ve işte kendimle ettiğim her münazarada sil baştan kendime paye ve yeni bir şans verdiğim…

The post Sil Baştan appeared first on Sanat Duvarı.

Sefer tasında yenmeyi bekleyen bir yemek gibiyim; soğanı ve yağı olmayı beklediğim bir harcım yemek yapmakla övünen aslında saklı sırlarını bir tencereye boca eden şef-aşçı gibi kısık ateşte pişiyorum önce az sonra yanacağımı bildiğim kadar da yanmaya ve yok olmaya istekliyim.

Satırların her birinde farklı bir tat olmalı keza hayatın bildirgesini sunan ilahi bir sancı ile içimdeki devingen ruhu yola sokmaya çalışıyorum.

Söyleyeceğim her şeyin de bir ayrıntısı günbegün eşleştiğim yeni bir detay ve farklı bir ben aslımı sunmakla kopyaladığım hayallerim ve gün olma hakkımı kullanmadan atlıyorum geceye.

Sandığın içindeki kurtçuklar ve güve misali her aykırı imleç.

Somurtan bir Tanrıyı oynuyorum ne zamanki çoğalmaya ve yazmaya arkamı dönsem.

Yazarak çoğalıyorum, sevgili okuyucum ve sana ihtiyacım var.

Her gün farklı bir gün olmasını ümit edip de kendimi tekrarlamamak adına tüm gayretim.

Yadsıdığım çok şey var kendimle ilintili bu yüzden geri çevrilmemek adına tüm sakıncalarını da kozasında bıraktığım ilahi bir ipekböceği.

Kelebek olmayı erteliyorum çünkü kısa ömürlü bir hayata tüm bu hayallerimi asla sığdıramam.

Düşlerimi tayin edense asla ben değilim. Bazen bir sarkaç görevi gören; bazen yeti anlamında hiçliğime dokunduğum.

Yutan bir sayıyım aslında yuttuğum her nesneyi ve acıyı illa ki yazıya dökmeliyim.

Sevdiğim insanlardan korkuyorum çünkü yanlış tanımlanmak asla haz etmediğim ama hep de başıma gelen.

Sevgi özürlü olduğum zamanlar da var elbette demek ki Allah katında soytarı bir imge kadar kendine dönük yüzünde vedalaştığım iyi yönlerim var ki öncemde asla böyle değildim.

Sebeplerim var yazmak için.

Sebeplerim var anlamlandırılmak adına.

Esnek bir ruhum var ve bağnaz bir aklım kendime yetmediğim ilaveten evrenin benle ne alıp veremediği var, demekten kendimi alamayıp mütemadiyen kontak kurduğum İlahi Koruyucum.

Aşkın bam teline basan hüsranımla başbaşayım ve aşkın ne anlama geldiğini hala öğrenemeyenlere verecek çok şeyim de var.

Aklıma mukayyet olmak adına yazmalıyım ben, sevgili okuyucum ve sen de illa ki beni okumalı ve dünümle yarınım arasındaki farkı hissedip yolunda gitmeyenler konusunda uyarmalısın beni.

Evet, çok şey istediğimin farkındayım aslında söyleyeceklerim bunlarla da sınırlı değil.

An itibariyle zincirlerimden kurtuldum ve doyumsuz ruhuma katık yaptığım bu sihri seninle paylaşıyorum.

Senin gibiyim, sevgili okuyucu: canı acıyan ve ağlayan.

Kötüyüm belki de hele ki nefreti bana öğreten evrene de kızgın çok kızgın hem de.

İçimdeki Lale Devrinden firar ettim ama ben bir çiçeksem illa ki gül olmalıyım.

Gülmem bana tavsiye edilen alabildiğine gülümsemek ve ismimin hakkını vermek.

Çalınan yapraklarım var benim ve o çan eğrisinde saklandığım da yalan.

Herkes gibi değilim aslında yine de herkes olmayı içselleştiriyorum ve hiçlik mertebesinde s/ayıklıyorum.

Ruhun manivelasında bir öğreti kadar değerim olsa keşke ve işte bu değeri sunacak olan da sensin.

Hikâyelerim var, sevgili okuyucum: kendime bile yansıtmadığım binlerce hikâye var zihnimde ve onlarcasını zaten yazdım lakin yetmez ki çünkü söyleyecek şeylerimi bir şekilde hikâye kahramanlarıyla paylaşıp sana sunmak bana yaşama sevinci veren o hulasa döngüde yer almakla düşüncelerime yer vermek arasında gidip geldiğim.

Gidip geliyorum: özellikle dünle yarın arasında sabitlenemediğim gibi sadece bir sarkaç vazifesi yapan ruhumla gitmek istiyorum: en çok da kendimden.

Sayılarım var totem vazifesi gören.

Hecelerim var kendimle sürtüştüğüm her kelimeyi bozguna uğratmak adına yüreğin katedralinde oynak bir manevra gibi insancıl bir ç/ağrı iken vazifelerimi mimlediğim gibi evren tarafınca da mimlendiğim.

Sevdiğim kadar insanları neden kendimi sevemedim ki?

Sevilmeyi dileyen herkes gibiyim aslında saygımla mazbut bir hayatım var en çok da insanların özeline saygı duyulması gereğini bilip de saygı duyulmadığım kimi zaman.

İnsanlar var çevremde aslında inisiyatif kullanmayı bilmeyen.

İnsanlığımla şerh düştüğüm ve yanına yazar sıfatını ekleyip insanca yaşamayı da talep ettiğim.

Kimliğim ya da kimliğin.

Asrın yangını aslında kimsesizliğimiz ve işte kuram dışı bir öğe ile haşır neşir mıhlanmışken bu bilinmeze.

‘’Ozanlar konuşmaz; susmaz da…’’(Alıntı)

Benlik bir kıyam ne de olsa düşkünüm kelimelere ya da kelimeler bana…

Sanrılar yüklenip de gerçeğe döktüğüm.

Gerçek bilip de beni yanıltanlar ve ben kimseyi yanıltmamak adına y/aşıyorum.

Sözcük depomda küflü olanlar da var: kalemin nem kaptığı hele ki havadan nem kapan benliğimle tokalaşan çokça hayal kırıklığı ve acı.

Sırtlandığım kelimeler bir yana… yüküm çok ağır, sevgili okuyucum.

Göremezsin asla ben demesem iyi de desem de görmeyenlerden olma sakın, dememden bile medet buluyorum ve sessizliğini koruyan Tanrıya hep sunuyorum içimdeki iyi niyeti. O hep sessiz aslında susmuyor da sonuç itibariyle O’na emanet varlığım ve kalemim sayesinde anlamlandırmaya çalışıyorum süregelen bu anlamsızlığı.

‘’Sözcüklerin dolu tabancalar olduğu gerçeği. Konuştuğumuz an tetiğe bastığımız. Susmak da elimizde ama bir kere ateş etmeyi seçtik.’’(Alıntı)

Aklım da ruhum da tıka basa dolu ama yine de çok aç’ım belki de girdiğim aç/mazda saklı geri kalan kaygılarım.

Algı eşiğimde çokça yanılgı var kendimle muhatap olduğum zaman zarfında hele ki o gün kalemi elime almamışsam…

Tanıklığında göğün, susturulmuşluğumla meşhurum, sevgili okuyucum.

Dünden bu güne sızan çokça görüntü var ve kulağıma küpe değil de mengenenin eşliğinde yaşadığım ve unutamadığım sıkıştırılmışlıklarım.

Dün de böyleydi.

Bugün ise daha da fazla.

Çocukluğumu yaşadım mı yaşamadım mı ve bu gün hala çocuk kalabilmeyi başarmak çok büyük bir tufan mıdır da hala göze batıyorum sık sık?

Ne arpacığım ne de arpacık kumrusu.

Sadece tek hecelik bir insanım: en çok gül/meyi yasaklayanlara ben hala nasıl oluyor da aşk ile yaklaşırken?

Mezarlığa düşüyor yolum sık sık ve huzurun ayak sesini bastırmasın diye parmaklarımın ucunda yürüyorum. Huzurlu bir ölü bile olmayacağımın garantisini de şimdiden veririm hani.

Yazarın da dediği gibi:

‘’Mezarlıkların ne dingin yerler olduğunu sadece Tanrı bilir. Bunun en sevimli örneği de kitaplıklardır. Ölüler oradadır. Bu ölüler yazmaktan başka bir iş yapmamıştır.’’

Öykündüğüm bir hayat belki de öykündüğüm bir ölüm…

Sevdiğim kadar da sevilmeyi arz etmek bir hata ise…

Evet, hatalıyım çok hem de ve hatalarımı sevmeyi yavaş yavaş öğreneceğim.

The post Sevgili Okuyucum – Mektup appeared first on Sanat Duvarı.

Edebiyat, didaktik olmaktan uzaktır ve yalnızca bir yaşam gerçekliği sunar. Okur da bu yaşam gerçekliğini okuyarak bir hayat deneyimler. Bu deneyimler onun kendi yaşamında karşılaştığı sorunları çözmesinde çocuğa yardımcı olur. Kitap okumanın faydası saymakla bitmez. Kitap okumak, sorun çözmenin yanında sözcük varlığımızı genişlettiği için düşünme becerimizi de geliştirir. W. V. Humbold’un dediği üzere insan anadili kadar düşünebilir. Bu bakımdan çocukların eğitim kurumlarında dilin incelikli örneklerini sunan nitelikli yazınsal metinlerle karşılaştırılması gerekmektedir.

Bu metinleri faydalı oldukları için oburca değil estetik bir haz alarak okumaları sağlanmalıdır. Bunun için de kuramlardan ve kitapları açımlayıcı oyunlarla dolu etkinliklerden yararlanılmalıdır. Türk edebiyatı özellikle geride bıraktığımız yirmi yılda hem yazarlara ve çizerlere ödenen telif gelirlerinden hem de satış rakamlarından anlaşıldığı üzere çocuk edebiyatı alanında ciddi bir gelişim göstermektedir.

Peki Dedemin Bakkalı bu yapıtların neresinde yer almaktadır. Dilerseniz gelin önce yazarla tanışalım.

Şermin Yaşar Kimdir?

Akademik ve yazınsal çevrenin dışında sosyal medya aracılığıyla tanınan ve bir takım çocuk yapıtları ortaya koyan yazarlar da vardır. Şermin Yaşar bunlardan biridir. Yapıtları da aslında çocuk dünyasından hareketle ortaya konmuş, çocuk dünyasını örnekleyen yapıtlardır. Yazınsal niteliği açısından da bir diyecek yoktur. Ancak Dedemin Bakkalı yapıtı söz konusu olduğunda, Dedemin Bakkalı özetine bakıldığında anlaşılmayacak metin detaylıca okuyunca farkına varılacak çocuğun düşünme ve eylemlerinin sorumluluğunu üstlenme anlamında karşılaşacağı olumsuz bir örnek vardır. Dedesinin dükkanında çıraklık yapan ana karakter bütün mahalleye kafasına göre ilaç dağıttığı halde bunun sonucunda ciddi bir sonuçla karşılaşmamıştır. Ancak Dedemin Bakkalı bunun dışında çocuk dünyasından hareketle hatalar da yapan bir karakterin çocuk gerçekliğine göre davrandığı, macera ve merak ögelerini devindiren, çocuğa okuma alışkanlığı kazandırmak amacıyla okutulabilecek yapıtlardan biridir.

Önerim, çocuğunuz kitabı okuduktan sonra üzerine çocuğunuzla biraz sohbet etmeniz ve söz gelimi mahalleye ilaç dağıttığı bölüm üzerinde biraz durup üzerine sohbet etmenizdir.

Bir sonraki incelemede görüşünceye dek kendinize iyi bakın.

The post Dedemin Bakkalı ve Çocuk Edebiyatı Üzerine Kısa Bir Değerlendirme appeared first on Sanat Duvarı.

The post Nefes Alma Saati appeared first on Sanat Duvarı.

Tâlî yol değil, çıkmaz sokak değil!

Senin yolundan geçen, ferahlasın,

Akışı sen belirle, durak değil!

Hayat bir filmse, başrol olacaksın,

Yan rollerin figüranı değil!

Seni her seyreden, kendini bulsun,

Memleketinin yabanını değil!

Hayat bir resimse, boyası sen ol,

Saygınla, sevginle boya her yanı!

Tertemiz kâğıdı eline alan, Seninle boyasın hülyalarını!

21.03.2017

The post Hep Sen Ol appeared first on Sanat Duvarı.

İyi okumlalar…

bilgi@maviyesildergisi.com

123. Sayı İçindekiler:

Evde Kal Türkiye / M. Mahzun Doğan – 3

Yalınlıktan Derinliğe: Sev/gi/ler/de /  Samih Yıkılgan – 4

27 Mayıs ve 12 Mart Dönemlerine Yakın Çekim Bir Roman: Deprem /  Hasan Öztürk – 6

Cabbalak Kâzım /  İbrahim Tığ – 12

Gardımı Aldım, Buradayım / Esra Sağlık – 13

Donuk Kare /  Hilmi Haşal – 15

Geçmiş Zamanın İzinde: Müze Evler / Deniz Depe – 16

Yağmur Kızları / Ceren Demirkıran – 18

Yazarın Ölümü / Mehtap Öztürk – 19

Bir Şeylerin Değişebilmesi İçin: Anahtar / Ömer Eski – 21

Liza’dan Mektup / Rıdvan Yıldız – 22

Yazmak Zorunda mıyım? / Örsan Gürkan – 23

Gülfar’ın Kırkı / Meltem Dağcı – 25

Kuzeydeki Nadir Vaha / Ünal Şarman – 27

Uykudan Uyanırken / İbrahim Hakkı Kaynak – 28

Eskimemiş Sayfalar / Hazırlayan: Özkan Satılmış – 31

The post Mavi Yeşil Dergisi 123. Sayısında appeared first on Sanat Duvarı.

Ucasar’dan çıkıp gitmek tek çârem,

“Kalanlara selâm olsun.”, yol, pâyem.

 Âvâreyim, “Gel, gör beni aşk n’eyledi”?

—– 0 —–

Yola revân oldum bir lokma aşa.

Zor ulaştım Hünkâr Hacı Bektaş’a.

Yâr olmadı gül, hiç bu garip kuşa.

Ya nasîp! “Niçin ağlarsın ey bülbül”?

—– 0 —–

Senden ayrılınca Hak’la özleşmek,

Kaderde “Sarı Çiçek”le söyleşmek,

Tapduk Baba’yla da varmış sözleşmek.

Sitârem, “Gönüller yapmaya geldim”.

—– 0 —–

“Od”un yanıyor gönül tandırında.

Eğriliğe yer yok, dostun bağında.

Hâlin de doğru olsun kelâmın da.

Yoksa sîgâya “Molla Kâsım gelir”.

—– 0 —–

Kova kova suyla dağlar aşılır.

Hayret makamında sabra şaşılır.

İlâhî aşka sıdkla ulaşılır.

Tut beni, “Allah sana sundum elim”.     

—– 0 —–

Çilehânede taate çekilir,

Sirkeyle çavdar ekmeği yenilir,

Kırk gün sonra mâsivâdan geçilir,

Ey Allah’ım, “Ayırma beni senden”.

—– 0 —–

Kolay mı şiir yazmak, mısra dizmek,

Dil bilmek, Türkçeyi imbikten süzmek,

Sözlü geleneği, “Dîvân”ı çözmek,

Hece, aruz?.. “İlim, ilim bilmektir”.

—– 0 —–

Bilmez mîrim, kimi ne yapsan bilmez.

Edep bilmez, hâl bilmez, vicdan bilmez…

Her gönül de aşkı Allah’tan bilmez.

Gerek yok, “Aşksızlara verme öğüt”.

—– 0 —–

Yunus’la söyleşmek için meşk etmek,

Yunusça bilmek, Yunusça düşünmek,

Hakikat meyvesini dermek gerek.

Bu yüzden “Gel, gidelim dosta gönül”.

—– 0 —–

Yunus der, “Mal da yalan mülk de yalan”.

Ömrümüz geçiyor, doluyor zaman.

Boşuna bu hırs, beyhûde bu yalan.

Nevşehrî, “Bu dünya kimseye kalmaz”!   

The post Yunus’la Yunusça Söyleşmek appeared first on Sanat Duvarı.

Hediye oldu bu bayram.

Çocuklara armağan,

Geldi 23 Nisan.

—– 0 ——

Kurulan millet meclisi,

Oldu milletin sesi.

Yüz yıl önce bugün de,

Mutlu etti herkesi.

AKİFE GÜL ALMIŞ

Ben AKİFE GÜL ALMIŞ. 04/02/2013 Tarihinde İstanbul’da doğdum. Aslen Elazığlıyım. Üç çocuklu ailemin ortanca çiçeğiyim. Bir abim birde kız kardeşim var. Eğitim hayatıma 3 yaşımda Şehit İhsan Yıldız Anaokulunda başladım. Şu anda İstanbul Sultanbeyli Hasanpaşa İlkokulu 2/D sınıfına gidiyorum.

The post Yüzüncü 23 Nisan appeared first on Sanat Duvarı.

The post Çiçekler Evlat Kokar appeared first on Sanat Duvarı.

Çiçekler açar leylâk renginde.

Bereket değdi mi yüreğe,

Yağmur yağar leylâk renginde.

——– 0——-

Delirir kan, coştukça coşar,

Irmaklar leylâk renginde.

Akıl baştan taştıkça taşar,

Ummanlar leylâk renginde.

——– 0——-

Kış gelse, soğuk yaksa da

Yağan kar leylâk renginde.

Gök gürlese, şimşek çaksa da

Fırtına leylâk renginde.

——– 0——-

Ecel gelse, nefes dursa da

Ölüm leylâk renginde.

Hayat bitse, kıyamet kopsa da

Mahşer leylâk renginde.                                       

The post Leylâk Rengi appeared first on Sanat Duvarı.

  ‘ELBET BİR GÜN!’

Kendime geldiğim de Datça Devlet Hastanesindeydim, yatağımın başında iki tane ‘Polis memuru’ İfademi almak için gözlerimin açılmasını bekliyordu. Kendime gelmiştim fakat gözlerimi bilerek açmadım.

  Memurların kendi aralarında konuştuklarını duydum…‘Ne yapıp ne edeceğiz, bu çocuğu gözaltına alacağız.’ diye.

  O ara kapı açılıp kapandı, ‘İlçe Emniyet Müdürü’ Emre Bey’… Daha önceden tanışmışlığımız var birkaç ‘küçük’ kavgadan odasına gitmiştim oradan tanıyorum kendisini…

    İki polis memurunu’ da karşına almış olacak ki söylenmeye başladı;

‘Siz ne yaptığınızın farkında mısınız lan, kimi hırpalamak için bekliyorsunuz biliyor musunuz?’

  Polislerden muhtemelen rütbeli olanı cevap verdi;

 ‘Müdürüm, bu herif mütahit Selçuk beyin oğluna saldırmış alkollü iken. Karakolda ifadesini alıp salacağız, biz de zaten.’

Emniyet müdürü Emre;

‘Siktirin gidin lan! Gözüm görmesin sizi, ben alırım ifadesini. Rüşvetçi pezevenkler!’ diye çıkıştı polis memurlarına…

 ‘Adalet diye savunmaya çalıştığınız kitap; okuyucusuna göre işine gelene göre, değişiyor! Bu adam Muğla emekli Cumhuriyet başsavcısı Adnan beyin oğlu. Bülent Çetin. Adnan Bey adalet için kıdeminden olmuş adam. Siz ise böyle bir adamın oğlunu sırf zengin piçini dövdü diye sorguya alıp hırpalayacaksınız he isterseniz bir deneyin de ne ile karşılaşacağınızı bir görün.

Gözümü açacaktım, açmaktan utandım yine babam vardı götümü kollayan… Çünkü “emekli Cumhuriyet Başsavcısı Sayın Adnan Çetin, soyadı gibi kendisi de çetin adamdır” diye anlatır ara sıra konuştuğum amcalarım. Bana kalırsa bir katildir, hem de annemin katilidir.

Ben babamı sileli yıllar oldu, annemin öldüğü gün ben babamı da kaybettim… Kim ne derse desin, herkes benim anlattığım gibi bilecek. Benim babam da yok, annem de…

  Gözlerimi açmaktan utanıyordum, ta ki Emniyet Müdürü Emre sağ elimi tutana dek. Emre sağ elimi sıkıca kavradı. “İyi misin?” dedi, önce sağ sonra sol gözümü açtım. “İdare eder Emre abi…”

-Endişelenecek bir durum yok oğlum, ben hallettim hepsini ifaden de hazır, imzalayıp hastaneden çıkışını alacağız.

-Olmaz abi!

-Nasıl olmaz?

-Olmaz işte, bırakalım kitapta yazan neyse o uygulansın. Gerekirse alıp sorgulasınlar beni içerde. Ben haklıyım abi.

-Sen haklı olabilirsin ama buranın da asayişi benden sorulur ve ben ne dersem o olur. Al imzala şunu.

Diyerek bir ifade tutanağı verdi elime. Sol elimi kaldıracak oldum ki serumun hala takılı olduğunu fark ettim. Sağ elimle kâğıdı alıp yatağımda doğruldum. Emre abi kâğıdın altına diğer elinde tuttuğu dosyaları vererek, “Al, bunun üstünde daha rahat imzalarsın” dedi. Kâğıdı imzaladım okuyabilecek gücüm yoktu. Her şeye hazırdım belki de. İmzaladığım tutanak beni yüzde yüz suçlu ilan edecekti… Bilmiyorum pek önemlide değildi açıkçası… İnceldiği yerden kopsun artık o ip, inceldiği yerden kopsun da bende kurtulayım, vicdanım da kurtulsun.

     Vicdan azabı çok başka bir şeydir, ne var olan sistem üzerine kurulu adalet terazisine ne de ilahi adalet terazisine konulabilir bu azap. Hepsinden, her koşulda tüm ağırlıklardan ağır kaçar vicdan azabı… Fazla uzatmayacağım, kâğıdı imzaladım. Emre abi ifade tutanağını elimden alırken elime bir şey sıkıştırdı, kulağıma yanaştı:

“Al yanında bulunsun işsizsin, baban yolladı” dedi.

   Maddi olarak zor durumdaydım ne verdiğine bakmadan zarfı cebime atıp;

 “Eyvallah abi, kalkıp bir iş bulayım bunu da ödeyeceğim geri. Babama yollayacağımdan emin olabilirsin” dedim.

      Emre abi bir şey demedi kalktı kapıda bekleyen polis memurlarına yöneldi. ‘İfade hazır savcılığa gönderin.’ dedi.

    Ben ise yattığım yatağa tekrar uzanacak iken yatağımın sağ üst köşesinde duran masada titreşimde olan telefonum çalmaya başladı. Uzanıp telefonu elime aldım arayan Adran’dı…

‘- Efendim.

-Sana ihtiyacım var Bülent!

-Hemen mi?

-Evet hemen.

-Neredesin peki?

-Evdeyim.

-Geliyorum.’

     Elimdeki serumu çıkarıp yataktan kalktım, acil servis odasından çıkıp çıkışa doğru yöneldim. Çıkışta hazırda bekleyen birçok taksici vardı birine atladım:

‘-Sür abi.

-Nereye?

-Çınarcık sokak, Sevgi apartmanı.’.

Taksici sol elinde izmarite yakın kalmış bir sigara ile taksinin direksiyonuna iki eli ile yapıştı ve hastane önünden sert bir dönüş yaptı. Dikiz aynasından bana bakarak.

‘Hayrola ne bu telaş?’ dedi.

‘Kazanmakla uğraştığım biri var ve şuan ben onu kazanmadan o kendisini kaybedebilir abi’ dedim.

Çınarcık sokağa vardık, apartmanın önünde indirdi beni.

Karşıda ki ‘Adem Tekel bayii’ açıktı. İçeri girdim;

‘-Abi kolay gelsin.

 -Sağ ol Bülent buyur.

 -Abi iki bira bir karışık çerez bir Winston White.

 -Abi cim hayırdır sigarayı değiştirdin galiba.

 -Yok abi yok kendime almıyorum, ben sigarayı bıraktım.

   Adem abi istediklerimi poşete koydu, Emre abinin cebime sokuşturduğu zarftan taksici için çıkardığım yüz liranın geri kalanını da Adem abiye verdim… Caddenin karşısına geçtim apartmana girdim, asansöre bindim. Kat iki…

      Asansörden indim daire üç zile bastım.

Adran kapıyı açar açmaz bana sarıldı. İç çekerek.

‘Bülent’ dedi.

‘Efendim?’

‘Sana çok ihtiyacım var.’

   Adran başını omzuma yaslayıp ağlamaya başladı.

‘Ne oldu? Dedim.

   Kolları boynumda, başı omuzumda bir yandan sarılmaya devam ederken kapıyı kapatarak oturma odasına geçtik. Adran’ı sakinleştirip koltuğa oturttum.

 Siyah poşetten aldığım biralardan iki tanesini dışarda bırakarak dolaba yerleştirdim, mutfak tezgâhına bıraktığım iki birayı alarak Adrana

Döndüm;

‘İçersin dimi?’

‘Olur.’

Biraların birini Adran’a uzatıp karşısındaki koltuğa geçtim.

‘Ne oldu, neden aradın bu gece beni? Dedim.

‘İhtiyacım vardı.’

‘Neye?’.

‘Sarılmaya!’

‘Hangimizin ihtiyacı yok ki?’

‘Öyle sıradan bir sarılmaktan bahsetmiyorum ama Bülent.’ dedi.

 ‘Ne oldu birden bire?’

‘Mustafa’yla kavga ettik’

 ‘Konu ne peki?’

‘Hamile olabilirim, reglim gecikti.’

‘Bunun için mi tartıştınız.’

‘Evet’

‘Vurmadı dimi o orospu çocuğu sana! Bak vurduysa söyle gideyim sıkayım kafasına.’

‘Yok, saçmalama.’

‘Sen gerginsin son birkaç gündür belki de ondandır reglinin gecikmesi.’

‘Bilmiyorum Bülent, tek bildiğim şey sana sarılıp, yanında güven içinde uyumak istediğim.’

Derin bir iç çekip sigara yaktım. Adranada uzattım.

Adran sigaranın markasını görünce tebessüm etti.

‘Benimkinden almışsın.’

‘Sen seviyorsun, diye’

‘Sarılınca her şey geçecekmiş gibi, sarılınca bunca derdi unutacakmışız gibi dimi?’ dedim.

‘Tam olarak öyle.’ Dedi. Sigaralar bitti, birbirimize sarıldık koltuğa uzandık…

           Adran’da kaldım: Aylar sonra…

SON

The post Sevgi Apartmanı 3. Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

Üşüyorum.

Her gün biraz daha ölüyorum yokluğunla.

Kimse dokunmadı yalnızlığıma….

Çölde susuz…

Sense su…

Bir mısranın içinde saklıdır yalnızlığım.

Sen çaysın bense şeker…

Dalgaların arasında yüzüyorum.

Oynuyorum en masum gözyaşımla.

Bilmiyorsun.

Yazdıklarımı okumuyorsun bile.

Ben şiir sen bir şair…

Bir mısrada gömülü kadere malik bir bedevi…

Haydutlara düşerse yolun beni hatırla…

Sileceğim gökyüzünden adlarını…

Gezeceğim deryalarında katre katre…

Bil ki bir Şehrazat gibi anlatıyorum hayallerimi…

Sense biliyorsun günden güne…

Ben bir hiçim aslında…

Yazdıklarımı okumuyor kimse…

Bilirler ki zambaklar en ıssız yerlerde açar…

Vardır her çiçekte bir gurur…

Ben şairin portresinde gizlenen berceste….

Sense bir masum kedinin bakışlarındasın bu evde…

Akşam yine akşam yine akşam…

Ben de bu sahillerde bir kum olsam.

The post Şairlerin Portresinde Gizlenen Mazmun appeared first on Sanat Duvarı.

Dünyayı virüs sarmış

Hayatta kalmamız da

Bilin ki Allah’a kalmış

———– 0 ————

Duyarsız olmayalım

Kurallara uyalım

Hijyene dikkat edip

Elleri yıkayalım

———– 0 ————

Korona denen virüs

Genç ihtiyar demiyor

Daha çok yaşlıları

Her insanı vuruyor

———– 0 ————

Yalnız olan yaşlının

Hatırını soralım

İnsanlık görevidir 

Ona saygı duyalım

———– 0 ————

Zengin fakir demeden

Yardımlaşmak güzel şey

Özveride bulunup

Olalım iyi bir birey

———– 0 ————

Ne verirsen elinle

O da gider seninle

Yaptığın iyiliği

Unut kalbinde gizle

———– 0 ————

İnsanlar çok azmıştı

Başa gelecek vardı

Bundan ders almalıyız

Virüs dünyayı sardı

———– 0 ————

Kinden nefretten uzak

Dostluklara ver meyil

Dünya fanidir fani

Yarınlar belli değil

———– 0 ————

Virüs kurmadan tuzak

Önlemleri alalım

Araya mesafe koyup

Biraz uzak duralım

———– 0 ————

Yaşlılara sokağa

Çıkmayınız deniyor

O umarsız insanlar

Yasakları çiğniyor

———– 0 ————

Evde sıkılmak niye

Hobiler bul kendine

Çayını kahveni iç

Kitap oku müzik dinle

———– 0 ————

Bu herkesin sorunu

Küçümsemeyin bunu

Duyarlı olmalıyız

Yoksa ölümle biter sonu

———– 0 ————

Şakası yok hastalığın

Doktorlara uyalım

Bir an önce virüsten

Bu dertten kurtulalım.

The post Dostlar appeared first on Sanat Duvarı.

Uçsuz bucaksız çölün ortasındayım.

Üşüyorum bu sıcakta…

Titriyor dudaklarım.

Sen bilmezsin.

Gözler neyi anlatır sana?

Neyi hatırlatır mısralarımda?

Ufka bakar da söylemez.

Sen bilinmezsin.

Dünyalara bedel gözler ufuklarda

İsmin bilinmez diyarlarda

Layık mıdır sözlerim çınlayan kulaklarımda

Anlatır mı sana derdini aklımda

Rahat mıdır başın o yastıkta

Artık bir sırdır ismin baş harflerinde

Bir fısıltıdır ismin söyler misin bana?

Sayıklar mısın adımı duyar mıyım uzaklardan?

Yalnızlığın girdabında ölmekteyim sonsuz meltemin kıyısında?

Söyler de bilmezsin neler söyler sana gözlerim.

Her şeyi öğrenirsin bakarsan gözlerime yeniden.

Çünkü gizli bir sırdır neler söyler dinle kalbimi uzaklardan.

Bir beyaz papatyanın gülümseyişidir sırrım sana bu masaldan.

Bir gözlerim bir de ellerim titrer sana anlatır bu mısralardan.

Bir harfin içinde saklıdır ismin hala dudaklarımda.

The post Bilinmez Satırların İzinden appeared first on Sanat Duvarı.

Adına sıfat olmuş güzelliklerden

Aslını müjdeleyen değerlerden

Kendinden…

Hayat koşturmacasında

Belki en sevdiğin şarkıları unuttun

Belki ne zamandır bir film izlemedin

Belki de şöyle içten, gerçek bir duaya kalbini veremedin…

Korkmak yerine

Şu vakitlere dem bırak gönlünden

Eski, çok eski seni hatırla

Şu yorgun sen ile kıyasla

Tedbiri teşrife çevir

Ve adımlar at özüne şiir şiir…

Mesela ben

’96’daki bir şiirimi buldum

Şimdiyle kıyas edince

Bakın ne kadar masummuşum;

“Gördüm seni sokaklarda, caddelerde

Sonra düşte, sonra içimde, kalbimde

Ve bir gün gülümsedin gözlerime

O gün bu gündür aklım da sende

Bahar geldi seninle gönül yurduma

Şairler ne der acep bu duruma?”

Sen de böyle eski bir şeylerden

Eskimemiş bir şeyleri hatırla

Milenyumdan önceki dünyayı…

Henüz robotlaşmamışken yüzler, sesler

Henüz gerçek selamlaşma kalkmamışken tedavülden

Ne güzeldik

Ne özel hissederdik değil mi?

Madem birçok şey gibi

Korona virüs belası da bize denk geldi

Dinlendirelim, derdini dinleyelim

Adam edelim benliklerimizi

Herkes için edelim duamızı

Temiz tutalım ruhumuzu, bedenimizi…

…

Her şey yeniden yoluna girdiğinde memleket, millet ayırmadan tüm dünya çocukları için güzel bir dünya yeminimiz, boyun borcumuz olsun…

20 Mart 2020, İstanbul

The post Tedbirden Teşrife appeared first on Sanat Duvarı.

“Adamım! Sen nereye gidiyorsun?”

“Benim nerem doğru ki?”

“O devenin sözü…”

“Tabi ki, hayır! Doğru olan yoldur.”

Adam üzülmüş:

“Sen niye doğrulamıyorsun?”

“Yalandan korkmazlar, yılandan korktukları kadar.” demiş.

The post Bir Yılan Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

Mırıldanarak yürüyordu.

Yoldan bir kedi geçti.

Yürümeye devam etti.

Ayakkabıları kirliydi.

Çamura batmışlık hissinden kurtulamamıştı.

Ayakkabı dükkanına gidebilirdi belki ancak gitmek istemiyordu.

Ayakkabısının bağcıklarını düzeltiyordu.

Kimse görmesin diye hafif eğilmiş vaziyette duruyordu.

Düzelttikten sonra doğruldu.

Bir caminin önüne geldi.

Ellerini açıp dua etti.

Yanından bir kağıt toplayıcısı geçti.

Süleymaniye Camii’nin oradan geçerken bir kere işportacıların o komik hallerini unutamıyordu.

Yıllar öncesinde yaşadığı bir hikaye geldi aklına.

İkinci el cep telefonları satan bir adam bir şişe su alıp kaba koydu ve kediye uzattı.

Kedi hafif miyavlayarak sudan biraz içti.

Kedi sarı renkli ve yeşil gözlüydü.

Adamın ayakkabına değerek yanından uzaklaştı.

Adam ayakkabısının bağcığını düzeltti.

Daha sonra tezgahını kaldırıp oradan uzaklaştı.

Adam da aynı şekilde yerde uzanan bir kedi gördü.

Onu kucağına alıp sevdi.

Daha sonra yere bıraktı.

Yaşanan her şey aslında bir anıydı.

Uzaklaştıkça uzaklaştı.

Evinin önüne yani kürkçü dükkanına geldi.

The post Gökkuşağı Altında appeared first on Sanat Duvarı.

Arkamdan oyun oynayan,

Çevirdiği dolaplardan,

İhanetinden utansın!

Yavaşça sokuluşundan,

Yüreğimi yakışından,

Suyun sessiz akışından,

İnsanın yere bakışından,

Yılan gibi sokuşundan utansın!

Saf görünüp göz boyayan,

Haseti gözünü bağlayan,

Beni kör kuyulara atan,

Vicdanından utansın!

Yazıklar olsun verdiğim değer,

Emeklerim boşmuş meğer

Bu kalp bir daha nasıl sever?

Benden utanmıyorsa Allah’tan utansın!

Kanıma ekmek doğrayan

Yediği lokmadan utansın.

Yüreğimi kurşunlayan

Tetiğinden, silahından utansın!

Uzaklarıma yakın, yakınlarıma uzaktayım,

Zannetme ki daha kurduğun tuzaktayım,

Hâlâ varım, hâlâ dimdik ayaktayım,

Beni can evimden vuran, Elindeki hançerden utansın!

The post Utansın appeared first on Sanat Duvarı.

        Saat sabah  ‘06.00’… Telefonumun alarmı çalarken oturur vaziyette olduğum koltukta açtım gözlerimi. Kafamı koltukta bıraksam geri kalan vücudumu kaldırabilecekmiş kadar güçlü hissediyordum kendimi. Hava sisliydi, bir o kadar da ayaz…

      Gece Hakan abiye dert yanarken sızdım sanırım, hatırlamıyorum… Belki de Adran’a bir şeylerden bahsederken biri beni kaldığı apartmanın önünden alıp evime getirip bu koltuğa bırakmıştı…

         Hiçbir şey istediğim gibi gitmiyor ve ben ne yapacağımı bilmiyordum. Bildiğim tek bir şey vardı. O da kalkıp işe gitmem gerektiği…

      Oturduğum koltuktan kalktım, lavoba’ya girip elimi yüzümü yıkadım aynaya baktım… Saçlarımın ön kısmı açılmaya başlamıştı, o yüzden kısa kestiriyordum zaten. Gözlerimin beyazı ise hala kıpkırmızıydı…

        Oturma odasına geri dönerken diğer odanın kapısının açık olduğunu fark ettim içeri baktığımda. Hakan abi yatıyordu… Odaya girip onu rahatsız etmek istemedim, sehpanın üstünde ‘Camel’ paketini gördüm. Sigarayı bırakalı birkaç gün olmuştu ve sarhoş olduğum saatler dışında sigara içmiyordum… Sigara içmek yerine çay demlemeye karar verdim. İşe gitmeden önce bir bardak sıcak çay fena gitmezdi, bu soğuk ve ayaz havada.

            Çay demlenirken hâlihazırda bekleyen sabah haberleri vardı… Sabah haberlerini açtım:              ‘Halk otobüsün’de taciz’, ‘Eski eşini bıçaklama.’. Siyasi liderlerinin kapışması. Ve birçok can alıcı ayrıntılar… Haberleri izledikçe bombok giden tek şeyin hayatımın olmayışını benim gibi birçok insanın da derdi olduğunu anlıyor ve kederleniyordum…

        Adran’la bir gece vakti sahil ’de dut ağacının dibinde oturduğumuz bank geldi aklıma ;

Adran bana dönüp;

  ‘Ne garip değil mi?’ …Dedi.

 ‘Yani?’

 ‘Gerçek şu, canımız yanıyor ve bu yangını milyarlarca yıl yalnızca kendimizin yaşadığını düşünüyoruz.’ -Bir sigara yakıp Adran’a dönmüştüm.-

‘Milyarlarca yaşı olan dünya, ben değilim.’ ‘Haklısın’ demişti…

Haklı olmaktan da sıkılmıştım, ben haklı olmak istemiyordum artık… Yakamoz manzarası, aylardan kış mevsimlerden Ekim’di sanırım, hiç unutmam…

     Belki de unutmuştum. Ne ayı, ne mevsimi ? Hatırlıyordum. Zaman, ‘Her şeyin’ ilacıdır derler oysa ki;

   Zaman hiçbir şeyin ilacı değildir, olsa olsa tedavisi olur ve bilirsiniz ‘klinik’ tedaviler biraz uzun sürer yatmanız gereklidir. Ben de öyle yaptım sanırım. O dönem… İşe gitmem gerekiyordu gidesim yoktu; Yine klasik bir ‘istifa’ muhabbeti muhtemelen… 

      İşe gitmek için ayaklandığım tekli koltuğa tekrar oturup çayım yanımda sabah haberlerinin devamını izlerken uyuya kaldım… Uyandığımda saat ‘14.00’ . Tarih  ‘14 Şubat.’… Patron henüz aramamıştı…

      Telefonum  ‘Sesli moddaydı’. Oradan biliyorum.Yalnızlık derecemi ölçüyordum…          Aralarda yaparım bunu. ‘Kimde ne kadarım?’. Öğreneyim diye… Bilirsiniz… Yalnızca telefonu çokça çalan insanlar telefonlarını ‘Sessize’ alır…

       İnsanlar tarafından ilgi duyulan ‘Gösteriş meraklısı’ piçler tarafından uygulanan gizli bir kuraldır bu. Onlar ‘Beni aramasınlar.’ .Diye dua ederken… Ben ‘Lütfen biri arasın.’. Diye; Dua ediyorum; Haberleri yok… Adran’ı arayamazdım. Mütahit’in oğlu yüzünden aramız açıktı…

       Hakan abi uyanmış etrafı toplamış, çoktan evden çıkmıştı. Hafta sonu olduğu için okula gitmek gibi bir derdim yoktu en azından, üstümü değiştirdim. Altıma mavi bir kot, üstüme beyaz t-shirt ve siyah deri ceket…

        Dışarı attım kendimi… Cumhuriyet meydanı,1 karışık çerez, 3 bira… Canımın sigara istediğini fark ettim… Köşede ki market… ‘Tekelci Ali’;

 ‘Abi kolay gelsin bir paket sigara alabilir miyim?’.

 ‘Al tabi Bülent, al neden almayasın ki? İndirim geldi zaten seninkine.’.

 ‘Nasıl abi?’. 

‘Hükümetin yapamadığını sigara şirketleri yapmaya başladı artık; Müşteri kaybetmemek için…’

 ‘Ben zaten sigarayı bıraktım biliyorsun abi, öyle arada çakırkeyifken… Ama bu indirim fena olmamış.’…

   Ali abi bir şey demedi alaycı bir gülümseme etti sadece yüzüme… Hava kararmaya başlamıştı. Bir sigara yaktım. Meydan’dan ‘Barlar sokağına’ doğru yürümeye başladım. Tam ‘Club Yayla’nın önünden geçerken- Sarhoş ellerinde sigara bir grup ile karşılaştım yol boyunca dizilmişlerdi- Ben ilerlemeye devam ediyorken kaldırımda oturmuş önlerinde bira şişesi olan öpüşen bir çift ile karşılaştım ve kız Adran’a çok benziyordu. Tedirginlikle yoluma devam ettim, sigaram bitmek üzereydi. Öpüşmeye mola vermiş olacaktılar ki mütahit’in oğlu beni gördü ve sırıtmaya başladı;

Eli kızın çenesindeyken, dayanamadım…

 ‘Yeter lan! Yeter bu kadar hikâye.’

Mustafa ayağa kalktı…

‘Ne diyorsun lan sen?’

‘Bunu diyorum lan bunu: Sen siktir git cebindeki para ile kandırabileceğin orospularla gecelik görüşmeye devam et bu kızı’ da rahat bırak…’

‘ Ne diyorsun lan sen?’

‘Bunu diyorum yeter lan artık, bende bıktım içimde sakladıklarım’dan gerçeği birileri kırılacak diye içime atmaktan.’

 O kargaşada  “Adran’a” döndüm.

 ‘Özür dilerim, ama daha fazla dayanamayacağım bu hikâyeye. sikerler böyle sevgililer gününü ben senin için kendimden vazgeçmişken senin yaptığına bir bak. Değer mi lan bu piçe? Bu piç seninleyken, başka birileriyle ’de birlikte yattığı kızlar kürtaj için sıraya girmiş durumda!’…

Mustafa cümlemi tamamlamadan bana bir yumruk geçirdi. Hafif yalpaladım Mustafa’ya döndüm bir yumruk…

‘Siktir lan yalancı piç!’

Bir yumruk daha; Mustafa’nın dudağı kanamaya başlamıştı.

 ‘Anlatsana lan gerçeği, her gece başka bir kızla yattığını. Cebindeki parayla ahkâm kestiğini!’

Mustafa’dan bir yumruk daha yere serildim. Başım döndü: Nasıl olduğunu anlayamadım…

The post Sevgi Apartmanı 2.Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

Yeni bir sayıda buluşmak umuduyla…

İletişim: bilgi@maviyesildergisi.com

122. Sayının İçindekiler:

Dürbünçiçeği – Nuri Demirci – 3

Disiplinci Gözetim Toplumu ve Tekiller – Sezgin Taş – 4

İşaretler – Özlem Tezcan Dertsiz – 8

DOSYA: Ölümünün 20. Yılında Gianni Rodari – 9

Çağdaş Bir Masalcı: Gianni Rodari – Bülent Ayyıldız – 10

Kuralsız Masalcı: Gianni Rodari – Ayzer Günay & Damla Atlılar – 12

İki Kere Doğan Baron ve Gianni Rodari – Barış Yücesan – 14

Gianni Rodari ve Görünmez olan Tonino’nun Maceraları – Oğuz Koran – 16

Vestiyer – Volkan Hacıoğlu – 18

Yaşamayan Kelimelere Saygı – Nazım Payam – 19

Şair Bir Deli (mi)dir? – Niyazi Karabulut – 21

Kör Kuşlardan Bir Nefer – Dilara Ayşe Akdeniz – 22

Kayıp Hayaller Kafesi – Ayşe Akyol – 23

Beyaz Kuzgun – Gizem Başaran – 25

Rüzgârlı Gece – Züleyha Kandemir – 26

Hakikat Işığın Gölgesindeki Felakette Gizlidir – Hakan Kaya – 27

Bir Tokat – Örsan Gürkan – 29

Gecenin Asi Beyazında – Ceren Demirkıran – 30

Eskimemiş Sayfalar – Hazırlayan: Özkan Satılmış – 31

The post MAVİ YEŞİL Dergisinin 122. Sayısı Çıktı appeared first on Sanat Duvarı.

Sımsıkı ve canın değecek kadar

Ölümlü dünya, ezme kendini
Nefsini dizginle, korkutmasın hiçbir keder
Kendine değer ver

Sarıl sana…

Baksana

Pencerenden görünmeyen yer vardır

Belki sana göre gece
Ama belki aslında şiir misali seher vardır
Sen sana göre iyisin

Sen sana pek kıymetlisin
Ama biraz da başkasının gözünden

Bak sana…

Koşsana

Hayat hızlı ve hep genç zaman

Yetiş, yetişemezsen eskirsin

Eskicilere bile para etmezsin…

Geçmişte bir sen var evet ama

Asıl sen, ileride bir yerdesin

Yıkılmaz küheylan ol, her şeye rağmen

Koş sana

Yetmezse şayet

Anka ol kanadı ve yüreği geniş

Uç sana…

The post Koş Sana appeared first on Sanat Duvarı.

Denizlerin dalgalarında bir

Bir orkidenin yapraklarında

Masalsı bir sonbaharda

Kaldırımlarda adımların

Yürürken adım adım

Güneşin ısıtmasıdır

Belki o tatlı adın

Bir damla gözyaşıdır

Sandıktaki eskimiş

Elbiselerden  dökülen

Yanıbaşımda ayakkabın

Elimdeki ayna

Yüzümdeki hüzün

Gülümser sana

Karşımda yüzün

The post Bir Kış Şarkısı appeared first on Sanat Duvarı.

      Çayın demlenmesini bekleyecek kadar vaktim yok. Yalnızlık böyle bir şey. Senin için kimseler bir şey hazırlamaz ve hâliyle hep bir şeyler eksik kalır. Varsa yersin, yoksa yok! Hazırlamış olduğun şeyin tadı, tuzu, sıcaklığı ya da soğukluğu senin tekelinde. Hâl böyle olunca da şikâyet edeceğin bir merci de yok.

    Sabah haber bültenlerini dinlememe alışkanlığım çocukluğumdan. Mütemadiyen hep kötü haberlerle büyüdüğümden. Doksanlı yıllarda çocuk olanların psikolojileri bozuksa bunun asıl sorumlusu haberlerdir. Düzenbaz siyasetçiler, hortlayan terör belası, kapitalist düzen ve bunları biz halk’a sabah, öğlen, akşam aç ve tok karına sunan haberler. Ah! Bir de objektif olabilselerdi. Ve bu durum halen geçerli ne yazık ki!

    Kıçıma buz mavisi blucin’imi geçirdikten sonra iki gün önce yıkadığım tişörtümü çamaşırlıktan alıp üzerime giyiyorum. Allahtan tişört ütü istemiyor. Ütü yapmaktan hiç hazzetmem de. Saate bakıyorum 07.10. İşçi isen ve kaçırma ihtimalinin bulunduğu bir servisin  varsa saatin önemi bir kat daha artar. Evden çıkmadan önce dişlerimi fırçalıyorum ve kapıyı iki kez kilitledikten sonra asansörü beşinci kata çağırıyorum. Teknolojinin gözünü seveyim.

    Sokağa inince oturduğum daireye bakıyorum. Uğurlayanım yok. ‘Annem diyorum, yaşasaydı mutlaka hayırlı işler diler, arkamdan el sallardı.’ Gözlerim bulutlanıyor. Böyle anlarda ağlamak yasak! Sonra el âlem ne der?

     Salonun camını açık unuttuğumu görüyorum. Geriye dönemem. Hayat hep seçimler sunar bize. Bu da öyle bir durum. Sınanıyorum. Hava kapalı. Ya eve dönüp yağma ihtimali yüksek yağmurdan salonun bir kısmını korumalı ya da servisi kaçırmalı. Mantığım ağır basıyor. Ya da servisi kaçırmayı göze alamıyorum. Yağmur yasarsa da yağacak, kısmet.

     Durağa geliyorum. Yaşar her zamanki gibi milleti gülmekten kırıp geçiriyor. Elimizde ne zaman delirdiğine dair herhangi bir done yok. Yalnız yüzde yetmiş beş özrü olduğunu bildiren kapı gibi bir raporu var. Hoş, raporu olmayıp da cihana hükmedenler de var ya, o da ayrı bir konu.

    ”Yaşar,” diyor Hamdullah abi:

    ”Yaşar sen de bizimle işe gelsene. Herkesten durmadan sigara da istemezsin  böylelikle. Günde 150 TL yevmiye. Akşam saat altıda da evde olursun.”

    ”Ben çalışacak kadar delirmedim. 150 TL için sekiz saat koşturmaya, kafa patlatmaya değer mi? Hem ben gece bir rüya gördüm. Rüyamda He – Man olmuştum. Herkesi kurtardım, yardım isteyenlerin imdadına yetiştim. Yalnız elime kılıcı kim verdi onu hatırlayamıyorum. Bir de Titrek yoktu. Bizim muhtarın köpeği vardı yanımda: Çakır.”

    Yaşar durmadan başına ve şakaklarına masaj yapıyor.  Dayanamayıp soruyorum:

     ”Hayırdır, başın mı ağrıyor?”

    ”Dün yoldan geçen çocuğun birisi bir paket sarma sigara verdi. Gece ondan içtim başım ağrıdı. Az önce siz gelmeden de bir tane içtim yine başım çatlayacak gibi ağrıyor. Sigarayı bırakacağım bu gidişle.”

      İki sabah da Yaşar’ın ”Servis az önce gitti, servisi kaçırdın. Geç kaldın,” demesiyle ticari taksi çağırıp da işe giden ve işe gittiğinde de aslında servisin henüz durağa gelmediğini öğrenen Rıdvan merhametine yenik düşüp Yaşar’dan tek dal sigara istiyor. Sigaradan iki fırt asılınca ”Ot bu, basbaya ot sarmış eleman,” diyor. Yaşar’ın gece gördüğü rüyaların sırrını çözmüş olmanın sevinciyle biniyoruz servise. Servisin kapısı kapanırken Yaşar harika bir gerçeği hatırlatıyor bize:

    ”Yarın cumartesi. Tatil, gelmezsiniz siz. Pazartesi görüşürüz. Erken gelin.”

    Elde olanı tekrar bulmanın verdiği paha biçilemez mutlulukla cam kenarına oturuyorum. Serviste yer önemli.

      Fabrikadayım. Disiplinin had safhada olduğu soğuk, itici ama bir o kadar da çağdaş bir işletmede… Benim nazarımda duygudan duyguya geçişin icat olduğu yer. Saat 07.54. Kart basmak için altı dakika vaktim var. Yol uzun, koşmaksa zahmetli. Koşuyorum. Sürekli ikinci sıradaki tercihleri tercih etmekten nefret ederek…

     Neyse ki zamanında yetişiyorum. Bir haltı becermiş olmanın verdiği eşsiz mutluluk. Kimsenin umurunda bile olmayan ama beni mutlu eden aptalca bir meşgale. Dünyada kart basmak kadar gereksiz bir şey daha varsa, o da kart basmaktır!

    Çalıştığım kısımdayım. İnsanları bölük pörçük böldükleri yer şu fabrika denilen mekânlar. Kafamın hiç uymadığı insanlarla da bir arada olabilirdim ve yalnızca aynı hizmet uğruna mücadele ettiğimiz için ortak hareket etmek zorunda da kalabilirdim. Neyse ki durum o kadar da kötü değil. İş ortamı önemli.

     Funda güleç yüzüyle ”Günaydın,” diyor. Güzel kadınlara kayıtsız kalmak imkansız. Sırasıyla herkese kafa selamı veriyorum. Emel en arka sandalyeye oturmuş, yine mutsuz. Bir kadının pazartesi günü muhteşem görünmesine tanıklık edip cuma günü bir ucubeye dönüştüğünü görmek herkese nasip olmaz. Pazar günü saçına çektirdiği fön, pazartesi sabahı yaptığı makyaj, sürdüğü rimel, yanaklarına tadında mahcubiyet verdirten allık ve koklandığında tamamen afrodizyak etkisi uyandıran muhteşem ve kadınsı parfüm kokusu… Cuma ise tam zıttı. Kadınlar esrarengiz varlıklar. Kadınlar, tersine işleyen mekanizmalar ordusu…

     İşime odaklanınca zaman nasıl da hızlı geçiyor. Öğle yemeği vaktinin geldiğini Suat’tan öğreniyorum. Öğle yemeği demek tabldot sırası demek. İşçi kesiminin olmazsa olmazlarından… İştahım yok ve keşkülü Bayram Usta’ya veriyorum. Paylaşmak güzeldir!

      Öğle paydosu gençlik çağlarım gibi hızla tükeniyor. Saat 13.40 ilk uyarı borusu çalıyor. Robotlaştırılmışız. Kalk, yavaş yavaş çalıştığın atölyeye doğru yürü ikazı. Hüseyin’le son cümlelerimizi toparlamaya çalışırken ikinci ve son uyarı borusu. Saat: 13.45. Ayrılıyoruz. İkimizde de atölyelerimize vaktinde yetişememe endişesi. Hızlı adımlarla yürüyoruz. Fabrikalar; korku imparatorlukları!

    Günlerden cuma olması münasebetiyle temizlik günü. Nuri her zamanki gibi işin kolayına kaçmış. Çöpleri topluyor. Asiye göstermelik toz alma telaşında. Süpürge Nazım’ın elinde.  Yerleri paspaslamak işi de bana kalmış haliyle. İş bölümü şart!

    Temizlik bitiyor. Biten işleri bilgisayara kaydediyoruz. Çay molasına on dakika var. Kafamda kendimce pazartesi gününün iş planını yapıyorum. Sürprizlere açığım. Aynı yerde uzun süre çalışmak çok şey öğretiyor insana.

    Göz açıp kapayıncaya kadar çay paydosu bitiyor. Tutanakların bilgisayara kaydedilmesi işlemi akşam mesai bitimine kadar sürüyor. Paydos borusu iki gün dinlenmek şartıyla tekrar çalıyor. Saat: 17.30. Kart basıyoruz. Harç bitti, yapı paydos!

    Ağır ağır yürüyorum. Akın akın bir insan seli. Kalabalık işyerlerinde çalışanlar bilirler. Her akşam kıyametin provası yapılır kart basma alanları ve servis güzergâhı arasında.  Oradan oraya hızlı adımlarla amaçsızca koşturan enteresan insan topluluğu… Ardından,  herkes servisine bindiği vakit tam bir huzurevi sakinliği çöker ortama. Fabrika ve otopark alanı adeta yaya trafiğine kapatılmışçasına bomboştur. Resmen terk edilmiş bir kasaba görüntüsü. Bir tek, boş alanın orta yerinden yuvarlanan bir diken topu eksiktir. Fabrika; tezatlığın anavatanı.

      Yine bir rutini maziye gömerek ve fitneci bir grubu arkamda bırakarak zor da olsa servisler bölgesine ulaşıyorum. Mahşerî kalabalığı yararak servise binmenin huzuru içerisindeyim. Rıza abi de yanıma gelip oturuyor. Her gün yapılan şeyler bir gün bile tekrarlanmazsa eksiklikleri hissedilir. Rıza abinin düzene küfretmemesi dikkatimden kaçmıyor:

      ”Ne o? Yorgunsun galiba Rıza abi ya da ‘etliye sütlüye karışmayım da  başım ağrımasın’ modundasın. Sen de başkalaşanlardan oldun artık, desene. Oysa; ‘Sen yanmazsan, ben yazmazsam, biz yanmazsak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?’ Suyun başını tutanları gıdıklamalıyız abi, hiç değilse küfrederek söndürmeliyiz içimizdeki yangını.”

      ”Şurada emekliliğime kalmış dört ay. Biz zamanında mücadelemizi verdik oğlum, sıra sizde. Artık bu düzensizliğe sizler başkaldıracak, sizler küfredeceksiniz. Durağa geldiğinde beni uyandırmadan inersen küfür nasıl edilirmiş esas o zaman görürsün. Hadi, şimdi kafa ütüleme de biraz uyuyayım, yorgunum.”

      Rıza abinin benden önce dünyaya gelmiş olduğu için emekli olacağını sindirmekle meşgulüm. Kafamı cama dayayıp bilinçsizce dışarıya bakıyorum. Böyle durumlarda küfretmek kasıtlı olarak yaptığım bir şey değil!

      Durağa yaklaşırken Rıza abiyi uyandırıyorum. Bu durumdan ziyadesiyle hoşnutum. En azından uykusunu bari bölebiliyorum. Fazlası gelmiyor elimden. İyi adamlar kötü yerlerden hiç ayrılmamalılar. Emeklilik için söylenecek en baba laf bu bence.

      Yağmur şiddetini artırıyor. Servisten iner inmez Rıza abiyle birbirimize ‘iyi tatiller’ dileklerimizi dileyip koşar adım evlerimizin yolunu tutuyoruz. Evin önündeyim. Gözüm salonun açık olan penceresinde.

      Nihayet brüt doksan dört net seksen beş metrekare olan evimin kapısındayım. Her zaman net olmakta fayda var. Evim, kutu kadar! Kapımı korkunç ve öldürücü yalnızlığa aralamak için anahtarı kapı deliğine sokup kapımı kilitlerin esaretinden kurtarıyorum. Tak, tak!

     Kapımı sessizliğe doğru aralarken yine en beterinden bir kasvet bunaltıyor içimi. Hasar tespiti yapmak maksadıyla istemsiz salona doğru yürüyor ayaklarım. Laminant parkenin üzerinde küçük çaplı bir gölet oluşmuş. Üzerinde de birkaç önemsiz fatura yüzüyor.

     Banyodan temizlik setini kaptığım gibi suyu temizliyorum. Mopla da bir güzel kuruluyorum ki ıslaklıktan eser kalmasın.

     İçim kıyılmaya başlar gibi olduğundan mutfağa giriyorum. Sabahki kahvaltıdan geriye ne kaldıysa dağınıklık olarak duruyor. Daha da acısı akşam yemeği için yiyebileceğim tek lokma yok. Ve en acısı yine her akşamki gibi yapayalnızım. Saate bakıyorum 18.48. Karşımda şehrin ışıltılı caddeleri, sokakları, evleri…

     Tencereye makarna suyu koyuyorum. Masaya bir parça ekmek, tuz ve çoban salatası. Ve tek bardak. Yalnızlığımı da saymazsak bir başımayım. Canım ölmek dışında hiçbir şey istemiyor. Mutsuz ve ağlamaklıyım. İsyan bayrağım asi bir marşla çekiliyor göndere. Benimki de hayat. Kedere bak!  

The post Kedere Bak appeared first on Sanat Duvarı.

Hayatına

Ve çıkacaklar

Unutma bunu

Yaşıyorsun

Hepsi bu.

Tarifi zor

Bu duygunun

Anlatamazsın nasıl

Kaybolduğunu

Fakat yaşıyorsun

Ve hepsi, bu.

Tanrı

Maviye boyamış yüzünü

Ellerinde puslu çıkmazlar

Havanda yosun ve tuz kokusu

Yaşıyorsun, kızım

Hepsi bu.

Toz olan sensin

Yıldızın barışmadı

Hiç küsmemiş

Sen hiç ölmemişsin

Kapat gözlerini

İçin,

Yük dolu

Yaşıyorsun

Hepsi bu.

Sar geceye türküleri

Suları kabarsın denizin

Söyledikçe

Gözlerine yeni dünyalar ekledikçe

Feraha çıkacaksın

Yürü yolunu

Ve unutma

Yaşıyorsun

Hepsi bu.

The post Yaşıyorsun Hepsi Bu appeared first on Sanat Duvarı.

Dergimiz, gündelik hayat içinde sığınabildiğimiz ve kendimizi ifade edebildiğimiz bir mecra olmanın yanında büyüyen bir ekip olarak Gorgon Dergisi bir dergiden fazlası; Gorgon Akademi oldu. Birlikte öğrendiğimiz bir yer. Umarız siz de bunu hissedersiniz…

Bu sayımızda, uzun zamandır sürdürdüğümüz “Konuk Yazar” bölümümüz kaldığı yerden devam ediyor…  Paris Araştırma Üniversitesi Tarih ve Dil Bilimleri bölümü hocalarında Dr. William Van Andringa “Antik Kutsal Mekânların Arkeolojisi” yazısı ile bize konuk oldu. Yazısını bizimle paylaşıp çevirmemize izin veren değerli hocamıza teşekkür ederiz.

“İnsanlık Tarihi” bölümünde iki yazımız var. Gizemini her zaman koruyan Mezopotamya coğrafyası ile yine aynı derecede gizemli olan ölüm kavramını bir araya getiren bir yazıya; Kübra Karaköz’ün “Mezopotamya’nın Ölüler Diyarı Mitosları” yazısına yer verdik. Bu bölümü Hüseyin Hakan Gazioğlu’nun “Geç Antik Dönemde Roma Ordusu ve Barbarlaşma” yazısıyla devam ettirdik.

“Araştırma” bölümünde sosyoloji alanına değinelim istedik. Martı Esin Şemin “Tarihsel Gelişimi ve Herbert Blumer’ın Yöntemi Bağlamında Sembolik Etkileşimcilik Kuramı” yazısı ile bizi aydınlattı.

“Kültür” bölümüne geldiğimizde ilk olarak Utku Baran Ertan güzel bir inceleme ile; “Mandalorian: Bir Star Wars Western’i” yazısıyla karşınıza çıkıyor. İkinci olarak dergimizin kurulduğu günden bu yana devam eden Bilimkurgu serimiz “İşgal” ile yeniden devam ettik. Son olarak ise bir önceki sayılarımızda da yaptığımız söyleşilere yenisi ekledik. İstanbul Medeniyet Üniversitesi Sanat Tarihi Bölüm Başkanı Prof. Dr. Kadir Pektaş başkanlığında yürütülen “Beçin Kalesi Kazısı” üzerine bir söyleşi yaptık. Kendisine bu keyifli söyleşi için şükranlarımızı sunuyoruz.

Öncelikle bu sayıda yer alan tüm yazarlarımıza, bu sayıda emeği geçen çok değerli yayın kurulu üyelerimize ve kurulduğumuz günden bu yana bizi yalnız bırakmayan, bizi okuyan ve bize yazarak mutlu eden tüm Gorgonlara teşekkür ediyoruz.

İnternet sitesinden de aktif olarak yayın hayatını sürdüren Gorgon Dergisi’nin bu sayısının yazı başlıkları şu şekildedir:

1. Antik Kutsal Mekanların Arkeolojisi – William Van Andringa – Çeviri Arman Tekin  
2. Mezopotamya’nın Ölüler Diyarı Mitosları – Kübra Karaköz
3. Geç Antik Dönemde Roma Ordusu ve Barbarlaşma – Hüseyin Hakan Gazioğlu
4. Tarihsel Gelişimi ve Yöntemi Bağlamında Sembolik Etkileşimcilik Kuramı – Martı Esin Şemin
5. Mandalorian Bir Star Wars Western’i – Utku Baran Ertan
6. İşgal VI – Drake T. Wolfgang
7. Beçin Kalesi Kazısı Üzerine Söyleşi – Prof. Dr. Kadir Pektaş – Martı Esin Şemin

Keyifli okumalar dileriz

GORGON DERGİSİ

The post Gorgon Dergisi’nin 10. Sayısı Çıktı appeared first on Sanat Duvarı.

Floryaya benzerdi sesi.

Cıvıl cıvıldı ötüşü,

Bahar kokardı gülüşü.

Paşalar beslerdi floryayı,

Padişahlar severdi bir ayrı.

Serpildikçe güzelleşti,

Florya, daha da özelleşti.

Zamanla uçmaya heveslendi,

Yükseldikçe yükseldi.

Ne kadar çıktıysa göğe

O kadar çakıldı yere.

Burnu sızladı çakılınca,

Kanadı da kırılınca,

Kavrulunca yüreği,

Tutmaz oldu dileği.

Annesi aldı kanatlarına,

Merhem oldu yaralarına.

Sevgi yumağını ördüler,

Mutluluğunu gördüler.

Gelmek için gitmeyi,

Bulmak için yitmeyi,

Yaşamak için ölmeyi

Florya da öğrendi.

Belki de bu yüzden grisi olmadı.

Ya siyahtır ya beyaz,

Ya sıcaktır ya ayaz!

Belki de bu yüzden aşk baharda kalmalı.          

The post Sarı Florya appeared first on Sanat Duvarı.

    İki yıl, sekiz mevsim boyunca, bir zamanlar top koşturduğumuz, haylazlık yaptığımız boş araziye, yan yana bir sürü ev diktiler. İnşaatların kabası bitince saklambaç bile oynadık içlerinde. Kocaman bir site inşa edildi bir zamanların çorak arsasına. Nüfusu beş yüzü geçmeyen küçücük mahallemize beş yüz hane daha taşınacaktı, aynı anda. Bunun heyecanı bile yetiyordu bize. Ben de, ‘kim bilir ne güzel sarışın kızlar taşınırlar buralara’ diyerek az dolanmadım ortalıklarda.

     Çok geçmeden ardı ardına bir sürü kişi taşındı siteye. Sitenin bulunduğu bölge taşranın kenarına konuşlanmış ihtişamlı bir Amerikan Mahallesi gibi duruyordu. Gece olunca ışıl  ışıldı evler. Yaz akşamları villaların bahçelerinde barbeküler yanıyor, bahçe salıncaklarında zengin piçleri sallanıyorlardı. Kendi mahallende ”zenci” muamelesi görmek rezil bir durum.

     Site sakinleri ile aramızda sosyal ve ekonomik şartlar bakımından uçurum olduğundan tez zamanda kaynaşamadık kimseyle. Onlar, bizim oynadığımız parka gelmiyor, bizim kendi çapımızda yaptığımız pikniklere katılmıyor, bizimle bisiklete binmiyorlardı. Keza biz de onların paten yaptığı, basketbol oynadığı, köpek gezdirdiği alanlara giremiyorduk. Aramızda çok büyük bir fark vardı. Onlar, istemedikleri için gelmiyorlardı biz ise; istenmediğimiz için gidemiyorduk. Para öyle lanet bir şey ki; şayet paranız varsa her halukârda tercih hakkı sizin insiyatifinizde.   

      Yüzlerce site sakini arasından yalnızca Tahsin arkadaş oldu bizimle. Diğer zengin çocuklarına hiç benzemiyordu Tahsin. Ukala, şımarık, megaloman birisi değildi. Yaşından çok daha olgun, aklı başında bir çocuktu. Biz de hiç kullanmaya kalkmadık onu. Marketten ortak kola, bisküvi, dondurma ya da çekirdek alınacaksa herkes ne verdiyse Tahsin’den de onu aldık. Belki o da bu yüzden sevdi bizi. Onu söğüşlemeye kalkmadığımız ya da tam zıttı ona ekstra bir muamele yapmadığımız için…

      Bizimle aynı okulda okumayı çok istediyse de babası devlet okulu olduğu için Tahsin’i bizim okulumuza yollamadı. Kolejde okuttu onu. Her sabah özel bir araba ile koleje gidiyor, aynı araba ile de geri dönüyordu Tahsin. Babası organize sanayide iki tane fabrikası olan çok varlıklı bir adamdı. Hatta, sonradan öğrendiğime göre bizim sokaktan iki kişi de Tahsinlerin fabrikasında çalışıyordu. Durumları son derece iyiydi Tahsinlerin.

    Ama Tahsin onca zenginliklerine rağmen bir kez olsun bizi hor görmedi. Çok sağlam bir çocuktu. Bir keresinde Tahsin’in giydiği bir tişört çok hoşuma gitmiş ve bunu da Tahsin’e açıkça söylemiştim. Tahsin hiç tereddüt etmeden tişörtünü çıkarıp bana verdi. Tabii ben de ona… Parkta değişmiştik tişörtlerimizi. Ertesi gün benim tişörtümü sitenin dikenli tellerinde asılı olarak görmek beni çok üzse de, bunu Tahsin’in yapmayacağını, tişörtü babasının oraya attığını çok iyi bildiğimden Tahsin’e bunu hiç söylemedim. O da hiç bahsetmedi bu konudan.

     Tahsin’i tanıdıkça handikaplarını da öğreniyordum. Örneğin; Tahsin son derece aklı başında, mantıklı ve efendi bir çocuk olmasına karşın hiçbir konuda söz sahibi değildi. Yiyip içmesinden giydiği kıyafetlere kadar her şeyini babası belirliyordu. Hayali iyi bir gazeteci olmak olsa da babasının zoruyla tıp okudu. Böylelikle babasına karşı hayatının en büyük tavizlerinden birisini verdi. Orta ölçekli bir devlet hastanesinde çalışmak isterken yine babasının isteğiyle özel bir hastanede işe başladı. Başarısıyla da kısa sürede başhekim yardımcılığına kadar yükseldi. Fakat bunda babasının en ufak bir katkısı yoktu. Çünkü Tahsin gerçekten çok zeki bir çocuktu.

      Otuzlu yaşların ortalarında muhasebeci bir kızı sevse de babası bu aşka karşı çıktı. Tahsin çok direndi ama bir türlü babasının inadını kıramadı. Kız bakmış olmayacak, beş altı ay sonra bir esnafla evlenmiş. Tahsin’den duydum. Tahsin rüştünü ispatlamış harika bir hekim olsa da babasının boyunduruğundan kurtulamamak onu günden güne yalnızlığa itti. Bunalıma girdi bir dönem.

     Annesi, başka bir aşk Tahsin’i kendine getirir düşüncesiyle avukat bir kızla tanıştırdı Tahsin’i. Tahsin’e iyi geldi kız. Epey bir flört döneminden sonra nişanlanmaya karar verdikleri esnada kızın daha önce nişan attığını öğrendi Tahsin. Ama bunu hiç umursamadı. Çünkü gerçekten kızı çok seviyordu. Fakat kız Tahsin’in babasından veto yedi. Ailemize layık değil diyerek sert bir dille bu işin olmayacağını dile getirdi Faruk Bey.

      Tahsin yine içine kapandı, psikoloji haplarında aradı çareyi. Hekimliği keyfekeder yapıyor, hastaneye kafasına göre gidiyordu. Sancılı dönemi kısa sürede atlatması için kendisini çok arasam da telefonlarımı hiç açmadı. Bir akşam eve dönerken denk geldim Tahsin’e.  Benzi iyice sararmış, çok zayıflamıştı. Gözlerinin altında mor halkalar belirmişti. ”Biraz oturalım mı Tahsin?” dedim, kırmadı, oturduk. ”Nasılsın, nerelerdesin, neler yapıyorsun, kaç defa aradım seni bir kez olsun açmadın telefonlarımı,” diyerek sitem ettim kendisine. Ama Tahsin’in konuşacak takati yoktu, çok bitkin görünüyordu. ”Nasıl olayım, nasıl olduğum her hâlimden belli değil mi?” deyince, sustum. Haklıydı Tahsin. Nasıl olduğunu anlamak için kain olmaya gerek yoktu.

      Tahsin’le çok şey konuşmak istesem de hiç bir şey konuşamamanın derin acısını yaşadım bir süre. Sonra Tahsin ”Ben evleniyorum, hem de hiç sevmediğim, istemediğim birisiyle,” dedi, buruk bir sesle. Boğazımı temizleyip ”İyi de nasıl Tahsin, nasıl istemediğin birisiyle ya? Hangi devirde yaşıyoruz? Sen Doğu’daki, Güneydoğu’daki gencecik kızlarımızın yaşadığı kaderi mi yaşayacaksın yani? Hem de doktorken, bu kadar varlıklıyken,” dedim Tahsin’e. Tahsin durumdan o kadar umutsuzdu ki ”Babamı tanımıyormuş gibi konuşma. İstemesem ne değişecek ki sanki?” dedi ve öfkeyle kalktı masadan. Durumu hiç iyi değildi.

     Gerçekten de bir ay sonra babasının dediği kızla evlendi Tahsin. Düğün gecesi sanki kendi düğününde değil de cenaze evindeymiş gibi bir hâli vardı. Tahsin’in o hâlini görünce Faruk Bey’i boğasım geldi. Ne kadar bencil ve düşüncesiz bir adam bu Faruk Bey diye söylendim durdum o gece. Düşüncesizdi çünkü, göz göre göre biricik oğlunu mutsuzluğa itiyordu.

     Tahsin’i düğünden sonra sadece bir kez gördüm. O da son görüşüm oldu zaten. Kısacık konuşabildik kendisiyle. Yalnızca ”Çok mutsuzum,” demekle yetindi. ”Bir yerlerde oturup konuşalım mı, hem sen de kafanı dağıtırsın biraz,” dedimse de artık çok geç mahiyetinde gülümsedi. Yıllardır tanıdığım Tahsin’in yüzünde ilk kez ukala bir gülümseme sezinledim. O an, Tahsin’in eski Tahsin olmadığını, gerçekten belki de artık her şey için çok geç olduğunu gayet iyi anladım.

      Tahsin’le o kısacık konuşmamızdan üç gün sonra Tahsin’in ölüm haberini aldım. İki kutu hap içip intihar etmiş. Başsağlığı dilemek için annesini ziyarete gittiğimde hıçkıra hıçkıra ağlıyordu kadıncağız. Faruk Bey, iş adamlığına yakışır biçimde son derece vakur bir duruş sergiliyor, taziyeleri kabul ediyordu. Annesinin elini tutup ”Başınız sağolsun Nevin teyzeciğim, bir ihtiyacınız olursa sabahın körü de olsa,  gecenin bir yarısı da olsa hiç çekinmeden arayabilirsiniz. Unutmayın, ben de sizin oğlunuz sayılırım,” dedim. Nevin teyze ellerimin içinden ellerini sıyırıp, ellerimi avuçlarının içine alarak sımsıkı tuttu ve: ”Biliyor musun, Tahsin hayatı boyunca ilk defa kendi başına, kendi hür iradesiyle bir tercih yaptı, o da yanlış bir tercih oldu. Evlatçığım öldü! Sen ileride evlenirsen ve çocuğun olursa sakın ola ki çocuğuna baskı yapma. Bırak tercihlerini kendisi yapsın, kararlarını kendisi versin. Madem, ‘ben de sizin oğlunuz sayılırım’ diyorsun, sana tavsiyem budur oğlum. Eğer aksini yaparsan sana hakkımı helâl etmem, bilesin,” dedi. Kendimi daha fazla tutamadım, ben de Nevin teyzeye uyup hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Ağlarken tekrarladığım tek bir cümle vardı: ”Söz Nevin teyze. Söz, söz, söz… Sana söz veriyorum ben Faruk Bey gibi bir baba olmayacağım!”

The post Yanlış Tercih appeared first on Sanat Duvarı.

Hangi piyasadadır?

Tezgahında izdüşümü;

Gözümde düşürümlü miktarıdır.

Şu âhir ömürde,

Gözü aç ibre,

Boynumda…

Anka kuşu göremeyişim,

Rüyalarımda;

Kanatlarımın takılmayışıyla bâkir.

Ölçülerim elbisemde değilken,

Baştan aşağı,

Kesitlerim belli.

Canım soluğumda;

Elleri kesik bir terzi.

The post İnfial appeared first on Sanat Duvarı.

Sen, bulmak için geldin…

Üşümüş elleri ve yüreği, anasız babasız bir yavrucağın

Sen o elleri tutmak, ısıtmak için geldin…

Nefes alıp veren her canlı için yaratılmış bu âlem

Sen, her canlıya saygı duymak için geldin…

Canı yok deme tahtanın, toprağın, taşın

Sen cansız görünene can olmak için geldin…

Yaralanmış bir kuş, yaparken yuvasını büyük gayretle

Sen, o yuvayı yapmak, o kanadı sarmak için geldin…

Bir tarafta şatafat, diğer taraf virâne, iki yüzlü bir dünya

Sen, bu dengesiz dünyaya denge kurmak için geldin…

Hiç bilmediğin, gitmediğin bir yerde zulüm görmüş çocuklar

Sen duydun ve zulme son vermek için geldin…

Haddini fena aşmış bazıları, uçar halde yaşamaktalar

Sen haddin her şeyden mühim olduğunu anlatmak için geldin…

Kopmuş çeyrek kıyamet, ana baba yar yaren unutulmuş

Sen unutulmuş değerleri yeniden şahlandırmak için geldin…

Vatanın dört yanını sarmış hainler, pusuda beklemekteler

Sen her koşulda vatanperver olmak için geldin…

Ne düşündüğünü, ne istediğini dahi unutmuş gençlik

Sen küçümsemek, dışlamak için değil, sımsıkı sarmak için geldin…

Kalemini, ruhunu satmış olanlar sinsi manşetler atmakta

Sen onuru, iffeti, adaleti ayakta tutmak için geldin…

Ne yalancısı biter şu fani dünyanın, ne de karanlık yüzleri

Sen aydınlığın erdemle mümkün olabileceğini kanıtlamak için geldin…

Gelenlerin hepsi bir gün gittiler, kimseye kalmadı bu âlem

Sen gidene değin kaldığın vakitleri mana ile yaşamak için geldin…

Unutma kendini seni anlatmayan, seni aldatan bir yerlerde

Çünkü sen umutsun, umutsuzluğu kırmak için geldin…

İyi ki var mısın?

The post İyi ki Var mısın? appeared first on Sanat Duvarı.

‘Sen ne yaptın söyle bir bana bakayım ne bok yedin dün gece?’. ‘Sordum abi.’ dedim. ‘Beni neden sevmedin?’ diye sordum… Hakan abi öfkesinden deliye dönmüştü… Başladı söylenmeye. ‘İyi bok yedin! Ben sana dedim ama dimi? O kızla olmaz diye’ … Sakinleşti … Sabaha kadar ‘Sormasın bu soruyu’ diye.Tanrıya dua ettiğim o soruyu sordu…‘Peki, o sana ne söyledi ?’ .

Sustum… Adran’ da susmuştu zaten cevap verememişti o gece; Kaldığı apartmanın önün de elleri, ellerimi tutarken gözleri gözlerimden kaçarken… Hem zaten birine ‘Beni neden sevmedin?’ diye soru sorulmaz ki… Bu bildiğin bir intihar… Al şu silahı kafama sık… Demenin başka bir yolu. Sevememiş yani ‘Sebebini neden sorguluyorsun ki?’  Bana güvenemedi belki de…

Çünkü benim param yoktu, babamın da parası yoktu. Üniversite okuyordum ve yazmak dışında hiçbir yeteneğim yoktu… Sahip olduğum her şeyin bedelini çalışarak ödüyordum… ‘Kim ne yapsın beni?’. Sevgili olsak ne olacak? ‘O’nun istediği bir Pazar kahvaltısını ben başkasına kahvaltı servisi yaparken karşılayabilirim anca…

Tüm bunları kafamın içinde sorgularken Hakan abi cebinde ki ‘Camel ’i çıkardı ve bana uzattı… ‘Tamam, lan tamam olan oldu: Siktir edeceksin hem sana kız mı yok? Gençsin, okul okuyorsun, sigortalı bir işin var yakışıklısın. Çıkar elbet biri karşına al yak şunu.’ Dedi…

Gözaltlarım uykusuzluktan mosmor ellerim aşırı alkolden sonra zangır zangır titriyordu. Hiçbir şey demeden sigarayı aldım yaktım. Oturma odasına geçtik, Hakan abi oturmadan önce dolabı açtı birer tane bira aldı. Karşılıklı oturduk…

Hakan abi elindeki biralardan birini oturduğu tekli, koltuğun önündeki sehpaya, diğerini bana uzattı. ‘Al iç şunu kendine gel Bülent!’ dedi. Uzattığı birayı aldım kafama diktim. Oturduğum koltuğun köşesine koydum Hakan abiye döndüm… ‘Hakan abi bu hayat neden böyle, eneden benim kazanmam gereken savaşları bir başkası savaşı yaratmış gibi kazanıyor, neden Adran şuan benim yanımda değil de o orospu çocuğu mütahit’in oğlu Mustafa’nın yanında hatta koynunda?’ Dedim…

Hakan abi camel sigarasını yaktı birasından yudumladı siniri geçmişti…

 ‘Hayat yeğenim, bu işte; Tam olarak bu; Sen ne kadar çabalarsan çabala doğduğunda yenik başlamışsın bir kere: Başında anan yok, baban yok, olacağı buydu zaten…’.  Biradan bir yudum daha aldım ellerimin titremesi geçmişti… ‘ Sahi mi abi?’  dedim… ‘Bu mudur yani, Bu hayatın kanunu bu mudur? …

 ‘Sen ne kadar çabalarsan çabala, elinde bir fırsat ile doğmamışsan, ne kadar imkân yaratsan da kendine; Hep bir takım zaaflarına yenik düşersin Bülent.’ Dedi…

The post Sevgi Apartmanı (1. Bölüm) appeared first on Sanat Duvarı.

Sevdiği şarkıyı dinler raks edermiş.

Bir gün yine aynı şekilde raks ederken bir kurt yanına yaklaşmış.

Kurt söylene söylene geliyormuş.

“Merhaba genç kız!”

“Sana bir tavsiyem var.”

“Lütfen şu ağaca tırman ve elmlardan birini ye.”  Demiş.

Genç kız da ağaca tırmanmış ve elma yemeye başlamış.

Ağacın kovuğuna otururken bir yılan yaklaşmış.

Şöyle demiş: “Şu kıza bak. Hala elma yiyor.”

Kız aldırmamış yemeye devam etmiş.

İkinci kez bir elma koparmış ve yemeye çalışmış.

O sırada bir aslan gelmiş ve şöyle demiş:

“Sen hala mı elma yiyorsun? Bırak şu elmaları.” demiş.

Kız elma yemeye devam etmiş.

Aynı kurt tekrar gelmiş ve şöyle demiş:

“Artık yemeyebilirsin. Bana uyduğun için teşekkürler.” Demiş

Kız ağaçtan inmiş ve ormana doğru yürümüş.

Yanına periler gelmiş.

“Kurt elma yemeni söyledi değil mi? Doğru yapmışsın. O elmalar sihirliydi. Sana sonsuz bir güzelliğin tadına varacaksın.” demişler.

“Al iç şu iksiri ve yoluna devam et.”

“Tamam.” demiş ve içivermiş.

Birdenbire aynı kurt çıkagelmiş.

“Ne mutlu sana. Vazgeçme.” Demiş.

Birden yerdeki yapraklar rüzgarda savrulmaya başlamış ve kız birden yürümeye başlamış.

Yanında elmalardan birkaç tane varmış.

Bir ağacın dibinde oturup yemiş.

Sonra yoluna devam etmiş.

Çift katlı bir konağa gelmiş.

Burası annesinin eviymiş.

Kapıyı çalmış, annesi de kapıyı açmış.

“Anne, sana bu elmalardan getirdim.” Demiş.

Sepetindeki elmayı uzatmış.

Annesi de yemeye başlamış.

Elmalar sihirliymiş.

Ne kadar yerlerse yesinler sepetteki elmalar bitmiyormuş.

Bir gün kurt kapıyı çalmış ve kız da kapıyı açmış.

“Merhaba kurt amca! Hoş geldin demiş.”

“Müjde! Artık özgürsün.” Demiş.

Kız da sevinmiş.

“Elmalarını yanına al ve benimle gel.” Demiş.

Birlikte yürümüşler ve bir şatoya gelmişler.

“Buraya prensesler gelir ve saraya giderken konaklarlar. Biz de bir gece konaklayalım demiş.”

Konaklamışlar.

Daha sonra saraya doğru yola çıkmışlar.

Meleklerle karşılaşmışlar.

Melekler ona “Bize bir masal anlatsana.” Demişler.

Genç kız onlara masal anlatmış.

Ertesi gün sabah olduğunda saraya varmışlar.

Sarayda bir prens varmış.

Bach eşliğinde raks etmişler.

Kurt onlara mutluluklar dilemiş.

Sarayda mutlu mesut yaşamışlar.

“Hayat ölüme ve cennete bir yolculuktur. Kim inanıyorsa namaz kılsın. Ahirette onu karşılayacak olan odur.”

The post Sihirli Elmalar appeared first on Sanat Duvarı.

Az kalsın basacaktım üzerine, öyle ufacık öyle tefeciktin ki, soğuktan titreyen tüylerinle oracıkta donup kalacaktın neredeyse.

Okul çantamı kaldırma bırakıp, eldivenlerimi çıkartmış seni avuçlarıma almıştım. Nasıl sevimli bir yüzle bana bakmıştın.

Hemencecik sevmiştim seni, daha ilk görüşteki aşk gibi. Kanıma sızmıştın, mavi gözlerinle yüreğime sevgini akıtmıştın.

Başıma gelecekleri önemsemeden, ivecenlikle beyaz mendilimi çıkarıp seni sarıp sarmalamıştım. Çantamın ön gözüne seni yerleştirmiş, fermuarı açıp başını dışarı sarkıtmıştım. Çantamı sırtlanmış ve eve doğru yola koyulmuştum.

Ayaz sana da bana da iyi gelmezdi. Tipiye karşı yürümek bu kadar zor iken, buzda kaymak muhtemeldi. Dizlerime kadar gelen karların içinden bata çıka ulaşacaktık evimize. Artık bizim olan eve.

Evde hayvan besleyemeyeceğimi çok iyi biliyordum. Ama bir tek bahçemizdeki kömürlüğe güveniyordum. Hiç değilse kışı geçirinceye kadar orada sana bakabileceğimi düşünüyordum.

Güç bela eve geldiğimizde, bahçe kapısının anahtarını alıp seni bizim kömürlüğe bıraktım. Kapıdan soğuk girmesin diye sana en köşede odunların iri olanlarını seçerek küçük korunaklı bir kulübe yaptım.

Eski bir kâseye biraz süt koyup, tam önüne bıraktım. Bana öyle bir baktın ki işte o zaman seni hiç bir zaman bırakamayacağımı anladım.

Akşam olunca, ev halkı toplanıp yemeğe oturduğunda benim aklım hep sendeydi. Sabaha kadar nasıl kalacaksın bu zemheri soğukta diye korkudan titriyordum. Cesaret edip bizimkilere bir türlü söyleyemiyordum.

Babam “kömür bitmiş gidip alayım” deyince, yerimden fırladım “sana yardım edeyim” dedim babama. Herkesin şaşkın bakışları altında muzipçe gülümsedim, göz kırptım sobanın kenarında oturan halama…

“Kartopu oynamak istiyordur herhalde” diye bir ses işittim ardımdan. Hiç ses etmedim. Yürek atışlarımı dinledim.

Babamla kömürlüğe girince sevimli kedimin bakışlarını bir daha görünce, ısındı içim. Babam şakın yüzüme baktı “şimdi anlaşıldı” dedi. Başımı okşadı.

Benim mahzun yüzüme yüzünü yaklaştırıp “tamam annene söylemeyiz, onu şuracıkta besleriz” dedi. Bu bizim babamla aramızdaki ilk ve tek sırrımız olarak kalacaktı.

O kışı sen kömürlükte ben senin sarı tüylerinin esaretinde geçirdik. Öyle mutluydum ki, baharın ılık serinliğine vardığımızda artık bahçemizin vazgeçilmezi idin. Annem eve girmemen koşuluyla seni kabul etmişti. Bütün ev halkı seni çok sevmişti. Kocaman olmuştun, bahçe kapısından çıkıp sokağı bile tanır olmuştun. Bazı günler eve gelmezdin, birkaç geceyi dışarda geçirirdin. Meğer Mart ayı geldiğinde erkek kedilerde olurmuş dediler, ama nedenini söylemediler.

Bir gün çok hastalandım. Ateşim çıktı, boğazım ağrıdı, kulaklarımı hissedemez oldum. Her tarafım öyle şişti ki, artık yutkunamıyordum. Doktor kabakulak dedi. İlaçlarımı verdi “evde dinlensin, sokağa çıkmasın, okula gitmesin” dedi.

Sen yoktun, ben ağrıdan uyuyamazken hem gece hem gündüz, öksürükten ciğerlerim yırtılırken sen yoktun. Oysa yanı başımda olmanı istemiştim, mavi minnoş bakışlarını özleyip, yumuşak sarı tüylerini sevmeyi dilemiştim.

Başımı her kaldırıp bahçeye bakışımda sen yoktun. Yokluğunla ağırlaşan başımı koyacak bir yastık bile yoktu. Ilık bir kaşık çorbayı zorla içmeye çalışırken, boğazımın yangınında sen yoktun. Gözyaşlarımı sakladığımda yorganın altına sen artık hiç yoktun

Başıma gelen en kötü şeydi yokluğun.

Haminnem bir keresinde seni severken bahçede, “ kediler nankör olur, demedi deme” demişti.

Sen beni bırakıp gitmiştin. Başka kedilere beni tercih etmiştin.

The post Benim Sevimli Nankör Kedim appeared first on Sanat Duvarı.

Küfre düşkün diller, pek kirli

Şarkılar, şiirler ve sinemalar

Gazeteler, dergiler ve kitaplar tiraj peşinde

Sonu olmayan kötülüklerden

Ansızın hortlayan kavgalardan

Hangisi çalacak kapımızı beklemedeyiz…

Yani beladan uzak durmak imkansız artık

Çünkü bela içimizde…

Devrin çocuklarına ‘’çokbilmiş’’ diyoruz

Çok bilmesi iyi midir, tartışmıyoruz…

Elindeki kalemin, önündeki kitabın

Sofradaki yemeğin rolünü

Varoluşun payelerini anlatmıyoruz…

Ezber isteyip duruyoruz çocuklardan

Ve sonra ezbere yaşamaya çalışıyor hayatı

Sonra da

Farklı bir yüz, farklı bir pencere

Farklı bir gülüş görünce afallıyor, korkuyor

Ya da fazla cesaret gösterip, daha fazlasını bilmek istiyor…

Yaşını başını almış olan bizler

Aklımızı başımıza almalıyız

Çoğaldığımız yer doğruluk

Yükselttiğimiz değer dürüstlük

Yücelttiğimiz mana adalet olmalı…

Küfürbaz çocuklar,

Göğe değen binalar,

Anaya babaya saygısızlıklar,

Yağmur gibi yağan bombalar,

Durmak bilmeyen kan,

Doymak bilmeyen canavarlar,

Seller, yangınlar, depremler

Ve daha bin türlü felaket

Bütününe az kaldı

Şimdilik kopan çeyrek kıyamet…

The post Çeyrek Kıyamet appeared first on Sanat Duvarı.

Yıllardır bitmedi bende ki özlem

Unutamam seni canım bir tanem

Dinmedi gözyaşım bitmedi elem

Kaybettim aşkımı ana bacıyı

Yıllardır çekerdim ben bu acıyı

Bil ki felek takmış bana kancayı

Olmadı dileğim suçum ne bilmem

Tükettim kendimi dimağım yorgun

Dost bildiklerimden yedim hep vurgun

Küstüm kaderime gönlüm de kırgın

Ben ağlarken neden gülüyor âlem

İlham perisi de uğramaz oldu

Gönül bahçemdeki güllerim soldu

Söyleyecek söz yok mısralar sustu

İsyan etti kağıt yazmıyor kalem

The post Her Zaman appeared first on Sanat Duvarı.

Mantık doğru düşünmeyi ve doğru yorum yapabilmeyi sağlar. Mantıklı düşünmek, aklın gerektirdiği şekilde yoruma ulaşmayı sağlar. “Mantıklı” sözcüğü her bilimsel olarak düşünüldüğünde bir düşünme yöntemi olarak karşımıza çıkar. Mantık ilminin kıyas ve metodolojisini kullanarak doğru düşünme biçimine sahip olabiliriz. Mantık bilim dışında her alanda düşünmemize yardımcı olan bir ilimdir. Doğru yorum yapabilme gücünü sağlar. Doğru yorum yapabilen insan daha doğru sonuçlara ulaşabilir. Çünkü, doğru yorumlara ulaşabilmek insana doğru zamanda doğru yöntemlerin kullanılmasını sağlar. Örneğin, matematiğin problem çözme yöntemlerini kullanarak, daha doğru ve başarılı sonuçlara ulaşabiliriz. İstatistik kullanarak sayısal verilerle daha başarılı olma ihtimalimiz yüksektir.

Bilimsel düşünme gücü bilgiye daha kolay ve daha doğru şekilde ulaşmamızı sağlar. “Merak, ilmin hocasıdır.” derler. Doğru, tabi ki, ancak merak eden insanın doğru bilgiye ulaşması bilimsel düşünme yöntemleriyle olur. Bilimin özellikleri; deneye dayanma, determinizm yani aynı sebeplerin aynı sonuçlar vermesi, kemmileştirme yani sayılarla ölçülebilir olmasıdır. Deneye dayanma, doğru bilgiye ulaştırırken, determinizm muhtemel sonuçların öngörülebilir olmasını sağlar. Kemmileştirme ise başarıya ulaşılıp ulaşılmadığı konusunda bize veriler sunar. Aynı zamanda, bilimsel düşünen insan; hür ve tarafsızdır, tenkitçidir yani eleştirel gözle bakar, ilim insanı hakikati araştırıcıdır yani sorgular.  Bu özelliklere sahip insanın başarılı olma ihtimali yüksektir.

Bilimsel metotlara bakıldığında, Bacon’un üç levhası karşımıza çıkar: Var levhası yani sebebi araştırılan olayla birlikte gözüken olayları kaydetmektir, yok levhası yani olayla birlikte ortadan kalkan olayları kaydetmek, derece levhası yani olayla birlikte kemmiyet değiştiren olayları kaydetmektir. Stuart Mill’in metotlarına bakıldığında uygunluk metodu yani tekrarlanan deneyde her defasında tekrarlandığında olayla birlikte olması olayın sebebinin bu olduğunun anlaşılmasını sağlar, ayrım metodu deneylerin tekrarında aynı sonuçların yaşanmasına rağmen sebebin ortadan kalkmasıyla sonucun ortadan kalkması metodudur, beraber değişme metodu yani açıklanması istenen olayla kemmiyet değiştiren olay onun sebebidir, tortu metodu yani açıklanmak istenen olayı karmaşığından ayrarak yalnız bırakmaktır. Claude Bernard ise zihnin üç safhadan geçerek bilimsel sonuçlara ulaştığını belirtir. Bunlar, gözlem, hipotez ve deneylemedir. Gözlem metotla yapılan, tam olması gereken, sade keyfiyet değil kemmiyetini de ortaya koyan, doğru olması gereken bir çalışmadır. Hipotez ise kabataslak diyebileceğimiz bilimsel düşünmeye yönelten düşüncedir. Deneyleme ise olayların çalışmayı yapan kişi tarafından meydana getirilmesidir. Bunlardan farklı olarak analoji ise bilinen benzeyişlerden yararlanarak bilinmeyen benzeyişleri çıkarmaya yarayan akıl yürütmedir.  Bu yöntemler kullanılarak bilimsel düşünce sağlanabilir, daha doğru ve başarılı sonuçlara ulaşılabilir. Bilimsel düşünce, insanın daha sistemli çalışmasına ve daha somut verilere ulaşabilmesine yarar. Daha doğru olan ve umduğu, olumlu sonuçlara ulaşan insan, daha başarılı ve dolayısıyla daha mutlu ve huzurlu hayatın kapısını aralar. Mantık ve bilimsel düşünce metotlarını okumak da bu yüzden gençlere gelecekleri açısından çok faydalı olacaktır. Bu vesileyle Nurettin Topçu’nun Mantık kitabını tavsiye etmiş olalım. Daha nice yazılarda buluşmak dileğiyle

The post Bilimsel Düşünmek İnsanı Yüceltir appeared first on Sanat Duvarı.

Kahpe zaman kadar yabancı.

Bir anımız, her ânımıza yabancı.

Daha karşılaşmadık değil mi?

Biliyorum, orada bir yerdesin.

Benim kadar sevecek,

Senin kadar sevilesi,

Bir aşk için bekliyoruz.

Geleceksin değil mi,

Kalbimin diğer paresi?

Bahar kadar şaşalı,

Kış kadar hüzünlü,

Anlatılır mı güzelim, bu aşkın hikâyesi.

Günbatımında nerdedir bilinmez,

Güzelliğin çehresi.

Sen! Masum kırılgan çiçek

Beyaz ufuklara doğmuş güneşe küs.

O sahranın içinden sıyrıl,

Ben seni göreyim, adım aydınlığın olsun!

Biz birlikte büyüyelim kardelen çiçeğim.

Fırtına okşuyor sahil duvarlarını,

Öfkeli bir sevda onların büyüttüğü.

Dokunmak belki de ellerinden öteye,

Gözlerine, gözyaşlarına tutunmak,

Bir daha hiç dönmemecesine.

Ne güzeldir değil mi üveyik kuşları…

Senin kadar alımlı, tenin kadar yumuşak

Dokunmak, ellerine tutunmak

Gözlerinde boğulmak, bir rüya gibi…

Biliyorum suretinle kavuşacağım güzelliğine,

Dünya denen illetin.

Biliyorum sana kavuştuğumda değişecek,

Şu cahil aklımın feraseti.

Bilmelisin!

Gönlüm hiç tanımadığı sana sevdalı.

Peki! Sen neredesin?

Vazgeçer mi sevdiğinden üveyik kuşları.

Uykudan önceki âna tutundum;

Soğuk bir sabah yorganıma,

Ağlarken mendilime,

Yazarken kalemime,

Anlatırken kelimelere.

Sonra;

Bir gece son otobüse binerken,

Açken ilk lokmamı aldığımda,

Zifiri karanlıkta şu mumu yakarken,

Susuzken bir musluğun başında,

Yaralı yüreğime bakıp durdum.

Sordum:

Uykusuz bir gecenin sabahında,

Yazdıklarımı anlatırken.

Gece kaçırdığım son otobüsle,

Aç bilaç yürüdüğüm

Zifiri karanlığında şehrin,

Susuzluğunu sordum yaralı yüreğime…

Dedi ille de sen…

Neredesin… Nasılsın… Kimsin…

Seni bir bulabilsem…

The post Sensiz Sedasız Bekleyiş appeared first on Sanat Duvarı.

İyi okumalar…

bilgi@maviyesildergisi.com  

121. Sayının İçindekiler

Hoş Geldin/ Mustafa Ergin Kılıç – 3

Kış Bilgisi/ Gökhan Arslan – 3

Erken Cumhuriyet Döneminin Kaotik Ortamında Necip Fazıl ve Ağaç Dergisi/ İlker Aslan – 4

Hüznün Sudaki Aksi/ Müştehir Karakaya– 9

Albert Camus: 60 Yıl Sonra Başkaldıran İnsan/ Hasan Öztürk – 10

Akışkan Hayatlarda İlişki Durumu/ Elif Baş – 14

Hareket Halindeki Şeyler Üzerine Söylev/ Sevgi Bahar – 16

Abbas Kiarostami: Yenilik Arayışı Yönetmenin Kısa ve İlk Filmlerinde Aranmalı/Röportaj: Benoit Pavan – Çeviri: Meltem Öztürk – 17

Kendini Ele Vermekten Korkmayan Bir Gül/ Serkan Bozdağ – 19

Masaya Yüreğini Koyan Şair: Asaf Halet Çelebi/Ayşenur Beyza Özcan – 20

Kaygusuz/ Örsan Gürkan – 22

Hep Birlikte Acıyı Seyrediyoruz: Beni Kör Kuyularda/ Ömer Eski – 23

Ölüm Tiyatrosu/ Leyla Paraş – 24

Kaltak/Ayşegül Civil Coşkuner – 25

Dip/ Sefa Çelikörs – 26

Gördüğün Yerde Sarıl Bana/A. Devrim Öztürk – 27

D. Şehrinin Kahramanı/ İbrahim Halil Zenginoğlu – 28

Su Tapınağı /Şener Aksu – 30

Eskimemiş Sayfalar / Hazırlayan: Özkan Satılmış – 31

The post MAVİ YEŞİL Dergisi 21. Yılına Başlıyor appeared first on Sanat Duvarı.

Dictée (İngilizcesi dictation) İngilizce sözlük’te “uttering words to be taken down by someone else, to order someone around” Türkçe Sözlük’te ise “Bir başkasına o anda söyleyerek yazdırma, yazdırım. 2. Bir biçimde yazdırılan şey.” Olarak geçmektedir. Aynı kelime İspanyolcada dictado olarak geçmektedir.

Dikte ederek yazdırma Hz. Mevlana’nın Mesnevi’yi telif edilirken de görülektedir. Hz. Mevlana dikte etmiş, Hüsameddin Çelebi ise yazmıştır. Aynı zamanda Hz. Peygamberde ümmiydi. Hz. Muhammed’in belagat bilgisi olsaydı, Kur’an’a şiir diyeceklerdi. Nitekim, Hz. Muhammed’i şairlikle suçlamışlardır.

Güzel konuşma, belAgatli söz söylemek aslında kültürün de göstergesidir. Necip Fazıl en büyük hatiplerden biriydi. Aynı zamanda uyak virtüözüydü.

İstanbul Türkçesiyle konuşmak için çok okumak, kelime hazinesi elde etmek, Türkiye insanının bir kazanımı olmalıdır.

Türkiye’de fonemlerin çıkarılmasında farklılıklar vardır. Ancak İstanbul Ağzı esas alınır. Diksiyon fonetik ilmiye alakalıdır. Bu ilimle uğraşanların daha düzgün konuştuğu görülmektedir. Fonemlerin doğru çıkarılması için gırtlak, dil, dudaklar, çene ve buruna kadar tüm aletlerini çeşitli alıştırmalarla eğitilmesi geekmektedir.

Yunus Emre’nin bir şiirinde şöyle denmektedir:

“Söz olan kese savaşı

Söz olan kestire başı

Söz olan ağulu aşı

Bal ile yağ ede bir söz” der.

J. J. Rousseau ise “Sözlerinizi dinletebilmek istiyorsanız, kendinizi konuştuğunuz kimselerin yerine koyunuz.” Sözleriyle dışarıdan bir gözle bakmanın önemini gösterir. Ayna karşısında ya da videolar oluşturarak konuşmak insanın kendisi  görmesine, tanımasına ve yeteneklerini keşfetmesine yardımcı olur.

Levent Doğan’ın editörlüğünü yaptığı Türk Dili kitabına göre diksiyonun faydaları arasında düşündüklerini duygularını zorlanmadan muhatabına aktaracak ve kendisini daha rahat ve huzurlu hissedecektir.

Böylece, diksiyon da, dikte etmek de konuşmak ile ilgili kelimelerdir. Bir kimsenin İstanbul Ağzıyla konuşması insanın kültür seviyesini gösterir.

The post Konuşmak Ve Yazmak appeared first on Sanat Duvarı.

The post Depresyon Günleri – I appeared first on Sanat Duvarı.

Evinizin kapı numarasını kırk kere tekrar ederdim, kırk kere, hadi çık cama bak bana diye tekerleme söylerdim. 13 yaşımın bütün arzularıyla, 1978 yılının o bitip tükenmek bilmeyen karlarının altında, okulun yeniden açılmasını beklerdim. Sömestr tatilini tam iki hafta uzatmışlardı. Okul bir aydır kapalıydı. O yağan güzelim karların yumuşak beyaz örtüsü, benim yüreğimde erimeyen bir hasretin örgüsüydü. Kartopu oynamak dışında hiçbir şey derinleşen özlemimi yerine koymuyordu. Kırmızı beremi taktığım gibi mahalledeki karları topluyor, kırmızı eldivenlerimin arasında onları birleştiriyor, kimsenin canını yakmadan, kardan küçük adamlar yapıyordum.  İki tane yapıyordum, yan yana yüzleri birbirine bakan. Tıpkı sana yılbaşında gönderdiğim isimsiz kartpostaldaki gibi gülümsüyorlardı…

Birbirine âşık bir tane kardan adam, bir tane kardan kadın… 

Hayal ederdim beni sevdiğini. Benim seni düşündüğüm gibi senin de hep beni düşündüğünü, seni özlediğim gibi senin de beni özlediğini, yalnızca hayal ederdim.

Lapa lapa yağan karı penceremde izlerken, her birinin cama çarpıp eridiğini gördüğümde içim ezilirdi. Sanki dünyaya gönderilmiş melekler gibiydi her biri. Kirlenen dünyayı temizlemek, yeniden yeşertmek, sevgiyi toprağa ekmek için tanrının gönderdiği birbirine benzemeyen milyonlarca melek inerdi gökyüzünden. Ben o melekler kaybolmasın diye toplayıp kardan adam yaparak, sevginin kalıcı olmasını sağlıyordum işte. Bir masal kahramanı gibiydim, insanlığı kurtarmak için donmuş ellerimle hiç durmadan karları toplayarak onlardan ins-an yapmakla meşguldüm…

Eve döndüğümde el ve ayak parmak uçlarını hissetmez hale gelirdim. Sobanın arkasında ellerimi boruya değdirmeden ısıtmaya çalışırken, paltomda birikmiş karların halının üzerinde bıraktığı küçük ıslaklıkları parmağımla halıya yedirmeye çalışırdım. Ev bir anda ıslaklık kokar, sobaya damlayan damlalar sıçrar ve su buharı olarak havaya karışırdı.

Suyun bu esrarengiz yolculuğu bana yine insanı düşündürürdü. Bir gün havaya yükselen su buharı olacağımı bilir, şimdiden derdine düşer hayıflanırdım.

Korunmanın mümkün olamadığı bu dönüşümden kendi payımı alırdım. Saklanacak bir yer olmalıydı, karların erimeyeceği, insanların ölmeyeceği, tabiatın yok olmayacağı bir yer, mutlaka olmalıydı…

Kardan adamları çok derinlere gömersek belki hiç erimezlerdi. Buz dağlarından bir ülkede yaşayanlar, evleri buzdan olanlar, buz üzerinde kayarak okula giden çocuklar ne kadar da şanslıydı. Hiç kar tatilleri olmamıştı…

Sevdiklerinin hasretini çekmeden hep karın altında sevdikleriyle birlikte yaşıyorlardı…

The post Kar Altında Kardan Sevgili appeared first on Sanat Duvarı.

Milenyum gibi

Hayatın hızı da sınırlar ötesinde

İnsan geri durur mu?

O da, bütün heveslerini hızla yaşama hevesinde…

Ama bu hız

Eksik bırakıyor bazı şeyleri

Hırpalıyor, insanın düşünme yetisini

Ve sonra kusurlarını es geçip

Mükemmel sanıyor insan kendisini…

Bakınız etrafınıza

Unutkanlar ordusu değil mi görünen;

Verdiği sözü unutan,

Vefa borcunu unutan,

Varoluş nedenini, öz değerleri

Kendini unutanlar ordusu…

Yeni yollar göreceğiz dağlar üzerinde

Ağaçlar kesilecek, ağaçlar yanacak

İnsanlar doğacak, ölecek, doğacak, ölecek

Her insan yeni bir sancı getirecek dünyaya

Giderken savurganlığın, vurdumduymazlığın sancısını çekecek…

Yeni yıllar göreceğiz hep beraber

Bulutlar çarpışacak, kalemler çarpışacak

Ülkeler, insanlar, silahlar çarpışacak

Ve her yeni gün yeni bir kavga doğuracak…

Soruyorum ( önce kendime )

Bu, kendini kaybetmiş dünyanın neresindesin?

Adın sanın belli hüviyetinde ama

Aslında kimsin?

Lütfen peşinde ol mananın

Ara ve bul onu

Hatırlatır belki seni sana bir film

Belki bir ayrılığa gömülen hissin

Belki de, şiirlerden bile güzel,

Bir çocukluk resmin…

The post Aslında Kimsin? appeared first on Sanat Duvarı.

Acısıyla tatlısıyla

Bir yıl daha geçti

Akıp giden zaman

Ömürden ömür biçti

Canımdan can aldı

Yok şimdi ana baba kardeş

Yok sevgili dostlar

Sadece bende kalan

Resimler anılar

Bu akşam yılbaşı

Herkes eğleniyor dışarda

Ben ise yalnızım odamda

Beni terk etmeyen sadık

Dostlarım

Kalemim kağıtlarım

Beni bekler masamda

Duygular dile gelir

Dökülürler mısralara

Anlatırlar bir bir

Gizlenmeden kuytulara

Televizyon da açık

Tüm kanallarda eğlence var

Nedense beni tatmin etmiyorlar

Bu akşam yılbaşı

Coşuyor insanlar

Kimi gazinoda barda

Kimi elinde kadeh

Hovarda

Yüzlerde birer maske

Herkes kendi âleminde

Kimi duvar dibinde

Kimi hastane köşesinde

Acılar içinde

Kimi evinde yatağında

Bu akşam yılbaşı

Aralık ayının son akşamı

Hava soğuk

Dışarda kar tipi var

Saatler 24.00’dü vurdu vuracak

Yeni bir yıl daha başlayacak

Bilet aldım bakalım ne çıkacak

Sıfır sıfır elde var sıfır

Demeyin sakın bana

Umut bitmez

Belki bu bilet kurtarır beni

Bilinmez

Yeni yılınız kutlu olsun

Yoksulluk bitsin

Acılar dinsin

Barış içinde hepimize

Sağlık mutluluk getirsin.

The post Yılbaşı appeared first on Sanat Duvarı.

Hiç kimse o olmayacak

Ya da hiç kimse bir başkası

Herkesin kendince bir parçası kalacak

Tüme vararak kavuşacağız kudretine.

Tanımı olmadı hiç

Tanımlayamadı insanoğlu

Sahipsizdi.

Evet!

Öyle sıradandı, öyle basit

Öyle bayağı bazen

Serkeşçe yaşadı değer bilmez

Anlayamadı

Çok değerliydi

Sahip olması mucize

Dünyanın bin bir çeşit rengi var dediler

Mutlu olmanın birçok yolu

Gülebilmek için milyonlarca sebep

Sahilde dalgaların dövdüğü duvarlarda büyüyen müzik

Kollarının arasında dans eden güzellik

O sessizlik, o ruhta huzur, o günün anlamı

O her mevsim baharın ta kendisi.

O, benim büyük sevdam.

The post Büyük Sevda appeared first on Sanat Duvarı.

The post Atlarımın Gözlerindeki Yağmur appeared first on Sanat Duvarı.

Yeşil gözlerinde bir gülümseme ve babasının düğümlemesi…

Babasının kucağında gezen bir kız çocuğunun hikayesi…

Sarı saçlarını tararken annesinin rujunu gizlice sürerdi.

Annesi patates kızartması yaparken balkonda sandalyenin üzerinde oynarken düştü.

Başından kanlar akarken ablası onu kurtardı.

Hastaneye götürülürken ağlıyordu.

Ablası da öyle.

Hastanede dikişler atıldı.

Gözlerinden yaşlar dinmedi.

Bir hayvanat bahçesinde yaz günü….

Yılanlardan korkarken ablasına sarıldı.

Kardeşlik çok önemliydi.

Bir annenin kucağında iki çocuk…

Bir fotoğrafın hikayesiydi bunlar.

Tatilya’da eğlenirken masal ağacından korkup annesine sarılırdı.

Aslan Kral izlerken ağladığından dolayı babasıyla dışarı çıkardı.

Tuvaletin kapısında oturan adam mendil uzatıp “Ağlama! Cennette kavuşurlar.” demişti.

Oyuncak Hikayesi 3’ü izlerken büyüyen çocuğa ağlamıştı.

Kanal D’nin Bak Şu Elma Şekerine programında “Bu Kız Beni Görmeli” şarkısını söylemişti.

Utanıp ağzını silmişti.

Yurt Fm’de şöyle bir bilmece uydurmuştu.

“Adam bir gün duşa girmiş, sular kesilmiş. Neden?”

“Cevap: Ben de bilmiyorum yeni uydurdum.”

Epilepsi geçirdiğinde uyurken babası yanı başında durup ağlıyordu.

Annesi iyileşmesi için dualar ediyordu.

Şimdi o kızı özlüyor muyum?

Ben hala aynı kızım.

Duygusal, masum ve küçük bir kızım.

30 yaşında olsam da.

Değişmedim ve değişmeyeceğim.

Babasına sarılıp ağlayan kız çocuğu olacağım.

Dostlarım yanımda olsa da olmasa da.

Dünya değişse de değişmeyeceğim.

Hep aynı kalacağım.

Kimse sevmese de.

Ben buyum.

Bir sonraki yazımda görüşmek üzere.

The post Küçük Kız appeared first on Sanat Duvarı.

Senden uzaklarda geçen o mısra aklıma gelirken.

Bir tutkunun peşinden gider ya insan.

Gözlerinden akan bir damla yaş…

Ve ben ölüyorum uzaklarda…

Sayıkladıklarım durur içimde.

Sensiz bir hiçim der ya Azrail.

Bense mısralarımda sakladığım bir sır…

Bilinmez yelkenlerde nasıl yaşanır sensiz.

Bir gölgeye bakar da benim o demez hiç.

Tanrı’yı arar her gönülde lakin bulamaz.

Onu hissetmek ister kulaklarında.

Onu kim sayıklar dudaklarında?

Sen değil misin yoksa?

Neden yok hatıranda?

Bir inanç bir histir hafızamda.

Sen misin yalvaran dualarında?

Bir yaş düşer saçlarına?

Sakın ağlama.

Sırrımı söyleyemem.

Kimse dokunmadı yalnızlığıma.

Sen bile.

Senden bir kelime duyarsam öleceğim.

Bir duadır yalnızlığım aslında.

Kendime bir papatya dileyeceğim.

Hani koparırsan ölür ya!

Bırak beni gideyim.

Kimse dokunmasın yalnızlığıma.

Toprağa bir gül de ben ekeyim.

The post Kimse Dokunmadı Yalnızlığıma appeared first on Sanat Duvarı.

           Kahvesini içti ve yola koyuldu.

                             Bir labirentin içindeydi.

                                                  Azrail geldi canını aldı.

                                                                                                                                             O hiç bitmeyen bir….

Uykudaydı.

                Kalemini aldı yazar.

                                        Tüm duyguları silinmişti.                                                     

                                                         Mikail bir rüzgar estirdi.

Buğday tarlasını silip

Süpürdü .

         Ev hanımıydı.

                    Çalışması lazımdı.

                                      Bir ilana başvurdu.

                                                                 Cebrail’i rüyasında gördü.

Kocasından

Boşandı.

        Yağmur dinmiyordu.

                         Şemsiyesini açtı Halil.

                                       İsrafil sura üfledi.

                                                       Gözlerinde hiç dinmeyen kıyametti.

The post Melekler Uyumaz appeared first on Sanat Duvarı.

Avrupa Avrupa, günlerin aydın ola

Pek serin bir sabah, güneşini gönder bana

Avrupa:

Asya, güzel Asya, sana da günaydınlar

Bugün havam pek bozuk, hırçın kara bulutlar

Asya:

Olsun be yakışıklı, yine de şiir gibisin

Sen benim güneşimsin, mat olsa da bazen rengin…

Avrupa:

Eksik olma, hep var ol güzel Asya’m

Sen varken karşımda hep güzel dünyam…

Asya:

Sana çıkan yol güzel, seni gören ev güzel

Seni anlatan kitap, seni söyleyen peşrev güzel…

Avrupa:

Her an seni hissetmek, seni yaşamak güzel

Bütün âleme karşı, karşında olmak güzel…

Asya:

Şu Boğaz’ın demi sensin, köprülerin bağı sensin

Gönlümün tek sultanı, güzellik çağı sensin…

Avrupa:

Yarim, yarenim sensin benim diğer yarım

Ben seninle bütünüm, seninle bahtiyarım…

Asya:

Tarih bilir heybetini, kudretini, eşrefini

Herkes çalma peşinde o güzelim kalbini…

Avrupa:

Bilen bir tek beni değil, seni bilir, bizi bilir

İkimiz can canayken, bütün dünya vız gelir…

The post İstanbul Aşıklarındır appeared first on Sanat Duvarı.

İşte yine oluyor akşam

Gurbet elde herkes yabancı

Bakarlar sana yan yan

O zaman anlarsın gurbete düştüğünü

Orada öğrenirsin

Hayatın güçlüğünü

Düşer içine ateş

Yakar bağrını

Olurken akşam

Hasret sarar her bir yanını

Ana baba kardeş

Hepsi uzaklarda

Niçin geldim dersin

Ne vardı buralarda

Evet

Doğduğu yerde değil

Doyduğu yerdedir insan

Şimdi kopan dal

Yuvasız bir kuşum

Ağlama anam sen

Ben yine gelirim

Gurbet elde ölmezsem eğer

Sil damlayan gözyaşlarını

Oku satırlarımı birer birer

Sen sıcak yuvanda

Babam kardeşim var yanında

Ben ise bir otel köşesinde

Soğuk bir odadayım sizin hayallerinizle

Ne yapalım kalpler bir arada olsun anam

Değil Bağdat Şam

Sağlığım iyi hamdolsun

Başlarken yine

Gurbette akşam

The post Gurbette Akşam appeared first on Sanat Duvarı.

Eski dönemlerde yaşanan İstanbul’a,Üsküdar’a has örf ve adetler de, zevkler de törpülenmiş, bir çağ küsufa uğramıştır.

İstanbul’u, özellikle de Üsküdar’ı anlamak için ,bize artık onu doğru insanlardan dinlemek ve okumak düşmektedir. Özemre de, çocukluğunun ve gençliğinin İstanbul’unu, o güzel Türkçesi’yle kaleme alarak, kültür tarihimiz için önemli bir hizmette bulunmuştur.

Müdavimlerinden olduğu Aktar Hocalar’ın dükkanını anlattığı ilk kitabı Üsküdar’da Bir Attar Dükkanı,bu büyük hizmetlerin başında gelmektedir. Kitap,dikkatlice okunduğunda bir şehrin anatomisini vermektedir.

Zamanın Üsküdar’ında Aktar Hocalar’ın dükkanı, çeşitli tedavi yöntemlerinin uygulanması dışında;ilim,irfan yuvası olarak da uğrak yeridir. Birçok entelektüel ve alim,bu dükkanın müdavimleri arasındadır. Gelenler arasında;dükkanda ebru,ney dersleri alanlar da vardır.

Kitabın takdim kısmında,müellif bu dükkan hakkında şu sözleri söylemektedir:”…Bu dükkân sâdece ihtivâ ettiği envâ’ı çeşit met’â’ ve sâhiplerinin müstesnâ şahsiyetleri bakımından değil,fakat pek çok ehl-i irfân ve ehl-i san’atin de bir toplantı ve sohbet mahalli olması bakımından ilgi çekerdi.”

Dükkanın kendisi ve çevresi üzerindeki büyük etkisini ise kitabın aynı kısmında şu sözlerle anlatır:”…Bu dükkan nice mânevî sohbetlerin,nice dostlukların,nice himmetlerin,nice hayırların,nice tefekküre şâyân ibretlerin,nice râhmanî füyûzâtın,nice irşâdların sebebi ve mihveri,benim de mânevî eğitimimin ve kültürümün en mühim kaynaklarından biri olmuştur.”

Aktar dükkanından bahsederken,dönemin bozulmamış sessiz ve derin Üsküdar yaşantısından da manzaralarla karşılaşmaktayız:

“Yarım asır öncesinin Üsküdar’ı gürültüsüz,âsûde bir belde idi. Nüfûsu ancak kırk bin kişi civarındaydı. Sabahları hemen her mahallede önce bülbüller şakır,akabinde de horozlar öterdi…”

 Üsküdar insanın müşteri hakkına verdiği önem de,aktar dükkanında kendisini gösterir:

“Müşterinin hakkının geçmemesi için,malın ambalajlandığı kağıdın aynısı terâzinin ağırlık kefesine dara olarak konur ve daha da garantili olsun diye ayrıca,tartılan malın birkaç gram daha ağır çekmesine özen gösterilirdi.”

Dükkanla ilgili diğer bir husus da,kokulu bir nesne alınması halinde,kokularını dışarı vurmayacak şekilde ikinci kez bir kağıtla ambalajlanması ve kokulu maddelerin bir arada,diğerlerini ayrı,sonra hepsini beraberce paketlenmesidir.

Bir cenaze kaldırılacağı zaman da,aktar dükkanı bu ihtiyaçlar için bir uğrak yeridir. Cenaze levazımı, kadın takımı ve erkek takımı olmak üzere ikiye ayrılır:

“Takımın içinde kefene ilâveten,bir şişe gülsuyu,150 gram pamuk,bir kalıp sabun,4 kâfuru tableti,10 adet çengelli iğne,buhur ve günlük karışımı tütsü veyâ öd ağacı,2 çift takunya,2 maşrapa ve bir de tabut kapağını bağlamak ve tabutu kabire indirmek için yeterince uzun bir ip bulunurdu. Kadın takımında ,bunlara ek olarak 2 tülbent ile 200 gram da kına vardı.”

Bazı sırlı oranlarla,Saim Efendi tarafından bizzat hazırlanmış,dolma baharı,köfte baharı ve tarhana baharı terkibine giren baharatı pek meşhurdur:

”Bu oranlar öylesine isâbetli ve İstanbulluların damak zevkine o kadar uygundu ki,Şile’den Fâtih’e kadar İstanbul’un dört bir bucağından ahâli,sırf bunun için,Üsküdar’a Aktar Hocalar’a akın ederdi.”

Müellifin 12 Eylül 1946’da yapılan sünnet düğünü de Eski İstanbul sünnet düğünlerinin bir fotoğrafı gibidir. Düğün çorbası, baş yemektir,ikram olarak da limonata,kaşarlı sandöviç,kuru pasta ve börek vardır. Kur’an tilaveti,ilahiler ve Mevlid-i Şerif okunduktan sonra,fasıl heyetinin konseri;akabinde Hokkabaz Portakaloğlu ve Karagöz oyunu sergilenmiştir.

Eski Üsküdar insanı için Aziz Mahmut Hüdayi Türbesi’nin  de büyük önemi vardır. Özemre,buraya gelen hanımların doğacak çocuklarının sıhhati için dua ettiğini anlatır:

”Zîrâ bu Hazret’in,türbesini ziyaret edip de bir Fâtiha okuyanların suda boğulmamaları,ateşte yanmamaları ve ölümlerinin de kendilerine mâlûm olması yolunda Cenâb-ı Hakk’a bir niyâzı vardı.” diyerek bunun sebebini ortaya koyar. Müellif,aynı uygulamanın kendi ailesi tarafından da yapıldığını sözlerine ekler.

Dükkanın müdavimleri incelersek,eski Üsküdar insanları hakkında daha çok ipucu bulabiliriz.

Müellifin ruh dünyasını oldukça etkileyen Eşref Efendi,mübarek zatlardan biridir. İlm-i Nücum bilgisindeki derinliği şu örnekle ortaya koyar:

”Cihân Harbi sırasında,bir gün Şeyh Murad Buhârî Dergâhı’ndaki bir toplantıda Eşref Efendi Amca’ya Mustafa Kemâl’in zâyiçesini çıkarıp âtîsini istihrâc etmesini ricâ etmişler. O da bu ricâyı kırmamış ve hemen oracıkta yaptığı hesaplar sonunda şu neticeye varmış:’Eğer bu zât gönlünü mânâ âlemine çevirirse: Velî;eğer dünyâya çevirirse:Pâdişah makâmına sâhip olacaktır.’“

İskele Camii baş imamı Nafiz Uncu Hoca da,dükkanın müdavimlerindendir. Ayasofya Camii’nde mukabele okuduğu zamanlarda,güzel sesini dinlemek için akın edenler olduğu halde,benliğinin kabarmasından rahatsızlık duyup Allah’a bu sesi alması hususunda Nasuhi Dergahı’nda dua etmiş,”sabah kalktığında o güzelim sesinin gitmiş,yerine kısık ve çatlak bir sesin ikâme edilmiş,olduğunu sevinçle görmüş” bir zattır.

 “Dâr-ı dünyâ,ey birâder,köhne mihmânhânedir,

  Dil veren vîrâneye,uslû değil divânedir.              

 Bir mukîm kimse bulunmaz hâne-i eflâkde,

 Cümle halk ehl-i sefer,âlem misâfirhânedir.”diyerek vefat eden Galata Mevlevihanesi son şeyhi Ahmed Celaleddin Dede Hazretleri de bu dükkanın müdavimlerindendir.

Mortucu Salih,küfürbaz olmanın yanı sıra,Karacaahmed mezarlığına ,cenaze olduğu günlerde, gelerek,cenaze sahibinden sadaka koparmakla meşhur Üsküdar meczuplarındandır ve onun için de bu dükkan mutlak uğrak yeridir.

Yazar,diğer bir müdavim Sükuti Dede’yle bizzat tanışmamış ancak anlatılanlar,onun değerini anlamasına yetmiştir:

”Ahmed Celaleddin Dede bir gün Sükûtî Dede’yi:”Dede sen bilirsin;söyle bana zamânın Kutb’u kimdir?”diye sıkıştırmış. Dede:”Aman Sultânım,fakîr ne bilsin?”diye kıvırtacak olsa da Ahmed Celâleddin Dede bütün celâliyle Dede’nin üzerine gitmiş. En sonunda Sükûtî Dede:”Sultânım,siz de biliyorsunuz ya,zamânın Kutb’unun karşınızda durduğunu!”demiş.” “Cinci Hoca” diye tanınan Arap Hoca da,dükkanda sık sık görünmüş renkli kişilerden biridir.

Müellifin çocukluğu ve gençliği bu insanlar arasında böylesine renkli,böylesine güzel geçmiştir. Ancak,90’lı yıllara gelindiğinde Üsküdar eskisi gibi değildir;bu dönemde Anadolu’dan pek çok göç olmuştur. Eski Üsküdarlılar,parmakla gösterilebilecek kadar azalmış;Osmanlı’nın izini taşıyan zarafet,üslup,iz’an,lisandaki incelik yavaş  yavaş tükenmeye yüz tutmuştur. Yetmiş küsur yıldır ilim,irfan ve sanat yuvası olan aktar dükkanı da artık değişime uğramıştır. Dükkanı miras alan Ali Haydar Düzgünman biraz da basında çıkan çeşitli haberler sebebiyle,aktar dükkanını kiraya vermiştir. Üsküdar’ın ve tüm İstanbul’un kültür hayatında önemli yeri olan bu dükkan kuyumcuya dönüşürken,Özemre’nin çocukluğunun Üsküdar’ı artık kendini özletmeye başlamıştır.

Son olarak,şunu söyleyebiliriz ki Üsküdarlılık, tarihi okumak;başkasının hakkını gözetmek;candan gülümsemek;terbiyeye,üsluba,namusa dikkat eden ve inancını içten yaşayan bir insan olmaktır. Bize düşen,Osmanlı’dan kalan bu mirası korumak ve yaşatmaktır.

Müellifin dediği gibi,”Üsküdar’da bugün yaşamak kolaydır,huzurludur,zevklidir,ilgi çekicidir ammâ Üsküdar’lı olmak artık babayiğidin kârı değildir.”[1]

KAYNAKÇA

Çocukluğumun Üsküdar’ını Özlüyorum,Ahmet Yüksel Özemre,Kültür Dergisi,Sayı:6,2007

Üsküdar’da Bir Attar Dükkanı,Ahmet Yüksel Özemre,Kubbealtı Neşriyatı,İstanbul,2010

[1] Özemre,Çocukluğumun Üsküdar’ını Özlüyorum,Kültür Dergisi,Sayı:6,2007

The post Bir Attar Dükkanından Üsküdar Manzaraları:Ahmet Yüksel Özemre appeared first on Sanat Duvarı.

The post Küçük Adam appeared first on Sanat Duvarı.

1)Deniz

Evliya Çelebi, tarihi kaynak olarak bizzat gördükleri, halkın söylenceleri, ve Yunanlı Yanevan gibi çeşitli tarihçilerin anlatılarından yararlanmıştır. Nitekim, İstanbul ilk kurucuları ile ilgili bilgileri aktarırken, bunu açıkça belirtir.

Tarihçilerden alıntıladığı “Karadeniz, Nuh tufanı karanlık suyundan kalmış bir denizdir.” sözüyle, Karadeniz’in Akdeniz’e akıtılması olayını anlatmaya başlar. Çelebi, Kırım’dan Hazar denizine kadar olan yerin Karadeniz sularının altında olduğunu söyler. Nuh tufanının Karadeniz’de olduğunu kanıtlamak için, Kırım dolaylarında sipahi iken yengeç, midye gibi deniz canlılarıyla karşılaştığını, bu olaydan Heyhat vadisinin de bir zamanlar Karadeniz suları altında olduğunu çıkardığını Bakara Suresi’nin, “Şüphesiz ki, Allah her şeye kadirdir.” ayetiyle Allah’ın gücüne bağlar.

Evliya Çelebi, yeryüzünün şekillenmesi için, Allah’ın İskender-i Zülkarneyn’i yarattığını belirtirken, Allah’ın bir şeyin olmasını istediğinde önce sebeplerini hazırlaması şeklinde yorumlar. Çünkü, kendisine itaat etmeyen ve kendisini mahkum eden Kaydefa Ana’dan intikamını almak için, Karadeniz’in kesilmesine,Akdeniz’e akıtılmasına vesile olacaktır. Hz.Hızır bu konuda ona yardım eden ve fikir veren kişidir. Karadeniz’i Akdeniz’e karışmaya neden olarak, Hızır Aleyhisselam’ı gösterir. Hz Hızır, ab-ı hayatın ona nasip olması dolayısıyla hayattadır ve denizde görevlendirilmiştir. Binlerce delicinin gayreti üç sene sonra nihayet bulmuş. Karadeniz’in Akdeniz’e akıtılmasıyla Kaydefa’nın mülkü,sular altında kalmış ve askerlerinin hepsi suda boğulmuştur.

Evliya Çelebi, İstanbul’un üç denizinin sınırlarını çizerken, gemiciler, denizciler ve ziyaretçilerden duyduklarını aktarır:”…Azak’tan İstanbul Boğazı’na kadar Karadeniz ola. İstanbul’dan Gelibolu Boğazı’na kadar o aralık Rum denizi ola. Kilidülbahreyn ki Fatih Sultan Mehmet yapısı iki kaledir, boğazdan aşağısı Akdeniz ola.”(*)

Müellif, bu duyduklarını aktardıktan sonra kendi gözlemleriyle bulduğu enteresan bir çizgiyi gemicilere gösterir. Karadeniz’in “siyah” suyu ile Akdeniz’in “mavi-beyaz” suyu arasında kırmızı bir hat çekilmiş gibidir. Çelebi, hayretinin derecesini, mucizevi yönünü vurgulamak için “Acep Lem-Yezel işidir.” şeklinde bir tabir kullanır.

Lodos rüzgarının etkisiyle hattın rengi ve arası değişir. Evliya Çelebi,onlara bu durumu gösterdiğinde,gemiciler hayret ederler.

Hat, Karadeniz’le Akdeniz’i sadece renk yönünden değil, tat yönünden de ayırmıştır. Akdeniz tarafı, Karadeniz tarafından daha da acıdır. Bu olayı da Allah’ın bir hikmeti olarak görür.

Çelebi’ye göre, hiçbir denizin balığı, Karadeniz’in balıkları kadar lezzetli değildir. İstanbul Boğazı’ndaki balıkların lezzetini Musa sofrası olarak nitelendirir.

İstanbul Boğazı’nda iki deniz birbirine karıştığı için, bazı tarihçilerden aktardığına göre, merece’l-bahreyn dendiğini aktarır.

Denizlerle ilgili tılsımlarda ise, İstanbul’u koruyucu olarak efsanevi unsurlar bulunur. Birinci tılsım, Çatladıkapı’da bulunan tunçtan bir dev suretidir. İstanbul’a Akdeniz tarafından gelen düşman gemilerine ateş saçarak onları yakar. Dördüncü tılsım da buna benzer şekilde Akdeniz, Karadeniz ve Üsküdar’dan gelen düşman gemilerine ateş saçıp onları yakan üç başlı bir ejderdir. Bu tılsımlar, İstanbul’un düşmanlardan korunmasına sebep gösterilmiştir. İkinci ve üçüncü tılsım, zemherir gecelerinde sihirbazların nöbet tutup denizi korudukları bakır gemilerdir. Biri Akdeniz, diğeri Karadeniz’i korumakla görevlidir. Bu tılsımlar, iki  kutlu dini olay,İstanbul fethi ve Yezid’in Galata’yı fethi nedeniyle ya ganimet olarak alınmış ya da parçalanmışlardır. Çelebi’nin büyülü ve efsanevi tılsımların yıkılışını dini bir olayla sonuçlandırması, onun inanca verdiği önemi gösterir. Beşinci ve altıncı tılsımlar ise,balıklarla ilgilidir. Sarayburnu’nda üç yüz altmış deniz yaratığının şekillerinden herhangi biri, bir ses verse, o balık türündeki tüm balıklar kıyıya vurup, halkın balıklarla kış boyunca geçinmesidir. Müellif, beşinci tılsıma örnek olarak hamsi balığını verir. Altıncı tılsımda ise, tüm balıklar kıyıya vurur. Kış günlerindeki bu bolluk, anlatıya göre,denizde dalga olmadan gerçekleşir. Bu tılsımlar yine dini bir olayla, Hz.Muhammed’in doğum gecesindeki depremle yıkılırlar. Ancak, Çelebi tılsımın etkisini yok etmez, tılsımların sadece suretleri yok olur.

2)Şifalı Sular ve Anlatılar

İstanbul’daki bazı sular, şifalı kabul edilir ve halk arasında efsane olarak yerleşir. Bazı hastalıklara iyi geldiğinin inanılması, halk hekimliğinin bir uzantısı görülebilir.

Kağıthane Mesiresi’nde bulunan Levend Çiftliği deresinde çamaşır yıkanırken sabun kullanmaya bile gerek kalmadığını söylenmesi, derenin çamaşır yıkamak için de kullanıldığını gösterir. Aynı nehir içinde bulunan eğir kökü, sindirim rahatsızlıklarına iyi gelen bir bitkidir. Aynı bitki, Cendereci suyunda da yetişmektedir.

Can Kuyusu Mesiresi’ndeki bir evde bulunan su kuyusunda ise, kuyu motifini görmekteyiz. Bir eşyası kaybolan kişi, abdest alıp kuyunun kenarında iki rekat namaz kıldıktan sonra ,Fatiha’yı okuyup Hz.Yusuf’un ruhuna bağışlayarak,”Ey kuyu sahibi, Hz. Yusuf-ı sıddık aşkına olsun,benim filan akrabam yahut filan evladım veya kaybolan eşyam nice oldu?” diye bağırırsa,bir ses,sorulan kişi veya eşyaların yerini ve kimin çaldığını söyler.(*)

Hz.Yusuf’un ruhuna dua bağışlanması, kuyu motifinin bir göstergesidir. Dini bir anlatının, halkın batıl inanışlarını da etkileyeceğinin göstergesidir.

Büyük İskender’i dahi öldüren bir hastalık olan sıtmanın, o dönemde yaygın olması sebebiyle bu hastalığa iyi geldiğine inanılan birçok su vardır. Toplumu etkileyen büyük bir probleme, halkın efsanevi bir çare arayışı olarak yorumlanabilir. Eyüp Sultan Mesiresi’nde bulunan ayazması da Çelebi’nin anlattığına göre seher vakti üç kez içilirse sıtmaya iyi gelir.Merkez Efendi Ayazması da aynı hastalığa iyi gelen bir şifalı sudur. Yerin altından gelen ses üzerine Merkez Efendi ile müritlerinin yerin altını kazınca buldukları kırmızı bir sudur.

 Ayasofya ‘da bulunan sıtmaya iyi gelen Terlerdirek de efsanevi bir unsurdur. Direğin gece gündüz terleme nedeni ile ilgili türlü söylenceler vardır. Bir söylentiye göre “Temelinde define vardır.”.Diğer bir söylentiye göre, kalede yaşamasından dolayı İstanbul fethedilmesinin

gecikmesine neden olan ve Akşemsettin’in o zatın vefatından sonra fethin gerçekleşeceğini söylediği Yavedüd Sultan’ın ölümünün üzüntüsünden terlemektedir. Diğer bir söylentiye göre ise, Hz.Risalet’in ağız suyuyla kireç karıştırıldığı için rutubet etkisiyle terler.(*)Evliya Çelebi’nin aktardığına göre, Rahip Bahira’nın Hz.Muhammed ve amcasını Şam yolundan geri döndürdüğü sıralarda rahipler, Ayasofya’nın bozulan kıble tarafını tamir için, Hz.Risalet’in ağız suyuyla kireci,Mekke toprağıyla zemzemi karıştırıp Terlerdirek’in olduğu yeri tamir etmişlerdir. Böyle bir uygulamayı tavsiye eden Hz.Hızır’dır.

Peygamber motifiyle birleşmiş bir başka şifa unsuru da Hz.İsa’nın doğduğunda yıkandığı teknedir. Çelebi, Ayasofya’da bulunan teknede sakat çocuklar yıkanırsa sakatlığın iyileşeceğini söyler.

Su ile ilgili anlatılardan bir başkası da,Şemun Pınarıdır. Hz.İsa’nın havarilerinden olan Şemun’un vahşi hayvanlara su verebilmek için kazar. Fatih ve daha sonraki padişahlar hep bu sudan içmişlerdir.

Halk arasında şifalı kabul edilen sular, genelde dini motiflerle kaynaşarak seyahatnamede yer bulmuştur. Sular ya bir tarihi anlatıyla ya da dini bir motifle beraber anlamlandırılmıştır.

Sonuç olarak söyleyebiliriz ki, Evliya Çelebi’nin seyahatnamesi, İstanbul kültür tarihi ile ilgili önemli bilgiler içermekle beraber, dönemin insanına farklı bir bakış sunmaktadır. Halkın yaşayışı ve inanışlarını aktaran önemli bir eserdir.

KAYNAKÇA

Günümüz Türkçesiyle Evliya Çelebi Seyahatnamesi:İstanbul,1.Cilt-1.Kitap,Seyit Ali Kahraman-Yücel Dağlı,Yapı Kredi Yayınları,İstanbul,2003

Günümüz Türkçesiyle Evliya Çelebi Seyahatnamesi:İstanbul,1.Cilt-2.Kitap,Seyit Ali Kahraman-Yücel Dağlı,Yapı Kredi Yayınları,İstanbul,2003

Kinin’in Hikayesi,Kemal Hüsnü Can Başer

Evliya Çelebi’nin Seyahatnamesi’nde İstanbul’un Tılsımlarının Hikaye Edilişi,Yeliz Özay,Milli Folklor dergisi

The post Evliya Çelebi’nin Seyahatnamesinde İstanbullu’un Su İle İlgili İnanışları Ve Söylenceler appeared first on Sanat Duvarı.

Her “sevdim” diyene sakın aldanma!

İyi dinle sözümü, öğüt olsun:

Her gelip geçene sakın inanma!

Sevgi vardır, seni basitleştirir.

Cevher olmak varken gidip pul olma!

Sevgi vardır, seni sabitleştirir.

Elin bahçesinde solan gül olma!

Değerlerin, inancın, çizgin olsun.

İncitmeye, incinmeye yer verme!

Gerekirse acın, gözyaşın olsun.

Değer görmediğine değer verme!

Dinle kızım, bilmezsin niyetini,

Seni heves için sevenlerden geç!

Sonra ağır ödersin diyetini,

Sevginin ömürlük olanını seç!

O güzel saçını süpürge etme,

Kimseye yaranamaz, toz olursun.

Aklına yüreğini gölge etme,

Elin ağzına düşen, koz olursun.

İstersin, içini sarmasın keder.

Tuttuğu ele dayanacak bilek,

İstersin ki bir lokma ekmek yeter.

Yeter, yüreğin yaslandığı yürek.

Nevşehrî, sözün sana çare olsun.

Her kız değerini kendi belirler.

Unutma, kulağına küpe olsun. Seni de sen eden seçimlerindir!     

The post Kızıma Nasihat appeared first on Sanat Duvarı.

Kasım kasımlığını çoktan terk etmiş, Aralık ara-ı-lıkta kalmış zenginliğiyle gelip dizlerimin üzerinden ince kollarıyla boynuma atlamış sıkı sıkı sıkıya sarmalamıştı beni. Yine de üşüyordum, yanmayan sobama bakıp dışarıyı gözlüyordum, seni özlüyordum…

Bahçede iki kedi biri diğerini sevmedi, pati vurdu gözünün üstüne, can havliyle atladı o da onun üstüne. Alt alta üst üste tırmıkladılar birbirlerini on saniye gibi kısa bir süre içinde. Şimdi biri ağacın dibinde öteki kaçtı beriye.

Perdeyi açtım içerisi görünse bile, ben göreyim istedim, ben görüleyim istedim. Kirlenmiş camın buğulu bakışında değil beni görecek biri, ben bile göremem kendi kendimi. Görünmezlik iksiri içmiş gibiyim sanki.

Akşamdan yağan yağmurun ıslaklığında gölgeler büyüyor güneşin yeni doğan ışıklarının altında. Gülümsüyor bulutun arkasında, en sevimli haliyle bana bakıyor, mavi gözlerinin damlarından sıyrılıp sevgiyle el ediyor. Güzel bir günün geleceğini muştuluyor, soğuk ve kimsesiz geçen gecenin ardından, bana bendeki beni anımsatıyor…

Az önceki kediler güneş ışıklarını görünce sevindiler. Beton zeminin üstünde vücutlarını ısıtmaya karar verdiler. Kavgadan eser kalmadı, insanoğlu değiller ki kin tutsunlar, kıskançlık ve garezden uzak oynaşıyorlar şimdi. Pırıl pırıl bir sabah olmasa, kışın ilk günleri olduğunu fark edemez insan, soğuk ama güneşli ama umutlu ama özlem dolu nice günlerden biri der geçerdim belki. Şimdi açlığıma inat, soluyorum havayı önce ciğerlerime sonra boş mideme dolduruyorum. Dolu dolu gözlerimdeki yaşlarla sana bakıyorum. Geçişlerini hayal ediyorum, gelmeyeceğini bile bile gözlerindeki yakıcı bakışlarını gözlerime hapsediyorum.

Martılar çığlık atarak dönüyorlar, ortalık ana baba günü. Güvercinler hatta kargalar bile çığlık çığlığa. Birkaç pencere açılıyor ne olup bittiğine bakılıyor. Sokağın ortasında kanat çırpıp yardım istiyor bütün kuşlar dönüp duruyorlar yerde yatan biri mi var? Bahçedeki kediler bile korkup kaçtılar, çöp kovasının arkasına saklandılar.

Yerde yatan yaralı bir güvercin var! Uçamıyor, çırpınıyor, kalkamıyor… Gözlerimden yaşlar dökülüyor, bir daha kimseye kuş beyinli demiyeceğim. Onların yürekleri biz insanoğlundan daha yüce, daha vefalı daha ince… Karşı apartmandan yaşlı bir teyze iniyor. Yerde yatan güvercini avuçluyor, minik başını seviyor titreyen parmaklarıyla. Yukarıdan bakan torununa sesleniyor. Çantasını ve ceketini istiyor. Koşarak gelen torun koluna giriyor nenenin. Yürüyorlar…

İçim aydınlanıyor. Ne varsa çocuklarda ve yaşlılarda var. Onlarda çocuk gibi değil mi zaten. Yüreğim pır pır atıyor kuşlar gibi hafifliyorum, bir yerden güzel bir gül kokusu geliyor, içime çekiyorum. Sana gülümsüyorum…

Simitçinin sesi çalınıyor kulağıma, pervazı kaldırıp bağırıyorum ona son paramla bir simit almak, sıcak, gevrek çıtırtılarında susamları tek tek parmaklarımla yalamak iyi gelecek bana.

Yarın? Yarın yok, bugün, yalnızca bugün yeter bana…

The post Som Rengindeki Sonbahar appeared first on Sanat Duvarı.

  Rahmet ayı içinde olduğumuz defaatle hatırlatılsa da iş sadede yani  fiiliyata  gelince ne rahmetten, merhametten  ne de aftan eser kalmıyor.  Neden mi böyle diyorum , geçen hafta Alanya müftüsünün açıklamasından kaynaklı bir sitem benimkisi…
  Söylenen sözleri okurken acaba bir yanlışlık olmasın diye de teyid etme doğrulama ihtiyacı duydum.
Hangi ifadeden bahsediyorum diye  soruyorsunuzdur ,  hemen açıklayayım.
Şöyle ki, Gayrimüslim olanlara rahmet , bağışlama dilemek  sakıncalı imiş. Alanya müftüsü geçenlerde  bu konuşmayı trafik kazası sonucu hayatını yitiren Alanya Spor’un çok sevilen oyuncusu Josep Kural ‘ın cenazesi sonrasında yapmıştı.
Müftü Bey’e tepkiler çığ gibi büyüdü. Eminim , sakince oturup nefeslense kendisi de böyle izahta bulunmuş olduğu için üzülmüştür. En azından ben öyle umuyorum.
Eh, müftü de olunsa kişi hata yapar.  İnsan evladıyız  , beşeriz şaşarız.
İftar yemeğinde  arkadaşlarım  Kalçalı Naciye , Meraklı Melahat , Acele Bacı Fikriye Baldudak Nuriye ile birlikteydim.    Kendileri aynı zamanda Aldırma Gönül Partisi’nin kadın kollarının aktif üyeleri…El elden fikir fikirden üstündür diye müftünün sözlerini kendilerine de söyleyip fikirteatisinde bulunmak , istişare etmek istedim.  Yemek bahane sohbeti canan pek şahane…
Sahura kadar oturduk , dertleştik diyebilirim.  Meraklı Melahat kendisinin deist olduğunu zaten dinler diye bir şeyin olmadığını dolayısıyla müftü ,papaz ya da Haham kim olursa olsun tüccar kılıklı memurlar olduklarından dem vurdu. Kalçalı Naciye deist ne demek diye sordu. Deist, Yaratıcıya İman  etse de herhangi bir dini inancının olmadığı kişi diye ekledi, Baldudak Nuriye.
Son Zaman’larda  deistlerin sayısında hayli bir artış oldu. Bu artışın nedenlerinden biri de yukarıdaki açıklamaya benzeyen talihsiz ifadelerin varlığı….diyen Acele Bacı Fikriye  sözlerine şöyle devam etti; kızlar bir düşünün adı İslam olan bir dinin barış esenlik üzere olması gerekirken kendisine Müslüman denilen bir adamının esenlikten selametten uzak tavrının bu dinin inananları tarafından sorgulanmıyorsa bu da ayrı bir muammadır.
Meraklı Melahat  birden atıldı, bir kişinin yanlış ifadesi ile koskoca bir dini anlayışı zan altında bırakmayalım. Sizlere İslam tarihinden örnek vermek istiyorum dedi.
Hepimize kal gelmişti.  Hayret doğrusu dedik, Meraklı Melahat ve İslami açıklama !
Sevgili arkadaşımız, sen yakın yakın zaman önce bir basın açıklaması yapıp eşcinsel olduğunu ne dinlere ne de Tanrı’ya İman  etmeyen bir ateist olduğunu söylemiştin, bizler yanlış mı duyduk ?
Doğru duydunuz diye belirtti, bir kişi ateist ya da eşcinsel diye inançlar Hakkı’nda dinler Hakkı’nda kitaplar okuyamaz mı? diye çilek hoşafına kaşığını salladı.
Hepimizi aldı bir gülme…
Çocukluğuma bir kaç dakika da olsa gidip geldim. Keskin sınırlarla içinde sadece beyaz ve siyah rengin olduğu farklı renklere açık olmayan bir yaşamın ferdi idim. Haram ve helal diye çizilen sınırlar hiç esnemiyor, bir açık kapı aralanmıyordu. Başörtülü olarak geçirdiğim yıllarda dini  sadece beş şarta indirgemiş, hoşgörüden uzak yaşamamış mıydım?
Arkadaşlarım gerçekten çok renkli dünyalardan ışınlanıp hayatıma merhaba demişlerdi. Onların yaşam tarzı , bakış açılarının benim kadar sığ olmaması , dinin kendisi hakkında yıllarca öğretilenlerden de farklı yorum, tefsirlerin varolduğunu hatırlatmaları ile inanç yelpazemi genişletmiş, renkli bir bakış açısına sahip olmuştum. O  kaskatı geçen senelere içten içe yanıyor muyum diye düşünürken , arkadaşlar huhuhuhu bak kim geldi diye seslendiler.
Hacı Baba Tekkesinden yobaz Nuri’nin kızı Sivilceli Necmiye sahura balık ekmek getirmişti. Balık ekmek diyorum da rahmetli babaannem yumurtalı ekmeğe  böyle derdi.
Çıtır çıtır kızaran ekmeğe az kimyon iyi oluyor dedi ve ekledi Sivilceli Necmiye, duydunuz mu kızlar geçen günkü Alanya Müftüsü’nün sözlerini!
Heh biz de zaten açıkoturum yapıyorduk.
Sivilceli Allah’ın rahmetini sadece bir grup inananın tekeline almanın çok yanlış olduğunu hatırlattı.
Kuran-I Kerim’de Ali İmran Suresi 19. ayette ” Din olarak size İslamı seçtim”, ayetinin önyargılı olarak din adamlarınca söylendiğini belirtti. Ayeti daha doğru anlamak adına kendinden önce ve sonra hangi ayetler var bunların iyi anlaşılıp , olaya zamana duruma ve hatta topluma göre tefsir edilmesi gerektiğinin altını çizen yobaz Nuri’nin kızına katılmamak mümkün değil.
İslam , esenlik barış teslimiyet sadece Hazreti Muhammed’in tebliğinde olan bir dinin adı olmadığını yine Surenin 20. 21. ayetlerinden anlaşılıyor.  Peygamberlerin atası babası olarak  bilinen Hazreti İbrahim’in Yaradan’a olan çıkarsız koşulsuz İmanı ve teslimiyetin adıdır, İslam.
Müslüman da böylesi bir İmana sahip kişidir. Yani müslüman ; sadece Hazreti Muhammed Peygamber’in takipçisi olmayıp , kökleri Hazreti İbrahim’e dayalı mayasında af, mağfiret Barış , huzur, esenlik ve Yaradan olan Allah’a tam bir teslimiyet içerisinde olan zattır.

Bu bağlamda af ve rahmet her kim olursa olsun Allah’a teslim olup çıkarsızca bağlanmış her kulun hakkıdır.
Cehennem müfettişliğinin İslamiyette yeri yoktur.
Vay be  aferin sana yobazın kızı Sivilceli Necmiye diye bizim eşcinsel Meraklı Melahat söz topunun peşine takıldı. Demincek yarım kalmıştı sizlere İslam Tarihinden Siyeri Nebi yani bizzat Peygamber’in hayatından örnek verecektim. Yeri gelmişken basket yapayım diyerek bizi Asrı Saadet devrine yolculuğa çıkardı.
Ebu Talip !
Hz. Muhammed’in amcası olup ömrü hayatında kelime-i şahadete gelmese de ölümü pahasına yeğenine sahip çıkıp onu desteklemiştir.
Peygamber amcasının vefatında hüzün yaşadığı için o yıla hüzün yılı da denmiştir.
Gözyaşları içinde ah canım amcam , Allah’ın rahmeti , affı seninle olsun diye  de her zaman niyazda bulunmuştur.
Bu sefer de helal sana Meraklı Melahat diye biz coşkuyu vermiştik.
Sahura kadar olan hoş muhabbet sonrası , bir kere daha emin olmuştum ki
Her kişi er kişi olamıyor. Er kişi olmak kindar olmamak , af ve rahmet eksenli tefekkür edip , yaşamını ona göre şekillendirebilmek demek olduğunu bir eşcinselden inanç eksenli konuşma dinleyerek öğreneceğim hiç ama hiç aklıma gelmezdi.
Din adamlarımız dini tekellerine almak yerine daha hoşgörülü olabilseler keşke diye Kalçalı Naciye çayları tevzi etti. Afiyet , şifa ola…
Aklımıza gelmeyenlerin başımıza geldiği, ilginç zamanlardan geçiyoruz.

Hayatımız,  akibetimiz hayrola….

The post Sokak Tiyatrosu -2 appeared first on Sanat Duvarı.

Bembeyaz bir hastan odasındaydı.

Aynaya baktı.

Kafasında kablolar vardı.

Ne olduğunu anlayamadı.

Etrafına baktı.

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Evindeydi.

Yatağına uzanmış uyuyordu.

Kalktı.

Üstünü giyindi.

Bir iki insan görmek için dışarı çıktı.

Biraz yürüdü.

Etrafındaki insanlara baktı.

Gelen geçen insanları gözlemledi.

Herkes kendi halinde gelip geçmekteydi.

Bir 5 dakika yürüdü.

Bir kafeye gitti.

Sade Türk kahvesi söyledi.

Kahve geldi.

Yavaşça yudumladı.

Yudumladıktan sonra masaya 3 Lira bıraktı.

Biraz yürüdü sokakta.

Evine döndü.

Eline bir kitap aldı.

Kitabın adı Burun’du.

Biz hepimiz Gogol’un paltosundan çıkmıştık.

Başladı şöyle bir göz gezdirmeye.

Sonra bıraktı.

Hayat boyu öğrenmeyi kendine hedef belirleyen insanların kaderinde hep bir terslik olurdu.

Her şey soluk bir resim gibiydi.

Kütüphaneye baktı.

Beş kütüphane dolusu kitap vardı.

Kitaplarına bir göz gezdirdi.

Spinoza’nın Tanrı fikri aklına geldi.

Tanrı fikrinin kendisi başlı başına var olma sebebiydi.

Gözüne 1984 kitabının çevirisi göründü.

Dil teorisine göre az kelime dağarcığı daha az düşünmeye neden olurdu.

Eline bir kitap aldı.

NLP El Kitabı’ydı.

Harry Alder ne güzel yazmıştı.

Şu sıralarda dil ile psikoloji ilişkisine kafayı takmıştı.

Neuro Linguistik üzerine çalışıyordu.

Her dönem farklı bir bilime ilgi duyar, onun üzerinde okumalar yapardı.

Ama tutunamamıştı.

Tutunmak için yaşamıyordu ki.

Tutunmak denilen şey ölü diller profesörü olmaktansa daha doğru amaçlar edinmekti kendine.

Mesnevi’de bir hikaye vardı.

Bir kayıkçıyla bir gramer alimi bir kayıkta gidiyorlarmış.

Gramer alimi Sarf ve Nahiv kitabı okudun mu demiş.

O da okumadım deyince “Ömrünün yarısı boşa geçmiş.” demiş.

Bir süre sonra kayık batmaya başlamış.

Kayıkçı, “Yüzmeyi biliyor musun?” deyince, “Ömrünün tamamı boşa geçmiş.” demiş.

Tutunamayanların sorunu tutunamamak değilken neden ölü diller profesörü olsun ki.

Eline bir kalem aldı.

Anladığınız gibi yazmaya çalıştı.

Bir şeyler karaladı.

Sonra bıraktı elinden kalemi.

Tekrar eline aldı.

Tekrar karalamaya başladı.

Elinden kalemi bıraktı sonra.

Yine eline aldı.

Karalamaya başladı.

Yine kalemi elinden bıraktı.

Odada şöyle bir dolaştı.

Tekrar yazmaya başladı.

Olmuyordu.

Yazamıyordu.

 Yatağına yattı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Bir cangıldaydı.

Etrafta türlü türlü ağaçlar, goriller keçiler vardı.

Gözlerini kapadı.

Burnuna bir yanık kokusu geldi.

Muhtemelen yan komşunun patlamış mısır pişirmesinden dolayı burnuna geldiğini düşündü.

Gözlerini açtı.

Odasındaydı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Yeniden ormandaydı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Odasındaydı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Ormana dönmüştü.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Odasındaydı.

Yazma konusunda iyi olduğunu düşünüyordu.

Ancak, daha önce hiç kitap yayımlamamıştı.

Öyküleri dergilerde yayımlanıyordu.

Kitap için çalışmalara girişmişti.

Ancak onda da tutunamamıştı.

Yaptığı ne varsa silikti.

Solgun bir fotoğraf gibi görünüyordu etrafındaki insanlara göre.

Bir yanık mısra gibiydi sözleri.

Her şey kötü değildi.

Ancak tutunamamışlık psikolojisine kendini iyice kaptırmıştı.

Bunalan gönlü ile bunalan aklı arasında kalıyordu.

Her şey silikti ona göre.

Gözlerini kapadı açtı.

Bir hastane odasında, sedyede yatıyordu.

Kalktı.

Aynaya baktı.

Üstünde ameliyat için giydirilen kıyafet ve başında kablolar vardı.

Tekrar yattı.

Ne olduğunu anlamaya çalıştı.

Bir süre bekledi sedyede.

Ayna aslında camdan bir bölmeydi.

Ardında iki doktor, deney için çalışıyorlardı.

Onun uyandığını gördüler.

Hemen yanına gidip uyuşturucu iğneyle uyuşturdular.

Hasta titredi bir an.

Sonra kendini bıraktı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Masada oturmuş elinde kalemiyle duruyordu.

Bir şeyler karalamaya çalışıyordu.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Sedyede hareketsiz şekilde yatıyordu.

Hiçbir hareket edemiyordu.

Çabaladı hareket etmek için.

Olmadı.

Gözleri kanlanmıştı.

Hareket etmek için kendini zorladı.

Olmadı.

Çırpındı.

Denedi.

Olmadı.

Kalbi sıkışmaya başladı.

Ih’ladı.

Olmadı.

Hareketsiz öylece yatıyordu.

Doktorlar geldiler.

Tansiyonuna baktılar.

Yüksekti.

“Tamamdır.”

Ses, tamamen o duyduğu iç sesle aynıydı.

Hareket edemiyordu.

Zorladı.

Çırpındı.

Olmadı.

“Şimdi gözlerini kapat.”

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Odadaydı.

Yazmaya çalışıyordu.

Karaladı karaladı olmadı.

Üzerinden terler boşandı.

Elleri ter içindeydi.

Gözlerini tekrar kapadı.

Açtı.

Hastane odasına geri dönmüştü.

Ama hareket edemiyordu.

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Masada oturuyor, yazmakla uğraşıyor yazamıyordu.

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Hastane odasında sedyede yatıyordu.

Anladı.

Her şey birer beyninin kurgusuydu.

Konuştuğu ise doktordu.

Hareket etmeye çalıştı.

Olmadı.

Direndi.

Olmadı.

Derin bir iç çekti.

Buradan kurtulmalıydı.

Direndi.

Hareket edemedi.

Çırpındı.

Olmadı.

Doktorlar tekrar geldiler.

“İğne de işe yaramadı. Ne yapacağız?”

Bekleyelim.

Adam, çırpındı.

Direndi.

Ayağını bir hareket ettirdi.

Bir daha…

Bir daha…

Bekledi.

Doktorlardan biri –iç sesin sahibi- odaya tekrar geldiler kontrol için.

Birden hareket etti.

Ayağa kalktı.

Doktorun elindeki iğneyi kaptığı gibi boynuna batırdı.

Doktor direndi.

Adam onu zorladı.

Doktor hareketsiz yatmaya başladı.

Kapıdan çıkarken önlüğü üzerine giydi.

Kimse böylelikle onu tanımamıştı.

Binadan ayrılırken gülümsüyordu.

Hiçbir sorun olmadığına inandırmıştı herkesi.

Çıkarken herkese selam verdi.

Gülümsedi.

Mutluydu.

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Hiçbir değişim yoktu.

Kendini çok mutlu hissetti.

Bir taksiye binip oradan uzaklaştı.

Taksiciye bir otele gitmesini söyledi.

Otelde indi.

Vakit, gece olmaktaydı.

Otelde indi.

Parayı taksiciye verdi.

Otele doğru yürüyordu.

Gülümsüyordu.

Bir oda kiraladı.

Odaya gitti.

Yattı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Artık bir değişim yoktu.

Mutlu bir şekilde uykuya daldı.

Masalımız da burada devam etti.

Yazdıklarını postayla bir yayınevine gönderdi.

The post Portre 5. Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

Acayip şeylerle tanışma vaktimdir geçmişte;

Beni bana getiren

Beni bana anlatan

Buz yangını dediğim hisler yaşatan…

Öyle ki

Güze değen bakışlarım, güneş gibi parladı bir Kasım günü

Bir gülüş gördüm

O gülüşte aşk denen şiiri buldum

O şiiri ezberledim

Sonra ıslıklar çalarak yürüdüm Hisar’da

Kimi hayta dedi, kimi sorumsuz o görünüşe

Oysa aşıktım be abi!

Aşkın sorumsuzluk olma gibi bir ihtimali var mı

Hadi haytalık neyse…

Şu Kasım var ya, şu Kasım!

Şimdi şair diyorlarsa bana, sebebi o işte

Bütün müzik türlerini dinlediğim

Bütün kitap türlerini kurcaladığım

Beni kışa, kavgaya, mücadeleye

Ve dahası aşka hazır eden vakit!

Hikayemde böyle başrol olmuşken benim

Kasım’da aşk başkadır değil

‘’Kasım’da başlayan aşk kalıcıdır’’ derim…

The post Kasım’da Ben appeared first on Sanat Duvarı.

– Heyy, neler oluyor. – Dur ne yapıyorsun, çantam, çantamm. Dur dedim sana. Yardım edin adam çantamı aldı kaçıyor…. Hey…

The post Düğünle Düğüm Arası Düş appeared first on Sanat Duvarı.

“Çöpe atılması gereken sabahlardan birindeyim yine,” diye içinden geçirirken, üzeri toplanmamış, temizlenmemiş masaya da dokunmayıp yastıksız  kanepenin üstüne yığılırcasına attı kendini.

Uzandığı yerden vaktinin çoğunu geçirdiği odayı gözleriyle taradı. Boyama ihtiyacı duyulan duvarlar, yer yer üst kaplaması sökülmüş masa, yerde kirli gibi gözüken bir kilim;  iki kanatlı, tabandan epeyce yüksekte, içeriyi yeterince aydınlatamayan  pencereye asılmış tek parça, rengi solmuş perde  ve  boyundan yukarıya çakılmış, ancak sandalyeye çıkarak yetişebildiği  raf üzerinde duran eski radyoya baktı. Radyonun yanında paslı bir çiviye iple asılı, tahta çerçeveli siyah beyaz fotoğrafa gözü kayınca bakışları sabitlendi. Beş yıl önce bir iş kazasında beklenmedik bir ölümle kaybettiği babasının bu fotoğrafına ne zaman baksa, bir alev düşer içine, hüzün kaplardı ruhunu. Derin özlemle düşüncelere dalardı. Yine o anlardan birine yakalandı; her babasının fotoğrafına baktığında yaşadığı gibi…

Sevgisini, ilgisini hep üzerinde hissettiği babasının ani ölümü  derinden sarsmıştı. Yıkılan bir şeylerin altında kalmış gibi çaresiz, kızgın güneş altında gölgesizdi sanki; yakıcıydı. Baba yokluğunun oluşturduğu o boşluk dolmuyordu bir türlü. Toparlanması uzun zaman almış, okulu da bırakmıştı. Annesiyle olan arasındaki ilişki,  babasıyla olduğu gibi sıcak ve yakın değildi.

Dalgınlığından sıyrıldı, döndü gerçek dünyasına. Bu gerçek dünyada, yoksul evinin dört duvarı arasında geçen, aynı şeylerin yapılmasıyla bıktıran, sıkan, birbirinin benzeri günler vardı. Bu durumda farklı  anlar, güzel  yaşamlar, esaslı  ilişkiler, keyifli zamanlar  geçirmesi  zordu. Olmuyordu da zaten. Annesiyle yalnızlık yaşıyorlardı.                                                                                                                                          Gençlik heyecanı dağlar ardındaydı sanki. Bu heyecanı sağlayacak  günleri, işi, beraberlikleri yoktu. Belki bir gün bir şeyler olur umudunu yitirmiyordu; ama henüz olan bir şey de yoktu…

Bu düşünce aklındayken birden uzandığı yerden fırlayıp  ayağa kalktı. İşte birkaç gündür yaşadığı o umut ışığının çekim alanına girmişti yine. Odanın içinde kafese konulmuş aslan gibi hızlı hızlı bir ileri bir geri dolaşmaya başladı. Arada bir sağ elinin beş parmağını alnından itibaren tarak gibi saçlarına geçirip geriye atıyordu.                                                                              Pek nadir, annesinin izniyle çıktığı  gün, çarşıda bir tuhafiye dükkânında gördüğü o  genç satıcı adamı unutamamıştı. İçini delen o bakışını bir türlü hafızasından silemiyordu. İlgi ve sevgi yüklü karşılıklı bakışla süslenen o karşılaşma, bir fotoğraf karesi gibi zaman zaman  gözünün önüne gelir, o anı yeni yaşıyormuş gibi  heyecanlanırdı. Yine düşmüştü işte aklına.

Annesi evde yoktu. Epeyce bir süre de olmayacaktı.

İçinde kıvılcım çaktıran, gönlünde bir sevgi filizinin baş vermesini sağlayan;  tekdüze, solgun yaşamına renk katan  adamı  düşündü. Bu düşünce ılık bir  rüzgar estirdi içinde.

Elbise dolabına  yöneldi. Fazlaca elbise seçeneği olmadığı için, onu mu, bunu mu kararsızlığına düşmeden çabucak üstünü değiştirdi. Saçlarını biraz  ıslatıp taradı, yanaklarını hafif pembeleştirdi, dudaklarıyla birlikte… Ve bir bölümünün sırrı dökülmüş yarım boy aynanın önünden çabucak ayrıldı. Pembe pileli eteğinin üzerine giydiği beyaz gömleğiyle iyi görünüyordu, beğendi kendini.                                                                                                                                                                          

Gördüğünden beri  yüreğinde ılık akışlar yaşatan, bedeninde bir heyecan dalgası estiren, aklına geldikçe görme isteği duyumsatan o adamın çekimiyle çıktı evden. İçindeki kıvılcımı ateşe çevirme umudu vardı.  Coşku doluydu yüreği. Kim bilir, belki  konuşabilirlerdi de. Açılabilirdi. Neden olmasın…

Birkaç sokak ötedeki dükkâna doğru yönünü çevirdiğinde, yüzünde belli belirsiz bir tebessüm seziliyordu. Bedenini saran  ılık havayı hissetti. Sabahki halinden eser yoktu. “Hayat yine de güzel be!” dedi kendi kendine içinden;  keyifle yürüdü…

Dükkânın bulunduğu sokağa girince yürüyüşünü yavaşlattı. Heyecan dalgası sardı benliğini. Elleri terledi. Tam dükkanın önüne gelip  kafasını çevirdiğinde, çok değerli bir şeyini kaybettiğini farketmiş  gibi sarsıldı, bir anda bedeni soğudu, çakılıp kaldı. Ne sokağın seslerini duyuyor, ne de gelip geçenlerin farkındaydı. Işıkları sönük, kapısı kapalı dükkanın vitrin camına yapıştırılmış bir kartona yazılı, “Devren  Kiralık” yazısına asılı kalmıştı  gözleri.

The post Tek Düze Yaşamdaki Umut appeared first on Sanat Duvarı.

Rengim  gökyüzü benim

Genelde bu minvalde sürerken yolculuk

Farklı tonlar eşlik eder tabloya

Duygu durumum söz konusu olduğunda

Ne zaman toz pembe bir ton hakimse tuvale

Bil ki yüreğimde kanat çırpıyor kelebekler

Ne vakit füme bulutlar sardıysa semayı

Zamansız ayrılık rüzgârlarıdır esen

Fonda maviden yeşile pastel tonlar hâkimse

Hatta pembe damarları varsa yaprağın

Huzur dalgalarıdır ruhumda esen

Mutluluğu kokluyorsam

Yasemin çiçekleriyle birlikte

Bir de yaşam enerjisi sarmışsa bedenimi

Güneşin rengidir saran ruhumu

Her yeni adımımda hayata dair

Selamlar günü tan kızıllığında bir manzara

Hüzün bulutları kapladığında yüreğimi

Korkarım bir daha göremeyeceğim için gökyüzünü

Bu yüzden çığlıklarımın rengidir beyaz …

The post İçimdeki Gökkuşağı appeared first on Sanat Duvarı.

Ne feryat ediyorsunuz böyle

Durun durduğunuz yerde.

Öyle sessizce

Sakın zalim sanmayın beni

Bakmayın bana yan yan öyle

Ben de sizler kadar perişan

Doğduğuma pişmanım

Sadece çiğnenen ezilen sizler misiniz?

Anladım ki dünyadan habersizsiniz

Patron işçiyi,

Amir memuru,

Zengin yoksulu,

Şoför yolcuyu

Ezen ezene

Ciğerlerin sökülmüş

Yürümeye mecalin kalmamış

Kimin umurunda

Herkes bir yol tutturmuş

Gider kendi yolunda

Dinlemez derdini bakkal kasap

Çarşıyı tutmaz evdeki hesap

Bir de çoluk çocuk ev kirası

Ardından elektrik su parası

Kemerleri sıksam da yine

İki yakam gelmez bir araya

Dertler girer bir bir sıraya

Bugüne dek hiçbir şey

Olmadı gönlümce

Soruyorum yaşamak bu mudur sizce?

Söyleyin kaldırım taşları

Bakmayın bana yan yan öyle

Sizin bu tür sorunlarınız yok

Hiç değilse durun durduğunuz yerde

Öyle sessizce…

The post Kaldırım Taşları appeared first on Sanat Duvarı.

Bu sayıda sizlerin karşısına birbirinden güzel altı yazı ve bir söyleşi ile çıkıyoruz.

Afyon Kocetepe Üniversitesi Felsefe Bölümü Dr. Öğretim Üyesi Cemile Barışan, “İbn Haldun’un Tavırlar Teorisi“ yazısıyla bu sayımızın “konuk yazarı”. Kendisine bu vesile ile teşekkür ediyoruz.

Tarih bölümümüzde iki yazımız var. İlk yazımız Balkanlarda Osmanlı Mimarisi’ni Atina üzerinden ele alıyor. Bu yazı ile hem Osmanlı’nın Balkanlardaki konumunu hem de dönemin mimari anlayışını görmek mümkün. İkinci yazımız ise Neoplatonizm ve Hristiyanlık ilişkisini dönemin felsefi tarihine değinerek okurlarıyla buluşturuyor.

Araştırma bölümümüze geldiğimizde “Osmanlı’da Karl Marx Okumaları: İctihad Mecmuası ve Marx’ın Fazla-i Sa’y Nazariyesi” yazısı ile dönemi ve dönemin Karl Marx’a dair düşüncesini anlıyoruz. Birbiriyle bağlantılı olduğu kadar ayrı değerlendirmeleri de göreceğiniz iki edebi incelemeye yer verdik. İlk edebi incelememiz hepimizin bildiği “Frankenstein” eseri hakkında. Yazı eserin yazarı Mary Shelley’nin hayat öyküsünün eserin yazılışına nasıl etki ettiğini bizlere gösteriyor. Diğer edebi incelememiz ise Amerikan edebiyatının üzerine en çok konuşulan yazarlarından Edgar Allan Poe ve “Kuzgun” şiirine dair. Öyle ki Edgar Allan Poe’nun hayatını, yazım anlayışına değinmekle beraber yazarın meşhur şiiri “Kuzgun” üzerinden bir çeviribilim analizi ve eleştirisi de sunuyor.

Kültür bölümümüze geldiğimizde, bir önceki sayımızla başlattığımız söyleşi kısmına kaldığımız yerden devam ediyoruz. Kıbrıs’ın ilk operası olarak tarihe geçen “Arap Ali Destanı” üzerine bir söyleşi yaptık. Bu söyleşi eser kadar bir ilk niteliği taşıyor. Çünkü bu söyleşi eserin bestecisi Ali Hoca, eserin librettosunu yazan Havva Tekin, eserde “Arap Ali” karakterine hayat veren Tuğrul Enver Töre, eşi “Seniha” karakterini oynayan Sermin Dikmen Töre ve eserde “Muhtar” rolü ile gördüğümüz bir diğer başrol oyuncusu Arda Aktar ile gerçekleştirildi.

Hâl böyleyken diyebiliriz ki, bu söyleşi opera eseri üzerine yapılmış en geniş çaplı söyleşi oldu ve biz bu söyleşiyi gerçekleştirirken çok büyük keyif aldık. Okurken sizin de keyif alacağınızı düşünüyoruz.

İnternet sitesinden de aktif olarak yayın yapmakta olan Gorgon Dergisi’nin bu sayısının yazı başlıkları şu şekildedir:

1. Dr. Cemile Barışan – İbn Haldun’un Tavırlar Teorisi
2. Martı Esin Şemin – Balkanlarda Osmanlı Mimarisi: Atina Örneği    
3. Hüseyin Hakan Gazioğlu – Neoplatonizm ve Hristiyanlık İlişkisi   
4. Bünyamin Tan – Osmanlı’da Karl Marx Okumaları: İctihad Mecmuası ve Marx’ın Fazla-i Sa’y Nazariyesi
5. Duru Başak Uğurlu – Mary Shelley’nin Dillemması ve Frankenstein  
6. Nazım Fırat Şemin – “Kuzgun” Şiirinin Çevirisi Üzerine Eleştirel Bir Yaklaşım
7. Arman Tekin – Kıbrıs’ın İlk Operası: Arap Ali Destanı Üzerine Söyleşi

İçinizi ısıtan bir kış yaşamanız dileğiyle

Keyifli okumalar dileriz

The post Gorgon Dergisi 9. Sayısı İle Yeniden Sizlerle! appeared first on Sanat Duvarı.

The post Pulsuz /Adressiz Bir Mektup appeared first on Sanat Duvarı.

Bir rüzgar esti.

Bir yaprak düştü önüme.

Onu sürükledi rüzgar.

Eşsiz bir sonbahar tınısıydı Vivaldi.

Sen bir topraksın, bense güneş…

Kalbimden düşen bir damla yaş yok…

Hava güzel, sen güzelsin.

Dünya gülücüklerini taşı kalbinde…

Bir umut…

Bir sensizlik müziği çalar ya uzaklardan…

Hani etekleri zil çalar ya bir annenin…

Bilinmez diyarlara yelken açar ya bir gemi.

Bir küçük yaprağın öyküsünde gizli…

Senin özleminde olan bir masumun titreyişi.

The post Yaprak appeared first on Sanat Duvarı.

Çıkmaz sokakta tek kalabilirsin

Ya da girdapta boğulabilirsin.

Açmazını kalem et, kâğıda yaz.

*

Hıçkırığın içte coşkun nehirse,

Kelimeler boğazında düğümse,

Dilin kelâm etmeyi istemezse,

İçini kaleme dök, kâğıda yaz.

*

Yum gözünü, istediğini düşle,

Hayallerini nakış gibi işle,

Tutkulu bir istek, tende ateşle,

Derdini kaleme aç, kâğıda yaz.

*

Beyaz kâğıtta kayan kara kalem.

Böyle ikili görmemiştir âlem.

Yazdıkça silinir keder ve elem.

Neş’eni kalem eyle, kâğıda yaz.

*

Kalem yara açar, acıtır canı.

Beyaz kağıda döker kara kanı.

İfşa eder uyuyan saklı yanı,

Sırrını kaleme aç, kağıda yaz.

*

Kâğıdın dokusun yoklamak için,

Kalemin kokusun koklamak için,

Öldükten sonra da yaşamak için,

Öteleri kalem et, kâğıda yaz.

*

Kâğıt, sanki yeni bulunmuş gibi,

Kelâmın kitaba dokunmuş gibi,

Duada Allah’a okunmuş gibi,

Eline kalemi al, kâğıda yaz.

*

Nevşehrî, yeter ki yaz, hem kış hem yaz.

Haddi bilmeyene ne söylesem az,

“İkra” okuyup “Kalem” yazmak için

Gönlünü kaleme ver, kâğıda yaz.         

The post “İkra” Oku “Kalem” Yaz appeared first on Sanat Duvarı.

ama sana söz veriyorum sarmaşık
yaşamayacağım:
mutluluk ile hüzün arasındaki boğuntuyu
ırmağın sesini sana yakın kılmak için garip bir heyecanı.

uğurlayacağım ovada
yelesini gün gün ördüğümüz
büyümek bilmeyen o deli tayı.

ben büyüdüm işte anlatabiliyor muyum
kirpiklerinden yaşama boylanan o sarmaşıkta,
o sarmaşıkla birlikte büyüdüm.

The post Sarmaşık appeared first on Sanat Duvarı.

Yirmi birinci yılda görüşelim yeniden.

iletişim: bilgi@maviyesildergisi.com

120. Sayının İçindekiler:

Yirmi Yıllık Dergi: Mavi Yeşil – 3

Füg Tarzında Keder – Hüseyin Alemdar – 4

Ölümünün 70. Yılında Rıza Tevfik Bölükbaşı (1869-1949) Dosya – 5

Sanat, Edebiyat, Felsefe Faaliyetleri Dışında Bir 150’lik: Rıza Tevfik- M. Nur Karakeçi – 6

Rıza Tevfik’in, Diyorlar ki ve Tahkikat-ı Edebiye’nin Sorularına Cevabı- Hasan Öztürk – 9

Rıza Tevfik’in Uçun Kuşlar Şiirine Yapısöküm Perspektifinden Bir Bakış – Elmas Arslan – 12

Büyük Yangın – Özkan Satılmış – 16

Sineklerin Tanrısı Filmi Bağlamında Liderlik, İktidar ve Doğa Durumunda İnsan- Gülcihan Bakır – 17

Geceye Asılı Elanın Öyküsü – Ceren Demirkıran – 20

Anıların Yetmediğini Bildiren Şiirdir – Serkan Bozdağ – 21

Aradığımız Aydın: Peki ya Biz Yanılıyorsak? – İsmail Özalp – 22

Sönmüş Bir Aşkın Türbesi – Yusuf Çınar – 24

Tarih ve Şiir / Antik Bir Hesaplaşma – Şener Aksu – 25

Kan ve Dağ – Nihat Gümüş – 26

Uçurum Çiçeği – Merve Koçhan – 27

Mayası Az Bir Ölümün Reçetesi-  Deniz Dağdelen Düzgün – 29

Kendine Sığmayanın – Örsan Gürkan – 30

Eskimemiş Sayfalar – Hazırlayan: Özkan Satılmış – 31

The post MAVİ YEŞİL Dergisi Yirminci Yılını Tamamladı appeared first on Sanat Duvarı.

Aslında hüzün doluyum ama hiç belli etmem. Herkesin beni sevmesini başka türlü nasıl sağlarım… Annem mutlu bir evliliğim olsun istermiş. Keşke diyorum bazen, benim için daha fazlasını dileseymiş. Belki o zaman, küçücük bir öpücük için peşinden gittiğim yakışıklı prensin beni nasıl bir rüyadan uyandırdığını daha iyi anlardım.

Prens beni alıp götürdükten sonra neler olduğunu hiçbiriniz bilmiyorsunuz. Bütün masum kızlar gibi yakışıklı erkeklerin iyi olduğunu sanırım. Zaman zaman prensin neden beni seçtiği aklımı kurcalasa da var olabilmem için hep başkalarına ihtiyacım olduğunu bilir, susarım.

Aslında, küçücük bir ilginin, bir sevgi kırıntısının peşinden gidecek kadar sevgisiz bırakıldım ben. Hayatı boyunca gelip kendisini kurtaracak birini bekleyen tüm kadınlar gibi sevgiye açım.

Üvey annemi bilirsiniz… O, iyi kalpli, güzeller güzeli annemin yerini doldurmak üzere seçilmiş bir kadın. Genç ve güzel olmasının dışında hiçbir erdemi yok. Bütün üvey anneleri temsil etmesi bir parça adaletsiz olsa da ondan daha güzel olmama katlanamadığı için benim ölmemi istemesine içerliyorum. Aslında ona değil, sırf güzel ve çekici olduğu için bir kadının eline iktidarını teslim eden babama kızıyorum. Başa çıkamayacakları şeyleri görmezden gelmek, erkeklerin meziyeti midir bilmiyorum ama sarayın hizmetkarlarıyla, beni ormana kadar götürüp öldürmeye kıyamayan avcının merhametine kaldı hayatım. Kocaman sarayın içinde yuvasız bir genç kız olduğumdan belki, gördüğüm ilk güzel eve daldım.

Aradığım yeni kurtarıcı bir değil yedi tane çıktı, yine onların gözünde sevgiyi aradım. Ne demişler davul bile dengi dengine çalar. Boyları boyuma, soyları soyuma denk olmayanların bana ancak dost olacaklarını o evde anladım. Kötü üvey annem peşimi burada da bırakmadığı için tüm güzelliğim ve saflığımda cam bir tabutun içinde uyuyakaldım. Yakışıklı prensin genç ve savunmasız bir kadını öpmesine izin vermiş olsa da yazarım, bilin ki asıl bundan sonra başlıyor masalım…

The post Pazar Hikâyeleri -3- Pamuk Prensesin Baştan Yanlış Yazılmış Hikâyesi appeared first on Sanat Duvarı.

Büyük bir komutansın

Milletini çok seven

Vatanı kurtaransın

*

Birer meşale oldun

Bizlere ışık saçan

Tabuları yıkarak

Tüm kapıları açan

*

Türk milleti seninle

Gurur duyar her zaman

Sana lâyık olamasak da

Kalbimizdesin her an

*

Başı dimdik göklerde

Dalgalanacak bayrağım

Yok düşmana verecek

Yok bir karış toprağım

*

Bu ülke hepimizin

Bölünmez bir bütündür

Senin ilkelerin ATAM

Çağdaşlığın tümüdür.

*

Payidar kalacak hep

Bu ülke bu CUMHURİYET

Fikren, ilmen, bedenen

Hür yaşayacak ilelebet.

The post ATAM appeared first on Sanat Duvarı.

Anlatmaya çalıştığım tabloyu okuyanlar, “mutlu bir aile” der geçer ama bu olayın bir çöp konteynerinin tam yanında olduğunu bilselerdi, aynı şekilde geçip gitmezlerdi.

Mutat akşam yürüyüşüm esnasında bir tefevvuk eseri karşılaştım, bu mutlu aileyle. Bahçelievler’den Bakırköy’e doğru yürürken bir çöp konteynerinin tam önünde oturanlar dikkatimi çekti. İlk bakışta pek seçilmiyordu, yönümü değiştirdim. Merak etmiştim, yine çöpten beslenen bir insan görecek, yine içim ezilecek, yine üzülecektim, yine birilerinin hayatını değiştiremediğim için içten içe yanıp duracaktım.

Bu defa sanki öyle olmayacak gibi bir his vardı içimde. İlginç ama o anda, farklı bir tabloyla karşılaşacağıma olan inancım belirdi içimde, yaklaştım…

Çöp konteynerinin hemen önünde bir gazete kâğıdının üstüne sofra açılmıştı. Sofranın üstünde “nereden alındığını” bilemeyeceğim yiyecekler vardı. Gazete kâğıdından ibaret sofranın etrafında ise üç kişi; bir erkek, bir kadın ve bir çocuk.

Geçip gitmeliydim, çöpten beslenen bu insanları rahatsız etmenin veya mahcup duruma düşürmenin âlemi yoktu. Öyle de yapıyordum ki, kadının gözlerindeki ışıltıyı görünce duraksadım, sonra o bir çift parıl parıl parlayan gözün baktığı kişiyi merak ederek adama baktım. Adam da aynı şekilde sevgi dolu gözlerle bakıyor, gözlerinin parıltısı gecenin karanlığında bile seçiliyordu. Bir de gülen yüzüyle bir şeyler anlatıyor, kadın da arada sırada bir şeyler söyleyerek konuşmaya katılıyor, diğer zamanlarda ise bütün vücuduyla anlatılanları dinliyordu. Çocuk ise bir annesine sırnaşıyor, bir babasına…

Tablo çok ilginçti, alışılagelen bir çöpten beslenme hikâyesiyle alakası yoktu. Kendimi belli etmeden izledim. İyi mi yaptım, kötü mü yaptım bilmiyorum ama uzun süre izledim.

Adam 40-45 yaşlarında vardı ama yüzündeki çizgiler daha yaşlı gösteriyordu. Başında bir bere vardı. Bere kapüşon gibiydi ve püskülleri yana sarkıyordu. Üzerinde sarı ve kirli bir pardösü vardı. Hatta sarısı siyaha dönmek üzereydi. Hava soğuk değildi. Belki de adam pardösüyle gecenin ayazından korunmaya çalışmıştı. Yüzü çok esmerdi, hatta oldukça esmerdi diyebilirim. Dişleri gecenin karanlığında tıpkı bir Hollywood filmlerindeki siyahilerin dişleri gibi bembeyaz ve pırıl pırıldı. Uzun boylu, zayıf yapılı birisiydi. Tahminen 70 kilo civarında olmalıydı. Çenesinin ve burnunun uzunluğu dikkatimi çekmişti. Avurtları da çökmüştü. Yere bağdaş kurarak oturmuştu. Altında minder benzeri bir şey var mı göremedim. Belki de parke taşa öylesine oturmuştu.

Kadın 35 yaşlarında vardı. Eşi gibi esmer değildi, daha beyazdı. Başında oyalı bir yazma, üstünde kahverengi bir hırka ve yine kahverengiye çalan bir etek vardı. Zayıftı, 55-60 kilo civarında olmalıydı. O da bağdaş kurup oturmuştu. Çocuk 5-6 yaşlarında çok tatlı bir çocuktu. O kadar sempatikti ki, hayran olmamak mümkün değildi.

Bir çöpün hemen yanında belirmesi mümkün olmayan bir sevginin etrafa yayılması pek alışılagelen bir şey değildi. Onlardan izinsiz onları incelemem belki bir haksızlıktı. Böyle bir hakkım yoktu ama bunun sebebini öğrenmem gerekirdi. Özele inmeden, insanların yarasını fazla deşmeden ama bunu nasıl yapacaktım?

Adam bir yandan yemeğini yerken, bir yandan da konuşmaya devam ediyor, kadın can kulağıyla dinliyor, çocuk da bir ona bir diğerine sırnaşıp duruyordu. Benim bu aileyi incelediğim süre boyunca kadının gözlerindeki sevgi dolu bakış ve gecenin karanlığını yarıp geçen ışıltı hiç eksik olmadı, adamın da…

Yanlarına oturup sohbet etmek istedim, o tablo bozulur diye vazgeçtim. Hayatlarını değiştiremediğim, değiştiremeyeceğim için içim ezildi. Onlar daha iyi şartlarda bir yaşamı hak ediyordu, çoğu insanımız gibi ama şartları değişince sevgileri de değişir mi diye merak ettim.

Yanımda cüzdanım yoktu, cebimde olan parayı onlara vermek istedim, sonra vazgeçtim. Vazgeçmemin esas nedeni yaşadıkları o mutlu anı bozmak istememdendi. Vereceğim para onların hayatını değiştirmeyecekti, cüzdanım yanımda olsa da, onların hayatını değiştirecek bir desteğim söz konusu olmayacaktı. O zaman böyle kalması daha iyiydi.

Kadının bu adamda ne bulduğunu, adamın bu kadında ne bulduğunu merak ederek oradan uzaklaştım. Adam kadına müreffeh bir hayat vermemişti, kadın adama yuva olamamıştı. İkisi de sokaklardaydı, belki başlarını sokacak yıkık dökük bir evleri vardı ama sofraya koyacak bir kap yemekleri bile yoktu. Yoksulluğun dibi buradaydı, en uç nokta, sefaletin bundan daha kötüsü olamazdı. Bir adam, bir kadın ve bir çocuk çöpten besleniyordu. Sırtındaki elbiseler de muhtemelen çöpten alınmaydı, midelerine giren de…

Ama mutluydular, işin bütün gizemi, bütün sırrı, bütün sihri de buradaydı. İkisi de bir birine hayrandı, çocuk da her ikisine. Ne malları vardı, ne mülkleri, ne bankada bol sıfırlı hesapları, ne katları, ne yatları ama mutluydular. Makamları yoktu, kartvizitinde yazan uzun uzun unvanlara sahip değillerdi. Bir birleriyle paylaşacak bir şeyleri de yoktu, sevgilerini paylaşmaktan geri durmuyorlardı, lüks içinde yaşayıp bir birini yiyen çiftlere inat.

Aileler hiç bu kadar parçalanmamış, hiç bu kadar kavga gürültü olmamış, boşanma hiç bu kadar rahat konuşulur olmamıştı. Kadına şiddet vardı, çocuğa şiddet vardı, hatta erkeğe şiddet vardı. Hâsılı fakirde de huzur yoktu, zenginde de, orta hallide de. Hem huzur yoktu hem sevgi yoktu hem saygı kaybolup gitmişti.

Eğer imkânım olsaydı o ailenin hayatına dokunurdum, onların sevgilerini değiştirmeyecek bir dokunuş olmalıydı bu.

Ve yine imkânım olsaydı, bir birini yiyen çiftlere örnek diye çöp konteynırından yayılan bu mis gibi sevgiyi örnek tablo diye duvarlarına asmalarını sağlardım.

Ben gecenin karanlığında mutat yürüyüşüme devam ettim, daha sağlıklı, daha mutlu, daha huzurlu olayım diye. Ben giderken arkamda bir sevgi bıraktım. Çöpten yayılan iğrenç kokuyu bastıran mis gibi sevginin kokusu halen burnumda tütüyor.

The post Bir Çöp Konteynerinden Yayılan Sevgi appeared first on Sanat Duvarı.

The post Yürek appeared first on Sanat Duvarı.

The post Derin Şiir Çekişleri appeared first on Sanat Duvarı.

Yağmurla beraber  içime işliyor yokluğunda

İliklerime kadar ıslanıyorum

Tüm hücrelerim isyanlarda

Buz tutmuş yüreğim sensizlikten

Bakıyorum çevreme

Bir ben mi sensiz

Bir ben mi kimsesiz diye

…

Üsküdar meydanındaki tarihi çeşmenin

Karşısında  buluyorum kendimi bir anda

Gök gürlüyor şimşekler çakıyor

Füme rengi bulutlar sarıyor semayı

Vapur düdükleri ve korna sesleri yankılanıyor

Kulaklarımda insan çığlıkları kaçışan/koşan

Bakıyorum yüzlerine

Bir ifade yakalayabilmek için

Nerde…

Anlamsız yüzler topluluğu firarlarda

The post Bu Sabah Yağmur Var İstanbul’da appeared first on Sanat Duvarı.

The post Pazar Hikâyeleri -2- Oyuncak Bebeğim appeared first on Sanat Duvarı.

Aradığı ne varsa silinmişti.

HİÇ’liğini YOK’ladı.

Bu sözler dökülmüştü ağzından Gülümse Hayata’yı okurken.

Müziğin kulağında tınlamasını dinlerken…

HİÇ YOK’tu.

Kendisi bir HİÇ’ti.

Bir yazardı belki.

Bir şair uçurumun kenarında…

Ama HİÇ’ti.

Yolun sonuna gelmişti.

Kanatlarını açtı kuşlar.

Özgürlüğünü hissetti.

Sessizlik zamanında açar çiçekler.

En kuytu yerlerde açar zambak.

Sen bilmezsin ey toprak!

Karanlığın aydınlığında yanar bir mum…

En karanlık yerleri seçer özlemim.

Sensindir karanlığında izinde çağlan ırmak.

Sensindir duygulanım ateşinde yanan ocak.

Bir kalem gibidir sesim bu ormanda.

Bir taze gül yahut diken gibidir en dingin denizin dalgalarında.

Bir yağmur tanesi düşer ya alnıma.

Bilmezsin ne ağlar ne söyler dudaklarım…

Allah’ın yarattığı her şeyi kabul eder gönül.

Rabb’imdir gücü yeter her karanlığa.

Bir kıvılcım gibidir yürekleri yakar ateş.

О ateşi söndürmeye yeter bir keşmekeş.

Benim arzumdur ey özgürlük sen duy sesimi!

Bir namaz vakti çöker bedenim yerlere.

Ağlar yanar yakılır kimse bilmez sebebi aşikar.

Uzattım ellerimi gel artık bu diyara!

Zindanlara giren bir yılan gibidir esaret…

Sevmez ama katlanır bu yürek.

Bir aşüfte gibidir bu diyarda esaret.

Mahbubuna özenir de kavuşmak diler özgürlüğe.

Gerçek özgürlük О(C.C.)’ya yalvarmakta gizli.

Yerim yurdum yok, bense bir HİÇ!

Sen özlediğim yegane Varlık Yaratan,

Bense bir HİÇ-ender-HİÇ!

Bir yolun başında bekler seni bu yürek.

Allah der, yoluna devam olsa da tek.

The post Esaret appeared first on Sanat Duvarı.

The post Çiçekler Beni Bekliyordu appeared first on Sanat Duvarı.

Türk ulusunun karanlık günlerine

Yepyeni bir yaşam umut ışık getiren

Uygarlık için

ATATÜRK’ün yaptığı bir devrim

29 Ekim 1923 saat 23.30 da ilan edilen benim.

Ben bugün 96 yaşında olan

CUMHURİYET’im.

Benim sayemde kavuştu millet

Huzura özgürlüğe.

Çağdaş sistemini kabullenmeyen

Beni içine sindiremeyenler çıksa da,

Bana katlanmak zorundalar.

Siz gençler,

Sakın kanmayın yalanlara safsatalara,

Aydın kişi olun,

Uyun Atatürk’ün ilke ve inkılaplarına.

Ananın ak sütü gibi duru ve temiz kal,

İhanet etme vatanına,

Kardeşçe dostça birlikte yaşa.

Fırsat verme düşmana.

Ben CUMHURİYET’im

Bu bayram sizlerin

Bu bayram Milletimin…

Her ne kadar bana darbe vurmaya,

Çalışanlar olsa da,

Biliyorum ki bu millet

Beni gönlünde yaşatacak

İlelebet hep payidar kalacağım,

Çünkü benim adım CUMHURİYET…

The post 29 EKİM appeared first on Sanat Duvarı.

“Biz ise ahlak meselesinin kalbine sorumluluk kavramını koyuyoruz. Sorumluluk kendimizi korumaya yarayan kuvvettir. Bir hareket sebebi değildir.

Bir sorumluluk anlayışının kaynağı şuurdadır. Yani insan kendi ahlaki sorumluluğunun bilincinde olmalıdır. Bizim sorumluluğumuz evrensel olmaya can atan şuurun tabiatından ayrılmaz. Bu evrensel sorumluluk ruhi hayatımızı teşkil eden bir inanç hayatı içerisinde ortaya çıkmaktadır.

Sorumluluk düşünme faaliyetini doğurur ve insan düşündükçe yapacağı hareket karşısında kendini daha sorumlu hisseder.  Ancak şu da vardır, sorumluluğumuz nedir? Bunun bilincinde ve şuurunda olmalı insan. Doğru ve yanlışı ayırt edebilmeli. Sorumluluğunu doğru belirleyebilmeli.

О halde kaynağı itibariyle düşünce hayatı ahlaki hayattan doğmuştur.

Ahlak; içgüdü, menfaat, sempati, saadet, iyilik ve vazifenin de üstünde yer alır. Hayatın bütün kuvvetleri hareket edenin içinde ve dışındaki bu çarpışmaya sarf edildiği ölçüde ahlaklıdır.

Nurettin Topçu, çarpışmanın sonunda insan kainatı dolduran hayalleri küçümseme noktasına ulaşır ve kendisini kainattan daha büyük hisseder der, İsyan Ahlakı kitabında. Kendisinin ve Sonsuz’a yani Allah’a uzanan hareketinin dışında var olan her şey artık hayalden ibarettir. Benlik böylelikle kemale erer. Birliğin yolu üzerine çıkan her engele karşı koyar.

Bu yazımda felsefi bir eser olan Nuretttin Topçu’nun İsyan Ahlakı adlı kitabından özetleyerek yararlandım.

The post Nurettin Topçu’ya Göre Ahlâk appeared first on Sanat Duvarı.

The post Yazgı appeared first on Sanat Duvarı.

The post Pazar Hikayeleri -1- Kardeşim Olacak ! appeared first on Sanat Duvarı.

Bir zamanlar

Yalnız adamlar

Yalnız kadınlar

Yaratır yalnız hayatlar

Yalan yanlışlar

Kalan hatıralar

Çizik mısralar

Kanatır insanlar

Bayat yaşamlar

Sanatsal dramlar

Puslu gri talanlar

Dağıtır mutluluğu mutsuzluklar

Yasaklanan yasaklar

Korkusuz korkakları

Anlatır bir zamanlar

Güzel havalar

Radyoda 90’lar

Şiir gibi kadınlar

Dağıtır mutsuzluğu mutluluklar

The post Dağılan Mutluluklar appeared first on Sanat Duvarı.

Sanat, yapıtın duygulanım derecesini artıran ve zihin dünyamıza yön veren bir boyutta olması hasebiyle sanatçı, düşünce dünyamıza yön verir.

Aynı zamanda sanat, estetik kaygıyla sunulmuş yani felsefeyle özdeşleşmiş kazanımdır.

Sanata değer veren insanlar hayatın farklı manalarından yaklaşarak bizim zihin yapımızı etkiler ve ruh dünyamızı şekillendirirler.

Sadece hayat yoktur sanatın içerisinde.

Kurgu olan her şeyi de içeriğinde barındırır ve bizi etkiler.

Sanat, bir tablonun, şarkının, kitabın hatta bir tiyatro oyununun bize kazandırdıkları arasında yaşanmışlık da mevcuttur.

Yani, bir sanat eserini izleyerek kazanımlar elde edebiliriz.

Bir dili nasıl ki audiolinguistik metotla dinleyerek öğrenebilirsek bir sanat eseri olan şarkıyı dinleyerek dil edinimi sağlanabilir.

Bu insan beynini sürekli etkilemez.

Sadece öğrenilir.

Dil edinimi bir kazanımdır.

Yani beyin dediğimiz olayda şekillenen dil unutulmaz.

Ancak her kazanılan dil bizim zeka düzeyimizi geliştirir.

Kültür edinimi sağlanır.

Sanat bu dillerden biridir.

Sanat eseri olan edebiyat ürünleri aslında birer dil yapıtıdır.

Dili kazanan insan kültür edinimi elde etmiş olur ve o düşünceye sahip insanların düşünce dünyasını öğrenir.

Yani bir çeşit kültür edinimidir bu.

Önceden kazanılan dil de unutulmaz.

Dil için nankör derler ancak dil edinimi sağlandıktan sonra dil unutulmaz.

 Bir dili öğrenmek için 1 yıl yeterli bir süredir.

Genellikle hazırlık sınıfları 1 yıl sürer.

Orada ezberlenen kelimeler beyinde yer eder ancak normal konuşma şeklini bozmaz.

Hatta bilingual olanlar yani çift dilliler farklı ve daha büyük pencereden bakabilirler hayata.

Aynı zamanda, beyin yapıları da farklıdır.

Farklı düşünce ve zihin yapılarını anlayabilirler.

Yani bir dil edinimi farklı frekanstan insanın duygu dünyasını öğrenmemize neden olur ve onların duygu dünyasına inmemize yardımcı olur.

Açıkça söylemek gerekirse, audio linguistik metotta bir dil sürekli dinleyeren kazanılır ama gerektiğinde kullanılır.

Sanat dili de böyledir.

Dil edinimi kazanılır ve gerektiğinde kullanılır.

Yani, dil aynı zamanda sanat dili, beynin daha gelişmesini sağlar ve faydalıdır.

The post Sanat Dilini Öğrenmek appeared first on Sanat Duvarı.

The post Güz Mevsiminde Bir Gece ve Bir Ay appeared first on Sanat Duvarı.

” Eğitim müfredatımızda olmazsa olmaz yer edinen, teknoloji çağının önemli alanı Robotik Kodlama üzerine bilgi kaynağı olarak adlandırabileceğimiz, birçok kitap mevcut…
Fakat bu alanı kapsayan, bu alana özendiren bir hikâye kitabı daha önce yazılmamış veya yayımlanmamış…

Yazar/Şair Mehmet Gökcük’ ün kaleme aldığı, Kod: Sevgi Dili isimli kitap, ülkemizde Robotik Kodlama alanında yazılmış ve yayımlanmış ilk hikâye kitabı olma özelliğini taşıyor. 
Özellikle 5-9 yaşlarındaki çocuklar için, bu alanın içeriğinin, kapsamının anlaşılmasına yönelik, başlangıç düzeyindeki temel bilgileri hikâye düzeninde sevimli bir şekilde anlatan Kod: Sevgi Dili kitabı, ayrıca çocuk eğitiminde önemli yer tutan farklı kazanımlara da vurgular yapmış…

Aile içi iletişim, hayvan sevgisi, kitap okuma alışkanlığı ve öğrenmeye merak gibi konular işlenmiş.

Bunun yanında yazar kitabın oluşumunda niteliğin kaliteli olmasına özen göstererek uzman pedagog desteği almış.
Kitabın çizimleri popüler bir çocuk dergisinde ve birçok çocuk kitabında usta çizimler yapmış olan Fatma Betül Alp Yıldız‘a ait…
Parana Yayınlarından çıkan bu kitap, MatSanat matbaasında en kaliteli kağıtlarla basılmış…


Yazarın 3. kitabı olan Kod: Sevgi Dili kitapçılarda ve internet kitap satış sitelerinde çocuk okurlarını bekliyor.

Çocuğunuz, öğrenciniz veya tanıdığınız tüm çocuklar için harika bir hediye olabilir.

Yazardan imzalı temin etmek isteyenler siziseviyorumcocuklar@hotmail.com  adresinden iletişim kurabilirler…

Uzman Pedagog Belgin Temur‘un Kod: Sevgi Dili kitabına inceleme yorumu:

Bu hikâye, okul öncesi dönem ve ilköğretimin ilk yıllarındaki çocukların robotik kodlama konusunda temel bilgilere basit ve sade bir şekilde aşina olmalarına yardımcı olabilecek, çocuklarda öğrenme merakı uyandıracak, öğrenmeye motive edecek, iyiliğe teşvik edecek ve aynı zamanda yaratıcı düşünmenin önemini kavramalarına yardımcı olabilecek bir içerikle kaleme alınmıştır. Ayrıca bilgilerin aktarılması sırasında kullanılan pedagojik dil,  anne babalara,  çocuklarında önemli bir konuda nasıl merak uyandırabilecekleri konusunda rehber niteliğindedir. 

Modern çağın çocuklarının, onlara yetişemeyen bütün anne babalarına öneririm…“

Yazarımıza bu anlamlı ve uzun yolunda başarılar diliyoruz…

The post Kod: Sevgi Dili appeared first on Sanat Duvarı.

kitapdefteri1@gmail.com

The post KİTAP DEFTERİ Dergisinin 6. Sayısı Çıktı appeared first on Sanat Duvarı.

The post Söylence appeared first on Sanat Duvarı.

The post Yola Çıkmak appeared first on Sanat Duvarı.

Okurlarımıza, iyi okumalar dileriz. & erdemdergisi@hotmail.com

12. Sayımızda Yer Alanlar:

Türkiye’nin Liselerine Çağrı / Meryem Turgut… 2

Bir Aşk Demleniyor / Şeyma Çiçek… 3

Yağmurlu Genç / Ceren Demirkıran… 3

Öylesine… / Şuranur Zeynep Usta… 4

Kul Olayım Kalem Tutan Ellere / Meryem Turgut… 5

Kitapsız Büyüyenler / Emin Özdemir… 6

Mutluluğun Paradigması / Fatih Arslan… 7

Mustafa Kutlu’da Paranın Sahip Olduğu Kültür / Gülşah Gülçiçek… 8

Aşk İçin Yeni Tanımlar / Gül Sedef Yılmaz… 9

Çiçek Yürekli Kadın’a / Zeyneb Aslan… 10

 “Bak!” / Nagehan Usta… 11

Kurban / Oğuzhan Karahasan… 12

Ay Işığına Derdim / Dilara Çelik… 12

Kişi Gerçekliği ve Özsaygı / Ömer Eski… 13

Mardin’den Dönen Yanlış Hesap / Yağmur Bilgili… 15

Kitap Ödüllü Yarışma / ERDEM… 16

 Başarı Belgemiz / ERDEM… 17

Bir Yazar Asla Pes Etmez / Fred Show… 18

Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat / Nisanur Kahveci… 19

 Kanat Sesleri / Ebubekir Aslan… 20

Pişmanlık / Gökçe Seher Balaban… 21

 “Gökdelen” Romanında Hukuksal ve Toplumsal Eleştiri / Bengü Aksu… 22

İlk Romanın Eleştirisi Çok Olur / Ayşe İpek… 24

Şiir Kuşları Çağırdığında / İdi Eylül Kurt… 26

Bir Balık Çıldırdı Az Önce / Kazım Pullu… 27

Vals / Aslı Dilara Can… 27

Mektuplar Fransa’da Kayboluyor Sokak Mektupları / H. Erdemir… 28

Sadri Ertem’in Öykülerinde Sanat ve Edebiyat / Hasan Öztürk… 30  Şizofren ve Yalnız / Elif Nur Doğan…

The post ERDEM 12. Sayısına Ulaştı appeared first on Sanat Duvarı.

Acı dolu bir halkın çocuğuydum ben.

Acının göz yaşının feryat-u figan ettiği bir göz yaşı misali. Doğunun öz evladıydım ben. Yine kalplerden silinmeyen göz yaşımla yazıyorum seni, tarihin öz sayfalarına.

Kederin göz yaşıyla akıttığı doğum, ve yine seni anlatmaya dayanmıyordu kiralan kalplerin…

Hey gidi günlerin anısına özlem duyuyordum ben ve güzel Anadolu’m. ..

Şu an dinlediğim güzelden bejlerin öz ve saf güzel sesiydin sen.

Yine seni anlatmaya doyamıyordu güzel yürekli insanlar. Güzel elbiseleriyle güzel nakış veren kilimleriyle… Fistan giymiş yürekli anaların öz çocuğuydun sen.

Hani yiğit yürekli dedelerin şalvarlı elbiseleri, kaçak tütünlü sigara içtikleri, ve öyle içine dertli dertli çektikleri.

Öz evladıydın sen.

Hani kaçak çayın demlendiği sobalı elektriksiz kerpiçli evlerde, gaz lambasıyla sohbetlere dalan, ya da bazen bir çocuğun gazlambanın kenarında ders çalıştığını  hatırlıyordun belki.

Doğum… Anadolu’m… Güzel ülkem…

Ve yerli yemeklerin, tandır ekmeğinin tadı bir başkaydı.Ve yine seni yazıyorum. Tarihin sayfalarına senin adını.

Belki özlem duyarsınız diye. Doğum, güzel Anadolu’m..

CANIM VATANIM, CANIM MEMLEKETİM, ÜLKEM MİLLETİM…

GÜZEL ANADOLU’M…

The post Güzel Anadolu’m appeared first on Sanat Duvarı.

Büyümek de istemedim
Bir gün olsun sevdiklerimden vazgeçmedim…

Biliyor musun çocuk
Öğretmenlerimizi gördüğümüz an dururdu dünyamız
Her yer saygı duruşuna geçerdi bizimle beraber
Saçımıza falan dokunduğunda
Bize bir gülücük attığında
O gün en güzel gün olurdu
Öyle severlerdi ki bizi
Öyle bir severdik ki onları
Beraber olduğumuz anlar şiirlerin uyanışıydı…
Öğretmenlerime saygısızlık ettiğim hiçbir an hatırlamıyorum
Sevgisiz baktıkları hiçbir an hatırlamıyorum…

Keşke bilseydin çocuk

Keşke almasaydı bizi bizden milenyum

En saf sevgiyi

En iyi yürekleri

En derin duyguları tanır

Şiirler söylerdi gözlerin her bakışında

Öyle mavi, öyle güzel

Ve öyle…
———————————————
Mahalle maçları
Yamalı futbol topu
Misket
( Kızlar ip atlama )
Kömür sobası
Soba üzerinde kestane
Mahalle piknikleri
Su muhallebisi
Leblebi tozu
Salçalı ekmek
Turbo sakız
Arefe geceleri
Kandil geceleri
Ramazan sofraları
Herkes için dua
Kontra bisiklet

TeleOn

HBBStar
Bizimkiler dizisi
Adam Olacak Çocuk
Kara Şimşek
Susam Sokağı
Yalan Rüzgârı
Altın Kızlar
Heidi
Dallas
Yakari
Cosby Ailesi
Alf
Lessie
A Takımı
Hayalet Avcıları
Kalimero
Taş Devri
Pembe Panter
Bugs Bunny
Casper
HeMan
Clementine
Varyemez Amca
Ankesör jetonu
Casio saat
Solo test
Siyah önlük, mavi önlük
Çatapat
Kalem-kaset-teyp

Kasetçiye şarkı listesi
Tetris
Altın rehber
Arı maya silgi…
Evet-Hayır  / Erkan Yolaç

Çarkıfelek

Bir Kelime Bir İşlem

Turnike…
Simoviç-Tony Schumacher…
Rıdvan,Tanju, Oğuz, Aykut…
Metin,Ali, Feyyaz…
Tayfun, Tarkan, Kenan Doğulu, Burak Kut, Mirkelam…
Sezen Aksu, Erol Evgin, Zerrin Özer…
Şinanay, Yolcu Yolunda Gerek, Hadi Yine İyisin, Unutmamalı
Nane Limon Kabuğu, Ali Desidero
Arnavut Kaldırımı, Onun Arabası Var…


Güzel çocuk bu bir şiir miydi bilmiyorum…
Aklıma ne gelirse yazdım, içimde eskimeyen bir şeylere özlem duyarak…
Ama yukarıda yazdıklarım sana pek bir anlam ifade etmediyse, alt alta yazdıklarımdan herhangi birkaçını, yaşı otuzdan yukarı birisine sor lütfen… Eminim heyecanlanacak ve birçok detayı hatırlayacak, gözleri uzaklara dalarak anlatacaktır…

The post 80’ler 90’lar… appeared first on Sanat Duvarı.

Ayrılıkların,

Yutağımda gizil maişetidir.

Tek freni tutuk çocuğun;

Ne zaman yüzüne fırlatılırsa

Gün yüzüne çıkar.

Yüzümle dudaklarım arasında ne üzümler ezilir.

Meyvesi gözlerindir.

Bütün ezilmişlerin kolonisi

Ayrılıklardan mücehhez;

Çıkrıklar susarken ürkütülür.

Çakralarım;

Apardı gözlerimi.

Benimse gözlerim;

Çakısını göğsünde bileyledi.

İki kaburgamın arasında,

Dolaştı bulantılar.

Öğürdü uzakları…

Ya onlar?

Parmaklarıma geçirilmiş yeni aramasalardı?

Bulamadılar…

İçimin en bulanığında;

Beni her yanıma buladılar.

The post Katarsis appeared first on Sanat Duvarı.

 Müslümanlar tarafından “Kıpçak”, Avrupalılar tarafından “Kuman” diye adlandırılan kavimler birliği, sonradan birleşen iki ayrı Türk kavmidir. Türkçe yazılı kaynaklarda Kıpçak adına ilk defa 750 yılında Uygur İl İtmiş Bilge Kagan’ınŞine-Usu adlı kitabında görmekteyiz. Kumanlar 1017’de Karahıtayların zorlaması ile batıya doğru göç ederek 1050’de Doğu Avrupa’ya yerleşmiş bulunuyorlardı. Buradaki varlıklarını 1103 yılındaki Rus yenilgisine kadar sürdürdüler ve bu tarihten sonra yerlerini doğudan gelen Kıpçaklar’a terk ettiler. Böylece buraya gelen Türk boyları Kıpçak adı altında birleşti. Kuman ve Kıpçak adı da aynı halk için kullanılmaya başlandı. (ÖZKAN: 2009)

     Kıpçaklar, yaklaşık iki yüzyıl boyunca büyük bir devlet kuramamalarına rağmen Kafkaslar, Bizans ve Karadeniz’in kuzeyinde etkili olmuşlardır. Tıpkı Peçenekler gibi Rusların Karadeniz’e inmelerine kesin olarak engel olmuşlar, Kıpçak bozkırlarını Türkleştirmişlerdir.(AKAR:2005)

Ali Fehmi Karamanlıoğlu’na göre Oğuzların İran üzerinden batıya göçü gibi, Peçeneklerden sonra Kumanlar da Hazar ve Karadeniz’in kuzeyinden batıya göçe devam ettiler. Kumanları Kıpçakların takip ve takviye etmelerine rağmen, bir bakıma ana yurtla irtibat devam ettiği halde, kuzeyde İran ve Anadolu’dakilere benzer kalıcı Türk devletleri kurulamadı. Bunda büyük ölçüde coğrafya ve iklim şartlarının etkisi şartlarının etkisi olduğu söylenebilir. Anadolu, İran ve civarı nispeten derli toplu, şartları bakımından daha uygun ve en önemlisi daha önce de kurulmuş şehirleri ve yerleşik hayatı olan bir çevre idi. Bu bakımdan Oğuzların bu topraklara yerleşmesi daha kolay olmuştur. Buna mukabil sonradan “deşt-i kıpçak” (Kıpçak bozkırları) denilen çok geniş ve zor iklim şartlarına uyum sağlamaları kolay olmadı. Ukrayna, Macaristan, hatta Polonya içlerine yayılanlar Kumanya gibi yer isimleri kazandırdılar. Kıpçaklardan bugüne kalan toplama dil malzemesi Codex Cumanicus’ta Altın Orda devletinde yerleşik hayata geçildiği belirtilmektedir. (KARAMANLIOĞLU: 1994)

     Yerleşik bir devlet ve medeniyet kuramayan Kıpçaklar’dan kalma tek eser, iki yabancı millete mensup şahıs tertip edilen ve sonradan bir araya getirilen Codex Cumanicus’tur.(ÖZKAN:2009)

     Altınordu sahasındaki eski mahalli lehççeler arasında şüphesiz en mühim olanı Kıpçak-Kuman lehçesi, XIV. Yüzyılın ilk senelerine ait “Codex Cumanicus: Kuman Mecmuası” adlı mühim eser sayesinde, oldukça etraflı surette nlaşılabilmiştir. Daha Moğol istilasından evvel Hrsitiyanlık te’sirlerine ma’ruz kalmış olan Kıpçak-Kumanlar arasında Moğol istilasından sonra da “Fransisken” rahipleri tarafından Katolik propagandasına tam bir faaliyetle devam edildiği, bu eserden çıkarılabilir. İbn Battuta’nın Kırım’da ve Saray şehrinde gördüğünü bildirdiğini Hristiyan Kıpçaklar, bu propagandanın canlı delilleridir. Kısmen Ceneveli ve Venedikli, kısmen de Alman misyonerler tarafından tertip edilmiş olan bu eski mecmuanın, vaktiyle, zannolunduğu gibi “Karadeniz İtalyan ticaret merkezlerindeki tacirlere münasebette bulundukları halkın lisanını öğretmek” Mecmuanın büyük bir kısmını teşkil eden “Latince-Farsça-Kumanca” mevzulara ait bulunuyor; 2500 kadar kelimeyi ihtiva eden bu mühim lügatçeden sonra, Kuman diline ait bazı sarf ve nahiv (gramer) bilgileri, İncil’den tercümeler, bazı Katolik ilahilerinin Türkçe tercümeleri, şüphesiz Kumanlara ait birtakım darbımeseller ve bilmeceler vardır. Latin harfleriyle tespit edilmiş olan bu lisani maddelerden “savtiyat: fonetik” bakımından istifade çok münkül ise de “bünyeviyat: morfoloji” yani gramer şekilleri ve “lügat” bakımından eser pek kıymetlidir. Meşhur “Petrarca: Petrark” tarafından Venedik Cumhuriyetine hediye edilmiş kitaplar arasında bulunan bu mecmua, bugün Venedik’te “St. Marcus” kütüphanesinde bulunmaktadır. (KÖPRÜLÜ: 2004)

     XIII.-XVII. Yüzyıl Kıpçakçasının üç diyalekti vardır:

1. Kuman Kıpçakçası
2. Memluk Kıpçakçası
3. Ermeni Kıpçakçası

     İlkin 1828’de müsteşrik Klaproth’un dikkatini çekerek 1880’de Kont Geza Kuun tarafından neşrolunan tarafından neşrolunan bu eser hakkında Teza, Blau, Zaleman ve bilhassa Radloff ve Bang birçok tetkikte bulunmuştur. Radloff buradaki lehçenin yani Kıpçakça’nın batı Türk lehçelerinden olduğunu iddia ettiği halde, Bang aksine onu doğu lehçelerine bağlamak fikrinde fikrinde bulunuyor. Biz, yukarıda Kıpçak lehçesinden bahsederken söylediğimiz gibi yalnız lisani değil tarihi ve etnolojik sebeplerle de Radloff’un faraziyesini tercih etmekteyiz. XIII. Yüzyılda Güney Rusya bozkırlarında yaşayan Kıpçaklar’ın lisanını ve halk edebiyatını gözteren bu eserde, mücerred mefhumlara ait epey çok Arap ve Acem kelimelerinden başka Hazarlar’dan alınmış ve Musevilik tesirerini gösteren az rastlanan bazı kelimeler, hatta Ortodoks Rus şehirlilerinden alınma birtakım isimler de vardır. Bu mecmuayı vücuda getiren misyonerler, Müslüman Türkler arasında esasen mevcut ve yaygın olan Arap ve Acem kelimelerini aldıklarından, burada onlara bol miktarda rastlanmaktadır. Rastlanmaktadır. Bu devre ait eski batı kaynaklarına göree, kanlı cenkleri takip edilen takip eden akşamlarda Kıpçak hanları ile “Batur: Bahadur”lar toplanırlar, şölen kurarlar, ozanlar ellerinde kopuzlarıyla eski ve yeni cenk destanları terennüm ederlerdi. Bu bakımdan, daha Moğol istilasından evvel zengin bir halk edebiyatına malik olduğunu bildiğimiz Kıpçak, Kumanlar’dan bize ancak ancak “Codex”de zapt edilmiş bazı darbımeseller ve bilmeceler kalmıştır. (KÖPRÜLÜ: 2004)

      Codex Cumanicus bir taraftan Türk bilinmeyen yabancılara Türkçe öğretmeye, diğer taraftan Kıpçaklar arasında Hristiyanlığı yönelik olarak hazırlanmış bir el kitabı niteliği taşımaktadır.

     Codex Cumanicus’un dil özellikleri şöyledir:

1. /d/>/y/ değişmesi: adır- “ayırmak”, edgü “iyi”>eygi, kadgu “kaygı”>kaygı, küdegü “güvey”>küyöv, tıd- “engel olmak” >tıy, yıd- “korkmak”>yayı- vb.
2. {Г{ düşmesi: adıġ “ayı”>ayu, arıġ “temiz”> arı, bodaġ “boya”>boya, tatıġlıġ “tatlı”, çerig “asker, ordu”>çeri, ölüg “ölü>ölü, tirig>diri>tiri vb.
3. /ıġ/>ov,uv,u/,/ig/>/öv,üv,ü/ deüişmesi: açıġ “acı , ıstırap” açuv, arıġ “temiz”>arov, aruv, satıġ “satış”>satov, tatıġ “tad”>tatov, bitig”yazı”>bitü, tirig “hayat” >tiröv vb.
4. /agu/>/av, ov, uv/ ve /egü//öv, üv/ değişmesi: buzaġu “buzağı”>buzav, buzov, yapıg “örtü”>yabov, küdegü “güvey”>küyöv vb.
5. /ķ/>/ħ/ değişmesi: ıdauk eb>yih öv “kilise”, yakşı ⋲yaħşı, ak-⋲, aħ-, ogşa-⋲oħşa- “benzemek”
6. İlgi durumu –nıŋ/-niŋ,-nıg/-nig, yükleme durumu –nı/-ni çıkma durumu durumu da –dan/-den eki ile kurulur. (TEKİN: 2014)

     Karadeniz’in kuzeyindeki Kıpçak (Kuman) Türklerinden İtalyanlar ve Almanlar tarafından 14. Yüzyılda derlenmiş iki bölümlük bir eserdir. Yazı dilini değil, О zamanki Kıpçakların konuşma dilini, ağızlarını yansıtır. İtalyan bölümü 55 yapraktır (110 sahife) ve iki sözlük lisetsinden oluşur. Sözlükler, Latince-Farsça,Kıpçakçadır. İlk liste alfabetik, ikinci liste tematiktir (konulara göre). İtalyan bölümünde bazı gramer kuralları da verilmiştir. Alman bölümü 27 yapraktır (54 sahife). İki karışık sözlük listesi ve bazı metinlerden oluşur. Birinci liste Kıpçakça-Almanca, ikinci liste Kıpçakça-Latince sözlüktür.  Metinler İncil’den parçalar, ilahiler, bilmece ve atasözlerinden oluşur. Metinlerin Latince tercümeleri de verilmiştir.

     İtalyan ve Alman bölümlerinin imla sistemleri birbirinden farklıdır. Alman bölümü Gotik Gotik harfleriyle yazılmıştır ve kendi içinde imla tutarlılığı yoktur.

     Codex Cumanicus’un dili Tatarçe, Tatar til olarak geçer. Bu sebeplerle eski bir Tatar ağzı olarak değerlendirmek yerindedir.

Codex Cumanicus ilk olarak 1880’de Budapeşte’de Kont Geza Kuun tarafından yayımlandı. 1884’te Radloff, 1911-1919 arasında Bang, 1929 1929 T. Kowalski eserin dili üzerinde durdular. Eserin üzerindeki en geniş çalışma Annemarie von Gabain’e aittir: Fundamenta Ы’dedir ve Mehmet Akalın  Tarihi Türk Şiveleri olarak Türkçeye çevirmiştir. (ERCİLASUN:2011)

İlgi ekinin gelişimi şu şekildedir:

Etü. İlgi hali +nıŋ, CC nıŋ~+nıġ Tat. nıŋ~+nın

Eski Türkçede ilgi hali düz ünlülü ve ŋ’li keilleri kullanılırken Codex Cumanicus’ta düz ünlülü ŋ’li ve ġ’li şekilleri karşımıza çıkarken,  Kırım Tatar Türkçesinde ise ŋ’li ve n’li şekilleri kullanılmaktadır.

     Bu çalışmamızda, Codex Cumanicus’taki parçalarda ilgi ekinin durumu değerlendirilecektir. İsim Tamlamaları tespit edilerek incelenecektir. Daha sonra Kırım Tatar Türkçesinden örnekler verilecektir.

    İsim tamlamaları şu şekildedir:

4 Vaaz Parçası 59a/8-12

592/8-12

menim sözim

talaşman sözin

yékning tuzakına

6 Bilmeceler 60a/1-60b/40

2 köne suvun

5. sırma tonum

6 küymeŋ ağızı

8 kömiş bırgı

8altın bırgı

10altın başlı

12 kaçkar müzi

12 tege müzi

17 tav üstünde

18 taş araba

20 sıyır sırt

20 koy koŋaçı

24 bagır çanak

41 altın tovram

44 sete tübü

9 Meleğin Çobana Mesih’i Müjdelemesi 61b/1-11

teŋerniŋ yarlıkı

13 İsa Mesih ve azizlerden alıntılarla Tanrı Sevgisi 61b/12-21

kristusnuŋ tanıkı

anıŋ buyruħın

seniŋ köŋlüŋni

seniŋ köŋlüŋ

senin tirikiŋ

seninŋ

senin sagınçıŋ

teŋeri katı

16 Azizlerden Günahları İtiraf ve Tövbe Çağrısı 62b/25-63a/25

kensi ağızı

öz yazuħın

kénsi yazukın

teŋeri öŋünde

kénsi yazuhın

kénsi yazuħın

kénsi yazuhın

séniŋ canıŋa

sénin agrħın

séniŋ yazuħın

17 Havari Paulus’un Ekmek-Şarap Ayini ile İlgili Vaaz 63a/26-35

kensi agızına

18 Kutsal Cuma Günü Vaazı63a/36-63b/26

kristusnuŋ kınların dağın ölümün

dagı yaŋagına

20 Melekten Meryem’e Sesleniş 63b/33-35

séniŋ köksüŋde

On Emir 66b/1-10

teŋrinin atı

26. Sözler В 66b/1-22

öz özümden

27 Ave Maria: Selam cennetin kapısı 69a/1-72b/10

1 tirilikniŋ agaçı

1 bagrımıznıŋ tımarı

8 kökni yérni yarattaçı

8 barçalarnı ékerksindeçi

9 ölümniŋ kabakından

11 kimniŋ sözlemeki

12 kümişniŋ avazı

12 kimniŋ tuvganı

12 közimizniŋ yarığı

14 kimniŋ termesinde

15 kimiŋ mireti

15 sövmekliginin tuzağı

16 kimniŋ tili

18 kimniŋ kertegi

19 kimniŋ kurbanını

20 ħanlık daşını

22 yesus kristusnıŋ boyını

26 cehannıŋ téŋizine

27 kimniŋ kovatı

28 üniŋ organanı

28 anıŋ anası

30 yüz yarkınında

31 anıŋ sözi

31 ten işisiz

35 aş tınnı

36 uruħlarŋ

36 tın aşını

39 kristus anasına

39 töreniŋ tügeli

40 öz öz aŋında

42 yarıħnıŋ anası

44 ħatunlarnıŋ  daş

45 kérmen menü ħannıŋ

47 yarılgamaknıŋ anası

48 kimniŋ sözlegeni

48 gönüldeki sagınçı

50 kiminiŋ totakları

50 tın azıħı

50 teŋri sözi

51 ave er

51 zeytin ağaçga

53 öz bavursakın

55 könülük avalı

55 oguluŋ öçin

56 méŋi ħannıŋ ovlı

56 méni ısraelniŋ teŋrisi

57 kimniŋ ogulı

57 kimniŋ yarıħı

58 yéri arılarnıŋ

59 teŋri sözi

62 arılarnıŋ kovançı friştelerniŋ

64 hava sıgıtın

65 tavlarnıŋ tavı

65 taş tavga

66 öz öziŋ

70 kimniŋ oŋ kolını

71 kökniŋ körki

71 dünyeniŋ  tireki

71 ölümniŋ müzin

72 algış yeri

73 emiŋç yéri

73 é yüzüni

73 sion kögisiŋ

74 béy ténrini

74 méŋü yıllarnı

75 ave téŋrinin kaznası

76 ave yesusnıŋ anasına

28 İlahi İsa Bizim Kurtarıcımız  72b/11-73a/5

1 söyüşliħniŋ tutturukımız

3 tamu kabakını

29 İlahi: İsa Bizim Kurtarıcımız 72b/11/73a/5

2 öz özeninden

4 er yazuħı

6 dünya yazuħın

30 Bir Cümle

teŋrisi toprak

31 İlahi: Azizlerin umudu

arıħlarnıŋ küsençi

tuşman yékni

32 İlahi: Kralın Nişanları Çıksın 74a:1-16

hannıŋ alamları

ħannıŋ kanı çiçekleri

anıŋ yemişi

8 haç öze

33 İznik-İstanbul İman Açıklaması  74b:1-19

teŋrinin yalnuz tuvgan ovlı

hanlıħınıŋ uçu

yazıklarnıŋ boşatmagına

kopmaklıkın dagı

34 Notalı İlahi: Hatırlasam Mübarek Kanını

2 kök ħanı

11 kökniŋ nurı

11 öz yartımın

11 kértek éşikini

37 İsa Mesih’in Tekrar Dirileceğine Dair Vaaz

uçmaknıŋ tınçına

     Sonuç olarak, ilgi eki Kıpçak Türkçesinin bir özelliği olarak –nıŋ, -ıŋ şeklinde kullanımlar mevcuttur. Eser üzerinde yapılacak daha detaylı çalışmalar, Kıpçak Türkçesinin özelliklerini incelememizde bize büyük yarar sağlayacaktır.

KAYNAKÇA

ARGUNŞAH, Mustafa, GÜNER, Galip, Codex Cumanicus, Kesit Yayınları, İstanbul, 2015

ÖZKAN, Mustafa, Türk Dilinin Gelişme Alanları ve Eski Anadolu Türkçesi, Filiz Kitabevi, İstanbul, 2009

AKAR, Ali, Türk Dili Tarihi, Ötüken Yayınları, İstanbul, 2005

TEKİN, Talat, ÖLMEZ, Mehmet, Türk Dilleri, Bilgesu Yayıncılık, Ankara, 2014

ERCİLASUN, Ahmet Bican, Türk Dili Tarihi, Akçağ Yayınları, Ankara, 2011

AKALIN, Mehmet,  Tarihi Türk Şiveleri, Atatürk Üniversitesi Yayınları, Ankara, 1079

KÖPRÜLÜ, M. Fuat, Türk Edebiyatı Tarihi, Akçağ Yayınları, Ankara, 2004

KARAMANLIOĞLU, Ali Fehmi, Türk Dili Nereden Geliyor Nereye Gidiyor, Beşir Kitabevi, İstanbul, 2007

ECKMANN, Janos, Harezm, Kıpçak ve Çağatay Türkçesi Üzerine araştırmalar, Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara, 2011

KÖSOĞLU, Nevzat, Türk Dünyası Tarihi ve Türk Medeniyeti Üzerine Düşünceler Tarihin Türk Asırları 2, Ötüken Neşriyat, İstanbul, 2012

KÖSOĞLU, Nevzat, Türk Dünyası Tarihi ve Türk Medeniyeti Üzerine Düşünceler Kültür, Tarih ve Türk Tarihi, Ötüken Neşriyat, İstanbul, 2012

The post Codex Cumanicus’ta İlgi Ekinin Durumu Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.

Aradığı her şey bir anda silindi.

Ne yapıyordu?

Ne düşünüyordu?

Ne yapacaktı?

Aradığı her silikti.

Bir anlık düşünceyle kendi zihninde bir mekan arıyordu.

Artık evinde değildi.

Adeta başka bir alemdeydi.

Tüm görüntüler silindi.

Her yer silikti.

Bembeyaz bir evrendeydi.

Etrafına baktı.

Usulca iki elini de çenesine dayadı.

Zaman-mekan kavramı silinmişti.

Nerdeydi?

Bir kara deliğinin beyazlığına kapılmıştı sanki.

Koşmak istedi.

Kaçmak istedi.

Yapamadı.

Neredeydi?

Bilmiyordu.

Beyazlığın körlüğüne kapılmıştı.

Her yer bembeyazdı.

Sadece kendi ellerini, gövdesini ve ayaklarını görüyodu.

Elini başının üstüne koydu.

Bir siliklik söz konusuydu.

 “Olamaz.”

Olabilir.

“Neredeyim ben?”

Kendi zihnindesin.

“Ne yapıyorum?”

Ne mi yapıyorsun?

Yeni bir hayata başladın.

Bildiğin tüm bilgiler silindi.

“Ne yapmalıyım?”

Kendine bir yol çizmelisin.

Yepyeni bir yol.

“Dilimi nasıl anlıyorsun?”

Unutma, ben senin zihnindeyim.

“Sen kimsin?”

Senin nöronlarının bağlantısını kuran beynindeyim.

“Ne yapmak istiyorsun?”

Sana yol göstermek istiyorum.

Ellerine baktı.

Ayaklarına baktı.

Bir anlam bulmaya çalıştı.

Etrafına baktı.

Anlayamadı.

Gözlerini kapattı.

Bir anda gözlerini açtı.

Odada ayakta ve dik vaziyette duruyordu.

Ne olduğunu anlayamamıştı.

Kahvaltısını yapma üzere mutfağa girdi.

Bir adet mısır gevreği paketini aldı, kaseye doldurdu.

Üzerine süt döktü.

Kaşıklamaya başladı.

Aklı hala olduğuyla alakalı sorular sormaktaydı.

Ne olmuştu?

Aklında deli sorular vardı.

Neden olmuştu?

Mısır gevreğini yerken boşluğa dalmıştı gözleri.

Aklında deli sorular.

“Ne oldu bana?”

“Neden böyle oldu?”

Pencere açıktı.

Ara ara çarpıyor, onu hafif korkutuyordu.

Dışarıdan bir araba geçti.

Sesi kulağına geliyor, ancak hala ne olduğu konusunda ne yapacağını bilemiyordu.

“Ne oldu bana?”

Sadece bir anlık oldu.

Düşüncelerinin içine girdin.

Sadece sen ve beynin…

“Neden oldu?”

Neden olduğunu çok iyi biliyorsun.

Sen ve düşüncelerin ayrılmaz ikili.

Beyninin nöronları seni zihnine sürükledi.

“Nasıl oluyor bu?”

Bu soruyu bana sorma.

Gözlerini kapattı.

Bir karanlık odadaydı.

Hiçbir şey gözükmüyordu.

Gözlerini açtı.

Her yer bembeyazdı.

Tekrar gözlerini kapattı.

Açtı.

Mısır gevreği önünde duruyordu.

Tekrar gözlerini kapadı.

Açtı.

Her yer bembeyazdı ve tek o vardı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Mısır gevreği yine önündeydi.

Gevreği yemeye koyuldu.

Kaşıkladı kaşıkladı.

Yıkamak üzere lavaboya yöneldi.

Kaseyi ve kaşığı yıkadı.

Bulaşıklığa koydu.

Dışarı çıkmaya yeltendi.

Üzerini giyindi.

Bir kafeye doğru yürüdü.

Bir masaya oturdu.

“Bir çay lütfen.”

Çayı geldi.

İçti.

1 lirayı masaya koyup, oradan ayrıldı.

Bir minibüse bindi.

Kartını basıp minibüste bir koltuğa oturdu.

Son durağa kadar minibüste oturdu.

Sonra indi ve tekrar binmek üzere minibüsün kart bölümüne kartını bastı.

Bir koltuğa oturdu.

Evinin durağında indi.

Evine doğru yürümeye başladı.

Karar değiştirip tekrar kafeye gitti.

“Bir çay lütfen.” dedi.

Çayını yavaşça yudumladı.

Bitirdikten sonra kaktı.

Evine doğru yürüdü.

Kapının kilidini açtı.

Faturaları için posta kutusuna baktı.

Boştu.

İçeri girdi.

Eline bir kağıt ve kalem aldı.

Yazmak için direndi.

Ancak yazamadı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Her yer yine bembeyazdı.

Kapadı.

Açtı.

Önünde beyaz bir kağıt ve sempozyumdan hediye edilen bir kalem vardı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Her yer yine bembeyazdı.

“Bu neden oluyor?”

 “Evet.”

Zihnin seni ele veriyor.

Düşünce mahkumusun sen.

“Mahkum mu?”

Düşünüyorsun.

Düşünmek ancak delilerde olur.

Yazarsan bu roman bitecek.

O halde yazma.

“Tamam.”

Televizyonu açtı.

Hafta sonu dolayısıyla magazin programları göze çarpıyordu.

Canı sıkıldı.

Televizyonu kapadı.

Jane Austen neden yazmayı seçti diye düşündü.

Yazmalıydı.

Bu onun kaderiydi.

Peki o neden yazamıyordu?

Entelektüel kimliğiyle insanlar arasında göz dolduruyordu.

Ancak, iki yıldır yazamıyordu.

Yazsaydı, kurtulacaktı belki de bu girdaptan.

Dışarıda apartman inşaatı işçilerinin sesi duyuluyordu.

Belki de o da çalışmalıydı.

Ölen babası için ödenen maaş geçiniyordu.

Yazdığı kitapların parası ona yetmiyordu.

Ancak umutluydu.

Yazacaktı.

Yazmalıydı.

Yazsa rahatlayacaktı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Her yer bembeyazdı.

Yürümeye karar verdi.

Yürüdü.

Sol tarafında annesini gördü.

Annesi gözleme yapıyor, o ise altı yaşındaki haliyle oyun oynuyordu.

Yürümeye devam etti.

Sol yanına baktı.

Babası onu omzuna almış gezdiriyordu.

Yürümeye devam etti.

İlk üniversiteye başladığı anı gördü.

Yürümeye devam etti.

Mezun olduğu günü gördü karşısında.

Yüzünde bir gülümseme belirdi.

Yürümeye devam etti.

Yüksek lisansı bitirdiği günü gördü.

Gülümsedi.

Yürümeye devam etti.

Babasının öldüğünü gördü.

Birden durdu.

Etrafında daireler dönüyordu.

Öyle hızlıydı ki, durduramıyordu.

Daire hep birden üzerine hücum etmeye başlamıştı.

Saldırıyordu adeta.

Gözlerini kapattı hemen.

Açtı.

Odasına dönmüştü.

Bitkin ama sakindi.

Pencereden bir rüzgar uğultusu geldi.

Başı dönüyordu.

Yorgun zihni dönüyordu.

Dönüyordu.

Dönüyordu.

Birden bayılıverdi.

Düştü.

Gözleri kapandı.

Açtı.

Babasını gördü.

Kapattı.

Tekrar açtı.

Bir rüzgar esti öteden.

Odasındaydı.

Yürüdü.

Bir kitap aldı.

Koltuğa oturdu.

Aldığı kitap Palto-Burun’du.

Biz hepimiz Gogol’un paltosundan çıkmıştık değil mi?

Ben de burnundan düşmüş olmalıyım.

“Haklısın.”

“Ben de paltosunda üşüyorum.”

Mutfağa girdi.

Üç buçuk kaşık çay koydu çaydanlığa, ocağı yaktı.

Ocağa yerleştirdi.

Elindeki kitabı okumaya başladı.

Bir saat boyunca okudu.

Eline başa bir kitap –bu sefer şiir- aldı.

Okumaya başladı.

Bir taraftan okurken, bir taraftan çayını yudumluyordu.

“Benim gözlerim yeşildir, evet evet, onun gözleri kara;

Ben günah kadar beyazım, o tövbe kadar kara…”

Evet, Monna Rosa…

Çayını yudumlarken Monna Rosa’yı hayal etti.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Etraf, bembeyazdı.

Yürüdü.

Karşısında eski kız arkadaşını gördü.

Ona gülümsüyordu.

Ona doğru yöneldi.

Elini tuttu.

Gözlerine baktı.

Bir öpücük kondurdu yanağına.

Sonra gözlerini kapadı.

Açtı.

Odaya geri dönmüştü.

Bir anlık öfkeye mahkum ettik her şeyi.

Bir yemin etmişti ki, dönemezdi.

Bir an durdu.

Ben neyi yanlış yapıyorum?

“Neyi mi?”

Sen kendini tanımıyorsun.

Tanısan böyle yapmazsın.

Sen küçük bir alemsin.

Pencereden baktı.

Ağaç rüzgardan sallanıyordu.

Çayından bir yudum aldı.

İç çekti.

Mutfağa girdi.

Ağzına bir adet bisküvi attı.

Çayını yudumladı.

Bir şiir daha okudu.

“Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara…”

Ve Monna Rosa.

Şair olmak için aşık olmak gerekir.

Ve şair elbette yalandır.

Şair olmadığını şükretti.

Yoksa her yerde onu görecekti.

Gözlerini kapadı.

Elini ona uzattı.

Gülümsedi.

Sessizce açtı gözlerini.

“Teşekkür ederim.”

Ve, uyudu.

Rüyasında bir at koşuyordu.

Atın üstündeydi.

Bu bir yarış atıydı.

Sürekli koşuyor ama hedefe ulaşamıyordu.

The post Portre 4 appeared first on Sanat Duvarı.

Ihlamurlar altında bir adam elinde bir kitapla oturuyordu.

Sarı saçlı, kahve gözleriyle ceketini iliklemiş, sade görünümüyle tatlı bir tebessüm içinde…

Milena’ya Mektuplar yazan Kafka’nın aşkı bulduğu o tatlı bir resimdi belki gözlerinde gezdirdiği.

Jane Austen’ın hayat hikayesi gibiydi belki de yaşadıkları…

Yazmak ancak yaşamamak…

Bir polar battaniyenin sardığı merhametli kedisine sarılan küçük bir kız çocuğuydu o gözyaşlarını döken.

Ayracı kitabın arasına iliştirip suskun bir sayhalar işitti.

Yerinden kalktı, sesin geldiği yöne doğru gitti.

Beyaz Geceler kitabına benzer bir vaziyetle karşı karşıya kalacağını fark ederken bir kızı gördü.

Gogol’un burnunu kaybetmesi gibi, kız usulca kayboldu.

Birden evine döndü.

Ancak kafası karışıktı.

Sartre’ın kitabını eline aldı.

Okumaya başladı.

Genç kız hep aklındaydı.

Önemli bir kimse olmadığının farkına varması gerekliydi.

Sıradanlaşmamalı, salt düşünce kölesi olmamalıydı.

О kız aslında şunu öğretmeliydi ona:

Asla önyargılarla hareket etme!

Önyargılar seni köleleştirir, unutma!

Aslında О kızı tanıyordu.

Ancak düşüncelerimizin bilinmeyeceği gerçeğini unutmamalıydı.

İnsan beyni mucizelerle doludur.

Bir zamanlar şöyle düşünürdü başkahramanımız:

Daima benim söylediğim ve düşündüğüm doğrudur.

Acaba öyle mi?

Hayır demek, bir özgürlüktür…

Ama evet demek.

İnsan her zaman aynı düşünmez.

15 gün önce sorun ettiğin davranış 15 gün sonra sorun olmaktan çıkar ve bağışıklık sistemin güçlenir.

İnsanlara karşı koymayı öğrenmelisin.

Onlar sana emir vermemeli.

Tahakkümde bulunmakla gerçekler örtüşmeyebilir.

Birlikte yemek yemek, yaşamak, yolculuk etmek gerekir.

О kızı gerçekten tanıyor musun?

Hayır.

Konuşmalarını dinlemekle tanıyamazsın.

Yaşamak zorundasın.

О kız acaba seni tanıyor mu?

Hayır.

İnsanı yargılamadan önce karşına alıp konuşmalısın.

Göz göze gelip yemek yemelisin.

О kızı asla tanıyamayacaksın.

О artık başka yerde.

Senden uzakta…

Bir daha asla senin olduğun yerde olmayacak.

Bir daha asla görmeyeceksin.

Hayat böyledir.

О kız iyi olsa da sen onu tanıyamamışsın.

О kız kayboldu gözlerden.

Gizlendi.

Örtüsüne bürünüp kendini bir daha özgürlüğünden kısıtlanmış halde gitti.

Şimdi söyle bana О kızı tanıyor musun?

Tanısan seversin.

Ama şansını kaybettin.

О kız artık yazılarında yaşıyor.

Kendini yazmıyor.

Ama kız çocuğu yazmakla ortaya çıkıyor.

Naif ruh ancak sanatla zuhur eder.

İnce bir ruh sadece sanatla teşekkül eder.

О halde…

Bir daha

The post Genç Bir Kız appeared first on Sanat Duvarı.

The post Bu His appeared first on Sanat Duvarı.

Sevgi duygusu her insana bahşedilen bir huydur.

Güzellik duygusu  her insanın aradığı bir özelliktir.

Estetiğin konusu ise güzellik ve çirkinliktir.

Bergson’a göre “hayatın menfaat perdesinden sıyrılarak olduğu gibi görünmesidir.”

Sanat, Allah’ı aramaktır.

Güzellik, öMür boyunca aranacak bir hediyedir.

Sevgi de güzel olan bir varlığa duyulan beğenme hissidir.

Herkes güzeli arar, bulduğunda ise onu sever.

Beş duyu organıyla algılanan güzellik, sanat eseri olarak görülür.

Sanat eseri estetik açıdan güzel olandır.

Sevgi de güzele karşı duyulan hasrettir.

Seven insan güzel bulduğu kişinin dilediğini yapar.

Üzülmesini istemez.

Zıt düşmek ise güzelliği öldürmek demektir.

Kar kristalleri hakkındaki deneyde, kötü sözler söylenenlerin şekli bozulduğu görülmüştür.

Güzel olana güzelliği söylenmelidir.

Ona çirkin demekle О güzel çirkinleşmez.

Elmas çamura batsa dahi mücevherdir.

Ancak, sadece koparılan bir papatya gibi solmasına neden olur.

Güzel sözler söylemek, bir orkidenin çiçek açması gibidir.

Ay güzeldir. 

Güzelliği güneştendir.

Allah’ın güzelliğinin bir yansımasıdır.

Güzelliğin ömrü aynı doğrultuda düşünmekten geçer.

The post Sevgi Aynı Yöne Bakmaktır appeared first on Sanat Duvarı.

“Tuz koy geçer” demişti bir zamanlar bir dostum. Şimdi o dostum mu, onu da bilmiyorum ama tavsiyesi halen hafızamda kaldığına göre kalkıp bunu uygulamak gerek. Hem kolay hem ucuz ve hem de zahmetsiz. Bir çentik tuzu bastım, ağrıyan dişime veya ağrıdığını sandığım dişime. İnsanın dişi ağrırken hangi dişinin ağrıdığını karıştırması pekâlâ mümkünmüş. Bir dişçi dişime vurarak, “bu ağrıyor mu?” diye sormuştu, ben de “Sadece o değil, hepsi ağrıyor hepsi” diye ağrının şiddetinin derecesini anlatmaya çalışmıştım. Neredeyse bütün çene, bütün bir baş, yüzüm, gözüm, kulağım, dilim, damağım, hatta elim, ayağım, dalağım, böbreğim…

Uyumak güzeldir ama dişin ağrırken uyumak, aynı zamanda bir nimettir, şifadır, ilaçtır, çaredir. Uyumak istiyorum ama sancı uyutmuyor, bir defa uyusam bir daha uyanmayacağımı düşünüyorum. Bunun iyi bir şey olup olmadığını tartışacak zamanım da yok ama ağrının zamanı çok.

“Al şu hapı, sancın diner” diye beyaz, yuvarlak ve oldukça büyük bir hap uzattı hiç tanımadığım bir adam. Elimi dişime tutmuştum ama dışarıdan bakınca “bu adamın dişi ağrıyor” intibaını verecek bir durumum da yoktu ama yabancı acımı hissetmişti. Kendisini bana yakın hissetmişti ya da öylesine iyiliksever bir adamdı. Yoksa kadın mıydı, “diş insanı” desem olur muydu ya da en iyisi bir anda karşıma çıktığı için ben ona “düş insanı” diyeyim.

“Aslında ağrıyan diş değil” dedi düş insanı olarak bildiğim yabancı. Nasıl değildi, basbayağı dişim ağrıyordu, harbiden dişim ağrıyordu, gerçekten dişim ağrıyordu. İnanmazsa yemin bile edebilirdim, hem de benim gibi boş yere yemin etmeyi sevmeyen birisi.

“Diş ağrımaz” diye devam etti, yabancı adam. Dişin içindekileri acıtan mikroplar olurmuş, diş ağrıtan bu mikroplar, girdiği her yeri ağrıtırmış. Onların bir değer yargısı yokmuş, dişin sahibine acıma gibi bir kaygıları da yokmuş. Bu diş bu hale gelene kadar nasıl baktığın, nasıl büyüttüğünün de önemi yokmuş. Dişin gibi baktığın zaten belliymiş ama bazı insanlar, düşmanın yapmadığını yaparmış dişine, başına, kalbine, ayağına, eline…

“Senin bir suçun yok” diye devam ederek, içimi ferahlattı yabancı adam ya da düş insanı. Dişimin ağrısı, benim ihmalim nedeniyle değilmiş. Ben bu konuda çok iyi bir örnekmişim. Her gün dişimi fırçalarmışım, hatta üç öğün, yetmezse ara öğünlerde de fırçalarmışım. Peki bu yabancı adam veya kadın beni nasıl bu kadar iyi tanıyordu, bu iş insanı mı, düş insanı mı olduğu belli olmayacak kadar yabancı olan adam, banyoma kadar girip, fırçaladığım dişlerin çetelesini mi tutuyordu, ne yapıyordu?

“Çetelesini tutmuyorum” dedi yabancı adam, içimden geçenleri okur gibi. Yüzüme baktığında anlıyormuş. Öyle böyle değil, yüzüme baktığında hangi organıma nasıl baktığımı, onlara nasıl davrandığımı görebilecek bir yeteneğe sahipmiş. Karaciğerim, akciğerim, dalağım, böbreğim ve kalp gibi en hayati organlarım da, hiç önemsemediğim veya aklıma gelmeyen organlarım konusunda da nerede yanlış yaptığımı, nasıl doğru yaptığımı bilecek kadar bilgi ve birikime sahipmiş.

Şaşırmadığımı söylesem okurlarım şaşıracak iyi biliyorum. Ben de sizi daha fazla şaşkınlığa uğratmamak için şaşırdığımı söyleyerek işin içinden çıkacaktım ki, “şaşırma!” diye gür bir ses duyuldu, deminden beri sakin sakin konuşan yabancıdan.

“Çünkü” diye devam etti düş insanı, “İnsan vücudu bir saat gibidir. Hiçbir sorun yokken tıkır tıkır işler. Sorun olmaya başladığında ise bu tıkır tıkır, patır kütüre kadar dönebilir” dedi. Benzetmesi hoşuma gitti, gülümsedim. “Bak” dedi yabancı adam, “nerede ve neden güleceğini bilecek bir mekanizmaya sahipsin”

Bu övgü müydü, vücudumuzun doğal tepkilerini ortaya koymak mıydı bilmiyorum. “Övgü sana değil” dedi, yine içimden geçeni okuyan yabancı adam ve devam etti; “İnsan vücudu, yaratanın bir eseridir. Kusursuz bir sanat harikasıdır. Ancak sizler o sanat harikasına karşı, sanat düşmanı gibi davranıyorsunuz.”

Yabancı adam veya yabancı kadın ya da yabancı insan, sizli bizli konuşmaya başladığına göre, kendisi bu kategoriye girmediğini belirtmeye çalışıyordur.

Dişi yabana atmıyordum, halen de atmıyorum ama o sancının içinde yüklendiğimde yerinden çıkacağını bilsem bütün dişlerimi sökerdim. Bana acı veren organ, benim organ olamazdı. Vücudumun bir parçası olan, öyle bildiğim, aslında öyle de duran bir organ, bütün diğer organların huzurunu kaçıramazdı. Kendinin de ait olduğu bedene zarar veremezdi. Kendi bedenine ihanet eden organ, organ bile sayılmazdı. Sökeceksin kökünden, atacaksın uzaklara. Öyle bir uzağa atacaksın ki, yolu bilip geri dönmeyecek.

“Atma” diye bağırdı yabancı adam ya da yabancı kadın belki de yabancı insan, hani neyse ne işte o. Sonra devam etti; “Sana ait olan, senden bir parça olan organı hemen çekip atma, belki tedavi olur, belki hatasını kabullenir, belki hastalığının farkına varır.”

“Yine olmazsa” diyecektim ki, düşüncelerimi okuyan yabancı, dilime gelmeden cümleyi yakaladı, soru şeklinde döndürdü ve cevabı yapıştırdı; “İşte o zaman acımayacaksın, kökünden söküp atacaksın. Canın yansa da, daha çok acı çeksen de, senden olanın seni harap etmesine izin vermeyeceksin.”

Konuşmak hoş ama benim dişim ağrıyor, dişimle birlikte düşüm de ağrıyor, her yerim, bütün hafızam, varsa zekâm, bulunuyorsa aklım, değer yargılarım, bilgim, birikimim, kültürüm. Hâsılı bana ait olan veya bana ait bildiğim her şey ağrıyor, zonkluyor, beni sarsıyor, bitap düşürüyordu. Düşümdeki yabancı ise diş ağrımı unutacağıma inandığı konuşmalarla beni meşgul ediyordu.

“Sirke koy” demişti bir başka dostum. Ne zaman dostumdu, neden şimdi dost görünmüyor onu bilmiyorum, doğrusu adını da hatırlamıyorum, simasını da. Sirke dediğini iyi biliyorum. Mutfağa yöneldim, sirke şişesini bularak kapağını açtım, azıcık kapağına doldurup ağzıma koydum, çalkaladım. Ağrı devam ediyordu, zaten hemen nüfus etmesi beklenemezdi. Birazdan ağrı diner umuduyla beklemeye başladım. Düşümdeki yabancı “Bekle..” dedi, sonra devam etti, “..bekle ama çok da umutlanma. İlaç diye yuttuğunuz neler size zehir oldu, onu hatırla. Size ilaç diye sunulanı sorgulamadan aldığınız müddetçe daha çok beklersin, bekle”

Bu yabancı asabımı bozmaya çalışıyordu, zaten sağlam bir asabımın olduğu da söylenemezdi. Ne kadar varsa dişimin ağrısı bozmuştu, asap masap, kasap kalmamıştı.

Devam etti düşümdeki yabancı, “Siz şımartıyorsunuz, yüz veriyorsunuz, sonra da ‘niye tepeme bindi’ diye şikâyet ediyorsunuz” diye neyi neden söylediğini anlamadığım bir şeyler söyledi. Biz kimi şımartıyorduk ki, tepemize çıkan kimdi, neden tepemizden inmiyordu… Sorular… Sorular dişimi daha çok ağrıtan sorular…

Düşümdeki yabancı sorularıma cevap vermeden buhar olup uçtu, duman olup dağıldı, bir anda kaçtı, kaçtığını da gören olmadı.

Dişimdeki sancı sürüyor, düşümdeki yabancıdan haber yok.

Siz gördünüz mü?

The post Dişimdeki Sancı, Düşümdeki Yabancı appeared first on Sanat Duvarı.

Rezervasyon, prosedürden sonra

Pansiyon perspektifinden panoramayı seyreder,

Bu estetiği kameraya çekersin. 

Market, megamarket, show rooma koşar,

Metropol cityde stresle boğuşur,

Kapadokya’da balona biner,

Relaks olmak için euro ile kendine maskot alırsın. 

Oil paça blue jeaninin üstüne t-shirt çekip

Cafeye free takılır, internette full time sörf yapar

Messengerde chatleşirken “bye” der çıkar,

 ‘Youtube’ta megastarın klibini seyreder, deşarj olursun.

 Restauranta asansör ile çıkıp

Menüden light cola ile hamburger alır,

Sigara içmemeyi ‘No Smoking ! ‘den  anlar,

“Kettle”ın duble nescafesinden sonra adisyon alırsın.  

Jakuziye, saunaya girer; masaj yaptırır,

Dokümanı doktora okeyletip

Check up, tomografi, röntgen, … sıralar,

Monoton hayata karşı defansa geçersin. 

 Global dünyada prestij önemlidir.

Yeni jenerasyonda kaos bir trenddir.

Karizmatiklik, popülerlik, sempatiklik kriterdir. Ama bu ambiyansı analiz, bizim mantalitemizdir.

The post No Problem, Rutin Şeyler appeared first on Sanat Duvarı.

Dil kendiliğinden insani etki gösterir, toplumsal olarak ilişkilenir, kurumlar yaratır, kendisine kurallar koyar.”

Bir içsel gereksinme söz konusudur.

Tinsel bir olgudur ve özgür bir biçimde ortaya çıkar.

Konuşma ve şarkı ise Humbolt’un anlatımıyla spontone gelişir ve coşkunun yani duygulanım ve tinsel güçlerin özgürlüğüne göre ortaya çıkar.

İnsanın tinsel gücünün işlenen bir etkinliğidir.

İçsel gücün dışsallaştırılması sonucukonuşma gerçekleşir. Düşüncenin dış sese aktarılmasıdır. Bu hayvanlarda olmayan bir güç olan konuşma, aslında insanın tinsel yani metafiziksel bir yönünü teşkil eder.

Tin dediğimiz insan ruhunun dışa yansımasıdır.

Tinsel etkinlik, düşünce ile sesi kaynaştıracak düzeyde olmalıdır.

İnsanlıktaki dil oluşturucu güç durmaksızın devam eder.

Tinsel yani ruhsal gelişim halindeki insanın konuşması yani dil oluşturucu gücü süreklilik arz eder ve kendiliğinden gelişir.

The post Dil Tinsel Bir Olgudur appeared first on Sanat Duvarı.

utanıyorlar 

oysa

aynalara kazımak isterdiler

gün üzerine yoğun yaşadıkları her duyguyu.

*

ödedi mi ömrümüz yaşamak denen iletti 

yoksa sakladıkça, 

içimizi dökemedikçe mi büyüdü ayrılıklar bizde?

*

aşk, derin çağıldayan
zamanı özgürlüğe çeviren ses.

bir güz masalı ki,

uzun yolculuklarda anlatılan.

*

Bu yaşadığı anın dahi kendine ait olup olmadığı hususu aklını karıştırıyor olsa da emin olduğu tek bir şey vardı artık: çok uzakta bir yerlerde onu bekleyen birileri vardı. Emindi, onu bekliyorlardı. Ve ne pahasına olursa olsun gidip onları bulmalıydı. Daha fazla bekletmemeliydi onları. 

Bu tek bir şeye ulaşana kadar neler kaybetmişti, kaç kere yenilmişti? Hesabını tutmaya gücü yetmemişti. 

*

durmadan onu arayan bir yürek

gözlerden ürken uzaklardan ürken bak işte 

geçtiği yerlerde bıraktığı izlere: 

bağlanamayışlarını unutma, kavuşamamalara gidiyor. 

*

nehirlerin sesi kuşların sesine 

karışınca 

sınır boylarında 

sesi yankılanacak: 

ömrünün sonuna kadar seni beklemek için. 

The post Karalamalar appeared first on Sanat Duvarı.

Yağmur kokan saçlarının

Sarı bukleli kıvrımlarında açan,

Sonbahar gülüşlü gülümdür

Avuçlarındaki ruhumla

Senden uzaklara kaçan…

*

Gizli kalmış aşkların tortusuydu,

Yerlere saçılmış sararan hüznüm.

Çınar yapraklarının saklı çıtırtısında,

Savrulurken sert rüzgârlarla,

Hıçkırırdı,

Görünmeyen yüzüm.

*

Sevilmeyi bilmeyen mavi gözlerin

Hırçın bir denizin dalgasında

Suskun,

Sevmeyi bilmeyen dudakların

İlk öpüşmenin sıcak damlasında

Kırgındı.

*

Sen!

Serabı bekleyen çöl kuşu gibi mahzun

Omuzlarından yana düşmüş başında,

Yalnız kalmış hülyalı bakışlarınla

Ağlamaktasın,

Beni kaybettiğin o virane köşe başında.

*

Her Eylül,

Bir simit lokmasında tıkanır gibi,

Martıların kanat çırpışlarında,

Yutamazsın istesen de sözlerimi.

*

Her Eylül,

Gök kuşağı altında dilek tutarsın.

Bindiğin vapurun esintisinde,

Bakışlarımı ararsın.

*

Her Eylül,

Sızlayıp duran kalp ağrınla

Sol elin

Sol memenin altında.

Beni anımsarsın…

*

Her Eylül,

Sen ve gönül yangının

Yeniden başlar.

*

Dinmeyeceğini bile bile

Kanarsın hilelere…

*

Yalancı gözlerde

Bulursun,

Kendini,

Hakikatini…

The post Eylül Sende Saklı appeared first on Sanat Duvarı.

İspanyolca için de, Endülüs Emevilerinin etkisiyle Arapçadan çeşitli dil kazanımları söz konusudur. Türkçeyle karşılaştırıldığında fiillerin ek alımı şu şekildedir:

Trabajar: çalışmak

Trabajo

Trabajas

Trabaja

Trabajamos

Trabajais

Trabajan

Aynı zamanda Arapçadan İspanyolca kültürüne akseden çeşitli kelimeler vardır.

Ojala tan quidad!

İnşallah dikkatli olursun!

Arapça kültürel sebeplerle geçen kelimeler vardır.

Ayunar: oruç tutmak, acıkmak

Desayunar: orucu bozmak, kahvaltı yapmak

Aynı kullanım İngilizcede de mevcuttur.

To fast: oruç tutmak, acıkmak

Breakfast: orucu bozmak, kahvaltı yapmak

Oruç tutmak ,İslami kültürün yansıması olmakla beraber, Hristiyanlıkta da geçerli olan bir ibadettir.

Tarık ibn Ziyad’ın Endülüs’e gelerek gemileri yaktırmasıyla yüzyıllar boyunca süregelen bir Endülüs geleneği oluşmuştur. İslami kültürün yerleşmesiyle beraber kültür mozaiği oluşmuştur.

Türklerle bağı ise Sefarad denilen Yahudi asıllı İspanyolların Osmanlı Devleti’ne sığınmasıyla dil alışverişi sağlanmıştır.

Dil kültürler arası bağı sağlayan bir köprü olmaktadır. Bu nedenle dil öğrenmek kültürün kazanımını sağlar. Dilimizin güneşin doğup battığı her yere ulaşması dileğiyle.

The post İspanyolca’nın Diğer Dillerle İlişkisi appeared first on Sanat Duvarı.

Sanat dünyasındaki dijitalleşmeye bir yeni örnek de Son Ümit Medya’dan geldi. 2012 yılında fanzin olarak iki yılı aşkın bir süre yayın hayatını sürdüren Son Ümit 2015 yılında okurlarına veda etmişti.

Geçtiğimiz yıl yeniden yayın hayatına döneceğini duyuran dergi bu kez basılı yayından görsel yayına geçme kararı almış, çekimlere ise haziran ayı itibariyle başlamıştı. Dosya konusu “Çeviri Sanat” olan ilk sayı 14 Eylül’de YouTube üzerinden yayına sunuldu. Toplamda 92 dakika uzunluğunda olan derginin yayın yönetmenliğini Burak Çakır, baş editörlüğünü Mert Dizdar üstleniyor.

Birinci sayının yakın akışı ise şu şekilde;

Girizgâh (Burak Çakır)

Sıkça Sorulan Sorular (İpek Çeken & Şebnem Gürsoy)

Sabaha Daha Var (Ahmet Telli)

Şiir “Kara” (Oya Uysal)

Dosya “Çeviri Sanat” (Prof. Dr. Tarık Özcan, Ethem Baran, Mahmut Temizyürek Abdullah Ataşçı, Sinan Pekinton)

Miras “Behçet Aysan” (Eren Aysan)

Dergiyi incelemek için; https://www.youtube.com/watch?v=_wgg9hnPmgM

The post Türkiye’nin İlk Video Sanat Dergisi Yayında appeared first on Sanat Duvarı.

O sabah Yeter her zamanki gibi sabah erkenden kalkmıştı, kalkmıştı ama hiç de mutlu değildi. Korka korka yatağından sağ tarafından doğruldu. Sol taraftan kalkmak günah! Çünkü sol omzundaki melekler üzülür, sana günah yazarlar. Hocanın dediği gibi ilk sabah okunacak dualarını okudu. Zaten yatarken ve yataktan kalkarken, her namazda, duadan ve salâvattan sonra istiğfarların en büyüğü olan duayı günahlarının af olması için ağlaya ağlaya okurdu. Eğer ağlarsa daha inandırıcı olacağını düşünürdü. Ardından bu düşüncesinden korkardı, tekrar başka bir tövbe duası ederdi. Çünkü bu O’nu aldatmak gibi bir şeydi. Hoca bunu sıkı sıkı değneğini sallayarak, ağzından tükürükler saçarak söylemişti. Onun ateş saçan gözleri içini titretir. Tanrıyı derinden yüreğinde hisseder, onu affetmesi için tekrar bir dua daha okurdu. Geçen camiye girerken unutmuş ilk adımı sol ayağı ile girmişti. Hocanın çığlığı ile gelmiş. Günü af olmak için dualarla geçirmişti. Anasına ‘hoca ödev verdi’ diyordu. Çünkü anası biraz günahkârdı. Onu anlamıyordu. Anasına göre namazını kıl, yüreğini temiz tut, İslam’ın şartlarını yerine getir, yeterdi. Ama öyle değildi. Hocadan iyi mi bilecek, diye düşünüyordu.

İlk sağ ayağını atarak odadan çıktı. Sağ ayağı ile çömdü, sofraya oturdu, sağ eline aldı ekmeğini, ağzına sağ tarafıyla ilk çiğnemeye başladı. BU arada dualarını içinden okuyor, dudakları kımıl kımıl kımıldıyordu. Dudakları titreşen kırmızı iki uçuç böceği gibiydiler. Anası tam ateşe su döküyordu ki Yeter koştu anasını cin çarpmasından kurtardı. Tekrar bir dua okudu. Gitti cami duvarını 3 kez öptü.

Öğle namazı için odasına girdi. Pencereden uçsuz bucaksız sarılığa baktı. Horoz vakitsiz inildercesine kısaca öttü. Usulca günahlarının affedilmesi için bir dua mırıldandı. Bir günah işleyip işlemediğini bilmiyordu ama yine de ne olur ne olmaz diye duasını okudu. Cağa gitti ne olur ne olmaz diye iyice yıkandı gusül abdestini aldı. Donunu çıkarmadı. Cinler görür diye. İlk sağ ayağı ile cağdan indi. Sonra cağı yıkadı. Kirlere cinler gelmesin, diye. Üstünü hızlıca giyindi. Namaza durdu. Kulaklarında tavukların gıdaklaması, uçuşan kuşların cıvıltıları ile namazını kıldı. Önce sağa sonra sola selam verdi. Tespihini aldı. Anası aşağıdan bağırıyordu, hayvanlara yem vermesi için.

-Dualarım bitince gelceeemm…

Yeter aslında iş yapmak değil de sokakta arkadaşlarıyla oynamak isterdi. Ama koşarken memeleri sallanır, günaha girme korkusu onu durdururdu.

Akşam tüm dualarını okudu. Gece boyu duasını devam ettirdi. Sabah günahlarını affolmuş bir şekilde kalkmak istiyordu. En son kıyamette yüzü ay gibi olsun diye duasını okudu. Huzur içinde uykuya daldı. Gece yarısı bacak arasında ıslaklıkla uyandı. Kalktı, ışığı yaktı. Kan gördü. İçi titredi. Buna bir anlam veremedi. Büyük bir günah işlemiş, duaları kabul görmemiş, diye düşündü. Korku ve üzüntüyle usulca ahıra gitti, ipi aldı. Şehit sayılması için 25 kere dua okudu.

The post Yeter appeared first on Sanat Duvarı.

Oltasını attı ve balıkların gelmesini bekledi.

Basit bir Türkçeyle yazmak ona göre değildi.

Ancak bana göreydi.

Bir masalsı dalgalar vurdu kıyıya.

Yazarlık ateşinden kalan yangın evini yaktı.

Önce kitapları yandı, sonra kendisi…

Hunharcasına dil-i şikestesine bir gül bıraktı.

Parçalanmaz bir anın zihnini bulandırmasını hissetti.

Bir dondurma yedi önce.

Bir de kahve içti О en sevdiği deniz kenarından.

Kafka  yazardı.

Bense yazmazdım.

Hikayeler anlatır dururdum.

Şiirsel öyküye girişimde bulunmam bu yüzdendi.

Beynin içini yer bir sinek firavunu yer gibi.

Burnu düşen adamın hikayesi Gogol’un hikayesi.

Biz hepimiz onun paltosundan çıktık.

Onu yaza yaza bitiremedim.

Basit düşünceye yer yok burada.

Girdaplara savaş açmak gerek.

İkinci yenicileri hatırlasana…

Üçüncü yeni dergisini ilk defa çıkaran arkadaşlarındı.

Bir kaplumbağa terbiyecisi konumundaydın belki de.

Frida Kahlo tablosunun verdiği duyguyu sana Dali vermemişti belki de.

Kadın hassasiyetini  yaşamak dilerğindeydin.

İlgincim belki de.

Humbolt’un dil felsefesini okurken yaşadığın mutluluğu aşkı yaşarken hissetmedin.

Kitapları yanan ben de seninle aynı duyguyu yaşıyorum.

platon ve  aristoteles bana senin hissettirmedigin aºký hissettirdi.

En Kutlu’ya kul olabilmek, kutsala kul olabilmek…

Che Guevara’yı söylerken Maher Zain’i dinlemektir asil olan…

Outlandish grubu gibi…

Şapka takarken namazını kılabilmektir.

Sanatta görüş yoktur, der bazı insanlar…

Sanatta her şey mübah olmasa da her tabloyu yaşamak ve beyninde kategoriye yerleştirmektir.

Sanat tarihi neden okumaz insanlar?

Sanat tarihi her bireyin okuması gereken bir alandır.

Sanat tarihi her okulda ders olarak okutulmalıydı belki de.

Resim dersinden önce sanatsal ilgi uyandırılmalıydı.

Tabloya baktığında ne algılıyorsun?

Hiç mi?

Mozart gibi dinlediğini algılaman gerekir.

Bir Т-shirt tasarladım belki de.

“Dont say the other!”

Ötekileştirme.

Sanatta öteki yoktur.

Her görüşü okumak zorundasındır, bilmen gerekir.

Hindu, Müslüman, Ateist, Deist, Budist, Hristiyan, Yahudi…

Herkes okunmalıydı.

Kayıkta oltayı geri aldı.

Eline Sartre’ın kitabını aldı.

Edebiyatı bilmek zorundaydı.

Okumak, okumak, okumak…

Okumaktan kim rezil olur?

Oku, yaşa…

Yaşantılar aslında okuduklarımızdır.

Anılar, biriktirdiğimiz kitaplardır.

Her kitap beyinde yer eder ve anılar yaşatır.

Aklına bir şiir geldi:

“İlim ilim demektir

İlim kendin bilmektir

Sen kendini bilmezsen

Ya nice okumaktır”

Sorgulayan insan, önce teorik bilgiyi alır, sonra zihninde yorumlar.

Neden kütüphane yaptırmıyoruz her mahalleye.

Çocuklar neden kütüphaneye gitmiyor?

Kayığıyla evinin olduğu yere geldi.

İndi.

Bir çay koydu.

Duvarda şöyle bir yazı vardı:

“Baki kalan bu kubbede hoş bir sada imiş.”

Altında da:

“Yeniden başlıyoruz.”

Hayat devam ediyorsa umut var demektir.

Ay doğuyorsa güneş var demektir.

Sakın susma çünkü hayat sen bırakmadan ellerinden kayıp gitmez.

Hiçbir kaybın yok.

Hayattaysan ahiret var demektir.

İnancın varsa, ibadetin varsa kaybın yok demektir.

Onu kazanan neyi kaybeder, onu kaybeden neyi kazanır?

Hayat böyledir.

Her şeye rağmen inancını kaybetme.

Sen değerlisin.

Karısının yanağından öptü.

Çayından bir yudum aldı.

Ennio Morricone albümünü açtı.

Albüm eşliğinde Sartre’ı okumaya başladı.

Şezlonga uzandı.

Güneş başına vurdu.

Bir gün daha bitti.

The post Kürek appeared first on Sanat Duvarı.

Dört unsurun kullanıldığı şiirler incelendiğinde hava unsur 9, su 19, ateş 3, toprak ise 1 şiirde geçmektedir. Bunların kullanımı şu şekildedir:

1.Hava

Bir şiirinde sevda rüzgar metaforuyla kullanılmıştır.

Niçin ölümden bahsediyorsun

Bu sevda nerden esti (Gençken)

Fırtına benzetme sanatıyla kullanılmıştır.

Kaderden esti fırtınalar gibi,

Ardı kesilmedi. (Evler)

Rüzgar, hava unsurunun dokunsal duyularla hissedilen türevidir. Güç kavramı rüzgar ve fırtına ile özdeşleştirilmektedir.

Sert rüzgarlar önünde

Güz yaprakları gibi

Boşluklara savrulur. ( Evcik)

Rüzgar mumu söndüren bir güce sahiptir. İstifham sanatıyla rüzgar imgesi kullanılmıştır.

Kalkıp yaktığım gibi

Rüzgar mı esiyor ne

Sönüyor. (Lamba)

Korku nerdeyse bir şey sorulacaktır. Korku yarayı acıtır. Hava metafor olarak kullanılmaktadır.

Ürperen yaralara çıplak

Havaların değmesi

Esen geniş odalar,

Acır.(Saklı Su)

Havasız Soluklar şiirinde hava rüzgar olarak karşımıza çıkmaktadır.

Esen geniş odalar,

Rüzgarlı dağ başları eşyasız. (Havasız Soluklar)

Aynı şiirde oda havasız kalmış, nefesi tüketmiştir.

Karanlığın içinde kıpırdıyordu açık.

Havasını tüketmiş, boğuluyordu oda.(Havasız Soluklar)

Astar şiirinde suyun üzerinde hava kabarcıkları oluşmuştur.

Bir hava kabarcığı alttan doğru yavaş

Taşır bazı şeyleri dipten yüze. (Astar)

Donmuş Dallarda Çiçek şiirinde hava yine rüzgar şeklinde karşımıza çıkmaktadır.

Donmuş dallar esen ılık rüzgara

Çiçek açar çekingen. (Donmuş Dallarda Çiçek)

2. Su

Gece ve Yas şiirinde su, gözyaşı olarak geçmektedir.

Dalarken gözümde yaş

Ben böyle sonsuz gama

Artıyor yavaş yavaş

Damlardaki ağlama (Gece ve Yas)

Gemiler şiirinde su, deniz olarak tezahür etmektedir.

Kayıp denizde olsa

Kıyıya atar dalga

Hangi kervan acaba

Onu sürükler nerde? (Gemiler)

İntihar şiirinde sel bir metafor olarak kullanılmaktadır.

Aylardır hırçınlaşan

Sel yataktan ayrıldı

Sızınca bir parça kan

El şakaktan ayrıldı. (İntihar)

Gözyaşları şiirinde su, yağmur olarak gökyüzünden rahmet olarak yağmaktadır.

Eli omzumda kaldı,

Nedir zoru akşamın?

Sebepsiz bir sıkıntı

Ya yağmuru akşamın! (Gözyaşları)

Hal Tercümesi şiirinde de yağmur olarak geçmektedir.

Yılların çarmıhında vücudumu günler

Taşa tuttu.

Çivilenip kaldı ufkumda

Mevsimler var, yağmur bulutu. (Hal Tercümesi)

Gözyaşları Ayrılıklar II şiirinde üzüntünün yoğun ifadesidir.

Hasret ne vakte kadar?

Oğlan otel odasında

Oturur kalkar ağlar,

Kız anası yanında

Aynaya bakar ağlar,

Hasret ne vakte kadar? (Ayrılıklar II)

Deniz ve yağmur İlk Teşrin şiirinde büyük yer edinmektedir.

Şu beyaz köpüklü deniz

Hayra alamet değil

İskele gazinosu erkenden

Işıklarını söndürdü

İnsansız caddelerde

Yağmurlarda dolaşmak

Yorar bu zayıf vücudu

Allah yardımcın olsun!(İlk Teşrin)

Evler şiirinde de gözyaşları olarak su kullanılmaktadır.

Bunca çocuk, bunca erkek, bunca kadın

Gözyaşlarıyla beslendi. ( Evler)

Şayet Aşk şiirinde aşkın tohumunu besleyen bir can suyu olarak kullanılmaktadır.

Şayet aşkın tohumu

Düşmüşse gönlüne

Suyunu esirgeme

Aşkın hakkını yeme

Pişman olursun ömrünce. ( Şayet Aşk)

Su ırmaklar halinde çağlamaktadır.

Derken kalkar perde;

Bu ırmaklar benimçin bir daha akar mı?

Özledim hani nerde

Yaşamak gibi var mı? ( Ölü Çizgi)

Su ve deniz, Engeller şiirinde estetik bir biçimde yer edinmektedir.

Saldıran sularda silinen

Kumdan kuleler deniz kıyısında(Engeller)

Su alttaki şiirde su kelimesiyle yer edinmektedir.

Çıkar suya yukarı, döner bir zaman yavaş

Söner suyun üstünde (Astar)

Deniz bu şiirde insan gibi resmedilmiş, teşhis sanatı kullanıştır.

Kaplar denizin yüzünü

Unutulmuş uykularda(Kaplar Denizin Yüzünü)

Kaplar Denizin Yüzünü şiirinde sonbahar yağmuru büyüsündedir.

Neden ilk yağmurlarda sonbahar

İlk soğuklara doğru ürperti (Kaplar Denizin Yüzünü)Gür bitkiler altında akıp durmaktadır.

Saklı bir ırmak gibidir akan su.

Su, gür bitkiler altında bir benim için akar

Alıngan, onurlu

İstemez görsünler saklı su. (Saklı Su)

Irmak ve su kelimeleri Çalar Saat şirini süslemiştir.

Geç kaldım.

Sonbahar yağmurları Sizin Hikayeniz şiirinde suyun en şirin hali olarak resmedilmiştir.

Yarı karanlık ırmakta sular önce bulanık. (Çalar Saat)

Yaz yine öylesine biter

Daldan dala, sorumsuz.

Sonbahar yağmurları başlayınca

Yine kötümser olursunuz ( Sizin Hikayeniz)

Deniz metaforu bir serinlik getirmektedir inanlara.

Ey kız anası ihtiyarlar,

Ey denizlerden esen serinlik! (Barbaros Meydanı)

Islaklık olarak tezahür eden su emeğin alından akan yitiğidir.

Sırtınız ıslak terden, gelirse

Zehir eder geceyi sağ kaşın üzerinde:

Ağrıdır. (Çalışmak)

3. Ateş

Ateş yakıcı yönüyle Çevre şiirinde yer almaktadır.

Çevre ateş içinde,

Daralmakta çember.

Biz yanarsak beraber yanarız

Seninle, beraber. (Çevre)

Alev bir yangına dönüşmüş, yangın yeri olmuştur.

Duvar dipleri, yangın yerleri halkı,

Külhanlarda, sarnıçlarda yatanlar! (Evler)

Sokak lambaları Şem ü Pervane’yi hatırlatır.

Yandı sokak lambaları mum alevi pervane

Şeytanca sırıtır fosforlu camlar (Dışarda)

4. Toprak

Toprak kum olarak deniz kıyısında silinip durmaktadır.

Saldıran sularda silinen

Kumdan kuleler deniz kıyısında(Engeller)

The post Behçet Necatigil’in 1935-1958 Yıllarında Yayımlanan Şiirlerinde Dört Unsur appeared first on Sanat Duvarı.

Kol geziyorken ölüm

Neyin hesabını yapıyorsun

Yıldız tutma peşinde misin hala

Eylül gözyaşlarıyla suluyorken her yeri

Taştan yapılmış kalbinle insanları eziyorsun

Sen ucuz et pesinde koşarken

Ekmek peşinde insanlar

Yalan talan kol geziyor her yerde

Aç gözünü bak

Bak şu alemi seyreyle

The post Aç Gözünü appeared first on Sanat Duvarı.

İyi okumalar… 

bilgi@maviyesildergisi.com

119.sayının İçindekiler:

Bizans’tan Smyrna’ya – Hülya Deniz Ünal – 3

Orhan Veli, 105 Yaşında Dünya İkincisi Oldu – Hasan Öztürk – 4

Hiçbir Aşk Yalan Olmasın – Ceren Demirkıran – 6

Ayranım Budur Yarısı Sudur:

Modern Çağda Yazarlık Pratikleri – İlker Aslan – 7

Kat Ettiğin Kördüğümün Pelerin – Örsan Gürkan – 12

Bir Sözcük de Biz İşleyelim Agnes’in Ceketine – Esra Sağlık – 13

Şiir Estetiğine Dair – Fahri Kaplan – 15

Uzak Yürüyüşler – Emrehan Parlak – 18

Salah Birsel ve Şiir Anlayışı: Şiirin İlkeleri Kitabı Üzerine – Eyyüp Yıldırmış – 19

Matruşka – Elif Gümüşler – 21

“Düşme”nin “Korkusu”nda: Adalet Ağaoğlu – Sefa Çelikörs – 22

Sabahın Erken Saatlerinde Tebessüm – Nisanur Kahveci – 24

Rengini Değiştirdik Tüm Dünyanın – Yasin Uysal – 25

Hafızamın Oyunu – Aylin Aktaş – 26

Ayna Kırıkları – Ömer Eski – 28

Bir Gezginin Hatıra Defteri – Yasin Osman Kara – 29

Bir Balon, Atmosferde – Sevgi Bahar – 30

Eskimemiş Sayfalar – Hazırlayan: Özkan Satılmış – 31

The post MAVİ YEŞİL Dergisinin 119. Sayısı Çıktı appeared first on Sanat Duvarı.

Kiminde parlayarak
Kiminde korkarak kaçırdığını
Kiminde acı ve hüznün bileşkesinde
Ama hepsinde sen…

Hissedersin bir elin sıcaklığında
Yüreğine ulaştığını bazen

Şaşarsın umudu gördüğünde
Kirpiklerinin arasına saklanmış
Tutmak istersin
Tutamazsın!

Bilirsin zira
Sımsıkı sarılacağını
Oyuncağını bırakmayan çocuk misali
Bugünlerine…

Seçersin artık
Etkilenen değil , etkileyen olmayı
Oyunun geri kalanında

Bir selam gönderirsin yürek labirentlerine
‘’buraya kadarmış misafirliğiniz” diyerek
Süpürürsün tozları / açarsın camları

Dikersin gözlerini
Elindeki tek gerçeğe
Bugünlerine…

The post An Gelir appeared first on Sanat Duvarı.

Ayaklarındaki dikenle gülümsemek

Adımlarsın engelleri tek tek

Derler yetmez biraz daha sek

Mücrim gibi yaşarsın kendi mahzeninde yek

Miskin yalnızlığının uykusunu çek

Hayata erek gerek

Vazgeçmek ne demek

Kolay değil hayat ringinde dövüşmek

Yenilmek ve yenilenmek

Yere serilmek ve silkelenmek

Her darbede güçlenmek

Yara bere içinde ümitli şarkılar söylemek

Her nağmede hayal bestelemek

Masumdur her yeni doğan bebek

Kozasında kelebek, tomurcuğunda çiçek

Her şeyi sevmek gerek

Gözlerinin ışığı yıldızları solduruncaya dek

The post Yokuş appeared first on Sanat Duvarı.

Eğitim şart, eğitim ailede başlar falan gibi laflar da çok boş ve gereksiz. İnsan kendi kemalatını tamamlamak için geldi bu dünyaya… İnsan olmak için geldi, ihtiyacı olan ne varsa kendinde var onu bulmaya, devranını tamamlamaya geldi. Akıl ve vicdan haznesinden geçirdiği her duygu ve düşünce onu saf bilince götürecektir. İnsan bu bilince ulaşmamak için direnç gösterdiği sürece insan olmaktan uzakta kalmakta, nâdan olmaktadır. Kendi özünden çıkan ilim ve irfanı okul sıralarında öğrenme şansı zaten yoktur.

Yeni Zelanda yerlileri, Aborjinler bilgeliği ders kitaplarından mı öğrendiler? Kızılderililer, Mayalar, İnkalar, kutuplarda yaşayan Eskimolar?

Doğal olandan, doğadan, seni sen yapan değerlerden, topraktan, taştan, kayadan, sudan, ağaçtan, börtü böcekten ne kadar koparsan o kadar hayvanlaştığının farkına varmalı insan oğlu çok geç olmadan…

 Umut kesmek insan olana yakışmaz bilirim, ama belki de bir katkısı olur diye insan kalmamıza, bu ay ki yazımda aragonitten bahsetmek istedim…

“Aragonit güvenilir bir toprak şifacısı ve topraklama taşıdır. Bu taş jeopatik stresi dönüştürür ve engellenmiş ley hatlarını uzaktan bile temizleyebilir. Odaklama ve fiziksel enerjileri topraklama yeteneğiyle stresli zamanlarda yararlıdır.” (1)

Hani olur ya bir gün trafikte araba kullanırken size yol vermeyen birinin arabasının üstüne çıkıp, hamile eşinin yanında hayvani bir şiddet göstermek isterseniz yanınızda bu taşı taşıyarak kurtulabilesiniz diye… Dikkat, sol elinize taşı alıp, gözlerinizi kapatıp, derin derin nefes alacaksınız… Hiçbir şeyciğiniz kalmayacak…

“Psikolojik olarak Aragonit sabrı ve kabullenmeyi öğretir. Aşırı duyarlılıkla mücadele eder. Kendilerini çok yıpratan insanlar için boş vermeyi kolaylaştırır.” (2)

Sizi terk eden sevgilinizin suratına bir tokat patlatmadan önce hemen elinize alacaksınız aragoniti, ya da çok çabuk sinirlenen biri iseniz boynunuzda kolye olarak da taşıyabilirsiniz.

“Zihinsel olarak meselelere bir an önce konsantre olmaya, zihne esneklik ve hoşgörü getirmeye yardımcıdır. Sorunların ve durumların nedenlerine inmeyi sağlar. Duygusal olarak öfke ve duygusal stresle mücadele eder. Kuvvet ve destek sağlar.” (3)

Çevrenizde gördüğünüz ya da bizzat kendi hayatınızda tanık olduğunuz haksızlıklar karşısında, boynunuzda taktığınız aragonit kolyenizi sol elinizle sıvazlamanız, duyduğunuz öfke ile başa çıkmanıza yardımcı olacaktır.

“Fiziksel olarak sizi rahatlatan ve kendi bedeniniz içinde iyi hissettiren bir taştır. Rahatsızlıklarla özellikle de iç huzursuzluklarından kaynaklanan sinirsel tikler ve spazmlarla mücadele eder. Bedenin içinde odaklanan topraklama yapan dengeleyici bir taştır.” (4)

Görüyorsunuz ya, bir insanın boğazına yapışmadan önce yapılması gereken başka şeyler de varmış. Bir insanın diğer bir insanın yaşama hakkını elinden almadan önce, içinde uyanan o hayvani öfke duygusunu bastırmak için küçük bir aragonit taş bile işe yarıyormuş.

Elbette yarayan başka şeyler de var. Düşünmek bunlardan biri mesela, vicdan sahibi olmak, merhamet beslemek, nefsin şeytani boyutuyla başa çıkmanın ilk ön şartları… Hani o dinden imandan bolca bahseden ama yanından bile geçmeyen insanımsılar var ya, insanları birbirine düşman eden dilleri yüzünden onların ölmesine bile gerek yok, cehennem onların içinde, ha bire yanıp dururlar farkında olmasalar da…

Aragonit taşı onlara şifa olur mu bilmem ama, bu yazıyı okuyanlara belki bir faydası olur…

Not: 1,2,3,4 alıntılar Değerli Taşlar Kitabı; Judy Hall

The post Sessiz Dostların Sesi-5- Aragonit (Şifa Taşı) appeared first on Sanat Duvarı.

“Dudaktan Kalbe” giden bir yol vardır.

“Acımak” denmez içteki sızıya

“Gizli El”i güden “Kan Dâvâsı”dır.

Ben ne “Çalıkuşu” ne Feride’yim.

Başımı alıp da nasıl gideyim?

“Gökyüzü” zifîrî karanlıktayken

Işığa hasret “Yeşil Gece”deyim.

Kızıl gül açar “Akşam Güneşi”nden,

“Eski Hastalık” nükseder derinden,

“Harâbelerin Çiçeği”dir, ürkek.

Başında “Kavak Yelleri” eserken…

O meş’um hâdise hâlâ zihnimde,

O “Ateş Gecesi” hâlâ gözümde,

“Kızılcık Dalları” kor kor yanarken

Kalemleri kıran “Damga” elimde!

Her gün sonbahar, hep “Yaprak Dökümü”,

Yaralı bir kuşun son gündönümü,

Son feryat, son dua, en “Son Sığınak”,

Yazarsam roman mı olur öykü mü?

Gözlerde ya kin ya gaflet uykusu,

Her tarafta nefret, öfke kokusu,

“Bir Kadın Düşmanı”, çevre düşmanı,

Hayvanlarda bile insan korkusu.

Ey Ateş Böceği, derinlerdeyim.

Saçımı öğüten “Değirmen”deyim.

Sahtekâr, riyâkârlar dünyasında

“Miskinler Tekkesi” ötesindeyim.

Ah Reşat Nuri, hangi mevsimdesin?

Benim hislerimi dillendirensin.

Zamanımız ayrı, çevremiz ayrı,

Sen Nevşehrî’yi nereden bilirsin? 

The post Ateş Böceği Romanları appeared first on Sanat Duvarı.

İsminin sesli harflerini ve ismimin sessiz harfleriyle yan yana dizdim. Anlamsız kelimeler çoğaldı. Sustum.

***

Gözlerini anımsadım.Güneş ışığındaki kumrallığını, kumrallığındaki kumruları… Yazmak nasıl anlamsızlaşıyor şimdi.Çünkü herkes yazıyor ama sen okumuyorsun.Çünkü herkes söylüyor ama sen dinlemiyorsun. Kendi kapkaç dünyanda bana kabuslar gördürüyorsun. Uyanıyorum. Unutuyorum,unutamıyorum..

Çocukların bakır göklerini düşündüm.Barışlarındaki kırgınlığı, sevgilerindeki yalnızlığı ama bir o kadar mahur bakışlarını..

Çocuğum gibi sevsem seni,gökyüzüm kadar özgür olsan.Ne fayda hangi lehçeyle anlatsam. Bir nehir akışı başlıyor. Aydınlığın içinde yeni bir mum yanıyor, beliriyor. Kayboluyor. Ama yanıyor.

Ben kaç kez yandım, bilir misin? Toprağımda, denizimde, göğümde.

Kaç ayrı dille ıssızlaştırıldım, bilir misin?

Kaç kez haykırdım, böyle gitmez! Bu gök, bu deniz ve bu sevda. Kaç kez memleketime ağladım bir gurbet ocağında…

Sen bilmezsin,çünkü hiç tanımadın beni. Hiç bilmedin ismimi. Ben bir suret nice suretlerden beri. Belki bir ortaçağ belki ilkçağ esiri…

***

Anlamayanlara, dinlemeyenlere hiç bilmeyenlere sitemimdir. Bu son düşümdür. Düşümden başka kelime, hece kalmamıştır. Düşüm bir bulut gibi beyazdır. Beyaz, köpükten..

Ve siz! Siz istemeyenler! Siz vicdanınızı yitirenler! Bu son sesimdir.Sessizlikten muktedir..

Bakır göğe,güleç yüze ve bin çiçek gibi büyüyen güneşe selam olsun!

Kendi gök yalnızlığımdan..

The post Bir Hecede Selam appeared first on Sanat Duvarı.

Körlemeye iter değişik yollara bizi !

Biri, dünyanın her yanında lanetli Yahudi misali,

Dinlenmeden dolaşır durur bir öte bir beri;

Öteki, gerçek doktor Faust, derin gölgede,

Yeşil camları olan dar penceresinde,

Koltuğundan, birkaç acı hayali izlemekte,

Ve araştırmasını ilerletir, dipsiz ruhun derinlerinde.

Eh ! Koşan şu beriki, yaşamak için doğmuştu

Dileği, ateşin köşesinde bir ocak, bir aileydi;

Ama Tanrı taçlandırmadı onu.

Ve öteki, deliğinden panjurun

Göğün ancak parladığını gören, yolcuydu.

Her ikisi de yakınından geçtiler mutluluğun.

Théophile Gautier (1811-1872)

Çev. Sunar Yazıcıoğlu

The post Kader appeared first on Sanat Duvarı.

Denyo Mehtap,  barda arkadaşları   Dertli Belgin’i dinlemeye gelmişlerdi. Adı gibi dertliydi. Kocasının ölümünden sonra şarkı söyleyerek ekmeğini kazanıyordu.  Millet tatlı uykudayken o sahne alıyordu.  En son yaşadığı deyus, kızıyla kendisini grup sekse zorladığı gün kararını verdi.  O…çocuğu vücudunda ne sigaralar söndürmüştü.  Kendisi için değil evladı için nelere katlanmıştı, yine katlanırdı; ama aynı anda birden fazla erkekle birliktelik  canına yetmişti.  En azından namusu ile şarkıcılık yapar kimseye muhtaç olmazdı.  O günden itibaren gazinolarda,  barlarda okuyordu. Kirli Sakal Bar’ ında olacağını duyurunca en yakın arkadaşı   Denyo desteğini her zamanki gibi esirgemedi.

Sahnede ilk okuduğu parça ,  “Gecelerden Sor Beni” idi. Bir zamanlar acıların kadını olarak isim yapan Bergen ile  özdeşleşen  muhteşem eseri seçmişti. Aslında adaşıydı. Çünkü Bergen’in de gerçek adı Belgin idi. O da  yalan dünyaya konup göçen gariplerden bir garip değil miydi?

Bu garip,  öyle bir okuyordu ki, dinleyenler çoktan çakır keyif olmuştu.

… Dertli miyim dertsiz miyim;  Garip miyim Öksüz müyüm; Bir Ölüden Farksız mıyım Gecelerden Sor Beni…Senin için içtiğimi kadehlerden sor beni… diye okuduğunda içten içe de sızlanıyordu.

Ahhh,  kocası ölmeseydi,  bu hallerde mi olurdu ?   Şarkıyı okurken ağlamamak için zor tutuyordu, kendini.

Ön masalardan bir adam yavruma bak be okumuyor  da şarkının içinde geziyor diye of çekti.   Hissedilmeden söylenilmez,  dalgalanmadan da durulmaz diye boşuna denmemiş. Yanındaki de musikişinas  bir beyefendiymiş. Bu kadın nerede okursa ben oradayım.  Sesi yıllanmış şaraba benziyor.  Hatunun  sıkı takipçisiyim; ama yüz vermiyor. Kendisine açık  mektup bile yazdım.  Çıt yok.  Görmezliğe,  duymazlığa geliyor. Lakin bir ara, bizim sıkıntımız bize yeter diye belirtti. İçime dert oldu, benim derdimle hemdert mi  yoksa ortaya söylenilmiş ifade mi anlayamadım. İçim içimi yiyor;  ama soramıyorum uleeenn…

Hızlı Coşkun, bazıları aşka düşünce lal olur sessizleşirmiş, bilmiyor muydun diyerek söz topunu koşturttu. Daha doğru dürüst tanışamadık ki ?

Canım sen de aşık olmak için illa ki tanışmak mı gerekiyor. Kalpleriniz tanışsın, önemli olan bu üstadım.  Her musikişinas az çok tasavvuftaki  seyr-ü süluk denilen manevi terakki yolculuğuna aşinadır. Bu yolun belki de en zor olanı sessiz kalıp, dinlemek!

Celaleddin-i Rumi , Mesnevi eserine başlarken Bişnev ! kelimesini seçer. Bugünün modernleri olarak bu kelimeyi pek kullanmıyoruz. Oysa öyle tatlı bir sözcük ki, anlamı dinle demek. Sufi öğretilerde makam sahibi olmuş bir derya deniz şahsiyet Mevlana sohbeti cananı  ziyadesiyle sevse bile neden bişnev dinle diyerek başlar eserine diye epey düşünmüştüm.  Onca şey söylemek istese de susmayı tercih etmesi neden ki?

Vallahi hiç düşünmedim. Konuşacağına düşün o halde?

Bilirsin  kendisi aşıkların piridir.  Bazı ehl-i cahil,  aşık olunca hep konuşmak ister; fakat  gönül insanları  susmayı tercih ediyor.  Şemsi Tebrizi ile yaşadığı gönül sevgisi hangi boyutta olursa olsun benim için kıymetli …  Aşk duygusu inanç kadar kutsal , bu kutsallığı onların sevdalarında görüyoruz. Susarak da bir şeyler anlatılır.  Sen yeter ki dinlemesini bileceksin.

 Her insan bir keşif; hepsinin  hikayesi  kendince  değerli ve biricik.  Bu masal aleminde öykülerimiz farklı…   Bir kitabı okumak gibi  bir kişiyi okumak onun yüz hatlarındaki tüm hayatının ıstırabını görebilmek önemli, kimbilir bu mekandaki  kadıncağız ne haleti ruhiyede?

Öyle, haklısın. Hiçbir şey tesadüf değildir.  Kalbime onun sevgisi verildiyse mutlaka bir anlamı olacak. Bu kadında Bergen’i görüyorum.

Bergen, yaa  evet. Bu kadar olur.

Evlendiği adam  kendisine önce kezzap   döktürdü. Bu elim olayda bir gözünü kaybetti. Vücudunun bir bölümü yandı. Yetmedi, bıçaklandı. Nihayetinde de silahlı saldırıda yine kocası tarafından 15 Ağustos 1989 tarihinde öldürüldü.  Her özür dileyişinde eşini affeden,  sevgi dolu    sıcacık bir kadındı Bergen. Ne yazık ki kimilerine bu sıcaklık yetmiyor.  Asıl adı Belgin Sarılmışer idi.  Yaşamında denge olmadığı için müziğe sığınmıştı.  Gündüz Belgin idi, gece Bergen. Kim bilir  Gecelerden sor beni şarkısı  bestekârından fazla belki o yüzden kendisi ile hit oldu. Rahmetler olsun.

Yaşamadan yazılmıyor. Hissetmeden söylenmiyor çoğu şey.  Dert söyletir aşk ağlatırmış.  Bergen hem söyledi hem ağladı.

 Kalpten kalbe yollar inşa etti.  Bir sufi gibi..  Ruhi planda  terakki ilerleme kazandırdı, nice ruhlara!

Gönüller fethetti, hep de sevgiyle ebedi kalacak.

Bu kadın ile Bergen arasında bir bağ kurduğun için mi bağlandın diye sorsam kızar mısın?

Etkisi olabilir elbet…  Oysa ki her birey bir alem… Bu kadında hüzün var. Sesinde  şefkat ; belki onu çekici kılan da bunlar …

 Seher vakitlerine kadar ,  kirli sakal barda  çok şey dinlenildi. 

The post Gecelerden Sor Beni appeared first on Sanat Duvarı.

Bakışlar, duruşlar, sevgiler sahte

Samimiyet, dostluklar, selamlar sahte

Herkes ötekinden şikayetçi

Hakim savcıdan

Savcı avukattan

Avukat herkesten…

Elin tuttuğu kalem sahte

Yüzün baktığı ayna sahte

Boğaza giren sebze, meyve

İyilik eden gönül

‘’Sizin için’’ diyen siyaset sahte…

Her şeyi geçtim be abi

Sevgiye dokunmasaydı şu sahtelik

Kurtarabilirdik dünyayı

Ama gel gör ki;

Doğa sevgimiz

İnsan sevgimiz

Adalet sevgimiz

Ana, baba sevgimiz

Dost, yar, yaren sevgimiz

Çocuk sevgimiz

Kadın sevgimiz

Aşk sevgimiz sahte!

Bunca sahteliğin içinden

Çıkar mı, saf, kirsiz, gerçek bir mutluluk?

Çıkar mı, herkes için adalet?

Çıkar mı, savaşsız bir dünya?

Kan kokusu geliyor doğudan, daha doğudan, daha da doğulardan

Koku almıyor mu burnunuz?

Yüzü parçalanmış, yüreğini hiç sormayın

Ana çığlıkları geliyor dört bir yandan

Hiç mi duymuyorsunuz?

Dizilerden, yarışmalardan sıra geliyor mu trajediye?

‘’Vah vah’’ demekten başka bir şey yaptınız mı hiç?

Ulan gözünüzün önünde ölüyor çocuklar, kuşlar, kediler, köpekler ve ağaçlar

Kör mü oldunuz?

Tuttuğun rengi tek renk sanıyor,

Diğer bütün renklere saldırıyorsun

Ulan o zaman ne diye

Herkes için mutluluktan, umuttan bahsediyorsun?

İyi şarkı söylemek

İyi şiir yazmak

İyi yemek yapmak

İyi ve etkileyici konuşabilmek

İyi insan gibi görünmek bir ota yaramaz

Sana da, bana da, kimseye de yaramaz

Bu haldeyken

Dünyayı ve hayatı

Bu hale getirmişken sen!

The post Sahte appeared first on Sanat Duvarı.

Ayın coğrafî konumuna müstebit,

Bir şiir kesbetmek yalnız mecburiyettir.

Ayın dokunaklı sessizlik diafonunda,

Ne kadar iç çekişim kaldı diyaframımda,

Bilemem.

Yüz görümlüğü diye,

Yüzümün iki ucundan tutsalar da;

Ayın izafesine münferit kılsalar.

Çok kişilik yalnızlığın aydan berkitildiği,

Geceleri mi var aramızda?

Peki ben neden içim sıra balıklama sevdalanırım?

Kendi izdüşümünü karışlayacak kadar

İbtidâi miyim?

Yoksa mübdelâ olmamdan mıdır?

Her gece canı çekilen yerlerimden tutuluşum.

Bu bir sefarettir ellerim kıymıklarına takılmışken

Can pazarına çıkışım.

Kaç tane sığdırdım bilemem

Yenilmiş yerlerimden.

Ezelden midir bir yağmacı düşer peşime?

Taş koyar işime,

Yaş koyar gözüme,

Peki ben neden her baş köşede,

Kendimi senden az severim?

The post Ay Çıkmazı appeared first on Sanat Duvarı.

Kasım ayının güneşle buluştuğu nadir günlerden birine denk gelmişti. Sokakta etrafındakilerle iletişimi kesmek isteyen herkes gibi takmıştı kulaklıklarını. Kulağında çalan ecnebi şarkının ritmine kaptırmıştı ruhunu. Sonbahara rağmen yeşildi çimenler, belediyenin çalıştığı anlaşılıyordu çiçeklerden. İçindeki çocuk koşup çimenlerde yuvarlanmayı ne kadar çok arzuluyordu. Buna mani olan etrafındakilerin bakışlarının ona çevrilmesiydi. Ayıplanma tedirginliği sarmıştı vücudunu. Yaptığı tek şey, sonbaharın göstergesi, kuru yaprakların hışırtı çıkarmasını sağlayıp, uyutmaya çalıştı içindeki çocuğu.

Hayatı boyunca kendinden çok etrafındakileri dinlemişti. İç sesini susturup etrafına kulak kabartırdı hep. Sırf bu yüzden istemediği bölümü okumak zorunda kalmıştı. Bu yetmezmiş gibi, bu ses evliliğine bile dil uzatır korkusuyla, affetmişti kendini aldatan eşini. Onun hayatını kendisinden çok etrafı yaşamıştı. O sadece etrafın cisme dökülmüş haliydi.

Çevresindekilerin çizdiği hayat yavaş yavaş sona yaklaşıyordu.  Bütün hayatını gözden geçirdi ve kendisine sadece pişmanlık kalmıştı. Şimdi bu kadar az kalmışken tekrar başlama fikri sadece kendini avutmak için ortaya attığı bir şeydi ama bir yerden başlamalıydı, nihai son gelip çatmadan. Bu düşüncelerle devam etti yalnızlık yürüyüşüne. Yakın zamanda gerçekleştiği belli olan kazanın etkisiyle kırılan bariyerlerin yanından geçti sessizce. Eğilip sonbaharın simgesi kuru bir dalı aldı, attı çantasına. Bir çılgınlık yapıp bineceği dolmuş gelene kadar yüksek kaldırım taşına sekerek boylu boyunca zıpladı. Bu sefer etrafı umursamamış kendi olmuştu. Gelen dolmuşa bindi ve sonuna yaklaştığı yeni hayatına doğru kayboldu…

The post Sonbaharın Hışırtısı appeared first on Sanat Duvarı.

The post Bir Savunmanın Notları appeared first on Sanat Duvarı.

Dün yola düştü, çocuklarını omuzunda taşıyarak,

Ya da onların övünen iştahlarına bırakarak

Sarkan memelerinin her zaman hazır hazinesini.

***

Erkekler yaya gidiyor parlayan silahlarının altında ,

Akrabalarının çömeldiği arabaları izleyerek ,

Ağırlaşan gözlerini gökyüzünde gezdirerek

Boş özlemlerin kaygılı pişmanlığıyla.

***

Kumlu sâkin köşesinde cırcır böceği

Geçişlerini seyrederek, şarkısını yeniliyor ,

Onları seven Kibele yeşillikleri artırıyor.

***

Geleceğin bilinen cehennemi

Bu yolcuların önünde kapılarını açıyor ,

Kayalık suyu akıtıyor, çöl çiçeklerle kaplanıyor.

***

Charles Baudelaire 1821-1867

Çev. Sunar Yazıcıoğlu

The post Çingeneler yolda, Charles Baudelaire appeared first on Sanat Duvarı.

Sessizliğim kuşlarımı kaçırır.

Bir tek dalım vardır konduracak,

Soluğumda bir gül bulamayışım,

Bağırtır hecelerimi;

Seslere yer açtı.

Koz kırıldı sessizlikte,

Sessizliğime eşlik eden refikim,

Kuşlarını büyütür ellerinde.

Kuşlarım köhnelerime şerik,

Eşikleri yoktur külbelerimin.

Gelene yer açtı.

Ceviz bağlı kilidim,

Can simidim yoktur.

Cana susamışlık,

Dilinde yer açtı.

Bağda üzüm üzüme,

Bakarken görmedi.

Karasını;

İkisinin arasında,

Yarısı yarısını aramazken;

Biri ötekinin,

Yarasında yer açtı.

The post Refik Bir Gül Bilmecesidir appeared first on Sanat Duvarı.

Sandviçinden bir ısırık alan müdür Lami bey toplantıyı açmak için bir iki kez öksürdü. Ancak şube müdürleri bu öksürüğün sandviçten mi kaynaklandığını, “ehem, öhem” diyerek toplantıyı mı açmaya çalıştığını anlayamadı. Müdür Lami bey, şube müdürlerinin bu merakını çabuk giderdi, “Sevgili arkadaşlar, bugünkü toplantımızın hayırlara vesile olmasını dileyerek açıyorum” dedi ama sandviç yine boğazına takıldı, öksürmeye başladı. Sırtını işaret ederek yardımcısına döndü, yardımcısı da hıncını alırcasına müdür Lami beyin sırtına bir iki yumruk vurdu.

Kahvaltısını toplantı masasında bitiren Lami müdür, toplantıya geçti. Müdür Lami beyin bir dakika boş zamanı yoktu. Her yere yetişmeye çalışıyordu. Kolay değildi koskoca kurumun koskoca müdürüydü.

Müdür Lami bey 30 yıldır müdürlük yapıyordu.  Artık emekliliği yaklaşmıştı. Son zamanlarında kurumu yenileyip gitmek istiyordu. 70 yıllık kurumun bütün binaları neredeyse dökülüyordu. Lavabolarını, ofislerini ne kadar yenilerse yenilesin minare çökmüştü bir kere, mihrap bir başına işe yaramıyordu. Geçen yıl lavaboları yenilemişti, bu yıl iyi bir boya badana yaptırmıştı ama aslında ondan önce mantolama şarttı. Onu da çatıyla birlikte yaptırmayı düşünüyordu.

Teknik müdüre döndü Lami bey, “Müdürüm, kurumu komple yenilememiz gerekiyor. Ödeneğimiz var. Ben derim ki önce çatıyı bir aktaralım”

-Olur müdürüm, bunun için bir fizibilite çalışması yapmıştım. Müsaade ederseniz sizlere onu sunayım. Ehem, kem, küm, şey efendim çatı için önce çatının altını temizlememiz lazım. Her taraf pislik içinde. Kuşlar 70 senedir orayı yuva yapmış, her taraf pohtan geçilmiyor.

-O kolay müdürüm, sen çatının maliyetini söyle.

-Öyle değil müdür bey, kuş pohunu temizlemek, çatı yapmaktan daha pahalı. Müsaade ederseniz teknik arkadaşların hazırladığı rapordaki rakamları okuyayım. Çatı için 5 bin lira lazım, kuş pohu ve çatının altındaki diğer pislikleri temizlemek için de 6 bin lira.

-Neden böyle pahalı?

-Efendim çatı dediğin kiremit. Kiremidi yerleştirdiğimiz tahtalardan değişmesi gerekeni değişeceğiz. Ama çatının altına 70 yıldır el atılmamış. O nedenle temizlemek çok zor. Kazınacak, taşınacak. Yani hem temizleme var hem de nakliye.

-Tamam, neyse demek ki çatıyı aktarmak bize 11-12 bine mal olacak, önemli değil, hemen ihaleye çıkalım.

-Baş üstüne, dedi teknik müdür. Diğer müdürlerin pek işi yoktu. Toplantıyı burada bitiren Lami müdür sekreterini arayarak “bekleyen” olup olmadığını sordu. Vardı, buyursun gelsindi o zaman.

Kapı çalındı, “gel” dedi Lami bey. Kapı açıldı içeriye 40 yaşlarında uzun boylu birisi girdi. İsminin Ahmet olduğunu söyledi. Beş dakikası varsa bir konu hakkında görüşmek istediğini belirtti, Lami bey de yer gösterdi, çay söyledi, muhabbete başladılar.

Lami beyin bir özelliği de yerel halkla çok iç içe olmasıydı. Muhabbeti pek severdi. Ahmet beyin ilk girişteki çekingenliği kısa sürede dağılmış, beş dakikalık görüşme talebi bir saati aşmıştı.

Memleketin sorunlarından söz ettiler, sahipsizliğinden yakındılar, emanetin ehline verilememesinden dem vurdular, kaynakların doğru kullanılmadığından bahsettiler. Spordan bahsettiler, sanattan laf açtılar, siyasetin etrafında döndü durdular. Ne de olsa burası bir kurumdu, kurumda da siyaset yapmak caiz değildi. Sonra iş döndü dolaştı yemeğe geldi. Mahalli yemekleri tek tek saydı, hangisinin daha iyi yapıldığı yerlerden bahsedildi. Hatta daha da ileriye giderek yarın akşama yöresel bir yemekte buluşmak üzere anlaştılar bile. Çok çabuk kaynaşmışlardı. Dışarıdan gören iki eski dostun geçmişi yad ettiğini sanırdı.

Lami bey bir an durdu, “İlahi Ahmet bey lafa daldık ben unuttum, sen de söylemedin. Sebebi ziyaretinizi öğrenemedik. Hayırlı bir iş değildir umarım” diyerek bir kahkaha patlattı.

Ahmet bey de güldü, hatta katıla katıla güldü. “Hayırlı bir iş mi”, çok esprili bir adamdı Lami müdür.

Ahmet bey tam fırsatı olduğunu düşünerek konuya girdi; “Efendim” dedi, “Ben çatı temizliğiyle uğraşıyorum”

–Çok iyi ya, dedi Lami bey, az önce müdürlerimle toplantı yaptık, tam da biz bu konuyu görüşüyorduk. İhaleye girersiniz o zaman.

-Öyle değil efendim, ben ihalesiz yapıyorum.

-İhalesiz olmaz! Bak dostluk başka, alışveriş başka. Sonra biz bu makamı boşuna doldurmuyoruz. Yetimlerin hakkı var, devletin bekçisiyiz burada. Kaynakları doğru ve yerinde kullanmalıyız.

-Beni yanlış anladınız müdürüm, ben sizden usulsüz bir şey istemiyorum. Sizin çatıyı temizlemek istiyorum, üstelik bedavaya. Bedava olduğu için ihaleye gerek yok dedim.

-Nasıl yani, sen aklını peynir ekmekle mi yedin Ahmet bey, ne diye bedavaya temizleyeceksin ki?

-Efendim ben kuş pohlarını satıyorum. Kuş pohları karşılığında çatıları bedava temizliyorum. Böylece hem kurumun işi görülmüş oluyor hem de ben kazanıyorum.

Lami bey böyle bir şey beklemiyordu. Şaşırdı, ne olduğunu anlayamadı. Yanlış bir şey yapmak da istemiyordu, Ahmet beye saygısızlık etmek de olmazdı. Ne güzel muhabbet etmişlerdi, şimdi bu iş nereden çıkmıştı. Pohtan işlerde kendisini bulurdu. Tamam bedava yapacaktı, 6 bin liradan kurumu kurtaracaktı, devlet 6 bin lira kazanmış olacaktı ama ya bu adam daha fazla kazanırsa…

Lami bey bir elini çenesine koydu, bir eliyle başını kaşıdı. İçinden düşünmeye devam etti; kazanırsa kazansın canım, önemli olan devlete maliyetinin sıfır olmasıydı. Adamın ne kazandığı kimin umurundaydı. Umurundaydı belki de…

Bu işte bir iş var diye düşündü Lami müdür, Ahmet beyi kırmadan, üzmeden bir cevap vermek gerekiyordu.

-Ahmet bey, demin de söyledim ya, az önce müdürlerimle bu konuda toplantı yaptık. Biz kurum olarak kuş pohlarını çok önemsiyoruz. Bu konuda bir fizibilite çalışması yaptırdım. Projelendirilecek, detaylara göre de artı ve eksileri değerlendireceğiz. Kurum olarak kuş pohları konusunda çok önemli çalışmamız olacak. Kusura kalmayın olur mu?

Kusura bakmazdı Ahmet bey, öyle dedi…

***

Üç ay sonra kurum ihaleye çıktı. Kuş pohlarının temizlenmesi için 6 bin, çatının aktarılması için de 5 bin liralık ihale sonuçlandı. 3 ay sonra da iş bitti.

Lami bey hayli memnundu. “Emekli olmadan kurumumu yeniledim, çatısını aktardım, boyasını badanasını da yapmıştım zaten. Gerçi mantolama yapmaya fırsat kalmadı ama olsun, pırıl pırıl bir kurum bırakıyorum. Gönül rahatlığıyla emekliye ayrılabilirim” diye düşünerek dilekçesini verdi…

***

Ahmet bey yerel gazetede Lami müdürün kurumunun ihale ilanını görünce çok üzüldü. Keşke “100 bin liraya yapıyorum” deseydim de ortaya bir para atsaydım. Bedava deyince demek ki Lami müdür pek işkillenmiş, öküzün altında buzağı da aramış olabilir.

Ahmet bey ihaleye girse mi diye bayağı bir tereddüt geçirdi. Bedavaya yapacağı işi 6 bin liraya yapmak kârlı bir işti ama ona göre değildi. O satarken zaten kazanıyordu, bir de pohu toplamak için devletten para mı alacaktı, ne kadar ayıptı, kendisine hiç yakışır mıydı, yakışmazdı. O da ihaleye girmedi…

The post Biz Kurum Olarak Kuş Pohunu Çok Önemsiyoruz! appeared first on Sanat Duvarı.

Ne söylenecek söz,

Ne yürekte köz kaldı,

Kelamın yarana tuz…

Şimdi artık, sen sus!

Sözlerin öksüz kaldı,

Kelimeler cümlesiz,

Yüklemin öznesiz kaldı,

Feryadın çaresiz.

Şimdi artık, sen sus!

Başını alıp gidersin de

Yolların düz değil…

Yapraklarını dökersin de

Mevsimin güz değil.

Şimdi artık, sen sus!

Baktıkça görüyorsun,

Aktıkça buluyorsun,

Coştukça coşup

Söylendikçe söylüyorsun.

Şimdi artık, sen sus!

“Dil”imden geçenler

Dilime dökülür.

“Dil”ime gelenler

Dilimde çözülür. Şimdi artık, sen sus! 

The post Sus Dilim appeared first on Sanat Duvarı.

Karakterimin yaşadıklarını zihnimde kurguladım.

Kendi halinde bir yazar olan kahramanımız, ne kadar yazmak istese de yazamamaktadır.

Günler böyle geçmektedir.

Zihninde bazı diyaloglar geçmektedir.

Ancak bir gün uyandığında bunun bir deney olduğunu fark eder.

Konuşmalar da doktorlar arasındaki diyaloglardır.

Yani dış sestir.

İnsan deneyi olmakla beraber kahramanımız kurtulmak için, iğneyi doktora batırarak onu uyuşturur, kaçmak ister.

Kurtulduktan sonra uyanır ve her şeyin bir rüya olduğunu fark eder.

Böyle özetleyeceğimiz kitabın hazırlanması benim dört aynımı aldı.

Önce kurgulamam gerekliydi.

Sonra da yazmak…

Bu ise işin en zevkli kısmıydı.

Her yazarın kurgulaması için zihninde yaşaması gerekir.

Yazmak için yaşamak aslında tüm yazarların hayatıdır.

Aslında baktığınızda çok da ilgi uyandıran hayatları olmadığını görürsünüz.

Ancak, okuduğunuzda yepyeni bir dünyayla karşılaşırsınız.

Hazırlık devresi için de yeni karakterleri yazmak için de hayal gücüne ihtiyaç vardır.

Hayal gücüyle yaşanan hayatlar, aslında edebiyata kazandırılan birer hikayedir.

Aslında yazarın gerçek hayatı bilimle ve okumakla doludur.

Ama anlattığı romanlar, trajedi ile ortaya çıkmıştır.

Yani yazarların hayatları asla anlattıkları gibi olmamıştır.

“Unutma ki şair sözü yalandır.”

Bu bir edebiyatçı atasözüdür.

Aslında hayat dediğimiz olgu romanlar ve anlatılan öykülerden çok farklıdır.

Ben şahsen prenses gibi büyüdüm.

Ama yazdıklarım hep karamsardı, anlattıklarım da.

Yazdıklarımla yaşadığım arasında uçurum kadar fark oluştu.

Yani, hayat ve roman…

Hayallerle gerçeklerin örtüşmediği bir dünya…

Ama şu var:

Özendiğimiz roman hiç olmadı dünyada.

Roman dediğimiz olgu gerçek olmasa da farklı hayatları yaşamamızı sağlar ve tecrübe kazandırır.

Yazmak için de aynı şeyleri söyleyebiliriz.

Bu nedenle, edebiyat demek farklı hayatlar demektir vesselam.

The post Edebiyat Nedir-2 appeared first on Sanat Duvarı.

Dans edilir, çene çalınır, birlikte gülünür,
Bu oyunlar için izin yok artık bize:
Yüzünüz kızarıyor ve ben titriyorum;
Bizi ne bir araya getiriyor bilmiyorum.
Artık dost değiliz sizinle.

İşte zamanı, yararlanın bizden;
Sizinle alçaktan konuşacağım şimdi 
Dostluğumuz başkalaşıp ölmeden:
Eh! Söyleyin, kalsın mı değişmeden,
Hissetsem de kâfi gelmediğini.

Gözyaşlarımın isteksiz 
Lisanı hoşunuza gitmiyorsa, 
Pekâlâ, yeryüzünde izleyelim her birimiz
Yolumuzu: ben, kimsesiz, ve mutlu olan siz
Tanrının bir seçkin kulunun kollarında.

Görüyordum kalplerimizi, birlikte doğan 
Öten bir çift kuş gibi,
Aynı şafakta uyanan
Ve henüz uçamayan:
Birbirinden ayıralım, onları şimdi;

Ayıralım onları doğduklarında,
Belki de, gelecek bir gün 
Uzun bir yokluktan mutsuz olup da,
Yürümesinler diye sonsuz bir boşlukta 
Birbirlerini arayıp birleşmemeleri için.

René- François Sully Prudhomme (1839-1907)
Çev. Sunar Yazıcıoğlu

The post Ayrılık, René- François Sully Prudhomme appeared first on Sanat Duvarı.

Dil, toplumun aynasıdır. Toplumdan etkilenmeyen dil, dilden etkilenmeyen toplum düşünülemez. Aynı şekilde, Osmanlı toplumunun da izleri onun dilinde taşınır.

Prof. Dr. Hayati Develi’nin 5. baskısını yayınladığı Osmanlı’nın Dili kitabında, Osmanlı toplumunun dili ve dil gelişimi, dil politikası, dil anlayışı,dil ile kimlik ilişkisi, Osmanlı’nın dil coğrafyası hakkında bilgiler verilmektedir.

Kesit yayınlarından çıkan kitabın kapağı, Osmanlı aydını profilini yansıtmakla beraber, kapağın arka kısmında yer alan önsözün son kısmı, ‘kitabın amacı’ nın yerleştirilmesi uygun görülmüştür: “Tarihin kaydettiği muhteşem imparatorlukların sonuncusu olan Osmanlı İmparatorluğu onca ülkede onlarca halkı nasıl idare etmiş; farklı dilleri konuşan bu halklarla nasıl iletişim kurmuştu? Osmanlı idaresi altındaki Balkanlarda Türkçenin rolü ne idi? Osmanlıca nedir? Nasıl gelişmiştir? Bu dil, Türkçe, Arapça ve Farsçanın karışmasından oluşmuş yapay bir dil miydi? Osmanlı aydını kendi dilini nasıl görüyor ve adlandırıyordu? Bütün bu konuların genel bir resmini vermek bu kitabın amacıdır.”

Yine, Önsöz kısmında, Türklerin ve Türk dilinin Osmanlı Türkçesine kadarki serüveni kısaca ve şiirsel bir dille kaleme alınmıştır.

Kitabın Giriş kısmında, Prof. Dr. Develi ilk olarak, Osmanlı Türkçesi teriminin tanımı üzerinde durmaktadır: ”Osmanlı Türkçesi tabiri bilim çevrelerinde esas olarak Osmanlı Devleti’nin hakimiyet sınırları içinde konuşulan ve 1928 yılına kadar Arap harfleri temelli bir alfabe ile yazıya geçirilen Türkçeyi ifade etmekte kullanılmaktadır.”(a.e., 9)

Daha sonra resmi dil olan Türkçenin kullanım alanlarına değinmektedir: “Devletin çok farklı unsurlarının bir arada yaşadığı yörelerde ve ‘kamusal alan’ olarak tanımlayabileceğimiz devlet müdahalesi dışındaki her alanda iletişimin ortak dili Türkçe idi.”

Develi, genel kanaatlerden farklı olarak eğitim dilinin Arapça’dan çok Türkçe olduğunu, 15. yüzyıl şairi Devletoğlu Yusuf’un Vikaye Tercümesi’nden aldığı şu beyti dipnotta kaynak olarak göstermektedir:      

    “Türkîdür ders-i müderrisler ahı

Hem muhaddisler müfessirler dahı”

Aynı zamanda, İtalyan sözlükçü Molino’nun da ‘55 krallık ve beylik, 33 ulus tarafından’ Türkçenin  günlük konuşmada kullanıldığı ifadesinden hareketle bu görüşünü desteklemektedir. Giriş kısmının son paragrafında, nüfusun çoğunluğunun  Türklerin oluşturduğu bir devlette hanedanın da bu kullanma zorunluluğu ifade edilmiştir.

Kitabın giriş ve önsöz kısmı dışında diğer bölümleri şu şekilde sıralanmaktadır:

• Osmanlı Kimdir?
• Osmanlının Dilleri
• Osmanlı Türkçesi
• Osmanlı’nın Türkçesi
• Devletin Dili
• Osmanlı Diplomatikası
• Kaynakça
• Osmanlı Kimdir?

Bu konuya öncelikle, Osmanlı coğrafyasının sınırlarını çizerek başlayan Prof. Dr. Develi, Osmanlı kimliğinin çözümlenmesinin dilinin anlaşılmasında etkili olduğunu belirterek, dil ile kimlik ilişkisini şöyle ifade etmektedir: “Bir dil etrafında birleşen halklar ortak bir kimlik/aidiyet geliştirebildikleri gibi, herhangi bir kimliğe/aidiyete atıfta bulunmak da o ortak dilin paylaşımının gerektirmektedir.”

                Osmanlının Aidiyeti

Bu kısımda, Cem Sultan’ın oğluna Oğuz adının vermesi örnek gösterilerek Osmanlı hanedanının kendini Oğuzlar boyuna ait görmesi meselesine değinilmektedir.

Osmanlının Avrupa’da tamamiyle Türk görülmesinin sebebi olarak da, hanedanın Türk soylu olduğu gibi, hanedanın etrafındaki unsurların da Türk oluşu gösterilmektedir.

Türkleşmenin hızlanmasında istimalet politikasının öneminden bahsedilmekte, bu kısmın son paragrafında ise, dilin Türkçe oluşunun Osmanlı aidiyetinin özü olduğu belirtilmektedir.

Osmanlı Aidiyeti

İnalcık’tan alıntı yapılarak Balivet’in dediği gibi, Osmanlı ‘erime potası’ kabul edilse bile, tam bir erimenin olmadığı, karışık bir yapının olduğu belirtilmiştir. Toplumu yönetmeyi sağlayan öge Türkçe’dir.

Osmanlı aidiyeti dışında,, Rumi aidiyeti söz konusu edilmiştir. ’Osmanlı’ hanedanı, mensubiyeti çağrıştırırken, ‘Rumi’ Osmanlı hanedanlığı tarafından idare edilen coğrafyayı ifade etmektedir.

Son paragrafta, kültürün taşıyıcısının Türkçe olduğu belirtilerek, bölüm sona erdirilmiştir.

• Osmanlı’nın Dilleri

Bu kısımda yine Halil İnalcık’tan alıntı ile desteklenerek, antik imparatorluk geleneğinin çok milliyetli, çok dilli bir yapı oluşundan bahsedilmiştir. Merkez dil olarak Türkçe’nin bilinmesi zorunluyken, bu durum çok dilli yapıya zarar vermemektedir.

İkidillilik/Çokdillilik

Bu bölümde, iki ve çok dilli toplumlarda bulunan dil değişkesi kavramından söz edilmektedir. “Üst değişke, idari işlerde, eğitimde ve medyada kullanılmakta, alt değişke ise kişinin ailesiyle, arkadaşlarıyla, alışverişte v.s. kullanılan dildir.”

Sonraki paragrafta ise, dil topluluklarının tespitinin zorunluluğu ve bu konuda tek kaynağın Evliya Çelebi Seyahatnamesi olduğu belirtilmekte, Türkçenin dil toplulukları içindeki yeri ve lingua franka olup olmadığı konusunda Seyahatname bilgi verebileceği savunulmaktadır.

17. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğunda Dilsel Dağılım

!7. yüzyılın en önemli metinlerinden olan Seyahatname, dil yönünden ayırıcı özellikleri gösteren önemli bir kaynaktır.

Prof.  Dr. Develi, Seyahatnameden hareketle, “Osmanlı’nın dil atlasını biraz soluk da olsa çizmek mümkündür.” demektedir. Evliya Çelebi, Türk Anadolu diyalekti ile ilgili veriler sunmakla beraber, çok dilli bölgelerde de konuşulan dillerden söz edilmektedir.

19. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğunda Dilsel Dağılım

 Bu kısımda, Voyage de Walsh’ın 19. yüzyılda Avrupa’da en yaygın dilin Türkçe olduğunu söylediği, ancak Boşnak, Sırp, ve Arnavutların pek de Türkofon olmadıkları belirtilmektedir.

B. Lorry’ye göre, Balkanlarda dil dağılımını gösteren yazısında, dil coğrafyasının 17. yüzyılla aynı olduğu, Balkanları Türkofoni kapsamı içine alınması gerektiğini belirtilir.

• Osmanlı Türkçesi

Türkiye Türkçesinin Oluşumu

Tespit edilen en eski Türkiye Türkçesi metinleri 13. yüzyıla ait olduğu belirtilirken, bazı sebeplerden ötürü Türkçenin konuşma dili olmaktan öteye gidemediği söylenmektedir.

13. yüzyıl yazı dilinin gelişmemesinin sebepleri arasında, göçebe yaşantı, Selçuklularda resmi dilin Arapça oluşu ve sözlü kültür bunlardandır.

Daha sonraki kısımda, Anadolu’nun Türkleşmesi ve Türkçenin yavaş yavaş üst değişken konumuna gelmesi anlatılmaktadır: “Oymak beyleri ve yakın yardımcıları ise kentlere yerleştiler, ama kent dolaylarındaki göçebelerle ilişkilerini kesmediler. Bu suretle, kentler etrafı göçebelerle çevrili birer kaleyi andırır oldu. Bu yerleşme biçimi, Türkçenin Anadolu’da konuşulan dilleri silmesine ve egemenliğini kurmasına etken oldu. Dil bakımından Türkçeleşme çevreden merkeze doğru gelişti.”

Zeynep Korkmaz’ın makalesinden hareketle, dil tarihçileri söz varlığındaki değişmeleri göz önünde tutarak Türkiye Türkçesi şu dönemlere ayrılmaktadır:

I. Eski Türkiye Türkçesi (13.-15 yy.)

a) Selçuklu dönemi Türkçesi

b)Beylikler dönemi Türkçesi

c)Osmanlıcaya geçiş dönemi Türkçesi

II.Osmanlı Türkçesi (16.-19.yy.)

III.Türkiye Türkçesi (20.yy.)

Faruk Kadri Timurtaş’ın tasnifi ise şu şekildedir:

1. Tarihi Türkiye Türkçesi (Osmanlı Türkçesi)

a)Eski Osmanlı Türkçesi (Eski Anadolu Türkçesi)

b)Klasik Osmanlı Türkçesi

c)Yeni Osmanlı Türkçesi

II.Yeni Türkiye Türkçesi (Bugünkü dilimiz)

Develi’ye göre her iki tasnifte esas alınan kriterler dilin bilhassa sözvarlığının geçirdiği değişmelerdir.

Enver Ziya Karal’ın dildeki alıntı unsurlarının niteliği açısından,sınıflama denemesi şöyledir:

I.   Türkçenin yabancı dil etkisine karşı direnişi (1299-1453)

II.  Türkçe üzerinde yabancı dil etkisinin artması (1453-1517)

III. Türkçede Arapça ve Farsça etkisinin üstünlüğü (1517-1718)

IV. Türkçenin önem kazanmaya başlaması (1718-1839)

V.  Türkçenin bağımsızlığı için çalışmalar (1839-1918)

Prof. Dr. Develi, kitabında bu tasnif denemesiyle ilgili şöyle bir yorum getirir: “Tasnif denemesi dilin iç gelişimini anlama noktasında bize katkı sağlamaz. Ancak, dille bağlantılı kültürel olguları anlama açısından bu bu bakış açısının katkılar sağlayacağı inkar edilemez.”

Prof. Dr. Hayati Develi’nin kendi tasnifi de şöyledir:

a) Eski Türkiye Türkçesi

b) Orta Türkiye Türkçesi

c) Yeni Türkiye Türkçesi

Eski Türkiye Türkçesi: Bu dönemin en önemli özelliği, dudak uyumunun bulunmayışıdır.

Orta Türkiye Türkçesi: Dudak uyumu açısından geçiş dönemidir.

Yeni Türkiye Türkçesi: 18. yüzyıldan itibaren dudak uyumu sistemi tamamıyla yerleşmiştir.

Türkiye Türkçesinde Standartların Oluşması

Her dilin kendi içinde değişik ağızlar bulunur. Bu ağızlardan biri ‘ortak ağız’ olarak kendini gösterir. Standart dil ise, siyasi, iktisadi, kültürel merkez olma özelliklerine göre belirlenir.

Önceleri 13.yy.-14.yy. metinlerinde imla konusunda ayrılıklar görülürken, 16. yüzyıldan sonra eklerin yazımında standartlaşma sağlanmış, harekeli metin azalmıştır.

Oluşumun sürecinin diğer belirtileri, dudak uyumu meselesi ve Arapça, Farsça kökenli kelimelerin kullanılmaya başlanmasıyla Türkçenin arkaizm durumuna düşmesidir.

• Osmanlı’nın Türkçesi

Burada, Osmanlı’nın aydın kesiminin Türk yazı diline hakim olamayışı ve Arapça, Farsça’nın hakimiyeti söz konusu edilmektedir. ‘Osmanlı’ kavramıyla aydın kesim söz edilmekte ve aydının kullandığı dil kast edilmektedir.

İhsan Fazlıoğlu, 2003 yılında Kutadgu Bilig’te çıkardığı makalesine göre, Osmanlı’da dil bir ‘alet’tir.Dilin hangi dil olduğu değil, muhatabının o dili anlaması önemlidir.

Prof. Dr. Develi, bu görüşten hareketle, Şeyhoğlu’nun beytinden örnek vererek dilden çok, anlayışın önemli olduğunu dile getirmektedir. Ayrıca, ilk dönemde halkın anlayacağı dilde yazılırken, ‘kavmimiz anlasın diye’, demografik durumun değişmesiyle üst dili oluşturma çabasının başladığını ifade eder.

Giovanni Molino’nun İtalyanca-Türkçe sözlüğünde bahsettiği gibi,Osmanlı’nın sınırları içinde Türkçe konuşulmaktadır.

Bir Üst Dil Oluşturma Çabası

Yükselme döneminden itibaren İstanbul’da bir saray kültürü oluşması ve sarayın dilinin Türkçe oluşuyla beraber, ince ancak karmaşık bir dil olan İstanbul Türkçesi imparatorluk ortak iletişim dili haline gelmiştir.

Bu konuyla alakalı olarak, İhsan Fazlıoğlu’ndan şöyle bir alıntı yapar:

1-Osmanlı kültür hayatında câri olan dil, Arapça, Farsça, Türkçe ve Çağatayca’dan mürekkeptir.

      2- Bu dil temiz, süslü ve tatlıdır.

      3- Bu dili konuşmak müstehaptır.

      4- Türkî-i basît’in, yukarıdaki özellikleri içeren Türkî-i fasîh konuşanlarınca engellenmesi vaciptir.

Osmanlıca Nedir?

Bu bölümde Prof. Dr. Hayati Develi, A. Sırrı Levend, Suat Baydur ve Tahsin Yücel’in Osmanlıca ‘nın tanımına ilişkin görüşlerini paylaşmış, bu görüşlerin ortak yanlarını maddeler halinde sıralamaktadır:

              “a)Osmanlıca yapay/düzmece bir dildir.

b)Üç dilin karışmasıyla buluşmuş bir aşuredir.

c)Osmanlıca halktan kopuktur.

d)Osmanlı aydınlarının yapay dili iken Türkçe halkın dilidir.”

Dil Düzlemleri: Konuşma Dili ve Yazma Dili

Prof. Dr. Develi, Engin Sezer’in görüşünden yararlanarak, Osmanlıca’nın Türkçe’den ayrı bir dil olduğunu savunmanın bilimsellikten uzak olduğunu ifade eder. Osmanlıca Türkçenin sözdizimi üzerine kurulu, birçok kelime ve yapıyı içermektedir.

Prof. Dr. Develi, Osmanlıca ve Türkçenin ayrı diller olmadığını ‘kod değiştirme’ kavramıyla açıklar. Bu kavramı, “Kişinin bu iki dilden ve ya değişkeden birine geçmesi” olarak tanımlar.

Yazı dili/ Üst değişke/ Osmanlıca

Konuşma dili/Alt değişke/Türkçe

Bu iki kavramı, hem Engin Sezer’in alıntıladığı, ‘Şinasi’nin annesine Paris’ten annesine yazdığı mektup’ ve Tasvir-i Efkar gazetesinin ilk sayısındaki giriş yazısından örneklerle; hem Selanikî Tarihi’nden alınan örneklerle destekler.

• Devletin Dili

Mehmet Ali Ünal’ın Tarih El Kitabı’nda yazdığı yazıya atıfta bulunarak, Develi Osmanlı’nın ilk dönemlerinde Selçuklulardan etkilenerek, devlet dili olarak Farsça’yı kullandığını belirtir. Selçukluların, merkezî devlet yapısının değiştirmeyi düşünmelerinin imkansız olacağını,böylelikle divan dili, yazışma geleneğinin aynen korunduğunu söyler

Develi’ye göre, Osmanlılar, Batı Anadolu’da Farsça etkisinden uzak oluşu ve yayılma politikalarının bizzat batıya doğru oluşu nedeniyle, sarayda konuşulan dil olarak Türkçeyi tercih etmiştir.

Bu durumla ilgili olarak, Osmanlılarda bir dil politikası güttüğünün altını çizer.Osmanlı dil çeşitliliğini sorun etmekten dil durumu, ‘toplumsal bir gerçekleşme’ olarak kendiliğinden oluşmaktadır.

Saray dili yabancı dillerden etkilense de Türkçe temizliğini korumuştur. I. Abdülhamit ve III.Selim’in hattıhümayünü örnek gösterilerek konuşma dilinde kanıtlanmıştır.

• Osmanlı Diplomatikası

Tayyip Gökbilgin’in Osmanlı PAleografya ve Diplomatik İlmi kitabından atıfla, Osmanlı belgeleri, L. Fekete’den beri laik ve dini belgeler olarak ikiye ayrılmıştır.

Dini karakterli belgeler, şer’iye sicilleri, kadılar tarafından verilen hüküm ve ilamlar, vakıfnameler,fetvalar.

Laik karakterli belgeler, padişah tarafından verilmiş olan ferman, berat, ahidname, sulhname, name-i hümayun, emirler ve hükümler, yüksek makamlardaki memurların takrirleri ve mektuplar v.s.

Osmanlı resmi belgeleri, genelde Türkçe olmakla beraber Latin, Kiril, alfabeli metinlerle, Rumca, Arapça, Farsça, Grekçe, Slavca, Sırpça, Macarca, İtalyanca, Rusça, Lehçe dillerinde yazılmıştır.

Belgeler dil özellikleri bakımından incelendiğinde, padişahın bizzat ağzından olan belgeler son derece sade iken, katiplerin kaleme aldığı belgeler ise, son derece sadedir.

Bir sonraki paragrafta, belgelerin rükünlerinden bahsedilmiştir.

Tanzimat’tan sonra ‘standart imla, yazı dili ve ifadede sadelik ve hızlı iş çıkarmaya yönelik telif usulü’ getirilmiştir.

Son olarak, 1876’da devletin resmi dilinin Türkçe ilan edildiğinden bahsedilerek, kitabın metin kısmı sona erdirilmiştir.

Kitabın kaynakçasında, Osmanlı hakkında çalışmalar yapan Ahmet Akagündüz, İhsan Fazlıoğlu, Halil İnalcık, İlber Ortaylı gibi tarihçilerin yanında; Aşıkpaşazade, Kaşgarlı Mahmut gibi eski dönem müellifleri ve haklarında yapılan tezler yer almaktadır.

Ayrıca, hakkında doktora tezini yaptığı Seyahatname yazarı Evliya Çelebi ilgili çalışmalar da, kaynaklardandır.

Prof. Dr. Hayati Develi’nin yapmış olduğu hacmi küçük kitabın, Osmanlı Türkçesi hakkında çalışma yapmayı düşünen tüm araştırmacılara yararlı olacağını inanıyorum.

The post Hayati Develi, “Osmanlı’nın Dili” Kitabı Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.

Çocuğun annesi derin bir nefes aldı. Oğlunu çekiştirerek söylendi ve istasyonun içlerine doğru çekildiler. Ben de yine aynı köşeme çekildim. Bankta değil, yerde çömelerek oturdum.

Artık usanmıştım. Kaç zamandır bu tren gelmiyordu, daha doğrusu hiçbir tren gelmiyordu.

Deminki annenin çığlığına da bir anlam veremedim, ortada tren yoktu ki tehlike olsun ama yine de tren rayı bu, her an için bir gelen olabilirdi.

Çömeldiğim yerde başımı dizlerimin arasına aldım. Demin de böyle dalmış olmalıyım ki, kadının feryadıyla gözlerimi açtım ve ne olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı.

Daha ne kadar bekleyeceğim bu köhne istasyonda bilmiyorum. Trenin ne zaman geleceği belli değil, neden geciktiğiyle ilgili görevliler de bilgi sahibi değil. Panolarda hiçbir uyarı yok ama gelen tren de yok, giden tren de yok, istasyonda trenin adı bile yok.

Başım dizlerimin arasındayken istasyonu bir kez daha incelemeye başladım. Kaç kezdir derinlemesine inceliyorum bilmiyorum ama yolcularda bir değişim var, en azından onları incelerim.

İstasyon çok eski bir istasyondu. Hangi döneme ait, tarihi yönü ve önemi hakkında bir bilgim yoktu ama belli ki bu dönemden çok önce yapılan muhteşem eserlere benziyordu. Ancak muhteşem olan sadece yapının büyüklüğüydü. Eski yapı yer yer çökmüş, bazı yerleri tamamen harabe hale gelmişti. İçeride kesif bir koku vardı. Nemle karışık koku sanki üstüme yapışıyordu. Tavan oldukça isliydi, hatta isten kararmış gibiydi. Nemle birlikte üstümüze aktı akacak gibi duran katranımsı bir görüntüsü vardı. İstasyonun birkaç yerinde soğuk içecek dolabı ile sıcak içecek dolapları vardı ama içi boştu. Uzun süredir kullanılmadığı her halinden belliydi.

Benim bulunduğum köşe, istasyonun en sakin ve en kuytu köşesi olmalıydı ki, neredeyse hiçbir yolcuyu göremiyordum. Ara sıra tren geliyor mu diye merak eden birkaç kişi öne doğru geliyor, önce sağa, sonra da sola dikkatli dikkatli bakıyordu. Bazıları da elini kolunu sallayarak mırıldanıp mırıldanıp gidiyordu.

Yerim iyiydi…

Kimseyle muhatap olmuyor, gereksiz konuşmalarla zaman öldürmüyordum. Böyle ne yapıyordum o da tartışılır ya, sindiğim köşemde belki de kendimi dinliyordum.

Hayat ne garipti değil mi?

Kendimizle konuşmuyorduk, belki de konuşamıyorduk. Yüzleşmekten kaçınıyorduk. Bu istasyon, beni kendi kendimle düşünmeye, boşa geçen zamanı kendimle konuşmaya veya kendimle yüzleşmeye harcamama fırsat veriyordu. Belki de bu istasyonu sevmemin ana nedeni buydu.

Evet hayat garipti…

Bir süreliğine gelip, tıpkı şu istasyonda beklediğimiz gibi zaman öldürdüğümüz dünyaya nasıl da sahipleniyorduk, nasıl da kalp kırıyorduk, nasıl da hırslanıyorduk, nasıl da öfkeleniyorduk, nasıl da efeleniyorduk…

Belki de garip olan hayat değil, bizdik.

Belki de bizi garip yapan hayatın ta kendisiydi.

Kim bilir, belki de her birimiz, bir diğerimizin garip olması için elimizden geleni ardımıza koymuyorduk. Kim daha çok garip olacak yarışması yapsak bile bu kadar performans gösteremezdik.

Misafir, misafiri sevmiyordu o kesindi. Kesin olmayan, ev sahibinin(cc) kimleri sevdiğiydi…

İstasyonun bir köşesinde gürültü koptu. İki yolcu ya da daha çok yolcu bir birine laf yetiştiriyordu. Tam bir kavga değildi ama kavganın ilk kıvılcımının çakıldığı anda. Birden istasyonun o bölümü yolcularla doldu. Gerçi hiçbirimize yolcu denmezdi. Henüz yolcu adayıydık. Eğer trene binebilirsek yolcu olacaktık. Şimdilik sadece istasyonda bekleyen insanlardık.

Araya girenler iki yolcuyu ayırmayı başarmıştı. Gerçi ayırmak isterken ara dayağı yiyen de olmuştur, hep öyle olur…

Garip bir istasyondu burası. Sonradan fark ettim. Bu istasyonda hiçbir görevli yoktu. Ne bir güvenlikçi, ne biletçi, ne temizlikçi, ne de başka görevli. İstasyonun şefi de yoktu, müdürü de yoktu, amiri de yoktu. Ne yöneten vardı, ne yönetilen. Ancak akıp giden insanlar vardı. Bir yerden geliyordu insanlar, istasyonda bekliyordu ve tren gelirse binip gidecekti, gideceği yere.

Nereden geliyordu bu insanlar, nereye gidiyordu bu insanlar, bilmek mümkün değildi. Birsine sorsan öğrenirdin, ikisine sorsan öğrenirdin; hepsine soramazdın, hepsinden bilgi sahibi olamazdın.

Ne zamandır istasyondayım doğrusu bilmiyorum. Yalnızlık çektiğim söylenemez, yalnızlığı sevdiğimi söylesem de yalan olur. Belki de kuru gürültü bana göre değildir.

Belki de “Azıcık aşım, ağrısız başım” sözündeki gibi bir hayat seçmişimdir; daha az insan, daha az sorun, daha az stres…

Tam böyle düşünüyordum ki, oturduğum bankın bulunduğu köşeden önce bir baston sesi geldi, sonra da bastona dayanan yaşlı bir adam.

Selam verdi mi bilmiyorum, verdiği selamı aldım mı onu da bilmiyorum. Ne zamandır kendimde değilim ya da ne zaman kendime geldim onu da bilmiyorum. Çok bilinmeyenli bir hayatın tam ortasında debelenip duruyor muyum, doğrusu onu da bilmiyorum.

Ahhh ne kadar çok şey bilmiyorum…

Ne kadar çok şey bilmedikçe, yeni bilmediklerim ortaya çıkıyor.

Yaşlı amcanın “Hayırdır evladım, bu dünyanın yükünü senin omuzuna mı yüklediler?” sorusuyla kendime geldim. Neden “Karadeniz’de gemilerin mi batmış” demedi de, “Dünyanın yükünü senin omuzuna mı yüklediler?” diye sordu, öğrenmek de istemedim.

“Hiç” dedim sadece, “hiç”.. Hem de koca bir hiçti.

Hiçlerin içinde arıyorduk her şeyi; hiç olup gideceğini bile bile kumdan kaleler yapıyorduk, camdan kuleler inşa ediyorduk. Fasit bir daire çiziyorduk kendimize. Kendi kendimizi esir ediyorduk, sonra da o esaretten kurtulmak için uğraşmakla geçiyordu hayat.

Kazanmak için yaşıyorduk, yaşamak için kazanıyorduk. Yemek için yaşıyorduk, yaşamak için yiyorduk. Bütün bunlar olsun diye de gece gündüz çalışıyorduk. Çalıyorduk, çırpıyorduk, yalan söylüyorduk, hile yapıyorduk, aldatıyorduk ve sonu bir hiç oluyordu, koca bir hiç…

Ben şimdiden hiç yapıyordum. Lafı döndürüp durma gereği duymuyordum. Tıpkı hiçlik mertebesine yükselmek isteyen divane gibiydim, belki de divanenin ta kendisiydim.

“Divane misin be evladım” diye “hiç” dememe karşı çıktı yaşlı adam ve ben tam “divaneliği” düşünürken, içimi okumuş gibi söylenmesine düşünmeden cevap verdim; “Deli miyim bilmem ama divaneyim, onu iyi bilirim.”

Yaşlı adam da sustu, öylece bekledik istasyonda.

Öylece bizi bekledi istasyon.

Öylece bekledi bizi biz…

Belki siz, belki biz, belki hepimiz…

The post İstasyonda Beklerken… appeared first on Sanat Duvarı.

Sanatsal tartışmalar, söyleşiler ve dosyalar içerecek dergide; Ahmet Telli, Ethem Baran, Eren Aysan gibi edebiyatımızın tanıdık kalemlerinin yanında Şebnem Gürsoy, İpek Çeken ve Evren Besta gibi tiyatro ve müzik dünyasının önemli isimlerini de konuk eden derginin çekimlerine başlandı, Eylül 2019 itibariyle yayın hayatına başlaması bekleniyor.

Üç ayda bir yayınlanması planlanan derginin genel yayın yönetmenliğini Burak Çakır üstlenirken, yönetmen koltuğunda ise Mert Dizdar bulunuyor.

The post #sonümit Video Dergi Yayında appeared first on Sanat Duvarı.

Mümkün Öykülerin En İyisi kitabının Kuyudakiler öyküsünde trafik ışıklarını görerek şöyle demektedir: “Issız adaya düşersem yanıma alacağım üç şey: Kırmızı, sarı, yeşil. Kırmızı… Sarı… Yeşil…”

Kabil adlı karakter kadının önüne geçerek “Bi liran yok mu abla?” demektedir.

Kabil, ana oğul uzaklaştıktan sonra elindeki pet şişeyi göstererek ‘Kafalar güzel mi abi? Sen içer miydin ya?” demektedir. Güvenlikçi, Çağrı’nın koluna giriyor ‘Gene mi sen lan?! Gelme bi’daha buraya demedik mi oğlum?” Çağrı sinirlenmiştir: “Hep sarhoşum lan! Hep sarhoşum lan!”

Yusuf dedesiyle çocukluğundaki bir diyaloğu hatırlamıştır.

“Tırnağın niye böyle dede?”

“At ezdi evlat.”

“Nee, at mı?

“Kardeşim Çağrı” diye intihar mektupları olan Çağrı bir anısını hatırlamıştır:

“Abi bizi niye alıyorsun? Biz ne yaptık, kendi halimizdeyiz biz , kendi halimizdeyiz.”

“Yürü lan yürü, karakolda anlatırsın.”

“Abi gelemem karakola, bırak beni, bıraksana lan!”

“Lanlı lunlu konuşma şerefsiz… Ah!”

“Yusuf kaç olum kaç!”

Güneş Yaralarımızı Yakıyor’da bir cümle dikkati çekmektedir: “Sineklerden bir oldu ölülerimizin üzerine salınmış.”

Nefes Kontrolü’nde komutan şöyle söylemektedir. “Tut nefesini, dilini damağına yapıştır.” Daha sonra “Tut nefesini örtüye bürün.”

Kimse selam vermeyince yine “Tut nefesini, ya sabır” diyor. Oda hepsine yine “Tut nefesini secde et.” diyor. Mahkum elbisesi giyip seccadesini alınca yine “Tut nefesini, Elhamdülillah.” diyor. Emekli olunca yine “Tut nefesini, tut nefesini, tut nefesini, tut, tut, tut…” demektedir.

Yaşasın Ritim’de yazar kısa, tombul, afili, Pelikan marka mürekkep şişesinden beş liralık dolma kalemime mürekkep çekmeye çalışmakla meşguldür. Önünde peçeteler, müsvedde bir kağıt, hepsinin altına iki kat serilmiş eski tarihli bir gazete “Tam bir ritüeldir.” Yazar, kalem yazıyor mu diye kontrol eder. Sorun yoktur. Halifesiz Günler’den rastgele bir sayfa açıp okumuştur. “Yaşasın ritim!” yazmaya koyulur öykünün ilk paragrafını yazar.

Kahraman’ın Sonsuz Yolculuğu’nda derkenarda Teşekkürler Google, Teşekkürler Vonnegut, Kahrol Amerika!” denmektedir. Yer sarsıntısı yaşanmaktadır. Kahraman “buna ne oluyor” demekte, Yeryüzü ağırlıklarını atmaktadır. ‘Panik dalgası’na odaklanmakta ama bir şey görememektedir. Bunun nedenlerinden biri, merkezden uzaklaşan insanlar kaçmakla bitmemektedir, diğeri, Merkezin çevresinde Münch’ün ünlü tablosundan fırlamış en az iki saf insan vardır. Unutanlar ve bilmeyenler için tabloyu gösterir. Üçüncü neden “yaklaşmaya cesareti yok”tur. Absürt bir macera yaşamaktan korkarak kıyafetlerini, uzuvlarını, akbilini kontrol eder. Eli yüzü düzgün birini durdurur: Hangi yıldayız diye sorar. Üçüncü sebebi düşünmemiş gibi yapmalıdır: “Cesaret, cesaret, cesaret.” Zihinsel gelişimi boyunca yüzlerce aksiyon filminin eşlik ettiği kendisiyle ilgili olarak “alem buysa, kahraman benimdir.” der. Son sözlerini düşünür. “Astalavista bebek”, “geri döneceğiz”, “freedom”, “Işık, biraz daha ışık.” Elinden kurtulan figürandan daha uzun yaşamak için son sözlerini düşünmeyi bırakıp kahramanlık kabul etmelidir. “Etmeliyim, etmeliyim… Et-tim!”

Üzerindeki siyah mont ve kotla kendini Jason Statham’a benzetir. Sonra Jason Statham’ın resmini verir. Kendini Jason Statham’la karşılaştırır. Ancak yazarda “bir maceranın tam ortasında olma bilinci” vardır. Kendisini günde en az iki kere 500T’den sağ çıkmış adam olarak niteler. “Orta boş beyler, ortaya ilerleyelim” edasıyla yoluna devam etmiştir. Otobüsü tasvir eder: “Hamile kadınlar, bir ayağı çukurda ihtiyarlar, el ele tutuşmuş genç sevgililer, militan kılıklı kirli sakallı gençler, iki gözü iki çeşme anne babasını arayan minik çocuklar, kaçarken bile birilerine SMS atan, Facebook duvarına ileti giren liseliler” görmüştür. Korkmuş bir buzdolabı tasvir edemeyeceğini belirtir. “Bu konuda size Google bile yardım edemez” der. Trafik açılıyor. Yani, kalabalık azalıyor. Gonder Vekilharcı’nın oğlu Boramir’in boru sesini andıran yaslı uğultuyla uğraşmak zorunda kalır. Boyundamarlarını şişirerek 23 Nisan şiiri okuyan bir öğrencinin velisi olmak gibidir.

İsrafil’e seslenir: “İsrafil Aleyhisselamcığım buradaysan sakın bir işaret verme. Lütfen.”

Uğultu Yozgat’ta geçen çocukluğunu, sünnet oluşunu pilli robot, siyah önlük, ilkokul aşkları”nı hatırlatır. “Ortaokul, teklif etmek, eşek şakaları, matematikçi bana taktı, anne ev hanımı, baba memur…” Modern olanlar lisede aşık olmaktadır: “Sarımsak umurlarında değil. Halbuki sarımsağın vitamini…” Gerçeklik duygusunu kaybetmemeye çalışır. İnsanlara dokunmadan geçmeye çalışır. Bunu yarasalar ürküp vücutlara çarparak hep birden ileri atılmasına benzetir. Dairenin merkezine on adım’da askerlik günlerini hatırlar. Dairenin merkezine yedi adım’da savaş kapıdadır. Dairenin merkezine üç adım dağıtım izni, Dairenin merkezine iki adım’da Üçüncü Dünya Savaşı, Dairenin merkezi’nde ölü insanlar görmektedir. Tablodan kaçmak, figüranların arasına katılmak ister. Ejderha ölülerin üzerine kükremekte, tepinmektedir. Öykünün sonunda ejderhayı tasvir eder. Tabloda bir grup ölü vardır.

Büyük Dünya Atlası’nda Atlas’ın kulağına fısıldar, adam oralı olmaz. “Hep o artistik, sonsuz, sinir bozucu pozlar.” Öfkesine hakim olup Atlas’ın olanından uzay boşluğuna doğru düşen ter damlasını eliyle havada yakalamıştır. Bir kara deliği daha engellemiş olmanın verdiği iç huzuruyla ‘Batsın bu dünya Atlas, bırak batsın!’ diye tekrar etmiştir. Atlas’ı kızdırmaya çalışmıştır: “Tek Tanrılı sisteme geçildi ve bil bakalım o Tanrı kim değil?” Atlas’ın tek başı havaya kalkar. “Senin emeklerini umursamıyorlar, sana değil, yerçekimi kuvvetine, Newton isimli bir fasülye ve daha onlarca bilimsel, sıkıcı şeye inanıyorlar sana değil.”Atlas düşmektedir. “Tanrı’nın yıkılışını izlerken ‘Biliyordum’ dedim sırıtarak.” “Bir kere tereddüt edersen bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmaz.” Cebinden düdük çıkarıp üfler. Atlas bayılır. Küre elleri arasından düşmüştür. Pos bıyıklı “Tanrı öldü; onu biz öldürdük” diye ikisini işaret etmiştir. Cam küre paramparça olmuştur. Kıyamet kopmuştur, Atlas bir daha görünmez.

Atiye’nin Ölüleri’nde kahramanın uyanmasıyla ilgili olarak “Hayır sevgili okur, kahramanın uyanmasıyla başlayan hikayelerden sıkıldığını biliyorum.” Kahraman henüz uyumamıştır. “En yakın uykuyla aramda nereden baksan on iki saat vardı, ileriye ve geriye doğru…”

Kapı açılmamıştır. Üzerine doğru yürüyen bir canavar, adam, kuş, martı, sevgili, başka bir hikayeye ait bir karakter de yoktur. Ne de buzdolabı, “Okura bu hikayeden bahsederek şunu söylemiştir:” Bir oyunun peşinde hiç değilim Hayır, biliyorum bunlara karnın tok. Öyküde Şehrazat, Raskolnikov, Drogo, Adem Selamsız’a değinmektedir. Tek tek Atiye, annesi, Veznedar Nuri, Beyaz Eşyacı Selim, Halı Yıkamacı Süleyman, Doktor Sedat, Tansel Yüzbaşı, Kenan Hoca, garson Münir, İsmail Çevik’in ne yaptığını söylemektedir.

Urdn Medeniyeti Hakkında Birkaç Mühim Belge’de hayali Urdn ülkesinin dilinden bahsetmekte, Sözlükten silinen kelimeyi zihninden geçirmek bile yasak olduğu belirtilmektedir. Aynı öyküde Yüzler Bayramı’ndan bahsedilmektedir. İsimler kurulu tarafından yüz kelime seçilir. Devlet başkanı ve doksan dokuz kişilik kurul üyeleri çelik tanrının başına geçer. Her biri Ndru’nun veri tabanından bir kelimeyi siler. Ndru, tüm konuşulanları harfiyen duyan dev kulağın adıdır. Bilim adamı Kemal Kalender’in yorumu yer almaktadır. Z.’nin nasıl öldüğü belli değildir.

Yok Kimse Yok’da kahraman The Marmara’ya girmekte,  seyrettiği filmler 16000xff’yle güzünün önünden geçmektedir. Bir kestane tezgahından bir kestane alıyor. Hala sıcaktır. “Fazla uzaklaşmış olamazlar.” der. Kabukları sayarken rüya görüp görmediği aklından geçer. “Rüyasında kestane gören bir adam mıyım ben? Rüyasında ‘kestane gören bir adam’ gören bir kestane mi?” Ölü mü diri mi olduğu aklından geçer. Bilgisayarın başına geçer. Haber sitelerini dolaşır. Dayanamaz Google’a sorar: İnsanlar nereye kayboldu. Çıkan sonuçlar işine yaramaz. Online bir oyun sitesi, Adnan Oktar videosu, kedi canını hepsiburada.com’da bulur. Cebinden cep telefonunu çıkarır. Rüzgar bir kağıt parası getirir. Kağıttakiler İlahi Komedya’da cehennemin kapısında yazmaktadır. “Bu nasıl bir hafıza lan, bu nasıl şiir, n’oluyo, n’oluyo, N’OLUYO!” der. Önüne bir kağıt düşer. Kafasına çarpıp Felak, Nas, Ayetel Kürsi, üç İhlas ve bir Fatiha okur. Göğe bakar: Pamuk tarlası. Truman Show da yazabilirdi der. Rüyada pamuk görmeğe değinir. Mefisto’ya girer. Alarm yankılanır. Etrafına baka, kimse yoktur. Ses, sirene dönüşür. Bir kağıt daha, bir kağıt daha düşer, bilgisayar çıktısıdır. Ona bir kadın yaklaşır. Aklına birçok şey gelir. Adı Havva’dır. Avucunun içine bir kağıt koyar. Kırmızı Pazartesi’de 6.30 vapurunda kalorifer yanı koltuk kapma yarışı vardır. “Ben olsam kesin kapardım bir koltuk” diye söylenerek ahşam sıranın ucuna oturmuştur. İskeledeki büfelerin camlarından dışarı uzanan kollar insanı ritimsiz, çılgın halay izlenimi veriyordur. “Para içeri gazete dışarı, para içeri paket paket sigara dışarı, para içeri çikolata dışarı, para içeri su dışarı, para içeri para dışarı…”

Son Anahtar ve Başka İhtimaller öyküsünde dipnot sistemini kullanmıştır. Dipnot başlığı Son Anahtar ve Başka İhtimaller İçin Okuma Önerileri’dir. Öyküdeki dipnotta yazarın oyuna dahil olmayı seven oyunbaz olur için kurgulandığı belirtilmektedir. “Düzgün düşünmemeye yol açabilir. Yan etkilere rastlarsanız selam söyleyin.” diye okurlarını uyarmaktadır. Söz konusu öykü ironik üslubuyla önemli öykülerdendir. İhtimaller Serisinin Sonraki Öyküsü için Notlar’da Anket öykü tabiri kullanılmaktadır. Final dört şıklıdır. Yazarın tabiriyle okur bu test sayesinde nasıl kitaplardan hoşlandığını anlayacaktır.

Mahir Ressam ya da Babamı Nasıl Öldürdüm’le oyun başlamaktadır. Kahraman öykünün kötü kişisi olduğunu belirtmekle beraber Kumarbaz’daki hilebaz ihtiyar kadar kumar bildiğini, çok badireler atlattığını ancak Gregor Samsa gibi böcekleşmediğini belirtmektedir. Olric olarak karşımıza çıkmaktadır. “Kim olmak isterseniz.”

“Metinlerarasılığın sırası değil atayını da al git. Başüstüne…” Kahraman doğuştan kötü değildir. “Anlayacağınız Erol Taş kahkahasıyla değil…” Okur, ihtimalle apartmanını hala terk etmediyse bir üst kata çıkmak için yanıp tutuşmaktadır. Öyküde bir tüfek patladıysa ceset oralarda bir yerdedir “Fazla uzaklaşmış olamaz! Namlu hala sıcak.” Tutunamayanlar’a gönderme yapmaktadır. “Ah be Bruce artık kimse kimseyi sonuna kadar dövmüyor dedi Özkan. Atayistler bunu açıklayabilir mi bakalım.” Olric’e yazar “Zevzek. Bana mı dediniz efendimiz?” demektedir. Öyküde Fikret’in karnesi aşağıdaki gibidir:

“Hayal gücü:5

Dayağa dayanma gücü: 5

Kızlarla konuşabilme: 0

Berk’e yumruk: 0

Kendini savunma: 0

Hamdi’yi öldürme: 0

Beceriksizlik: 5

Yazıya olan inanç: 0

Fikret, sevdiği kızı başkasına kaptırdıktan sonra “Ferhat efendimiz sonunda meyhane köşelerinde o Sadri Alışık sonunda canına kı… O üçüncü sayfa sonunda en yakın cepheye I Want You! Bazı şeyler yalnız Amerika’da olur efendimiz…” Aynı öyküde, Mesnevi’de geçen Rum ve Çin halkının daha mahir ressam olduğuna dair hikayeye yer verilmektedir. “Çaldıksa miri malı çaldık efendimiz.” Olric diyaloglarıyla sona ermektedir. “Oysa biz daha yeni başlıyoruz. Oyun bitti.”

Sonuç olarak, diyebiliriz ki, Aykut Ertuğrul öyküsünde mizah ve ironi büyük bir önem arz etmektedir. Kapsamlı olarak çalışmalar yapmak bizi yeni sonuçlara ulaştıracaktır.

KAYNAKÇA

-ERTUĞRUL, Aykut (2014), Mümkün Öykülerin En İyisi, Dedalus Yayınları, İstanbul.

-TOSUN, Necip (2015) Günümüz Öyküsü, Dedalus Yayınları, İstanbul.

-ZARİÇ Mahfuz (2012) Cahit Sıtkı Tarancı’nın Öykülerinde Mizah ve İmge Şahıslar, http://turkoloji.cu.edu.tr/pdf/mahfuz_zaric_cahit_sitki_taranci_oyku_mizah.pdf

-APAYDIN, Mustafa (2015), Türkiye Türkolojisinde Yapılan Mizah-Hiciv Çalışmaları Hakkında Bazı Değerlendirmeler, http://turkoloji.cu.edu.tr/pdf/mustafa_apaydin_mizah_hiciv_calismalari.pdf

-YUM, Sebahattin (2013), Memduh Şevket Esendal’ın “Ayaşlı ve Kiracıları” Adlı Romanında Mizah,

The post Aykut Ertuğrul Öyküsünde Mizah appeared first on Sanat Duvarı.

Yirmi altı yıl önce 2 Temmuz’da Sivas katliamında hayatlarını kaybeden otuz üç sanatçımızı saygı ile anıyoruz. Metin Altıok, Behçet Aysan, Asım Bezirci, Muhlis Akarsu ve tüm sanatçılarımızın mekanları cennet olsun. Dergimizin baskıya gireceği saatlerde ölüm haberini aldığımız küçük iskender’in yakınlarına, dostlarına ve okurlarına Kurşun Kalem ailesi olarak başsağlığı diliyoruz. Sekiz yıl önce Temmuz’da aramızdan ayrılan Ahmet Uysal’ı  rahmetle anıyoruz.

Temmuz-Ağustos-Eylül sayımız için arşiv niteliğinde üç dosya hazırladık. Dosyalarımıza emek veren değerli şair ve yazarlarımıza teşekkür ediyorum. Özellikle toplumsal içerikli şiirlerinden tanıdığımız, çevirileri ile de edebiyatımıza katkı sunan “Şair Tahsin Saraç’a Saygı” dosyamızı Özge Sönmez hazırladı. Ahmet Özer, Remzi İnanç, Attila Aşut ve Özge Sönmez’in anı ve incelemeleri ile Tahsin Saraç’ı genç şair ve okurlarımızla buluşturduk. 

Erkek egemen otoritelerin kadına bakış açısı, gelişmekte olan ve gelişmemiş ülkelerde hep sorunlu. Cinsiyetçiliği konuşmaya başladığımızda insanı nereye koyacağız? Aslında insandan söz etmeliydik. İnsan dilinden. Ama bütün iyi işleri adam gibi adam olanlar yapıyor ya ayrımcılık, tam da burada başlatılıyor. Majör dilin olanaklarını kullanarak minör edebiyata başvuran kadın şairlerimizin sayısı artıyor. Eski bir örtüyü parçalayıp onun küçük parçacıklarını bir araya özenle getirip, yepyeni bir masa örtüsü yapmaya benzer eski ama yeni söz. Birleştirirken aradaki boşluğu dolduran ip ve iğneyi tutan parmakların hüneridir, yeniyi yaratan. Ama ip de önemlidir. İğne de. İşte bundandır sözcük seçimi de ayrı bir gizemin dürtüsüdür. Şiirimizde en çok şair kadınlar boşluktaki gizemin peşine düştü. Minör dili, ataerkil kültür baskısına karşı seçenler, üst üste farklılıkları dizmeye başladılar.

Bircan Çelik de bu sayımızda “Türk Şiirinde Minör Dil ve Kadın Şairler” dosyasını hazırladı. Ahmet İnam, Yusuf Alper, Elçin Sevgi Suçin, Ruhsan İskifoğlu, Umut Ünalan, Özgür Sürek, Neslihan Yalman ve Bircan Çelik’in yazıları ile zengin içerikli, geniş yelpazeli bir dosya okuyacaksınız.

 3 Temmuz 2011’de ani bir kalp krizi ile aramızdan ayrılan “Ahmet Uysal’a Mektuplar” dosyasını Oğuz Tümbaş hazırladı. Ahmet Günbaş, Bülent Güldal, Hüseyin Yurttaş, M. Mahzun Doğan, Turgut Baygın ve Oğuz Tümbaş’ın Ahmet Uysal’a yazdıkları bu mektupları okurken; yeryüzünde gittikçe azalan kardeşlik sevgisine derin bir yolculuğa çıkacaksınız.

Her sayı merakla okunan ŞAİRİN 24 SAATİ köşemizin konukları: Baki Ay-han T. ve Hüseyin Peker. Beyaz Karga köşesinde Nalan Yılmaz ‘ın “Konfüçyüs’e Selam, Bayan Ming’in Hiç Olmayan On Çocuğu”nu okuyabilirsiniz. Bu sayımız-dan itibaren Filiz Gülmez’in  “İzmir’de Kadın Olmak” yazı dizisine yer veriyoruz.

Kurşun Kalem bunlarla sınırlı değil. Deneme-inceleme, kitap tanıtım yazıları, şiirler, öyküler, Handan Gökçek’in hazırladığı genç yazarların kaleme aldığı “Yakından Geçen Öyküler”le bütün bir yaza sığacak edebiyat dergimizle sizleri baş başa bırakıyoruz. 54. sayımızda görüşmek üzere,

İçten sevgiler.

Mine Ömer

Şair Tahsin Saraç’a Saygı/ Özge Sönmez s3

Ölümümün 30. Yılında Yaşamı Şiire Dönüştüren

                     Bir Şövalye Tahsin Saraç/ Ahmet Özer s4

Tahsin Saraç’ı Anımsamak/ Remzi İnanç s13

“Çağsız Bir Yalvaç”tı Tahsin Saraç/ Attila Aşut s18

Dillerin Kavşağında Yürekli Bir Ozan

                               Tahsin Saraç/ Özge Sönmez s24

Türk Şiirinde Minör Dil veKadın Şairler/Bircan Çelik s28

Şiirin Üç Işığı: Gülten, Sylvia, Furuğ/ Ahmet İnam s29

Yaratıcı Sanatçılık ve Kadın Şairler/ Yusuf Alper s35

Ataerkil Toplumlarda Kadın ve Kadın

                              Şair Algısı/ Elçin Sevgi Suçin s40

Şeffaflık ve Dirilerin şenliği bir şiir savunması/

                                                  Ruhsan İskifoğlu s47

“Rahmi Kadar” Konuşanlar/ Umut Ünalan s.50

Jane Eyre Romantik ve Özgür/ Özgür Sürek s52

Kadınlık Mücadeledir; Yenilik Yenilgiden Çıkamaz!../

                                           Neslihan Yalman s54

Türk Şiirindeki Şair Kadınlarda ‘Yeni Dil’in Yapılanması/

                                                  Bircan Çelik s56

kime ne söylerim/ Mehmet Sadık Kırımlı s65

suyun serin sesiyle aklımda/ Hakan Cem s66

Aldırma Sen Çocuğum/ Atla Er s66

Sevmiyorsan Yaratmıyorsun/ Selim Savaş Karakaş s67

Brecht 21. Yüzyılda, 121 Yaşında/ Tan Doğan s68

Biz Bu İşin Neresindeyiz?/ Yaşar Özmen s71

Dağ Ağrısı/ Hüseyin Çevik s73

Konfüçyüs’e Selam Bayan Ming’in

       Hiç Olmayan On Çocuğu/ Nalan Yılmaz s74

Şairin 24 Saati/ Baki Ayhan T. s76

Şairin 24 Saati/ Hüseyin Peker s79

İda’nın Aşklı Şairi Ahmet Uysal’ı Anlamak…/

                                                 Oğuz Tümbaş s80

Şiir Kadar Eskiydik Biz!/ Ahmet Günbaş s81

Ahmet Uysal’a Mektup/ Bülent Güldal s84

70’lerden Bugüne Ahmet Uysal/ Hüseyin Yurttaş s85

Bir Yüzyıl Daha İstemiştik Oysa…/ M. Mahzun Doğan s88

Zarfı Yüreğinden Katlanmış Mektup/ Turgut Baygın s90

Ahmet Uysal/ Oğuz Tümbaş s91

Aynanın Rengi Yoktur/ Ümit Yıldırım s93

Sütlü İncir Ağacı/ Oya Gündüz Aksu s94

Döngü/ Şule Sarı s96

İzmir’de Kadın Olmak/ Filiz Gülmez s97

“Hayal Divan” ve Nisa Leyla’nın Şiiri/

                                                     Engin Turgut s99

Fügen Kıvılcimer ve Karanlık…../

                                          Nedime Köşgeroğlu s.101

Önce Şiirlerden Başlayacağım, Onlar Hep Dağınık/

                                               Yunus Karakoyun s103

Lokum Dolabı/ Hüseyin Opruklu s104

Yalnızlığım/Zeynep İnce s.106

Çamur, Kan ve Kan/ Nihal Tanyel s107

Meçhul/ Duygu Fırat s108

Ebelendik Biz/ Şule Aksaki s109

Petunya Saksısı/ Lale Bakiç s110

Sesler/ Sevil Bütüner s111

The post Kurşun Kalem Edebiyat Dergisi Sayı: 53 appeared first on Sanat Duvarı.

Bir yazının sancısında

Ateşin sıcağında

Sen varsın ocağımda

Sevgimin tınılarında

Aşkımın baharında

Canımın sonbaharında

Sen varsın ocağımda

Balat’ın sokaklarında

Bahçenin yollarında

Kalbimin alyuvarlarında

Sen varsın ocağımda

The post Sen Varsın Ocağımda appeared first on Sanat Duvarı.

İbrahim, küçük bir çocuktu,

Yüksekçe bir tepeye oturdu.

Bir yandan koyunlarını otlatırken

Akranlarına hayal kurdu.

Helva ustasıydı Muşkara’da.

Yerleşmişti İstanbul’a,

Ünü ulaştı padişaha,

Helvacı olmuştu saraya.

Üçüncü Ahmet padişahtı.

Aynı zamanda da hattattı.

Gül goncası Fatma’sı gelin,

İbrahim artık damattı.

Hayalindeki gibi bir vilayet,

Cami, hamam, imaret, …

Seyyahlara ziyaret,

O tepeyi kale yaptı.

“Lale Devri Şairi” arkadaşıydı,

“Paşam, madem yeni bir il yaptınız,

Muşkara olmaz, Nev-Şehir olsun adı.”

Nedim, Nevşehir’in isim babasıydı.

Kurşunlu Camii girişine

Bir beyitlik şiir yazdı.

Yabancı olanlar Osmanlı Türkçesi’ne

Bu şiiri ayet sandı.                     

                          II

Nevşehir, güvercinler yurdudur.

Yer altı şehriyle ünlü Derinkuyu’dur.

Peribacaları, Dünya’nın gözdesi,

“Üç Güzeller” Ürgüplüdür.

Hacıbektaş’ta yatar pîrimiz,

Bir kolu Mevlana, Yunus Emremiz,

Gülşehir’de “gül” der Gülşehrî’miz,

Acıgöl’de acır su, kurur gölümüz.

Karasaldır iklimi; kıraçtır patatesi,

Sütle kavrulur kabak çekirdeği,

Nohut mayasından Nevşehir simidi,

*Ağ pahlasının lezzeti Avanos çömleği.                            

Kızıldağ’dan doğan Kızılırmak,

Ta Sivas’ı dolanır gelir,

Toprağımıza bereket, bolluk,

Bize neşe, huzur verir.      

                     *Ağ Pahla: Kuru Fasulye              

The post Şehrengiz/ Nevşehir appeared first on Sanat Duvarı.

Bir kağıt çıkardı.

Yazmak istedi.

“Ben” yazdı.

Yazının üstünü karaladı.

“Bir” yazdı.

Üstünü karaladı.

“Hiç” yazdı.

Üstünü çizdi.

Bir masal yazmak istedi.

Hayatı engel oldu.

Yazarak yaşamayı değil, yazmak için yaşamayı halbuki.

Ona engel teşkil eden ne varsa -zihninde- yıkıp yok etmeyi tercih etmişti.

Ama sadece insanın kendi zihnindeki fikirler yok edilebilirdi.

Yok olan başkalarının fikirleri olamazdı.

Değiştirmek ise en zoruydu.

Değişim ancak insanın kendi isteğiyle olabilirdi.

Kimseyi zorlayamazdı.

“Beğendiğimiz bedenlere kendi ruh dünyamızı giydiriyoruz.”

Shakespeare’in bir sözüne benzettim.

“Evet, öyle.”

Kahve almak için mutfağa tarafına girdi.

Evi bir oda bir salondu. Mutfak salonla birdi.

Dolaptan 2’si 1 arada kahve paketi aldı.

Kupa bardağa döktü, sıcak su koydu.

Yudumlamaya başladı.

Bir elinde sigara vardı.

Düşünen adam heykeli aklına geldi.

“Neden bu heykel akıl hastanesinde sadece?” diye düşündü.

Akıl ve düşünce bir nevi deliliğe kapı aralamaktır.

Düşünen insan eğer dâhiyse, deliliğe açık olmalıdır.

Çünkü her dahi içinde bir deli barındırır.

Kahvesinden bir yudum daha aldı.

Kahvesi damla sakızlıydı.

Damla sakızıyla ilgili çeşitli dergilerde araştırmalar okumuştu.

“Türkiye’de en iyi potansiyel İzmir’deymiş.”

Sakız ağaçlarının görüntüsüne hayran olmuştu.

Yazabilseydi, onları da yazacaktı.

Ama yazamadı.

Bir fısıltıydı yazmak onun için.

İçinden geçenleri kağıda dökmekti bir nevi.

Üç tip zeka türünün hepsini kullanıyordu:

“Görsel, işitsel, dokunsal.”

Üç zeka tipinde de iyiydi.

Ancak sol beyin yazmakla ve konuşmakla daha çok gelişirdi.

Bu nedenle yaratıcılık gelişmişti.

Ancak şimdi yazamıyordu.

Yazsaydı kulağına gelen sesleri yazacaktı.

Düşündüklerini en güzel biçimde kağıda dökecekti.

“Sen dilcisin. Dili seversin. Bana bir yardım etsene.”

Tamam olur.

Dil ile zihnin ilişkisi ile ilgili yazabilirsin.

Dil zihinde gösteren ve gösterilen olarak yer eder.

Dilin her parçası göstergedir.

“Bu konuda mı yazayım?”

Bir dene bakalım.

Nasıl olacak?

“Dil ve zihin ilişkisi psiko-linguistik alanına mı giriyor?”

Evet.

Neuro linguistik dediğimiz alan dil ve zihin ilişkisiyle alakalı.

“Bu konuda bir makale yazabilirim.”

Yazarsan bana da yolla.

“Olur.”

Yazmak benim işimdi aslında.

Benim alanımdı.

Ancak kendisini iyi hissetmesi için elimden geleni ardıma koymamalıydım.

Bana ihtiyacı vardı çünkü.

Onu anlatmalıydım.

Yazdığı insana dönüşmenin en büyük göstergesi Bir Adam Yaratmak’tı.

Yazdığı adama dönüşenlerden miydim?

Hayır.

Ancak yazdığım adamın bir nevi nöronuna sahip olabilirdim.

Milyarlarca nöronun birleşiminden oluşan bu adamı anlatmak benim için bir vazifeydi.

Adamın saliselerle ve saniyelerle yarışı yoktu.

Adam, dedim ya onun bir nöronunu ruhuna sahip olmak değildi.

Ruhuna sahip olma için sadece sevmek gerekirdi.

Bense onun ruhuna değil, beyin hücresinden birine sahiptim.

Beyindeki dalgalanmalar onun bir göstergesi değildi.

Ruhuna sahip olsaydım.

Beni severdi.

Ancak aramızdaki bağ sadece bir iş ilişkisiydi.

Beynine sahip olsam dahi, düşüncelerini bilsem dahi, ruhuna sahip olamazdım.

Bunun sevgi gerekirdi.

O ise beni sevmiyordu.

Sadece bir nevi yazı makinesiydim ona göre.

Onun romanını yazan bir acemi yazardan başkası değildim.

Romanını bitirdiğimde o da rahatlayacak ve yazacaktı.

Yazamamanın verdiği sıkıntıyı içinde çok net şekilde hissetmişti.

Yazmak onun mesleğiydi.

Ancak yazabilseydi iyileşeceğini biliyordum.

Yazmanın onun için en önemli uğraş olduğunu çok iyi anlamıştım.

Sigara ve kahve dışında kahve onun için en önemli nesnenin kitap olduğunu onunla ilk tanışmamda anlamıştım.

Kitap, onun için düşünceyi geliştiren ve düşünen adam imgesinin onun temsili olduğunu hissettiren bir olguydu.

Düşünen insan yalnızdı.

Düşünen insan mutsuzdu.

Düşünen insan çıkarsızdı.

Peygamberimizin bir sözünü hatırladı:

“Benim yerimde siz olsanız az güler çok ağlardınız.”

Düşünmek sözlükte anlamlandırma problemi olan kelimelerdendi.

Soyut düşünce kavramları tanımlanmakta hep zorluk çekilen kelimelerdi.

Soyut düşünme, altı yaş grubundan sonra yerleşirdi halbuki.

Bu tür kelimeleri anlamlandırmak için eş anlamlısını kullanırız.

Çünkü o kavram yaşa göre zihinde yer eder ve kavramı sadece ve sadece eş anlamlarıyla ifade edebiliriz.

Dildeki soyut kavram ifadesi sorunu bir türlü çözülememiştir.

Bilişsel yaklaşımla beraber dil zihin ilişkisi oturmaya başlayacaktır.

“Yine dilciliğini konuşturdun.”

Ne yapalım?

Bizim kaderimiz…

Dil olmasaydı ben de olmazdım.

Yazarlığımı dile borçluyum.

Dil insanın düşünce yapısına akseder.

İnsan kavramlarla düşünür.

“Dilci olmasan bir şey olamazdın zaten.”

“Sen dil ile varsın.”

Dilciliğimin üç yılını yüksek lisans tezimle doldurdum.

Üç yılım bir Osmanlı Türkçesi metniyle doldu taştı.

Dili seviyorum.

Çünkü insanlar dil anlaşır.

Dil ve zihin ilişkisi bağlamında çalışmalara devam edeceğim.

Bu benim kaderim.

“Kader dedin ya, şu romanı bitirsen ben de yazabilsem.”