Siz hiç unlu mamüllerin yanından geçer misiniz? Bendeki de Soru(n) işte SORUN diye beklemeyeceğim: Sor(un)lusu hala üretimde çok yakında paketlenecek.(diğerleri hazır)

İşte size tazesinden bir Sor(un)lu hem de en çıtırından:

Hocam bana bu soruyu 3.dersin son on dakikasında anlatacağını söylemişti. Arkadaşlarımın bana engel olma bahanesinden bir türlü yanına uğrayamadığını söyledim. Beni yanına çağıracağı korkusu vardı tabii. İlk benim sorum çözülsün diye yapıştım öğretmen masasına. Ver şu kalemini yapamadın mı bunu, ben size ne zaman anlatmıştım? Ali sen bu derste var mıydın? Veli gel bak şu soruya sen yapabilecek misin bakalım?

Ali-Veli Ali-Veli…

49…50 …

Hocamla o günden sonra Veli’nin nasıl veli bir şahsiyet olduğu yönünde anlaşıyorduk. Velilerinizi çağırın dediğinde en arka safhalara saklamaya çalıştığım annem ve ben bir de yapamadığım soru(n)m yüzünden en arkalara düşmüştük. Sorum neyse ki çözülmüştü. Bak işte annemin bile masadaki soruyu görmesi ne güzel değil mi? Bir de gözünden kaçtığı şeylerin olduğunu söylerim daha geçen gün Öğretmeninize Sor(un)! Dediğini hatırladım…

Sor(um) çözüldü anne diyesim yok şu aralar…

Sorunuzu çözemezseniz saat 17.00 ile 18.00 arasında etüt merkezi faaliyetteymiş. Bakıyorum ekmek kuyruğu gibi uzayıp gidiyorlar. Masada oturan beyaz önlüklü Neco Dayı’ya benziyor şu adam, deyince Veli demez mi: Seni hocama diyeyim de sor(un)u çözmesin.

Ben zaten sor(un)umu çözemedim. Siz Sor(un) durun…

Ekmekçi Necati Dayı diyesim varsa da bir yönden haklı gibiyim. Bazen avukat gibidir, sorularına gönül dayanmaz, bazen gerçekten eli ekmek tutan fırıncı gibidir; hanesi fırının karşısındadır. Sabahları günaydın dememeyi pek bir sever,(Elindeki sıcacık çöreğe bakıyorum da gerçekten çok sıcakmış, fakat ne yazık çabucak soğuyor!)evinin karşısındaki fırıncıdan baharatlı çöreklerden alır koridorlar hep baharat kokar. İşte bakın Veli’nin test kitabının araları hep baharattır!

Tüm sorular tüm hızıyla çözülüyordu. Benim sorularım malum soru sayılmazlar. Tıpkı annemin dediği gibi balıktır onlar. Bizim havuz problemlerimizdeki balıkları hiç duydunuz mu? Bakın ben söyleyeyim bir havuz 3 saatte dolar 3 saatte boşalır, balıklar(sazan cinsleri) ölene kadar çırpınır.3 saat sonra da çöpçü balıklarını salarlar üstlerine…

Sıra bana geldi, cebimdeki buruşuk test kağıdını çıkarıverdim. Veli’nin kitabındaki o itinalı çözümler, ben de,Sor(un)un x’i de y’si de gözükmüyor. Allah Allah şimdi bilinmeyenler de yok dedim içimden Necati Bey soru(n)larına başlayacak: Hani bilinmeyenler?

Sayayım mı hocam?(sayamam hocam!)

Necati hoca gözlüklerini Veliye tasdikle bana nispetle bir çıkardı bir taktı.(Necati hoca diyorum ortam gergin)

Evladım soru(n)u sormaya ne hacet var ki? Sor(u)nun bilinmeyenleri bile belli değil. Daha sorduğun soru(n)dan haberin yok senin. Sana şimdi ne demeli?

Veli’nin daha önce rastlamadığım kıs kıs gülüşlerine tanık olmuştum. Necati Hoca’nın güldükçe ağzından sıçrayan baharat ve susamlarından haberi olmadığı gibi soru(n)dan da haberi yoktu…Arkamı döndüm, tek çareyi eve gitmekte buldum. Necati Hoca: Senin sor(un)un ne evlat? Deyince bir kere daha hakkımı kaybettiğimi anladım. Necati öğretmen soru(n)mu ben soru(n)umu çözemeyince soru(N)ları yine ezberlemeyi yeğledim. X’ler Y’ler in önünde kuyruk oluşturan insanlar gibi sıradalardı. Ne zaman Necati Hoca: Hadi bu soru(N)yu çözün dediğinde Sor(un)lu mamüllerin karşısında aynı baharatlı çörekler tüketilirken  aynı sor(u)nların üretildiğini görürüm.

Taze, dumanı üstünde bir Sor(UN) daha çıktı işte! Karşı ki fırından…

The post Sor-UN-lu Mamüller appeared first on Sanat Duvarı.

2020 yılı bir milat olacağa benzer. 1720 yılındaki Marsilya salgınını, 1820 yılındaki kolera pandemisini, 1920 yılındaki İspanyol gribini düşününce 2020 yılına bu kadar büyük anlamlar yüklemekle acele etmişim diyorum şimdi kendi kendime. Demek ki yeryüzü 100 yılda bir yeniliyor kendini büyük değişimlerle…

O kadar çok komplo teorisi var ki Corona üzerine, okumaktan yoruldum, değil yazmak çok gereksiz gelmekte. Gerçeklik payı olabilir mi? Elbette, ama bu sonucu değiştirmemekte… Baktığımız büyük resmin çerçevesini çizmekte sadece…

İnsan olmanın şartlarını gözden geçirmek gerek diyor bir haftadır içimdeki ses. Bir haftadır içimdeki ses hiç susmuyor. Uzun zamandır yazmaya ara vermişliğime aldırmadan sürekli beni didikliyor.

Her kafadan bir ses çıkıyor, herkes bir yorum yapıyor. Panik halinde alış-veriş yapanları, korkuya kapılanları, insanların kontrollü küçük dünyalarındaki kontrol dışı görünmeyen düşmana karşı ne yapacaklarını bilememenin şaşkınlığını izliyorum, onları anlıyorum. Çünkü ben de onlar gibi davranıp, aynı korkuları yaşıyorum. İçimdeki ses her seferinde dur diyor, dinlemiyorum yine aynı telaşla günlük rutinlerime koşuyorum.

İşte şimdi duruyorum. Yazmak beni durduruyor, düşündürüyor, sorgulatıyor, sekinete doğru adım attırıyor. Olayların nedenlerini sorgulamak, dış dünyanın kaosunda savrulmak, sorumluluklar, ödevler, görevler, koşuşturmaca içinde kaçtığımız onca hakikatten sonra, huzur durağında bir nefes aldırıyor.

Nefes almak ne kadar değerliymiş bize bunu anlatıyor. Nefes alamazsak eğer, gözle göremediğimiz bir düşman bizi kendi akciğerlerimizdeki kendi suyumuzda boğup öldürüyor.

İşte corona gerçeği bu kadar basit aslında. Yüzyıllardır değil dünyaya, âleme kafa tutan o insan var ya, bir küçücük virüsten korkuyor esasında. Çünkü o virüs Nemrut’un beynine giren topal bir sivrisinek gibi onun sonu olacak…

İçimizdeki bütün Nemrutların, Firavunların sonu geldi artık…

Evde oturunca insan ne kadar az eşya ile yaşayabildiğine şaşıyor. Evde oturunca bolca temizlik yapılıyor. Eşyalarla kaplı duvarlara bakınca fazlalıkların gereksiz kalabalığı rahatsızlık veriyor. Gardroplardaki giysilerin çokluğundan, okunmayan kitaplardan, kullanılmayan mutfak eşyalarından, hiç giyilmemiş ayakkabılardan, bir kez kullanılmış çantalardan, serilmeyen halılardan insanın kurtulası geliyor. Çepeçevre sarıldığımız tüketim sarmalından nefes alası geliyor.

Nefes bize biçilmiş en büyük heves…

“Eskiler boşuna nefes tüketme” derlerdi, bir şeyin olmayacağına kanaat getirdiklerinde. Nefes sayılı verilmiştir, sayısı bittiğinde biten ömrün ta kendisidir.

Corona bize, aldığımız her nefesin en değerli servetimiz olduğunu öğretmek için mi geldi acaba diyor içimdeki ses?

“Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi”…

Ne çabuk unutuldu bu asıl servet de, düştük cehennemin ateşine diyor, içimdeki diğer ses. Ateşlerde yanarken, sevdiklerimize uzaktan bir elveda bile diyemeden, son nefesimizi kendi akciğer suyumuzun içinde boğulurken vermek düştü 21. yüzyılda payımıza… İnsanoğlunun payına…

Daha zaman var mı insanlığı kurtarmak için bilmiyorum. Belki coronadan kurtulabiliriz. Bilim adamları çalışıyorlar gece gündüz. Ama insansızlıktan kurtulabilir miyiz ondan pek emin değilim.

Yaradan’ın kendi suretinde yarattığı Ademoğlu, hangi din anlayışında olursa olsun, kainatın sırrını taşıyor. Hangi milletten, hangi ırktan, hangi mezhepten olursa olsun Tanrı’nın yeryüzündeki halifesidir o. Hiçbir dinsel öğretiye sıcak bakmayanlar için bile, insan en değerli varlıktır.

Coronadan korunabilmek el yıkamaktan, temizlikten, hijyenden, evde kalmaktan, sosyal mesafeden geçerken, gerçek koronadan korunabilmek düşünceleri, zanları, ön yargıları, basmakalıp saplantıları, cehaleti temizlemekten, kabe-i kebir olan gönlümüzün içindeki putları kırıp atmaktan geçiyor.

Kurtulmayı başarırsak eğer, dünyayı daha yaşanabilir hale getirmekten başka çaremiz yok. Yok ettiğimiz her ağaç, dağ, taş, toprak, hayvan, bitki, deniz, göl, vs. bize görünmeyen düşman olarak geri dönüyor. Vahşice saldırdığımız ne var ne yoksa her şey insanoğlundan öcünü alıyor. Görünmeyen düşman kendi bekası için insan bedenini kullanıyor. Maddi varlığımızı ele geçiriyor. Maneviyatımızı çökertiyor.

Çöken yalnızca dünya ekonomisi değil, çöken hakiki insan olma bilincidir ve bu virüsten daha tehlikelidir.

Sağlıklı ve virüssüz günler dilerim.

The post Koronadan Korunamadan appeared first on Sanat Duvarı.

Qaş, beyaz ya da siyah renkte olan saydamımsı bir taş (ya da taşı) Bunun beyaz olanı yıldırım düşmesine, susuzluğa ve şimşek çarpmasına karşı bir koruma sağladığı inancıyla yüzüğü takılır.

Divanü Lugat it Türk’te aynı zamanda qaş, herhangi bir şeyin kıyısı ya da kenarı olarak geçer.

Qaş ögüz, Hoten kentinin iki yanında akan iki nehir. Bunlardan birinin adı ürüng qaş ögüz’dür, nehrin içinde saydam beyaz taşlar bulunur ve nehir adını bu taşlardan alır. Diğerinin adı qara qaş ögüz’dür ve içinde saydam siyah taşlar bulunmaktadır. Bu taş, iki nehir dışında dünyanın hiçbir yerinde bulunmaz.

Qaş ögüz kelime de diğer yer adları gibi yer şekillerinden adını almaktadır.

The post QAŞ Kelimesi Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.

Oldu gibi görünse de bazen, o çareden hayır çıkmaz…

*Çağa ayak uydurma meselesi, karakterinize hiç uymayan bir şeyleri size yaptırıyorsa, siz artık başka birisiniz demektir…

*Çocuk eğitiminden sorumlu olanlar ( anne, baba, öğretmen vs ) hiç eğilmeden, dimdik durarak ve sadece kurallarla o işi yapıyorsa, çocuk bakımını bırakıp, robotik alanında çalışmalarını öneririm…

*‘’Şiir sevmiyorum’’ diyen insanlardan korkuyorum…

*Çocukları ezelden beri çok severdim… Fakat evlat sahibi olmak, beni bütün çocukların babası yaptı…

*Haddini bilmeyen insanların, bildikleri hiçbir şeyin, topluma gerçek bir katkısı olamaz…

*Şiir sayesinde ince düşünmeyi, sevginin kaderimdeki yerini,

Spor sayesinde dostluğu, paylaşmayı, azmi ve disiplinli olmayı öğrendim…

*Üretmenin hissettirdiği güzelliği öğrenen çocuk, ömrü boyunca hemen her yıldızlı düşüncesini üretime adar…

* O güzel zamanları şimdi yaşayamıyor olmamızla beraber bize çocukluğumuzu temelde özleten şey; Büyüdükçe bildiklerimizin ve korkularımızın büyümesidir… Ve çocukken sorunlar karşısında çare beklerdik, şimdi ise çare olmak, çare bulmak zorundayız…

*Dua; Umudun en güçlü hali, kudret varlığının işareti, mana yolculuğunun en hakiki eylemidir…

Farklı zamanlarda, farklı yaşlarda, farklı hislerle yazdığım cümleler…                                                               

The post Bence appeared first on Sanat Duvarı.

Bir insan ruhunu kaybetmemişse, çamura düşse bile değerinden bir şey yitirmez.

Aristo mantığı ile düşündüğümüzde elmas değerli bir taştır.

İnsan ruhu da elmas gibi güzeldir.

O halde insan değerlidir.

İnsanın elmas gibi kalbi varsa o insan çamura batsa dahi değerinden bir şey kaybetmez.

Her şey kalp ile ilgilidir.

İman dolu bir kalbi olduktan sonra o insan çamura batırsalar da o ruhunu yitirmez.

Asla kat’a bozulmaz.

İnsanın ruhu değişmez.

Çünkü kalp insanın en değerli varlığıdır.

Kalbi iman dolu olan bir insan elmas kadar değerlidir.

Ona ne kadar çamur atsanız da onu kirletemezsiniz.

Çünkü ruhu temizdir.

Laf söylenmekle bir insan kirlenmez.

Çünkü ruhu temizdir.

İman dolu kalbi olan insanın ruhu temizdir.

Siz söylerseniz söyleyin o temiz kalacaktır.

Ne kadar çamur atarsanız, adını ne kadar kirletseniz de o iman dolu kalp temiz kalacaktır.

İnsanın ruhu değişmez çünkü.

İnsanın ruhu temizse siz ne kadar kirletseniz de adını o insan temiz kalacaktır.

Çünkü nüvesi temizdir.

Kendime baktığımda ben beş vakit namaz kılıyorum, akşamlarımı ibadetle geçiriyorum.

O halde başkasının ne dediğine bakmamalı ruhumu temiz tutmalıyım.

Ruhu temizleyen şey ibadettir.

O halde söylenen sözlere takılmamalı, ruhum temiz kalmalı.

Beş vakit yıkanan insan nasıl temizse, beş vakit namaz kılan insan da temizdir.

Ancak 7 kebairi işlememek şartıyla.

Birçok kaynağa göre namazını kılıp 7 kebairi işlemeyen kurtulur, denir.

Günümüz insanının sorunu imansızlıktır.

İman sorunu yaşayan insanlar günaha meyillidir.

Ancak namaz kılıp 7 kebairi işlemiyorsa o kişinin imanı bütün bir insan olduğunu söyleyebiliriz.

Ben şahsen namazımı kılıyorum, günahlardan da kaçınıyorum.

O zaman başkasının çamur atmasına neden takılayım ki.

O çamur atan kişi suizan günahına girmek istiyor demektir.

Ama eğer günahı yoksa o insan elmas gibidir, değerinden de bir şey kaybetmez.

O halde ben değerliyim.

Çamur atılsa da değerliyim demelidir insan.

The post Elmasa Çamur Bulaştırmak appeared first on Sanat Duvarı.

Her insan kariyer yapmak, yükselmek ister. Kariyer ile yaşam tarzı bir bütün halindedir. Ayrı yerlere konulamaz.  Kariyer hayatın tamamı olmamalıdır ancak hayatın bir parçası tutkusu olması gerekir. Kariyer sahibi insanların vakitlerinin olmadığını görüyoruz. Ancak kendine zaman ayırmak da gereklidir.

Hayatta küçük taşları doldurmadan kavanozu tam manasıyla dolduramayız. Ayrıntılar önemlidir. Ailemizle ilgilenmek, arkadaşlarımızla buluşmak, eğlenmek, spor yapmak, müzik aleti çalmak, bir şeyler yazmak… Bunlar hayatın en önemli parçasıdır. Hayat ayrıntılarda gizlidir.

Çocuğun gösterisini unutan bir baba çocuğuna ulaşamama ve onu kaybetme durumuyla karşı karşıya gelebilir. Ya da annesine arada sarılmayan, onu öpmeyen çocuğunun, onun için güven olan anneyi hiçe sayması demektir. Her gün aile içinde az da olsa sohbet edilmeli. Bir iletişim ortamı olmalı. Mesela yemekler beraber yenmeli. “Günün nasıl geçti diye sorulmalı.”

Bunlar küçük ayrıntılardır. Ancak önemlidir. İnsanın özündeki sevgi ihtiyacını karşılaması gerekir. Kariyer kadar bu da önemlidir.

Kariyerden nerelere geldik değil mi? Kariyer sadece iş hayatında olmaz. Aile ve sosyal hayatla ilişkilidir. Sosyal hayatı benimseyen insan sağlıklıdır. Sağlıklı bir birey kariyerinde daha başarılı olur.

Hayat dengesi şarttır. İnsan hobiye, aileye, arkadaşlarına zaman ayırmalı ve başarıyı ikiye katlamalıdır.

Her ne yaparsa yapsın, şarkının dediği gibi, aşkla yapmalı insan. Başarı sevgiye seviye atmamış olur.

Küçük taşlara öncelik vermeli, üstünkörü davranmamalı. Titizlikle insanlara yaklaşmalı. Bu titizlik, onu işini daha sağlıklı ve uyumlu yapmasını sağlayacaktır.

Kariyer insan ilişkileriyle bağlantılıdır. Kariyerinde ilerlemek isteyen insan ek uğraşlar da bulmalı. Yazmalı, gezmeli, çizmeli, müzik aleti çalmalı, okumalı, konuşmalı, insanlara yardım etmeli…

Bunlar olursa hayatta gerçek mutluluk sağlanır. Çünkü iyilik tohumu atan insan hayatta gerçek başarıyı yakalar. İyilik tohumlar bir gün tohumluktan çıkar da birer çınar ağacına dönüşür, güçlenir. Güçlenir de kariyer basamakları mutlulukla birleşir bir şaheser iş ortalığı oluşturur.

Kariyer hayatla ilişkilidir. Bu ilişki insan var oldukça sürecektir. Bu bütünlüğü yakalamayan insan tam manasıyla hayatta başarıyı yakalayamaz. Hep bir şeyler eksik kalıverir. Ancak bütünlüğü yakalamış insan zirveyi yakalamış insandır.

Hayatta kariyer kadar bitkilerin suya ihtiyacı olduğu gibi ek uğraşlara ihtiyaç vardır. Bütünlük esastır. Yetenekleri keşfedip de bunu kullanmak insanın en önemli görevidir.

The post Kariyer Ve İnsan appeared first on Sanat Duvarı.

Kültür milliyetçilikle beraber oluşmaya başlar. Milliyetçilik akımı bize Tanzimat Fermanı’yla beraber gelmeye başlamıştır.

Türk kültürü ya da Arap kültürü diyebiliriz. Ancak Türk medeniyeti diyemeyiz.

Peygamber Efendimiz, Arap’ın Arap’a üstünlüğü yoktur, der.

Aynı şekilde, evrensel bir insan olma gayreti içerisinde olmamız gerekli.

Dinin medeniyeti nasıl etkilediği ile alakalı olarak Endülüs kültürüne başvurabiliriz.

İspanya, İslam medeniyeti ile Batı medeniyetinin birleşmesinden tezahür etmiştir.

İspanyolcaya baktığımızda Latin kökenli diller arasındadır ancak Arapça kelimeler de geçmiştir.

Kültürüne baktığımızda, kaylule uykusu aynı zamanda İspanya’da “siesta”dır.

Don Quijote de la Mancha’da Don Quijote Arap medeniyetinin tasavvufi eserini okur.

Ojala kelimesi de yerleşmiştir İspanyolcaya, aynı zamanda bu kelime “inşa-Allah” demektir.

La mezquita denilen, mescit demektir, camilerin kiliseye çevrilmesi bile bozamamıştır bir bu medeniyetin imtizacını.

Velhasıl, evrensel olan yakalamak idealdir.

İnsanın evrrensel olması demek, hiçbir kültüre bağımlı olmadan gerçek benliğini yakalamaktır.

Yani insan evrensel bir varlıktır.

Bir müziği dinlediğimizde, özellikle bilmediğimiz bir dil olduğunda, beğenebiliriz.

Çünkü, müzik medeni yetin bir unsurudur.

İnsan, evrensel olanı benimsemeye yatkındır.

Örneğin, çocuklar her milletten çocukla oynayabilir.

Onların milliyetçilik anlayışı yoktur.

Ötekileştirmezler.

Özetle, insan özüne dönmeli ve evrensel olanı benimsemelidir.

The post Evrensel Olanı Yakalamak appeared first on Sanat Duvarı.

 Bu çalışmayı yaparken kendi kendime şunu da düşündüm. Aslında her iki temsil başlı başına hayatı ve insanı resmediyor.  Olmazsa olmaz olan da bu düzen ile değişim, bütünleşme ile yıkımın kendisidir. Bir taraf  düşünce dünyamıza hitap ederken öte taraf duygu zenginliğine işaret eder.

 Varoluş süreci de bu değil midir ?

 Tragedya’ nın Doğuşu ile aslında varoluşun da meydana geldiğini ifade edebiliriz. Zaten Varoluş Felsefesi ve  Psiko dinamik öğretinin Nietzsche Felsefesinden etkilendiğini biliyoruz.   Jean Paul Sartre ve Sigmund Freud  kendilerinden önceki Nietzsche düşüncesinden beslenmişlerdir.

Olimposlu Tanrılar, Titanların egemenliğini yıkmıştı. Canavarları yok etmiş, kendi krallıklarını kurmuşlardı. Yanılsamaların karşısına koyduğumuz yanılsama olmamakla nitelediğimiz biricik dünyadır.

Filozofumuzun eserlerinin birbiriyle doğru orantılı olduğunu görüyoruz. Böyle Buyurdu Zerdüşt adlı eserinde Üstinsanın özelliklerinden bahseden Nitzsche insanla üst insanın ayrımını şöyle yapar;  ‘’ size üstinsanı öğretiyorum . insan aşılması gereken bir şeydir . onu aşmak için siz neler yaptınız

Şimdiye dek tüm varlıklar kendilerinden üstün bir şey yarattılar ama siz insanı aşmak yerine hayvana geri dönmek mi istiyorsunuz

Maymun nedir ki insanın gözünde bir kahkaha ya da acı verici bir utanç … Üst insan yeryüzünün anlamıdır yalvarıyorum kardeşlerim yeryüzüne sadık kalın…Yaşamın bizatihi kendisini aşağılamayın…’’

Sanat da üstinsan ile yakından ilgilidir, çünkü üst insan kendini aşmakla başlar yeryüzünü sahiplenir ve yeniden var eder kısacası yaratır. Sanat da böylesi bir yaratmadır. Yüce kişi güzelliği görüp güzelliği yaşamalıdır. Sanat da güzelin biçimin uyumun adı değil midir ,   sevgili okurlarımız ?

Üst insan aynı zamanda iradeli ve özgür olandır. Sanat da özgür olmadan yapılamaz. Özgürlük kadar da özgünlük de önemlidir. Nedir özgünlük; Kişiyi başka bir kişiden ayırt edebilmektir. Kendi oluş olmaktır. Birbirine benzememenin diğer adıdır.  Bir tabloya baktığımız zaman kime ait olduğunun farkına varabiliyorsak,  işte o zaman özgünlükten bahsetmiş oluyoruz.

Ortaçağın kilise yapılanmasına dogmatik öğretilerine başkaldıran filozofumuzda asıl problemin insan olduğunu anlıyoruz.  İnsan üstinsan olmak için bir köprü vazifesi durumunda; sanat da üstinsan olmak için olmazsa olmaz en önemli vasıta…Sanatçılara da bir anlamda üstinsan denilir ki yepyeni yaratımlar içindedirler.

Böylesi şahsiyetler 19. Yüzyıldaki eserleriyle bizlere anlatan değerleri tekrardan kuran değerler düşünürü Friedrich Nietzsche Tanrı öldü derken aslında Ortaçağın kilise Tanrısı’nın öldüğünden bahseder. Onun için Tanrı doğanın yeryüzünün ta kendisidir. Sanat aracılığıyla yeryüzüne vefalı olunması gerektiğini anlıyoruz. Ne dersiniz tabiatı en iyi hisseden sanatkar ruhlardır değil mi ?

Sanatla sevgiyle …

The post Friedrich Nitzsche Ve Sanat appeared first on Sanat Duvarı.

Sarı olanına seylantaşı, siyah olanına melanit, yeşil olanına grosular, kahverengi olanına tarçın taşı, yakut cinsine yakın olanına pirop, turuncu olanına spessartit denmiştir.

Melanit: Direnci arttırır, dürüstlüğü destekler, kalp ve boğaz çakralarındaki engelleri kaldırır. ( Yalan makinası olarak kullanılabilir.)

Tarçıntaşı: Öz saygıyı aşılar, suçluluk duygusunu ve aşağılık kompleksini azaltır.

( Psikologların işini elinden alabilir.)

Pirop: Canlılık ve karizma verir, yaşam kalitesini arttırır, kişinin yaratıcı güçlerini açığa çıkartır. ( Sanata ilgi duyan amatörlere duyurulur.)

Yeşil lal: Bencillikten uzak bireyselliği destekler, huzur ve sakinlik verir, yalnızlık çekmeden kendi başınıza kalmanıza yardım eder. ( Boş yere uzak diyarlara gidip masraf yapmayın.)

Spessartit: Anti-depresan olarak iş görür, akılcı düşünmeyi geliştirir, süreçleri analitik olarak çözmeye yardımcıdır. ( İlaç kullananlar sizin için, hemen edinin derim.)

Kırmızı Lal: Aşkı simgeler, kalp enerjisiyle uyumlu çalışır. Kişinin kendisine yönelik öfkesini kontrol etmesine yardımcı olur.

Lâl taşı güçlü, enerji veren, canlandırıcı bir taş olma özelliğinden dolayı şifa taşlarından biri olarak çok eski çağlardan beri kullanıla gelmiştir. Çakraları temizleyici, enerjiyi dengeleyici özelliğine ilaveten yaklaşan tehlikeleri haber verdiğine dair mevcut inanış onu koruyucu ve özel bir tısım taşı haline getirmiştir.

Kırmızı Lâl taşı özellikle aşka ve sadakate atfedilmiş ve cinsel gücü arttırdığına inanılmış, bir bağlılık taşı olarak kullanılmıştır.

“Yakut cinsinden parlak kırmızı renkli ve saydam bir cevher olan la‘l ham maddesi billûrlaşmış alüminyum oksididir (grena, spinal); Seylan taşı olarak da bilinir… la‘lin nar tanesi, erguvan ve pembe menekşe renginde göründüğü, yakuttan daha yumuşak ve daha açık renkte tabiatının mutedil, germî ve huşkî olduğu, kalp, zihin ve görme melekesine faydası dokunduğu, şehveti tahrik ettiği, üstünde la‘l bulunan kişinin korkulu rüya görmediği, sevdavî rahatsızlıklara iyi geldiği ve şerbet yapılarak kullanıldığı anlaşılmaktadır.” (1) 

Lâl, kelime anlamı olarak “dili tutulmuş, konuşamaz hâle gelmiş, dilsiz” demektir. Eşsiz renginden ötürü bir şarap türüne de ismini vermiştir.

“La‘lin edebiyatta benzetme unsuru olarak kullanıldığı bir başka madde de şaraptır ve benzetme yönü yine la‘lin rengidir. Mey-i la‘l-gûn (la‘l renkli şarap), la‘l-i müzâb (erimiş la‘l gibi olan şarap), la‘l-i revân (akan la‘l, şarap), şarab-ı la‘l (la‘l renkli şarap) gibi tamlamalar bu ilgiyi gösterir: “İçelim la‘l-i müzâbı saçalım cür‘aları / Hâk-i gülzârı bugün kân-ı Bedahşân edelim” (Bâkî). (2)

Lâl bu özellikleriyle şiire, edebiyata konu olmuş, üzerine besteler yapılmış ve taş olma özelliğinin ötesine geçerek çok anlamlı bir kadın ismi olmuştur.

 “La‘l, Şark edebiyatlarında hemen daima sevgilinin dudağı yerine bir mazmun olarak kullanılmıştır. Şairler “leb-i la‘l” yerine mecâz-i örfî yoluyla yalnızca la‘l dediklerinde pembe dudak anlaşılır: “Canfedâ-yı la‘liyim bir dilber-i canperverin / İstemem ben Hızr’ın olsun çeşme-i âb-ı hayât” (Fuzûlî). Klasik şiirde la‘l kelimesi “dudak” yerine zikredilirken genellikle tamlama halinde bulunur:  La‘l-i dürefşân (arasından inci gibi dişlerin göründüğü dudak), la‘l-i kehrübâ (kırmızı dudak), la‘l-i meygûn (şarap renkli dudak), la‘l-i nâb (pembe dudak), la‘l-i şeker-bâr (tatlı sözler söyleyen dudak), la‘l-i gül-feşân (gül saçan dudak) bunlardandır: “Elin elimde saçın târumâr sinemde / Gözüm gözünde lebim la‘l-i gül-feşânında” (Tevfik Fikret).” (3)

Edebiyatta la‘lin kana benzetilmesi de yine rengi dolayısıyladır. Özellikle âşıkın kanlı göz yaşı la‘l kadar değerlidir. Ahmed Paşa’nın şu beytinde kan oturmuş gözler yakuta, akan yaşlar da la‘le benzetilir: “Uş eşk kârbân-ı Bedahşân-ı dîdeden / Rûm’a katar-ı la‘l ile dür armağan çeker.” (4)

Edebiyatta sevgilinin dudağı benzetmesiyle o artık bir taş değil gönle dokunan bir aşk sembolüdür. Lâl taşı renginden dolayı aldığı bu benzetmelerle kendi taş olma özelliğini bir mânâ haline getiren insanoğluna borçludur kanımca. Bugün ‘taş kalpli’ diye es geçtiğimiz bunca insan dururken sanatımıza yön vermiş Lâl taşına daha dikkatli bakalım derim, siz ne dersiniz.

Kaynak: Değerli Taşlar Kitabı; Judy Hall, lal

(1),(2),(3),(4) TDV İslam Ansiklopedisinden alıntılanmıştır

The post Sessiz Dostların Sesi-7- Lâl appeared first on Sanat Duvarı.

İngiltere’nin başkenti Londra’ya gidenler bilir, bu kent ekonomik bakımdan zengin donanımlı olmasına karşın kendisine has bir hüzünlü çehreye de sahiptir. Yaz mevsiminde de birden havanın bulutlandığını kendinizi eğer yanınıza şemsiye almadıysanız birkaç dakika içinde duştan çıkmış gibi hissedebilirsiniz. Yağmurun yanında sisin varlığı da bu kente ayrı bir gizem katar.

Bu gizemli şehirde yaşamak oldukça masraflıdır. Euro değil İngiliz sterlini ile alışveriş yapılıyor; yine bilenler bilir sterlin eurodan da yüksek bir para değerine sahiptir. Ekonomik yönden gelişmişlik oranı ile bu şehirde değerlerine bağlılık arasında büyük bir kopukluk yoktur.

Bugünlerde Işık Festivali ile hareketli günler geçiren sakin Londra sokaklarında tarihi eserlerin aydınlatılması ışık ile donatılmasını izlemek oldukça keyif verici…  Tarihi Londra Kalesi’nden tekne turları ile Thames Nehri yolculuğu yaklaşık bir saat sürüyor.

Tarihi kale bir zamanların acılarını, ızdıraplarını yemyeşil şirin görüntüsünün ardına çoktan gizlemeyi başarmış.

Festivalin varlığı ışık ile taçlanınca bir anlığına sanatın muazzam birleştiriciliğini düşünmeden edemedim. Sanat, ülkeleri kentleri daha çok birbirine bağlıyor. İstanbul –Londra yolculuğu yaklaşık üç buçuk saat gibi bir süre… Ancak festival kapsamında aramızdaki mesafeler daha da yakınlaşmış gibi; çünkü sanatın evrensel kuşatıcı özelliğini çok önemli buluyorum. Neden mi diye soran sevgili okur sanatsal çalışmaların hemen her çeşidine daha çok önem verilmiş olsa siyaset bu kadar hırçın bir dile sahip olur muydu?

Konuşarak uzlaşarak çözebileceğimiz onlarca sorun çatışmaya kavgaya dönüşür müydü, diye sorularımı ard arda sıralayabilirim.

Merhum sanatçımız Şenay Yüzbaşıoğlu’ndan çokça dinlediğimiz Sev Kardeşim şarkısının sözlerini yaşam felsefemiz haline getirmek çok mu zor acaba, siz ne dersiniz ?

Londra, ışıklara bürünürken; kilometrelerce ötede bir yerlerde gözyaşı, acı ,elem sarmaş dolaş …

Susuzluktan açlıktan ölen çocukları düşünmeden edemiyoruz, adına kopkoyu karanlık diyoruz. Sahi bu karanlıklar ne zaman ışığa evrilecek , dünyanın dört bir yanında ışık festivalleri olacak ?

 Sanat filozof Wilhem Friedrich Nietzsche’nin dediği gibi bizi olduğumuz halden başka bir hale evirerek adete üst insan eder.  Festivaller sanatın en önemli gözdesi, bir anlamda da üst insanın varolmasıdır.

Umutlarımız, inançlarımızla daha da güçlensin, sevgi sanat ile zenginleşsin diye dilekte bulunuyorum.

The post Londra- Işık Festivali appeared first on Sanat Duvarı.

İçimizde şanslı olanlar bunu erken fark etmiş uygulamaya koymuş olanlar, onlar bugün hem sevdikleri işi yapıyor hem de üstüne para kazanıyorlar ne mutlu onlara.

Bu arada bu dünyada hem sevdiği işi yapan hem de sevdiğiyle birlikte yaşayanların çok şanslı olduklarını düşünürüm hep. Bu da benim düşüncem işte

Gelelim sorumuza yaşam amacımızı bulmak için, uzmanlar çocuklukta yapmaktan zevk aldığımız şeyleri + yeteneklerimizi + imkanlarımızı  + hayallerimizi hesaba katmamızı söylüyorlar. Ama önce yürekten inanmak … hepsinden önemlisi bu …çünkü yapacağımız işe kalpten inandığımızda  1/5000 kat etki yapıyor. Bunu bugün bilim söylüyor. Ve önceliğimiz asla para olmamalı o ardından gelmeli.

Yaşadığımız yüzyılda modern hayat  adeta bizden hep koşmamızı istiyor evden işe/okula oradan başka yere hep bir yetişme telaşı ve hep yorgun hep mutsuzuz. Kimse gülümsemiyor kimsenin diğeri için vakti yok , dinlemeye bile …

Oysa bazen durmak ve düşünmek lazım , nereye yetişiyorum diye …hep gelecek planları derken içinde bulunduğumuz an’ların keyfini çıkaramıyoruz. Onların hakkını veremiyoruz ne içtiğimiz çayın ne kahvenin tadını alabiliyoruz. Aynı anda pek çok şey yapmak isterken aslında hiçbirinin hakkını veremiyoruz.

Uzak doğulu ustalar ‘’ çay içiyorsanız sadece çay için hatta o an çay olun ‘’ derler bunun üzerinde düşünmeliyiz belki …

Sakın ahkam kestiğimi falan düşünmeyin lütfen sadece sesli düşünüyorum , söylediklerimiz hepsini en çok da kendime söylüyorum aslında.

Hadi gelin bir çay yada kahve alın kendinize beş dakika bir mola verin ve düşünün hayallerinizin neresindesiniz diye …Gözlerini kapatın ve oraya gidin hiç olmazsa kısa süreliğine ve hatta bunaldığınız/sıkıldığınız anlarda bu alıştırmayla geçmişte hatırlamaya değer anıları kucaklayın.

The post Yaşam Amacını Bulmak appeared first on Sanat Duvarı.

“Akik, evreni yerinde tutan yin ve yang’ı pozitif ve negatif güçlerin uyumunu sağlayan taş” (1) olma özelliğiyle onu çok eski çağlardan beri kullanıla gelen şifa taşı olarak bilinen özgün ve sevilen bir taş yapmaktadır.

Her bölgede farklı bir isimle anılan bu gizemli taş hem estetik güzelliği hem de yaydığı enerji nedeniyle pek çok insan tarafından sevilmiştir.

Akik isminin kökeninin Sicilya’da bulunan Achates Nehri’nden geldiği söylenir. Günümüzde birçok aksesuarlarda sıkça rastladığımız bu özel taş, eski çağlardan beri süs eşyası ve mücevher olarak kullanılmış oldukça değerli bir taştır. “Akik taşı görüntüsü itibariyle bir merkez alanının çevresinde çeşitli renklerde halkalardan oluşur.” (2)

Akik taşının bu özelliği onu sahtelerinden kolaylıkla ayırır. Akik taşını değerli yapan bu güzelliğinin yanı sıra sevilmesinin asıl nedeni kutsal sayılmasında yatmaktadır. Akik duygusal, fiziksel ve entelektüel denge meydana getiren temel taşlardan olduğu için birçok burcun da ortak taşıdır.

Akik taşı çok farklı renk tonlarında olabilir. Aksesuar dünyasında akik olarak en çok rastlanılan taş kızıl ile turuncu rengini andıran doğal taştır. Bunu yeşil akik, siyah akik ve mavi akik taşı takip eder.

“Akik, psikolojik açıdan kişinin kendini kabul etmesini kolaylaştırır. Bu da kendine güveni geliştirir. Kişinin kendisini analiz etmesini ve gizli koşulları anlamaya yardımcı olarak sağlığınızı ve iyiliğinizi tehdit eden rahatsızlıklara dikkatini çeker.”(3)

Negatif enerjileri yok etme özelliği onun İslam ülkelerinde yaygın kullanılmasına neden olmuştur. “Akik taşlı yüzük takmak berekettir, akik taşı takan kişinin akibeti güzel olur” diye bilinmesi bu taşın kullanımını bir gelenek haline getirmiştir. Özellikle Hz. Peygamberin kızıl akik yüzük takılması konusunda Hz. Ali’ye tavsiyesinin olması bu taşı sünnet geleneğinde kutsal kılmıştır. Çoğunlukla tesbih ve yüzük olarak kullanılmaktadır.

Akik taşının en bilinen faydasının kişiyi ruhsal açıdan koruduğuna inanılmasında yattığını biliyoruz. Güçlü bir enerjisi olduğu düşünülen bu taşın gerginliği ve stresi azaltarak kişinin uyumsuzluklarını en aza indirdiği ve kişiyi sosyalleştirerek çevre ve insanlarla uyumlu kıldığı söylenmektedir. Dünyevi başarıya yardımcı olarak kişiyi yorgunluktan ve tükenmişlik duygusundan uzaklaştırdığı, ağrıları azalttığı, cilde ve kemiklere iyi geldiğine inanılmaktadır.

Akik taşının rengi sakinleştirici ve dokusu ferahlatıcıdır. Kendi deneyimlerimden biliyorum. Erkekler arasında kullanımı daha yaygın iken kadınlar genellikle gerdanlık veya küpe şeklinde kullanmayı tercih etmektedirler. Bence akik yüzük için çok daha güzel bir aksesuardır.

Bunca stresli ortamda hele de son günlerde yaşadığımız deprem stresiyle baş etmede akik taşlı bir aksesuar edinmek yararlı olabilir diye düşünüyorum. Ne de olsa İstanbul gibi bu büyük mega köyden gidecek başka yerimiz olmadığına göre deprem çantalarımıza birkaç akik taşı koyarak korunabiliriz (!) değil mi siz ne dersiniz?

Dipnot: (1), (2), (3) Değerli Taşlar Kitabı; Judy Hall

The post Sessiz Dostların Sesi -6- Akik appeared first on Sanat Duvarı.

Eminim, bu zorlu devrin insanları olarak, çoğu zaman anlamlandırmakta güçlük çektiğimiz günlerimizde oluyor… Kimi zaman ‘boşluk’ kelimesi bu durumu ifade ediyor, kimi zaman fazla yoğunluktan, yorgunluktan kaynaklı, vaktin gerçeklerini idrak edememek…

Kendi adıma, küçük yaşlardan beridir, okumaya, anlamaya, yeni bir şeyler öğrenmeye, keşfetmeye açık kalmaya çalıştım. Herkesin hayatında olduğu gibi, benim de kendime ait kurallarım, sınırlarım ve peşinde olduğum güzellikler oldu… Bazen hayatın kıyısında hissettim kendimi, bazen fazla hızlı gittiğimi, bazen de fazla durağan olduğumu… Bu gelgitlerin arasında, -tabiri caizse- ayakta kalmamı sağlayan da, işte o kendimce koyduğum kurallar, sınırlar ve anlamlandırdığım değerler oldu…

İyiliği, hümanizmi, saygıyı ve ( ifade edilen, saklanmayan ) sevgiyi hayatımın merkezine koydum… İşimde, evimde, tüm toplumsal ilişkilerimde bu merkeze sadık kalmaya gayret ettim…
Yani ne zaman ‘EYVALLAH’ diyeceğimizin belirsiz olduğu bu fani dünyada, mümkün olduğu kadar anlamlarla yaşamaya çalıştım ve o veda günü geldiğinde o anlamlarla anılmak üzere ebediyete intikal etme dileği, duasıyla yoluma devam ettim…

Yüce Allah bana okumanın yanında, şairliği de nasip etti… Kendi kendine, bulduğu kağıt parçalarına, ajandalara, okul defterlerine yaza yaza küçük yaşlarda başladığım bir serüven türlü heyecanlar getirdi… Şimdilerde 3. kitabım yolda iken, yazmanın mutluluk, paylaşmanın cesaret olduğunu bir kez daha hissediyorum.

Hem yaşamımı doğru minvalde, anlamlı yollarda sürdürmeye çalışırken, hem de şiirlerime, yazılarıma bu öz kişiliği yansıtmaya çalışırken, içimde her zaman bana kılavuz olan, feyz almamı sağlayan ve bazen hamle yapmamı, bazen sabretmemi, bazen söylememi, bazen de susmamı işaret eden, ‘Hayat Felsefem’ diyeceğim, yüreğimin bütün duvarlarına astığım cümleler oldu…

İşte uzaktakiadam mg mahlaslı bendenizin, yüreğinin duvarında asılı olan, o kılavuz cümleleri:

“Bir insanın gerçek zenginliği, onun bu dünyada yaptığı iyilikleridir.”

HZ MUHAMMED ( s.a.v. )

‘’Dağlara buğdaylar serpin, Müslüman ülkede kuşlar aç kaldı demesinler.’’

HZ ÖMER ( r.a. )

‘’Uyan ey gözlerim, gafletten uyan.’’

( SULTAN III. MURAT )

‘’Vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır.’’

( MUSTAFA KEMAL ATATÜRK )

“Bize aslında kim olduğumuzu gösteren şey, yeteneklerimizden çok seçimlerimizdir.”

( J. K. ROWLİNG )

‘’’ Aptal ve cahil olduklarında bile bağışla, dinle onları… Çünkü herkesin bir hikayesi vardır.’’

( XSENTIUS M.Ö. 9. yy )

‘’Bu dünyada modası asla geçmeyen, güzelliği değişmeyen,  belki de tek şey dürüstlüktür…’’

( BABAM AZİZ GÖKCÜK )

Elbette bu liste uzar gider… Ancak her zaman hafızamda, yüreğimde, adımlar atarken bedenimde hissettiğim cümleler yukarıda yazdıklarım…

Adaleti, iyiliği, sevgiyi, saygıyı, vatanseverliği, dürüstlüğü, empatiyi kısacası bir kişiliğe sahip olmayı özetleyen cümleler…

Sizlerin de yüreğinize dokunması ve bu zorlu hayat mücadelesinde adımlar atarken aklınızda bulunması dileğiyle…

Sevgi, saygı, selam ve dua ile…

  Mehmet Gökcük, ( uzaktakiadam mg ), Eylül 2019

The post Cümle = Alem appeared first on Sanat Duvarı.

Çok kolay ve basit bir sorunun cevabı nasıl bu kadar zor olabilir ki diye düşündüğünüzü sanıyorum şu anda…

Eğer karşınızdaki kişi kendini çok yorgun ve hayat karşısında  tükenmiş hissediyorsa iyiyim dese bile bu bakışlarından/ yüzündeki ifadeden  hissedilecektir tabi empati kurabilecek kadar çaba sarf edenler için ya da  doğruyu söylemek istese bile kendini anlatabilecek kadar çaba sarf etmeye değip değmeyeceğini düşünecektir çünkü siz ne anlatırsanız anlatın , karşıdaki ancak anlamak istediği kadarını anlayacaktır.

Bazen o kadar yorulursunuz ki bu basit sorunun cevabı karşısında donup kalırsınız işte, ne desem diye “iyiyim” deyip geçiştirmek size samimi gelmez ama çoğunlukla bu yalana sığınırsınız işte.

Sizi anlamayacaklarını düşününce böyle böyle iletişim azalmaya başlar bir gün bakmışsınız sahte mutluluklar dünyası yerine kendi iç limanınıza sığınmayı tercih ediyorsunuz.

Başlangıçta doğa ve hayvanlar iyi gelir onları gözlemlersiniz sadeliğin içindeki samimi niyetler yaralarınıza iyi gelir. Yaralarınızı sardıkça bu sorudan daha az korkarsınız artık. İnsanların arasına girmeye topluma karışmaya karar verirsiniz ama bu sefer de yine aynı yaralara maruz kalmak ürkütür. Ne büyük çelişki !

En çok da  ‘’benim için çok değerlisin’’  diyenler yakar canınızı, zaten bir kelimeyi çok kullananlardan korkarım hep.  Çünkü çok kullanıldığında içi boşalır kelimelerin, bence söyleyerek değil davranışlarınızla gösterin verdiğiniz değeri ve sevginizi. Yoksa hiçbir anlamı olmuyor çünkü.

Bir de karşı tarafın nezaketsizliğine en başta tepkimizi vermemiz gerekir diye düşünüyorum sustukça aptal sanıp dozajı artırıyorlar çünkü. Biriken duygular büyük patlamalara sebep olabiliyor ve ilişkileri kopma noktasına getirebiliyor diye düşünüyorum.

Bunları neden yazdığımı merak ederseniz bugün Goethe ‘nin bir sözünü okudum ve beni çok etkiledi.

‘’ Hassas insanlar için dünya bir cehennemdir ‘’ diyor. Benim içimden de bunlar geldi, belki birilerine tercüman olabilirim diye düşündüm.

Sevgiyle kalın hep…

The post Nasılsın? appeared first on Sanat Duvarı.

Düşünme eğitimi ilkokulda başlar. İlkokul eğitiminde başvuracağımız yol, öğrencilerle tek tek ilgilenerek ahlak ve terbiye dersleri vererek örnek olarak, istikamet, ferdiyetçi, ruhçu, spritualiste ve milliyetçi gidiştir. George Orwell’ın 1984 adlı kitabında küçüklükten itibaren az sayıda kelime öğretilerek düşünmesi engellenmek istenmektedir. Bu dil teorisine göre dil hazinesi ne kadar az olarak çocuklar yetiştirilirse düşünmeyen, sorgulamayan, okumayan, sadece internetten kopya ödevlerle ya da tez yazım merkezlerinde tez yazdırarak eğitimlerini tamamlarlar.

Dil eğitimi küçüklükten kazanılır. Düşünme eğitimi de öyle… Küçüklükten beri okuyanlar beyinlerini geliştirirler. Örneğin hesapladım üç senede okuduğum kitapların sayısı 3000’e dayanıyor. Günde iki ya da üç kitap okudum ve yorumlama gücü kazandım. Yazarlığımın tek yardımcısı da okuduğum kitaplar oldu. Türkçe, İngilizce, İspanyolca kitapları okuyarak düşünce dünyamı zenginleştirdim. Eğer küçüklükten beri okumuyorsa bir insan beyni küçülür ve düşünme yeteneğini kaybeder. Ne söylersen inanırlar. Koşulsuz itaat söz konusu olur. Yani gerçek düşünme eğitimi ilkokulda başlar. İlkokuldan beri süregelen bir süreçtir. Sorgulayan insan yetiştirmek isteniyorsa küçüklükten itibaren düşünme eğitimi verilmelidir. Felsefe eğitimi çocuk eğitiminde düşünme yetisi kazandırılmalıdır. Mantık eğitimi verilmelidir. Düşüncede tutarlılık sağlanması ancak mantık eğitimi verilmesiyle sağlanır. “İnsan düşünen bir hayvandır.” Mantıksal olarak idrak edildiğinde “Düşünüyorsan insansın.” sonucuna ulaşılır. Çünkü düşünmek insanları hayvandan ayırt etmemizi sağlayan tek mekanizmadır. Hayvanlar düşünemez. Sadece Allah’ın yarattığı şekilde düşünmeden hareket ederler. Düşünmek en büyük yetenektir insana ait olan. (Düşüncelerinden dolayı kimse suçlanamaz.)

Bu nedenle fikir insanlarına ihtiyacımız var. Mantıklı düşünceye sahip, düşünen ve sorgulayan insanı ancak yıllarca okumak ve iyi bir eğitim vermekle ulaşılabilir.

The post Sorgulayan İnsan appeared first on Sanat Duvarı.

The post Hangi Mutluluk appeared first on Sanat Duvarı.

Bir kimseyi dikkate almayan insanlara dahi iyilikle muamele etmek gerekir. Çünkü, kişinin büyüklüğü davranışlarındadır. Bir kimsenin asaleti kendisine kötü davrananlara dahi iyilik ve güzellikle davranmasında saklıdır. Herkes kötülese bile sen iyilikle davran, Çünkü asil insan ne kadar yıkıma uğrasa dahi hüsn-i niyetle davranandır.

Niçin kötülendiğini bilmesen de davranışlara neden uğradığını bilmezsen de sabret ve Allah’a dayan. Mucize gerçekleşmez, biz peygamber değiliz, ancak sadece öbür dünyada sevap üstüne sevap kazanırız. (Ben sözlerimle asla tersini kast etmiyorum. Ne yazdıysam ondan bahsediyorum. Zaten zıttı düşünülemez.)

“Ya Ali, öğüt versen almaz, yasaklardan çekinmez, konuştuğuna ve kendisine söylenene aldırış etmez kişiye de, iyilik ve güzellikle muamele et.” ( Hadis-i Şerif)

Büyüklük ve asalet kişinin yumuşak davranışta bulunmakla, zarafetle, şefkatle iştigaldir. Kötü davranışta bulunmakla muhabbet eşdeğer değildir. İnsancıl, hümanist olan insanın sadece, yaratılanı sev yaradan ötürü düsturu gibi, mahbup olarak görmek levazımatını öngörür.

Örneğin, Taha Suresinde Hazret-i Musa’ya hitaben şöyle buyurmuştur: “Firavun’a gidin, çünkü О iyice azdı. Ona tatlı, yumuşak bir tarzda hitap edin. Olur ki aklını başına alır yahut hiç değilse biraz çekinir.”

Çünkü menfi davranışta bulunanlara nazaran müspet olmak, kişiyi mahcup eder, davranışlarını değiştirip güzelleştirmesini sağlar.

Kar kristalleri incelendiğinde kötü sözler söylenenlerin şekli bozulmuş, güzel sözler söylenenlerin şekli düzgünleşmiştir. Kar kristalleri de insan gibidir, yüzde 70’i sudur. İnsan özünde temizdir. Hiçbir kir pasa bulanmamıştır. Çocuklar günahsızdır ve namaz kılan bir ailede büyüdüyse ve Müslüman bir aileden geliyorsa, bir melektir. О meleğe kötü şeyler öğretirsen o insanın her işlediği günahtan sen de günah kazanırsın. Çocukların günahı yoktur. (Steril ortamda büyüdüm. Dış dünyayı bilmiyordum. İş hayatına başlayınca öğreniyor hayatı insan. Kendi çıkarını düşünen insanlarla karşılaşıyorsun. Çocukluğum saftı ki! Yapmadığı şeyden dolayı suçlanamaz.)

Velhasıl, kötülükle iyiliğe ulaşılmaz. İyiliğe iyilikle ulaşılır.  İnsan var olduğundan beri güzelliğe ulaşan yol budur. Bu nedenle, insanın özü temizdir güzeldir, insanı yıkıma uğratan kötü sözler ve davranışlardır.

The post Kalpleri Güzelleştirmek İçin Yıkmak İçin Değil appeared first on Sanat Duvarı.

                                                                                       Cemil Meriç

Bin Dokuz Yüz Seksen Dört, George Orwell tarafından kaleme alınmış alegorik bir politik romandır. Hikayesi distopik bir dünyada geçer. Distopya romanlarının ünlülerindendir. Özellikle kitapta tanımlanan Big Brother (Büyük Birader) kavramı günümüzde de sıklıkla kullanılmaktadır. Aynı zamanda kitapta geçen “düşünce polisi” gibi kavramları da George Orwell günümüze kazandırmıştır. Kahramanlar üzerinden dönemin değer yargılarını da görmek mümkün oluyor. Orwell bunları ustalıkla kurgulamış ve dünyayı bir oyun tahtasına ve tezgah kumpasına benzetmiştir. Kendi çarklarında serbestçe dönen insanlar başkalarının çarkında çevrildiklerinde makineleşmenin nasıl bir durum olduğunu görüyorlar. Bireyselliğin yok edildiği, salt doğruların kabul edildiği, totaliter bir dünya görüşü, ruh boyunduruğuna hapsolmuş insanlar için nasıl bir ömür biçer?

Yazar distopik bir dünyanın sadece 1984’lerle sınırlı olmadığını dünün bugüne, bugünün yarına yansımalarını okuyucunun üzerinde bir iz düşüm ilan ediyor. Kitap, Okyanusya toplumunun baskıcı liderleri olan ‘’Büyük Birader’’ üzerinden döneminin eleştirisini ve analizini yapmaktadır. Her şeyi gören ve bilen bir devlet toplumun tüm denetimine hakimdir. Totaliter bir yönetim şekline sahip olan Okyanusya, tam anlamıyla baskı ile yönetilmektedir. Ülke, Büyük Birader olarak anılan bir lider ve Ingsos (İngiliz Sosyalizmi) Partisi tarafından yönetilmektedir. Parti, iktidarını sürekli gözetim ve muhbirlikle sağlamlaştırmaktadır. Politik anlamda tek rakip ise devrim sırasında Büyük Birader ile aynı tarafta bulunmuş olan fakat sonradan yönetimle fikir ayrılığına düşerek Parti aleyhtarı bir tutum izleyen Emmanuel Goldstein’dir. Toplumlar sınıflara ayrılmıştır. Eşitsizlik ve üstünlük bir manifesto misali insanlığın üzerine asılmıştır. Seneler öncesinin zilleri bugün de çalıyor aslında; bugün‘’mobbing’’kavramının yaygınlaşması bile statü ve hiyerarşinin baskısını çağrıştırıyor, modernize olan toplumların hızla büyüyen tohumlarına damıtılıyordu.

      Halk, iletişim araçları ile gerçeklerden farklı durumlara dayatılır, inandırılır. Egemen olan parti halkın isteğinden bağımsız bir tavır sergiler. Geçmişteki olaylar silinir, yerine başka olaylar tayin edilir. Parti her türlü bilginin kontrolünü elinde tutarak bir kumanda misali insanlığın da frekanslarıyla oynayabilir; oynamıştır da. Bizim geçmişten geleceğe olan bağlantımızı ve yayın akışımızı bozarlarsa? 1984 ve ötesinde…

      İnsan öz bilincinin, benliğinin ve kendisini gerçekleştirme hiyerarşisinin zirvesinde olmak ister. Bu, onun için bir ruhsattır; kendisini kendisinden de başkalarından himaye etmek ister. Bu, belli güçler tarafından daraltılırsa insan, ruh ve beden dünyasının esiri olur. Kendi evrenini bile aşamaz ki ötesini görsün! İnsanın duygu ve düşünce dünyası başkalarının elinde şekillenmek zorundadır. Bu bize ‘’Fabrika Eğitim Modeli’’ni hatırlatır. İnsanlar belli kalıplara, paketlere sokulur ve piyasaya sürülür. Herkes kendi faturasının mesuliyetindedir. Tıpkı 1984 kitabındaki gibi proletarya sınıfı rejimin süzgecinden geçirilir, hamurunu güçler yoğurur ve kalıplara dökülürler… insanlar eğitilir, insanlar eği(l)tilir (!)

      ‘’ İnsan insana nasıl hükmeder ,Winston?

         Winston biraz düsünüp :”Acı çektirerek ” dedi.

     “Geçtiğimiz on yıl boyunca en çok yapmak istediğim şey politik yazıyı bir sanata dönüştürmektir. Çünkü ifşa etmek istediğim bazı yalanlar, dikkat çekmek istediğim bazı gerçekler var. Görev, bu çağın bizi yapmaya zorladığı gerçek halk ve toplumsal aktiviteler yoluyla benim içime işlemiş olan, hoşlandığım ve nefret ettiğim şeylerin uzlaşmasını sağlamaktır.” diyor George Orwell. Öyle de olmuştur. Okyanusya’ya yakışmak, partiye yakışmak, kurallara yakışmak, sadakate yakışmak…Winston en başta otoriteye karşı fikir geliştiren bir memurdur. Gittikçe artan şüpheleri ile birlikte kafasındaki tabuları da yıkmaya başlar, fakat aşık olduğu kadın olan Julia çoktan rejimin sevdalısı olmuştur bile. Julia ile tanıştıktan sonra eski Winston değildir artık. Her şey doğrudur. Hatta 2+2=5 bile…

     Okyanusya sokakları donatılmıştır. Posterler…Posterler…Hepsi insanlar içindir. Çünkü insanlar birileri tarafından kontrol edilir. Birileri birilerini gözetler. Düşünmek sessiz bir çığlığa bürünür. Düşünmemeniz, düşünememenizdir. Doğru olmayan doğrular, yanlış olmayan yanlışlar vardır. Fikirleriniz sizin fikirleriniz değildir. Belkileriniz vardır. Acaba bugün yanlış bir şey söyler miyim? Sonra dersiniz ki: Yanlışım benim yanlışım değil, doğrularım da yanlış olabilir. Özgür fikirlere sahip olamayan insanların kanatlarına çelikten kanat takılmış derim ben. Çünkü onlar hiçbir zaman düşünce ve ruh dünyasının göğünde uçamayacaklardır. Kanatları ağırdır, kanatları birileri tarafından verilmiştir. Birileri gökyüzünde uçan kuşları vurmak için silahına sarılmıştır. Bugün ben de avlanmayım der insan. Bilir ki sert siyah bıyıklı, sert mimikleri olan kırk beş yaşlarında bir çehre seslenir: Büyük Birader’in gözü üzerinizde!

      Birileri size’’Siyah beyazdır.’’diyorsa öyledir. Her şey bir çelişki üzerine inşâ edilebilir. Okyanusya’da bu, halka manipüle edilmiştir. Otoritenin dikteleri halkın ağzına dikilen iplikler gibidir. İnsanlar susturulmuş ve boyun eğmeye mecbur bırakılmıştır. Bir şey yanlış olsa da o, insanlara empoze edilebilir. Yazar bu anlayışla döneminin paradoksunu da veriyor.1984 Okyanusya’da hayat: ’’Savaş barıştır, özgülük köleliktir, cahillik güçtür. Büyük Birader’in ‘’Ignsos’’u gibi her şey kendi içinde idi ama dışarıda bırakılmıştı. İnsan gerçeklerden ve doğrulardan soyutlanmış olarak bir şeylere mecbur bırakılıyordu: Büyük Birader’in gözleri her yerdeydi, ve her yerde kulağı vardı. Hep sizi izleyen o gözler ve sizi sarıp kuşatan o ses… Uykuda ya da uyanık, çalışırken ya da yemek yerken, içeride ya da dışarıda banyoda ya da yatakta…Kaçış yoktu. Kafatasınızın içindeki birkaç santimetreküp dışında, hiçbir şey sizin değildi. Ben bu kitabı okuduktan sonra kendi dönemimizle karşılaştırıp bazı durumlara felsefî bir sorgulayışın gerekliliğine inandım. Bu bakımdan 1984 yalnız bir edebiyat eseri değil, aynı zamanda bir ahlak ve felsefe kitabı idi. Bir siyasetnâme idi.’’Doğru bir arkadaş, doğru bir yönetici veya doğru bir meslek erbâbı nasıl olmalıdır?’’ sorularına kendimce çok cevaplar buldum.

     “Ansızın irkilerek uyanmak, hoyrat bir elin omzunuzu sarması, gözlerinize tutulan ışıklar, yatağı çevreleyen acımasız yüzler… Çoğu zaman ne yargılama olurdu ne de tutuklama raporu tutulurdu. İnsanlar ortadan kayboluverirdi, o kadar. Adınız kayıtlardan silinir, yaptığınız her şeyin kaydı yok edilir, bir zamanlar var olduğunuz bile yadsınır, sonra tümden unutulurdu. Alışılmış deyimle: Buharlaşırdınız.

   ”Bugün bile aynı değil midir? Bilgiler silinir, doğrular silinir, insanlar denenir, elenir…Herkes tekdüzeliğe mecbur bırakılır, herkeste bir çift düşünme furyası başlar. Sene 1984’tür. Herkes aynı düşünmelidir. Düşünce suçu, ölümü gerektirmez: Düşünce suçunun kendisi ölümdür.” Irza geçme, yağmalama, çocukları boğazlama, tüm halkı köleleştirme, hatta tutsakların kaynar suya atılması ve diri diri gömülmesi normal sayılmakta hatta yapan kendi ülkeniz ise desteklenmektedir. Bu bir insanlık suçuydu ama birileri buna sessiz kalmakta direniyordu, birileri buna şöyle diyordu: Sapkınların sapkınlığı sağduyudur.

      Orwell kitap boyunca sorgulama içindedir. Kahramanımız  Winston Smith,  Devrim öncesi hayatı merak etmekte, bu hayatı sorgulamaktadır. Kendisi gibi sorgulayan insanları bulmak istemekte, ama kendisi gibi sorgulayan insanlar bu düşünceden mahrum bırakılmıştır. Winston’un bu yaptıkları parti yasalarına göre yasaktır. Çünkü içinde bulunduğu parti sorgulamaya, düşünmeye izin vermez. Bu korku mağarasının içinde iz süren insanlar ellerine aldıkları ateşlerle yollarını bulmayı ve kaybolmamayı isterler; halbuki birileri tarafından acımasız bir takipte olduklarını bile bile…Peki özgürlük geldi mi?

’’Özgürlük, iki kere iki dört eder diyebilmektir.’’ Buna izin verilirse (!) arkası gelir.

The post Düşsel Geleceğin Şimdiki Zaman Senkronizesi : 1984 appeared first on Sanat Duvarı.

     Müslümanlar tarafından “Kıpçak”, Avrupalılar tarafından “Kuman” diye adlandırılan kavimler birliği, sonradan birleşen iki ayrı Türk kavmidir. Türkçe yazılı kaynaklarda Kıpçak adına ilk defa 750 yılında Uygur İl İtmiş Bilge Kagan’ınŞine-Usu adlı kitabında görmekteyiz. Kumanlar 1017’de Karahıtayların zorlaması ile batıya doğru göç ederek 1050’de Doğu Avrupa’ya yerleşmiş bulunuyorlardı. Buradaki varlıklarını 1103 yılındaki Rus yenilgisine kadar sürdürdüler ve bu tarihten sonra yerlerini doğudan gelen Kıpçaklar’a terk ettiler. Böylece buraya gelen Türk boyları Kıpçak adı altında birleşti. Kuman ve Kıpçak adı da aynı halk için kullanılmaya başlandı. (ÖZKAN: 2009)

     Kıpçaklar, yaklaşık iki yüzyıl boyunca büyük bir devlet kuramamalarına rağmen Kafkaslar, Bizans ve Karadeniz’in kuzeyinde etkili olmuşlardır. Tıpkı Peçenekler gibi Rusların Karadeniz’e inmelerine kesin olarak engel olmuşlar, Kıpçak bozkırlarını Türkleştirmişlerdir.(AKAR:2005)

Melez olarak, Kıpçak Türkü, Selanik göçmeni, Arnavut ve Yörük soyundan gelmekteyim.

The post Kıpçak Türkleri Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.

Eğitim şart, eğitim ailede başlar falan gibi laflar da çok boş ve gereksiz. İnsan kendi kemalatını tamamlamak için geldi bu dünyaya… İnsan olmak için geldi, ihtiyacı olan ne varsa kendinde var onu bulmaya, devranını tamamlamaya geldi. Akıl ve vicdan haznesinden geçirdiği her duygu ve düşünce onu saf bilince götürecektir. İnsan bu bilince ulaşmamak için direnç gösterdiği sürece insan olmaktan uzakta kalmakta, nâdan olmaktadır. Kendi özünden çıkan ilim ve irfanı okul sıralarında öğrenme şansı zaten yoktur.

Yeni Zelanda yerlileri, Aborjinler bilgeliği ders kitaplarından mı öğrendiler? Kızılderililer, Mayalar, İnkalar, kutuplarda yaşayan Eskimolar?

Doğal olandan, doğadan, seni sen yapan değerlerden, topraktan, taştan, kayadan, sudan, ağaçtan, börtü böcekten ne kadar koparsan o kadar hayvanlaştığının farkına varmalı insan oğlu çok geç olmadan…

 Umut kesmek insan olana yakışmaz bilirim, ama belki de bir katkısı olur diye insan kalmamıza, bu ay ki yazımda aragonitten bahsetmek istedim…

“Aragonit güvenilir bir toprak şifacısı ve topraklama taşıdır. Bu taş jeopatik stresi dönüştürür ve engellenmiş ley hatlarını uzaktan bile temizleyebilir. Odaklama ve fiziksel enerjileri topraklama yeteneğiyle stresli zamanlarda yararlıdır.” (1)

Hani olur ya bir gün trafikte araba kullanırken size yol vermeyen birinin arabasının üstüne çıkıp, hamile eşinin yanında hayvani bir şiddet göstermek isterseniz yanınızda bu taşı taşıyarak kurtulabilesiniz diye… Dikkat, sol elinize taşı alıp, gözlerinizi kapatıp, derin derin nefes alacaksınız… Hiçbir şeyciğiniz kalmayacak…

“Psikolojik olarak Aragonit sabrı ve kabullenmeyi öğretir. Aşırı duyarlılıkla mücadele eder. Kendilerini çok yıpratan insanlar için boş vermeyi kolaylaştırır.” (2)

Sizi terk eden sevgilinizin suratına bir tokat patlatmadan önce hemen elinize alacaksınız aragoniti, ya da çok çabuk sinirlenen biri iseniz boynunuzda kolye olarak da taşıyabilirsiniz.

“Zihinsel olarak meselelere bir an önce konsantre olmaya, zihne esneklik ve hoşgörü getirmeye yardımcıdır. Sorunların ve durumların nedenlerine inmeyi sağlar. Duygusal olarak öfke ve duygusal stresle mücadele eder. Kuvvet ve destek sağlar.” (3)

Çevrenizde gördüğünüz ya da bizzat kendi hayatınızda tanık olduğunuz haksızlıklar karşısında, boynunuzda taktığınız aragonit kolyenizi sol elinizle sıvazlamanız, duyduğunuz öfke ile başa çıkmanıza yardımcı olacaktır.

“Fiziksel olarak sizi rahatlatan ve kendi bedeniniz içinde iyi hissettiren bir taştır. Rahatsızlıklarla özellikle de iç huzursuzluklarından kaynaklanan sinirsel tikler ve spazmlarla mücadele eder. Bedenin içinde odaklanan topraklama yapan dengeleyici bir taştır.” (4)

Görüyorsunuz ya, bir insanın boğazına yapışmadan önce yapılması gereken başka şeyler de varmış. Bir insanın diğer bir insanın yaşama hakkını elinden almadan önce, içinde uyanan o hayvani öfke duygusunu bastırmak için küçük bir aragonit taş bile işe yarıyormuş.

Elbette yarayan başka şeyler de var. Düşünmek bunlardan biri mesela, vicdan sahibi olmak, merhamet beslemek, nefsin şeytani boyutuyla başa çıkmanın ilk ön şartları… Hani o dinden imandan bolca bahseden ama yanından bile geçmeyen insanımsılar var ya, insanları birbirine düşman eden dilleri yüzünden onların ölmesine bile gerek yok, cehennem onların içinde, ha bire yanıp dururlar farkında olmasalar da…

Aragonit taşı onlara şifa olur mu bilmem ama, bu yazıyı okuyanlara belki bir faydası olur…

Not: 1,2,3,4 alıntılar Değerli Taşlar Kitabı; Judy Hall

The post Sessiz Dostların Sesi-5- Aragonit (Şifa Taşı) appeared first on Sanat Duvarı.

     Modernize olmaya temâyül edenler: “Biz modern olmalıyız!”lafını pelesenk edip batırıyorlar dillerinin çuvaldızını kafalarını kaldırdıkları her yere. Kimi özüne batırılmamış sarı bir tenekeyi asıyor boynuna  medeniyet madalyası diye.

     Tüm seçkin kalabalıklar, topluluklar  içinde:’’Ben artık yalnız değilim.’’yalanını yamıyoruz dilimize. Şimdi soruyorum: Şehirlere sıkışmış, metropoller arasında ezilmiş; bir çocuğun dirseklerinden, dizlerinden silinen o masum yaralar mıydı yalnızlık?

     Camekânların, alışveriş merkezlerinin, şirketlerin, çok katlı gökdelenlerin içine sığdırılmaya zorlanmış o büyük yalnızlıklar yerleşecek Bohemyalarını ölü topraklara inşa ederler. Bedenimiz bize emanet bırakacak yerlerimize öyle kötü şeyler doldurur ki ruhumuzun anahtarını hep aynı paspas altında saklamak zorunda kalır.Yalnızlık denilen şey bu olmaz diyorlar. Halbuki kabalaşıyoruz, kalıplaşıyoruz, kalabalıklaşıyoruz bir kaos yaratırcasına. Birbirlerini kemiren oburlarımızın diline sahip çıkamıyoruz; ilişkilerimiz sıska ve güdük kalıyor. Bu bir bunalımdı belki de. Liğme liğme edilmiş ruhlarımızın bir yerlere takılıp kalmış tarafıydı.Bir yanımızdan teğellenmişken bir daha hiç çözülemeyecek kadar kör bir düğüm müydü bu yalnızlık?

     Yalnızlık her yerde. Spot ışıklarının altında bile var.Bir pandomima sanatçısını yahut bir palyaçoyu hayal edin; perde açılır,oyun başlar.Sahne kalabalıktır. Alkışlanırsınız, kıvanırsınız. Böylece: “Ben artık kıvamıma geldim.’’ dersiniz. Oyununuz bitmiş; büyük perdeler çekilmiştir yüzünüze. Son perde de oynanmıştır. Salon boştur artık. Sahnede sadece siz varsınızdır bir de spot ışıkları.Birazdan onlar da söner ve bu sefer de başka bir oyun sergilenir. Sahte kalabalığınızın gölge oyunlarıyla baş başa kalırsınız. Trajedisi de vardır yalnızlığın komedisi de olacaktır. Çünkü hepsi kalabalığımızın bizden uzaklaşma serüvenini anlatır. İçimizdeki kayıplar, Gratel’in yollara döktüğü ekmeklerden evin yolunu bulabilme parodisini yaşar.Halbuki insanın ilk macerası kendi merkezine yolculuk etmeyi hasıl eder. İçten içe bir seyr ü sülûk halidir kendimizi kendimize getiren.

     Yollarımıza koyduğumuz taşlardan da ellerimizi koyduğumuz taşlardan da haberdar değil miyiz aslında? Ne zaman yalnızdık biz? Yazarken yalnız mıydık? Yazdıklarımızın kaderini kalemimizle yaşamıyor muyduk?Hermann Hesse’in dediği gibi:’’Yalnızlık, alın yazımızı kendi kendimize ulaştırmak için başvurduğumuz yolumuzdur.’’

Ne zaman yalnız kaldık biz? Ahmet Cemil Lâmiâ’ya kavuşamadığında bârân-ı elması yalnız bırakmış mıydı onu? Samim Simeranya’ya kaçtığında kendi ile karşılaşmamış mıydı yine? Yalnızlıkta kendi cümlesi bile eşlik ediyor insana diyor Nuri Pakdil. Bizimle hem dem olanları, içimize sokulanları elimizin tersiyle öyle itiyoruz ki:’’Artık tamamen özgürüm!’’ yalanını uyduruveriyoruz. Halbuki kalemi elimize aldığımızda başlıyor hengame;kimler kimler musallat oluyor bize. Çekişip çekiştiriyoruz yakasına yapışarak: ’’Sen de nereden çıktın şimdi?’’ diye sitemimizi de eksik etmiyoruz kelimelerimize.

     ‘’Birbirimize kıyamet kadar yakın,kıyamet kadar uzak;ama kıyametler içindeyiz.’’diyor Exupery. Arafta mıyız bir bakıma? Kıyametler içinde bizi kendimize getiren bir sûru bekliyor kulaklarımız.

      Kimi zaman birileri ile kesişti yolumuz.Hayatımızın çıkmaz sokaklarına çıkanlar da vardı,bizi avucunun içi gibi bilenler de…Şimdi diyorum ki:Ne çok tanımışlar beni yalnızlık dediğim şu kalabalık hanemde.Soframda böldüğüm ekmeğime katık,sırtımda taşıdığım bohçama azık oldular.Seriyorum örtüsünü hayatın mükellef sofrasına,doyuruyorum her gün doğan yalnızlarımı: Bölüşüyoruz içimden gelen ne varsa!

The post Yalnızlık Paylaşımı appeared first on Sanat Duvarı.

Malakit taşı büyüleyici bir görünüme sahiptir. Beyaz çizgilere sahip yeşil rengi ona çok önemli bir mücevher görünümü verir…”

Bu ifadeye katılmamak mümkün değil. Eğer hayatınızın bir döneminde bir yerlerde karşınıza çıktıysa malakit taşı, benim gibi büyülenip kalmışsınızdır. Koyu yeşil rengine gözlerinizi dikip, siyah çizgilerinde hayale dalmışsınızdır. Hiç gitmediğiniz bir diyardan size misafir gelmiş eski bir dostunuz gibi sevgiyle kucaklar, içine alır sizi. Onun yeşilinde uzun servilerin kadim bakışlarını yakalarsınız. Serin gölgesinde dinlenen ruhunuza, gözyaşlarınızın eklenen tuzlu tadıyla,  göçüp giden sevdiklerinize bir fatiha okursunuz. Ardından, yarım kalmış bir aşk şarkısının son mısrası dilinizde, notaları beyninizde, mezar taşınızın önünde sizi bekleyen gençliğinizle karşılaşırsınız. Göz göze geliverir, süzülüp bakarsınız anılarınıza ışık huzmesinin altından… Serviler görür kimsenin göremediği efkârı, usulca toprak soğur önce sonra yürek, ses vermez torağın altında yatanlar. Geçip gider gözlerinizin önünden bir bir hatıralar, zamana yayılır yaşanmayanlar, ama siz yaşarsınız o güzelim anları…

 Malakit taşını ilk gördüğünüzde, huzurun sonsuz dinginliğinde kaybolmuş kendi ruhunuzu bulursunuz. Unuttuğunuz kendinizi tanıtır, eski bir tarih kitabının küf kokulu sayfalarının arasından boynunu uzatıp, size, sizi hatırlatır…

Benim malakit ile tanışmam hiç beklenmedik bir anda, güpegündüz alelade bir vitrinin aynasında, gelecek muştusundan azade bir tevafukun izinde gerçekleşmişti.

Gelecek günlerde yaşanacaklardan bihaber, serin bir servinin altına uzanıp beni al diyerek kimse görmeden el etmişti. Yağan yağmurun yıkadığı mezarlıktaki servilerin gülümseyen bakışları meğerse ipuçlarıymış hayatımın. Bilememiştim o zamanlar. Malakit cazibesini üzerimde deneyince, cebimdeki son parayla satın alıp gelip yerleşmişti yeni yerine…

Boynumda ilk gördüğünde göz alıcı nazarıyla, aşkın ilk kıvılcımını ateşlemişti. Önce kendine sonra bana. Yanışında saklıydı gelecek zaman. Andan kopmuş, zamana yayılmıştı sıcaklığı. Serin serviler bilemediler bu sıcaklığı, aşktan ürken bakışlarını yeşillerinde gizlediler. Kayboldu büyüsü aşkın. Hasret oldu yolları, sevdanın adına değmedi yumuşak eli, derin kalp ağrıları delmedi zarif bedenini… Aşka rağmen kavuşamadan birbirlerini seyrettiler uzaktan. Servilerin gölgesine gizlenen niyazlarıma son nefesimi de ekledim, öylece susup ölümü bekledim.

Malakit’in derin ruhani rengi kalemimden döküldü satırlara. Oysa ben anlatacaktım, onun gizemli tarihinden başlayacaktım.

Malakit taşı binlerce yıldır kullanılmaktadır. Tarihi M.Ö 3000 yıllarına ve eski Mısır’a dayanmaktadır. Mısır’lılar malakit taşını koruyucu güçlerinden dolayı onu tılsım olarak kullanmışlardır.

Dünyanın birçok yerinde bulunan Malakit taşı, ABD, Şili, Güney Afrika, Avustralya, Romanya, Rusya, Zaire ve Kongo’da çıkarılmaktadır. Malakit taşının ismi Yunanca ‘malakos’ kelimesinden türetilmiştir. Bu kelime yumuşak anlamına gelmektedir.

Malakit taşı bir dönüşüm taşı olarak bilinirmiş. Sizi bilmem ama ben onu boynuma taktığımda dönüşüm başlamıştı… Yaşamınızda meydana gelebilecek pek çok değişiklikle başa çıkmamıza yardımcı olurmuş. Düşüncelerimizi ve duygularımızı uyandırırmış.

“Her zaman zorluklar, sürprizler ve beklenmedik olaylar olacaktır. Ancak malakitin koruyucu ve destekleyici enerjilerine sahip olduğunuzu bilmek, yükselen ve düşen arasındaki farkı belirleyebilir.” Deniliyor. Bir taş ne yapar demeyin, isterseniz deyin. Ama asıl değiştirici gücün içinizden geldiğini asla göz ardı etmeyin.

“Zayıf hissettiren her şeyi ortadan kaldırarak fiziksel ve duygusal bir düzeyde iyileşmenizi sağlar malakit taşı. Hayatınızdaki tüm negatif enerjileri ortadan kaldırarak, vücudunuzdaki ve canlılığınızdaki pozitif yaşam gücünü uyarmanızı sağlar.” Ben uzmanların yalancısıyım.

“Malakit çevrenizdeki doğanın iyileştirici yeşilini sembolize eder. Gözlerinizi dünyanın güzelliğine açacak ve kendinizi daha iyi, daha mutlu ve daha huzurlu hale getirmek için sizi çevreleyen her şeyi nasıl kullanabileceğinizi daha iyi anlamanızı sağlayacaktır.” Denemesi bedava… İşte size malakitten yapılmış güzellikler…

The post Sessiz Dostların Sesi -4- Malakit appeared first on Sanat Duvarı.

       Merriam müziğin on büyük fonksiyonu olduğunu ifade eder:

• Fiziksel Tepki
• İletişim
• Duygusal İfade
• Sembolik Tanımlama
• Sosyal normlara uygunluğu güçlendirme
• Dini ayinler ve toplumsal geleneklerin geçerli kılınması
• Kültürün devamlılığının ve sağlamlılığının tesis edilmesi
• Toplumsal kaynaşmanın tesis edilmesi
• Estetik zevk
• Eğlenme (Akt. Çoban: 2005)

       Çalışmamızda, müziğin çocuğun dil gelişimi evrelerine göre müzik parçalarından örnekler verilecektir.

       Piaget, çocuk gelişimini 4 döneme ayırır:

• Duyusal ve Hareketsel Gelişim Dönemi (0-2 yaş)
• Dil ve Anlamlandırma Gelişim Dönemi (2-7 yaş)
• Düşünce Kabiliyetinin Gelişim Dönemi (7-11 yaş)
• Soyut Düşüncenin Gelişim Dönemi (11 yaş ergenlik arası) (Akt. Çoban: 2005)

•             Duyusal ve Hareketsel Gelişim Dönemi (0-2 yaş)

        Bu dönemde çocuklar aktif dinleyicilerdir. Bir sesi diğerinden ayırt edebilir ve sesin kaynağına yönelebilirler. İşittikleri müziğe beden hareketleriyle karşılık verebilirler.(Çoban: 2005) Ninnilere tepki verebilirler:

“Dandini dandini dastana

 Danalar girmiş bostana

 Kov bostancı danayı

 Yemesin lahanayı

 Eee Eee eee eee

 huu huu huu huu

 Uyusun da büyüsün ninni

 Tıpış tıpış yürüsün ninni

 E bebeğim eee

 E bebeğim eee”

•             Dil ve Anlamlandırma Gelişim Dönemi (2-7 yaş)

       Çocuk bu dönem çevredeki nesneleri ve olayları tarif etmede kullanabilir hale gelir.(Çoban: 2005) Bu dönemde çocuk şarkılara aktif olarak katılabilir. Hareketli ve sık söylenen şarkılar, masal şarkıları,  hayvan taklitleri içeren parçalar, hem iletişimde pratik bir kolaylık sağlamakta, hem de eğlendirici yönleri sayesinde çocuğa zevk vermektedir. (Çoban: 2005) Bu tür parçalara Barış Manço şarkıları örnek verilebilir:

“Kaç yıl oldu saymadım köyden göçeli

 Mevsimler geldi geçti görüşmeyeli

 Hiç haber göndermedin o günden beri

 Yoksa bana küstün mü unuttun mu beni

Dün yine seni andım gözlerim doldu

 O tatlı günlerimiz bir anı oldu

 Ayrılık geldi başa katlanmak gerek

 Seni çok çok özledim arkadaşım eşek” (Arkadaşım Eşek)

Bir şarkı da “Bugün Bayram”dır:

“Bugün bayram erken kalkın çocuklar

 Giyelim en güzel giysileri

 Elimizde taze kır çiçekleri üzmeyelim bugün annemizi”(Bugün Bayram)

•             Düşünce Kabiliyetinin Gelişim Dönemi (7-11 yaş)

       Bu dönemde somut düşüncenin geliştiği bu dönemde, çocuk folklor danslarını yapmaya hazır hale gelmiştir. Bu dönemde pop müziği çocuğun ana dili gelişiminde etkili olacaktır:

“Bir anlık öfkeyle karar verme ne olur

  Hatasız kul olmaz bi hata ettim kabul

  Sana imkansız bir şey vadettim mi söyle

  Benim aşkım sensin inan artık ne olur”(Bir Yanlış Kaç Doğru)

       Bir diğer şarkı:

“Bir deli rüzgar savurdu beni böyle

  Bu mutlu tutsak benim altın kafeste

 İster güneş ol yak beni

  Yağmurum ol ağlat beni

  Zincirleri yüreğimin artık sende

 İster güneş ol yak beni

  Yağmurum ol ağlat beni

  Zincirleri yüreğimin artık sende”(Bir Zamanlar Deli Gönlüm)

•             Soyut Düşüncenin Gelişim Dönemi (11 yaş ergenlik arası)

       Bu dönemde dil gelişimi rock ya da pop müzikle sağlanabilir:

 “Onuncu ayın onuncu günü

  Saat on buçukta yanmış mumum

  Otuz beş yıl olmuş ihtiyar bir çocuktur güzel ruhum

  Okul asıp oyuna kaçar bıraksam hala

  Ama çok düştü, incindi, yoruldu;

  Dinlenmeli kalbim doğrusu

  Sen doğum günü hediyem misin

  Diyelim ki hoşgeldin

  Peki beni çok sevecek misin

  Yoksa sen de her düş gibi

  Çabucak kırılıp dökülür müsün gözlerimden”(F.D.)

Görüldüğü üzere, her dönemde dinlenilen müzik farklı olabilmektedir. Bu sebeple, farklı türlerde yapılan şarkıların kullanılan Türkçe açısından zengin olması gereklidir. Yoksa müzik bir kültür aktarıcısı olmaktan çıkar ve dilimizi yozlaştırıcı bir unsur haline gelir. Bu konuda öncelikle sanatçılarımıza, öğretmenlerimize, Milli Eğitim Bakanlığına ve Türk Dil Kurumu’na büyük görevler düşmekte, gençlerimizin müzik zevkinin geliştirilmesi sağlanmalıdır.

KAYNAKÇA

Çoban, Adnan (2005), Müzikterapi, İstanbul: Timaş Yayınları

Korkmaz, Zeynep (1997),” Günümüzde Dil Yozlaşması”, Türk Dili, 542: 129-138

Korkmaz, Zeynep (2004), “Karamanoğlu Mehmet Beyin Fermanından Günümüz Televizyon Türkçesine”, Türk Dili, 634: 344-350

Küçük, Salim, “Dil Kirliliğinin Türkçemize Yansımaları”, Türk Dili, 669: 504

Gülsevin Gürer ve Boz Erdoğan (2006), “Türkçenin Çağdaş Sorunları”, Ankara: Kitabevi yayınları.

Yavuz, Hilmi (2010), “Okuma Biçimleri Varlığın ve Sanatın Dili”, İstanbul: Timaş yayınları.

Aksan, Doğan (2007), “Her Yönüyle Dil”, Ankara: TDK yayınları.

Atalay, Kemal (2011), “Seny Sevyyorum Türkçe”, İstanbul: Babıali Kültür Yayıncılığı.

Ateş, Kemal (2010), “Dil Hurafeleri Türkçenin Güncel Sorunları”, Ankara: İmge Kitabevi.

Develi, Hayati (2012), “Dil Doktoru”, İstanbul: Kesit Yayınları.

Kaplan, Mehmet (2012), “Kültür ve Dil”, İstanbul: Dergah Yayınları.

Tanrıkorur, Çinuçen (2009), Müzik Kültür Dil, İstanbul: Dergah Yayınları.

The post Ana Dili Ve Değerler Eğitiminde Müzik appeared first on Sanat Duvarı.

Cansız eşyalar da, insanlar safından Allah yolunda kullanılarak yeryüzünde Allah’ı zikrederler.

Harama, günaha girilmediği sürece, namaz kılan için yapılan her iş, ibadet hükmündedir. İlim öğrenmek de bir ibadettir.

Allah, ilim öğrenmek isteyen insanın meleklerle kollarını gerer. Himayesi altına alır.

Bu sayede, her anımızı başa geçirmemekle her günü yeni bir şeyler öğrenerek geçirmeliyiz.

İlim, kadın erkek her mü’min için farzdır.

Evet, Peygamber Efendimiz, bir ümmi idi. Ancak, bunun tek bir sebebi vardır. Cahiliye dönemi, sanıldığı gibi okuma yazma pek bilinen bir zaman dilimi değildi. Ancak, o dönemde belagat, çok ileriydi.

Ayrıca, beğenilen şiirler, Kabe’nin duvarına asılırdı. Fakat, o dönemde kız çocukları diri diri gömülür, çıplak Kabe tavaf edilir. Helvadan putlara tapınılır, sonra da yenirdi. Bu sebeple, Cahiliye devri denmiştir. Ki, asıl konuya dönersek; Peygamberimiz (S.A.V.) okuma bilseydi, O’nu şiir yazmakla suçlayacaklardı. Nitekim, şiir de denmiştir. Ancak, ümmi oluşu nedeniyle bu itham sonuçsuz kalmıştır.

Ümmilik, sadece Peygamberimiz’e nasip olmamıştır. Peygamber varisçilerinden Mevlana Hazretleri ve Bediüzzaman Hazretleri de ümmidir. Bir süre sonra artık yazmamaz olmuşlar, ilham yoluyla, Mevlana Hüsameddin Çelebi’ye, Bediüzzaman talebelerine yazdırır olmuşlardır.

İlahi birer ilhamla, nefesle hikmet pınarından dökülmüştür sözler.

Yunus Emre de, ümmi olduğunu söylemiştir. Ancak, Türkçesinin duruluğu ve aruz ölçüsüyle de şiirlerinin oluşu, onun eğitim almış, tedrisattan geçmiş bir şair olduğunu gösterir.

İlim, kadın erkek herkese farzdır dedik. Tabi ki, kadınlara da farz. Bir nesli yetiştiren kadındır. Annedir. Bu din, anne şefkatiyle ilerleyecektir.

Hz. Hatice anamız, Peygamberimiz’in hak davası uğruna tüm varlıüını sarf etmiştir.

Hz. Aişe anamız, Peygamberimiz’le yaşadığı 24 saatini, rivayet ederek, birçok hadisin bize intikal etmesini sağlamıştır.

Hz. Asiye, firavuna karşı gelerek mü’minlerin anası olmayı hak etmiştir.

Hz. Meryem, tüm iftiralara göğüs gelerek, babasız şekilde Hz. İsa (A.S.)doğurmuş, bebekken konuşarak tüm iftiraları yok etmiştir.

Hz. Hacer, Allah’ın emrine uyarak, Safa ve Merve arasında tur atmış, O’nun inayetiyle Zemzem kuyusuna kavuşmuştur.

Daima niceleri var ki, Allah yolunda kendi canını koyabilen kadın ve ya erkek fark etmez- hak yolda şehadeti tadabilecek onlar.

İlim yolunda şehadet şarabını içebilecek olanlar onlar.

Allah rızası için, her şeyinden fedakarlık edenler onlar.

Peygamberimiz’e soruluyor, süt, su ve şaraptan birini seçmesi isteniyor Cebrail tarafından. Peygamberimiz, sütü seçiyor. O süt de ilimdir.

İlim; Endülüs, Semerkand, Buhara vb. yerlerde zirveye tırmandı. İstanbul’un fethiyle taçlandı. Ancak, Ancak, Lale devrinde lüks ve safaya düşülmesiyle birlikte, sukuta uğradı.

Daha sonra, ilim batıya kaydı.

Her şeyimizi batıdan alır olduk.

Yani bu sebeple, güneş batıdan doğmaya başladı.

Allah’a ulaşmanın en iyi yolu, ilimdir, fendir.

Yunus Emre, ne güzel söylemiş:

“İlim ilim bilmektir,

 İlim kendin bilmektir.

 Sen kendini bilmezsen

 Ya nice okumaktır.”

İlim, bir şekilde insana ilahi kudreti gösterir.

Bu sebeple, batı şu haliyle İslam’a daha yakın.

Batı İslam’a gebe.

İslam da batıya.

Atatürk, “En hakiki mürşit, ilimdi, fendir” demiş.

Ne kadar doğru söylemiş.

İnsan bilmediğinden korkar.

Bilmediğini tehlikeli görür.

Bir insanın kalbine girmeden, onunla yolculuğa çıkmadan, onunla kalmadan, onunla yemek yemeden tanıyamazsınız.

“Bekara karı boşamak kolaydır.” Derler ya, işte o hesap.

Açın Kuran’ı, Mesnevi’leri….Nefsinize alınarak okuyun. Bakın ne diyor size?

Ürkmeyin.

Kuran ve tefsirleri, iyiyi, doğruyu, güzeli emrediyor.

Allah’a iman etmeyi, Hak rızası için sevmeyi, şükretmeyi, okumayı, öğrenmeyi, bunları teşvik ediyor.

Sessizlik, en büyük eylemdir.

İçinde yangın olsa da susmak. Allah rızası için susmak ve sadece dua etmek.

Değil mi, duamız olmasa ne önemimiz var?

En büyük silah o işte!

Dua!

Sonra, Hz. Eyyüb’ün duasını hatırlarız. “Rabb’im! Bu eziyet bana çok dokundu. Sen, merhametlilerin en merhametlisisin.”

The post İlim Ve Hikmet Pınarından İçmek appeared first on Sanat Duvarı.

Haklarını yemek istemem ( ki bilen bilir en korktuğum şeydir hak yemek ) benden daha çok çalışan, daha çok yorulan, daha büyük dertleri olan ve çeşitli sağlık sorunları olan insanlar var-vardır… Elimden geldiğince, bütün sene el uzatmaya da çalıştım ihtiyacı olana…

Memleketin hiç ateşi düşmeyen gündemleri, siyasetin tozlu, bulutlu, kasvetli yansımaları, iş hayatının olmazsa olmaz gündelik mini kaosları, aile hayatının olmazsa hiç olmaz mini mini kaosları , sosyal medyayı babasının malı gibi kullanan, özgürlük adı altında ağzına burnuna her tür pisliği rahatça alabilen garip tayfa, özellikle bahar aylarında yüksek enerji hattına dönüşen zıpır öğrencilerim, ha bitti ha bitecek derken birçok detay ile defalarca düzenlediğimiz çocuk kitabı projemiz, arada kendini gösteren sağlık sorunları, sevdiklerimizin destek bekleyen dertleri, en az benim kadar kafası karışık olan havalar, masraflar masraflar, büyük masraflar, çok masraflar, hep masraflar …

Siz söyleyin şimdi; Yorgun olmakta haklı değil miyim? Haklıyım tabi… Çok haklıyım hem de… Tabi, uçak biletlerinin uçuk çıkartacak yükseklikte olması ve bizim tatil planının biraz ( benden dolayı ) geç belirlenmiş olması sebebiyle, günlerce geceler araba kullanacağım… Allah kısmet eder de kazasız belasız ulaşırsak iner inmez kumsala kendimi atacağım… Akşam haberlerine çıkma olasılığım yüksek haberiniz olsun…

‘’Herhangi bir koruyucu önlem almadan, kumsalda akşama dek uyuyan adam itfaiye revirine kaldırıldı…’’

Allah korusun…

Neyse ben kaçar… Elbette akşam vakitleri deniz seyrinde bir şeyler karalarsam bu köşeden sizlerle paylaşırım…

Haydi Eyvallah…

The post Biraz Mola appeared first on Sanat Duvarı.

Hedefi neyse onun ölçüsünde hareket eder çünkü. Himmeti dünya ve ahiret buudlu olan insan, kainata meydan okuyabilir. Dilerse zincir vursunlar fark etmez. Zincirler onu asla tutamaz.

Bir şey olacaksa olur. Allah dilerse o şeye, “Ol!” der ve o şey oluverir.

Kün feyekün. Allah dilemedikçe size bir zarar gelmez. Çünkü bir yaprak bile Allah’tan habersiz düşmez.

Allah dilemedikten sonra, ne kadar uğraşılırsa uğraşılsın, bir sonuç elde edilmez.

Allah’ın gücüne kim meydan okuyabilir?

O, dilediyse bir hükümeti vardır deyip, dua  etmeli. Bu eğer bir hatamdan dolayıysa, tövbe ediyorum, affet.” diye dua “Eğer imtihansa sabır nasip eyle.” diye dua etmeli. Allah yardım eder.

Hz. İbrahim gibi ateşe atılmalı. Korkmamalı. O ateş, zulümden kaçmak için bahane olmamalı. Sabretmeli. O ateş, yakmaz olur ve seni yakmaz olur.

Bir kuş sana küçücük gagasıyla su taşır belki.  Yalnız hissetmezsin kendini. Kimse olmasa da, Allah var. O, görüyor ve biliyor.

O halde, neden bu keder ve endişe?

Allah’a havale et ve kurtul şu karanlıklardan. O zindanlar, medrese-yi Yusufiye olur belki. Sana on bir yıldız ve ayın secde etmesine veile olur belki.

Belki demeye ne gerek var?

Allah dilediyse olur.

O yüzden, ateşe atılmaktan korkma.

Allah’tan yardım talep et ve bekle.

Her şey üstüne gelip de seni sıkmaya ve daraltmaya başladığı an, üzülme. O senin kaderinin değişeceği andır.

Allah’a havale et ve bekle.

Görelim Mevla neyler? Neylerse güzel eyler.

The post Ateşe Atılmaktan Korkma appeared first on Sanat Duvarı.

Firuze taşının tanıtımı üzerine bilgiler vermeden önce benim kişisel tarihimdeki Firuze adının ve bu adı taşıyan albümün sahibi Sezen Aksu’nun şarkısından bahsederek girmek istiyorum konuya.

Bilindiği gibi Firuze bir kadın ismidir. Benim indimde gösterişli, alımlı, güzel bir kadın figürünü canlandırır. Can yakan, canlara can katan, aşığına vurgun bir kadın ismi, neden mi? Kim bilir belki de sözlerini Aysel Gürel’in yazdığı ve Atilla Özdemiroğlu’nun beste ve düzenlemesini yaptığı bu unutulmaz şarkı yüzünden. Hani 1982 yılında albüme de adını vererek çıkan ünlü Firuze şarkısı… Dinlememiş olan varsa diye…

Gençliğin zirvesi bir yaşta anlamları anlamlandırmaktan çok uzakta, aşkın kokusu bile tuzakken bizlere daha, yüreğimde bir yerlerde bir ateş yanmaya başlamıştı. Gerek Sezen Aksu’nun yorumu, gerekse şarkının arabeske kaçan melankolisi içinde kaybolup gitme korkusu, ilk dinlediğimde gözlerimi yaşla doldurmuştu. Bilmediğim bir kadının bilmediğim hikâyesine duyulan üzüntüden ziyade, kendi olmayan hikâyeme duyduğum özlemdi, kanıma giren bu eşsiz, hüzünlü, melodik seyirlik…

İnsan on sekiz yaşında, bütün duyguları birbirine karıştırır. On sekiz yaş, delikanlılığın deliliğinde çağlayan bir pınar gibi, aşılmaz dağlara doğru Ferhat gibi yaşanır.

1982 yılında, Yedikule’de bir çay bahçesinde kulağıma ilk kez çalınan bu ezgilerle,  yaşadığımız dönemin ağır sarsıntılarında ezilmiş çocuk gülümsemelerimize umut olmuştu.  

Bir gün dönüp bakınca düşler
İçmiş olursa yudum yudum yudum yıllarını
Ağla, ağla Firuze ağla
Anlat bir zaman ne dayanılmaz güzellikte olduğunu

Kıskanır rengini baharda yeşiller
Sevda büyüsü gibisin sen Firuze
Sen nazlı bir çiçek, bir orman kuytusu
Üzüm buğusu gibisin sen Firuze

Kıskanır rengini baharda yeşiller
Sevda büyüsü gibisin sen Firuze
Sen nazlı bir çiçek, bir orman kuytusu
Üzüm buğusu gibisin sen Firuze

Duru bir su gibi, bazen bir volkan gibi
Bazen bir deli rüzgar gibi
Gözlerinde telaş, yıllar sence yavaş
Acelen ne bekle Firuze…

Bir gün dönüp bakınca düşler
İçmiş olursa yudum yudum yudum yıllarını
Ağla, ağla Firuze ağla
Anlat bir zaman ne dayanılmaz güzellikte olduğunu

Acılı bir bakıs yerleşirse eğer
Kirpiğinin ucundan…

Bu umutta görmüştük mavi gözlerini Nazım’ın, İstanbul’un geçen vapurlarına boğazda el sallarken. Bile bile sızlayan burunlarımızın direği, sevincimizi kursağımıza hapsedenleri, asla unutmayacaktı… Unutmadık umutlarımızı çalanları, Firuze bir bahar sabahının serin esen mavi rüzgârıydı…

Firuze adının bir kadına yakışmasının ötesinde bir değerli taş olması sebebiyle, şimdiden baktığımda geriye, anlamını pekiştiren ne kadar doğru bir isim olduğunu hissettiriyor bana. Hani yıllar geçtiğinde okunan romanlar, şiirler ve dinlenen şarkılar nasıl değişirse insanın indinde, öyle değişiyor anlamı Firuze’nin. Mavi rengin yeşile çalan gökkuşağındaki bu 3. rengin…

Firuze nam-ı diğer Turkuaz… Şiirlerin, şarkıların rengi… Belli ki bir yaşam biçimi, bir taşa adını verecek kadar değerli.

Turkuaz taşı, hakkında ilk söylenenler “iyileştirici olup ruha ve bedene esenlik ve içtenlik kazandıran kadim bir taş” olduğu yönünde. Koruyuculuğu en belirgin özelliği, hatta öyle ki ihaneti renk değiştirerek haber verdiğine bile inanılmış. Sezgileri geliştiren, boğaz çakrasını açan, ruhun kendini ifade etmesine imkân sağlayan, negatif enerjileri dağıtan bir taş olduğu için, nazarlık olarak da kullanılmış.

“Doğal taşlar arasında özel bir yeri olan Firuze (Turkuaz) taşının kadın ve erkeklerde çeşitli süslemelerde ve aksesuarda kullanıldığı bilinmektedir.” Günümüzde oldukça popüler olan doğal taş yüzükler, doğal taş kolye ve teşbihlerin yapımında en çok tercih edilen taşlardan biri de firuze taşıdır. Firuze taşı diğer adıyla turkuaz taşı olarak bilinen bu taşın kişiye pek çok faydası vardır. Türk taşı olarak da bilinen Firuze taşı gökyüzünün mavisi yeryüzünün yeşili birleşimini temsil ettiği için denge taşı olarak bilinir.” Bu nedenle adını bir renge vermiştir, Türkuaz Türklerin milli rengi olarak bilinmektedir.

“Turkuaz taşlı aksesuarlar arasında en çok tercih edilen firuze taşlı tesbihlerdir. Özellikle gün içinde elle en çok temas etmenizi sağlayan tesbihler doğrudan kişinin ruh sağlığına müdahale gibidir. Firuze taşlı yüzük ve bileklikler de özellikle kadınlar tarafından yaz aylarında sıklıkla kullanılır. Rengi dolayısıyla kişiye mutluluk ve heyecan veren turkuaz taşının özellikle teninize teması önemlidir. Bileklik olarak kullanıldığında sol ele takılması önerilir. Kalbe ve damarlara doğrudan iyi geleceğine inanılmaktadır.” *

“ Psikolojik olarak Turkuaz güçlendirici bir taştır. Kendine işkence etmeyi kendini sabote etmeyi engeller. Fiziksel olarak yorgunluk, depresyon veya panik ataklar için mükemmel bir taştır.”

Mavinin en güzel tonuna adını vermiş olan turkuaz benim kişisel hayatımda en sevdiğim renklerin başında gelir. Bu taştan olan bilekliğimi mümkün oldukça sık kullanmaya gayret ederim.

Her şeyden önemlisi ne yaşarsak yaşayalım umudun bizi terk etmesine asla izin vermemeye çalışalım…

Turkuaz tadında günlere…

*Değerli Taşlar Kitabı; Judy Hall, Alfa yayınları, 2013

The post Sessiz Dostların Sesi -3- Firuze / Turkuaz appeared first on Sanat Duvarı.

Arzum Onan’ın yaptığı heykellerde bu konuyu işlemesini önemsiyorum; çünkü böylesi sanatsal faaliyetler benim ön yargılarımı kırdı.
Nasıl bir ön yargı diye soran sevgili okurum, şöyle izah etmeye çalışayım; her şeyden önce bir mankenin bir oyuncunun ya da sanatla ilgilenen herhangi bir kişinin sanatı vesile ederek siyasi tarihimize konu olmuş hayati öneme sahip olayı gündeme getirmesi, daha önce yok canım ya manken ya da sanatla ilgilenen hiç siyaseti takip eder mi diye gönlümden geçirirdim.
Zannederdim ki, siyasetle sadece siyaset konuşan siyaset yazıp çizenler ilgilenir!
Sanatın , hayatla toplumla iç içe olduğunu bir kere daha bana yine sanatın bizzat kendisi öğretti.
Sanatla verilmek istenen mesaj, ucuz ve sıradan olmuyor. Çok daha sıra dışı ve kaliteli oluyor.
Sanat ile ilgilenince yaşanmışlıklara, hayatın kendisine başka bir pencere açmış olmak, olayları yüzeysel değil de derinlemesine hissetmeyi de bizlere öğretiyor.
O yüzden sanat, illa sanat …
Sevgiyle, sanatla kalınız.

The post Neden Sanat? appeared first on Sanat Duvarı.

1. Şiir

Ölçülü ve serbest şiir yazımı çalışması olarak bir resim gösterilir ve bunun ona hissettirdiği duyguları kaleme alması istenir.

• Öykü

Bu türde, bir kağıda bir giriş cümlesi yazılır. Danışanın devam etmesi istenir. Bir cümle danışan, bir cümle koç yazar. Birlikte öykü yazılmaya çalışılır.

• Makale

Bu çalışmada, bir anket sorusu hazırlanır. Onu beş kişiye sorması istenir. Daha sonra giriş, gelişme, sonuç sırasına uygun şekilde makale yazması istenir.

4. Deneme

Bir tema verilir ve serbest şekilde yazması istenir.

5. Eleştiri

İzlediği bir filmi önce olumlu sonra olumsuz şekilde eleştirmesi istenir.

6. Gezi

Son yaptığı turistik gezi hakkında bir yazı yazması istenir.

7. Günlük

Dün yaptıklarının yazılması istenir.

8. Mektup

Hayali bir arkadaşına mektup yazması istenir.

9. Otobiyografi

Kendi hayatını anlatması istenir.

10. Biyografi

En sevdiği sanatçının hayatını anlatması istenir.

11. Senaryo

Bir kağıda, karakterler hakkında bilgi yazılır. Daha sonra giriş cümlesi yazılır. Beraberce bir türde senaryo yazılır. Belirli haftalarda bu senaryo tamamlanır.

The post Yazar Koçluğunda Kullanılabilecek Yöntemler appeared first on Sanat Duvarı.

Latincede lapis “taş” lazuli ise “mavi” anlamına gelmektedir. Bu nedenle lapis lazuli taşı, gök taşı ve mavi taş olarak nitelendirilmektedir. Sahip olduğu özellikler bakımından en güçlü taşlar arasında yer alan lapis lazuli renginden dolayı göklerin sembolü olarak da kabul edilir, bu nedenle “gerçek taşı” ya da ” gece taşı” diye de adlandırılmaktadır.

Yüzyıllar boyunca insanoğlu tarafından en çok kullanılan taşlardan biri olan lapis lazuli, ruhun, onurun, soyluluğun ve tanrıların sembolü olan bir taş olarak kabul görmüştür. Doğada bulunun birçok değerli taşlar gibi lapis lazulinin de insan sağlığı açısından önemli faydaları bulunmaktadır.

Yüzeyinde onu çekici kılan altın renginde lekeler vardır bu da onun çok güçlü ve gizemli görünmesini sağlar. Eski Mısırlılar lapis lazuli’yi kozmetik olarak kullanmışlar. Hatta Michelangelo’nun Sistine Şapeli’ndeki freskoları renklendirmek için lapis lazuli’yi toz biçiminde kullandıkları bilinmektedir.

Yüzyıllar boyunca popülerliği azalmamıştır. Bugün lapis lazuli ABD, Şili, İtalya ve Afganistan’da çıkarılmaktadır. Lapis lazuli taşı sadece düşüncelerinizi güçlendirmekle kalmaz, aynı zamanda hem kişisel hem de profesyonel yaşamınızda hem psişik hem de fiziksel saldırılardan sizi koruyabilir.

Lapis Lazuli taşı güçlü bir düşünce büyütecidir. Zihnin yüksek melekelerini uyarır, nesnellik ve netlik getirir. Kaynağa uyum sağlama aracılığıyla yaratıcılığı destekler. Gerçekle, bulduğunuz yerde yüzleşmenize ve öğrettiklerini kabullenmemize yardım eder. Kendi fikirlerimizi ifade etmemize ve anlaşmazlıkları çözmemize yardımcı olur.

“Lacivert taşı aşk ve dostluk ilişkileri kurar, duygu ve düşünceleri ifade etmeye yardımcıdır. Eziyet, zulüm ve acı çekmeye son verir. Cevher özü olarak duygusal bağları ortadan kaldırır.” *

Lapis lazuli taşı sahip olduğu tüm koruyucu enerjiler nedeniyle çok iyi bir koruma taşıdır. Ama aynı zamanda bir tezahür taşıdır çünkü hayallerinizi gerçeğe dönüştürmenize yardımcı olabilir! Bu taş eleştirel düşünmeyi teşvik eder bu yüzden yazar, gazeteci, psikolog ve yöneticiler tarafından meslek sahibi insanlar için mükemmel bir taştır.

Bu taş entelektüel analiz, problem çözme ve yeni fikirler üretmede yardımcı olacak çok kullanışlı bir araç olacaktır. Farklı durumlara açık ve objektif olarak bakmanız gereken bilgiyi elde etmenize yardımcı olacak, böylece en iyi karara varacaksınız.

Ayrıca entelektüel yeteneklerinizi geliştirecek, yüksek aklınızı harekete geçirecek ve hafızanızı keskinleştirecektir.

Kendi kişisel tarihimde takvimler 31 Aralık 1999’u göstediği gün yani yılbaşı ve hatta milenyum başı olduğu gün, Kadıköy’deki bir seyyar gümüş eşyaları satan bir işportacıda yüzeyi dünyaya benzeyen mavi yüzüğü gördüğümde, bunun bana ait olması gerektiği duygusuna kapılıp o yüzüğü satın almıştım.

Yirmi yıldır bu yüzüğü parmağımda taşırım. Yüzeyi hafif aşınıp parlaklığı gitmiş dahi olsa, bana cesaret ve mücadele gücü veren lapis lazuliden hiç vazgeçmedim. Çünkü taşların enerjileri insan bedeni için çok önemlidir. Sizler inanmıyor olabilirsiniz. Ama şunu iyi bilin ki bütün inançlar insan içindir. İnsan var olduğu sürece var olacaklardır. Çünkü bu kainat, bu yeryüzü sadece insan varsa vardır…

• Kaynak: Değerli Taşlar Kitabı; Judy Hall

The post Sessiz Dostların Sesi -2- Lapis Lazuli appeared first on Sanat Duvarı.

Savaşlar yalnızca top tüfekle kazanılmaz. Çünkü bir ülkeyi işgal etmek yalnızca askeri silahlarla değil, ekonomik, siyasal, eğitimsel saldırılarla, içten içe çökertmekle gerçekleştirilir. Bir ülkenin milli değerlerini ve kuruluş ayarlarını değiştirseniz o milletin kültürünü, insani değerlerini ve yüzlerce yıllık sağlam inanç temellerini yıkmış olursunuz.

Bir milleti çökertmek istiyorsanız ki bu millet 100 yıl önce efsanevi bir kurtuluş mücadelesi vermiş ise, onu ayrıştırmak, ötekileştirmek, nefret söylemlerini artırmak, konu komşuyu birbirine düşman etmekle başlar. Bölmek ve yönetmek emperyalizmin ilk kuralıdır. Ayrıştırma siyaseti güdenler hangi taraftan gelirse gelsin, bilin ki yalnızca bu ilk kurala uyma çabası içindir.

Türk kültürünün islam dinini yorumlama ve uygulama biçiminden rahatsız olanlar, dinin ayarlarını bozarak, din üzerinden cahil cühela bir toplum yaratma konusunda ne yazık ki başarılı olurlar. Bu her dönemde her toplum için geçerli bir yöntemdir. Hangi milletten olursa olsun din, yönetimsel bir araç olur egemen sistemin elinde.

19 Mayıs 2019 Türk Milletinin 100 yıl sonra dahi kurtuluş mücadelesinin bitmediğini gösteren bir tarihtir. Bu tarihe sahip çıkmak, vatanını, bayrağını, inancını ve milletini seven her fert için bir yurttaşlık borcudur.

Çok sevdiğim bir büyüğümün şiiri ile bitiriyorum yazımı. Şair adının gizli kalmasını ister, bu yüzden adını yayınlamayacağım.

Bayramımız Kutlu Olsun !

BU GÜNÜN GENÇLERİNE !

Tarih diyerek sana savaşları yazdılar

Zulmeti karanlığı yüreklere kazdılar.

Sevgiyi anlamadan, nefretle kararttılar

Kocaman yürekleri, öfkeyle daralttılar.

Zıtlıklar üzerine kurulan bu düzende

Dürüstlüğü seçersen, başın dik ve en önde.

Sevgi-korku ikilisi yüreğini sarıyor

Hangisini seçersen sonunda o kalıyor.

Kendinle barış önce, toplumla barışırsın

Kendine inan önce, hizmete alışırsın.

Kişi aydınlanınca, dünya da aydınlanır.

Karanlıklarda kalan, dünyayı öyle sanır.

Nasıl bir hazinesin kendini tanı önce,

Sana ders veriyor, bak küçücük bir karınca.

Aç göze ne gerek var, hırsla dünyayı yutma

Zaten yutacak seni gel sonunu unutma!…

The post 19 Mayıs 1919-2019 appeared first on Sanat Duvarı.

*************

Popolar artık bizim kimliğimiz haline geldi.

Şöyle dar bir kot. Çok güzel tamam, şimdi hafifçe arkanı dön güzel bir kimlik fotosu çekelim sana. Çıkıt!

Çok güzel oldu!

Bu popoyla güzel bir referans sağladın. Beğeniler, takipler başlar yakında reklamda alırsın bebeğim.

Ballı lokma tatlısı aman hadi hayırlısı.

Beynini geliştirmene gerek kalmadı!

Bak kot reklamına bile en popülerini koymuşlar kimse kızın yüzündeki makyajın oturmadığını hatta yüzün makyaj bile tutmadığını annesinin makyaj malzemeleriyle makyaj yapan 6 yaşındaki çocuklara benzediğinin farkında değil. Birde dondurma reklamı çekmiş inceden tamam işte. Özeneceğin kişiyi buldun.

************

Tımarhaneden sesleniyorum!

Bir insan ne zaman utanır? Ya da artık acaba utanmak, aymaz, doymaz, ahlaksız ve “insan olmak” deyiminin içeriğinden uzak yeni bir canlı türü mü ortaya çıktı da bizim haberimiz yok? Bazı siyasetçilerimizin İsviçreli bilim adamları tarafından incelenirse çok değişik sonuçlar elde edileceğini düşünüyorum. Mesela “insan” demeyiz de başka bir isim koyabiliriz bu yeni türe…

Ne fatih sultan Mehmet Bizans’tan, ne Atatürk İngilizlerden alırken bu kadar zorlanmamıştır İstanbul’u. Çünkü karşılarındaki kişiler en azından “insan” türünde canlılardı.

Yeni türün adını bende bilmiyorum. Kimlerin eline kaldı İstanbul kimlerin eline kaldı Türkiye?

*********

“Her şey çok güzel olacak”

Adamda peygamber sabrı var ben olsam cinnet geçirmiştim. Hoş zaten evde belli aralıklarla histeri krizlerine giriyorum. Böyle bir şey yok yapılan onca haksızlığa, yalana yanlışa ve adeta faşizmin en kalın çizgileriyle imzalanan kararlara rağmen Sayın Ekrem İmamoğlu’nun sakin istikrarlı, hala ve hala barışçıl, etik, demokrasiye uygun tavrı takdire şayan! Her halde başka bir siyasetçi olsa çok daha farklı yolları denerdi. Atatürk’ün “Ben diktatör değilim. Benim kuvvetim olduğunu söylüyorlar. Evet bu doğrudur. Benim isteyip de yapamayacağım bir şey yoktur. Çünkü ben zoraki ve insafsızca hareket etmesini bilmem. Ben kalpleri kırarak değil kazanarak hükmetmek isterim. Millete efendilik yoktur. Ona hizmet etmek vardır. Bu millete hizmet eden onun efendisi olur.” Sözleri ister istemez aklıma geliyor. Bakınız yanılmamayı ummakla birlikte bu ülkenin Rönesans’ını başlatmış oldular. Hırs ve kibirin tıpkı Stendal’ın Kırmızı ve Siyah’ında Julien’e yaptıkları gibi insanın sonunu getirdiğinin güzel bir uzun metraj filmini izlemeye başladık sanırım. Şayet bu film farklı sonuçlanırsa yönetmen olan halk onu tekrar çekmeyi de mutlaka deneyecek ve başaracaktır. Zira başka Türkiye yoktur. İmamoğlu’ndan başka başkanda yoktur!

The post Beyni Olmasa Da Olur Beğeni Olsun! appeared first on Sanat Duvarı.

Her ay birkaç defa, sizlerle bu mecrada mısralarımı buluşturmaya devam ederken, bu defa dünyanın tek çocuk bayramı olan 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramında köşemi harika bir yüreğe sahip olan Gizem’e bırakmak istedim…
Gizem yazdığı bu kompozisyon ile 2.lik, bu resim ile de canlı resim yapma yarışmasında 1.lik elde etti…
Dünyadaki bütün çocuklara kollarını açan bu mısralar ve bu güzel resimle sizleri baş başa bırakıyorum…

Tüm dünya çocuklarının gerçek mutluluklarla, huzurla, sevgiyle, kardeşlikle büyüdüğü yarınlar dileğiyle…

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız Kutlu Olsun!                    

23 NİSAN’ın ANLAMI

“Sanıyorum ki;  23 Nisan günü herkesin kalbinde apayrı bir yerdedir. Bazısı okulların rengarenk süsleneceği için sevinir. Bazı insanlar ise barışın yönetime geçtiğine sevinir. Ama herkes bu günde sevinir. Çünkü bugün Ulusal Egemenlik Ve Çocuk Bayramıdır.

Bugünde herkes masumdur. Çünkü bir çocuk bayramıdır 23 Nisan. Ve çocuklar da masumdur. Aslında çocuklar tüm dünyada hep masum olmuştur. Peki masumların öldürülmesi ya da onların zor durumda  bırakılması insanlığa sığar mı? Sığmaz…

O zaman niçin Afrika’da susuzluktan, Somali’de açlıktan, Filistin’de savaştan ve Mısır’da  eziyetlerden hayata mağlup düşen çocuklar var? SAVAŞ YÜZÜNDEN! Ve savaşın olmadığı tek zaman var. Güneş gibi doğan 23 Nisan. TBMM’nin açıldığı gündür kendisi  aynı zamanda.

Peki en güzel 23 Nisan nasıl olur? İlk olarak kesinlikle sokaklar ve okullar rengarenk süslenip mutlu bir atmosfer oluşturulmalı. Sonrasında göklerde, ebediyyen dalgalanacak olan al bayrağımız ve bugünü bize hediye eden Ata’mız bulunmalı. Ve de olmazsa olmaz tüm dünya çocukları. Bütün o atmosferi hayal ediyorum. Son noktayı da neşeli gülücükler ve mutluluk nidaları atıyor. Sadece bugünün önemini ve anlamını, özellikle de yüreğimize kattığı coşkuyu yaşamamız gerekiyor.

El ele tutuşalım. Şarkılar söyleyelim. Ellerimizde bayraklar, tüm dünyayı gezelim. Gök koyu olsa bile, gülücüklerle ve şarkılarla onu renklendirelim. Umarım 23 Nisan hayalimdeki gibi olur.

Hepimizin 23 Nisan Ulusal Egemenlik Ve Çocuk Bayramı kutlu ve barış dolu olması dileğiyle…”

                                                                                       Gizem Durmuş

                                                                                                    TRABZON / YAŞ: 13

The post 23 Nisan’ın Anlamı appeared first on Sanat Duvarı.

Ben okurlara şu soruyu sormak istiyorum sen ne kadar kendinsin?

Ön yargıya bencilliğe ve egoistliğe sıkıştırılmış ruhunuzu serbest bırakmayı denemeyi red ediyoruz. Aslında varlığımızı bir amaca sürükledikçe aynı amaç doğrultusun da ruhumuzu bedenlerimize sıkıştırıyoruz. Şöyle bir kendi hayatlarınız düşünürseniz yaptığınız seçimleri inceleme şansınız olursa hayatınızda bulunan somut ve soyut her şeyin kendi çıkarlarınız doğrultunsa devam ettiğini göreceksiniz. Çoğu benlik ve kişilik kendine karşı olan yine aslında kendi yararına olabilecek seçimlere hayır diyerek hayatına bencilliğe teslim olmuş bir ruh olarak devam ediyor.  Bunları size küçük örnekler ile açıklayacağım. Örneğin;

Dostluk duygusunu ele alacak olursak kişi seçeceği arkadaş konusunda hassasiyeti ön planda tutarak seçimler yapıyor. Eğer ki en yakın arkadaşınız en zor durumda yanında oldu iseniz ve daha sonra sıra size gelirse onu da yine zor zamanınızda yanınızda görmek istiyoruz aksi durumda ise duruma karşı tarafı ihanet etmiş gibi düşünüp üzülüyoruz. burada değinmek istediğim şudur ki yaptığımız her iyilik için bir karşılık bekliyoruz belki isteyerek belki istemeyerek. Bu aşk konusunda da keza böyle sürmekte aile konusunda da bir çok örnekleri kendi yaşantınızda çevrenizde ki yaşantılarınız da görebilirsiniz .

Ruhunuzu ne kadar çok beklenti içine sokarsanız o kadar çok yanıldığını göreceksiniz. İnsan doğası gereği duygusal yaklaşımlarda bulunabiliyor ama bunu karşılık beklemeden yapan insan sayısı çok az.

Başta da belirtmiş olduğum gibi belirli rollere – iyi arkadaş sadık bir aşık ailesine sorumluluklarını bilen bir çocuk vs vs –  büründüğümüz için bencille yaklaşımlarda bulunuyoruz ve kendimize hangisi sensin sorusunu sormaktan kaçıyoruz. Eğer bundan sıyrıla bilirsek daha saydam düşünürsek hayata karşı duruşumuz da bir o kadar güçleniyor ve asıl mutluluğa ulaşıyoruz.

Peki şunu sormak istiyorum siz ne kadar kendinizsiniz ?

The post Ne Kadar Çok Kendinsin? appeared first on Sanat Duvarı.

Tüketmek veya yok etmek üzere yazılmış bilim kurgu sinemasının senaryosundaki aktör ve aktristleri olarak yaşaya geldiğimiz 2000’li yılların bu ilk çeyreğinde, sistemin bütün verilerine zıt bir komut aslında. Yüzyıllar öncesinin tozlu raflarında kalmış, naftalinli, tedavülden kalkmış bir cümle gibi…

Arkadaşlığı sosyal medya hesaplarındaki takipçi sayısına bağlayan ve aldığı ‘like’ları alacak hesabına ekleyen bir zihniyetle yarışmak ne mümkün? Ne haddimize, elbette, kimseyi eleştirmek ya da töhmet altında bırakmak için yazılmıyor bu cümleler. Belki biraz sarsıcı bir etki ile insan olduğumuzu hatırlatmaya yarar diye, içimizdeki umut ateşine biraz daha odun atmak niyetiyle kaleme alındı o kadar. Gidişatttan duyulan endişeyle, kaybedilen değerlerin yerine yenileri gelmeden evvel, son nefesini veren ölümcül bir hasta gibi, bir çırpınış, bir veda sözü gibi görmeli bu cümleleri…

Neden mi?

İnsanın kendine yabancılaşması, bir tiyatro efekti değil de ondan. Bertolt Brecht yaşasaydı bu çağda, Epik Tiyatro’un hayatın her alanına girdiğini gözlemlemekten mutluluk duyar mıydı pek emin değilim doğrusu? Yalandan, riyadan kurulmuş sefilliğin adını sosyalleşmek zanneden, her duyduklarına inanan, her gördüklerini hakikat sanan çağdaşlarımıza, yaşadıkları anı canlı yayın yapan bir zamane kültürüyle (!) perişan olduklarını söylemek cesaretini yine o gösterirdi herhalde… O ince zekası ve naif duygulu ama bir tokat gibi yüze çarpan anlatımıyla…

‘Almak kodlamasını’ DNA larına yazdırmış bir kitleye, vermenin erdem olduğunu anlatabilsek bile, almadan vermenin hazzını damaklarında hissetmemişken daha, enayi damgasıyla gezmek yakışır herhalde bizim gibilere… Enayi demişken, alın terinin, emeğin, çabanın ve özverinin kitaplarda kalmış birer edebi kelime olduğunu düşünenlerin sayısı gittikçe artmakta, özellikle de bu son yıllarda.

Üretmeden tüketmenin lezzetine doyum olmuyor belli ki…

Karşılığını almadığı, maddi ya da manevi tatmini tatmadığı, meşhur olma egosunu avutamadığı hiçbir ilişkiye girmeyen bu kitle; övüldüğü ortamlara balıklama atladığı ve daldığı güruhla mangalda kül bırakmadığı için kendini mutluluk havuzunda zannediyor. “Truman Show’un” oyuncuları olduklarını bilmediklerinden, repliklerini ezberlemeye gerek de duymuyorlar. Mutlaka bir izleyici, bir takipçi vb. grubun gözlemine ihtiyaç duyuyorlar. Nasıl ki dördüncü duvar olmadan bir oyun sahnelenemezse- malum seyicisi olmayan oyun sadece bir metinden, testen ibarettir- onlar da kendilerini yakından izleyenlerle varlıklarını sürdürüyorlar. Aslında gerçeğin acısından kaçan bu insanların tek bir kusurları var; sadece cimriler…

Ceplerindeki akreplerle yaşayıp, sevgilerini, ilgilerini, bilgilerini, dahası kendilerini vermek adına, korkaklar. Kişiliklerini, kartvizitlerine sığdırdıklarından olsa gerek, ‘insan’ kartvizitli kimselerden hiç hoşlanmıyorlar. Hatta onları küçümseyip, ezik ve zavallı buluyorlar.

Çünkü insan kartvizitlilerin seyircisi yoktur. DNA kodlarındaki ‘vermek’ eylemi onları görünmez kılmıştır. Sevgileri göz bebeklerinde saklı olan bu kimselerin sesleri fısıltıyla çıkar, dokunuşları yumuşak, alınları çok açıktır. Sanki dünyanın bütün hazineleri kendilerininmiş gibi dağıtıp dururlar. Ama hiç boş durmazlar, dinlenmek, tatil yapmak bile yine üretmek için en uygun zamandır. Cömertliklerinin dile gelmesini istemezler, zaten hiç bir şeyin kendilerine ait olmadığını iyi bilirler. Çevrelerinde dolanan ve gönüllerini bağlayan insanlara karşı sorumluluk duyarlar, vermeye, daha çok vermeye devam ederler. Bilgilerini, azıklarını, sevgilerini en önemlisi zamanlarını ayırırlar. Muhabbetlerine doyum olmaz. Onların bulunduğu mekanlar huzur ve sukünet yuvalarıdır. Sürekli bir üretim vardır. Durmadan çalışırlar, durmadan çalışmak zevkiyle adeta cennet bahçesinde sefa tepesinde dolanırlar…

Cömertliğin suskun mütevaziliğinden çok uzakta , cimriliğin kimsesiz darplarında, tenha bir köşede harap kalmışlara son söz,

Mevlana’nın yedi öğüdü:

Cömertlik ve yardım etmede akarsu gibi ol,
Şefkat ve merhamette güneş gibi ol,
Başkalarının kusurunu örtmede gece gibi ol,
Hiddet ve asabiyette ölü gibi ol,
Tevazu ve alçakgönüllülükte toprak gibi ol,
Hoşgörülükte deniz gibi ol,
Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol.

The post Veren El Ol, Alan El Değil ! appeared first on Sanat Duvarı.

“ Ametist yüksek ruhsal titreşime sahip son derece güçlü ve koruyucu bir taştır. Enerjileri sevgiye dönüştürür, psişik ataklara karşı koruyucudur. Doğal bir sakinleştirici olan Ametist jeopatik stresi ve çevrreden gelen negatif enerjileri engeller. Dinginliğiyle yüksek farkındalık  hallerini ve meditasyonu geliştirir. Ametist güçlü şifa ve arındırma özelliklerine sahiptir.”

Taşların binlerce yıldır iyileştirme ve şifa amacıyla kullanıldığını biliyoruz. Taşlar bunu rezonans ve titreşim aracılığıyla yaparlar. Ancak eğitilmiş ve taşların gücünü maksimum kullanabilecek bilgiye sahip kişiler tarafından yönlendirilmek gerekmektedir.

“ Ametist en ruhani taşlardan biridir, kutsal aşkı yüceltir, onun gerçek doğasını anlamamızı sağlar ve bencillikten uzaklaştırarak ruhsal bilgeliğe götürür. Sezgileri açar ve psişik yetenekleri artırır.”

Ametist bugüne kadar, birçok uygarlık tarafından yüzyıllar boyunca beğenilerek kullanılmıştır. Çünkü medeniyetlerce en sevilmiş ve kabul görmüş taşlardan birisidir. Özellikle Mısır’da kraliyet seviyesinde zamanında oldukça ilgi görmüştür.

“Ametist’in zekayı temsil ettiği ve kötü düşünceleri dağıttığını düşünen Leonardo Da Vinci, ‘Ametist taşının şeytani ve günahkar düşünceleri yok ettiğini ve zekayı canlandırdığını’ yazmıştır.”

“Dindarlığın ve saflığın sembolü olarak görülmüş olan Ametist, orta çağ boyunca başta Katolik Kilisesi olmak üzere diğer bütün dini grup ve kiliselerde özel değer verilmiş ve oymalarda çokça kullanılmıştır.”

“Ametist ismi yunanca amethystos yani sarhoş olmayan, sarhoşluktan koruyan demektir.” Eski çağlarda “sarhoşluğu yok eden taş” olarak bilinirdi. O zamanlarda kadeh, çanak, kap gibi şeylerin birçoğu ametistten yapılmaktaydı. Ametist astrolojide de başak, oğlak, kova ve balık burcu insanının taşı olarak bilinir. Ayrıca yıldırım çarpmasından koruduğuna ve büyüleri etkisiz hale getirdiğine inanılmıştır.”

Osmanlı süsleme sanatında da en çok kullanılan taşlardan biri Ametistir. Yüzük, kolye, gerdanlık ve bilezik yapımında ve tespih işlerinde kullanılmıştır.

“Huzur Taşı” olarak da bilinen ve Mavi-Mor ve Mor menekşe renkleriyle diğer doğal taşlardan ayrılan Ametist, en popüler taşlar arasındadır.

Mor renk gizemin ve derin duyguların rengidir. Gökkuşağı sıralamasında en altta yer alır ve zaman zaman ortaya çıkar, belli belirsizdir çoğu kez. Onun gizemi edebiyatçılarda depresif ve intihara meyilli insanları çağrıştıran eserler yazılmasına neden olmuştur. Mor kavuşamamanın rengidir, asidir, direngendir ve yalnızdır… İçindeki özgürlük duygusu, feminist kadın hareketinin simgesi haline gelmesine neden olmuştur. Başta da söylediğimiz gibi cinsiyetsizdir aslında. Bu nedenle günümüzde erkekler arasında da kullanılan ve sevilen bir renktir.

Hayatın mistik yolculuğunda yanınızda mor hülyalı bir ametist ile yürümeniz belki de size yeni bir ufuk açacaktır kim bilir?

Bir dahaki ay gökkuşağının ikinci rengi lacivert Lapis Lazuli ile buluşmak üzere…

Kaynakça: Değerli Taşlar Kitabı, Judy Hall

The post Sessiz Dostların Sesi -1- Mor Ametist appeared first on Sanat Duvarı.

Kalabalık, trafik, gürültü, stres, güç kavgası, para hırsı, makam sevdası…

İstanbul, ömrümüzü tüketiyor.

Hem kendimize, hem birbirimize zulmediyoruz.

Oysa Sezen Aksu’nun Dua şarkısında dediği gibi: “Bu kavga bir hayırsız düş…”

Arada nefeslenmek; nefeslenmek için hatıralara ve doğaya sığınmak lazım.

Köylerimiz, beldelerimiz ancak bayramlarda şenleniyor.

Sadece bayramlarda canlanıyor yıkılmaya yüz tutmuş, dede yadigârı evlerimiz.

Yalnızca evlerimiz değil; çocuklarımız, eşimiz, anne babamız, akrabalarımız, akrabalıklarımız, evliliklerimiz de bayramlarda hayat buluyor.

Köyünde, çocukluk ve gençlik hatıralarının gölgesinde, doğayla ve dostlarıyla baş başa kalan insan, ruhunu dinleme fırsatı buluyor; yaratılış gayesini kavrıyor.

Bayramları beklemeyelim.

Gelin! Nefes alalım.

Bir günümüzü çoluk çocuk Kastamonu’yu gezmeye ayıralım.

Şehirlerin ruhu olduğuna inananlardanım.

Kastamonu “ruhaniyatlı bir şehirdir.”

Okumasını bilen için bu ruh, yuvaları kurtaracak ve haneleri cennet bahçesine çevirecektir.

Nasrullah Camii’ne gidelim.

Çocuklarımız, torunlarımız, şadırvanın yanında güvercinlere yem atmanın neşesini yaşasın.

Avludaki çay ocağında, eşimizle çayımızı yudumlarken “mimarimizin tamamlayıcı unsuru olan güvercinleri” ve çocuklarımızı seyredelim.

Ezanı dinlerken, eşimizin elinden tutup gözlerinin içine bakarak şükredelim: Seni ve çocuklarımı bana lütfeden Allah’a hamdolsun.

Kastamonu Kalesi’nden tatlı bir hayale dalalım.

Ey mübarek şehir!

Selam sana! Selam seni vatan yapanlara! Selam, toprağında kefensiz yatanlara!

Şeyh Şaban-ı Veli Hazretleri’nin duasını alalım: “Gelişiniz güle güle… Gidişiniz güle güle… Her işiniz güle güle…”

Âşıklı Sultan’ a varalım, Yunus Emre’yi duymaya çalışalım: “Ölür ise ten ölür, canlar ölesi değil.”      

Saat Kulesi’nde soluklanırken -Orhan Veli’nin İstanbul için dediği gibi- gözlerimizi kapatıp Kastamonu’yu duymaya çalışalım…

Rıfat Ilgaz’ı yâd edelim: Hababam Sınıfı’yla tebessüm ederken, Yıldız Karayel’de her şeye rağmen hayata dört elle sarılmaya çalışan insanımızın öyküsünü hatırlayalım.

Cumhuriyet Meydanı’nı görmeden dönmeyelim.

Kulaklarımızda çınlasın, istiklal yolunda, gecenin karanlığında, tipide, sırtında mermileri taşıyan kağnıların gıcırtısı.

Duymaya çalışalım analarımızın dualarını: “Ruhumun senden İlahî, şudur ancak emeli,  Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli!”

Kastamonu Kışlası’nın önünde, bebeğinin üzerine örtmesi gereken battaniyesini mermilerin üzerine örtüp, biricik yavrusu ile heykel gibi donup kalan Şerife Bacı’yı rahmetle analım.

Kastamonu Lisesi’ne (Abdurrahmanpaşa Lisesi)  bakarken; “Çanakkale içinde vurdular beni. Ölmeden mezara koydular beni.” diyen Çanakkale ve Kurtuluş Savaşı’nın meçhul kahramanlarına birer Fatiha gönderelim.

Alnımızda bilginin nuru yanar,
Kalbimizde en yüce duygular yaşar,
İrfan meşalesi yurda lisemiz,
Kastamonu Lisesi gençleriyiz biz!

Balkanlar’dan Trablusgarp’a, Sina’dan Galiçya’ya kadar ölmeden mezara koyulurken “Of! Gençliğim eyvah!” diyenlerin ruhlarını şad edelim.

“Ülkem benim! Memleketim! Canım! Cananım! Yegâne Sevdiğim! Hiçbir şey uğruna vazgeçemediğim! Memleketim! Benim Memleketlim!”

Senin de ruhun şad olsun Cem Karaca. Allah Yâr’ in olsun.

Ayrılmadan şehirden, Sinan Bey Camii’nin önünde, eşimiz ve çocuklarımızla el açalım, yürekten yalvaralım Allah’a: “Bizi sen sevgisiz, susuz, havasız… Ve vatansız bırakma Allah’ım!”

Vefa, muhabbet, kanaat, fedakârlık, vakar, tevekkül, Kastamonu’nun şiarıdır.

Mühim olan Kastamonu’da yaşamak değil, Kastamonu’yu yaşamaktır.

Ne mutlu Kastamonu’yu yaşayanlara!

Ne mutlu Kastamonu ruhunu yaşatanlara!

The post Kastamonu’yu Yaşamak… appeared first on Sanat Duvarı.

Birkaç dost ve birkaç öğrencimin velisi ile istişare edip elimizden geleni yaptık. Birtakım eşyalar, kıyafet temin edip taşıdık evlerine ve ziyarete gittim. İçeri girdiğimde yokluğun ne olduğunu bir kez daha, belki de ilk kez öğrendim ve içimden geçen cümle şuydu; ‘’Bu evde yaşam koşulları yok!’’

Yatakları yoktu mesela, ocak, buzdolabı, masa, sandalye de yoktu. Televizyon, teyp, radyo da… Bir piknik tüpü, bir doğal gazla çalışan soba (faturaları ödeyemeyecekleri için onu da yakmıyorlardı), iki parça koltuk… Bu kadar… Hikayelerini dinledim, usul usul anlattı teyze… Bazen ben sordum, bazen ben sormadan sorumu anladı, o cevapladı… Muammer ise sessiz sessiz dinledi bizi. Ben koltukta, onlar yere bağdaş kurmuş oturuyorlardı. ‘’Gelin lütfen yanıma oturun’’ desem de dinlemediler.

İki cümlelerinden biri şahsıma teşekkürdü, Rabbe şükürdü… Oysa ben hiçbir şey yapmamıştım. Rabbin sevgisi öyle büyük ki, öğrencilerimin birinin anneannesi geçen sene vefat etmiş ve bütün eşyalarını evde birine vermek üzere saklamışlar, bu vakte kadar verebilecekleri birini bulamamışlar.  Üstelik çoğu yepyeniydi eşyaların ve daha da güzeli, eşyaları taşımak üzere velimizin verdiği adres yaşlı teyzenin oğluyla kaldığı gecekondunun hemen yan sokağıydı… Yani Rabbe kavuşmuş bir teyzemizin pırıl pırıl bıraktığı o eşyalar, Rabden şefkat bekleyen başka bir teyzeye nasip olmuştu.

Yaklaşık yarım saatlik bir sohbet sonrası, kaymakamlıktan yeterli destek çıkmazsa yine destek sözü vererek yanlarından ayrılmak istedim fakat teyze izin vermedi;

• Dur oğul, çay pişiyo

• Ne zahmet ediyorsun teyzecim, ben senin derdini dinlemeye geldim, sen rahatına kavuş çayı uygun vakit içeriz

• Olmaz oğul olmaz, ben çayımı içirmeden yollamam seni.

Muammer yandan annesini destekleyerek gülümseyince, oturdum. Piknik tüpüyle beraber demlik odaya geldi ve çaylar servis edildi. Toz şeker, üç ince belli bardak, bardakların altlığı yok… Çay nefis!

• Oğul karnın da aç mıydı, sormadık kusurumuza bakma?

• Yok anacım, aç değilim teşekkür ederim.

Teyzenin gözleri parlıyordu, evladıma hayır, huzur diliyordu ve benim içim her yerinden darbe yemiş, dört yandan rüzgar alan ama kıyıya ulaşabileceğine emin bir gemi gibi sallanıp duruyordu. O duygusal darbelerin etkisi ile lavaboya geçmek için izin istedim. Elimi, yüzümü yıkarken küçük aynadaki bana baktım ve ‘’Doğru yerdesin’’ diye fısıldadım kendime, gözlerim dolu dolu…

Sonra içeri geçtiğimde, çay bardağımın yine doldurulduğunu ve doğalgaz sobasının yandığını gördüm…

Dünyanın en lezzetli çayını yeniden yudumlarken, güzel insanların sözlerini, gözlerini, kalp atışlarını dinledim… Allah’a şükrettim, o güzel insanlara teşekkür ettim, bu yuvanın yaşanılabilir hale gelmesine vesile olanlara dua ettim…

Ve bir kez daha nasihat ettim kendime; Her zaman için, her koşulda yapılabilecek bir şeyler var madem, yapacaksın o zaman Mehmet!  Kıyı sana gelmez, sen kıyıya gideceksin, bütün fırtınalara rağmen…

İnsan olarak dünyaya getirilmenin şerefini, son nefese dek hakkıyla helaliyle taşıyabilmek dileğiyle…

The post Dünyanın En Lezzetli Çayı appeared first on Sanat Duvarı.

Belki de ilkbaharı daha çok severim ben; tazelik gelir, yenilenir her şey. Renk renk olur çıplak dallar, sanki her biri yeni bir anıymış gibi.

Seninle beraber renklendim. Hiç bitmeyeceğini hissettiğim bu yeni tat her seferinde hayranlık bırakıyor bende. Bu hayranlık her defasında farklı bir renk oluyor, her renkte ise farklı bir ‘sen’ var. Dallardaki her renkte, her anı da farklı bir yönün.

Baharı sevmek, seni sevmek…

The post İki Bahar appeared first on Sanat Duvarı.

 İlk başta ‘daha ne kadar dayanır?’ diye düşündüğünüz, sonradan ‘nasıl olsa dayanıyor’lara dönüşmüş aniden. Zamanın içinde kaybolmuş, hiç farkında olmadan kendinizi bir canavara çevirmişsiniz. Yüklerinizi taşıyanlar -yığdıklarınız- ses çıkarmıyor diye iyice salmışsınız kendinizi. Ama o işler öyle olmuyordu hani?

 Biri gelmiş, çekmecenizi kırmış. Her şeyiniz ortada, peki şimdi ne olacak?

 Ben söyleyeyim mi neler olacak? Asla toplamayacaksın o çekmeceyi, kimseler dokunmayacak uzun süre. Artık kimsenin senin yükünü taşımayacağı gibi kimse senin arkanı da toparlamayacak. Yavaş yavaş, ilmek ilmek sen gayret edip toparlayacaksın savrulanları. Hatta toplarken değerlerini fark edecek, onlara yeni şeyler katmak isteyeceksin ya da gereksizleri çıkarıp atacaksın arkana bile bakmadan.  Zaman içinde artık isteyen gelip dağıtsın, toparlanıp kalkmayı başaracaksın. Çekmeceyi gelip ilk kıran var ya… İşte o; seni sevendi., sana değer verendi.

 Aslında herkeste o çekmece var. Ben çekmece diyorum ama bu belki dolap, belki defter, belki valiz belki de kalbiniz ve aklınız. İnsan hayata nasıl geleceğini seçemiyor ama kendini nerede biriktirebileceğini seçebilir. Ben kendimi bir çekmecede biriktirmişim. Gelip ilk kıran da ya da kıranlar da beni en çok sevenlerdenmiş. Kendi kendine ayağa kalkmak, daha güçlü biriktirmek herkesin yaptığı bir şey aslında. (Yapabileceği!)

 Şimdi sizin çekmecenizi ilk kim kırdı düşünün? Siz kötülük yaptı zannederken aslında kim size destek çıktı?

 Eğer aklınıza biri gelmediyse, çekmece hala sağlam duruyor demektir ki bu aslında iyi değil. Umarım en kısa zamanda o çekmeceyi kıran, defteri okuyan, valizi açan, kalbinizi ve aklınızı ferahlatan(lar) karşınıza çıkar.

The post Fark Ettirmeden appeared first on Sanat Duvarı.

Daha ilkokul öğrencisi iken hem sporda, hem şiirde, hem de fen laboratuvarında büyük gayretler sarf ederek başarı peşinde koşan ama başarının öncesinde bütün o gayretleri mutlu olduğu için gösteren bir çocuktum.

Mutlu olmak… Kolay mı şimdi? O vakitler gerçekten kolaydı. 1980’lerin sonları, 90’ların başı bahsettiğim yıllar… Hani şu, akşam ezanı okunmaya başlar başlamaz sokaktaki oyununu bırakıp koşarak evine giden, elini yüzünü güzelce yıkayıp herkesle beraber yemek masasına oturan, kurma çubuğu ile kanalların ayarlanabildiği televizyonlarla dünyayı takip eden, Pazar sabahları çizgi film izlemek için bütün çocuk ahalisinin erkenden uyandığı, akşam televizyonun kapanış saatinde İstiklal Marşını hazır ol vaziyette söyleyip yatağa giren çocukların son jenerasyonuyum…

Mutlu olmak… Kolay mı şimdi?

O vakitler gerçekten kolaydı…

Mesela okul kantininde sıraya geçer, kimseyi itip kakmadan beklerdik. Simit ve gazoz ikilisi sadece karnımızı doyurmaz, mutlu ederdi.

Bir oyun esnasında bir arkadaşımızı kazara düşürdüysek, o ayaklanmadan, ‘’iyiyim’’ demeden, özrümüzü dilemeden oyuna devam etmezdik. Oyuna devam edemeyecek kadar kötü durumdaysa, biz de oyunu bırakırdık.

Mahalle maçlarında önce abilerimizi destekler ve içten içe bir gün o takımın oyuncusu olmayı hayal ederdik. Mahalle kavramı, şehir içinde eyaletlere bölünmüşlük gibi bir şeydi. Başka bir mahalleden birisi geldiğinde hemen fark edilirdi. Olası bir tehdit bize yaklaştığında güvendeydik. Çünkü abilerimiz vardı, korurlardı.

Okuldan dönüp annemizi evde bulamadığımızda sorun değildi. Komşu teyzelerimizden birinin kapısını çalardık. Bizi alır, doyurur, hatta uyuturdu. Nasihat edenimiz, sevenimiz, sevdiğimiz, sahip çıkan ve sahip çıktığımız değerlerin yürüyen, konuşan, yaşayan kitaplarıydı her biri… Allah sevgisini de, Allah korkusunu da, insana, doğaya, hayvanlara, zorda kalana karşı saygıyı da hep o abilerimizden, ablalarımızdan, komşu annelerimizden öğrendik. Her an eğitildik, eğitildiğimizin farkında olmadan, mutlu bir şekilde. Her şey öğretmenlerimizin üzerine yıkılmadı yani…

Mesela babam hep derdi; ‘’Bu dünyada modası geçmeyen tek şey dürüstlüktür’’

Annem derdi; ‘’Sana iyi davranan, seni seven insanları sakın incitme’’

Üstümüz başımız çamur içinde sokakta oynarken, pencerelerden balkonlardan bizi izleyen komşu annelerimizden biri seslenirdi; ‘’Çocuklar hadi biraz ara verin, buraya gelin’’

Mis  gibi yeni çıkmış poğaça, börek veya muhallebi… Belki birer elma, ya da salçalı ekmek… Dünyanın en lezzetli yiyecekleriydi, iştahla yerken arkadaşlarla birbirimize bakardık, aynı anda bitirip hızla oyuna geri dönmek için…

Memlekette zenginlik yoktu, hatta darbelerin sonrasına denk gelen çocukluğumuz aslında yoklukla mücadele eden bir döneme aitti. Ama işte mutluluğun şartı, maddi varlık değildi bizler için. Hiçbir siyasi ideoloji, hiçbir farklı düşünce o sokaklarda büyüyen bizlerin mutluluğunu elinden alamadı, alamazdı da… İzin vermezdi abilerim, ablalarım, annelerim… Çünkü çocuğa mutlu olmak, gülümsemek yakışırdı ve onlar sayesinde hepimiz yakışıklı büyüdük… Varlığımıza dem katan güzellikleri, ömür boyu taşımak üzere kuşanarak…

Mutlu olmak kolay mı şimdi?

O zamanlar gerçekten kolaydı…

The post Eskiden appeared first on Sanat Duvarı.

Yeni bir yazı dizisine başlamanın heyecanıyla ve aynı zamanda kadim bir bilginin sırlarına girmekle iyi mi kötü mü yaptım bilemiyorum.

Taşların oldum olası ilgimi çeken doğasına karşın, insanla girdiği ilişkide zamanı içinde gizleyen sessiz ve sır saklayan dostlarımız olduğunu düşünürdüm. Yazı dizisinin başlığını da bu yüzden ‘Sessiz Dostların Sesi’ koydum.

Haksız değilmişim, yaşlı dünyamızın en gizemli sırları bu taşlarda saklıymış, “ taşlar dünyanın DNA’ları, evrimin kimyasal mühürleridir”.(1) Diyor ‘ Değerli Taşlar Kitabı’nın yazarı Judy Hall… Meraklısı için birçok kaynak var elbette, ama ben bilimsel gerçeklerin hayatımızdaki yerini anlamlandıramadan özümseyemeyenlerden olduğum için öncelikle küçük bir araştırma yapmak durumunda kaldım. Kısaca anlatmak için çok çaba sarf edeceğim biraz zorlu bir konu aslında. Sıkıcı olmamasına özen göstermeye çalışacağım. Umarım başarırım.

Dünyanın oluşumu sırasında yaşananları göz ardı etmeden, fakat bu yazının konusuna da taşımadan, – es geçerek – direk taşların hafızalarına girmek istiyorum. Amacımız sırlara doğru yol almak. Taşlar gezegenimizin adeta hard diskleri çünkü… Milyarlarca yıllık bilgiyi, depolanmış sınırsız enerjiyi içlerinde tutmakta ve/ fakat öylece susmaktalar.  Sanki keşfedilmeyi bekleyen birer sanatçı gibiler, sanatlarını gösterecek, icra edecek bir yaratıcı göz aramaktalar. Küçük bir dokunuşla şaha kalkacak ve gerçek değerlerine kavuşacak birer tablo gibi her biri…

“ Onlar, yeryüzünün milyonlarca yıllık kayıtlarının tutulduğu minyatür depolardır; dünyayı şekillendiren kudretli güçlerin silinmez hafızalarını taşırlar. Bazıları olağanüstü basınca maruz kalmış, bazıları yerin derinliklerindeki odacıklarda meydana gelmiş, kimileri katman halinde oluşurken kimileri de damlalardan meydana gelmişlerdir.Tüm bunlar taşların özelliklerini ve işlevlerini etkilemiştir. Kristalize yapılar hangi biçimi alırlarsa alsınlar enerjiyi, özellikle de elektromanyetik dalga boyuntakileri emebilir, saklayabilir, bir noktaya toplayabilir ve yayabilirler.”(2)

Taşların işlenmeye başladığı devirlerden itibaren süsleme sanatı da işin içine girmiştir. Sadece kadınların değil, erkeklerin de parlak ve iri taşları takı olarak kullandıklarını biliyoruz. Ancak değerli taşların takı olarak kullanmak krallara ve din adamlarına tanınan özel bir ayrıcalıktı. Bir görev sonucu nişan almak gibi sebeplerde kullanılıyordu. İlk çağlarda kadın ve erkeklerin tılsım olarak taşları kullandıklarını da biliyoruz.

Elmas, Yakut, Zümrüt ve Safir gibi mücevher olarak kullanılan taşların sadece süs eşyası olma özelliği dışında koruyucu özelliklerinden de bahsedilmektedir kaynaklarda.

Akla şu soru gelmekte ; taşları değerli kılan nedir?

Taşların oluşum biçimleri farklı olduğundan ‘değerli veya yarı değerli taş’ olarak adlandırılmaları söz konusu olmuştur. “Modern bir kuyumcunun bakış açısıyla mücevherler, güzel ve değerli cisimler yaratabilmek için kesilebilen ve cilalanabilen mineral ya da organik maddelerdir.”(3)

En değerli mücevherler; Elmas, yakut, safir, zümrüt gibi oluşumu en zor olan, çok zor bulunan değerli taşlardır. Bu taşlar kendilerine has özelliklere sahip olmakla birlikte sert ve dayanıklıdırlar. Renkleri ve parlaklıklarıyla benzerlerinden hemen ayrılırlar. Onları değerli kılan bu özellikleriyle insanoğlunu adeta kendilerine âşık etmişlerdir. Dünyanın tarihine yön veren bir iktisadi değer olarak karşımıza çıkmışlardır. Merkantilizm döneminde Avrupalı tüccarlar yeni pazarlar aramak için yola koyulmuşlar, değerli madenleri ele geçirmekle ekonomik kalkınmayı bir tutmuşlardır. Altın ve gümüş elementine duyulan bu ilgi kapitalizmin başlangıcı olmuştur. Dünya tarihinde yeni bir sayfa açılmıştır bu değerli taşlar sayesinde… Yani taş deyip de geçmeyin…

Peki onları bu kadar paha biçilmez yapan nedir?

Bir bilgeden, mücevher bulmak için yardım isteyen fakir bir adamla ilgili eski bir Çin masalı vardır.

• Eğer dilediğin bu ise, der bilge
• Çakıl taşları bile mücevhere dönüşür.

Nasıl zengin olunacağını öğrenmek isteyen fakir adam bu yanıta üzülür. Ama asıl gerçek bir taşın bile kıymetli sayılabileceğidir. Çünkü o değeri veren insandır, asıl değerli olan da tabi ki sadece insandır. Bir elmas yüzüğe milyonlarca lira ödenir, ama onun kişiye bir faydası dokunmaz. Hasta olsa iyileştirmez. Karnı acıksa yemek olarak yiyemez. Madde olarak cam kesmeye yarar, ama değiş tokuş aracı olarak milyonlar eder… ! İronik görünen bir durum aslında…

Değerli taşların bu kadar talep görmesinin nedeni az bulunmalarıdır. Nadir bulunma iktisat teorisinde ilk öğrenilen ve öğretilen bir durumdur. Kaynaklar kıttır fakat insanın istek ve arzuları sonsuzdur. Amaç bu iki olgu arasında rasyonel bir yol bulmaktır. Ekonomi ilimi bunun için vardır.

Örneğin; Pirit taşı altından daha parlak ve daha çekicidir. Ancak çok kolay bulunabilmektedir. Bu nedenle altınla kıyaslanamayacak bir eder farkına sahiptir. Elbette altını altın yapan onun bir element oluşu ve yapısındaki temel özelliklerdir.
Pirit taşı ise altın renkli olduğundan ona “ahmak altını” bile denmektedir.

Konumuz bu değerli mücevherler değil ne yazık ki. Biz daha az bilenen diğerlerine göre az değerli taşlarla ilgileneceğiz bu yazı dizisinde. Daha az bilinenlerle…

Gümüş elementine yakışan, onu güzelleyen ve şifa verdiğine inanılan daha mütevazi taşlarla…

Görüşmek üzere…

• (1) Değerli Taşlar Kitabı; Judy Hall
• (2)age.
• (3) Dünyanın Hazineleri, Değerli Taşlar Koleksiyonu Ansiklopedi

The post Sessiz Dostların Sesi appeared first on Sanat Duvarı.

Evet evet, size diyorum!

Kendinizi güçlü, duyarlı, namuslu, akil, sevgi dolu, başarılı buluyor olabilirsiniz… Ama ben, kendim de dahil olmak üzere bu saydığım birçok özelliği göremiyorum toplumu oluşturan bireylerde…

Madem kutlanılan bir doğum gününüz var, madem insan olarak bu dünyaya gelerek şereflendirildiniz, gerçek var oluş-var ediliş sebeplerinizin hakkını ne zaman vereceksiniz?

Konuyu biraz şöyle açalım, birkaç sual ile;

• En son ne zaman birisine gerçek ve karşılıksız bir iyilik yaptınız?

• Bir sokak hayvanını doyurmuşluğunuz var mıdır?

• Starbucks’ta en ucuz kahve ne kadar?

• Türkiye’de yılda 4,5 milyon ekmek çöpe gidiyor, haberiniz var mı?

• Siz hiç iki metre karda ayağınızda terlikle, üşümemek için giydiniz eski, kalın çoraplar komple su almış şekilde okula gittiniz mi?

• Afrika’da her dakikada bir çocuk sıtmadan ölüyor, sebebi nedir biliyor musunuz?

Bu soruların doğru cevaplarını bilip bilmemeniz değil aslında beni ilgilendiren… Gözleriniz gerçekten etrafında dönen dünyayı görebiliyor mu, yoksa egonuz seçici davranmanızı mı sağlıyor?

Kafa yorsak biraz, toplumun bir bireyi olarak; ASLINDA BİR ŞEYLER YAPABİLİRİM bilinci ile başlasak sabahlara… ‘’Damlaya damlaya göl olur’’ desek de birlik olabilsek… Yetimleri, fukaraları, doğayı, dünyayı bizlerin sevgisine ve ilgisine muhtaç olan her şeyi gerçek dokunuşlarla sarsak şöyle sımsıkı… Neler değişir farkında mısınız?

Bence;

• Kendisini yalnız hisseden insanlar azalır

• Kendisini değersiz hisseden çocuklar azalır

• Doğa yaptığımız onca işkenceyi bir kenara koyup yeniden bize kollarını açabilir

• Geleceğin yetişkinleri çok daha güzel şeyler öğrenerek büyürler

• Sokak hayvanları çaresizlikten ölmez, hastalanmaz, kimseye de saldırmaz

• Çaresizlikten yalan, yanlış yollara düşen insanlar azalır

• Cezaevlerinde mahkum sayısı azalır

• Üreten, saygı duyan, sevgi besleyen, toplumsal hayata artı değerler katan insanlar çoğalır

• Senin çocuğun, benim çocuğum, çocuklarımız korku ile değil umut, cesaret, sevgi ve herkes için güzel bir dünya felsefesi ile yaşamayı öğrenirler…

Lütfen… Ama lütfen…

İnsan olma şerefine nail olmuş olan sen, insanlık adına yapabileceklerini göz ardı etme… Fikirler ek gönül bahçene ve paylaş… ve sonra yola çık umut ve inancı alarak yanına…

SEN YETER Kİ İNSANLIK ADINA GÜZEL ŞEYLER DÜŞÜN…

FİKRİNİ YEŞERTECEK MECRA İLLÂ Kİ BULUNUR…

The post Var mısın Gerçekten? İspat Et! appeared first on Sanat Duvarı.

     Ben vedaya mahkum olanlardanım şimdilik. En sevdiklerim de dahil hep birinin gidişini izledim. ‘‘Kal’’ diyebildiklerim de vardı, demek için hiç fırsatımın olmadıkları da. Kimilerinin dönme ihtimali vardı, bekledim. Kimileriyse dönülmez yerdelerdi, ben yine bekliyorum. İşte hayat denilen bu kadar tuhaf. Bazen anlamsız olduğunu bilsen de yaparsın. Ne tamamen mantığı kabul edebilir bu hayat, ne de tamamen duyguyu. Her şey için ayrılmış bir parçaya sahip. Aklına gelmeyecek ve biri söylese bile aklının almayacağı şeyler var.

      Ölüm mesela… Herkesin bitiş çizgisi bu dünya için. İnsanlığın en büyük gerçeği. Fakat kimsenin yürekten kabullenemeyeceği bir durum. İnsan beyni, karşısında nefes alan, gülen, bakan bir bedenin bir gün toprağa gömülüp orda çürümeye mahkum olacağını sindirebilecek kadar güçlü değil sanırım.

     İşte bu yüzden hayat denen süreci kimse anlatamaz ve anlayamaz. Çünkü yaşanılanlar ne kadar gerçek olsa da bunu hayale veya kabusa çevirmek için çırpınan bir beynimiz var.

     O halde her gün mutlu uymak ve umutla uyanmak lazım Azizim..!

The post Hayat Mı Nedir? appeared first on Sanat Duvarı.

Sepetteki balık göz dikermiş nehirde yüzen eşine.
Ağacın tepesindeki sığırcık büyüklenirmiş böceğin önünde.

Güçlü kartalın pençesini yiyince ensesine,
Tek lokmalık yemcikmiş meğer avcı olanın midesinde…

Not: Sığırcıkgiller, Omurgalı hayvanlardan Kuşlar sınıfının ötücükuşlar üst familyasına giren bir familyasıdır. Dünyanın hemen hemen her yanında sürü halinde yaşarlar, kış mevsiminde sıcak bölgelere göç ederler. Sesleri çok güzeldir, lekeli renkli dişiler ötücüdür. Gagaları düz ya da hafifçe aşağıya doğru kıvrıktır. Tüyleri yumuşak ve parlaktır. İnsana sokulgan kuşlardır. Böcek, kurkçük, solucan ve meyvelerle beslenirler. 32 cins ve 125 kadar türü vardır.

SIĞIRCIK KUŞLARI NEDEN TOPLU UÇAR?

Sığırcık kuşlarının bir anda yön değiştirerek çarpışmadan gerçekleştirdiği toplu uçuşlarının sebebi henüz bilinmiyor. Bu konuda yapılan yorumların en başında, akrobatik gösterileri andıran uçuşlarının yağmur ve fırtına öncesi gerçekleştiği yönündedir. Bir diğer yoruma göre atmaca, şahin, doğan gibi yırtıcı kuşlardan korunmak amacıyla kalabalık uçuşlar yaptıkları şeklindedir.

İşte sığırcıkların akşam üstü yaptıkları iddia edilen dansı. Neden yaptıklarını tam olarak bilemesek de, hayatta kalmak için olduğunu düşünmek gayet de mantıklı…

https://www.youtube.com/watch?v=qha6nUvgZoU

The post Sığırcık Masalı appeared first on Sanat Duvarı.

18 Kasım Pazar günü İzmir- Adnan Saygun Sanat Merkezi’ndeydik.  22 Eylül’de Tekin Yayınevi ve İzmir Büyükşehir Kütüphaneler Şube Müdürlüğü işbirliği ile başlatılan ‘Aydınlanma ve İnsan’ konulu felsefe seminerlerinin beşinci haftasında kapanışı konuşmalarıyla Türkiye Felsefe Kurumu Başkanı Prof. Dr.   Ionna Kuçuradi yapmış oldu.

Kuçuradi, sahneye alkışlar içerisinde geldiğinde o kadar çok duygulandım ki kendisinin öğrencisi olduğum için bir kere daha gurur duydum. 1936 doğumlu olan Kuçuradi, ilerleyen yaşına rağmen iki saat ayakta konferansını sundu. Konferansı Aydınlanma, Etik ve İnsan temalıydı. Maltepe Üniversitesi’nde İnsan Hakları ve Toplum Bilimleri Enstitüsünün Başkanlığını da sürdüren hocamızı dinlerken günümüz dünyasının en önemli sorunlarının kaynağında yeterli bir aydınlanma ve etik bilgisinin olmadığını düşündüm.

NEDEN AYDINLANMA ve NEDEN ETİK?

Aydınlanma zihinsel bir süreç, etik ise ahlaki bir tavır alıştır. Zihinsel uyanış  ve ahlaki değerler bireyin insan olma sürecinde kişisel olgunluğu ile ilgilidir. Zihinsel aydınlanma ile ahlaki olgunluk arasında doğrudan doğruya bir bağ var.

Bazı kişilerin ahlaktan yoksun olduklarını söyleriz ; aslında bunun en temelinde zihinsel aydınlanmanın söz konusu olmadığını yine bize felsefe öğretir.

Bir esnaf düşünelim ki iyiliklerini bir çıkar beklentisi ile yapar. Yine bir esnaf düşünelim ki iyilikler sunar. Ancak bu iyiliklerinden herhangi bir menfaat çıkar beklentisi içerisinde değildir. Oysa her ikisi de esnaftır, görülen o dur ki yaptıkları iyiliktir; ama sadece çıkarsız yapılan iyilik etiktir.

İnsan felsefesinin babası Sokrates, erdemlinin  bilgi sahibi olduğunu söyler. Bilgili birinin asla kötülük yapamayacağını da belirtir. Kuçuradi’yi dinlerken Sokrates’in bu ifadesini çok daha iyi idrak ettim. Aydınlanmış bir kişi  zihnen kendi bakış açısını oluşturup, duydukları ile değil; edinmiş olduğu sağlam dayanaklı verilerle hareket edip daima sorgular. Sorguladığı için de iyiyi kötüden ayırt edebilir. Gerekçelerinin dayanakları olduğu için bilgi sahibidir. İradesi, akılla bilgiyle taçlanınca etik anlamda her zaman iyiden yana tavır alacaktır.

O halde, bugünün dünyasında bunca savaşların kötülüklerin en temelinde ahlaki yoksunluk ve gerçek anlamdaki bilgi eksikliğinin varlığı söz konusudur.

Gerçek anlamda bir aydınlanma, kişinin kulaktan dolma bilgilerle onun bunun bakış açısıyla hareket etmemesidir. Ne garip değil mi, falcıların medyumcuların gaipten haber verenlerin çoğaldığı toplumda bizlere emanet edilen aklın değerinin farkında mıyız ki?

Ionna Kuçuradi,  insanın aydınlanma serüveninin ne olduğuna,  etik  manada nasıl ahlaki tavır alırız sorgulamasını cesaretle yaparak değerler eğitimine ömrü hayatını vakfetmiştir.

‘Geçip giden zamanları bir yerde bulsam…’

Konferanstan sonra kendisiyle eylediğim hasbihâlle hasret giderdim.  Yaş bereketine eren hocamız ile anılar tazelendi.

Hey gidi yıllar hey!..

Bizlere felsefeyi sevdiren, düşünme ve sorgulama eylemlerinden asla vazgeçirmeyen Kuçuradi’ye en kalbi teşekkürlerimi bir de sizlerin huzurunda söylemiş olayım.

Aydınlanma, bir zihin yolculuğu olup zaman zaman yalnızlığı gerekli kılar. Düşünen merak eden sorgulayan bireyler yetiştirmek ve kendimizi de bu uğurda yetiştirmek yani aydınlanmak için felsefe ile ilgilenmek şiarımız olmalı; aydınlandıkça daha özgürleşeceğiz. Siyaset bu kadar hırçın yapılmayacak, değerler fazlası ile hakkettiği saygınlığı geri kazanacaktır. Sanat da felsefesiz olmaz. Daha kaliteli sanat hayatımız için felsefi bir aydınlanmaya çok ihtiyacımız var.

Öyleyse, ne kadar çok aydınlanma o kadar çok ahlaki olgunluk ve kaliteli sanat !..

The post Sanat Da Felsefesiz Olmaz appeared first on Sanat Duvarı.

İzmir’e gezmek için gelip 1 hafta gibi uzun bir tatiliniz var ve hiç de öyle otelde binekleyip akşam da Alcancak veya Karşıyaka’da çıkıp içmeye niyetiniz yoksa İzmir’de gezilecek yerler konusunda iyi bir rehbere ihtiyacınız var demektir. İşte, bu makale size bu İzmir rehberini sunacaktır. Unutmadan bu arada Alsancak ve Karşıyaka’da birer akşam eğlenmekten vageçmeyin J Ancak şunu da unutmayın ki, İzmir bu iki eğlence yerinden ibaret değildir. İzmir’de gezilecek yerler o kadar fazladır ki saymakla bitmez.

Şimdi, size mutlaka ama mutlaka İzmir’de görmeniz gereken yerlerden en önemlilerini sıralacağım. İçlerinden hangilerini göreceğinizi seçmek tamamen sizin elinizde. Şüphesiz hepsini gezemeyeceksiniz. İzmir’i gezmeye başlamadan önce bir İzmir gezi planı çıkarıp bu plan doğrultusunda İzmir’i gezmenizi tavsiye ederim.

Alsancak

İzmir’de genci, yaşlısı 7’den 77’ye herkesin eğlenmek ve vakit geçirmek için tercih ettiği en önemli yer Alsancak’tır. Alcansak Sahili’nde yan yana sıralanmış birbirinden güzel çok sayıda mekan bulunmaktadır. Bu mekanlarda yemek yiyebilir, çay – kahve içebilir, alkollü içeceklerden istediğinizi yudumlayabilirsiniz.

Alsancak Sahili’ndeki cafelerde karnınızı doyurup Alsancak Sahili’nde küçük bir yürüyüş gerçekten çok zevkli olacaktır. Ardından Alsancak’ın arka sokaklarına geçip alışveriş yapabilir, kültürel ağırlıklı mekanları ziyaret edebilir, hatta yürümek konusunda sorununuz yoksa Sevgi yolu’na kadar tabanlara kuvvet diyebilirsiniz. Sevgi Yolu’nda sizi birbirinden güzel onlarca takıcı ve kitapçı beklemektedir. Bu güzel takıları kaçırmayacağınızı düşünüyorum.

Sevgi Yolu yürüyüünden sonra tekrar Alsancak’a dönüp burada kalıp akşamleyin Alsancak barlarında eğlence seviyenizi biraz daha yükseltebilirsiniz.

Kordon Boyu

İzmir denilince akla ilk gelen yerlerden birisi de Kordon’dur. Kordon Boyu hemen hemen herkes tarafından az çok bilinen bir yerdir Türkiye’de. Kordon, İzmir’le özdeşleşen mekanlardan en önemlisidir.

Kordon Boyu’nu Alsancak ile birlikte düşünmek gerekir. Alsancak Sahili’nin ismi olan Kordon’da her yaştan insan doyasıya eğlenmektedir. Özellikle gençlerin tercihi olan Kordon Boyu’na uğramadan İzmir’i gezdim demeyin.

Kemeraltı Çarşısı

Kemeraltı Çarşısı İzmir’in en ünlü alışveriş yeridir diyebiliriz. İzmir’in merkezi Konak’ta bulunan Kemraltı Çarşısı çok bilinen bir İzmir turistik yeridir. Çarşıda pek çok ürünün toptancısını bulabilir, normal şartlarda çok pahalı olan ürünlerin kaliteli ve daha ucuzunu bulabilirsiniz. Tabi, bunun için arka sokaklara girmöeniz gerekmektedir. Akdi takdirde ana güzergahlarda o kadar da ucuz alışveriş yapamayabilirsiniz.

İzmir Saat Kulesi

İzmir’in tarihi simgelerinden birisi de meşhur Saat Kulesi’dir. Tarihi çok eski olan İzmir Saat Kulesi İzmir’e gelip de herkesin mutlaka gördüğü bir eserdir. Çünkü Konak Meydan’da bulunan Saat Kulesi’nin bir yanında vapur iskelesi, diğer yanında Kemeraltı Çarşısı ve daha pek çok gezilecek görülecek İzmir mekanlarının başlangıç noktası olması bakımından herkes tarafından görülür ve bilinir.

Siz de İzmir’e gelip de Saat Kulesi’nin dibinde bir fotoğraf çektirmeden İzmir’e gelmiş sayılmazsınız. Ne de olsa tatil biter fotoğraflar kalır. Öyle değil mi?

İzmir Plajları

İzmir’de gidebileceğiniz o kadar çok plaj vardır ki, en iyisi ben size hepsinin ismini vereyim; siz istediğiniz İzmir plajına yüzmeye gidin. Sizin bulunduğunuz noktaya yakın bir plajı seçmeniz yolda geçireceğiniz vakit açısından daha avantajlı olacaktır. Ayrıca şunu da bilin ki, İzmir plajları ve İzmir:’in denizi gerçekten temizdir ve gönül rahatlığıyla tüm İzmir plajlarında yüzebilirsiniz.

• Çeşme
• Çeşme – Ilıca
• Çeşme – Şifne
• Dikili
• Dikili – Çandarlı
• Foça
• Karaburun – Balıklıova – Mordoğan
• Menderes – Özdere – Gümüldür
• Selçuk – Pamucak
• Seferihisar – Akkum
• Urla – Çeşmealtı
• Urla – Klizman
• Yassıca Ada

İzmir’de Gezilecek Diğer Yerler

İzmir’de gezip görülecek o kadar yer var ki, hepsini tek yazıya sığdırmak zor oldu. En iyisi siz fırsat bulduğunuz kadarıyla dilediğiniz yeri gezebilirsiniz. Aşağıda yer alan İzmir’de gezilecek yerler içerisinde hepsini gezmek gerçekten bir harika olacaktır.

• Agora
• Tarihi Asansör
• Kıbrıs Şehitleri Caddesi
• KültürPark
• Güzelyalı Sahili
• Teleferik
• Balıklıova
• Karaburun
• Smyrna Antik Kenti
• Bayraklı Sevgi Yolu
• İzmir Arkeoloji Müzesi
• St. Polycarp Kilisesi
• Pasaport Vapur İskelesi
• İnciraltı
• Efes Antik Kent
• Kent Ormanı
• İzmir Tarih ve Sanat Müzesi
• İzmir Resim ve Heykel Müzesi
• İzmir Doğal Yaşam Parkı (Hayvanat Bahçesi)

The post İzmir’de Gezilecek Yerler appeared first on Sanat Duvarı.

The post Boşluk Olmak appeared first on Sanat Duvarı.

İlkbahar, İlk aşk, ilk yalan, ilk kırıklar. İsimler hep değişti, Dolaptaki raflarından inmeyi bekledi giysiler. Yavaş yavaş eskidi. Eskimek; ötekilerce kıymetsiz ve diğerleri önemli… Çünkü anlamak değildi gaye, kurtulmaktı sorunlardan ve bir süre sonra unutmaktı sadece. Eski bir anıdan başka ne olabilirdi ki onlar.

Eski kıymetli! İnsan eskiden acı duymaz. Eski! Bir özlem, Eski! Hatıralar, Eski! Kötüde olsa anlaşılmış doğrular.

Biz şu anda boğulduk. Anda görmeyi fark edemedik. Ana yenildik ve ne kadar sığ bir liman olduğunu bilemeyip ana saplanıp kaldık.

Eskiyle yoğrulduk eskiyle doğrulduk. Ve bir zamanlar diyerek hep geçmişle avunduk. O karşı konulmaz, o vazgeçilmez o şaşalı günlerden cesaret bulduk…

Hüsran!

Yeter artık…

Ben seninle başlamak istiyorum. Yeni eskiler oluşturmak, onlara boğmak bir ömrü ve bir gün veda edeceksem… Bu! Dünya ya olmalı. Eskilerim senli, seninle dolmalı en güzel yanlarım bu güzelliklerle huzuru bulmalı.

Diğer eskileri kirlettiler… Çünkü değiştirdiler.

Lakin kaybettikçe döndüler

The post Seyr-ü Sefer appeared first on Sanat Duvarı.

The post Sanat Aşkı appeared first on Sanat Duvarı.

Yazdığını dert ediniyorsan, dert edindiğini yazıyorsan, kıymeti var yazılanın.

Derler ya: Dertli söylegen olur.

Yazan insan, derdi olan insandır.

Ne demişler: İçiyorsak sebebi var!

Aynen öyle: Yazıyorsak sebebi var!

Lise ikinci sınıfta, bir hikâyede okumuştum.

Hikâyenin kahramanı, sigara tiryakisiydi.

Sigara içmeden nasıl uyuyabildiğine hayret ediyordu.

En büyük korkusu, kabirde sigarasız kalmaktı.

Yazmak, böyle bir tutkudur.

Yazan insan, “iradesini aşan güçlü bir coşku” ile sarılır kalemine.

Hastalanmaktan ya da ölmekten değil; hastanede veya kabirde, kalemi ve kâğıdı koklayamamaktan, klavyesine dokunamamaktan korkar.

Yazıları için, kimseden teşekkür beklemez.

Yazarak, duygularını ve düşüncelerini anlatma fırsatı bulur.

Biz, ona “yazar” desek de; yazmak onun için bir meslek değil, yaşam kaynağıdır.

“Niçin yazdın?” diye sorsanız ona, alacağınız cevap şu olur: “Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem kâğıt aldım. Oturdum. Ada’nın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.”

Geçenlerde, evine ziyarete gittiğim, eskimeyen bir dostumun kütüphanesinde, bir edebiyat dergisi gördüm.

Dergiyi incelerken, çok mutlu olduğumu söylemeliyim.

Dostuma, bu tür dergilere sahip çıkılması gerektiğini söyledim.

Sahip çıkmak için satın almak yeterli değil; okumak, okutmak, yorum yazmak, eleştirmek, teşekkür etmek, mail atmak, mektup yazmak gerekli.

Fikirlerine katılmıyorsundur, ne güzel!

Farklı düşünen dostlarınla, edebiyatın nezahet ve nezaketi içerisinde sohbet etmek hem lezzetli hem de doyurucudur.

Yenidünyalara açılır, yeni tatları duyarsın.

Okuyan ve yazan insanlar; dertli, değerli ve dolu insanlardır.

Duygularını yazıya döken insan, derdini anlatmak için kalem ya da klavyeden başka bir nesneye ihtiyaç duymaz.

Şiir, roman, hikâye, deneme, makale, tiyatro…

Edebiyat ile yürekten ilgilenen insan; kötülük yapmayı düşünemez, beceremez.

Çocuklarımızın, ruhen sağlıklı ve güzel ahlaklı yetişmesini istiyorsak; onlara edebiyatı sevdirmeliyiz.

Sadece kitap okumayı değil, edebiyatı sevdirmeliyiz.

The post Edebiyat Mutluluktur appeared first on Sanat Duvarı.

Klasik Türk Müziği eğitimi alan Ali İnsan gelecekte gurur duyacağımız sanatkarımız olacaktır, dileğimiz bu yönde…

Bahsettiğim türküyü tırnak içinde başlık olarak yazmış bulunuyorum. Bu türküyü ben Hüseyin Turan’dan dinlemiştim.

Her türkünün olduğu gibi muhakkak ki bu türkünün de yaşanmışlığı vardır. Herkes kendi yaşanmışlıklarını bir şekilde buluveriyor, türküde; haksız mıyım?

Türküyü dinlerken altın yüzüklerimiz hiç kırılmasın; ümitlerimiz hiç solmasın diye dilekte bulunurken türkülerin evrensel sevgisinde Ali İnsan’ı geleceğin Mozart’ını tanımanın sevincini yaşıyorum.

Türküyle, sanatla, sevgiyle hoşça bakınız zatınıza…

The post Altın Yüzüğüm Kırıldı appeared first on Sanat Duvarı.

Siyasetin boğucu hırçın dili yorgun gönüllerimizi daha da hırpalarken tam da böylesi bir ortamda şiire tutunmak, şiirle nefeslenmek yüreklerimizi tazeleyip gençleştiriyor.

Her şair, kendi içsel yolculuğuna bizi de dahil ederek; birkaç dakikalığına da olsa bizlere farklı bakış açıları kazandırırlar.

Geçen akşam Milas Ören’de bir şiir akşamı ziyafeti vardı. Melih Cevdet Anday’ın şiirleri okundu.

Şairleri simyacılara benzetmek ne kadar doğru olur bilinmez lakin şiirin kişiliği değiştirip dönüştüren harika bir yönünün olduğunu söyleyebiliriz.

Belki bu zamanlarda daha çok sanat daha çok şiir ile ilgilenmek ulus olarak hepimize daha iyi gelecek; çünkü her anlamda meşakkatli bir dönemden geçiyoruz.

Farklılıklarımız zenginliklerimiz olması gerekirken birbirimizi ötekileştirmenin diğer adı olup çıkıyor. Halbuki bu zamanlar ne çok kenetlenmeliyiz.

Şiirleri birer vesile bilelim; daha barışçıl daha sevgi dolu olabilmek için, ne dersiniz sevgili okur?

The post Şiire Tutunmak appeared first on Sanat Duvarı.

Bir yönetim biçimi olarak, demokrasinin dünyadaki mevcut uygulanış şekillerine bakılırsa, bu tartışma gelecek asırlar da devam edeceğe benzer.

Demokrasinin temel unsurlarından biri, farklı görüşlere sahip siyasi partilerin varlığıdır.

Kapsamı ve tanımı hakkında farklı görüşler bulunsa da siyasi parti;

“Belli bir siyasi program üzerinde birleşmiş kişilerin, bu programı normal seçim yoluyla gerçekleştirme amacı güderek kurmuş oldukları resmî bir örgüttür.” (1)

Tanımdan da anlaşılacağı üzere siyasi parti, gizli ve yasal olmayan faaliyetlerde bulunmaz.

Hazırladığı programı, halkın desteğini alarak gerçekleştirmeye çalışır.

Aliya İzzetbegoviç; “Evet, siyasi partiler mükemmel araçlar değildi. Ancak dünya henüz daha iyisini keşfedememişti.” der. (2)

İnsanlık, daha iyi demokrasiyi keşfedene kadar bu tartışma bitmeyecektir.

Ülkemizde ve dünyada yaşanan her hadise, bize net olarak şunu göstermektedir: Demokrasiden başka yol yoktur.

Demokrasi dışı her eylem ve söylem, arkasında kim olursa olsun kaybetmeye mahkûmdur.

Şeyh Edebali’ye isnat edilen meşhur bir söz var: “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.”

“Devlet; başta yürütme, yasama ve yargı erkleri olmak üzere, yerel yönetimleriyle, üniversiteleriyle, sendikalarıyla, vakıflarıyla, sivil toplum kuruluşları ve dernekleriyle ayrı görevleri olmakla birlikte, üst amaçta birbiriyle uyumlu çalışması gereken bir organizasyondur.” (3)

Bu organizasyonun görevi, insanların –hatta hayvan, bitki gibi diğer canlıların da-  haklarını korumak ve ihtiyaçlarını karşılamaktır.

Şahsî, manevî, siyasî, iktisadî ve sosyal hak ve hürriyetlerini her hangi bir endişe duymadan yaşayabilen insan, mutlu insandır.

Mutlu insanlardan oluşan toplum; mutlu ve geleceğe güvenle bakan toplumdur.

Ülkemizde muasır ve müreffeh medeniyetler seviyesinde bir demokrasi istiyorsak, toplum olarak bizlere düşen görevler var.

Demokrasi her şeyden önce bir hayat felsefesi ve yaşam biçimidir.

Eşitlik, sorumluluk, farklılıklara saygı, hoşgörü, dürüstlük, iş birliği, çeşitlilik…

Bir toplumun demokratik seviyesini anlayabilmek için bunlar vb. değerlerin o toplum tarafından ne kadar benimsendiğine bakmak gerekir.

Cinsiyeti, milliyeti, memleketi, mezhebi, meşrebi, mesleği farklı olan herkese, Hakk’ın kendisine vermiş olduğu hak ölçüsünde saygı duymamız gerekir.

Saygı duymak, evrensel hukuk prensipleri içerisinde insanların fikirlerini ifade ve mesleklerini icra etmelerine fırsat vermek demektir.

Devletin yasama, yürütme ve yargı erkleri kanun koyucu ve uygulayıcı olarak milletinin huzur ve güvenini temin etme adına önlemler alır; aldığı önlemlerde “adalet” düsturuna dikkat eder.

Toplum ise ailevî, ticarî ve sosyal hayatlarında; duyarlılık, adalet, aktif katılım, yardımseverlik, anlayış ve müsamaha gibi demokratik değerleri içselleştirmek suretiyle devlete yardımcı olur.

KAYNAKLAR:

1. Anadolu Üniversitesi, Açıköğretim Fakültesi, Siyaset Sosyolojisi Ders Kitabı
2. Aliya İzzetbegoviç Belgeseli, Yönetmen: Mahmut Fazıl Coşkun
3. Anadolu Üniversitesi, Açıköğretim Fakültesi, Yerel Yönetimler Ders Kitabı

NOT: Resim, pixabay.com adresinden alınmıştır.

The post Demokrasi ve Toplum Üzerine Notlar… appeared first on Sanat Duvarı.

Okullar açılmadan bu okulun çocuklarını sevindirmek istiyoruz. Bir çocuğun gülüşü yarına atılacak bir umut taşı demektir… Yarınlarımıza sahip çıkalım…

6 Badminton raketi
1 set Badminton Topu
5 Basketbol Topu
5 Futbol Topu
5 Voleybol Topu
6 Masa Tenisi Raketi
100 Adet Masa Tenisi Topu
5 Adet Tekli Atlama İpi
12 Adet Antrenman Çanağı ( 2 renk )
10 Adet Antrenman Hunisi ( 2 renk )
20 Adet Antrenman Yeleği ( 2 renk )

iletişim adresi: maigercek@hotmail.com

The post Orada Bir Köy Var Uzakta appeared first on Sanat Duvarı.

Paris sokaklarında çınlayan ses, “Modi”. Bohem bir yaşam tarzı, ağır sağlık sorunları, günümüzde paha biçilemeyen eserlerini birkaç içkiye satan, yaşamını önemsemeyen ressam… Dönemin diğer ressamları güzel bir şekilde yaşarken bu yaşantısını kendisinin seçtiği kelimeleriyle “Samimi olarak söylüyorum, hayatım umurumda bile değil.” demesinden anlaşılıyor.

Hayatını yoklukla geçirirken yaşamını idame etmek için resim dersleri vermeye başlar Modi. Bu dersleri sırasında hayatını değiştirecek, genç bir öğrenci olan Jeanne Hébuterne ile tanışır.

Yaşadıkları bağlılık sonucu tuvale dökülen renkler. Modigliani’nin belki de tek aradığı bilinçaltı, doğadaki en ulvi şey olarak gördüğü insan yüzü: uzun boyunlu kadın. Söz vermişti Modi “Ruhunu görebildiğimde, gözlerini de çizeceğim.” Bu mu etkilemişti onu? Kim bilir kaç kere sordu kendine cevabını bulamadı. Neden Modigliani? Daha rahat bir hayat sürebilirdi. Onun boş vermişliğinde kayboldu. Sızdığı gecelerde onu bulup çıkardı. Evladını hiçe sayıp onun peşinden gitti. Zorluklar çekti. Neden Modigliani?

Sessiz bir Paris gecesi…
Tuvale dökülen renkler, uzun boyunlu kadın, ölümün koynundaki ressam.
Mutluluk mu? Hüzün mü?
Sessiz bir Paris gecesi…
Ayrılığa ancak 2 gün dayanabilen kadın, rüzgâr, boşluk ve yan yana üç beden…
Son mu? Sonsuzluk mu?

NOT: Bu ilginç hayat hikâyesini, yönetmenliğini Mick Davis’ın üstlendiği, başrolünde Andry García ve Elsa Zylberstein yer aldığı “Modigliani” adlı yapıtta izleyebilirsiniz.

The post Uzun Boyunlu Kadın appeared first on Sanat Duvarı.

Sanatı olmayan bir milletin hayat damarlarından birinin kopuk olduğunu her geçen gün daha iyi idrak edebiliyoruz.

Farkında mısınız çok daha agresif kişiler olduk, hayatımızda sanatsal çalışmalardan çok daha fazla siyasi görüş farklılıkları ile yorgun, bitap düşüyoruz.

Sanatın kendisi bizzat hayat enerjisi; işte bu enerjinin müze olarak kalıcı olması için çırpınan güzel yüreklileri tebrik etmek bizim üzerimize bir görevdir. Allah onların bu çalışmalarını bereketlendirsin.

Ağustosun ilk haftasında Yakın Doğu Üniversitesi tarafından toplum sanatla buluşup kaynaşsın amacıyla modern sanat adına Kıbrıs Modern Sanat Müzesi’nin temelleri atıldı.

Sanatsal çalışmalara yapılan katkılara hepimizin destek vermesi gerekiyor. Kıbrıs bizim yavru vatanımız; oradaki başarılarla da gurur duyuyoruz.

Sanatın iyileştirici gücünün farkındayız. O halde daha çok sanat daha çok huzur !..

The post Kıbrıs’ta Modern Sanat appeared first on Sanat Duvarı.

The post Leyale appeared first on Sanat Duvarı.

Eğer şimdiye kadar verdiğiniz cevaplar işe yaramadıysa; o halde gelin cevabı birlikte arayalım.

Kararlarınızı verirken genellikle göz ardı ettiğiniz, buz dağının görünmeyen bir tarafı vardır. Cevaplarınızı bulamamanızın sebebi de aslında bu ihmal edilen kısımdır.

Buz dağının görünmeyen tarafı nedir?

Paul MacLean’ ın  3’ lü beyin teorisine göre beyin; Neo Korteks  (Düşünce ve Zeka), Limbik Sistem (Duygular , Hafıza), ve Beyin Sapından (İlkel Beyin, İç güdüsel) oluşur. Buz dağının görünmeyen tarafı bu teorideki ilkel beyindir.

Düşünceleriniz bilinçaltınızdaki inanışlara göre etkinlik kazanır. Bilinçaltınız size ilk şu soruyu sorar.

Bu düşünce beni güvende tutabilir mi?

İlkel beyin sizden aldığı cevaba göre duygularınızı da yönlendirir. Bilinçaltı kendini dalgalı bir denize bırakmak istemez. Onun için her şey net olmalıdır.  Hani derler ya gerçekten isteseydin olurdu. İşte gerçekten istememiz aslında fikrimizden fayda sağlayacağımıza inanmamıza bağlıdır. İlkel beyniniz ikna olmadıysa çalışmalarınızın sonucu genellikle olumsuz sonuçlanır. Çünkü biz aslında faydaya inanırsak tam anlamıyla harekete geçeriz. İnançla birlikte Limbik Sistemde oluşan olumlu duygular başarıya ulaşmamıza yardımcı olur.

Kısaca özetleyecek olursak; beynimizde yeşeren bir düşünce ilk olarak bilinçaltımıza gider oradaki inanışımıza göre duygu kazanır. Bazı şeyleri değiştirmek istiyorsanız, bilinçaltınızdaki düşüncelerinizden işe başlayabilirsiniz.

Peki, bilinçaltınız sizce ne zaman şekillenmeye başladı?

0-6 yaş arasındaki çocuklar ebeveynlerden edinilen bilgi ve inanç kalıplarını almaya açıktır. Gerçek ile hayali ayıramazlar. Çünkü çocukların sorgulama yönü gelişmemiştir. Bu yüzden her söyleneni gerçek olarak kabul ederler.

Kendisini keşfedenler bilinçaltındaki inanışları değiştirebilirler. Geç kalmış değilsiniz. Bilinçaltınıza doğru mesajı verin. Kendinize güvenin içinizdeki güce ulaşın.

İnanç görmediğimize inanmaktır. Bunun ödülü ise inandığımızı görmektir. Kişi kendisi ile ilgili inandığı, hayal ettiği ve güvenle inanarak beklediği her şeyi mutlaka yaşayacaktır. Bir söz kişi tarafından anlamlı ve net bir şekilde, vurgu ve inanç ile söylenirse dünyayı yerinden oynatır!

The post Bilinçaltı İnanışları Mı Hayatımı Yönlendiriyor? appeared first on Sanat Duvarı.

Enstitülerinin tek amacı, köylü ile kentli arasındaki yaşam uçurumunu kapatmaktı. Köylünün eğitim konusunda şehirdekinden geride kalmamasıydı. Bunun içinde çok emek verildi. Lakin,  vatandaşını hayata hazırlayan eğitimde fırsat eşitliğini koruduğu gibi inanılmaz derecede de sanata önem veren köy enstitüleri tam yedi yıl sonra 1947 yılında maalesef kapatıldı.

Sanat ve müzik derslerine ayrı bir önem verildiğini o dönemin imkanına göre orada olan enstrümanlardan okutulan derslerden anlıyoruz. Böylesine önemli çalışmalar sanat etkinlikleri ile vatana hizmet eden bir enstitünün kapatılmasını bugün halen anlamış değiliz.

Bir eğitim çınarının gözlerindeki yaşı, gönlündeki tarifsiz yası anlamaya çalışmak bu kadar zor olmasa gerek !

Kapak Fotoğrafı: Beşikdüzü Köy Enstitüsü’nde müzik öğretmeni Mehmet Ali Kamacıoğlu kurduğu orkestra ile çalışırken… Prof. Filiz KAMACIOĞLU .

The post Köy Enstitüleri Ve Sanat appeared first on Sanat Duvarı.

Roma ve Bizans döneminden bu yana, bölgenin kutsal bir mekâna dönüştüren mağaralar üç adettir. Hristiyanlığın ve İsevi bilincin yasaklandığı günlerde ibadethane olarak kullanılan mağaralardan biri olduğu için dinsel açıdan önemi büyüktür. Günümüzde Hristiyan inancı taşıyanların, kutsal hac görevlerini yerine getirmek için Ereğli ilini ziyaret ettikleri söylenir.

Ereğli ilini kadim ve kutsallaştıran öğelerden bir diğeri ise Yunan mitolojisine göre, Cehennem ağzı mağarasının Ereğli’ de olmasıdır. Ereğli’ de var olan kömür ocakları ve mitolojik efsanede bahsi geçen temsillerin tümü bahsi geçen yerin ve mağaraların Ereğli’ de olduğunun ispatı niteliğindedir. Mitolojide bahsi geçen bir diğer karanlık kahraman ise Kerberos’ tur.

Kerberos, üç ağızlı, dev bir köpek olarak kabul edilir. Efsanelerde karanlık güçleri taşıyan kahramanlar genellikle iri ancak güçsüz olarak temsil edildiğinden, Herkül-Kerberos mücadelesinde elbette Herkül kazanmıştır. Kerberos, cehennemin bekçisi olan canavar olarak tanımlandığı için Hristiyan kültüründe ki eserlerde Kerberos, üç başlı, ejderha kuyruklu ve sırtı yılan başları ile ayrıca temsil edilmektedir.

The post Ereğli Ve Mitolojik Mağaralar appeared first on Sanat Duvarı.

Anladım ki;

Hayal kırıklıkların üzerinde yürümeye çalışmaktansa yalnızlığın tokadına razı olmak gerekiyor. Olurun olduramadığı sorunlar üzerine sindiği zaman, hiçbir parfüm kokusunun üzerini kapatmaya gücü yetmiyor. Gönlün bir başkasının gönlüne misafir iken, girdiğin kapının yolunu unutmamak gerekiyor. Mutlaka ama mutlaka girdiğin, açılması zor, pas tutan kalbin anahtarını çocukların ellerine vermemek gerekiyor. Sormak zorunda kalırsın kendine; Bu gerçekten ben miyim? Ben isem, geçmişte ki insan kim? Şimdi kime kızmalıyım. Kendime mi? Yoksa beni kandıran gönüle mi? Zor olmalı. Kırılan cam parçalarını karanlık bir odadan toplamak… Bu kadar basit olmamalı, paramparça edilen bir diyara taht kurmak. Yapamam deme, yaptın bir kere. Onar tekrardan tırnaklarınla ihanet ettiğin duvarlarını, müsaade etme kaderin sesini duymadan kapını açmalarını. Daha sıkı sarıl kendine. Bak aynaya ve kendinden özür dile. İyi geceler benliğim… İyi geceler nefesim kesilene kadar taşımak zorunda olduğum ceset.

The post Sor Kendine appeared first on Sanat Duvarı.

Bir ay öncesinden planlamıştık. Geceden çıksak zor olurdu. Üstelik iş çıkışı olacağından yetişememe ihtimali de vardı. En iyisi cumartesi sabahtan çıkmalıydı yola. Erkenden de uyurduk Cuma günü. Yetişirdik aslında. Kattığımız tüm ihtimallerle… Ya katmadıklarımız?  Gece aniden gelen karın ağrıları, yediğim serum, öğlen yediğim yemeğin beni bu hale getirebileceği, o gün yaşadığın en ufak ayrıntı mesela… İçtiğim su bile. Hepsini düşünemezdim.

Ah o yemeği yemeseydim! Değişir miydi sonuç? O gün işe gitmeseydim… Hayır, sonuç değişmezdi. O gün yapacağın ya da yapmayacağın hiçbir şey sonucu değiştirmezdi. Bunun adı kaderdi. Yaşadığın hiçbir şeyi değiştirme şansın olmadı. Olmayacak. Kabullenmek doğru olur mesela. Ya da teslim olmak. Kendini suçlamaktan daha kolay geliyor değil mi? Kesinlikle öyle. Çünkü planı sadece sen yapmıyorsun. Her şey birbirine o kadar bağlı ki ve her şey öyle planlı ki zaten.

Gidemediğin o seyahat, katılamadığın toplantı, yetişemediğin iş görüşmesi… Bunlar senin için planlananların bir parçası zaten. Renkler senin içinde. Belki hayatın her anına yansıtamazsın renklerini ama içini öyle güzel renklere boyarsın ki… Kader senin için siyahı seçtiyse, sen yeşili seç içinden. Öyle derin boya ki. Teslimiyetin, mutluluğa dönüşmüş halini görsün herkes. Kabullenmenin tonu olsun mavi.  Dinginliğe kavuştursun.  Gökyüzü sarıp sarmalasın seni. Kaçırır mı dersin Kader’in elinden. Denemeli bence. Hayat her şeye değer çünkü.

The post Kader Mi Desek? appeared first on Sanat Duvarı.

Kalkedon Derneği olarak çıktığımız Balkanlar Turu ile gezip gördüğüm yerlerle ilgili bilgileri küçük küçük sosyal medya aracılığı ile paylaşmaya çalıştım ama bir de her gittiğim ülke/şehir hakkında kısa yazı yazmak istedim dilerim aradıklarınızı bulabilirsiniz. Yazım şehrin tarihinden ziyade neler yiyebilirsiniz veya alabilirsiniz ile ilgili. Eğer sorunuz olursa elimden geldiği kadarı ile cevaplamaya çalışırım.

MAKEDONYA 

Cumartesi’ni Pazar’a bağlayan gece yarısında İstanbul’dan çıktık yola. Yunanistan’dan uzun bir yolculuk sonrası sonunda merak edilen o büyülü şehir olan; Makedonya’ya ulaştık. İlk uğradığımız yer; Bitola

Bitola

Makedonya’nın ikinci büyük şehri Bitola. Büyük dememe bakmayın küçük bir şehir. Küçük, sempatik ve şirin. Dar sokaklarında gezerken şehrin keyfini çıkarabilirsiniz. En ilgimi çeken yer; Eleni Karinte’nin evi. Atatürk’ün ilk aşkı olarak biliniyor. Eleni, Atatürk’e bir mektup yazmış. Rehberimiz tarafından okunan mektubu dinlerken bambaşka duygular hissettim. Keşke aşklarını, sevgilerini yaşayabilselermiş.

Manastırı gezmek ise ayrı bir gururdu. Canım Atatürk… Seni hiç unutmayacağız. Gözlerimiz dolarak manastır içerisinden ayrılır ve turumuza devam ederek Ohrid’e gitmek üzere otobüsümüze bindik.

Ohrid

Ohrid, göl kenarında bulunan küçük bir şehirdir. Gider gitmez meydanda bulunan mekanları görüp göle karşı oturmak isteyeceksiniz fakat sokaklarını görünce; küçük bir gezi için enerjinizi toplayarak yürüyüşe başlayacaksınız. Biz sadece kısa bir yürüyüş yaptık elbet araştırdığınız zaman görülebilecek birçok tarihi yer de vardır.

Yemek & Tatlı

Ohrid’in Balık ve köftesi meşhur. Göl kenarında balık veya köfte yiyebilirsiniz.

Grubumuz içerisinde bir kısmımız köfte bir kısmımız balık tercih etti. Ben ve ailem köfteyi tercih ettik.

• Yemek için; Adana Restaurant’a gittik. Oranın en bilinen mekanlarından biriymiş. Köfteye ”Kebap” deniliyor. Eğer köfte yemek istiyorsanız kebap deyin. Para birimi dinar. Ücretler ise gayet iyi.

Sar Köfte: Kaşarlı Köfte. Patates ve soğan ile servis ediliyor.

Sar Köfte Kaymaklı: Büyük köftenin üzerine krem peynir konulmuş hali

Sopshka Salata: Yunan salatası gibi. Salata, domates, kaşar peynirinden oluşuyor.

Porsiyon 10 kebap: Bildiğimiz inegöl köftenin aynısı. Soğan ile servis ediliyor.

• Tatlı: Herkes tarafından bilinen Trileçe tatlısını kesinlikle tatmanızı tavsiye ederim.

Bize önerilen yerin adı; Slatkarnica Palma. (1 porsiyon: 400 dinar)

Kesinlikle İstanbul’da yapılanlardan farklıydı. Hafif ve daha az sütlüydü bence böylesi daha güzel olmuş. Bende bir dahakisine bu şekilde denemek istiyorum.

Yer

Ohrid Biser Otel’de kaldık. Odaları nemliydi, interneti yok denecek kadar kötüydü, kapıları çalışmıyordu. Bir daha gidersem kesinlikle kalmam.

Üsküp

Kayınvalidem Üsküp doğumlu olduğu için her zaman ailesi ile ilgili hikayeler dinlerim. Yemeklerine ayrı bir ilgim var. Burek, trileçe, isli et… Dolayısı ile görmeyi en beklediğim yerdi.

Otelimiz merkeze çok yakın olduğundan dolayı yürüyerek meydana gittik. Büyüleyici heykeller, yeni yapılan binalar vardı. Özellikle akşamını gezmek daha güzel.

Üsküp’ün modern meydanının arkasında bulunan pazara girdiğiniz zaman isli et ve vegeta alabilirsiniz.. İsli et (paşruta) kurutulmuş bir et olduğu için bozulmaz. Gönül rahatlığı ile alabilirsiniz. Vegeta ise karışık baharat. Makarna ve pilavın içerisine koyduğunuz zaman yemeğe ayrı bir lezzet katıyor.

Pazarın oralarda kahve ve çay içebilir hediyeliklere bakabilirsiniz. Koleksiyonumuz için çok güzel bardak ve magnet aldık

Yeme & Tatlı

• Burek: Dönüş yolunuzda para dönüştürdüğünüz yerin karşısında “Migros” diye bir dükkan var oranın bilinen börekçisiymiş. Bana göre Saraybosna’da yediğim börek çok daha güzeldi çünkü hafifti fakat gene de almanızı tavsiye ederim.
• Yemek: Köfteci olarak “Abidinin’in Yeri” önerildi. Önceki yerlerde yediğimiz köfteler gibi küçük inegöl köftesi gibiydi. İster porsiyon olarak ister ekmek arası olarak yiyebilirsiniz.
• Tatlı: Gezimiz sırasında tanıştığımız bir grup Üsküp’ten acıbadem kurabiyesine benzer kurabiyelerden almamızı tavsiye etti ama bulamadım. Eğer bulursanız benim yerime yiyin. Aynı şekilde en sevilen tatlı olan trileçeyi de deneyin.

Yer

Merkeze çok yakın “Astera Apart Otel”de kaldık. İçten çalışanları var. Odalar çok temiz ve güzel. Klima, internet, küçük lavabo, kettle, havlu mevcut.

Makedonya turumuz böylece bitti. Diğer yazılarda görüşmek üzere…

The post Makedonya Gezisi Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.

Telefonlar ister istemez uyuduğumuzda son, uyandığımızda ilk baktığımız şey haline geldi. Peki uyanır uyanmaz elimizi telefona götüren şey,  bir alışkanlık veya bağımlılık mı yoksa telefona bakmadığımız süre içerisinde arkadaşlarımızın neler yaptığı, neler paylaştığı mı? Harvard Business Review‘dan David Rock’un bahsettiği sinirbilimi (neuroscience) araştırmalarına göre, beynimizin hazırda bulunan ve bir aktiviteyle ilgilenmiyorken ki hali, başka insanları düşünüyor.

İnsanlar kendilerine sanal bir dünya kurup kendi hayatlarında yaşayamadıkları şeyleri sosyal medya yoluyla farklıymış gibi göstererek kendilerini tatmin ediyorlar. Sosyal medyadan alınan güzel yorumlar ve orada kurulan sanal hayat kişiye daha cazip geliyor ve gerçekliğe dönmek istemiyor.

Yapılan bu yanlışlar çok kötü sonuçlar doğurabiliyor. Örneğin kişinin kendine kurduğu bu gerçek olmayan mükemmel hayata özenen biri,  kendi hayatının berbat olduğunu düşünerek psikolojik darbeler alabiliyor.

Sosyal Medya bağımlılığı gün geçtikçe daha tehlikeli bir hal almaktadır. Hatta BBC “sosyal medya bağımlılığı  alkol ve uyuşturucudan kötü” başlıklı bir haber yayınlamıştır. Bu sorunu çözmek için terapistlere başvuranlar bile vardır. Uzmanlar da bu konuda sürekli uyarılar yapıyor. İnsanın iradesini elinden alan ve kendine bağımlı yapan her ne olursa olsun zararlı ve kötüdür.  Toplum da bu konuda bilinçlendirilmelidir.

The post Sosyal Medyaya Bağımlı Mıyız? appeared first on Sanat Duvarı.

Nasıl başladık yürümeye? Aklımızda hep o bilindik tablo ve klişeleşmiş sözler. Büyümek neydi hadi hatırlayalım. Bir fotoğraf karesi, emekleme üzerine üst derecede bir yetenek gösterdikten sonra yatak kenarlarına, o kadın, o adam veya herhangi bir büyüğün dizlerine tutunarak ayaklanışımız. İlk cesurca ilerleyiş, gel gel sesleri arasında ayaklarımız üzerindeki o hızlı hareketler. Yüzde, dünyada hiçbir sözcükle anlatılamayacak gülücük. Gülücüktür o çünkü tebessüm, gülümseme ve kahkaha büyüklerin kirli dünyalarına ait parçalar. Sonra herhangi iki elin işaret parmaklarına tutunarak doğruluş. Ayakta sağa sola yalpalayarak duran bir kar tanesi, onun kadar saf onun kadar duru ve onun kadar bakir, kirlenmemiş. Bakın ileride birileri çırpınıyor. Avuçları bir açılıp bir kapanıyor. Anlamsız fakat dikkat çekici, merakla ona doğru gidiyor, gitmek istiyoruz. Çünkü o tanıdık, bildik yüz ifadesi. Fakat oda ne, o işaret parmakları bizi sımsıkı kavrıyor, o küçük pofuduk ayaklar taşımıyor bizi ve iniyoruz ağır ağır yeryüzüne.

Yürüyoruz;

Dimdik ve mağrur, belki kelimeler düşmüyor dudaklarımızdan ama dinleniyor daha çok seviliyoruz. Birçok bilinmedik garip nesne var çevremizde daha önce görüp ulaşamadığımız. Şimdiyse bütün güç bizim elimizde. Kimisi gürültüyle parçalanıyor, kimisi yırtılıyor, kimisiyle dehamızı konuşturuyoruz evin bomboş duvarları üstünde. Modern sanat yeni bir anlam buluyor o küçük ellerimizde. O kadın, her şeyim. Bütün göz açışlarımda gördüğüm varlık, sıcaklık. Bilmeden sevdiğim, anlamsız bulduğum lakin hep yokluğunu hissettiğim. Vakitli vakitsiz ağladığımda hep başımda hep karşımda, o adamla birlikte kalbime ezberlettiğim.

Yürüyoruz;

Dile dolanmış iki kelime. Söyledikçe seviliyor, sevildikçe susuyoruz. Bilinmez, değer yargımız yok hala ama o kadın ve o adam gibi bir şey olmalılar belki de. Ara ara gördüğüm bir yer var. Dışarı diyorlar o kadın ve o adam. Çok büyük, göz alıcı, sonu olmasa gerek. Lakin biz hep o ev denen yerde, bir yere hapsolmuş insanlar görüyoruz. Sanki bizde oraya hapsolmuş gibi o evde körleşiyoruz.

Yürüyoruz;

Kalabalık bir yer. O kadın ve o adam burasının bir okul olduğunu söylüyorlar. Birçok arkadaşım varmış ve birçoklarına da böyle söylenmiş olmalı ki tanımadan sahipleniyoruz birbirimizi. Okul! Ne garip bir yer. Birçok arkadaşım ve ben birlikte ağlıyoruz ilk birkaç gün. Onlarda benim gibi olmalılar diye düşünüyorum. Alıştığımızın aksine burada sözümüz geçmiyor. Zamanla anlıyor ve ocaktaki aşçıya bırakıyoruz kendimizi.

Yürüyoruz;

Onca sabah git gel ve gelgitlerle geçtikten, sınıfın en çalışkanına duyulan o en saf hallerinde sevdayı tükettikten ve büyüme aşkıyla sekiz yılı da bitirdikten sonra, yenidünyanın kapısı önünde o sekiz yılda biriktirdiklerimizle dimdik, mağrur giriyoruz içeri yanımızda o kadın veya o adamla birlikte. Her şeyde bir anlam arayıp, her şeye bir anlam yüklediğimiz süreci yaşıyoruz. Kimisi yalnız ve derinden yaşarken bu süreci, kimisi farkındalıklarından uzak hayatın akışında kayboluyor. Birde ortada kalanlar var tabii en zor ve en kolayı yaşıyorlar bu değişkenliğin içinde. Mazlum zalim arasındaki yegâne köprü, biricik denge unsuru olanlar.

O adamın fikirleriyle şekillenen dünyamız, zamanla benliğimizde kolay kolay değiştiremeyeceğimiz bir yapı meydana getiriyor. Lakin o adamla şekillenen dünyamız yine o adama karşı saygıyla tezahür etmiyor. Çatışmalarla yoğrulduğumuz dönem başlıyor böylelikle. Duygular daha ağır, düşünceler daha keskin. Göğüs göğüse bütün çatışmaların içinde. Dişe diş bütün tartışmalarda kararlı, mağlubiyete genellikle tahammülü olmayan.

Yürüyoruz;

Onca yılın terazisi bir sınav var önümüzde. Anlam neticede gizli belki ama o anlamı karşılayacak kelimeler yok bizde. Tesadüf bir dengenin eşiğinde yer buluyoruz. Anlamlar aynı fakat kelimeler farklı bu kezde. Ayrılık, bir tarafta kurtuluş ve özgürlüğün anahtarı diğer tarafta gurur ve buruk sevinçlerin. Veda vakti geldi… Güle güle

Yürüyoruz;

Pencere camından bol şeritli yolları, ışıl ışıl şehirleri seyrederken, yenidünyanın eşiğinde, maddi olarak bağımlı, fikren yalanlarla dolacak özgürlüğe doğru. İlk adımları küçük ve korkak atıyor, sığınacak bir liman arıyoruz. İşte yine o ilk durak. Telefonun öte yanında bir ses, sıcacık. O kadın bu! Ve öteden bir ses geliyor kalın ve tok, güvenin adı. Buda o adam olsa gerek…

İnsana ait hatta yaşayan bütün varlıkların ortak noktası. Zamanın içinde, zamanla kaybolan her şey gibi alışkanlık huyumuzun da yardımıyla bütün duygularımızı zamana teslim ediyoruz. İşte öyle bir çağda öyle bir zamanı yaşıyoruz ki, cesareti olmayan, varlıklarını ateşin içindeki elleriyle cisimlerine dokundurmadan, sözleriyle, o kadın ve o adamın yaşama sebebi üzerinden sürdüren asalakların oluşturduğu engellerle mücadele ederek belki de en zor sınavını veriyoruz hayatın. Gelecek onca yıl hesabını vereceğimiz.

Yürüyoruz;

Doğru ve doğru olduğuna inandığımız bir kalıba giriyoruz. Yeni dünyanın yeni insan tiplerinden biri oluyor, birkaç benle hayata işliyoruz. Şu ana kadar biriktirdiğimiz keşkelerle birlikte iki yüzü olan bir tablo karşısında seçimlerimize göre oluşacak bir resme, geçmişte yaptıklarımızla yüzleştiğimiz, gelecek adınaysa hızlı fırça darbeleriyle şekillenecek bir hayat çiziyoruz.

Yürüyoruz;

Mevsimsiz bir çiçek açıyor olmadık yerinde hayatın. Eşsiz! Her şey bir şey olmuşta, bir şey olmayınca her şeyden vazgeçer olmuşuz biranda. İlk derin anlamını tatmışız dünyanın ve ilk kez vazgeçebilmişiz kendimizden. Bembeyaz nurdan bir hayalin önünde. Bir insan için güzellik adına kullanılabilecek tek kelime. Ait ve sahip olabilmenin son noktası. Tüm şu yaşam içerisinde adına mücadele etmeye değecek yegâne varlık. En zorlu koşu, en bitmeyesi yol, en tatlı acı, en katlanılası meşakkat, sebepsiz gülüşlerin özü, dönmeyen dili bülbül, yazmayan eli şair eden. Doğru sözü bulana kadar üzeri çizilmiş satırlar, günler, geceler, aylar. Bir hayatı bin umudu taşıyan son kelamla kavuşmak. Sevgilim, canım, hayatım, eşim… merhaba!

Yürüyoruz;

Saat sabahın 2’si bir ses duyuluyor gecenin sonsuz karanlığı içinden. Önce ışıklar sonra ağır ağır perde aralanıyor. Yorgun gözlerinizde endişe, merak, biraz da yakarış. Günün bütün yorgunluğuna rağmen bir küçük gülücükle kabulleniş. Karşınızda bir ömür beklediğiniz hakikat, mutluluğun meyvesi. Küçücük elleri, pofuduk ayaklarıyla bembeyaz bir kar tanesi, o kadın ve o adamın en değerli mucizesi…

Yürüyoruz;

Ağır ağır fark ediyoruz o kelimelerin hayatımızdan çıkışını. Bir daha dönmemecesine gidiyorlar. Kullanmayı özleyecek ve o kelimeleri yükleneceğiz gözyaşları arasında. Bir gülüşüne, sıcacık bir bakışa, şu kocamış halimize rağmen dizleri üzerinde geçecek, bütün kirli düşüncelerden uzak, çocukluk günlerimizden kalma o âna. İşte gittin koca adam, öylece yenildin sende zamana. Bilmiyordum, o gidince anladım. Sen, sen gitme ben gitmeden kal yanımda be ana.

Yürüyoruz;

Ne garip! Anbean değişen ruh halleri içinde bakıyoruz geçmişe, lakin hep özleyerek. Ne bugünün tadındayız, ne yarının merakında, bir geçmiş tutturmuşuz, bütün neşeyi, mutluluğu, güzelliği o kalıba koymuşuz. Geçmiş, kime göre, ne için, hangi zaman diliminde… Dün farkında olmadan kaybettiğimiz kıymetler mi, yoksa bugün farkına varıp anlayamadıklarımızla mı geçmiş?

Ne biriktirdik bugüne kadar ve ne bırakabiliyoruz kendimize dair, bizi hatırlatacak. Nereye doğru gidiyor? Ne kadar düşünüyoruz? Öyle sıradan, öyle basit, duraklarda gördüğümüz reklamlar kadar değişken. Güzel sözleri seviyoruz. Ben diye başlıyor, söz icabı biz diye biten cümleler kuruyoruz. Dün bugünü, bugün dünü, yarını hiç olmayacak bir yolculuğa çıkıyoruz.

Yürüyoruz;

Elinde yarım ekmek bir somun, arasına her ne koyduysanız artık; yağlı, şekerli, salçalı o ekmeği, oyuna yetişebilmek için koca lokmalarla tüketen çocuk gibi tükettik dünyamızı. Biz o ekmeği kaybettik; Aliyi, Veliyi, Osman’ı, Hüseyin’i, Ahmet’i, Mehmet’i; Ayşe’yi, Fatma’yı, Emine’yi; Bakkal Hasan Amcayı, Şalgamcı Murat Abiyi, dostlarımızı, komşularımızı, mahallemizi, bayramlarımızı, annemizi babamızı kaybettik. Biz tüm bunlardan önce üç kelimeyi kaybettik; güveni, saygıyı ve hoşgörüyü.

Yürüyoruz;

Hayallerimiz var; ilk kelime para, sonra para, yine para… Devam ediyoruz düşünmeye; gözümüz yolda, aklımızda heyulalar; faturalar var para, pazara gidilecek para, ev kirası var para, çocuğun masrafları para… Mutluluk veren güzel anlarımız var değil mi? Sayısalı tutturursam, millî piyango bana çıktımı, iddia bir tutarsa, ganyan kuponum sağlam… Yolda yürürken şöyle başınızı kaldırıp bakıyorsunuz, köşe başlarından birinde muhakkak bir tanesi var.

Yürüyoruz;

Herkes gergin, herkesin yüzünde endişe, zorlama tebessümlerimiz var hayatın içinde ve birbirimize karşı. Konuşmaktan çok yazıyoruz. Edebi zenginliğimizden değil tabi alıntı kelimelerle bir dünya kurduğumuzdan. Kahvehane köşelerinde büyüklerimizin yaptığı gibi; gazete sayfalarından, televizyonlardan alıntı kelimelerle derleme siyasetler yapıp birbirimize olan anlamsız kinimizi perçinliyoruz.

Yürüyoruz;

Teknolojiyle büyüyen bir gençliğin elinde sonramız. Eskiden çekirdek aile kavramımız vardı. Şimdi bilgisayar ve cep telefonlarımız. Evet, bilgide sınırımız yok. Kendimizden öte bir yaşayışımızda. Toplumun ve bizim olmazsa olmaz gereksinimlerimizi karşıladıktan sonra, hafifçe başımızı kaldırıp; hayatı bir televizyon ekranındaymış gibi izleyerek. Bütün yargılardan ve yargılamalardan uzak, senaryonun buraya kadar ki kısmını kabullenerek, geçmişi taşımak değil de yarını değiştirebilmek adına geçmişe dönmek. O, bir kısmımızın unuttuğu değerleri, teknolojiye rağmen teknolojiyle birlikte hayata ve insanımıza benimsetmek. Tıpkı çocukluğumuzda kaybettiğimizde, sokaklarda bulacağımız gazoz kapaklarını, kibrit kutularını arayıp bulmak gibi şimdilerde kaybettiğimiz o çocukluğu aramak.

Dün, yitirdiklerimizle güzeldi. Bugün, biz çocukken güzel, Yarın, biz çocukken güzel olacak…

The post Yürüyoruz appeared first on Sanat Duvarı.

Psikoloji terimleri olmalarına rağmen narsisizm ve narsist kavramları, çoktan günlük hayatımızda sağlam bir  yer edindi. Bu iki kavramın kökenine baktığımızda, adlarını Yunan mitolojisindeki Narkissos hikayesinden aldıklarını görürüz. Narkissos kimdir? Narkissos hikayesinin/mitinin hala canlılığını korumasının nedenleri nelerdir? Narkissos’un gördüğü şey  kimdir veya nedir? İşte Narkissos’un hikayesi…

Narkissos hikayesinde üç baş karakter vardır denilebilir: Narkissos, Ekho ve cezalandırıcı tanrılar. Narkissos nehir tanrısı ile su perisinin oğludur. Narkissos’a kendisine hiç bakmaması halinde uzun bir hayat süreceği söylenir. Ekho ise dedikodu yaptığı için cezalandırılmış ve bir daha asla kendi adına konuşamayacak bir su perisidir. Tanrılar reddedilemez ve karşı konulamaz güce sahiptirler, toplumsal ve kültürel öğeler gibi…Hikaye şöyle: Ekho, ergenlik dönemindeki Narkissos’a aşık olur. Narkissos, Ekho’nun aşkını reddeder.  Tanrılar, Ekho’nun aşkına cevap vermediği için Narkissos’u cezalandırırlar. Böylece cezalandırılan sayısı iki olur. Narkissos cezası sonucu su içmek için gittiği gölette kendi görüntüsünü görür..Berrak bir pınarın sularına yansıyan hayalini gördüğünde aklı başından giden Narkissos ne kadar haklıdır kendine aşık olmakta. Ama onun öyküsünde de insanken insan olmanın anlamını bilmezlik söz konusudur. Oysa daha doğduğu anda kusursuz bir güzelliğe sahiptir Narkissos. Bir biliciye sorar anası, olgunluk yaşlarını görebilecek mi diye; bilicinin yanıtı kısa ve çarpıcıdır: “Eğer kendini hiç tanımazsa” Boşa konuştuğu sanılır bilicinin yıllar yılı. Ama umulmadık bir olay biliciyi haklı çıkarır: Narkissos 16 yaşına geldiğinde, genç bir adam oluverir. Birçok genç kızı kendisine âşık eder. Bir gün bir genç kızın ahını alır ve kız tanrılara şöyle yakarır: “Öyle âşık ol ki bir gün, âşık olduğunu asla elde edeme.” Ama Narkissos o kadar kibirlidir ki, hiçbir genç kızı gözü görmez; hatta kendini bile. Bir gün bir sesin peşine takılır, ormanın derinlerine sürüklenir. Gümüş gibi ışıl ışıl dupduru bir pınar çıkar karşısına. Kıyısına uzanır yavaşça, eğilir suya ve o anda gördüğü güzellik karşısında dili tutulur. Bir süre sessiz kalıp sadece bu yansıyı seyreder şaşkınlıkla. Yansı da konuşmadan aynı ifadeyle ona bakar. Biraz daha eğilir, gözlerine bakar, sonra lüle lüle saçlarına, yumuşacık yanaklarına, mermer beyazı boynuna. Ümitsizce o hayali ister; istediği kendisidir. O hayali över; övdüğü kendisidir. O hayali ararken, kendisini arar. Öpmeye kalkar sonra, ama o hayal bu kez su olur dudaklarından akar; ellerini uzatıp yakalamak ister, yalnızca hayalin boynuna değebilir. Gördüğünü, tanımaz, bilmez. Ama gördüğü neyse, onun için yanıp tutuşur. Şöyle der Ovidius: “ Ah budala çocuk! Aradığın şey hiçbir yerde; dönsene kendine, dön bak; hayran olduğun şey, orada olmayacak ki döndüğünde! Baktığın şey sadece bir hayal, yansıyan bedeninden bir gölge; kendi bedeni yok ki onun. Seninle gelir, seninle kalır, seninle gider, tabii sen gidebilirsen. Ama nafile, ayıramaz gözlerini o boş, o bedensiz hayalden; gözleri erir gibi akar o görüntüye. Söyleyin ey ormanlar, der, benim kadar sevdi mi hiç kimse burada böyle; yüzyıllardır buradasınız söylesenize! Büyülendim bu biçime, işte görüyorum, ama beni büyüleyeni göremiyorum ve bulamıyorum. Bütün genç kızların âşık olduğu ben, şu sudaki çocuk gibi hiç ışık saçmıyorum. Hiç bu kadar dostça bakmadım. Güldüm mü gülüyor; gözlerimden yaş süzüldüğünde onun da yanaklarından damla damla akıyor yaşlar. Konuşunca dudaklarını kıpırdatıyor, ama hiç sesi gelmiyor kulaklarıma. Tanrım, bu benim! Bunu hissediyorum, kendi hayalim bu biliyorum. Kendime olan aşkımdan yanıp tutuşuyorum. Ne yapacağım şimdi, ağlamam mı gerekir, ağlayan ben olduğum halde? Arzulamam mı gerekir, kendimi arzuladığım halde? Ölüm ne ki artık benim için, sevdiğimle birlikte yaşayacağıma göre! Bir bedende soluk alacağıma göre! Yeniden aynı hayale bakar ve gözyaşları akar suya, bu kez bulanır hafifçe sular, hayal de karışır aralarına. Giden hayalin ardından, yazık, o da suya süzülür; insan biçiminden kopar ve dışı bembeyaz yapraklarla kaplı sarı bir nergise dönüşür.”

Bir çiçek bile olsa insandan dönüşen ruh, ölümsüzlüğü o kusursuz insan bedeninde yaşamayı özler; Apollo’yu, bir tanrıyı bile ardından koşturan, o muhteşem siluetin içinde; meltemlerle savrulan o dağınık, upuzun saçların, o incecik bileklerin, o kar beyazı omuzların ve ışıl ışıl yanan gözlerin; yani şiddeti estetiğe dönüştürecek kadar etkili o mükemmel biçimin.

“Ben size bir ayna tuttum. Gördüklerinizden siz sorumlusunuz.” -Gustave Flaubert-

The post Narkissos’un Kibri appeared first on Sanat Duvarı.

MURAT AKSEL: 30 yıldır Bursa’da yaşayan Murat Aksel, ressam Malik Aksel’in oğlu. Bursa’da Murat Bey’i tanımayan kitapçı yok ancak onun Malik Aksel’in oğlu olduğunu bilen de yok. “Ressam olmasaydım koleksiyoncu olurdum” diyen ressam Aksel’in oğlu, babasının bu sözünü tutmuş olmalı ki 40 yılda 20 bin kitap toplamış.

Murat Aksel 40 yılda 20 bin kitap biriktirmiş bir koleksiyoner.  Koleksiyonunda baskısı bulunmayan prestijli eserlerden tutun da 72 milletin lügatine varıncaya kadar çeşit kitaplar yer alıyor. Dört katlı evinin iki katını kitaplarla dolduran Aksel’in evi artık bu koleksiyondan yoksun. Çünkü Aksel, 20 bin kitabını belediyeye bağışlamış. Bursa Büyükşehir Belediyesi de restore ettirdiği tarihî Şehbenderler Konağı’nı Aksel’in koleksiyonuna tahsis ederek bir kütüphane kurmuş.
Murat Aksel, yıllardır Bursa’da münzevî bir hayat yaşıyor. Münzevî desek de ona muhtefî (bilerek gizlenen) demek daha doğru olsa gerek. Şehirdeki tüm kitapçılar onu tanıyor, ancak hiçbiri defalarca kitap sattığı bu adamın isminden öte bir şey bilmiyor. Ne ressam Malik Aksel’in oğlu olduğu biliniyor ne de yüzlerce kitaba sahip olduğu. Ta ki Şehbenderler Konağı Kütüphanesi açılana dek. Aksel’in kitaplarından bir kütüphane oluşsa da kendisini tanıyan hâlâ yok. Yani tam bir muhtefî. Ne kütüphanenin açılışına katılmış ne de yıllarca biriktirdiği kitaplarını görmeye geliyor. Çünkü bilinmekten, gösterişten hoşlanmıyor. Bizimle görüşmeyi de kabul etmiyor. Kitap tutkunu Murat Aksel’in hikâyesini görüştüğü üç beş arkadaşından biri olan Uludağ Üniversitesi Tarih Bölümü Öğretim Görevlisi Dr. Hasan Basri Öcalan’dan dinliyoruz:

Murat Aksel 1949’da Ankara’da dünyaya gelmiş. 1987’de babasını, 1989’da annesini kaybedince annesinin memleketi Bursa’ya yerleşmiş. Öğrencilik yıllarını İstanbul’da geçirmiş, gazetecilik üzerine eğitim almış. Kitap toplama serüveni de İstanbul’da bulunduğu yıllara denk geliyor. Burada başlayan koleksiyonculuk Bursa’da artarak devam etmiş tabii. Aksel hiç evlenmemiş, uzun yıllar teyzesinin can yoldaşı olmuş. Teyzesi de iki yıl önce vefat edince Aksel, kitaplarıyla baş başa kalmış. 1 yıl önce de kendi rızasıyla kitaplarından ayrılmış. Üstelik kitaplarını bir yere bağışlama konusunu kimseye açmazken, açtırmazken. Arkadaşı Hasan Basri kitapları ne yapacağını sorduğunda Aksel’den “Bir daha sorma” cevabını alıyor önce. Ancak Aksel 2008’de geçirdiği kalp rahatsızlığının ardından Hasan Basri’yi arıyor ve “Gelene kadar kitapları nereye vereceğimizi düşün” diyor. Hasan Basri bu koleksiyon tutkusunun kaynağını bilmiyor ancak Murat Aksel’in babası Malik Aksel’in “Ressam olmasaydım koleksiyoner olurdum” sözünü dile getiriyor. Aksel’in aldığı ilk kitabı hatırlamadığını söyleyen Hasan Basri, Aksel’in bazen günde bir koli kitap aldığını, bazen 1 ay hiç kitap almadığını anlatıyor. Kitapçılara kızdığında kitap almaya ara verdiğini söylüyor. Fakat kitap tutkusu kızgınlığının önüne geçiyor ve Aksel kendisini yine kitapçıda buluyor.
Aksel’in evini, adresini bilen pek yok. Arkadaşı Hasan Basri dışında. Onunla tanışmasına vesile olan da kitap tutkusu. Hasan Basri ve Aksel’in dostluğu Bursa Kitapçılar Çarşısı’ndaki sık sık karşılaşmalarıyla başlamış. Bu dostluk öyle ilerlemiş ki Aksel’in kalp rahatsızlığından sonra arayacağı ilk kişi de Hasan Basri olmuş. Velhasıl 2008’deki bu buluşma bir kütüphanenin kurulmasını sağlamış.

Hacimli koleksiyonda neler var?
 
Şehbenderler Konağı Kütüphanesi’nde yok yok. Üstelik Murat Aksel ve Hasan Basri Öcalan kitap almayı aralıksız sürdürüyor. Günde ortalama beş yeni kitap raflardaki yerini alıyor. Kütüphanede 72 millete ait sözlük var desek yeri. Ayrıca Yozgat tarihinden tutun da Darende, Harput, Gaziantep ve daha birçok şehrin tarihini anlatan kitaplar bulunuyor. Mimari, güzel sanatlar, hat, tezhip, ebru, minyatür ve benzeri tüm prestij kitaplar da raflarda. Tefsir, hadis, fıkıh, kelam sahasındaki bütün kitaplar da burada. Doğu ve Batı klasiklerinin tümü birkaç farklı çevirisiyle mevcut. Ressam Malik Aksel’in kitapları da Şehbenderler Konağı Kütüphanesi Malik Aksel Koleksiyonu’nda bulunuyor. Bunların bir kısmı Osmanlıca, bir kısmı Almanca. 1920’li yıllarda Berlin’de yayınlanmış sanat kitapları var aralarında. Almanya’da resim pedagojisi dersi alan Malik Aksel, Türkiye’ye dönerken kitaplarını da getirmiş, onlar da Şehbenderler Konağı’ndaki yerini almış. Şimdilik 20 bin kitaba ev sahipliği yapan kütüphanede her türlü eser bulunuyor.
Okuma salonlarından birine Malik Aksel’in adı verilmiş. Başköşede portresi ve biyografisi yer alıyor. Malik Aksel yalnızca ressam değil, yayımlanmış beş kitabı bulunuyor. Sanat Hayatı/Resim Sergisinde Otuz Gün, İstanbul Mimarisinde Kuşevleri, Anadolu Halk Resimleri, Türklerde Dinî Resimler, Sanat ve Folklor ve İstanbul’un Ortası adlı kitapları da bir camekânda sergileniyor.
Ayrıca günlük gazeteler, aylık, haftalık dergileri de kütüphanede bulmanız mümkün. Kütüphane pazar günleri haricinde her gün hizmet veriyor.

Asırlık konağa adını veren Şehbenderler kim?

19. yüzyıldan kalma konak, Bursa’nın en eski ailelerinden Şehbenderler’e ait olduğu için Şehbenderler Konağı olarak biliniyor. Konağın sahibi Düyun-u Umumiye memurlarından Mehmet Sabit Bey. 1989 yılına kadar ailenin kızı Feriha Şehbenderler’in yaşam sürdüğü konak onun vefatından sonra 2003 yılına kadar ailenin yardımcısı Ayşe Hikmet Kılınç tarafından kullanılmış. Daha sonra Çocuk Esirgeme Kurumu’nun himayesine geçmiş. Son olarak Bursa Büyükşehir Belediyesi konağı aslına uygun olarak restore ettirmiş ve kütüphane olarak halkın hizmetine sunmuş. Kütüphanedeki bir bölüme de Feriha Şehbenderler’in adı verilmiş.
 

The post Muhtefî Bir Kitapsever : Murat Aksel appeared first on Sanat Duvarı.

Birden bire ona bakan masmavi bir çift göz anımsadı. Bu geride bırakmış olduğunu sandığı kırgınlıklarının geri yansıması gibi ruhunu paramparça ediyordu. Çünkü ona aldanışlarını ve saflığını hatırlatıyordu.

Bir labirentte çıkış yolu bulmaya çalışırken iyice kaybolmakta olan bir kadındı artık. Kaçmaya çalıştığı her şey ayağına dolanıyor ve kendi, dipsiz bir kuyunun içinde yuvarlanan bir taş edasında, etrafına çarpa çarpa ilerliyordu. Geri dönmenin imkansızlığının farkındaydı. Zaten o, yerde duran boş ilaç şişelerinden fayda ararken hangi şey yada kim bu karanlıkta onu aydınlatacak bir umut sunacaktı?

Bu hiçliğin ortasında sigarasından yere düşen kül, kaybettin dercesine haykırmıştı ona. Ama yinede yüzünde beliren ufak bi gülümseme, hiç bir yere ait olmamanın verdiği özgürlüğü kanıtlar nitelikteydi.

The post Valse appeared first on Sanat Duvarı.

Kaybedilen iş mi üzüyor, tazminat yükümlülüğü ihtimali mi, itibar mi, parasızlık mı? Cevapları alalım:

Genel cevap: Hepsi

Asıl cevap: Hiçbiri

Asıl cevap içinde şimşekler çaktıran ve yıldırımlar düşüren bir bünyenin bakıma muhtaçlığı karşısında durulan yüreğine canından canının hançeri ve çıkarcılığı.

Güzel cevaptı. Hep güzel edebiyat yapar. Ama hiçbir zaman zalimce davranamaz çünkü zalimce davranılmaya ve eziyete alışmıştır karakter.

Karakteri dahi yoktur belki, sadece bir siluet. Çabanın, merhametin, sevginin, fedakârlığın, kumbaranın siluetidir yalnızca belki… Çare arayan bir evsiz kuşun derdi neyse onunki de o DEĞİL.. Onun tek sorunu evliyken evsiz kalmak istemesi. İçindeki fırtınalarda da zaten ölü kuşlar yaşamaktadır karakterin. Sadece ölen kuşlar o evsiz kuşların ölümüdür sadece yaşayan ruhunun derinliklerinde. Yaşatacak ve yaşayacak neden kalmış mıdır hayatta? Şu dakikadan sonra kalan tek şey ve ona kalan tek şey kendi bedeni ve özellikle kalbini tesellidir. Ve zamandır. Tek istediği ilerisi için biraz sabır ve güç… Havada matem kokusundan başka aldığı tek koku kökü yanmaya ve dalları kırılmaya başlayan bir ÇINAR ağacı. Çınar ağacının dramı koymalıyım bu yazının başlığını. Geçenlerde dallardan birinin yaşadığı sorunlardan biri de geçmişten gelen adaletli bir yüzleşmeydi. Daha onu kaldıramamışken, ilerlemiş bir rahatsızlık el verdi yüreğinin en güçsüz noktasına. Ailesini kaldırırken yapabileceği tek şey ailesinin onu kaldırmasına göz yummaktan başka şey değil. Ağır, çok ağır… Bu yaşta… Son bulmalı güç gelmeli diye düşünürken tekrar döner karakter evliyken evsiz kalma düşüncesine. Başkalarının hatalarının bedelini ödeme düşüncesine ve vicdan sorumluluğuna. Takma kafana diyor? Bunu diyen bilinç sahibi mi deli mi diye soruyor öteki, ötekileştirilmiş olana… Ötekileştirilmiş evet karakterimizin adı. Hayırlı uğurlu olsun. Yazının adını ÖTEKİLEŞTİRİLMİŞ OLANLARA mı yapsam? Ne dersiniz okurum? Neyse yazının içine çok karışmadan hoşça kalın. MERHABA. Neden mi? Anlamadınız mı hala neden merhaba dediğimi? Ben de anlamadım. Son.

The post Lüzumsuz Savaş appeared first on Sanat Duvarı.

Sanat kolu kırık olana Ressamın yeni bir kol çizerek yerine yenisini takmasıdır, duygu hisleri körelenler için şiirle şair hisleri ve duygularını tazeleyerek, duygu ve hislerini tazeleyerek, yeniden hissetmesini duygu ile bir şeyleri duyarak hissetmesini sağlar. Yoksa resim sadece resim değildir, şiirle şair sadece şiir ve şair değildir, yüklendikleri bu misyon ile yaralarımızı iyi eden, güzel duygu ve hislerle bizim mutlu olmamızı gülümsememizi isteyenlerdir kısacası “Sanat “ denilen bu yol ile çalışma emek gayret veyahut asıl amacıyla” Bir duygu, tasarı, güzellik vb.nin anlatımında kullanılan yöntemlerin tamamı veya bu anlatım sonucunda ortaya çıkan üstün” bir meziyet gönülleri sevmeye talip olmaktır.

The post Sanat appeared first on Sanat Duvarı.

Hayata ve olaylara kendi düşüncemizin dar penceresinden bakarak, hayatın penceresinden bakmayınca” çırpınmak” olayı başlıyor. Para kazanmak nedir? İhtiyacını karşılama için emek gücüyle elde edilen bir kazanç, harcanılabilinir bir değer kazanarak onu harcamaktır… Oysa biz kazanmak için insanın emeğini gücünü hayallerini harcayarak elde etmemsi kazanmaması için para kazanarak sömür mü yor muyuz? Onlarca çalışan bir ev sahibi olamazken, patron aynı işten üç beş daire villa yazlık alabilirken, neden çalışanlar bir ev alamıyor? İnsanın hayatını harcamıyor muyuz, para harcamak yerine? Şimdi bu” çırpınma” değil de nedir? Şimdi acı içinde yuvarlanarak çıkılan yokuş yolunda aşağıya doğru düşmek çıkamamak, ne yapacağını şaşırmak anlamına uydumu? Yoksa ben para mı ortaya koydum insanlara iş gücü temin ettim diyerek onca serveti kazanmak için uğraşmak” çırpınmak” değil insanın emeğini gücünü hayalini çalmak ve boşa harcanmasını isteyerek hakkı olmayana göz dikmektir, denizde yüzerken boğulmamak için batmamak için uğraşmak bir ”çırpınma”dır. Yoksa varmak için son gücüyle koşmak kendini zora sokarak varmaktır ” çırpınmak” değil, kendini zorlamaktır.

Oysa patron yeni ev villa sahibi olurken değişik oturma yatma elde etme zevkini tadarken, diğer kazanarak elde etmesi gereken çalışanında bu zevki tatmaması için verdiği onca uğraşta korkusu da nefreti, keşif edilmeyi bekleyerek diğer insanların konforu kesif etmemsi için uğraş veren bu vicdansızların yaptıkları da” çırpınmadır”.Hakkı olanın hakkını vermemek için çırpınmadır bir boğulma anıdır ne yazık ki bu çırpınma haliyle, boğulma gerçek olur ve çırpınarak can verir böylesi insanlar… Her insanın içinde ulaşılması için az karanlıkta kalmış bir konfor ve rahatlık lüksü vardır, bu nedenle insan az fazla alışarak, bu karanlığı aydınlatarak konfora ve rahatlığa ulaşmak için çabalar lakin demin dediğim o patronların “çırpınışları” ile engellenerek, gerçekleşmesine mani olunur. Farkına vardıysanız yazımın başında çırpınmak dedim nereden nereye geldim. Söze dikkatli odaklanınca bu kadar geniş bir yelpaze ile yarına ertelemeden araştırınca bu açıklamalar bu sözler çıktı kalemimde, aslında bizimde kazancımızı çoğunu keserek kendi kasasına atan patronların, aman çalışsın daha çok genç ilerde biriktirir ev sahibi olur, ertelemesine karşı çıkacak toplu gücü bulduğumuz anda bu “çırpınma” son bulacak, sahip olma yolundaki bu güç emek vasıl olmaya gidecektir, beklentilerimiz para diyerek kimse harcayamaz harcayanlar ise ”çırpınarak” son nefesinde bunu öder ve kabirde ödemeye de devam eder, vesselam.

The post “Çırpınmak” Para Harcamak Yerine İnsanın Emeğini Hayalini Harcayanların, Çalanların Çırpınması appeared first on Sanat Duvarı.

Sanırım ölümle yaşam arasında seni tutan renklerdi. Belki de yaşamına renk katsın diye yutuyordun ORAKÇI’daki sarıyı, moru…

“… ölümün bir simgesidir, büyük tabiat kitabında ölüm nasıl canlandırılmışsa öyle. Resim baştan aşağı sarı, yalnız bir sıra mor tepeler var evet tümü açık sarı, sarışın… Tuhaf, böyle görmüş olmam tuhaf, biliyorum: düşün, bir deli hücresinin demir parmaklıkları arasından…”

Her reddedilişinde altüst olan yüreğin, yaşarken tattığın tek övünç kaynağı KIRMIZI ÜZÜM BAĞI’NDA bir uçtan bir uca çocuklar kadar şen miydi?

“…küçük heyecanlar hayatlarımızın büyük kaptanlarıdır ve hiç farkına varmadan dinleriz onları. İşlediğim ve daha işleyeceğim hatalar üzerine kendimi toplamam (ki bu benim iyileşmem olur) bana zor geliyorsa da, unutmayalım ki; ne sıkıntı, ne de bunalımlarımız, ne de sağduyu ve iyi niyet bizim kılavuzlarımızdır. Hele koruyucularımız hiç değildir.”

İçinde bulunduğu mutsuzluğu o kadar kabullenmiştin ki “Mutsuzluğum sonsuza kadar sürecek” diyordun ve bu durum içinden çıkılmaz hal alıyordu. Köylülerin dertlerini sırtlanıyor, yoksulluğu yaşarken kim bilir kaç gece aç yattın?

“Delacroix ne kadar haklıydı yalnız ekmek ve şarapla beslenmekte ve mesleğiyle ahenkli bir tarzda yaşamanın yolunu bulmakta. Ama o kahrolası para meselesi kalıyor. Millet’e gelince… Millet köylüydü ve köylü çocuğuydu. … Ne çare ki benden üstün güçlere karşı gelemedim, daha doğrusu ben zayıf davrandım, bu yüzden de bir çeşit vicdan azabı çekiyorum, tam nedenini söyleyemem, ama krizlerimde o kadar çok bağırmamdan sanırım. Bir şeye karşı kendimi savunmak istiyor ve beceremiyorum.

Arles’teki o boş akıl hastanesi odasını resmedişin yalnızlığının dışa vurumuyken, “Benim burada ne işim var?  Ben deli değilim!” diye kim bilir kaç kere haykırdın yıldızlı gecelere ya da kabul edip “Eserlerime yüreğimi ve ruhumu harcıyorum ve bunu yapınca aklımı kaybettim.” diyerek kabul ediyordun akıl melekelerinin çoktan uçup gittiğini.

“Tabi içimden çok içerliyorum bütün bunlara. Gene tabiidir ki kızmam doğru olmaz, çünkü bu durumda özür dilemek suçlu olmayı gerektirir sanırım… Anlarsın, bu kadar adamın bir tek insanı, üstelik de bir hastayı arkadan vurmak için birleştiklerini görünce nasıl fena oldum, kafama bir tokmak yemiş gibi olduğumu anlarsın.”

Vincent van Gogh, kurşunun verdiği soğukluğu hissettiğinde pişmanlık duydun mu? Ya da iyi ki dedin mi? Bitti artık…

“Hüzün her zaman baki kalacaktır.”

The post Üzüm Bağındaki Hüzün appeared first on Sanat Duvarı.

“Bulantı” içindeyiz… Düşünüyoruz çünkü; varlığımızı ispatlamaya çalışıyoruz. Sıkılmadan, vazgeçmeden kabullenerek, kabul ettirerek… En çokta kendimize. En derinde ispat istiyoruz…

Varoluşçuluk, insan varoluşunu felsefi bir sorun olarak gören çok sayıda filozofun çalışmalarını nitelemek için kullanılır. Varoluşçuluk terimini ilk kullanan J.P.Sartre’ dir. Bu akım insan özgürlüğüne inanır ve insanların davranışlarından sorumlu olduğunu öne sürer. Varoluşçuluk, her şeyden önce varoluşun hep tikel ve bireysel, yani benim ya da senin veya onun varoluşu olduğunu öne sürer. Bundan dolayı, o insanı mutlak ya da sonsuz bir tözün tezahürü olarak gören her tür öğretiye, gerçekliğin Tin, Akıl, Zeka, Bilinç, İde olarak var olduğunu öne süren idealizme karşı çıkar. İnsanın önceden belirlenmemiş bir özü olmasa da, o, Sartre’a göre bir taş ya da sopa gibi basit ve bilinçsiz bir varlık değildir. O, bir taş parçasının her ne ise o olduğunu söyler; taşın varlığı, kendi içine kapanık, kendisinden başka bir şey olamayan varlıktır.

Varoluşsal olan şimdi ve burada olandır. Bulantılar içinde…

Bulantı; hayat karşısında duyacağın tek şey bu olmalı… Kendini, çevreni, inandığın, takdir ettiğin, onayladığın her şeyi düşün. Yaşamını gözden geçir. Yaşadığın dünya sana yabancı ve düşmandır. Bilinçsizdir, saçmadır. Sen, yaşadığın dünyanın bu özelliklerini gördüğün zaman duyacağın tek şey, bulantı olacak, bir iç sıkıntısı duyacaksın. Ama bazıları, bulantıdan kaçar. “Tanrı”, “Töre”, “Ahlak” gibi kavramların arkasına sığınır. Sen, bulantıyı duyduğun zaman uyanmalısın. Ahlaklı olarak bildiğin bütün kişi ve kurumların seni tükettiğini fark edeceksin . Her türlü özgürlüğün yasak olduğu bir ahlaki sistemde, ahlaksız yaşamanın bir erdem olduğu gerçeğini göremedin. Evrenin büyüsünü çözdün, Tanrıyı yitirmenle evrenin eksenine kendin oturdun. Tanrıyı kaybetmen güzel. Ama bir tanrıyı reddedip yeni Tanrılar, efendiler yarattın. Yaşadığın toprağa taptın. Unutma ki; toprak, uğrunda ölen varsa utanmalıdır! Sen, sadece onlarla çatışmamak için insanları sevdin. Yarattığın dev teknolojin sayesinde pek çok şey kazandın. Ama şimdi her şeyi kaybetme tehlikesi içindesin! Gerçi atom sırlarını çözdün, ama kendi kendine yabancı oldun. Senin çok şeyini elinden aldılar. Ancak bir tanesinin elinden alınmasına izin verme: kendi varoluşun! Sen, bir devlet hastanesinin doğum kliniğinde dünyaya geldin, sonra okula oradan da fabrika ya da büroya gönderdiler seni. Seçim hakkı bırakmadılar. Ölümün bile kendinin değil çoğu kez. Bir yığınsın. Bulantıyı duy. Yürüyen şeridin üzerine bir paket gibi bırakılmayı reddet.

 Kendi yaşamına, kendin şekil ver. Sen, özgürlüğe mahkumsun çünkü !

Çünkü; var olmak istemediğimi düşündüğüm için varım, düşünüyorum…

The post Düşünüyorum… Peki Niçin Düşünüyorum? appeared first on Sanat Duvarı.

Uyanmak için sabahı bekleyen kulun, Ramazan ayında sabah olmadan uyanmasıdır. Yolda beklediğinin farkına vararak yola devam etmesidir. Hayata bir şey katmadığını gören kulun koşarak hayata bir şeyler katmasıdır Mübarek Ramazan.

Mübarek Ramazan, biz hayat yolunda geride bir iz bırakmadan yürüdüğümüzü hatırlatarak, geride bir iz bırak merhametle gülümseme ile diyendir. Her şey biter acılar dertler kederler, bak bakalım gerinde dert keder çile kaldı mı diyerek şükürsüzlüğümüzü sabırsızlığımızı bize gösterendir.

Mübarek Ramazan, hak yolunda hakka insana gönüllere merhametle imanla yürüyene, yürüdüğü yolu on bir ay sonra gelerek hala bu yolda mı diyerek, Hakkın selamı ile gelerek, dalda açan cennet çiçekleri sizleri kıskanıyor diyerek haber vererek, beraber nuruyla yürütendir gülümsetendir.

Mübarek Ramazan, bize hayatı bir defa yaşarsınız ve biter, lakin benimle beraber yaşarsanız, bitmezsiniz solmazsınız ölseniz de ölmezsiniz, ben size her yıl erken gelirim ki, geç kalmadan bensiz gitmeyin diye, beni gönderen Yüce Allah size ne kadar merhametle sevdiğini söylemek göstermek içindir.

Mübarek Ramazan, bize Rabbinizin güzelliklerini dün unuttunuz benimle hatırlayın, gerekirse unutmamak için bir aylığına nöbette kalın ve sakın unutmayın diye size gönderdiği bir hatırlatıcı, cennette sizi karşılamak için Yüce Allah. C.C. Bir davetim sizler için diyendir.

The post Mübarek Ramazanla İlgili Birkaç Diyalog appeared first on Sanat Duvarı.

Atina Üniversitesi’nden Yardımcı Profesör Ortodontist Manolis Papagrigorakis ve endokrinologlar, ortopedistler, nörologlar, patologlar, radyologlardan oluşan ekibi İsveçli arkeolog ve heykeltıraş ve fotoğrafçı Oscar Nilsson’ın da büyük katkılarıyla; BT taramalarını ve 3D baskı teknolojisini kullanarak Avgi’nin 9000 yıllık kafatasını ve yüzünü şekillendirdi. İsmi ise Mezolotik Çağ’ın ‘medeniyetlerin doğduğu çağ’ olarak bilinmesi ve kalıntıların Mezolotik Çağ’da, M.Ö. 7000 yıllarında yaşıyor olması nedeniyle; arkeologlar tarafından Türkçe’de ‘Şafak’ anlamına gelen Avgi konulmuş. Diğer iki insanın kalıntılarıyla birlikte Avgi, aslında o dönemde insanın var olduğuna bir kanıt niteliği taşıması sebebiyle de ismiyle özdeşleşiyor.

Kemik ölçümlerinde yaşının 15 civarında olduğu düşünülse de, dişlerinin panoramik röntgeninin incelenmesiyle 18-19 yaşlarında olduğu belirlendi. Atina Acropolis Müzesi’nde kamuoyuna duyurulan Avgi’yi görenler, yüz hatlarının çok sert, kaslı olması sebebiyle kadın olmasına rağmen maskülen bir ifadesi olduğunu ve oldukça sinirli gözüktüğünü söylüyorsa da Manolis Papagrigorakis yaptığı açıklamada bu görüntünün asıl sebebinin avcı toplumda beslenebilmek için deriyi yumuşatmak zorunda olduklarından çiğnemeleriyle, öne çıkık fonksiyonel iç çene ve alt çene kemikleri geliştirmelerinden kaynaklandığını belirtiyor.

Anemi hastası olduğu düşünülen Avgi’nin; kalça kemiği sorunu ve eklem rahatsızlığı sebebiyle mağaradan dışarı çıkamadığı için mağarada bulunduğu ve yine muhtemelen aynı sebeplerle öldüğü düşünülüyor.

The post 9000 Yaşında appeared first on Sanat Duvarı.

Dünya savaşının barbarlığına sanat alanındaki ve gündelik hayattaki entelektüel katılığa karşı çıkan bu akım, mantıksız ve varolan sanat düzenlerini yıkıp kuralsızlığı kural edinen bir anti-sanat hareketi başlatmıştır. Kurucuları akımın ismini dahi Fransızca sözlükten rastgele bir sayfa açarak koymuşlardır; Dada Fransızca’da ‘‘Çocuk Dilinde Oyuncak Tahta At’’ anlamına gelmektedir. 1918’de yayımlanan Dadaizm bildirgesi akımın amacını şöyle anlatır:

‘…Yerle bir edici eylemin var güçle yumruklarda anlatılışı: DA-DA, incelik ya da uysal bir uzmanlaşmanın utangaç duygusuyla, günümüze değin yadsınmış tüm yolların tanınması: DADA. Zavallıların dansı olan mantığın yok edilişi:DADA. …Belleğin yok edilişi:DADA. Geleceğin yok edilişi: DADA. …Özgürlük: DADA DADA DADA…’

Akımın kurucularından Macar şair Tristan Tzara 1917’de Dada isimli dergiyi çıkarmış ve ilerleyen zamanlarda Paul Eluard, Andre Breton, Louis Aragon gibi edebiyat dünyasına ismini kazıyan bir çok sanatçı ona katılmışlardır. Tristan Tzara Dadaist şiirin nasıl yazıldığını kendi şiirinde de şöyle açıklamıştır:

DADAİST ŞİİR YAZMAK İÇİN

Bir gazete alın
Makas alın
Bu gazetede şiirinize vermeyi tasarladığınız
Uzunluğa sahip olan bir makale seçin
Makaleyi eşit parçalar halinde kesin
Dada sonra bu makaleyi meydana getiren kelimeleri özenle kesin
Ve bir torbaya koyun
Yavaşça karıştırın
Daha sonra her küpürü peş peşe
Torbadan sırayla çekin
Olduğu gibi yazın
Şiir size benzeyecektir.

Tristan Tzara

Dada sanata karşı doğanın yanındadır; Dadaizm’e göre doğada anlam olmadığından sanatta da anlam olmamalıydı. Dadaistler her ne kadar sanata karşı, sanatı reddettiklerini ve sadece yozlaşmış bir toplumla alay etmek düşüncesiyle hareket etseler de fonetik bazı görsel çalışmalar harf biçimleriyle fütürizmde de etkili olmuşlardır.

Bu akımın görsel alanda en önemli sanatçısı ise hiç şüphesiz Marcel Duchamp olmuştur. Hazır nesneleri ait olduğu bütünden ayırıp yeni bir şekilde görürsek, ona yeni bir gözle bakacağımızı düşünerek nesneleri işlevlerinden bağımsızlaştırmıştır. Porselen bir pisuarı ters çevirerek hazır nesneden yeniden oluşturduğu Çeşme adlı eseri Richard Mutt takma adıyla yayınlanmış ve skandal yaratmıştır, fakat İngiliz sanat camiasında oylamaya sunularak 20. yüzyılın en etkili eseri seçilmiştir.

Dadanın hemen hemen her şeyi inkar etmesi yeni ve güçlü iletişim yöntemlerini yaratmış şiirde yeni biçimleri, görsel iletişimde kolaj ve fotomontaj gibi teknikleri oluşturmuştur. Bu akım dahilinde 1919da başlayan Merz resimlerinde şans eseri bulunmuş aykırı görsellerle tasarım yeteneği bir araya getirilmiştir. Bu akım serbest çağırışımı desteklemiştir.

Türk Edebiyatı’nda ise Mümtaz Zeki Taşkın ve Ercüment Behzat Lav’ın bazı eserlerinde Dadaizm’in etkilerine rastlıyoruz:

HAYTİ ADALARI

Bir istiridyedir bizim ada

Dada..

Dada…

Dada…

Benim istiridye adamın incisidir.

..Dadam…

Dadam…

Dadam derken çıldıracak adam.

Dada

Benim istiridye adamın incisidir.

Dada

Ne bir Arjantin güzeli

Ne bir Afrika zencisidir.

Okyanusun

Koyu nefti dalgaları

Hayti adaları

Ah.. Da.. Da

Da… Da…

Da…

Da…

MÜMTAZ ZEKİ TAŞKIN

The post DA DA DA DA DA DA DA DA DA DA DA DADA! appeared first on Sanat Duvarı.

Madem tüm bu saydıklarımdan çok yoruldunuz. Öyleyse, “Tüm bu strese, iş temposuna ve daha fazlasına niye katlanıyoruz?”  

En temel sebebini ben size söyleyebilirim. Eğer ailenizden kalan hatırı sayılır bir geliriniz yoksa bedavadan yaşayamayacaksınız demektir.  Dolayısıyla çalışmaya ve hayat standartlarınızı yükseltmeye ihtiyacınız olacak.

İsyan etmek her zaman kolay olandır. Oysaki iyimser olmak her zaman çok daha zordur.  Hayata sürekli kötü gözle bakmak, hiçbir şeyin düzelmeyeceğini düşünmek size üzüntü vermekten ötesine gidemez. Bu evrendeysek, hepimizin bir varoluş nedeni vardır. Bunu unutmayın. İyimser olmak size poliyanacılık gibi görünebilir. Bakış açısı her şeyi değiştirebilir unutmayın! Mevlana bu konu ile ilgili olarak;  “ Marifet nedir, bilir misin? Taşlara bakan gözlerin çiçekleri görmesidir.” der.

Olumsuz düşüncelerinizi olumluya çevirmenin en basit ve kolay yolu, cümlelerinizin sonunu “Ama” kelimesiyle devam ettirmektir.

• İşten geç çıkıyorum. Ama ihtiyaçlarımı kimseden yardım almadan karşılayabiliyorum.
• Sabah erken kalkıyorum ama işe trafiksiz gidiyorum.
• Üniversiteyi kazanmam için çok çalışmam, uykusuz kalmam gerek ama karşılığında istediğim bölüme girebilirim.

“Ama” kelimesi bardağın boş tarafından değil, dolu tarafını görmemizi sağlıyor.

“Sadece bir ama kelimesiyle iyimser olacağımızı mı düşünüyorsun?” diye isyanlardasınız.

Öğrenilmiş İyimserlik hakkındaki bir kitaptan bahsetmek istiyorum. Pozitif psikoloji”nin babası sayılan Dr. Martin Seligman,  “Öğrenilmiş İyimserlik” (Learned Optimism) adlı kitabında bize, kötümserlikten iyiliğe geçişin 5 yolu olduğunu anlatıyor.

1. Olumsuz durumun ne olduğunu yazın:Çarpıtmadan, olabildiğince sade bir şekilde olumsuzluğu kağıda geçirin.
2. Olumsuzluk karşısındaki düşünce ve inançlarınızı yazın:Müdürünüz toplantıyı ertelediğinde ya da eşiniz tatil planına burun kıvırdığında aklınıza ilk ne gibi senaryolar geldi? Ne düşündünüz, ne olacağına inandınız?
3. Sonuçları yazın:Sizde kalan duygu ne oldu ve olumsuzluğa nasıl tepki verdiniz?
4. İnançlarınızı gözden geçirin ve tepkinizi nasıl etkilediğini değerlendirin:Farklı düşünebilseydiniz, sonuçlar veya uzun süren his farklı olur muydu?
5. Kötümser düşünceleri kafanızdan atmaya odaklanın:Yukarıda yarattığınız kötü senaryoyu ve kader kurbanı olduğunuz inancını bir kenara bırakıp, alternatif nedenler düşünmeye çalışın. Müdürünüz ya da eşiniz bunları yapmak için başka bir sebebi olabilir mi? Bir diğer deyişle, beyin fırtınası yapın ve sizi daha sakin, daha yetkin hissettirecek düşünceleri bulmaya çalışın.

Herkesin ve her şeyin size karşı olduğunu düşünmeyi bırakın. Bazen gerçekler sizin sandığınız kadar karışık ve acımasız olmayabilir. Olumsuz gibi duran şeyler belki de bizim için hayırlı değildir. Şems-i Tebrizi  şöyle der; “Başına ne gelirse gelsin, karamsarlığa kapılma… Bütün kapılar kapansa bile, sonunda O kimsenin bilmediği patikalar açar.”

Olumsuz düşüncelerimizi yargılamalı, biraz da sorgulamalıyız. Gerçekten tüm bu kasvetli düşüncelerin, size bu kadar zarar vermesine izin mi vereceksiniz. Olumsuz düşünceler başta size zarar verir unutmayın. Ne kadar yaşayacağımızı hiç birimiz bilmiyoruz. Bunu da kendimizi yiyip bitirerek mi geçireceğiz.

The post İyi Hissetmek İçin İyimser Olmayı Seç! appeared first on Sanat Duvarı.

Egemen anlatı, tarihi bize bir çeşit  ‘büyük adamların’ hikâyesi gibi anlatmayı çıkarları için uygun bulurlar. Ancak bu ‘büyük adam’ yaklaşımına eleştirel bir yöntemle karşı çıkmak da mümkündür. Tarihi sıradan insanlar açısından ele almak ve onların hikâyelerini anlatmak tarihi olayların anlaşılması için gerekli olan yöntemdir.

Bunu yaparken en önemli husus, olayların birbiri ile ilişkisini ve karşılıklı bağımlıklarını gözden kaçırmamaktır. Roma İmparatorluğunun yükselişini ve çöküşünü anlamadan Hıristiyanlığın yükselişini anlamanın mümkün olmadığı gibi Avrupa feodalizmin şartlarını da anlamak mümkün değildir.

Belki de insanlık tarihinin gerçekçi bir okumasını yapmak, bu öyküyü kavramak için Karl Marks’ın ortaya attığı iddiaya bakmak gerekir. ‘Üretim güçleri’ dediği şeyin değişim göstermesinin ‘üretim ilişkileri’ndeki değişikliklerle ilgili olduğu ve bunların toplumda daha yaygın dönüşümlere yol açtığı yönündeki söylemi bu konuda oldukça ufuk açıcıdır.

Bu tür değişimler ise mekanik ya da kendiliğinden gerçekleşen şeyler değildir. İnsanlar nasıl yaşamak istediklerine dair seçimler yapar ve bunun sonucunda da tarihin belirli aralıklarında ortaya bazı büyük çatışmalar çıkar.

Tarihin en büyük dönemeçlerinden biri olan Ortaçağ tarihine de bu açıdan bakmak oldukça faydalı ve gerekli bir tutumdur. Umberto Eco ortaçağı anlattığı ünlü eserinden dönem için şöyle bir giriş yapar: ‘ortaçağ Roma İmparatorluğu’nun dağılma döneminde başlayıp, tutkal görevi gören Hıristiyanlığın yardımıyla, Latin kültürünü, imparatorluğu yavaş yavaş istila eden halkların kültü­rüyle birleştirerek; uluslarıyla, konuşmaya devam ettiğimiz dilleriyle ve değişimlerden ve devrimlerden sonra bile olsa bizim olmaya devam eden kuramlarıyla günümüzde Avrupa dediğimiz yere hayat veren dönemdir.’ *

Eco, ortaçağ diye adlandırılan tarihi aralığın bir yüzyıldan ibaret olmadığından bahseder. Ayrıca yine ona göre ortaçağ, Rönesans, Barok dönem ya da romantizm gibi belirli bir tarihi zaman aralığında meydana gelen değişimler gibi ayırt edici özelliklere de sahip  değildir.

Bugün okullarda öğretilen ortaçağ dönemi dediğimiz dönem 1016 sene gibi uzun bir döneme karşılık gelir. Zaman, geçmiş çağlarda, bugün bizim yaşadığımız zamandan daha yavaş akıyor olsa da bu süre yine de oldukça uzun bir zamandır ve birçok tarihsel gelişmeyi de içinde barındırmaması düşünülemez. Tüm geçen bu yüzyıllar boyunca yaşanan olayların ve yerlerin aynı ya da sabit dinamikler tarafından belirlendiğine inanmak oldukça güç ve saçmadır. Yine Eco, ortaçağ içinde birçok ortaçağ olduğunu savunsa da bazı önemli dönemeçleri göz önüne alarak bu dönemi kendi içinde üçe ayırır:

*Roma İmparatorluğu’nun çöküşünden 1000 yılma kadar (veya en azından Şarlman’a kadar) uzanan erken ortaçağ,

*1000 yılından sonraki sözde Rönesans döneminden oluşan ara ortaçağ

*”geç” gibi bir kelimenin akla getirebileceği olumsuz çağrışımlara rağmen Dante’nin İlahi Komedya’yı tamamladığı, Petrarca ( 1304- 1374) ile Boccaccio’nun(1313- 1375) eserlerini yazdığı ve Floransa Hümanizminin geliştiği görkemli dö­nem olan geç ortaçağ şeklinde bir dönemleşme yapılmaktadır.**

Aslında Eco’nun ‘ortaçağ ne değildir?’  sorusu oldukça önemli bir soru olsa da başka bir yazının odak noktasıdır.

Bu dönemle ilgili en çok üstünde durulan kavramlardan biri olan ‘feodalsizim’ de çağa getirilen yorumlar gibi zaman içinde farklı şekiller de anlamlar kazanır. Özellikle 20. Yüzyılın ikinci yarısından sonra tarihçiler kavrama ciddi eleştiriler yapma gereği duymaya başlarlar. Kavramın tek başına dönemin siyasal ilişkileri açıklama da yetersiz kaldığı eleştirisi üzerinde durulur. Ve daha genel bir anlama sahip olan ‘lortluk tarihi’ kavramı ortaya atılır.

Tarihçiler, dönemin içerdiği olaylardan bahsederken, kimi zaman saçma, kimi zaman yakışıksız ama kimi zaman da oldukça gerçekçi yorumlar ortaya koymuşlardır. Geleneksel ana akım tarihsel söylem ise bir grup büyük adamın beklenmedik şekilde ortaya çıkması üzerinden bir tezi savunur, çünkü peşi sıra gelen devrimsel olayların tekrarlanma olasılığının görünür olmasını istemezler. Sanki tüm süreç tesadüfi olaylar dizisidir ve beklenmedik bir takım insanlar kendiliğinden tarih sahnesine çıkmışlar ve büyük işler başarmışlardır.

O dönem Kuzey Avrupa’nın kraliyet saraylarına yolumuz düşmüş olsa, karşımıza çıkan manzaranın bizi hayrete düşüreceği kesin. Lortlar tarafından yönetilen arazilerin çevreleri çoğu kez ormanlık ve bataklık bölgelerle sınırlara ayrılmış alanlardan oluşmaktaydı. Bu araziler birbirleri ile sürekli bir savaş halinde olan baronlar arasında paylaşılmış topraklardan oluşuyordu. Bu bölünmüş toprakların her birinin kendileriyle sınırlı ve dışa kapalı bir ekonomileri vardı. Bu durumda her bir yapı, kendi üretimlerine bağımlı oluşumları meydana getirdi.

Köylüler içinse bu durum, oldukça kısıtlı besin ve korunaksız giysiler anlamına geliyordu. Enerjilerinin önemli kısmını lortlar için iş gücü olarak kullanmak yükümlü oldukları ücretsiz emek anlamı da taşımaktaydı ve serf olarak köylüler arazilerini terk etme özgürlüğüne sahip değillerdi.  Kaldı ki hukuki bir sistem anlamına da gelen bu yapı serfin araziyi terk etmesi halinde onu geri getirebilirdi.

Elbette lord ailesi ve temsilcilerinin hayat standartları çok daha ileri durumdaydı; yine de bu da köylülerin üretimiyle sınırlıydı. Tacirlerden satın alabildikleri ürünler var olmasına vardı ama bu da özellikle doğu uygarlıklarındaki zengin tacirlerle kıyaslandığında oldukça sınırlı sayıda ürün anlamına geliyordu. Giydikleri giysiler de köylülerin giydiklerinden daha iyi olsa da tam korunaklı olmaktan uzak durumdaydılar.

Lord ve ailesinin yaşadığı şatoların etrafı ağaçlar ve çamurla kaplı, sağlam çitlerle çevrili olsa da dönemin şartları göze alındığında iyi korunmaktan uzak alanlardı. Bu durumun bir sonucu olarak seyrek de olsa eğitimli ve kültürlü bir lorda rastlamak pek mümkün değildi. Binicilik ve silah kullanmadaki başarı, okuma yazmaktan daha önemli bir sorundu. Çünkü arazilerini diğer lortlardan korumak en önemli meseleydi. Bunun içinde okuma yazma bilmelerine gerek yoktu. Ancak daha büyük toprak sahibi lortlar yazılı kayıt tutmak istedikleri zaman oldukça sınırlı sayıda, okuma yazma becerisine sahip din adamlarına başvuruyorlardı.

Senyörler ve temsilcilerin oluşturduğu asiller sınıfın yetkileri sadece mülkiyet ile de sınırlı değildi. ‘İnsanın insana bağlılığı’nı temel prensibi olarak benimsendiği hukuki gücü de ellerinde tutuyorlardı. Mülklerin esas sahibi olmalarının yanında tüketim dışı gelirlerin de sahibiydiler. İstedikleri gibi sömürüyü arttırabildikleri gibi çalışma koşul ve sürelerini yeniden düzenleme keyifleri de vardı. Ve pek tabii asiller ve serfler ayrı mahkemelerde eşit olmayan koşullarda yargılanıyordu.

Ayrıca normalde devlete ait olması gereken askeri ve mali haklar da bu zümrenin tekelindeydi. Kendilerine ait özel emniyet ve savunma kuvvelerine sahiplerdi ve bu kuvvetlerin kullanım şeklini ve miktarlarını istedikleri gibi ayarlayabiliyorlardı.

Siyasi ve idari anlamda da tüm yetkiler yine bu sınıfın elindeydi. İstedikleri gibi memur tayin edebiliyor ya da görevden alıyorlar;  vergilerle ilgili tüm koşulları belirleyebiliyorlardı. Ayrıca kendi adlarına para bastırabilme lüksüne sahiplerdi.

Evlilik gibi kişinin özel hayatını ilgilendiren konular da senyörlerin kararlarına bağlıydı. Başka malikâne ya da hür insanlarla evliliklerin özellikle önüne geçmek istiyorlardı. Çünkü her bir serfin emek gücüne ihtiyaçları vardı.

Malların satış ve fiyat gibi özelliklerin de değişimi –satış zamanı ve önceliği gibi- senyörlerin yetki alanı içindeydi. İsterlerse köylünün mallarını satışını geciktirebilir ya da malların şekil değiştirmesi sonucu kira uygulamalarının yaptırımları üzerinde oynama yapabilirlerdi. Balıkçılık ve avcılık gibi uğraşları ise sadece senyörler yapabilirdi. Tarih boyunca yöneten tüm sınıflarda olduğu gibi lordlar da sömürmeye bakıyorlardı.

Sayıları oldukça az olan –Almanya ve İngiltere de ise yok denecek kadar az- şehirlerde de durum hiç farklı değildi. Zaten şehir denilen yerleşim alanları bir şato, kilise ya da manastırın etrafında kümelenmiş az sayıda evden ibaretti.

Feodal yönetici sınıf görüldüğü üzere sadece lorlardan oluşmuyordu. Büyük mülklerin pek çoğu, manastırların elindeydi.  Din adamların ellerinde olan güç ve servet, büyük baronların elindekilere denkti. Kesişlerin okuryazarlığı ise onları baronlardan ayıran en temel özellikti. Bu din adamları, Yunan ve Roma’da, Bizans ve Arap uygarlıklarının teknik üzerine yazmış oldukları bilgileri öğrenme şansına sahipti. Ve teknik ilerlemenin gelişimine katkı sağlarlarsa dinsel tarikatların öncülüğünü güçlendireceklerini düşünüyorlardı.

Yeni tekniklerin tam olarak benimsenmesi ise lortlar ve çiftçiler arasındaki ilişkilerin de değişmesine yol açtı. Büyük toprak sahipleri, en sonunda Romalıların verimsiz köle emeğinden vazgeçmek zorunda kaldılar. Daha sonra bunlar, ürünün bir kısmı karşılığında toprağı köylü işletmelerine parsellemenin,  ‘serfliğin’,  avantajlarını keşfettiler. Serfler ellerinden geldiğince sıkı çalışmak ve yeni teknikleri kendi topraklarında uygulamak için özendirilmeye başlandı. Sonuç olarak toplam çıktı artarken, lordun da zenginliği ivme kazandı. En nihayetinde ise Bois’in –1000 yılın dönüşümü- dediği şey varlık kazandı: Tarımdaki kölelik kesin olarak son bulurken, feodal serfliğin daha dinamik bir üretim biçimi haline gelmesi…

Görünen o ki ‘feodal toplum’ denilen yapının en temel unsurlarından biri de kiliseydi. Büyük toprak sahiplerin birçoğu zaten aynı zamanda kilise senyörüydü. Kaldı ki kilise kendi dinsel ideolojik çıkarlarını korumak amacıyla mevcut yapıyı destekliyordu. Tanrı en başta herkesi günaha atmıştı ve gerçekte herkesin senyörü de bu Tanrı’ydı.

Ortaçağ Avrupa’sında ekonomik, siyasal ve sosyal özelliklerin çevresinde kapalı tarım sisteminin teokratik bir anlayışla yönetilmesi sonucu kurumsal din anlayışı olarak Hıristiyanlık doğmuş oldu. Başlangıçta Hıristiyanlık, oldukça pasifist ve manevi bir karaktere sahip olan bir inanış biçimiyken mutlak bir güç olma gibi bir amaç idealine dönüştü. Merkezi bir sistemin olmayışı, yönetimde yerellik ve toplumsal yaşamın Hıristiyanlık etrafında toplanması gibi nedenlerle de Hıristiyanlık dininin kurumsal bir yapı kazanması oldukça kolay oldu. Bu dönüşümün etkilerini, günümüz dünyasının uluslar arası siyasi ve dinsel özelliklerinde hala görmek mümkün.

Merkezi bir otoritenin yoksunluğundaki bu dağınık düzeni bir arada tutan en temel unsur artık Hıristiyanlık idi. Orta Çağ Avrupa’sında Augustine’in Tanrı Ülkesi ve Yeryüzü Ülkesi olarak Hıristiyanlık dinini göstermesi sonucu; Hıristiyan olanlar ve olmayanlar olarak dünyayı iki kutba ayırdı. Hıristiyanlık bütüncül bir yapıydı ve Hıristiyan olmayanlarla savaşma bir gereklilikti. Dinin yaygınlaştırılması için baskı ve

şiddet uygulanması da bu fikir üzerinden meşru bir zemin kazanmış oldu. Artık Hıristiyanlık sadece bir inanç değil, devlet yönetimin en temel prensibiydi. Devletin siyasal iktidarının yetkisi kendisine Tanrı tarafından verilen –sadece- bir araçtı. Tanrı, devlet iktidarını kontrol edebilecek bir güçtü ve her şeyden üstün bir konumda idi. Halkın hangi kentsel yapıya ait olduğundan çok Hıristiyanlığa bağlığı esastı.

Hıristiyanlık öğretisi eşitlikçi ve adil söylemleri olan bir inanış olmasına rağmen gerçekte olan bunun tam tersiydi.  Hiyerarşik ve eşit olmayan özellikler taşıyan bu yapıyı başta rahip veya piskopos başkanlık ediyordu, ancak zaman içinde bu durum da değişti ve giderek daha otoriter bir yapı meydana geldi. Papalık kurumu temelini Roma Kilisesi’nin diğer kiliselerden üstün olduğu görüşü üzerine inşa etti.

Sık sık kendine duyulan güveni yitirmesi sebebiyle kendini yenilemek zorunda kalsa da temel söylemini ortak yarar olarak belirlediği Hıristiyan toprakların genişletilmesi ve Hıristiyan olmayanların dine geçişi üzerine kurdu. Bu da demek oluyordu ki yönetenler ve yönetilenlerin bir ortak iyiliğe sahipti ve düşmanlara karşı birlikte hareket en önemli mesel olmalıydı.

Tüm bu karamsar tablo insanları yeni yerler, yeni yaşam biçimleri, yeni teknik imkanlar aramaya itti. Bu arayışlar yavaş ama birikerek çoğalan değişimler inşa etti. Avrupa, bugün sahip olduğu pozisyonu o gün böyle seyreden bu birikimlerden aldığı ders ile büyük imparatorluklar üzerinden birdirbir oynar gibi atlaması ve kitlelerin mücadelesine borçlu. Çünkü bahsi geçen ‘büyük adamlar’ ancak felaket getiren olaylara neden oldular

The post Avrupa Feodalizmin Tarihi Okuması appeared first on Sanat Duvarı.

Dünya ülkelerine baktığımızda, bu kadar kaynaşmış, farklı yapılarda aynı ülke vatandaşı topluluk çok az görürüz. Doğu ile Batı, Kuzey ile Güney bölgelerimiz yanı sıra Anadolu dediğimiz yurdumuzun  orta kısmı birbirinden farklı gelenek, görenek, yeme –içme alışkanlıkları benzerlik göstermez. İnsanların yaşam şekilleri, iklim şartlarına göre değişir, doğdukları yere ait bazı kilit noktalar kişiliklerine yansır.

Ege’de Akdeniz’de yetişen bir çocuk ile Doğu Anadolu’da yetişen bir çocuğun aynı ülke vatandaşı olmasına rağmen şartları aynı değildir. Birinin ortalama yedi- sekiz kardeşi var iken diğeri tek çocuk olma yönünde ilerler. Biri güneş ile kavrulup, tarlada kendine eğlence ararken, biri eğlenmek için hangi alışveriş merkezine gideceğini şaşırır. Ekonomik anlamda,  ülkenin doğu bölgesinin şartları ile batı tarafının ki kıyaslanınca dengesiz bir yapı da karşımıza çıkar.

Doğu, soğuk iklimler ile yaşamaya ve onun mücadelesini vermeye alışmışken, Batı iklimi kazanca çevirir.

Doğu, hayvancılıktan kazanç sağlarken Batı sanayi ile kalkınmada rol oynar.

Eğitim şartları, bu ekonomik durum ile doğru orantılıyken bu orantı; aile yaşamından,  çocukların söz hakkına kadar devam eder.

Kılık kıyafet farklılıkları, kelimeleri söyleşiş biçimlerindeki farklılıklar, en önemlisi dünyaya bakış açılarının farklılıkları  gözlemlenebilir.

Sanayi, turizm, tarım etkisi ile göç eden ailelerin,  kültürlerinden kopmamaları adına çocuklarını daha fazla gözlemlemeli  ve  kültür bilinci vermelidirler.

Ergenlik dönemlerinde daha sık rastlanan bazı hatalı davranışlar insanlarımızın hayatını büyük ölçüde etkilemektedir. On on beş haneli bir köyden büyük şehirlere taşınan bir genç hesaplayamayacağı yanlışlarla önce kendisini, sonra ailesini sonra toplumu olumsuz etkileyecektir. Erkek çocuklar ile kız çocuklar ayrımına gerek kalmadan yapılın bu davranışlar ancak ve ancak iyi bir eğitim ile önlenebilir.

Aile eğitimi ile başlanan bu hayat yolunda iyi eğitimcilerle devam edilir.

Günümüzde ekonomiye dayalı sosyal ilişkiler kurulmaktadır. En büyük hata nedeni budur.

Hep daha fazlasını isteyen genler doyumsuzluklarla taçlanır .

Devletimiz, aileleri çocuklarını iyi bir eğitim  silsilesi ile sağlam zincir topluluğu olmamız gerekir.

İbni Haldun der ki; “Coğrafya kaderdir. Nerede doğarsan oranın kirine çer çöpüne batar, oranın suyuyla yıkanır, oranın güneşi ile kavrulursun, oranın iklimi biçimlendirir geleceğini… “

Her bölgemizin kendi içinde artıları ve eksileri vardır. Yaşadığımız yer doğduğumuz toprakları unutmamıza engel değildir.

The post Coğrafya Kaderdir appeared first on Sanat Duvarı.

Beyazıt’ta bulunan Bakırcılar Çarşısı, el yapımı bakır ürünlerin satıldığı  otantik yapısıyla bambaşka bir kültüre kapı aralıyor…

El yapımı bakır ürünlerin satıldığı Bakırcılar Çarşısı, Beyazıt’ta İstanbul Üniversitesi Merkez Yerleşkesini çevreleyen duvarların altında yer almaktadır.

Unutulmaya yüz tutmuş el sanatımızı,  yarım asırdan fazla süredir devam ettiren “İhsan Usta” ile sanat, insanlık ve evrene dair sohbet ediyoruz.

• “Sanat Duvarı” okuyucularına kendinizden bahseder misiniz?

Yöresel olan bu mesleğe, 50 sene önce Erzurum’ da aile büyüklerimin yanında çırak olarak başladım. İnsan sabır ile hayat yolunda yol alır. İnsanı büyüten azimdir. O küçücük dediğin çiçek motifini işlerken, emeğini ve göz nurunu sabırla bakıra katarsın. İlk bakır sanatına başladığım zamanlarda da şimdi ki gibi gelir getiren bir meslek değildi.

Sanat ve motif olduktan sonra benim için ömürlüktü ama para yoktu… Yine de bıkmadan sıkılmadan yapmaya devam ettim başka işler yaparak daha fazla gelir elde edebilirdim ama ben askerlikte bile bu sanatı icra ettim. Eski motiflerin tümünün anlamı vardı. Lale başka, gül başka ve gonca başka duyguları anlatır… Zaten eski motiflerin hepsinin yaşanmışlıkları vardır.

•  Sizce sanat nedir?

Sanat gözü ve kalbi yücelten her şeydir. Gönlü güzel insan dışardan da güzeldir…

Elimle ince ince emek verip yaptığım şu küpelere, bileziklere bak mesela hepsi insanı güzelleştirmek için değil mi? Aksesuar insana neden takılır ki? Bana sorarsan, insanı büyüten şey sevgidir. Bakır el sanatı beni büyüttü, ben de onu… Severek yaptığın her şey mutlu eder, yüceltir. Bir düşün çırak bile yetişmiyor artık bakır sanatı yok olmak üzere. Geçim sıkıntısı sebebiyle şimdi ki gençler rağbet etmiyor. Dediğim gibi sevmeden bu motifleri çizemez yaşamına bu meslek ile devam edemezsin. Sevgin varsa mesleğin seni büyütür, sen de mesleğini büyütürsün…

•  Bakır sanatının daimi olması için söyleyecekleriniz nelerdir?

 İnsanlar ahilik ocaklarını araştırsınlar. Ahilik ocaklarında esnaf olmak başlı başına kural ve incelik gerektirirdi. En büyük beklenti sanatçı, esnaf kimse için asla para olmamalı… Dilerim ki, beni mutlu eden bu meslek bizden sonra ki kuşaklarda da devam etsin. Avrupa ülkelerinin çoğunda duyduğum kadarıyla devlet unutulmaya yüz tutmuş mesleklere teşvik ve destek veriyormuş. Bizim ülkemizde de daha makbul ilerlese işler güzel olurdu çünkü el sanatları farklıdır, her ürün kendine münhasır ve özel olandır. Seri üretimin yeri de başka ama kimi el yapımı ürünler bizleri kendimize yansıtmak için vardır.

The post Beyazıt Mimar Sinan Çarşısı appeared first on Sanat Duvarı.

Gözlerini açıver bir sevda durağında
İsterse bedeninden ruh damarın alınsın
Öyle büyüt aşkını Ferhat gibi bağrında
Bir İlahi misali dudaklar da çalınsın

Şiiri şiirsel bir havaya şair gönlüyle özgün anlaşılır bir gülümseme bırakandır. Aşk şiirlerin vazgeçilmez akan bir pınarıdır tıpkı hayatın sevinç gülümseme pınarı gibi. Genç şair kardeşimiz şiirine” Gözlerini açıver bir sevda durağında “ diyerek, bizlerin sevda durağına ne olursa olsun varmamız gerektiğini söyleyerek devam ediyor. “İsterse bedeninden ruh damarın alınsın”,hani bilirsiniz aşkta gözyaşı hasret vardır, hatta aşktan sevdadan önce gönül boş iken, aşka sevdaya varır az gözyaşı hasret çekse de, sevdiğine sevgi verir candan sever gönlünde aşk bitmez tükenmez, mutlu etmek için çabalar gücü kuvveti bitmez, oysa aşktan önce böyle bir tükenmez pınarı enerjisi yok iken, birden aşkla gözyaşı hasretle baş başa kalsa da vereceği tükenmeyen bir hazinesi varmış lakin bilmiyormuş diyerek buna atıfta bulunarak, ruh damarın yani canın alınsın ne fark eder, sonumuz ölüm böylelikle severek ölümsüz olursun gönüllerde aşkla sevdayla bunlarla bir şeyler verdikten sonra  “Öyle büyüt aşkını Ferhat gibi bağrında”,diyerek daha çok sev, ver gönlün pınarından sevgiyi çekinmeden Ferhat gibi Kerem gibi ver gönlünde,” Bir İlahi misali dudaklar da çalınsın”,aşk ilahi bir pınardır akar tükenmez, bir şarkı sözdür söylemekle bitmez, işte bu nedenle aşk dudaklarında o güzel sözleriyle yâre şarkılar ilahiler söylesin gönlünü okşasın diyor.

Bu durak ukbaların kapılarına perde
Bu durak öyle temiz yüce lahuti yerde
Ey yolcu bu duraktan bir lahza geçiverde
Senden sonra ebedi bu durakta kalınsın

İşte bu ilahi aşktır ki ukba (Ahiret), ukbaların öteki âlem cennete perde olsun serinliğiyle essin.” Bu durak öyle temiz yüce lahuti yerde” Burası bu ahrete cennet âlemi gönülde verenlerin sevenlerin gireceği yüce kutsal ilahi âlemdir (Lahuti).” Ey yolcu bu duraktan bir lahza geçiver de”, ey yolcu aşk sevda durağında bir lahza an geçi ver de sevgiyi gönülde karşılıksız vermeyi sevinci bir gör, farkına var.” Senden sonra ebedi bu durakta kalınsın ”Sen bu durakta sevgiyi aşkı gönülde vermeyi gördükten sonra, sen daha fazla vererek terk edip gittiğinde arkanda ismin anılsın verdiklerinle gönüller coşsun, bir pınar iki üç olsun aksın, gelenler bu güzelliği görünce muhakkak kalmayı gezmeyi görmeyi, gönlüne almayı istesin aşkı, aşkı yaşasın sevgiyi versin âlem gülsün demektedir genç şair kardeşimiz.

Ne sevdana erişsin şerli iblisin kiri
Ne sevdana denk düşsün dertli Mecnun’un yeri
Gündüz güneş, gece de yıldız vari gökleri
Aydınlatan kandil ol asumanda salınsın

“Ne sevdana erişsin şerli iblisin kiri”,şeytanda gönül merhamet sevgi yoktur, sende bunlar mutlaka olsun, eğer bunlar sende olmazsa şeytan sana musallat olur gönlünü nefretle kinle kirletir, seni insanlıktan çıkarır diyor genç şair kardeşimiz. Devam ediyor “Ne sevdana denk düşsün dertli Mecnun’un yeri”,sen öylesine fazla sev ki Mecnun aşkını geçesin, gerçi aşkta yarış olmaz lakin daha çok severek fazla insanı mutlu etmekten kim zarar görmüştür ki?” Gündüz güneş, gece de yıldız vari gökleri-Aydınlatan kandil ol asumanda salınsın” İşte candan aşkla seversen gündüz güneş olur ısıtırsın gecenin karanlığını ay ve yıldız olur aydınlatırsın, gönlünü aşkla gökyüzüne(asuman) asmış olarak geceyi karanlığı aydınlatırsın diyor kardeşimiz, doğruyu da söylüyor kardeşimiz.

Kim istemez canından daha çok sevilmeyi
Esrarlı mahyaların bağrında dirilmeyi
Sana sorsun yiğitler cenkler de ölünmeyi
Hayat senle başlayıp canlar senle alınsın
Ve asırlarca çanlar aşkın için çalınsın…

Gelelim son dörtlüğe şiirin sonuna.” Kim istemez canından daha çok sevilmeyi-Esrarlı mahyaların bağrında dirilmeyi”,genç kardeşimiz çok haklı kim istemez sevilmeyi, sevdiğinden daha çok sevilmeyi herkes ister, esrarlı mahyaların (Ramazan gecelerinde, camilerde iki minare arasına gerilen ipler üzerine kandil veya elektrik ampulleriyle yazılan yazı veya yapılan resim ) asıldığı o bağrına iki arasına, gökyüzüne güneşle ay arasına oradan yâri aşkla severek görerek, sevgili gökyüzüne etrafına bakınca seni görerek dirilmeyi kim istemez? Hepimiz isteriz elbet. Öyleyse aşk deyin sevda deyin bu durağa önce uğramak gönülden severek gülümseyerek gülümseterek bir şeyler vererek ulaşılır bunlara diyor genç şair kardeşimiz, eyvallah dedik aldık gönlümüzde sakladık. Devam ediyoruz son kıtaya “Sana sorsun yiğitler cenkler de ölünmeyi-Hayat senle başlayıp canlar senle alınsın”,bu aşk sevda durağına varmak orada gözyaşı hasretle kalmak zordur, lakin sen bunu yaparken gönlünde sevgi veriyorsun bunlara katlanıyorsun, ayrılık ölümden beterdir sen katlanıyorsun bu yiğitlikle, yiğitler savaşa gidenler savaşmak için sendeki bu aşkı azmi cesareti alsın, aşk mazluma varmakla başlasın varılsın hayat aşkla gülsün güldürsün, canlar aşkla can bulsun yeniden…” Ve asırlarca çanlar aşkın için çalınsın ”Çanlar bu aşkı anlatılması için çalsın halkı ahaliyi toplasın, bu ölümsüz aşk anlatılsın… Genç şair kardeşimiz Sencere bu şiiri için huzurunuzda teşekkürler ederek, bu şiiri ile bize bu güzel duygu ve hisleri duyarak yazdırarak okunmasına vesile olduğu için sizler adına tebrikler ediyorum, selamlarımla.

The post ”Aşka Sone” Şiirini Az Tahlil Etmek Az Anlamlı Kılmak Ve Gülümsemek appeared first on Sanat Duvarı.

Yapılan araştırmalar göstermektedir ki ülke genelinde sanatın halen istenilen düzeyde olmadığıdır. Mizah kültürüne hayatımızda çok fazla yer yok. Oysa, mizah başlı başına bir sanattır. Günlük hayatın streslerinde ister istemez omuzlarımız düşüyor, ramazan davulu gibi gerildiğimiz zamanlar oluyor; böyle olunca da malum oynatmaya az kaldı doktorum nerede pozisyonlarını yaşıyoruz.

Psikoloji derslerimde konunun konseptine uygun olarak tiyatro çalışmalarına da yer veriyorum. Örneğin; geçenlerde öğrenilmiş çaresizlik konusunu işliyoruz. Çaresizlik de öğrenilir mi? Hem de nasıl ; zaman içerisinde sevgisizliklere başarısızlıklara ister istemez koşullandırılıyoruz. Senden bir cacık olmaz, embesilliği yine elden bırakmıyorsun gibi etiketlerle iç dünyamızda pek çok fay hattı kopuyor. Konsepti biraz geniş tutup tiyatro skeci ile zenginleştirdik. Derse en ilgisiz öğrencinin bile yüzünde güller açtı. İç dünyasını bir sır gibi saklayanlar öğrenilmiş çaresizliğe nasıl maruz kaldıklarını anlattılar. Birkaç gönlü daha fethettik , yürek cihadını gerçekleştirdik.

Böylesi ruh hallerimizi tiyatro ile desteklemek  bizlere hayata farklı pencerelerden bakabilmeyi de sağlıyor. Mini tiyatro oyunları ile desteklenen ders öğrencilerin bilinç ve gönül dünyalarına çok daha iyi nüfuz ediyor. Tiyatroyu bana sevdiren merhum üstat Erol Günaydın idi. Sadece bir tiyatrocu değil toplumun derdiyle dertlenen bir toplum mühendisiydi. Karış karış Anadolu’yu dolaşmış, halkın sorunlarını dinlemiş o dertler ile dertlenmiş hemdert olabilmiş bir gönül incisiydi. Hemen her oyununda muhakkak bir tema vardı.

Tiyatroya dokunmadan yaşamak benim için tuzsuz ve baharatsız yemek gibi geliyor. Bırak bunları bunlar boş iş diyenlere de artık gülüyorum ve tırnak içinde alıntıladığım Düriyemin Güğümleri Kalaylı türküsünü hediye ediyorum. Sanat ile bakalım ve hep gülümseyelim hayata !

The post Düriye’min Güğümleri Kalaylı appeared first on Sanat Duvarı.

Olimpos Nerede?

Antalya-Kumluca karayolundan güneye ayrılan iki sapaktan da ulaşım sağlanan Olimpos’a ayrıca Kumluca tarafından gelindiğinde Adrasan girişi, Kemer yönünden gelindiğinde ise Olimpos girişi kullanılarak ulaşılır.

Kent girişine ormanın içinden geçilerek ulaşılır. Girişi ücretli olup Müze kartla giriş sağlanabilen Olimpos, Caretta Caretta kaplumbağalarının yavrulama bölgesinde bulunduğundan sit alanı olarak koruma altına alınmıştır. Bu sebeple büyük turistik organizasyonlar yapılması da engellenmiştir. Pansiyon olan ağaç evleriyle de turist çeken kent, antik tarihi nedeniyle gidenlerin soluğunu kesmektedir. Bu pansiyonlardan biri olan Yakamoz Pansiyon, müşterilerine portakal bahçesi içinde huzurlu bir tatil deneyimi sağlıyor.

Antik Kent Olarak OLİMPOS

Likya Birliği’nden üç oy hakkına sahip altı şehirden biri olan Olimpos, Antik Likya medeniyetinin en büyük ve en gelişmiş şehirlerinden biriydi. Kentin temellerinin MÖ 300 yıllarında eski Helenistik dönemde atıldığı düşünülmektedir. Fakat tarihi kayıtlarda ilk defa MÖ 78 yılında Sicilya’daki Roma Valisi Sevilius Vatia’nın bir korsan olan Zenicetes’i deniz savaşında yendiği sene yer almıştır. Gemilerini gizli limanlara saklayıp tüm kıyı şeridini ele geçiren Zenicetes, Olimpos’u kale olarak kullanmaya başlamıştır.

Korsan saldırılarından sonra nüfusu azalan şehir MS 43 yılında Roma hakimiyetine tekrardan girmiştir. Günümüzde ormanın içinde, ağaçların arasında Helenistik, Roma Bizans dönemine ait kalıntılara rastlanabilir.

Irmağın güney kıyısında sadece girişinin bir yanı iyi korunmuş Helenistik döneminden kalma küçük bir tiyatro ve ırmak ağzının 150 m kadar batısında yer alan Roma İmparatoru Marcus Aurellius adına yapılmış bir tapınağın kapısı zamanımıza ulaşmış durumdadır. ‘Kaptan Eudemos Lahdi’ ve iç duvarlarıyla dikkat çeken Bizans Kilisesi kalıntıları kültür ve sanat meraklılarının en çok ziyaret ettiği yerler arasındadır.

Gezilecek Yerleriyle OLİMPOS

Efsanelere konu olan Olimpos’un, sahile 1 saat uzaklıktaki Çakaltepe olarak anılan yükseltinin güney yamacından devamlı olarak çıkan alevleri oldukça yoğun talep görmektedir. Chimera adlı ağzından ateşler saçan bir canavarın bu alevlere neden olduğu düşüncesi ise Bellerophon ve Chimera efsanesinden gelmektedir. Fakat yapılan araştırmalarla yalnızca metan gazı çıkışı olduğu bulunmuştur. Olimpos plajı ile Çıralı plajı arasındaki dağın uzantısında bulunan büyük delikten dolayı yöre halkının ‘Deliktaş’ olarak adlandırdığı Olimpos’ta bulunan Yakamoz Pansiyon müşterilerine sağladığı konfor, tekne turu, Yanartaş turu ve ATV turlarıyla harika bir tatil imkanı sunmaktadır.

The post Doğanın Ele Geçirdiği Kent: Olimpos appeared first on Sanat Duvarı.

     Bakışları ve kalpleri ile zihinlere hiçbir zaman dokunamayacaklarına emin olduğum dogmacı varlıkların nefes alıp verdiği evrenin öteki tarafına geçişin mümkün olmadığı bir günü daha yaşamakla mükellef oldum…

    Tutsak iradem ile…

    İsteyerek kulak misafiri olduğum tümceler arasında, yaşamın gülümsemeye değer olduğu savını öne süren canlılar gördüm… Bir an; ses tellerinden dudakların dışına süzülen harflerin, sahiplerinin takındığı lüks yaşam tutumu ve beden dilleri ile ne denli tezat bir durum oluşturduğuna tanık oldu duyularım…

   Ve sorgulama ihtiyacı duydu zihin…

    –Var olduğu öne sürülen ‘’tebessüm etmeye değen bir hayat’’ savı nasıl kanıtlanabilir?

   Tekrar sordu…

     ‘’Sahip olduğu varlığın içinde, gülümsemenin gerekliliği ve güzelliğinden bahseden insana ait kelimelerin kaynağı mantık mıdır yoksa kalp mi?’’

    Sorularını kendi içinde barındırmakla yetinen zihin; cevabını bulmak adına kimi hayatlara dokunup farklı zihinlerle duygudaş oldu.

   Yoksul oldu… Varlıklı oldu…

   Kalbin tozlu bir bulut tarafından kaplandığı, hiçliğin pençesinde kıvranan ruhlara dokundu…

   Hissetti…

   Huzurun eşiğinde atan, sahip olduğu bedeni ayakta tutabilmek adına canla başla çalışan bir yüreğe dokundu…

   Daha fazla hissetti… İyiyi, kötüyü… Varlıklı yahut yoksul olanı… Çocuğu, yaşlıyı, genci…

   Dokunduğu her zihinde bir süre dolaştı…

Haksızlığı sorgusuzca kabullenen, ezilen, ezen, birbirinden farklı ruhlara eşlik etti. Tinsel yolculuğu esnasında defalarca katliama uğradı, katletti! Bir iyiye dokundu, bir kötüye… Küçük, sıcacık göz bebeklerine tesadüf etti. Nadiren hayvanlar âleminde dolaştı ve bu âlemde yavrusunu koruma içgüdüsüne sahip gerçek ebeveynlerle karşılaştı. Dökülmüş, merhametsizlik sonucu dökülmeye devam eden kanlara rağmen masumane sevginin yeryüzünü ve gökyüzünü kaplamakta direttiğini gördü zihin… Sustu, konuştu… Birbirinden farklı hayatlara eşlik etti… Ta ki savı kanıtlamaya yetecek düzeyde delil elde edene dek…

Kimi ruhun kurtarıldığı takdirde kahkahalar atmak için hiçbir engelinin olmadığını, kimisinin neşe dağıtma görevini üstlendikten sonra dünyaya gönderilmiş olduğunu gördü… Zihin ve beden oluşumunu tamamlaması adına geçirmesi gereken yüzlerce gün doğumu olan, yalnızca küçük bir çocuk olduğu için gülümsemesi gereken canlılara dokundu… Dokundukça beyaza büründü, maviye bulandı… Pembe oldu, yeşili kuşandı… Tebessüm etti… Huzurun ve gülümsemenin görülemeyeceğini, yalnızca hissedilebileceğini anladı… Hissederek, iliklerine kadar gülümsemenin ne demek olduğunu anladı…

Anladıkça tekrar düşünmeye başladı…

  ‘’Dünya üzerinde büyüme evreleri gerçekleşmeseydi, belki de her canlı koruyabilecekti masumiyetini, hissedebilecekti güzel olanı… (Hayvanlar âlemi dışında… Zira onların olgunlaşması, anne-baba olması, yetişkin ya da yaşlı olması var oluşsal döngü çerçevesinde merhametlerinin kötü yönlü değişimine asla izin vermedi; onlar her daim masumdu, bu kalıtsal özelliklerinden biriydi çünkü)’’

   Zihin; dünyanın sevgi tarafından döndürülebilmesi için yeryüzünün yalnızca çocuklar, hayvanlar ve renklerden ibaret olması gerektiği savını ileri sürdü… Eyleme geçirilmesi mümkün olmayan bu görüş için, beslediği umut kırıntıları eşliğinde Tanrı’ya, küçük bir çocuğun gözünden maddeler halinde istem mektubu yazmaya karar verdi.

‘’TANRI’YA MEKTUP’’

‘’İsimlerimiz renklerden ibaret olsun.

Konuşma, düşünebilme ve kahkaha atma özelliklerimiz doğduğumuz anda işlevine başlasın.

Bedenimizin olgunlaşmasını istemiyoruz, dört yaşımızda kalalım…

Ve lütfen kalplerimiz masumiyetini ilk günkü gibi korusun, ne olur…

Aksi halde renklerimizi, kimliklerimizi kaybederiz. Büyürüz çünkü…

Dünyada karanlık var olmasın…

Renklerimiz, gözlerimizin tesadüf ettiği ilk anki gibi korusun ışığını…

Bizler hep dört yaşımızda tadalım hayatı…

Çiçekler hep gülsün…

Dünyadaki görevimiz bitene dek mavi olalım ya da beyaz…

Yeşil, sarı, turuncu, yer yer mora bürünelim…

Göz bebeklerimiz güzellikler dışında hiçbir şeye şahit olmasın…

Ve en mühimi; biz çocuklar her daim yan yana olalım…’’

Zihin; uçurtmasına astığı istem mektubunu gökyüzüne, Tanrı’ya doğru uzattı…

Ve huzurun kaynağı olan masumane, küçük bir çocuğun zihnindeki kısa yolculuğuna son vererek sahip olduğu yetişkin bedendeki yükümlülüklerine doğru cevap bulamamış bir takım sualleri ile birlikte yavaş adımlarla ilerledi…

The post Tanrı’ya Mektup appeared first on Sanat Duvarı.

Gönlüme çiçekler açtıran kelebek misali günlerdeyim. Ama ne çare, gönlüm bazen unutanların ve de unutmak zorunda olduklarımızın peşine düşüyor. Çoğu kelimem ve noktalarım da yarım kalıyor bu yüzden. Ne yeni arkadaşlar, ortamlar, geziler, yazılar ne de çeşitli televizyon programları… Sarmıyor hiçbiri; konuşmanın ortasına ‘hoş düşecek’ bir telaş ve bir çay teklifi tesadüf etmedikçe… Yine de hatırlamak isterseniz tavsiyemdir, ince sözlerin, bir kelimenin ve her şeyden önemlisi çiçekler açtıracak bir sevgilinin peşine düşün…

The post İnce Sözlerin Peşine Düşmek appeared first on Sanat Duvarı.

Kalın sağlıcakla…

The post Asıl Hastalık : NORMALİTE appeared first on Sanat Duvarı.

Değişmeyen tek şey, değişimdir. Değişim insanın hatta varlığın olduğu her şekilde kendini gösterir. Tasavvufta bitki, hayvana nefsin mertebeleri vardır. İnsan o mertebeler arasında değişir. Toplumsal evrim vardır. Toplum sürekli değişir.

Değişim iyi de olabilir kötü de. İyi değişim olması gereken şeydir, hedeflenmesi gerekendir. Kötü değişim ise bazı seçimlerin getirdiği kaçınılmaz sonuçlardır.

Seçimimiz bizi belirler, bir noktaya getirir. Ancak o anda yaptığımız seçim en doğru seçim olabilir de olmayabilir de. Seçimlerimiz kaderimizi de belirler.

Cüz’i irade dediğimiz olay da budur. Külli irade kader ancak cüz’i irade de seçimlerimizdir.

İnsan iyiyi mi seçmeli, kötüyü mü? Bu soru insan zihninde yer etmelidir. İki seçenek arasında kalsanız neyi seçerdiniz?

İyilik ve kötülük.

Doğru.  Karma inancında iyiliğin içinde kötülük de vardır. Ancak İslam inancında da ince bir çizgi vardır: Niyet. Niyetiniz iyiyse seçiminiz iyidir, niyetiniz kötüyse seçiminiz kötüdür.

Seçtiklerimiz hayatımızı belirler. Her zaman doğruyu seçmek dileğiyle.

The post Seçimlerimiz Hayatımızı Belirler appeared first on Sanat Duvarı.

Ekoloji yok olsun, zaman dursun!
Yalnız kendi ruhu mutluluğu tatsın,
yalnız kendi dudakları tebessümle süslensin…

Bir tek kendi aklı yadsısın olup biteni…

Henüz iyilikle tanışamamışken kalbi, her canlıdan iyi olanı görebilmenin hayalini kurar insan…
Tatminkârlığa alıştırdığı egosu ile birlikte yaşam dediği üç saniyelik rüyada kaybolup gitmek için gün sayar…

Ve kaybolur…

Önce idrak etmek için çırpınır…
Anlamaya başladığı an hiçliğin kıyısına geldiğini görür…
Sonra çürüyerek yem rolüne bürünür…
Ardından; yokluğa karışır…
Aslında kendisine ait olmayan kötülüğü yeryüzünde bırakarak, kapladığı hacmi beraberinde yok eder…

Böyledir çünkü insan…

Yıllar önce gözlerini açtığı evrenin uzun soluklu kabusunun merkezi olduğundan habersizdir…
Yalnızca düşüncelerden ibaret…
Kapladığı hacim kadar önemli…
Soran, sonrasını düşünen…
Evvelini irdeleyen…
Yahut gözlerine, zihnine mil çekip yalnızca nefes alan…
Yalnızca var olan…

Defolu ya da defosuz…
Böyledir insan!

The post Defolu İnsanlık appeared first on Sanat Duvarı.

Son zamanlarda Netflix dizilerini izlemeye başladım. Birçok dizi kaliteli, güzel ve seyredilmesi gerekilen dizilerden. İster komedi ister gerilim ister drama…İstediğiniz her türden dizi bulabilirsiniz. En son; Mindhunter (Psikoloji), La Casa De Papel (Gerilim) izledim. Son dizim ise; Black Mirror.

Black Mirror, bir sezonda az bölümden oluşan her bölümü ayrı bir konuya sahip bir dizi. Dizilerin temaları; ileri teknoloji. Bildiğiniz gibi artık teknoloji hayatımızın içerisinde, ayrılmaz bir parçası. Eskiden mektuplar var iken şimdi bir parmağımızla yazı yazıp dünyanın bir ucuna gönderebiliyoruz. Sosyal medya deseniz; tartışılmayacak şekilde hayatımızı olumsuz olarak değiştirmeye başladı. Sohbet ederken bile elimizde telefonları bırakamıyoruz. Bir yaşında çocuk bile arık telefon izleyebiliyor hatta telefondan bir şey izleyemeden yemek yemiyor…. Black Mirror bu teknolojiyi başka açıdan size sunuyor. Olumlu, olumsuz, teknolojinin en uç noktalarını gösteriyor. Biraz bilim kurgu ama izlerken ”Keşke olsa” veya ”İyi ki böyle bir teknoloji yok” gibi yorumlarda bulunuyorsunuz kendi kendinize.

İzlediğim bölümlerden birinde şöyle bir tema vardı. Herkesin bir puanı var. Aynı instagram gibi. İnsanlar paylaşımlar yapıyorlar diğer insanlar puan veriyor. Bir insanın yüzüne baktığınız zaman o insanın puanını yanında görebiliyorsunuz. Bu puanlar o kadar önemli ki; puanınız 2.5 olursa işten bile atılabilirsiniz. Bazı evleri satın almanız için puanınızın 4.0 olması lazım. Bölümün ana karakteri istediği evi alması için puanını yükseltmesi gerekiyor ve bunun için en yakın arkadaşının (neredeyse 5 puan olan) düğününe gitmesi gerekiyor. Bunu yapabilmek için elinden geleni yapıyor. Amacı o çevreye girebilmek. Aynı şekilde arkadaşının da amacı; düşük puanlı arkadaşını düğüne davet ederek insanların taktirini toplaması. Yani her şey karşılıklı çıkara bağlı… Aslında ne kadar da günümüze uygun bir konu…

Lafı fazla uzatmadan sizi de sıkmadan izlemenizi kesinlikle tavsiye ediyorum.

Sevgiler…

The post Black Mirror Dizisi Üzerine… appeared first on Sanat Duvarı.

Dünya’da dizi sektörü her yıl büyümesine devam ederken ülkemizde ise bir kısır döngü durumu mevcut. Her yıl milyonlarca para harcanan diziler on bölümü bile göremeden hızlı bir finalle yok oluyor. Senaryo konusunda üretemeyen dizi sektörümüz, son yıllarda yönünü yabancı dizilerin uyarlamalarına merak uyandırdı.

Uyarlama hevesi sansürle kursakta kaldı.

Ama gel gör ki uyarlanan diziler, ülkenin siyasal ikliminden oldukça etkilendikleri ve bu etkilenmeye boyun eğdikleri için büyük bir fiyasko haline geldi. Toplumsal hassasiyet kılıfı altında yapımcıların uyguladığı sansüre boyun eğen senaristler, sadece dizilerin orjinal hali ile uyarlamayı bir yana bırakarak yepyeni bir hikaye yazıyorlar.

Lezbiyeni anlatacağına onu işten çıkar çünkü ‘toplum hassasiyeti’

Limon Film imzası taşıyan ilk olarak Avusturalya televizyonlarında gösterime giren Prisoner isimli diziden uyarlama olduğu iddia edilen ve yer yer Orange is the New Black dizisini andıran Avlu dizisi de bu fiyaskoya gebe.

Dizi daha yayınlanmamışken dizide rol alan oyuncu Nil Makaracı, dizinin kadrosundan “lezbiyen” olduğu için çıkarıldı. Makaracı yaptığı açıklamada,“Merhaba, ben Nil Makaracı. Çok büyük heyecan ve istek duyarak dahil olduğum Avlu dizisi kadrosundan 21 Mart tarihinde, yönetmen yardımcısı Merve Çolak tarafından çıkartıldım! Daha öncesinde kendi ajansımın bile bana, ‘LGBT bireylerin de yer alacağı bir dizi başlıyor’ diyerek anlattığı Avlu’dan, LGBT yüzünden ve lezbiyen olmam gerekçesiyle, homofobik tavırlarla resmen kovuldum!” ifadesini kullandı.

Makaraı’nın yaşadığı olay uyarlamaları neden “siz bizim uyarlayamadıklarımızdan mısınız?” pozisyonuna geçtiğinin bir manifestosu gibi. Ülkenin siyasal ve baskıcı havasından etkilenen senaristler, uyarladıkları dizilerdeki eşcinsel sahneleri, ‘toplumsal hassasiyet’ kılıfı altında yok ediyorlar.

Gerçekten bizim hikayemiz.

Hassasiyet altında uyarlayamadıkları dizilere sansür uygulayan senaristler, “Shalemeles’i” değil de aslında bambaşka bir hikaye olan “Bizim Hikaye”yi çekebiliyorlar. Baskıcı ve otoriter sisteme boyun eğmenin getirdiği  sonuç bizde sansürle ifadesini buluyor. Bu yüzden Fiona Gallagher’ın yaşam ve cinsellik arasında sıkışan sancılı hayatından Filiz’in “Fakiriz ama gururluyuz” edebiyatına dönüşüyor. Ve bu edebiyat orjinal bir uyarlamadan çok maalesef bizim bize dayatılan hikayemiz oluyor.

Bari o dili yakalayın

Tabi ki beklentimiz, uyarlanan dizideki cesur sahneler değil. Derdimiz; “bari o dili yakalayın.” O dili yakalamak bile büyük bir başarı iken bunun kıyısına bile yaklaşamıyoruz. Uyarlanan dizilerdeki başarılı dil, hiciv ve eleştiriler yerini tanıdık hiç eskimeyen sözcüklere bırakıyor. Bu dili yakalamadığımız için asıl derdimiz olan bir meseleye odaklanmak yerine bize dayatılan yaşamı yazıyoruz.

Bizde uyarlanınca deve kuşu oluyoruz

Nil’in yaşadıkları da senaristlerin ve yapımcıların uyguladıkları sansürün bir sonucudur. Uyarladıkları diziler, Nil’in yaşadığı sorunlara ve ötekileşmeye dikkat çekerek bir dil kullanarak Nil’in hikayesi olurken biz de uyarlanırken kafasını kuma gömen deve kuşu misali gerçeklikten kopan aslında sahte olan Bizim hikayemiz oluyor.

Bu yüzden siz bizim uyarlayamadıklarımızdansınız…

The post Siz Bizim Uyarlayamadıklarımızdansınız… appeared first on Sanat Duvarı.

Bizler zamanlama hatalarıyla dolu bir hayatın oyuna giremeden yenilgiye uğratılmış seyircileri. Kaybetmeyi kazanmak saymışız. En olmadık zamanda olmadık sözler söylemeyi alışkanlık haline getirmişiz. Yanlış zamanda çektiğimiz tabureyle kendi ipimizi de çekmişiz. Hiç var olmak istememişiz gibi yakıp yok etmişiz kendimizi. İşte bulunduğumuz yer, ağzımızdan çıkan söz her ne ise, seçtiğimiz zamanın ödettiği bir bedel sadece. Kaybettiklerimiz konuşmamamızın değil, doğru zamanda konuşmamamızın bedeli. Nefretimiz, kinimiz yapmamız gerekenleri yapmadığımız için değil, doğru zamanda yapmadığımız için. Ve var gücümüzle geri dönüp baktığımızda, haykırmak gelir içimizden; zamanın elimizden aldıklarını geri alamayacağımızı bilmenin boğazımıza tıktığı acı bir boğulma hissiyle haykırmak… Çünkü elimizden gelen tek şey bu. Zaman geriye doğru yürümemize izin vermez ve her defasında dalga geçer gibi gülümser,  acı bir şekilde geriye dönüp bakan yüzlerimize..

The post Zamanın Gücü appeared first on Sanat Duvarı.

Belki denizden ilham alır, belki esen rüzgardan. Belki de çalan müzikten. Ancak kelimeler onun en değerli varlığıdır. Müzisyen nasıl ki notaları doğru noktalara koyduğunda harmoni oluşur. Yazıda da kelimeler doğru yere konduğunda sanat eseri oluşur.

Kelimeler nasıl ki insanın derisi ve iç organlarıysa düşünce de kemikleridir. Bir yazarın ayakta kalabilmesi için düşünceye ihtiyacı vardır. Düşünceye dayanmayan yazılar sadece ticari olarak satılan biblolara benzer. Düşünceye dayanan yazılar ise heykel gibi sanat eseri oluştururlar.

Kelimeler yazarın hazinesidir. Kelimeler birleştiğinde nasıl bir öykü ve ya şiir oluşturuyorsa sanat eseri oluşuyorsa insan da öyledir. Bir sanat eseridir. İnsanı anlatan her şey de sanat eseridir. Evrensel insan yazarın esas kahramanı olmalıdır. İnsan karakterinin tabi ki yerli tarafı olacaktır. Ancak evrensel insanı anlatan yazarlar gerçekten büyük yazar olurlar.

Evrensel insan sokakta gördüğümüz herhangi bir insan olabilir. İnsanı anlatmak ise zordur. Denizler nasıl dalgalanırken gemiler yalpalarsa insan da kendini yani evrensel insanı anlatırken zorlanır. Bu iş herkesin harcı değildir. İnsanı okuyabilen insanlar gerçekten yazar olabilirler.

Yazmak insanı okumaktır. İnsanı tanımaktır. İnsan sanat eserlerinde vardır. Kendindeki potansiyeli sanatla ilgilenen insan anlar. Yazarlık da sanatkarlıktır. İSKİ’ye verdiğiniz bir dilekçeyle Kafka’nın Dönüşüm romanı nasıl farklıysa sanat eseriyle ticari bir meta’ın o kadar farkı vardır. Sanatta para kazanma amacı güdülmez. İnsan sadece okunmak ister. Anlatmak ister. İçi doludur çünkü.

Çok satanlar raflarında bulamazsınız gerçek sanat eserlerini. Değerleri sonradan hatta yazarı ölünce ortaya çıkar. Kafka öldükten sonra Kafka oldu. Oğuz Atay hiçbir zaman anlaşılamadı.

Kelimelerle oynayanlar bilir ancak yazmanın tadını. Kelimeler aşık olanlar. Dile aşina olanlar.

Dil öyle bir şeydir ki, bazen zehirler, bazen şeker tadı verir insana. Kelimeler dilin aracıdır. Kelimeler…

Cümle oluşturduğunda ise sanat eseri ortaya çıkar. Kafiye virtüözü Necip Fazıl da öyledir. Kelimelerle oynamış, yepyeni sanat eserleri ortaya koymuştur.

Yazarın işi kelimelerledir. Derdi kelimelerdir. Bana yeni bir söz yaratma kudreti ver, der şair. Yazar da kelimelerle sanat eseri ortaya koyma işi yapan kişidir.

The post Kelimeler Denizinde Boğulmak appeared first on Sanat Duvarı.

• Bir ülke toplumun yargısıyla mahkum edilmekle ağır bir borç öder.
  Artık sanatsız olmak ya da eğitimsiz olmak; birer ölçü emaresi ya da sınıfsallık niteleyen yargı veya en başından beri söze gelen şikayet, itiraz, eleştiri veya mesul tutumun sebebi değil, tersine farkına varılmakta çok geç olan bir haber olarak, ‘sanatçı ve eğitimli’ olmak, sanatta ve eğitimdeki edim ve imgem,  sezgimiyle taşıdığı adlardaki istikbal, vaat, hoşnutluk, yankısını tarihten alarak uyandırdığı etkideki ilerici, aydıncı ve üstlük nitelemeleri ile sözüm ona; karanlık bir kuyu ve kirli bir bataklıktan uzanan kurtarıcı bir el durumundadır. Bu el; içlerinde, doğumundan ya da becerisinden, gelişiminden veya önü açıklığından, zeka ya da yeteneğinden en değerlileri dahi vicdani bir gerekçe, koşulsal bir zorunluluk, ithamsal ya da itibari bir neden ile veya kabul edilmesi gereken değişmezlik ya da değiştirilmesi mümkün olmayan mevcut oluşum ile sıkıca tutmakta ve tek tek bireylerden, zamanında tek tek birey olarak kendindeki niteliği övüncü ile çekip, kendi iradesi ile semerlemesiyle biriktirdiği birimler olarak toplamında toplum, daha da öte, milletin kendisi halini almaktadır. Bu karanlığın ışığında kutsal bir kurban kadar özgür dolaşırsınız.

• Asıl mizacı başka emeller altında olan sanat, kendi görüsünde çizdiği yol, bireyin çıkar, kurumun ideoloji veya misyon safdilliğini yerine getirir.Bu çıkar çoğu zaman ekonomik bir gerekçe, kimi zaman yaşamsal bir tutku veya uğraş, bazen de doğrudan hayatın anlamı olarak kendini belli eder.
  Yaşam içindeki rastlantısal ve gerek aile gerekse çevrece ve içlerindeki  düşleme ile ileriye yönelik bir merdiven gelişimindeki sistemde vardıkları yer; mevki, konum, alan, yaşam çalışımı olarak, birimlerin kümelendiği şablonda olur. Belli bir sınır ve sorumlulukta kalan birey, aidi olduğu bütünün toplamındaki yıkım, istismar, suistimal veya yozlaşmadan hatta daha da ileri; insan hayatını ve dünyayı hiçe saymak, değerden düşürmek gibi en acımaz ve utanç duyulacak geride bırakımların farkında olmaksızın, dahası; kabulünde dahi olmadıklarının idamesinde  bir payanda görevinde bulunur. Kabulünde olmadıklarının hizmetinde olmak; bir yaşam koşulu olarak sürer durum; insan hayatının kendi mevcudiyeti ve ihtiyacı ile kendiliğinden ortaya çıkar. Eğitim ve sanat, kendi gölgesinde aslını karanlıkta bırakan zamana doğru at başı olarak gider. Bu işleyişte gölge, duyumsanamayacak bir derinlikte karanlığın gölgesinde kalır.

• Anlatmaya çabalamaktan, göstermeye çalışmaktan yorulan diller ve eller ve beraberinde hissettirmekten ve hissetmekten artık  körelen duygularla yaşanılanın, yaşatılanın, ortada olanın nihai bir kaçınılmazlık olarak kolektiflik halinde; kendini kurtarmak, arındırma, ayırma amaçlarını kaybeder,  bu amacı yeni yeniden edinecek kadar dirençli ve talihli olsa bile, gerçekleştirmek adına gerekli enerjiyi bulamayacaktır. Çünkü aynı kolektif zemin, kişi yani bireydeki oluşumu sürece itecek  tüm soyut ve fiziksel enerji kaynaklarını tüketmiş, kirletmiş ve aynı kokuşmuş zehri yayan çıkar ve amaçların hizmetinde ve desteğinde kalmış ya da doğrudan kendisi halini almıştır.

• Karşılaşılan ve sosyal bir canlılığından, içgüdünün yaşam ihtiyacından zorunlu olarak maruz kalınan görüntülerde; insanın tarihten ve evrensellikten adeta nasibini almamışlık ve ortak bir dünyada sanki aynı oksijenin paylaşılmadığı özerkler ile baş başa kalması , bunun yanında yüksek medeniyet seviyesinde bir canlı olarak insanın, kuşkusuz birikimli bilincinden, sahip olduğu içgüdüden ötesi; sınırsız hayal gücünden büyük bir endişe, büyük bir kayıplık içinde, tüm sinir uçlarına kadar titreten durumların yaşanılmasına karşı ‘çaresizlik’ hissi ile bakması, bu yüksek canlı kültürüne sahip insan için büyük bir zeka ve anlayış trajedisinde kendi içinde çıkmazlarda, patlamalarda kalarak, derin duyular ve ilerici sezgiler ile psikolojik çatışıklıkta varoluşun büyük buhranını yaşar. Şüphesiz ki, bu varoluş; sadece psikolojik bir deformasyona değil, sürüklediği fiziksel bir yok oluşunda işaretidir.
  Bireylerin sayısal ‘birimler’ olarak görülen ve değerlendirilen  gözlerin, kontrol ve hakimiyet sahibi güç ve idamesi karşısında kendilerini de aynı toplamdaki sayısal bir birim olarak görerek, iç görüsündeki kişilik farkındalığından ve en başında toplumsal ve dünyasal bir birey olmasından muzdarip hale gelerek, otoriteler karşısında kendi yolunu kaybetmiş ve bulamaz şekilde yaşamaya başlar. Bir yol çizecek irade ve isteği kendinde bulamayacaktır, tüm dış otorite, yozlaşıklıktan da öte, kendi iç duygularında bunu karşılayacak enerji ve motivasyonu zaten olmayacak hale gelmiştir.
  Şablon içindeki bir birim olarak kalıp, tüketen ve tükenen, ezen ve ezilen, körelen ve körelten, istismar eden ve istismar edilen, ahmaklaştıran ve ahmaklaşan,  kullanan ve kullanılan, kazanan ve kazandıran, hayranı olan ve hayran olan, sağan ve sağılan  sonucunda; sistem içinde içgüdüsel olarak uygun hale gelmesiyle ölen ve öldüren taraflardan birinde olmamayı seçerek, doğrusu; hiçbir şey seçmeyerek, seçemez tutuma gelerek en fazla,  gören, gözleyen, sezen ancak müdahaleden yoksun ormandaki bir ağaç gibi olduğu yerde yükselen ve kökleriyle derinleşen, hareket edemeyen bir yapı içinde hayatı beklenti ve geçicilik içerisinde tamamlamaya eğilimlidir.. Ancak değişen mevsim ve yanan orman, tarafsızlığı bir duruş olarak kabul etmeyecektir..
• Sanat ve eğitim ile gelecek aydınlanmanın önüne geçilmek için bir zamanlar yapıldığı gibi; yasaklar, etik kışkırtmalar, vicdan sömürüsü ile veya kitap yakma eylemleri, alay ve iftiralar ile üst değerlerin karalanarak değersizleştirilmesi böylece toplumun istenilen ‘biçeme’ düzenlenmesi yerini, çok daha psikolojik ve içgüdü temelli yönelimler ile toplum düzenlemesi değil, istenilen ‘biçemdeki’ düzeni oluşturacak toplumun meydana getirilmesi; pratikte; tam tersi olarak aydınlanmanın yerini alarak, eğitim ve sanat yollarını kullanarak,  yakmak yerine basılan ve okutulan kitaplar ile, yasaklamak yerine öğretilen ve geliştiren ‘eğitim’ ile, etik kışkırtma, vicdan sömürüsü yerine ‘doğal görüdeki’ kendinden yozlaşık ve rasyonellik dışına bırakması, karamalar ise göz önüne getirilen ve yer verilen, yüksek değer, uygun konum ve kişi olarak sunulan‘temsillerin’ sağ duyusunda olmayı sunarak ve bunlara arzu ve istek uyandırarak, zaten geri kalan asıl değerlerin  kendini konumlandıracak ne toplumsal eğilimde insansı güç ne de ekonomik destek bulamaması halini alır..

• Toplum potansiyeli yer çekimi gibi ‘bilinç çekimi’ ile kişiyi sınırlar, yaratıcı bir çıkıştan alıkoyar,  kendi paralelliğinde uygun hayat şartları göremez, fenası; zaten sahip olduğunun paralelliğinde uygun bir hayata ait olmaz, sadece herkesi belirli bir sınıfa, sisteme, düzene,alana, anlama, amaca, yargıya ve kalıba koyarak anlaşılır kılmakla kalmaz, kişinin kendinden geliştirdiği ve doğası gereği uyduğu yarı kontrollünde benliğinin şeklini ve ortalama zeka karakterini de belirler. Bunun sonucu, ‘suç’ veya ‘neden’ dışarıda gördüğü kadar kendinden de görmeye mahkum olur. Sağ duyusunda izin verdiği ve ulaştığı ölçüde, sebep olarak; kendinde ve karşı tarafta yani – dışta da- eşit miktarda nedenleri bulacaktır.
• Gören göze kavranılır ve sürekli söylenir olduğu gibi bu artık bir dekadan, sistem halini alması,bozulma, kanıksama, yıkım, siyasi,ekonomik veya coğrafi gerekçe, koşuların zorunluluğu veya şartların zorluğu, yozlaşım,körelinmiş bir toplum olmaktan fazlası ya da azı olarak bilinçli gözetim, duygusal reaksiyon ve gereksinmelerin içgüdüsel hamlelerine dönüşmesinden ötede dokunulamaz ve daha nesillerce yapısal form olarak kalacak; ‘doğal görüsünde’, ‘adaptasyona’ uyumlu canlı olarak insanın,  ‘ duyularından’ işlediği verilerin nörolojik bir ‘eğritilemeden’ geçerek, bilgi ve görü halini alması; bununla ilişkili zihin süreçlerinin aynı doğrultudaki adaptasyon ile özleşmesi,
  tarihsel gelişimindeki insanın acıklı ve bir o kadar farkındasız, kontrolü dışında ‘yeni dünya haline’ uygun  ‘insanı’ oluşturmakta. Dekadan, biyolojik yapımal olarak süreçlerin, nöroloji etkisindedir artık.
  O cahiliyet, kayıplık, bilinçsizlik ya da duyarsızlık gibi değer düşümlerinin getireceği felaket, dehşet veya uslamlamaz manzaradaki kaçınılmaz son ve dönüşecek yaşam hallerinin endişesi, kaybedilecek refah ve huzur düşüncesinin ‘gelecek bir zamanda’ değil, çoktan ‘gerçekleşmiş bir zamanda’ tesiri içerisindedir. Bu, şu demek; ‘Korkulacak bir yarın yok, zamanı bekleyen saat gibi korkunun kendisi olarak korkarım ki, sadece aynaya bakmıyoruz..’
  Ya da aynaya bakınca bir şeyler görünmüyor veya bakılacak aynalar kırıldı.
  Tüm bu istismar, yozlaşım, baştan çıkarış, aldırmazlık, anlayış eksikliği, insanı ve yaşamı değerden düşürmeler, karşısında veya tarafında mücadele verilecek bir çaba, eylem olacak bir yükselme veya boyun eğecek bir çaresizlik hali değil, sonucunda; maruz ve aşinalar ile pek de azımsanmayacak ölçüde; olguların eğretik bir huzmeden geçimi ile insanın kendinden oluşunda ‘nörolojik faaliyete’ dönüşen, kendinden hazır halde doğasal bir yaklaşım ve görünen perspektifler olarak, kendinin kör noktasında kalmasını sağlamıştır.
  Beynin bu formsal, adaptasyona uygun dönüşümü altında insan, ister psikolojik eğilim ve davranış, ister felsefi olarak dünya, insan ve hayat görümü olsun, isterse de pratikte; yaşamın eylemsel varoluşlarında aynı nörolojik işleyişin paralelliğinde gelişen ve  değişen görüntüler olacaktır.

İyi görü, vicdan, rasyonellik,umut  duygusunda yaklaşımlarının ortaya çıkardığı beklenti, erteleme, müsaade etme ya da gözden kaçırmaların, her şeylerin bir güne doğru zihinde sıralanması, o gelecekte olacak zannettiren yanılsaması, değişeceği ve düzeleceği tarafın yanında endişe edilen yarının olacağı; git gide daha kötüye gidiyoruz, gelecek karanlık olacak ve insanın tüylerini diken diken eden manzaraların sezisinde, içinde olduğu ve yine yarına doğru dehşete kaptıran beklentisi tıpkı insanın düşündüğü şeyi söylememesi gibi ‘zaman ve kontrol’ bildiren duruma dönüşür; Ancak burada; o gelecekte- yarında olacak endişe ve dehşet zaten düşünülen tarafta ‘gerçekleşmiş’ , ‘yaşanmış’ olandır, bunu söylememek ya da kendinden uzakta, gelecek bir zamanda olacak bir olasılıkmış yanılsamasında görmek; ne ‘ zaman’ ne de ‘ kontrol’  bildirir. Bunun yanında bu tepki, beynin tüm uylumlamasında ve içgüdüsel korunma ihtiyacında, yaşadığı ve içinde olduğu dehşete karşı bir savunma refleksi olarak patolojik sayrılığıdır..

The post Nörolojik Dekadan-Bireyin Sadece Sayısal Bir Birim Olması- appeared first on Sanat Duvarı.

Şiir okumak, bir müzik parçası dinlemek, resim yapmak duygusal zekanın bir ürünüdür. Duygu yoğunluğu olan kişiler sanatla uğraşır. Sanat, insanın en masum yönünü sergiler. İnsan sanatla yoğrulur, sanatla kendine yol bulur. Sanatçı insanın kaprisi vardır, evet, ancak sanat kırılganlığı naifliği temsil eder. Sanatla kalbin buluşması sağlanır. Sanat kalpten gelir.

Sanatçı kişilik sessizliği de içeriğinde barındırır. Sessizce anlatmak sanatın olgularından biridir. Sanat insanın sanata karşı çapkınlığı vardır. Sanat ile ilgili bir şey gördüğü zaman gözleri parlar. Sanat insanı yalnızdır da. Toplum içinde tek başınalığın verdiği anlatma ihtiyacı onu sanata yönlendirir. Sanat, gerek ticari gerek ruhu beslemek için olsun sanatçı insanın kalbi hep kırıktır. Sanat kalbin ölen duygularını canlandırır.

Kalpte duygular var olduğu sürece insan yaşar. Bu yüzden sanata ekmek kadar su kadar ihtiyaç vardır. Çünkü topluma medeniyet diyebilmek için sanata ihtiyaç vardır. Sanat insanı için medeniyet ve kişisellik iki önemli yoldur. Bu iki yol, sanat eserinin ortaya çıkmasında en önemli etkendir.

Sanat, aşktan da beslenir. Aşk insanı değiştirir ve gerçek bir sanatçı yapar. Aşkla duyguyla yoğrulan sanat, gerçekten sanattır. Sanat duygudan yoksun olamaz. Duygu var oldukça sanat var olacaktır. Duygu insanı aynı zamanda sanatçıdır. Sanat ışığında değerlendirecek olursak, sanat ruh halleri gibi değişkendir. Hiçbir eser diğerine benzememektedir. Duygular değiştikçe sanat da değişecektir. Zaman olgusu da, sanat için önemli bir kavramdır. Her şey zamanına göre değerlendirilir. Zaman değiştikçe insan değişecek, sanat da kendini değiştirecektir. Bu nedenle, zamanın gereklerini getiren sanat, evresele ulaşacak, büyük bir kesime ulaşacaktır.

Kitap, müzik, sinema, resim; her ne tür olursa olsun; sanatın parametreleridir. Her çeşit sanat kendi içinde aşktan beslenir, zamanın ışığında toplum tarafından kabul görür. Sanat,  duyguyla birlikte var olur. Duygusuz sanat, asla sanat eseri olarak kabul edilemez. Sadece ticari bir meta olur.

The post Sanat Duygusuna Erişebilmek appeared first on Sanat Duvarı.

Aynı şarkıyı tekrar tekrar dinlemeye bir son ver. Keşke şu. Keşke bu. Neden öyle olmadı? Neden böyle değildi? Önemi yok artık anlasana. Çok net bir şey söyleyeyim mi? İsteseydi şimdi yanında olurdu. Seni istemedi. Neden şu neden bu. Önemi yok anlasana. Onunla olmayı seninle olmaya tercih etti. Bitti.

Bırak herkesi. Bırak onu. Şunu bırak. Neyi kaybedeceksin? Daha ne var kaybedeceğin?

Birini kaybetmenin imkansızlığı altında ağlayıp sızlayıp duruyorum. Bir an durup da aklıma gelen bir düşünceyle sarsılıyorum. Kafanı duvarlara çarp. Kalbine bıçaklar sapla. Delik deşik olsun ruhun. Birini kaybetmek imkansız. Çünkü zaten kimse senin olmadı. Tıpkı seninde kimsenin olmadığın gibi. İki  kere iki dört. Beş falan değil. Halt yemişler.

Komik. Hayatın boyunca birilerine bir şeyler için öğüt verip aynı durumda kaldığında onları hatırladığın oldu mu hiç? Hiç olmadı. Bir kere bile omzumda zırıl zırıl ağlarken değmez be dediğim hiç kimse gelip bana ben o piç için harcadığım zamanı düşününce ulan değmez demedi. Değmez arkadaşım değmez. Denedim. Değmiyor. Anla artık.

İnsanlar aptal. İnsanlar acımasız. Ne yaptığından habersiz. Vazgeç. Unut artık. Biraz cesur ol artık. Şu sırt çantanı al. Topuklularını çöpe at. Ayakların iyi hissedince sende iyi hissedeceksin güven bana.

The post Düşün appeared first on Sanat Duvarı.

“Hayatta kadın olmak çok zor. İş hayatı boyunca özellikle kadınlar, pek çok sorunla karşı karşıya kalıyor. Mobbing, sözlü ya da fiziksel tacizlere uğrayabiliyor. Ben de kitabımda ‘susmayın’ diyorum. Susma. Kendin için susma. Başkaları için susma. Susarsan sıra başkasına da gelecek.  En eğitimlileri, büyük şehirlerde yaşayanları bile taciz konusunun kendi aileleriyle anılmasından bu kadar ürkerken, küçük yerlerde yaşayan kadınlarımızın suskunluğu daha da fazla. Hak vermemek elde değil. Zor mu? Evet. Ancak, konuşmak, anlatmak şart. Kadınlar başlarına gelen böyle talihsiz olaylarda, çareyi bulundukları yeri terk etmekte buluyor. Bu tür bir şiddet ve tacizi uygulayanlar da, karşısındakinin korktuğunu gördükçe daha da cesaretleniyor, edepsizleşiyor. Kadın çalıştıkça, kendine güvendikçe, ezberletilen senaryoyu yaşadıkça azalmıyor taciz, ancak yine de boyutu değişiyor. Bu insanlık dışı hareketleri yapanlar, özellikle çaresiz, kendini savunmaktan ürken, işini kaybettiğinde hayatı durma noktasına gelen kadınlara yüklenmekte daha cüretkâr oluyor. Elbette ensest ya da tacizle başlayan, günlük hayatın içine giren, iş hayatında da var olan taciz ve istismar konusuyla savaşmak hepimizin ortak meselesi.  Sadece kadın tacizinden de bahsetmek mümkün değil, çocuk ve hayvan tacizleriyle kirlenerek büyüyen bir insanlık tarihinin tüm toplumları kapsadığını görüyoruz maalesef. Ayrıca da saldırı ve direkt temas aşamasına geçmemiş tacizi de görmezden gelmemek gerekiyor. O yüzden kitabımdaki hikâyenin içinde kahramanın yaşadığı olaylar, onu içten içe çürüten, yaşam enerjisini kaybettiren bir hale geldiğini fiziksel olmayan şiddetin, hayat yolunuzda çok önemli travmalar yaşatmaya neden olduğuna değindim.”

The post İş Hayatının Arka Bahçesi appeared first on Sanat Duvarı.

“Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır, toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır. Söz konusu vatan ise gerisi teferruattır.” diyebilen bir millet Çanakkale’de destanlar yazmıştır.

Çekip gidemezsiniz öyle sıradan bir yol gibi, ‘Geçilmeyen Çanakkale’den… Tatil kokunuza ara verirsiniz niyetiniz yoksa bile, bütün planlarınızı değiştirirsiniz. Giremezsiniz denizine şehitliği ziyaret etmeden önce… Atamazsınız mavi sularında kulaçlarınızı uğramadan Anzer koyuna, Anafartalara ve yüz binlerin yattığı bu topraklara…

Alfabetik sırada yazılmıştır yurdun dört bucağından gelmiş şehitlerimizin illeri… Her bir ilden kaç şehit verildiği… Adları sanları kalmıştır bir tek, ama onlar birer isimden ibaret değildirler… Oluk gibi akan kana canlarını seve seve feda eden, gençliğinin baharında kardelen gibi direnen vatanseverlerdir…

Şehitliğe son yıllarda yapılan bir anıt eşlik etmektedir. Ağaçların altında serinlikte, gölgede onlar ebedi istirahatlerindeyken, ziyaretçiler kendi illerinden verdikleri şehitlerin adlarını okurlar… Birer birer ecdadlarını anarlar. Orada yatar dedeleri, dedelerinin dedeleri bu vatan için bir destan yazmışlardır çünkü… Sessizce okunur Fatihalar, gözlerde damla damla yaşlar, saygı ile yad başlar…

Gelibolu yarım adasının tamamı bir mezarlıktır, adeta doğal bir müze alanıdır. Milli Parktır. Bütün köyleri, al bayrakla donanmıştır. Köylüler birer rehber gibi sizinle sohbete başlar ve dilden dile aktarılır hikayeler.

Bigalı köyü Atamızın kaldığı evin bulunduğu köydür. Harekatı buradan yönetmiştir Atamız… Atalarından kalan eşyaları, anılarını korumuşlardır, büyük bir minnetle… Küçüçük bir müzeleri bile vardır. Mermi kovanlarından, çanak çömleğe, asker kıyafetlerine, paralara, çeşit çeşit silahlara rastlamak olasıdır bu müzede. Otantikliğini korumuş, çok şirin, insanları canı yakın bir köydür Bigalı… Her evde bayrak asıldır. Nineler sokaklarında yöresel malzemeler satarlar… Oturup sizinle sohbete dalarlar.

Atamızın kaldığı ev müze haline getirilmiştir. Onun kullandığı eşyalar, yattığı yatak, giysileri hep saklanmıştır. Savaşın ne koşullarda kazanıldığına dair önemli ip uçları verir bu ayrıntılar…

Askerin kuru bir lokma ekmek ile, üzüm hoşafı içtiği kap kaçağı gördüğümüzde yüreklerimizin bir kez daha dağlandığını hissederiz. Komutanlarıyla stratejik kararları aldığı bu küçücük evde, atamızın yattığı yatağa bakıp, içtiği su testisine dokunup ağlamak isteriz.

O koca koca mermileri taşıyan kollar şuncacık tayınla mı doydular diye geçiririz içimizden. Mucizenin gücüne inanır, bir kez daha utanırız halimizden… 215 kg olduğu söylenen mermiyi taşıyan Seyit Onbaşının heykeli karşında dura kalır. Selam veririz bu koca yiğide, bütün yiğitlerimize. Boşuna verilmez doğan erkek çocuklarına bu isim. Türk milleti, kadını erkeği genci yaşlısıyla yiğittir çünkü…

“Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker! Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer. Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid’i. Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi. Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?  ‘ Gömelim gel seni tarihe’ desem sığmazsın”

diyen Mehmet Akif’in mısraları çınlar kulaklarımızda… Çanakkale Şehitlerine yazdığı bu destansı şiiri yaşarız bu toprakları adımlarken adeta…

Ruhları şad olsun !

The post Çanakkale İçinde… appeared first on Sanat Duvarı.

Türk kültüründe sıklıkla kullandığımız  “ şaşkınlıktan, taşa döndüm” veya “ elim, ayağım taşa kesti”  deyimleri Medusa ile bağlantılıdır.  Ayrıca efsaneye göre yılandan saçlarının sembolize ettiği uyanış öğesi metafor olarak zehirli yılandan saçlar tarafından gerçekleşiyor olabilir mi? Öyle ya, sistemde olmakta olan tüm varoluş aslında denge gereği bir diğerini tamamlamak üzerine vardır. Zehir dediğimiz madde bileşenlerinin başka bir oluşta şifa özelliği taşıması, tüm sistemi kendi döngüsü içinde tamamlamasıdır.  Medusa’ nın korkunç görünmesine sebep öğelerden bir diğeri ise korkunç ve keskin dişlerinin olduğudur. Bilinen ve genel geçer kabul görmüş orantı ve güzellik kavramlarına göre elbette keskin dişler genç kadın öğesinde kabul görmemektedir. Oysa derinlik olarak diş metaforu ele alındığında başlı başına kuvvet ve dayanışmayı simgelemektedir. Yeni doğan bir bebeğin dişe ilk aylarda ihtiyacının olmaması ancak daha fazla beslenmek ve kuvvetlenmek zorunda kaldıkça kendisine yeni dişler verilmesi paralel olarak bahsedilen açılımı yansıtır. İlginç olan bir diğer şey ise bebeklik döneminde verilmiş olan süt dişlerinin acemilik dönemini işaret ediyor olmasıdır. Alınanların yerine daha kalıcı ve keskin olanları verilir. Bölen ve parçalayan nitelikleri barındıran keskin dişlerin esasında yukarıda da belirttiğim gibi “ güç ve kuvveti yönetmeyi” sembolize ettiği ihtimaller arasındadır.

Bizans döneminden kalma tarihi eserlerden “ Yere Batan Sarnıcı” uzunluğu 140 metre, genişliği 70 metre olan dikdörtgen biçiminde bir alanı kaplayan, dev bir yapıdır. Toplam 9.800 m2 alanı kaplayan bu sarnıç, yaklaşık 100.000 ton su depolama kapasitesine sahiptir. 52 basamaklı taş bir merdivenle inilen bu sarnıcın içerisinde her biri 9 metre yüksekliğinde 336 sütun bulunmaktadır. Birbirine 4.80 metre aralıklarla dikilen bu sütunlar, her biri 28 sütun içeren 12 sıra meydana getirirler. Medusa’ nın gözlerine bakanı taşa çevirme yetisine sahip olduğundan öncelikle kafası kesildikten sonra başı ters çevrilerek ” koruyucu ve galibiyet” tılsımı gereği sarnıç içinde başı ters olarak yerleştirilmiştir.

Son olarak,  güzellik kraliçesi Medusa’ nın bana hangi yaşam dersini öğrettiğine değinecek olursam, hayat durduğumuz yer ve baktığımız açı kadardır. Böylece tüm varoluşa yüklediğimiz anlam kadarını yaşar dururuz… Ne bir eksik, ne bir fazla…

Yeniden görüşmek üzere, en çok kendinizle kalın

The post Medusa appeared first on Sanat Duvarı.

At gözlüğü ile dünyaya ve hayata bakan insanlar diye bahsedilen, genelde eleştirilen, ‘düşünemeyen’ cahil veya yozlaşık kesimlerde diye nitelenen kimselere karşın, bunları niteleyen ve ‘fark eden’ ise tam tersinde bir konuma kendini hayali olarak oturtmaya eğilimlidir, elbette bu kişi aynı zamanda kendi eksikliklerinin farkındalığında ve kendi kendine şüphe ile yaklaşacak iç görüdeki kimsedir, ama kaçınılmaz olan ‘üstün körü’ ve bir o kadar ‘düşüncesiz’ bakıştan kendini alıkoymayacaktır.Çünkü bunun nedeni de yine aynı ‘kendiliğinden fark edişi’ yaşatan ‘doğal görüdür’. Kesimlerin daha ‘sanatsal’, kültürel ve bohem taraflar ve aydın yakışımlardaki daha çokça ‘entellektüalist’ yerleri olarak iç ve dış sınıflar diye yargı bulan konum ve yaşam biçimde olan kimseler arasında sıkça görülmektedir. Üzücüdür. Bir o kadar ‘sanatsal olmayarak düşündürücüdür..’

Resimde; küresel olarak, kaçınılmaz bir şekilde at gözlüğü takan insanın iki gözü etrafındaki, ‘dönemimiz insanlarının maruz kaldığı’ teknoloji, internet-sosyal medya ve cep telefonu  ve bunlarla sahip olduğu nitelemelerin tasviri yer alıyor.
Ancak daha acı tarafı ise,- belki fark edilmedi- aslında cep telefonunun ‘kamerasının’ tam gözünün yerini almasıdır. Bu ise daha çok; ortadaki bu durumun ‘farkındalığında’ olan kısmın ‘gözden kaçırdığı’ noktada oluyor. Durum, zannedilenden daha öte, derin ve değişmezliğe sahip.. Öyle ki, fark edecek ‘gözün’ kendisi olmakta.

Peki bu resimde ‘gözden’ kaçanı fark ediyor musunuz? Hissin doyumunda bilincin anlayışına sahip olabilirsiniz veya sezginin yeterliliğinde farkında olabilirsiniz ama dökülen yaprakların çıtırtısı,
ressamın dahi ‘gözden kaçırdığı’ bir şey olabilir..

The post Göründüğü Gibi Değil appeared first on Sanat Duvarı.

The post Bir Demet Kanola appeared first on Sanat Duvarı.

Sanatçı toplumdan farklı olmakla beraber toplumla benzer bir ilişki gösterir. Toplumun acı yanlarını bilir, eserine yansıtır. Bazen de kendini anlatır. Bazen müzikle, bazen şiirle, bazen resimle dolu hayallerini anlatır. Müzik, dinletir; şiir, ağlatır; resim de gösterir. Müzikle dolu, şiirle sanatla dolu bir hayat multidisipliner sanat ışığında kendini açıkça halka gösterir. Bazen resim olur, anlatır derdi; bazen sinema olur gözyaşı olup akar karanlıkta.

Tüm sanatlar birbiriyle ilişkilidir. Bir sanat diğerini çağırır. Tüm sanatlar birlikte güzeldir. Birlikte özeldir. Özellikle, şiir ve müzik birbiriyle ilişkisini hep göstermiştir. Şarkı sözleri aslında hem şiirdir hem de şiir değildir. Çünkü, şiir şarkı sözlerinden kendini ayırır bambaşka bir türe girer. Aynı zamanda şiirdir, sözdür, edebiyattır.

Resim de diğer sanatlarla ilişkilidir. Resimle sinema yani görsellik bu ilişki içerisindedir. Resim karelerinin birleşmesinden sinema meydana gelir. Anime dediğimiz sanat da bunlardandır. Yani görsellik her iki sanatın içerisinde de vardır.

Sanat heykel de şiirin görselliğe yansımış şeklidir. Aslında her sanat biraz şiirdir. Sanat incelik ve zarafeti beraberinde getirir. Cemil Meriç, kitabın aklı kibarlaştırdığını söyler. Kitap edebiyat sanatının bir parçasıdır. Edebiyat söz sanatı yani belagattır. Söz sanatı diğer sanatlarla ilişkilidir.

Sanatın olduğu yerde edebiyat kendini açıkça belli eder. Sanatla doğan insanların ilişkisi kaçınılmaz olur. Sanat, insanı yeniden hayata katar, hayatı sevdirir. Sanat, insanı insana katan özel bir çalgı gibidir.

Sanat insanı diğer sanatlara da ilgi duyar, onlardan ilham alır. Tüm sanatlar birbiriyle ilişkilidir. Hem kulak hem göze hitap eden sanatlar yani tiyatro gibi sanatlar edebiyat ve müzikten yani söz ve sesten ilham alır.

Sanat ilişkisel iletişimin bütünüdür. Her sanat bir diğer sanata çağrıdır. Sanat labirentinde kaybolmak demek, diğer insanlardan farklı olmaya hazırlıktır. Sanat insanı diğer insanlardan farklı olmakla beraber aynıdır. Fark ve aynılık, ikisi birer bütündür. Toplum ve sanat içinlik, ikisi de sanatın özelliğidir.

Sanat bir bütün olmakla birlikte bir parçadır. Yani, hepimiz yapbozun parçalarıyız ve sanat da bunu birleştiren bir insan gibidir. Sanatsız insan yapbozun parçalarını dağıtır, atar. Sanat ise birleştiren bir köprüdür. İnsanları buluşturur, beyinleri birbirine mezç eder.

Sanat, insanları buluşturduğu gibi sanatı önemseyen toplum da kendini yeni bir toplum olarak hazırlar. Sanat, insanı yeniler. Daima iyiliğe doğru sürükler.

Her sanat birbiriyle ilişkilidir. Bir sanat, diğerine çağrıdır.

The post Multidisipliner Olan Sanat appeared first on Sanat Duvarı.

Bu duygular ile dolmuşken soluğu ne zamandır gitmek istediğim Dario Moreno Sanat Merkezi’nde aldım. Görevli arkadaşların güler yüzlü tatlı sözlü hoş sohbetleri eşliğinde sanat merkezini gezdim. Terasa çıkıp tarihi asansörü de izlemek bana ayrı bir duyguyu daha yaşattı. Nedir o duygu diyecek olan sevgili okurlarımıza peşinen şöyle söylemek isterim ki; bulunduğumuz bu konak tarihten bize göz kırpıyor. Bir zamanlar buralarda Rumların İsrailli ailelerin varlığını bilen eski kuşak ile de eskileri yad ettim. Konağın sahipleri İsrailli bir aile olup yılın belli aylarında buralara ziyaret gerçekleştiriyorlarmış. Sevindirici…

Bir diğer sevindiğim husus sanat merkezinde çocuklar ve gençler herhangi bir ödeme yapmadan alternatif eğitimin her çeşidinden yararlanabilmekteler. Felsefe atölyelerinin de olduğunu duymak bir felsefeci olarak beni elbette ki mest etti diyebilirim.

Gelelim sanat merkezinin adına ki İsrail asıllı besteci müzisyen Dario Moreno’nun bir Türkiye sevdalısı bir İzmir aşığı olarak uzun yıllar Karataş semtinde yaşaması hasebiyle adının sokağa ve sanat evine verilmiş olması oldukça şık olmuş, efendim.

Gençlerimize çocuklarımıza eğitim anlamında sahip çıkılmış olması eski değerlerin günümüze kazandırılıp tarihsel yapıların restore edilmesi gibi çok önemli hizmetlerde emeği geçenleri kutluyorum.

İzninizle bu satırlarımı 2 Ocak günü rahmeti rahmana uğurladığımız değerli sosyoloji toplum bilim hocamız Hüsamettin Arslan için ithaf etmek istiyorum. Çünkü profesörümüz ömrü hayatınca okumaya çok büyük yatırımlar yapmış yine kendisi gibi yakın zaman önce kaybettiğimiz felsefe hocamız prof.dr. Ahmet Cevizci ile Paradigma Yayınlarını kurmuştu. Amaç; eğitim, hedef topluma faydalı hizmetlerde bulunabilmek…

Bu güzel hocalarımız felsefeye toplum bilimine kısacası eğitim ve öğretime üniversiteden aldıkları maaşla katkıda bulunmak için ömrü hayatlarınca çalışıp çabaladılar. Mekanları nur , cennet olsun; inşallah…

Dario Moreno Sanat Merkezi’nin sayılarının çoğalmasını eğitim öğretim için hepimizin elimizden geldiğince katkı yapmasını diliyorum. Sevgiyle…

The post Dario Moreno Sanat Merkezi’ne Ziyaretim appeared first on Sanat Duvarı.

Sanatla yoğrulan ruhlar, güzelliklere duçar olur. Sanat bir insanın içindeki parıltılarının dışavurumudur. Resimden heykele, tiyatrodan edebiyata bütün eserleri insan ruhundan beslenir.  İnsanın melek yanı ortaya çıkar. Meleklik insanla güzelleşir. Sanat, insanın duygularını düşüncelerini yansıtırken bir başka boyuta ulaşılır. Sanar insanın derbeder yanını da, mutlu yanını da yansıtır.

Sanatsız insan karanlığa mahkumdur. Sanatla uğraşan insan ise aydın bir derya denizdir. Sanatla uğraşan insanın ufku geniş olur. Sanat, insanı bambaşka diyarlara götürür. Sanat aynı zamanda rahatlama sağlar. Her insanın şehrin meşakkatinden uzak tutan bir sanatla uğraşması gereklidir.

Ancak, herkesin uğraşacağı sanat dalı farklı farklıdır. Kimi müzik, kimi heykel, kimi de edebiyatla uğraşır. Fakat, şu var ki, sanat dallarının hepsi insan ruhundan beslenir. İnsan ruhu oldukça sanat da var olacaktır.

Sanat aynı zamanda, dışavurum olduğundan insanın içindeki güzellikleri yansıtan bir anahtar olur. O anahtarla nice ufuk açan hazinelere ulaşılır.

Sanatçı aynı zamanda özgürdür. Sanatla uğraşan herkes özgürlüğe ulaşan bir mecradadır. Sanat oldukça insan da var olacaktır. Çünkü insan ürettikçe hayvandan farklılaşır. Üretmeyen insanın hayvandan farkı yoktur.

Bir yemek yaparken bile insan özenir, süsler. Ancak hayvanlar sadece tüketir. İnsan ise ürettikçe var olur. Ürettikçe mutlu olur.  Sanatın en büyük özelliği budur. İnsanı insan yapar.

İnsan yaşadıkça sanat olacaktır, sanat da insanı yaşatacaktır. Sanatsız insan kördür. Üretemez. Düşünemez. Ufku kapalıdır.

Ancak sanatla uğraşanların ufku geni yani derya denizdir. Sanat insanın ufkunu açar.

Sanat, insanı insan yapan yegane varlıktır. Sahip çıkalım.

The post Sanatın Ufku appeared first on Sanat Duvarı.

Ne bir sosyolog, ne bir psikoloğum. Sadece insanım. Her bilim dalından her alandan birer parça içime sığdıran bir insan. Binlerce insandan biri. Ve bir insan olarak sormaya başladım. Beni, seni, onu ve bizi farklılaştıran nedir? Cevap basit ama derin hatlara sahip kelimelerden oluşuyor.Bu kelimelerin adlarını yazmak bile istemediğim ‘sosyal medya’ kalıbına sığdırılan ‘sahteleşmiş hesaplar’ dizisi olduğu kararına vardım. Peki neden? Uzun bir süre bu kalıba sığdırdığım hesapları kullanan sanal bir bireydim. Hesapların genel anlamda ulaşım ağı geniş ve etkili olduğu için kullanımı da oldukça elverişliydi.Ta ki elverişli kelimesinin raf süresi dolana kadar. Nasıl oldu da bu süre doldu?

Sevgili okurlarım internetin ve sosyal medya ağlarının bir amacı olmalıydı. Gerçekçi ve anlamlı bir amacı. Ama ne yazık ki değişen dünya ve modern hayatın getirileriyle biz insanların ego dağarcıklarını dolduran ve sürekli kendimizi ispat etmeye mecbur olduğumuzu hissettiren derin bir psikolojiye itildik. Sürekli anlık fotoğraf ve videolarla, gittiğimiz her yeri konum ekleyerek kalıba dahil olan ağlarda paylaştık.Çoğu zaman içimizdeki ‘sanal şairi’ ortaya çıkarıp sayfalar dolusu yazılar yazdık. Bu durum bir süre için tehlike safhasına ulaşmasa da son zamanlarda 9-13 yaş arasındaki çocukları tehdit eder hale geldi. Çocuklarında dahil olduğu bu ‘sanal kumpanya’ ile çocuklarda henüz kişisel gelişimini tamamlamadan bu kalıbın kurbanı oldu.Kalıpla birlikte var olan bir takım ‘hastalıklı bireyler’ tarafından tacizler başladı. Bunun ötesinde video paylaşma platformu olarak ortaya çıkan ve bir çok üyesine izlenme oranına göre ‘cüzi’ miktarda para kazandıran bir etkileşimde ortaya çıktı. Bu etkileşim sayesinde yıllarca sanata emek veren ve vermeye devam eden sanatçılarımızın görmediği rağbeti ‘popüler kültürün yeni nesli’ görmeye başladı. Burada bir noktada ayrım yapmakta fayda var. Sosyal medya kalıbının yarar boyutu ve zarar boyutunun derinlikleri.Yararında bir aşamadan sonra perspektifliğini kaybedip düzlemleşmesi de söz konusu. Sosyal medya kalıbının dışında bir de yıllardır bahsedilen ‘aptal kutusu’nu es geçmemek gerekmekte. ‘Aptal kutusu’nun furyasında ise yine aynı mutlaklıkla varlığını sürdüren diziler yayınlanıp bitirilmekte.Ve bu şekilde sinema salonları önemini yitirmektedir. 2017 yılından hatırlatmak istersek Beyoğlu Sineması kapanma tehlikesiyle karşı karşıya kalmıştı. Beyoğlu Sinemasına sahip çıkılmış olsa da aynı etki Emek ve İnci sinemaları için geçerli olamadı. Bu durum bile tehlikenin ölümcül boyutunu açıkça ortaya koymaktadır.

Peki ne yapmalı?

Klasikleşen ve sürekli kullanılan şu cümleyi kurmak zorundayım.”Kitap okumalı.” Ne olursa olsun kitap okumak.Günümüzün totalde 7-8 saati bu kalıbın içinde çırpınmakta. Çırpındığımız nokta yararın değil zararın egemen olduğu bir sanal bireyler topluluğunu oluşturmakta. Sevgili okurlarım mesleğimiz ne olursa olsun, her birimiz birer edebiyatçı olmak zorunda değiliz. Ya da bir sinema sanatçısı, tiyatro sanatçısı olmak zorunda değiliz. Bilinç sahibi bireyler olmamız yeterli. Kültürümüzün olmazsa olmazı sinemaya ve müziğimize sahip çıkmak yeterli olacaktır. Bunu sizlerde biliyorsunuz. Hayatta ki konumumuz ne olursa olsun. Emin olun bir önemi yok. Önemi olan tek ‘şey’ kültür ve sanat. Her birimizin içinde var olan ‘gizli sanatçılar’. Bizlerin gelişebilmesi ve öldürücü boyuta ulaşan bu kalıptan kurtulabilmemizin tek yolu öz kültürümüze dönmek olacaktır.Türk edebiyatının tozlu raflarında ki kitaplarımızı okumak, sinema salonlarımızı ‘gerçek sanat filmleri’ için tıka basa doldurmak.Vakitlerimizi ‘aptal kutusu’nun önünde tüketmek yerine bir enstrümana bir portreye ait olarak geçirmek.Ya da mesleğimizin bize uzanan dallarından köklerine erişmek. Ben bilginin kutsallığına inanan bir yazar müsveddesi olarak sizleri de bu inanca davet ediyorum sevgili okurlarım. Bütün kalıplarımızdan sıyrılıp özümüze ulaşabilmemiz ümidiyle

The post Sizce De Değişimin Zamanı Değil Mi? appeared first on Sanat Duvarı.

ASLANLI YOLDAN GEÇİŞ

Öncelikle, Tandoğan kapısındaki güvenlik kontrolünden geçtim. Sonrasında kabrin geniş bahçesinde ziyaretçileri gezdiren araçlara bindim. Barış Parkı içerisinde Aslanlı yola çıkan 26 basamaklı merdivene ulaştım. Merdivenlerden çıkarak, karşılıklı 24 aslan heykelinin bulunduğu, 262 metre uzunluğundaki yola çıktım.  Bu sayı aynı zamanda 24 Oğuz Boyu’nu temsil ediyor. Aslanlı yolunda Anıtkabir’le bütünleşen bir hikayesi bulunuyor. Anadolu’nun eski uygarlıklarında ve Hititler’de kudreti simgeleyen aslanlar, Türk milletinin birliği ve bütünlüğü adına çift yapılmışlardır. Traverten taşlı döşenmiş yolda taşların arasındaki boşlukların geniş olması nedeniyle, ziyaretçiler önlerine bakarak bir yolu geçiyorlar. Böylece Ata’nın önüne başları eğik çıkıp, Ata’ya saygı sağlanmış oluyor.

ANITKABİR’DE GEZİNTİ

Aslanlı yoldan geçtikten sonra karşı tarafımda, Kurtuluş Savaşı Müzesi belirdi. Sağımda, Atatürk’ün arabalarının sergilendiği kısım ve onun silah arkadaşı olan İsmet İnönü’nün kabri, solumda da Ata’ya saygı duruşunun yapıldığı Anıtkabir görünüyordu. Pek çok ziyaretçi Anıtkabir’i arkasına alarak hatıra fotoğrafı ya da selfie çektiriyordu. Ben de hatıra fotoğrafımı çektirdikten sonra, uzun merdivenlerden çıkarak dokuz girişi olan Anıtkabir’e ayak bastım. İçeri girdiğimde düz devam ettiğimde Ata’ya saygı için çelenk konulan büste ulaştım. Fotoğraf makinem yanımdaydı ve küçüklüğümden beri resmi bayramlarda,10 Kasımlarda, televizyonda görüp çok merak ettiğim bu bölümü kadrajıma almaya başladım. Kendimi ulusumuzun kurucusu olan Atatürk’e çok yakın ve  huzurunda hissediyordum. Bu bölümde de gene Atatürk’ün büstüyle bütünleşerek hatıra fotoğrafı çektiren kişileri görmeniz mümkündür.

FOTOĞRAFÇILAR İÇİN İYİ BİR MALZEME                                                                                     

Anitkabir’den çıktıktan sonra etrafında dolaşmaya başladım. Arka taraflarına geçtim ve mimari fotoğraf çekimleri gerçekleştirdim. Anıtkabir’in, fotoğrafçılar özellikle de mimari çekimlere ilgi duyanlar için iyi bir malzeme olduğunu söyleyebilirim.

KURTULUŞ SAVAŞI MÜZESİ’NDE TARİHİ BİR GEZİNTİ

Fotoğraf çekimini bitirdikten sonra bahçedeki merdivenlerden yukarı çıkarak gezmekten en çok keyif aldığım yer olan Kurtuluş Savaşı Müzesi’ne girdim. Müze 3 ayrı bölümden oluşuyor. Birinci bölümde, Atatürk’ün özel şahsi eşyalarını görüyorsunuz. Yabancı devlet adamlarının Ata’ya gönderdiği hediyeler dikkat çeken unsurlar arasında yerini buluyor. Ayrıca, manevi evlatları Afet İnan, Sabiha Gökçen ve Rukiye İnan’ın müzeye bağışladığı eserler sergileniyor.

İkinci bölümde ise, beni en çok etkileyen kısım olan Çanakkale, Sakarya Meydan Muharebesi, Büyük Taarruz Savaşlarının renkli maketlerle ve top tüfek sesleriyle canlandırıldığı yerdi. Kendimi bir an o dönemde savaşın ortasındaymışım gibi hissettim. Üstelik insan, o maketlerde canlanan bu ülke için savaşan askerlerin yerine ister istemez kendini koyuyor.  Top tüfek taşıyan kadınlar, şehit düşen askerleri gördüğümde bu ülkenin ne kadar zor şartlar altında kurulmuş olduğunu bir kez daha anladım. Atatürk gibi bir liderimiz olduğu için de şanslı olduğumuzu düşündüm. Çocukluğumdan beri tarih kitaplarından okuduğum bilgilerin içindeymişim gibi hissettim.

Bu bölümde bir de savaş dönemine ait tabloları bir sergi gibi gezme fırsatınız oluyor. Kurtuluş Savaşı zamanında çekilmiş fotoğraflar geniş çerçevelerle müzenin duvarlarındaki yerini buluyor. Kendinizi bir Cumhuriyet sergisindeymiş gibi hissediyorsunuz. Ülkemizin ne zorluklarla bu günlere geldiğine canlı olarak şahit oluyorsunuz…

Müzenin devamı olan 3.bölüm ise bir sergi mekanı havasında sürüyor. 1919 ve 1938 yılları arasında gerçekleşen önemli olaylar, Atatürk ilke ve inkılaplarına ait görsellerle karşılaşıyorsunuz. Erzurum, Sivas Kongreleri ve Amasya Genelgelerine ait fotoğraflar, Kurtuluş Savaşı’nda kullanılan gemiler görebileceğiniz tarihi dokümanlardan birkaçıdır.

EN GİZEMLİ BÖLGE ATA’NIN MEZAR ODASI

Buranın en etkileyici yeri ise  şüphesiz Atatürk’ün mezar odası bölümü.  İçeri girmek yasak olduğu için önündeki görüntülü ekrandan mezar odasını canlı olarak izleyebiliyorsunuz. Ayrıca yan tarafında Atatürk’ün 1953 yılında Etnografya Müzesi’nden Anıtkabir’e defnedildiği günlerden fotoğraflar yer alıyor. Burası kendinizi Ata’ya en yakın mesafede hissedeceğiniz yer oluyor. Mezar odasının tam karşısı da Atatürk’ün vasiyetinde olduğu gibi Türk Bayrağı  ile birlikte Ankara Kalesi’ni görüyor.

Ata’nın kabri 40 tonluk yekpare mermerden yapılan, törenlerde çelenk konulup, saygı duruşunda bulunulan, sembolik lahtin yaklaşık 7 metre altına denk getirilecek şekilde yapılmış. Bronz kapının ardından pirinç kapı açıldığında üç adet Türk bayrağıyla beraber Selçuklu ve Osmanlı türbe mimarisi tarzında sekizgen planlı inşa edilmiş mezar odasına ulaşılıyor. Odanın tam ortasında kırmızı mermerden sanduka bulunduğu söyleniyor. Bu sandukanın etrafındaki pirinç vazolarda, Türkiye’nin 81 ilinden, KKTC, Azerbaycan ve pek çok ülkeden getirilen topraklar bulunuyor…

SON BÖLÜM ATATÜRK KÜTÜPHANESİ….

Son bölümde ziyaretçileri Atatürk’e ait binlerce kitap karşılıyor. Kitaplar, Türkçe, Romence, Fransızca, İngilizce ve Latince olmak üzere tarih, dil ve edebiyat içeriyor. Atatürk’ün ne kadar çok okuduğunu, kendini geliştirdiğini ve Türk milletini yetiştirmek  için de nasıl çabaladığını anlayabiliyorsunuz. Bu bölümde bir de Atatürk’ün arkasında yer alan kütüphanesiyle bütünleşmiş, çalışırken ki balmumu heykeli bulunuyor. Ziyaretçilerin en çok ilgisini çeken eserler arasında yerini buluyor.

Anıtkabir’i ziyaret edecekseniz mutlaka tek gitmenizi tavsiye edebilirim. Çünkü yalnız gittiğinizde gezintinize ve eserlere daha iyi odaklanabiliyor, verim alabiliyorsunuz. En az iki üç saatinizi feda etmeniz gerekiyor ama inanın buna değiyor. Atatürk’ün yaşamında kısa bir yolculuk yaparak, onun bu ülke için yaptıklarına canlı olarak girme şansı elde ediyorsunuz.

The post ANITKABİR’DE ATA’NIN Yaşamında Tarihi Bir Serüven appeared first on Sanat Duvarı.

Hayallere sarılmak zordur.

Ağustos’un ortasında titretir adamı.

En büyük fedakarlıkları yaparsın, sonra… En sevdiğin şarkının adına ‘’ Bizim şarkımız ‘’ koyarsın. Senin olan her şey bir anda bizim olur, hayatta biz demeyi öğrenirsin. Beklemeyi öğrenirsin aşk için. Fedakârlık ederken düşünmemeyi öğrenirsin.

Yolsuzluğumun yolu oldu gidişin.

Neyi feda ettiğinin önemli olmadığını, dahası bir gün aşkın yerini beklemeye bırakacağını bilemezsin. Biz aşkın hep bekleyen yanlarıydık, aşk bizi bekletmeyi sevdi, biz ise aşkı beklemeyi. Karşılıklıydı her şey. Koca bir şehrin tapusunu aşkın üstüne yaptık mesela. Denizine aşk dedik, sokaklarına, insanlarına, zamanına… Bütün şehri sayabilirsiniz böyle. Hatta en önemli figüranlarıydı bu şehir, bir aşk oyunu perdesinin. Şehrin insanları bile farklılaştı gözümüzde. Terk edilişlerimizin bir adı oldu artık, Aşk…

Zamanı ileri sarmak gibiydi

Gözlerinde kaybolmak.

Önce beni unutturdun bana,

Sonra gidişini hatırlattın defalarca….

Bazen saygısızlık ettik bu aşk denen zamansız hücre hapsine. Kimi zaman tatlı sürprizler yaptık hepimiz. Kimimiz, uğruna yazar oldu, kimimiz mecnun. Kimi yıllardır okunan şiirler yazdı bu sokaklarda, adına Aşk koyduğu kadına. Kiminin yaşlarla ıslanan yastığı oldu, ayazdan beyazlamış kaldırım taşları… Bu koca şehrin tüm Aşk’ını iskeleler çekti… Kimi aldı götürdü Aşk’ı geri getirmedi… Kimi zaten hiç gelmedi…

Sensiz kalmanın ne demek olduğunu

hiç bir zaman öğrenemeyeceksin.

Çünkü sen hiç sensiz kalmayacaksın.

The post Kolay Değil appeared first on Sanat Duvarı.

İnsan bazen kalabalıktan bunalır ve başka şeylere yönelir ya da bulunduğu ortam ona bir şey katmadığını düşünüp kendi iç yolculuğuna yönelir. Aslında bir nevi kendini bulmaya çalışıyordur. Başarılı insanlara bakacak olursak daima yalnızlığı seçmiş ve dünyada iz bırakmış insanlardır. Ve o insanları o günün şartlarıyla anlamak çok zordur. Artık evrensel olan bir algı ki ‘’ öldükten sonra anlaşılmak ‘’ . Belki çok vahim bir durum olarak görünse de kişi sonunda anlaşılmıştır. Kişi her ne kadar kalabalık içerisinde yoğun bir hayat geçirse de kendi içinde hep yalnızdır. Modern insanda bu yalnızlık çok fazladır. Modern insanın yaptığı yanlışlardan bir tanesi de sosyal medyada kendisini hep mutlu olduğunu ve yalnız olmadığını gösterme çabasıdır. Sosyal olarak reddedilen insan özellikleri ise kişinin utanması, toplum içerisinde saygı görmemesi kendilerine her zaman engel olmuştur. Anlatmak istediklerini anlatamadıklarından dolayı gittikçe içe kapanmalar onları yalnızlığa itmiştir. Çocuklukta yaşanılan bir olay ileride yalnız olup olmamayı da etkiler. Chicago üniversitesinde psikolog olarak görev yapan John Cacioppa sosyal izolasyonun obezite ve sigara bağımlılığıyla eşit derecede risk taşıdığını savunmaktadır. Ve ekliyor ‘’ Yalnızlığa mahkûm edilme açlık ve susuzluk gibidir. Genleriniz sinyal göndererek kurtulmak için yardım ister. Ve bu durum sağlık açısından iyi değildir.’’ İçe kapanık yada yalnız kişiler gerçekte kendi yaşamlarında kendilerine gizli eğlenceler bulmuş daha özgür yaratıcılığını arttıran daha az stresli yaşamı olan öğrenmeye meraklı ve az da olsa beraber geçireceği zamandan mutluluk duyarak derin ve doyurucu bir ilişki yaşayan kişilerdir. Her ne kadar toplumdan dışlanılmış insan olsalar da korkulması gerekenler her zaman sessiz kalanlar değildir.

Günlük avuntularla kendimizi bir şekilde tatmin etmeye çalışıyoruz ama birden bire sanki karanlık çöküyor modern insanın üzerine. Bunun tek çözümü ne olursa olsun sevdiğimiz işlerle uğraşmaktır. Ve en önemlisi hedef, eğer hedefin sağlamsa ona ulaşman da bi o kadar sağlamdır. Bu konu üzerine bir alıntı yapacak olursam o da Dostoyevsk’inin Suç ve Ceza adlı ölümsüz eserinden bir pasaj olurdu ‘’ Kendi uydurduğun bir yalanı söylemek, başka bir ağızdan işitilip tekrarlanmış bir gerçeği söylemekten hemen hemen daha iyidir. Birinci ihtimalde sen bir insansın ikincisinde ise bir papağandan hiç farkın yoktur! Sen kimsin? İnsan mı ? Papağan mı ?

The post Modern İnsan ve Yalnızlığı appeared first on Sanat Duvarı.

Hamamın Tarihsel İzleri

Küçük Mustafa Paşa Hamamı, İstanbul’un Fatih bölgesinde, 2000’li yıllarda sanatsal etkinliklerin çoğaldığı, Haliç kıyısına yakın Cibali semtinde konumlanmakta ve  tarihi 15.yy’a uzanmaktadır.  Lokasyon olarak, Ayakapı semti, Küçük Mustafa Paşa Mahallesi, Müstantik Sokağı ile Kara Sarıklı Sokağı’nın kavşağında yer almaktadır. İstanbul’u fethetmesiyle ünlü olan Fatih Sultan Mehmet döneminde, Kara Mustafa Paşa tarafından yaptırılmış ve vakfiyesi 1477 yılında düzenlenmiştir. Çifte hamam olarak, hem erkek, hem de kadınlara hizmet vermek üzere tasarlanmış, yaklaşık 1900 m2’lik alana yayılmaktadır. İki bölümde de soğukluk, soyunmalık, camekan-ılıklık-sıcaklık, halvet bölümleri birbirini takip etmektedir. Tarihsel yapı içerisinde, Türk hamamlarının geleneksel yerleşim düzeni ve mekân çözümlemeleri uygulanmıştır.

Küçük Mustafa Paşa Hamamı, 1920’li yıllarda Vakıflar İdaresi’nden çıkarılmış ve özel mülkiyet himayesinde kendine yer bulmuştur. Buna ek olarak, 20 Nisan 1974 tarihinde alınan 7773 no’lu kararla, T.C Başbakanlık Kültür Müsteşarlığı Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu Başkanlığı tarafından tescil edilmiştir. Hamam 1996 yılından beri Mermeriş Ticaret Türk Anonim Şirketi mülkiyetinde yer almaktadır.

 TARİHSEL BİR GEZİNTİ

Hamamdan içeriye girdiğinizde kendinizi tarihsel bir yolculuğun içinde buluyorsunuz. Tavandaki küçük yuvarlak noktalardan içeriye sızan ışık yansımaları, yapının her bir köşesinde geçmişten günümüze gelmiş dokular Osmanlı zamanlarına dönmüşsünüz gibi oluyorsunuz .Gezinti, ilkte hamam değil de bir müze ya da eski çağlardan kalma bir mağaraya gelmişsiniz gibi bir his verebiliyor. Mekana girip düz bir şekilde devam ettiğinizde karşınızda eski bir giriş sizi karşılıyor. O eşikten geçtiğinizde hamamda olduğunuzu anlıyorsunuz. Çünkü, her bir köşede geçen yüzyılların da etkisiyle biraz hoyratlaşmış, kırılmış taş parçaların da yer bulduğu, yıkanma yerlerini görüyorsunuz. Eşikten sol tarafa devam ettiğinizde, mekan artık kültür ve sanat kurumu olarak da kullanıldığından güncel olarak sergilenen eserlerle karşılaşma şansınız yüksek oluyor. Benim gittiğim zamanda İstanbul Bienali’nin bir parçasıyla Küçük Mustafa Paşa Hamamı’nda karşılaşma şansım oldu. Yıkanma yerlerinin ağırlıkta olduğu bu bölümde bienalden bazı eserler sergilenmekteydi. Fotoğraf ekibimle orada bulunduğum için kadrajlarımda hamamla birlikte bu eserleri de birleştirme fırsatım oldu. Şimdi fotoğraf çekim serüvenimi anlatayım….

 HAMAMDA FOTOĞRAF SERÜVENİ

Yansımalar Karanlıktan Aydınlığa Çıkarıyor….

Hamamın verdiği en iyi malzemenin çoğu açıdan, ışık yansımaları olduğunu söyleyebiliriz. Kapıdan içeriye girdiğinizde loş bir karanlığın hakimiyetini sürdürdüğünü görüyorsunuz. Ancak, hamamın kubbesinden aşağıya doğru yansıyan ışıklar gözünüze çarpan ilk ayrıntılar oluyor.  Hamamın her bir köşesinden içeri yansımakta olan ışıklar sizi biraz olsun karanlıktan aydınlığa da çıkarıyor.  Üstelik  bu ayrıntılar,  fotoğraf makinelerini de süslemeyi ihmal etmiyor. Işık ve yansımalar üzerine çalışma yapmak için Küçük Mustafa Paşa Hamamı en doğru mekanlardan biri olma özelliğini koruyor.

Severek çektiğim fotoğraflardan bir tanesi… Tavandaki dokularla, kubbenin tepesinde bulunan, birazda tarihi devirlerden kalma aynaları anımsatan camdaki yansımanın birbiriyle uyumunu, ışığı odak noktası seçerek kadrajıma aldım. Ortaya çıkan görüntü bir ışık yansımasından çok duvara asılan eski antika ayna, ya da bir çeşit tarihi objeyi andırır gibi oldu.

Yukarıda gördüğünüz fotoğraf ilk bakışta sizde bir cami kubbesinin içinden yansıyan ışıkların izlenimi uyandırabilir. ilkinden farklı olarak kadrajıma, kubbenin tepesindeki eski ayna görünümlü küçük pencereye, aşağıya doğru inen iki pencereyi ekledim. Üç ışık yansımasını birleştirmeye çalıştım. Makine değerlerini iç mekana uygun bir şekilde ayarladım. Fotoğrafta, hamamın içindeki loş karanlığı kubbenin küçük pencerelerinden yansıyan ışığın hamamın tavanından içine dek yarattığı aydınlığı vermeyi denedim..

Bu fotoğraf keyif alarak çektiğim karelerden biri olma özelliğini koruyor.  Hamamın buharlı penceresinden içeri dolan ışık yansıması, karanlık olan iç mekanı aydınlatarak etrafındaki silüetlerle hoş bir kompozisyon oluşturuyor…

Hamamın dışında çıktığınızda kubbe size bir cami görünümü verebiliyor. Bu tarz bir kare çıkarmak için ya kubbenin yakınına gitmek ya da objektifinizle iyice yakınlaşmak gerekiyor. İki kubbeyi odak noktası alıp makine değerlerini dış mekanın ışık miktarına uygun olarak verdim. Fotoğraflarda, kubbenin üstündeki tarihi dokular hala yeni gibi duruyor ve oldukça dikkat çekiyor….

Bienalin bir parçası olan ve hamamda en çok ilgi gören eserlerden bir tanesi. Fotoğrafçılar için de nadir bulunan malzemelerden biri olma özelliğine sahip. Yakın plan çekimle odak noktalarını ayarlayarak eserin üzerindeki ayrıntılar ve dokular gün yüzüne çıkıyor….

The post Elimizdeki Hazinelerden Küçük Mustafa Paşa Hamamı’na Yolculuk appeared first on Sanat Duvarı.

Sana ne iyi hissettirir? Belki rüzgâra karşı yürümek? Yada hep istediğin o fotoğraf makinesini alıp fotoğraf çekmek? Belki bir çadır alıp bir yerlere kaçmak? I-ıh. Kaçmak yok. Gitmek.

Tren rayları.

Sevişmek? Yaş aldığında yanında kalsın istediğin biriyle? Yâ da pi sayısının karekökünü almaya çalışmak?

Ben küçükken bir hikâye vardı. insanların dünyaya diğer yarılarını aramaya gönderildiğine dair bir hikaye bu. Gerçek şu ki…diğer yarı diye bir şey yok. Bir mitoloji diğer yarının seni tamamlayan kişi olduğunu söyler. Bir puzzle gibi birbirinizi bütünlemeniz gerekir.

Eğer tanrıya inanıyorsanız zaten bu hikaye size anlamsız gelecektir. Eğer inanmıyorsanız muhtemelen hikayenin sizin için bir önemi olmaz. Ama nasıl bakarsan bak hikayenin tanıdık gelen ortak bir konusu var. En azından bana. Belki sana da. O da şu: insan ne yaparsa yapsın kendi puzzlelında hep birkaç parça eksik kalıyor.

Düşün ki hayatının en mutlu anının içindesin. Belki yanında en sevdiğin insanlar var. Sonsuzluğunu paylaşacağını düşündüğün kişi olsun mesela. Sürekli seni yoklayan bir his, sana sürekli bir şeylerin eksik olduğunu anlatmaya çalışmıyor mu?

Teorilerime göre o his hüzün. İnsanlık hayatı boyunca bir şey aradı. Yüzyıllar geçtikçe o şeye yaklaştığını sandı. Ama yanıldı. Evrenin sırrı onun nasıl oluştuğuyla ilgili değil. İnsanın kendini evren içinde nereye koyduğuyla ilgili. Çünkü sen evrenin bir parçası değilsin. O senin bir parçan. Bu da seni o yola çıkarıyor. Hüzünle kesişiyorsunuz.

Bir teorim daha var. İlk teorinin devamı bir teori. O da şu: tüm evren bir ruhun hissettiği hüzünle dönüyor. Her defasında farklı bir ruh bir hüzün denizinde boğuluyor ve bunu diğer ruha iletiyor. Seni tamamlayan bir ruh değil. Bu his oluyor. Ve bu kelebek etkisi durmadan devam ediyor. Bu tıpkı birbirine çarpan bilardo topları gibi. Ama daha çok yoruluyorsun. Yaş aldıkça bu hissin bir önemi kalmıyor. Hasar kontrolü böyle bir şey. Sen yaş alıyorsun ve elinde kalanlarla devam ediyorsun. Çünkü o his daha az yorulan birine geçiyor.

Başka türlü olamaz.

Bugün hastanede elleri titreyen adamın gözlerinde gördüğüm şey buydu. Ve içtenlikle gözlerimi kapayıp sonra açtım. Dedim ki hüznünü alıyorum. Ve onunla buraya iz bıraktım.

İz bırak.

The post İz Bırak appeared first on Sanat Duvarı.

Sessizliklere bürünüp Vedudu arar durmakta.

Şaşkınlıkla Aya bakar gözüm, sanki Ayın adı Aşk olmuş, yıldızlar da tutkuyla onun etrafına toplanmış ışık arar durmakta.

Ufkular içinde Alemlere kaybolmuş Ruhum,seni arar durmakta..

Neredesin ey Aşk? Neredesin ey Vedud?

Hadi göster artık kendini, göster de kül et hasretinle yanmış bu bedenimi.

İnsan ister istemez bir arayışın,  bir yolun içerisinde olur. Yol uzun olsa da, zor olsa da insan işte her zaman bir arayış bir umut için yürümekte. Hani biliriz ya yollar ne kadar çok olsa da, nefsimiz ister istemez her zaman kolayla kaçar. Nefis işte yapacak bir şey yok, halbuki zorun sonunda gelecek o mutluluğa bir bile bilse, kolayı bırakıp her zaman zora kaçar olacaktı… Aşk ta kolay bir şey değildir hele ki o aşk Allah için, Onun sevgisi için ise… Bir gerçektir ki insani aşk ateşi pişirir, tıpkı Aşkın piri Yunus Emre’yi pişirdiği gibi, zaten oda demiyor mu şiirinde “çiğ idik piştik Elhamdülillah”. E dostlar pişmek lazım aşk ateşinde, bulmak lazım içimizdeki olan o benliği, Yunusun bulduğu gibi, şiirinde de ifade ettiği gibi “bir ben vardır bende, benden içeri”. Ee dost, hadi gel aşık olalım, içimizdeki benliği aşk ile bulalım, biz de Yunus olalım. Hadi gel aya aşk diyelim de biz de onun ışığından (aşktan) ışık alalım. Hadi gel Aşk meclisine varalım da, biz de aşık olalım.

The post Aşka Dair Birkaç Cümle… appeared first on Sanat Duvarı.

Klarnetin Avrupa’da, özellikle de Fransızların ellerinde şekillendiği ve ilk çıkış noktasının Şalümo (Chalumeau) denilen bir enstrüman olduğu söylense de, bazı araştırmacılara göre Şalümo’nun Latince küçük kamış anlamına gelen “Calamus”tan türediği şeklindeki görüş klarnetin doğuşu konusunda tam ve kesin bir bilgiye ulaşma konusunu zorlaştırmaktadır. Her nerede doğmuş olursa olsun, klarnet günümüz dünyasında gerek orkestraların, gerekse hemen her müzik grubunun vazgeçilmezleri arasındadır.

Türkiye’de klarnet, darbuka, tef ya da zil denilince ise akla gelen bu enstrümanları çalan ve aslında tüm dünyaya yayılmış bulunan çingenelerdir. Tüm dünyaya yayılan bu göçebe halk, türlü teorilere dayandırılan geçmişlerine karşın hep en bilindik özellikleriyle birlikte anılır; müzisyen ve eğlenceli kimlikleri. Rivayete göre yeni doğan bir çingene çocuğu kızsa dansöz kıyafeti, erkekse ailede yani kendi orkestralarında eksik olan bir enstrüman yatağına bırakılırmış ve çocuk bu oyuncaklarıyla büyür, ailesine ekmek parası getirmek için çalışırmış.

Türkiye’de klarnet denilince ise akla gelmesi gereken ilk isim Mustafa Kandıralı olmalıdır. Zira kendisi dünyaca ünlü bir müzisyen olup, Amerika’da konser turu gerçekleştirmiş ve ünlü müzisyen Louis Armstrong ile beraber çalmış tek Türk klarnet üstadıdır. Ancak reddedilemeyecek bir gerçek olarak da ülkemizde klarnetin sevdirilmesi ve hak ettiği yere yaklaşması Hüsnü Şenlendirici ve Serkan Çağrı’nın çabalarıyla gerçekleşmiştir. Ne olursa olsun klarnet gerek Türk makamındaki yeri gerekse insanda uyandırdığı derin duygularla çingenelerin dilindeki o ahengini hiçbir zaman yitirmeyecektir.

The post Çingenenin Dilindeki Gırnata appeared first on Sanat Duvarı.

Deneme(Arka Kapak):

Michel de Montaigne(1533-1592):”Kendini tanı” ve ” Ne biliyorum?” Gibi temel sorularla yola çıkarak bir insanda insanlığın bütün hallerini yoklayan “deneme” türünün isim babasıdır. 1571’de kitaplarıyla birlikte çiftliğine çekilmesiyle başlayan bu yaratıcı süreç, Montaigne’i önce okuduklarıyla ilgili notlar almaya itmiş, aynı notlar zamanla Denemeler’i (1580) oluşturmuştur.

Kitap Özellikleri:

Yazar: Montaigne

Yayınevi :İş Bankası Kültür Yayınları

 Basım Dili: Türkçe

Basın Yeri: İstanbul/Türkiye

Sayfa Sayısı:311

Kategori: Edebiyat-Deneme

Çeviri: Sabahattin EYÜBOĞLU

Düzelti: Nebiye ÇAVUŞ

Görsel Yönetmen: Birol BAYRAM

The post Montaigne’nin Denemeleri Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.

Anla artık çağrımı. Sen kendini uçsuz bucaksız bir deryada bulacaksın. Anla sözümü. Fark ettiğinde çok geç olacak belki. Ama sen özleyeceksin sözlerimi.

Seni gerçekten sevdim. Gerçekten… Ama sen bunun farkına bile varamadın.

Geceler oldu, günler oldu.

Sesler oldu, sözler oldu.

Hiç fark etmedin.

Keşke sevseydin.

Sadece dalga geçtin.

Umrunda bile olmadı sözlerim.

Sesim, sözüm sendin.

Işığım sendin.

Gözyaşım oldun aktın gözlerimden.

Yaşamım oldun.

Ama sen hiç sevmedin.

Hiç sevmedin.

Titredim.

Üşüdüm yokluğnda.

Ağladım bu kış da.

Sen duymadın sözlerimi.

Dinlemedin bile.

Saçmalamak istedim.

Çünkü seni sevdim.

Dalga geçtin.

Dalga geçmene yardım ettim.

Ama hiç sevmedin.

Bekledim 4 ay boyunca.

Sesini duymak istedim.

Gülümsemeni görmek…

Huzur veren bakışlarını…

Ama buna izin vermedin.

Sensiz yaşamım zehir oldu.

Duymadın bile sesimi.

Yaşlarım sel oldu aktı denize.

Her şeye rağmen gülümsedim.

Ama bitti.

Oyun bitti.

Sen bir oyuncuydun.

Ben de oynamak zorunda kaldım.

Dalga geçtin.

Sana yardım ettim.

Ama sen fısıltılarımı duysaydın, sayıklamalarımı…

Bu oyun böyle bitmezdi.

Gerçekten sevdim.

Gerçekten…

Eşim olarak görmek istedim.

Huzur veren bakışlarını görmek istedim.

İzin vermedin.

Sayıkladım.

Ağlamak istedim.

Ama sakladım gerçek duygularımı senden.

Sen bilmedin bile.

Fark edemedin bile.

Küfrettim defalarca sen sev diye.

Ama sen sadece dalga geçtin.

Ölümüm seninle olsun istedim.

Sen dalga geçtin.

Bir kere çağırsaydın…

Bir kere olsun…

Gelirdim.

Gözlerinden akan yaş olur seni beklerdim.

Ama sen kaçtın.

Kaçmayı seçtin.

Bekledim günlerce belki ararsın diye.

Ama aramadın bile.

Seven arar dedim.

Bulur dedim.

Bekler dedim.

Ama olmadı.

Çağırmadın bile.

Bir sözün yeterdi beni sevindirmeye.

Sevmeye…

Bir söz yeterdi.

Ama yapmadın.

Sakladın.

Sadece dalga geçtin.

Ve, oyun bitti en güzelinden.

İmdi anladın mı seni ne kadar sevdiğimi.

O taş gibi gördüğün kalbin ne kadar ürkek ve kırılgan olduğunu…

Bitti.

Kedim yanımda.

Ona sarılıp ağlıyorum şimdi.

Bitti.

Bu seven kalbi sonsuza kadar kaybettin.

Kaybettin.

Bitti.

The post Özgürlük Kapısından İçeri Girmek appeared first on Sanat Duvarı.

Çoğunlukla “ayıplamak” için belli bir yaştan sonra insanlara “Gittikçe babana benziyorsun” veya “gittikçe annene benzemeye başladın” derler. Aksini söyleseler de bunu “pek de iyi niyetle” söylemezler. Bunun birçok nedeni var. İnsanlar sürekli gördüklerini “normal” kabul etmeye başlarmış. Bu, iyi de olsa, kötü de olsa değişmez. Kötü bir iş yapılan yerde büyüyen bir çocuğun, kötülüğü “normal” görmesi kadar doğal bir şey yoktur. Ama sadece kötüde değil, iyide de bu böyledir…

Gittikçe babaya benzemek veya gittikçe anneye benzemek her zaman kötü veya her zaman iyi olmayabilir. Ya da ne bileyim, “aynen dayısı”, “tıpkı amcası”, “gittin, geldin teyzene çektin”, “hık demiş, halasının burnundan düşmüş”..

Bunların bazısı övmek için söylenir, bazısı yermek için…

Doğaldır ki, başarılı ve zengin birisine benziyorsa övmek içindir.

Kaderin sillesini yemiş dahi olsa başarısız ve fakir birine benzetiliyorsa yermek içindir.

Belki de sırf bu yüzden nev-i şahsına münhasır çocuklarımızı bile kendimize benzeterek, asıl övgüyü almaya çabalarız.

Bir de hangi yönünüzün benzediği çok önemli.

Ahlakı mı, davranışı mı, konuşması mı, yürüyüşü mü, bakışı mı, gülmesi mi, ağlaması mı, azmi mi, çabası mı, tembelliği mi, dağınıklığı mı, titizliği mi?

Yoksa kaşı, gözü, burnu, kulağı, yüzü, boyu, posu, endamı mı?

Bu listeyi uzatmak o kadar mümkün ki, henüz dünyaya gözünü açan bebeği bile kimlere benzetiriz, kimlere…

Tip ve alışkanlık dışında benzetmek, daha çok insanın yaşadığı dönemle alakalıdır.

Herkes kendi zamanında yaşar.

Babamız ve annemiz, bizden önceki bir nesildir. Kendi inançları, kendi değer yargıları, kendi korkuları, kendi kaygıları, kendi gelenek ve görenekleri vardır.

Biz ise kendi dönemimizde yaşıyoruz, çocuklarımız ise kendi dönemlerinde.

Birçok şeyimiz aynı olsa da, (mesela inancımız) babamızın kaygısı ve korkusuyla bizimki farklıdır, çocuğumuzunki çok daha farklıdır. Torunlarımızın kaygı ve korkuları belki çok daha farklı olacaktır.

Değer yargıları da öyle, gelenek ve görenekler de. Eskiden gelenek ve görenek vardı, şimdi cool olmak var, belki in var, out var. Ya da çok sosyolojik olsun, bizde toplum baskısıydı, şimdi mahalle baskısı var, belki sonra da daha çok moda baskısı, yerleşik algı baskısı, grup baskısı, parti baskısı, ideolojik baskının esas olduğu da ortaya çıkar.

Bazı insanlar, gerçekten bazılarına benzer; bazen tipi benzer, bazen davranışları, bazen şansızlığı, bazen kısmetin açıklığı…

Ben de gittikçe babama benzemeye başladım, bunu itiraf etmek de pek kolay olmasa gerek.

Her insan nev-i şahsına münhasır olduğunu düşünür. İyi şeyler kendinden, kötülükler başkalarındandır.

Herkes daha öncekilerin hatalarını yapan olmadığını düşünür, çocuklarının da kendi yaptığı hataları yapmamasını isterler.

Bazıları gerçekten buna uyar, çoğunluk da nasıl görmüşse öyle devam eder veya kısmetine aynısı düşer…

Rahmetli babam, sıradan bir insandı, bir Anadolu insanı, Anadolu beyefendisiydi.

İşçi emeklisiydi, hayatı boyunca iki yakası bir türlü bir araya gelmedi.

Borcu sevmezdi ama aldığı maaşla da evi geçindirmesi pek mümkün olmazdı; kıt kanaat bir geçimdi bizimki, neredeyse herkes gibi…

Küçük şeylerle mutlu olmayı bilirdi, öyle büyük hayalleri olan birisi değildi, hayallerinin peşinde koşacak bir yapısı da yoktu.

Rahatına düşkündü ama hiçbir lüksü yoktu.

Onun için en büyük lüks, işten eve geldikten sonra uzanmak, vaktinde yemeğini yemek, misafirliğe gitmek, misafir ağırlamak, dostlarla oturmak, onlarla gülmek, onların üzüntüsüne ortak olmaktı.

Sıradan şeylerdi, ne büyük ikramiyeyi tutturma hayali kurar, ne ikramiyeyi tutturunca sağa sola dağıtacağı yalanını söylerdi. O, aybaşında alacağı maaşı bakkala, fırına, kasaba ve diğer alacaklılara pay ettirme derdindeydi. Aldığıyla verdiği denk geldiğinde elinde kalmayanı bile umursamazdı.

Kredi kartı kullanmazdı. Kredi nedir bilmezdi. Tek borçlu olduğu esnaftı, ondan gayrisiyle alacak verecek davası gütmezdi.

Okumayı severdi ama daha çok eski cenk kitapları, dillere destan olan aşk kitapları ve şiirlerdi…

Şiiri severdi, yazmayı bilmez ama okumayı çok severdi. Çocuklarına ve torunlarına çok şiir okur, örnekleri şiirle olurdu, arada bir de türkülerle…

“Hoşça kal” onun en güzel vedasıydı, herkes hoş olmalı, hoşça kalmalıydı. “Eviniz şen olsun” demeyi de unutmazdı, tam kapıyı kapatıp giderken…

Her insan gibi onun da hatası vardı ama sevabıyla kıyasladığında “hata” demeyeceğin yönlerdi bunlar…

İyi bir babaydı, iyi bir eşti ama genellikle “kavga” edip, sonra barışan yarım asrı geçkin bir evlilikleri vardı.

Hayatın bütün zorluklarını görmüş, kıtlığı çekmiş, yokluğu yaşamış, bütün zorlukları aşarak hayatın merdivenlerinden inmeyi sürdürmüştü.

Eski yokluk günlerini, kıtlık zamanlarını anlattığında gözleri dolar, sesi titrerdi. Belki sırf o nedenle var olanla yetinmeyi bilir, olmayanın peşine düşmeye çalışmaz, borçlanarak geçinmeyi ise hiç istemezdi.

Gittikçe babama benzemem bütün bunlardan değil elbet…

Daha çok benzer davranışları sergilemem, benzer korkuları yaşamam, benzer alışkanlıklarımın olduğunun farkına varmamdı belki…

Veya bir özlemin hareketlere, konuşmaya ve alışkanlıklara yansıması da olabilir.

Bazen evde otururken elimi oynatma, bağlama veya oturuş şeklimi babama benzetirim; yahu ben ne ara bu alışkanlığı edindim ki…

Aslında yeni edinilmiş bir alışkanlık yok; bazısı genden gelen, bazısı görerek elde edilen, bazısı da bir özlemin –gayriihtiyarî– hareketlere yansımasıdır. Biz bunu hiç bilemeyiz…

Gittikçe babama benziyorum belki, doğrudur; onun bütün şansızlıkları da beni takip etmek zorunda mı, işte onu bilmiyorum…

The post Gittikçe Babama Benziyorum appeared first on Sanat Duvarı.

Merdivenleri çıkarken son sigarayı yakmamalıydım diye düşündüm. Nefes alamıyorum. Yorgunum. 1 den on`a kadar 9 da. 10`umu saklı tutuyorum. O da öyle yapmıştı. Ders al.

Yanıp sönen mum ışığı. Ben mum yakmadım.

Çıktığım merdivenlerin bir sonu var mı? Nereye gittiğimden emin değilim. Tam şuan. Hiçbir şey net değil. Burada napıyorsun?

-gitmiştin.

-daha iyi hissetmek için gittim.

Gitmiş.

8,7,…

Rüya.

Eksik.

Artık uykuyla uyanıklık arasında bir yerde sigaralarımı yakıp söndürüyorum. Başka hiçbir şey.

Hatırlayamıyorum.

Seni. Ayrıntıları. Seninle ilgili ayrıntıları.

Seni düşündüğümde kafamın üzerinde bir bulut beliriyor ve sürekli yağmur yağdırıyor. Bir çeşit karaltı hep zihnimin üzerinde dolaşıyor. Nasıl olacak?

Hiçbir zaman dinginliğe erişemeyeceğim. Kulaklarımda çınlayan bir repliğin var. “ Hayatın boyunca birilerine ihtiyaç duyacaksın. “

Üzücü.

Bütün hayatım seni daha az üzmek ve daha az yormak üzerine kurulu. Sadece ne yaparsam yapayım orada olmayacağını biliyorum. Bütün adımlarımı buna göre atıyorum. İlki ve sonrası.

Sonrası böyle.

Sisli ve ıslak.

Geri gel. Seni düşününce aklıma hep kuş uykusu geliyor. Dediğim gibi…

Ne uyur ne uyanık.

Araf işte.

Biliyorum. Bir şeyleri eksik yaptım.

Yeterince denemedim. Kalmanı sağlayamadım. Neydi o tarif? Hani boğazım her acıdığında yapıp sonra içirdiğin. Bir kaşık zencefile 2 kaşık bal.

Geri gel.

Seni düşündükçe boğazım acıyor. Paket paket sigara bitiriyorum.

Her neyse.

Artık hiçbirini duymanın bir önemi yok.

Ama yinede sadece bil diye…

Annemler iyi. Ama en sevdiğin saatin durdu. Sanırım bir şey anlatmaya çalışıyor.

Sen olsaydın anlardın. Dedim ya her ney se.

The post Gittiğini Fark Etmedim appeared first on Sanat Duvarı.

Tarih boyunca, selam kelimesini insanların kullanma şekli, dini bir ritüel olmaktan ziyade, kültürel bir bütünleşme aracı olarak yaygınlaşmıştır. Her milletin kendi içerisinde selamlaşma biçimleri farklılık gösterir. Bu selamlaşma biçimleri o toplumda yaşayan insanlar için toplumsal barışın ve huzurun bozulmaması adına önemli bir bütünleşme kaynağıdır. İnsanlar birbirlerini tanımıyor olsalar dahi birbirlerine güven duyduklarını ve karşılıklı barış içerisinde yaşamak istediklerini selamlaşarak ifade ederler.

Aslında bu ifade biçimi, tanımadığı insana karşı kayıtsız şartsız emin olmak anlamına gelmemektedir. Burada ki güvenmekten kasıt, ben senin hayatına saygı duyuyorum, seni bir birey olarak görüyorum ve yaşam tarzına müdahale etmiyorum. Fakat karşılıklı sergilediğimiz davranışlar birbirimizin yaşamına kast etmemelidir. Bir başkasının hayatına müdahaleye yol açmamalıdır. Çünkü ben bir birey olarak yaptıklarımdan sorumluyum. Ve aynı şekilde sen de benim hayatıma saygı duymalısın ve düşüncelerimi özgürce ifade edebilmem için bana destek olmalısın manasındadır. Dolayısıyla ortada ancak bu şekilde bir barış ve huzur ortamı varsa birbirimize karşı güven sağlamış oluruz. Ve barışımız daim olabilir. Ve fakat bu tür karşılıklı tahammül ve saygı ortamının olmadığı toplumlarda empati (duygudaşlık) düşüncesi gelişemez, geliştiği görülmemiştir. Aksine o toplumlarda gruplaşma, hizipçilik gibi insanın ilkel beninden doğan, geleneksel tutumlar ve reflekslerin ön plana çıktığını görmekteyiz.

Bu tür bir yapıya sahip olan toplumlardaki insanlar bireysel olarak değerlendirilmezler. Şu kişi hangi grubun bir parçası ya da bu kişi hangi partiye yakın gibi son derece dünyayı ve insanı anlamaktan uzak kötü gelenekçi, bir bakış açısıyla değerlendirilirler ki bu da bir toplum için en tehlikeli (ayrıştırıcı) durumlardan biridir. Çünkü insanların ferdi olarak, kendi kararlarını hiçbir yere ya da ideolojik gruba bağlı kalmadan verememeleri o coğrafyada bir toplum yapısının oluşamadığının en önemli göstergesidir.    Toplum belirli bir şuuru kendi içinde barındıran, sadece aynı dili konuşan değil, aynı duyguları da paylaşan insanların bir araya gelmesiyle oluşur. Bir toplumda empati (duygudaşlık) yoksa akıl birliğinin sağlanması da oldukça güçtür.

Kalabalıklar halinde yaşayan ve kararlarını kalabalıkların sesine ve sayısına göre belirleyen insanlar, tıpkı hayvanlar gibi sürü psikolojisinden kaçamayacak ve bilinçsiz güruhlar halinde hareket etmeye zorunlu olarak devam edeceklerdir. Bu minvalde, sadece geleneksel düşünce ortamının hakim olduğu toplumlarda, insanların belki de insan olmanın en büyük erdemi olan birey olarak yaşayabilmesi, insanın kendi düşünceleriyle var olması engellenmiş olacaktır. Bu düşünce algısı, bir başkasının kendisine veya kendi grubuna benzemesini istediği ve tek tip bir karakterde olmasını arzu ettiği için ”sakat” bir  düşünce biçimidir. Bu tür bir halet-i ruhiyeyi belki de bugün, dünyada en fazla kanın döküldüğü yerlerin başında gelen, Ortadoğu’da sıkça gözlemlemekteyiz.

Ortadoğu farklı geleneksel, inanç kültürleri arasındaki çatışmalardan dolayı, yüzyıllardır savaşlar ve katliamlarla boğuşmaktadır. Bu yüzden sürekli ”istismara” açık bir yer haline gelmiştir. Bu noktada insanı insan yapan, farklılıklarının ortadan kaldırılarak aynılaştırılmaya çalışılması bizleri kısır bir döngüye mahkum kılmıştır. Ortaya konulan bu homojen yapı ile ortak yönlerimizin de yok edilmesi kaçınılmaz görünmektedir. Böyle bir ortamda da  huzur ve istikrardan bahsetmek mümkün değildir. Çünkü farklı seslerin çıkmadığı toplumlarda, çıkan tek tip bir sesin gürültüden başka bir anlam ifade etmediğini açıkça görmekteyiz. Bugün Ortadoğu, üzerinde her türlü oyunun oynanabileceği, gardını düşürmüş bir coğrafya haline gelmiş durumda. Her gün yüzlerce insanın öldüğü, kutuplaşma ortamının her geçen gün arttığı ve toplumda güvenin  kalmadığı yerdir. Yeni avlar peşinde koşan sırtlanlar, çakallar gibi emperyalistlerin de çıkarları adına tabiri caizse cirit attıkları bir yer halini almıştır.

İnsanoğlunun bin yıllardır süre gelen kendisine ve doğaya karşı sürdürdüğü güç savaşının, nasıl sona erebileceğini ben de bilmiyorum açıkçası. Ama en azından daha iyiye gidebilmesini sağlamak için çabalamamız gerektiğine inanıyorum. Her insanın doğduğu çevrede belirli bir dünya görüşü içerisinde yetiştiğini görüyoruz. İnsan akıl baliğ olduğu dönemden itibaren ise, aklını ve muhakeme yeteneğini kullanmaya başlıyor. Bizler, var olduğumuz toplumda, kendimizin ve yaşadığımızın düzenin farkına varmaya başladığımız andan itibaren sorgulamaya başlıyoruz. Ve bu aşamada genelde bizler farklı ve mantıklı gelen ilk ideolojiye, görüşe sarılmak istiyoruz. Bu durum da başka bir problem olarak  karşımıza çıkıyor. Daha önceleri kendi kalıbının içinden sorgulayarak ve bazı şeylerin farkına vardığını zannederek çıkan insan, kendisini yeni kapalı bir kutunun içine hapsettiğinin çoğu zaman farkında bile olmuyor. Belki de hakikate ulaştığı kanısına varıyor. Bu şekliyle bir düşünce biçimi hakikatin kendisi olarak kabul edilecek ve uğrunda her şeyi feda edilebileceği adeta bir saplantı haline gelmiş oluyor. Burada problemli olan şeyin, savunulan fikir değil, bu fikri savunma biçimi olduğunu görüyoruz. Bu noktaya gelmiş bir insan; savunduğu bir görüşü, doğru olduğu için savunmuyor. Artık o görüşü savunduğu için doğru olarak kabul ediyor.

Seneca der ki; “felaketler bizlere önceliklerimizi hatırlatır.” İnsanoğlu olarak bizler önemli bir seçim yapmak durumundayız. Ya doğayla ve birbirimizle savaşmayı sona erdirerek bir an önce kendimize çeki düzen verip, doğaya ve ”diğerlerine” karşı uyum içerisinde, haddimizi bilerek yaşayacağız. Ve barışı isteyeceğiz. Ya da hırsımız ve çıkarlarımız için onlar olmadan yaşayamayacağımızın farkında olmadığımız, veyahut umursamadığımız her şeye savaş açıp tüketmeyi ve tükenmeyi göze alacağız.

The post Selam, Asıl Olan Barıştır appeared first on Sanat Duvarı.

Bu kadın Victor Hugo’nun biricik kızı Leopoldine Hugo’dan başkası değildir. Eşi Charles Vacquerie ile Villequier’de Seine Nehri’nde yaptığı sandal gezintisi ikisinin birden canına mal olmuşken, makbervari bir biçimde kaleme aldığı bu şiir Hugo’nun romantizminin en canlı örneklerinden biri iken, hala insanın içine bıraktığı burukluğu konuşuyoruz.

İşte Hugo! En müstesnai baba! En romantik şair, yazar!

Çocukken Sefiller’i ilk okuduğumda aklıma gelen o pervasız düşünce seline ve hayal gücünü çalıştıran yumuşak ama etkili tasvirlerine hayran olduğum adam da Hugo idi.

Şimdilerde Hugo’nun başlattığı ve babalık ettiği romantizme laf atan kendini bilmez hadsizler görüyorum çevremde. Edebiyat duyguların açığa çıkarımı iken, akla ne hacet var! Klasisizmin o densiz etkisinden çıkmak lazım gelmez mi?

Kafiye yetenek iken, ahenk ve kelime seçimi duygusaldır. Şiir ve romanların o sözcüksel uyumu yaşanan tecrübelerden yaratılmıştır. Duyguları çıkaralım efendim, hay hay! Geriye sadece kafiyeler ve boş kelimelerden ibaret bir ceset kalacaktır.

Hugo klasistlere karşı çıkarken, iç bütünlükte bir serbestlik hayal etmişti. Deha akılda değil yürektedir diyerek onlara bilimi sunmuş, edebiyatı kendilerine bırakmaları gerektiğini belirtmiştir.

Sınırları kaldırınca Hugo, kendini daha da etkili, daha da yaratıcı buldu. Şiirdeki muazzam serbestlik ona Notre Dame’ın Kamburu, Sefiller, Hernani, Cromwell gibi hala beğenilerek okunan/izlenen eserler yazdırmıştır.

Ben Mert Kulle, Romantizm taraftarı mıyım? Kesinlikle, evet! Hernani Piyesi ile romantizm ve klasisizm arasındaki o savaşı kazandıran Hugo sayesinde! Duyguların şelale olduğu serbestlik edebiyatı edebiyat yapmışken, Hugo’ya saygısızlık etmek kimsenin harcı değildir.

Sözüm akılcılara, TERK EYLEYİN BURAYI, EDEBİYAT AKIL İŞİ DEĞİLDİR!

Şiiri okudukça haykırıyorum, En Romantik Hala Hugo!

Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Hırsızlık; para, malmı çalmaktır?
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
Solması için gülü dalından mı koparmalı?
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mı olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı?  –Victor Hugo

The post 150 Yıl Sonra Gelen Güncelleme: En Romantik Hala Hugo appeared first on Sanat Duvarı.

Edebiyat, yani yazın insanın özgür duygularla yazdığı bir dışa vurum tekniğidir. İnsanın özgürlüğü, öyküleme tekniğiyle dışa yansır. Öykücü, olayları ve durumları en güzel şekilde yazına yansıtmaya çalışır. Öykü, insanla eş değer niteliktedir. Öykü yazan insan, insanlığını sanat eserine yansıtır. Öykücü olayları ve durumları gerçeğe yakın şekilde yazar. İçe bakış da denilebilir buna.

Öykü tümüyle insandır. İnsan kendi durumunu öyküye yansıtabilir. Yahut kendi hayatı dışında hayatları anlatabilir. Bu tamamıyla kurgudur. Kurgu, bir şeyin gerçeğe yakınmış gibi anlatılmasıdır. Anlatılan olay ya kurgu ya da gerçek, öykünün özüdür.

Öykü insanın başından geçen ya da geçmeyen olayların edebi açıdan anlatılmasıdır. Öykü yazan insan hayal gücünden yararlanır. Yazarın hayal gücü geniştir. Hayal gücü geniş olan insan yazılarında da bunu yansıtır. Hayal gücünden yoksun bir yazar düşünülemez.

Öykü yazarı, sağ beynini en iyi şekilde kullanır. Sağ beyin sanatçı yöndür. Sağ beynini kullanan insan sanatta başarılı olur. Sanatçı yönü hayal gücünden yoksun olamaz. Hayal gücünü kullanan insan, sanatta da başarılı olur. Çünkü sanat hayal gücünden beslenir.

Resim, heykel, müzik nasıl hayal gücünden beslenirse, yazarlık mesleğinde de insan hayal gücünden öyle beslenir. Hayal gücü için yazarlar şizofreni derler. Ahmet Altan bir röportajında şizofreni dediğimiz hastalık, yazarlık hastalığıdır. Her yazar biraz şizofrenidir. Yazarlık mesleğinde olan için hayal gücü harika bir yetenektir.

Hayal gücünü kullanan insanın yazarlık mesleğinden ala cağı büyük dersler vardır. Yazarlık ve hayal gücü iki büyük yetenektir. Yazarlık mesleğinde olan için hayal gücü vazgeçilmezdir. Hayal ürünü olan edebiyat, yazarlıkla uğraşanlar için harika bir alan olmuştur.

Hayal gücü insanın çocuksu yönüdür. Ölmeyen çocukluğu yazarın en büyük özelliğidir. Çocuk yanını öldürmeyen yazar, başarılı olur. Çünkü sadece çocuklar hayal kurar. Çocuklara saygım vardır bu yüzden. Dünyayı çocukların elinde daha güzel bir hal alır çünkü.

Hayal gücü ve yazabilmek, iki önemli yetenek edebiyat mesleğinde olanlar için Hayal gücünden yoksun olmamak dileğiyle. Edebiyat dolu günler dilerim efendim.

The post Hayal Gücünden Yoksun Kalmamak appeared first on Sanat Duvarı.

Her sabahın 6’sında nefes almaya zorlanılan otobüsle nefret ettiği bir işe gidip, sevmediği şeyleri almak zorunda bırakılan o kadını gördün mü? Onunda hayalleri vardı, güzel, modaya uygun kıyafetler almak ya da ya boğaza sıfır bir yerde güzel bir kahvaltı yapmak gibi. Ancak o kadının asıl derdi her sabah içmek zorunda olduğu stres haplarından dolayı aldığı kiloları oluyor. Çünkü toplum kadının yaşadığı zorluğa değil, göbeğindeki gramaja bakıyor. Boğaza sıfır hayalleri olan kadın, şimdi ekmek parasının peşinde üstelik sıfır bedende olamadı. Ne hayali kaldı, ne de toplumun dayattığı güzellik anlayışı. O kadın her sabah o otobüse biniyor ve sevmediği işine gidiyor.

Suriye’den kaçıp geldi Türkiye’ye, buradaki adı da ‘İnsan’dı. “Erkek adam savaştan kaçar mı? Bu adam kendi ülkesine bile sahip çıkmamış” dediler. Türkçeyi konuşamıyordu adam akıllı ama anlattı derdini anlatabildiklerine ve onu dinleyenlere. Dört kardeşlerdi, dördü de erkekti, dördü de evliydi, dördünün de çocukları vardı. İç savaş çıktı ülkesinde, kardeşlerinin hepsi çatışmalarda teker teker düştü toprağa. Tek yetişkin erkek ‘İnsan’ kalmıştı, oda ölürse kendi ailesi ve kardeşlerinin ailesi ne yapacaktı? Tek çare vardı, Türkiye’ye gitmek. Topladı eşyaları, baktı belki de son kez evine, kardeşleri ile beraber yürüdükleri yola, vatanına… Belki bir daha geri dönmek nasip olurdu. Geçti sınırdan, girdi Türkiye’ye yerleşti derme çatma bir eve. Korkuyordu, yabancı bir ülkedeydi, ailesine bakmak zorundaydı. 2+1 bir gecekonduda 17 kişi yaşıyorlardı. Bir markette günlüğü 20 TL’ye bir iş bulmuştu. Sanki 50 yaşında değilmiş gibi çalışıyordu. Kolay mı hiç? 17 kişi ekmek bekliyor ondan. Bu kadar çalışmaya yürek dayanır mı? Hayatın yıkamadığı o ‘İnsan’ ı bir kalp krizi yıkıyordu. ‘Savaştan kaçan bu adam’, ülkesine yeterince sahip çıkmamış mıydı?

Fakir bir ailenin kızıydı, adı ‘Masumiyet’ti, henüz 16 yaşındaydı ama omzunda 40 yaşında bir kadının yükünü kaldırıyor gibiydi. Babası o 7 yaşındayken vefat etmişti. Annesi başka bir adamla evlenmişti, çünkü mahalle de ‘dul kadın’, ‘sahipsiz kaldı’, ‘kimsesiz’ diye laf çıkardı. Seneler geçiyordu, ‘Masumiyet’ büyüyor, 12 yaşına geliyordu. Derslerinde çok başarılıydı, okuyup hem kendini hem de kendi gibi yoksulları kurtaracaktı. En büyük hayali polis olmaktı. Baba dediği kişi ise, ‘Masumiyet’ büyüdükçe ona farklı yaklaşmaya başlamıştı, ancak ‘Masumiyet’ bunu kendine bile itiraf etmekte zorlanıyordu. Annesinin kocası olan o yabancının pislik elleri, ‘Masumiyet’e farklı dokunmaya başlamıştı. 16 yaşına kadar tam dört sene boyunca bir kansızın, yaptığı her şeye katlanmak zorunda kaldı. Çünkü daha çocuktu, çocuk… Annesine anlatmıştı zaman zaman, yalvarmıştı ona, ‘boşan’ demişti, ‘bana sahip çık’ demişti. Annesi ise kızının yaşadığı, tacize, cinsel istismara, tecavüze tepki göstermek yerine, ‘mahalleli bize ne der’? diye düşündü. ‘Masumiyet’ derdini kimseye anlatamadı, onun gibi yüzlerce kızda derdini kimseye anlatamıyor. ‘Masumiyet ’in hala en büyük hayali polis olmak ve onun gibi yüzlercesini kurtarmak…

O bir karton toplayıcısıydı. Adı ‘Emek’ti. En büyük hayali, bir apartman dairesinde kendi ailesiyle birlikte oturmaktı. Yetimhanede yediği dayaklardan ne zaman kaçsa, ailelerin çocuklarını getirip, oynattıkları o parka giderdi. Orada kendi çocuklarını oynatıp, koşuşturmalarının hayalini kurardı. Yine dayak yediği günlerden birinde kaçtı ve o parka geldi ve bir daha yetimhaneye dönmedi. Emek sokaklarda yattı, dayak yedi, bıçaklandı, hastanelerde uyudu. ‘Ne olursa olsun, hayat nasıl gelirse gelsin kötü olmayacağım’ dedi. Halde hamallık yaptı, yediği yemek neydi ki, gücü olsun. Dayanamıyordu Emek, düşe, kalka çalışıyordu. Bir sabah uyandı ve kararını verdi. Kendine şöyle güzel, kıyak bir karton arabası aldı. Şimdi yanımızdan geçiyor Emek, hayalleri için çok çalışıp, önce bir kamyonet, sonra da bir apartman dairesi alacak ve ailesini kuracak. Gördünüz mü onu?

Ayakkabısı olmayan o çocuk, hayallerini sıfıra indiren o kadın, kalbine yenik düşen İnsan, acılarını dile bile getiremeyen Masumiyet, kötü olmamak için kötülük gören Emek… Hepsi biziz, hepsi tam yanımızda karşımızda ya da hemen arkamızda duruyor. Bu hayatların böyle olmasının suçlusu biraz da biz değil miyiz? Kafalarımızı gömdüğümüz o yalan dünyadan çıkaralım ve gerçeklerle yüzleşelim. Sen birine elini uzat, dünya daha güzel bir yer olacak göreceksin. İyilerin bir araya gelme zamanı gelmedi mİ? Bu kadar kötülüğün ve kötünün arasında kaybolup gidecek miyiz? Benim bir fikrim var. İyi insanlar, o büyük, yeşil güzel çınar ağacının altında toplanalım, çok kalabalık olacağımıza eminim.

The post Çınar Ağacının Altında Toplanalım appeared first on Sanat Duvarı.

SARI ÇİZGİNİN ÖTESİNE Geçenler!

Sözlerimi duyacak mısınız bilmiyorum? Yazmaktan başka çarem yok! Sizlere ulaşmak için, yine yazmaya vurmalıyım kendimi…

‘SARI ÇİZGİNİN ÖTESİNDE KALMAK’ öyle sıradan bir olay, günlük hayatın akışında sıkça rastladığımız bir durum değil, olamaz da zaten yapısı gereği. Çepeçevre saran çizgilerin dışına çıkmak, hiç istemediğimiz bir anda gelir bulur bizi… Deli dalgalar nasıl kıyıya vurursa içindekileri, sular çekildiğinde ıssız bir kumsalda öyle yapayalnız buluveririz kendimizi. Bir anda patlayan fırtınadan can havliyle dışarıya atladığımız zaman, SARI ÇİZGİNİN ÖTESİNE geçtiğimizi fark edemeden daha ‘öteki’leşmiş oluveririz ne olduğunu anlamadan… Yüreğimizin sesini dinlemek, doğru bildiğimizin peşinden gitmek ayrık otu kılar bizi… Saman yığının içinde unutulmuş tek bir darı tanesi gibi kalakalırız ortada, yola koyulmak düşer heybemize, bulmak için meşrebimizi…

Bir teşekkür yazısı bu aslında, bütün darı tanelerine… Yazılamazdı bu öyküler sizler olmasanız. İyi ki varsınız. Sayınız her geçen gün azalsa da hep var kalınız…

Birbirini görmeden yaşayıp giden bir güruhsunuz, tanımasanız da yüzlerinizi, aynı gök kubbe altında nefes alıp veriyorsunuz. Bazen sokakta, alış verişte, sinemada, vapurda, orda burda karşılaşıyorsunuz. O zaman gülümsüyorsunuz birbirinize, iki laf edip seviniyorsunuz. Nasıl mı tanıyorsunuz birbirinizi? Hiç zor değil bunu  anlamak.

Sizler, hayata tebessümlerinizle bakan, gülen gözlerinizi kimseden esirgemeyenlerdensiniz.  Selam verirsiniz asansörde, yer verirsiniz minibüste. Elinden tutarsınız yaşlının karşıdan karşıya geçerken caddede, torbasını taşırsınız pazarda. Sıraya girersiniz edeplice, yol verirsiniz önceliklilere. Kimsenin hakkında değildir gözünüz, fazlanız mı var hemen veririz ihtiyaç sahibine. Aç kedi, köpek, kuş olmaz sizin çevrenizde. Kırık bir ağaç dalı görseniz sararsınız yarasını, çiçekleri kopartmadan koklarsınız yerli yerince. Görülmez öyle çöp attığınız olur olmadık yere. Her canlının yaşamına özen gösterirsiniz, önce başkalarının hakkını gözetir sonra kendinize dönersiniz. Adalet terazisini taşırsınız yüreklerinizde, vicdan mahkemesinin verdiği kararlara uyarsınız, kaybeden siz olsanız bile. İşte bu yüzden gözleriniz parlar görünce sizden birini, hemencecik tanırsınız onu nezaketinden, iffetinden, saygısından, sunarsınız hiç karşılık beklemeden sevginizi…

Canınızı yakarlar çoğu zaman, siz göz kırparsınız yine de onlara inceden. Af ederseniz hemen, nefret yasaktır çünkü size. Buğzetmezsiniz bile arkalarından, güler geçersiniz olan bitene. Kapanan her kapının ardından açılır yenileri bilirsiniz, bu yüzden yürüyüp gidersiniz doğru bildiğiniz yöne…

Çocukluğunuzdan bellidir kim olacağınız daha. Hani aşı olmaya giderken, kolunuza saplanacak iğnenin acısını düşünmeden, hasta olmayacağız diye seve seve gidenler var ya, işte onlar sizsiniz. Aşı kuyruklarında ilk sıraya girenlerden, sınıfça sıra dayanağına dizileceklerin en önde gelenlerindensiniz… Sizi döven arkadaşınızı öğretmene söyleyemeyenlerden, silgileri boyunlarında asılı duranlara gülüp, silginizi ikiye bölüp, kurşun kaleminizi ikiye kırıp, olmayanlara verenlerdensiniz. Defterini evde unutan arkadaşına, öğretmen kızmasın diye, kâğıt kopartıp ortasından defterinizin derse yetişenlerdensiniz. Sınavlara birlikte çalışanlardan, eksik konusu olanlara bilgi aktaranlardan, sınıfta kalmasın diye yanındakine kopya verenlerdensiniz. Arkadaşlığı, dostluğu, sır tutmayı, vefalı olmayı, hiç kimseyi kıskanmamayı daha küçüçük bir çocukken okul sıralarında öğrenenlerdensiniz…

Başınıza gelecekleri önceden bilip, haleti ruh-iyenizi kontrol edebilendeniz. Asla öfkelenmezsiniz. Öyle çok bağıran, mızmızlanan, sürekli şikâyet edip çevresindekileri bunaltanlardan değilsiniz asla. Uzak durursunuz böyle tiplerden. Kimseyi eleştirmezsiniz, bencil insanları sevmezsiniz. Hele hasis ve cimrileri kapınızdan bile geçirmezsiniz. Her işinizi kendiniz yaparsınız. İnsanları herhangi bir şey için kullanmaktan çok korkarsınız. Bu yüzden hep bir mendil gibi köşeye atılan olsanız da, vazgeçemezsiniz bu huyunuzdan. Diğergamlığı çokça abartıp dertlenirsiniz kutup ayılarının yok olmasından, öldürülen fok balıklarının ardından ağlarsınız. Kâinatın dengesi size bağlıdır, dinazorlar gibi nesliniz bir kurumaya başladı mı, maazAllah artar savaşlar, kıtlık olur, su biter, söner volkanlar…

Sevmezsiniz kendinizden bahsetmeyi, övülmeyi, şımartılmayı, kollanmayı, haset etmeyi, gammazlamayı. Kovuculuk yapmazsınız kimsenin arkasından, bir tek yüzünüz vardır herkesin gördüğü… Adamına, çıkarına göre yön değiştirmezsiniz, bildiğinizi düpedüz söylersiniz. Bilmediğiniz konuda ahkâm kesmezsiniz. Dostunuzun dostu sizin de dostunuzdur, dostunuzun düşmanı düşmanınız. Savaşmazsınız dünya nimetleri için hiç kimseyle. Hırs, rekabet, arkadan iş çevirme, insanları hor görme sözcüklerinin yeri yoktur sizin alfabenizde… Kibirden, riyakârlıktan, kendini üstün görmekten ölesiye kaçarsınız. Hatalarınızı hemen kabul eder, özür dilersiniz vakit kaybetmeden, teşekkür bir borçtur sizin hanenizde… Yanlışların peşinden asla gitmezsiniz. Doğrucu Davutsunuz siz. Bu yüzden iş hayatında çok kaybedersiniz, kariyer edinmek zordur kurtlar sofrasında, oturmazsınız zaten siz o sofraya. Adam kayırmak, torpil yapmak, helal olmayan lokmayı tatmak yerine aç kalmayı yeğlersiniz. İtibar görmezsiniz bu huylarınız yüzünden. Enayi olursunuz, gülerler size, sevilmezsiniz iki yüzlülerin indinde… Nezaketinizle alay ederler arkanızdan, inceliklerinizi anlamazlar, sözlerinizden hoşlanmazlar, giyim tarzınız bile sadedir. Gösterişi hiç sevmezsiniz, ön planda görünmezsiniz fotoğraflarda… Kibirle yürümezsiniz yollarda, itip kakmazsınız kimseyi kalabalıklarda. Güzelliklere hayransınız, sanatın bir yerinden mutlaka tutarsınız, doğanın şevkinde kaldıysanız eğer en mutlu olansınız….

SARI ÇİZGİNİN ÖTESİNDE’ kalanlar, gündelik hay huyun içinde, Metro istasyonlarında gördüğümüz SARI ÇİZGİ’yi geçenlere hiç benzemezler. Hayatın kurallarına en çok onlar uyarlar. Kırmızı ışıkta asla geçmezler, beklerler taşıt gelmese bile. Bir haksızlığı gördüklerinde, kendilerine yapılmış gibi aslan kesilirler. Yalan nedir bilmezler, adam kayırmaktan hiç anlamazlar, kul hakkı yemezler, kaybedeceklerini bilseler dahi doğrudan vazgeçmezler, kendi çıkarlarını hiçe sayıp SARI ÇİZGİ’nin ÖTESİ’ne atılmayı göze alırlar.

Önemli değildir çoğunluğun ne düşündüğü ettiği, yalnız kalmaktan hiç korkmadan kendi bildiği yolda dimdik yürür SARI ÇİZGİ’yi geçen kişi…

Bizim öykülerimiz şimdilik burada bitti. Devam ediyor ama hala, SARI ÇİZGİ’nin Ötesinde kalanların hikâyeleri…

Teşekkür ederim okuyanlara da okumayanlara da… Ama en çok ONLARA…

The post SARI ÇİZGİNİN ÖTESİNDE Kalanlara Birkaç Söz appeared first on Sanat Duvarı.

Bu yazımda nasıl ders çalışma alışkanlığı kazanırız yerine bir öğrencinin neden ders çalışamadığının sebeplerini sıralayacağım.

Keyifli okumalar güzel arkadaşım…

1-İnsanların düşüncelerini etkilemesine izin vermen

2- İstikrar sağlayamama. Bir gün mis gibi ders çalışırken diğer günler çalışmayı bırakma.

3- Sıkılma. O masanın başına oturduğun gerçekten çalışmama çalışıyorum diye kendini avutma.

4- Zaman kısıltlaması. Sınava az bir süre kaldı aman çalışsam ne olur diye baştan bırakma.

5- Hiç başlayamama

6- Zaman kontrolsüzlüğü

7- Hayır diyememe aaa hakanlar sinemaya gidecekmiş hayır desem simdi küserler.

8- Erteleme

9- Ne istediğini bilmemek

10- Kararsızlık

11- Motivasyon eksikliği. Anlık gaza gelip çalışmaya başlanır. Fakat adı üstünde anlıktır.

12- Duygu kontrolsüzlüğü

13- Çabuk pes etme

14- Dikkat eksikliği

15- Sosyal medyanın aşırı kullanımı

16- Müzikle çalışmak

17- Başarısızlık korkusu

Bu liste uzar gider aslında her şeyin temeline inersek neden çalışmalıyım sorusuna cevap bulmamız gerek. Ha birde şu 21 gün olayı var onu es geçmeyelim. İrade zorlanmadığı sürece alışkanlık edinmek zor gibi gözüküyor bizde bu durumda son gün çalışan tayfa oluyoruz. Fakat bu kafa sonradan dank edeceğine şimdi etsin be arkadaşım. Ne demişler şimdi ertelediğin işler sonra seni fişler. Geleceğini şimdiki yaptıkların yön vereceğine göre hadi kalk şimdi başla hatanın neresinden dönsen kardır.

Kendine iyi bak

The post Neden Ders Çalışamayız ? appeared first on Sanat Duvarı.

Bu kelimeyle başlasın bütün cümleler. Güneşi doğmamış yağmuru dinmemiş hanelerde dolduruldu kanlı nehirler. Acıya güvenilir arkadaş, bu binalar bu caddeler mutlulukla doğmadı. Onlar, bir beklentinin bir umudun yetim çocukları.

Yükseliyor sesler, bazen bir anda bazen teker teker. Bu duyduğun ne kapı gıcırtısı, ne pencere… Bu gördüğün sokakların sessizce ağlayışı…

Zamana yüklediler beyaz atını hikâyenin, geldi zaman gitti zaman. Altta bir dünya kuruldu üstte bir dünya. Aynı ülke, aynı şehir, aynı ilçe, üst üste dizilmiş onca mahalle. Hiyerarşik bir düzenle yükselmedi insanlar. Bir anda var oldu, üstün elit “düşünce”.

Kutulara dolduruldu insan denen varlığın ispatı. Sanma öyle birden yok oldu. Ruh, bedenden öte… Aklında büyüttüğün fitneler ve çıkarlarınla, şu gördüğün binalarda gam oldu.

Tüketilen bedeninin acısını, bir mum gibi ağır ağır, gözyaşlarıyla kendi vücuduna akıtan, insan ve binalar içinde kaybolan heybetli koca şehir. Arıyoruz adım adım eskilerin söylediği güzellikleri. Şimdilerde ne çok değişmiş caddeler ve külhanbeyleri. Nerede eski Marmara kahvesi, nerede eskilerin sohbet ettikleri uzun İstanbul geceleri.

Her şey bir değişime mahkûm ve her şey bu değişim içinde eksilmeye.

Madde eksildikçe ruh gelişir diye bir varsayımda bulunsak. İstanbul’u da terazi sayıp bir yanına insanı bir yanına da tarihi, eski İstanbul’u, Boğazı, Halici koysak, İçerisinde büyüttükleri ağır gelecektir lakin insan, her şeyi tüketen mahlûk, düşünen namert, yine her zaman olduğu gibi tüketecek varlığıyla bir neslin ilmek ilmek dirilttiğini.

Ruh yok oldu. Maddede ehemmiyet. “İstanbul varmış bir zamanlar” diye başlayacağım o İstanbul’a belki hasret, şimdikine melanet diyorum. Bana o İstanbul’u verin. Taşı toprağı altın, kıyıda köşede kalmış küçük güzellikleri, kendimizi avutacak sözleri değil o İstanbul olsun ki; Türk filmi tadında isyanlarımız olmasın. Bu taşıdığımız beden, bu ruh… İstanbul’la birlikte, olabiliyorsa şayet yeniden var olsun.

The post Ölü Şehrin Gözyaşları appeared first on Sanat Duvarı.

Toprak mı?
Kimim ben?
Bir solucan belki… Ya da dilenci…  

Yahut bir ekmek kırıntısı… 

Ne önemi var? Her halükarda dilenirim ben; sevgiyi ve saygıyı…  

Daima çalışırım; anlaşılmaya, keşfedilmeye, yaşamaya… 

Her an bir şeyler yaparım yahut yaptığımı zannederim… 

Hiç kimseyim ben… 

Ölmek için var oldum. Var olmak için ölüydüm. Nereden, neden, nasıl geldim? 

Koltukta uzanan annemi izleyip iç dünyasını rapor edebilmem için uzaylılar mı gönderdi beni?  

Babamın gizli telefon konuşmalarına şahit olmak için BM tarafından mı görevlendirildim?  

Olamaz mı dersin? Aklım ele geçirilmiştir belki…  

Aptallık mı diyorsun?  

Olabilir, diyebilirsin.  

 Peki, yalnızca yemekleri mideme indirmek için gelmiş olabilir miydim buraya? Bu evrene?  

Kesinlikle!
Bulduğum her şeyi, sonunun toprak olacağı varsayılan, solucanlara yem olacağı düşünülen bir mideye yüklemek için geldim.  

Ara sıra dinlenmek… Sonra yüklediklerimi alafranga bir tuvalette indirmek için…  

Görevim tamamlanınca yüklerimde boğulmak için…  

Amele misali…  

Acıyı… Sorumluluğu… Nadiren sevinci… Nefreti… Aşk zannedilen saplantılarla dolu hissiyatı bir omuz bulup yüklemek üzere görevlendirildim.  

Kendi omzuma saplantıları… Başka omuzlara sorumluluğu yüklemek üzere…  

Geldim işte…
 

Peki ya sen?
Neden geldin bu topraklara? 

Emeksiz kazandığın paranı çar çur edip birde sorgusuz sualsiz yok olmak için mi?  

Başucundaki komodine bakarak yaşlanmayı beklemek… 

Defalarca sevişip defalarca boynuzlamak… 

Defalarca küfredip, defalarca aşağılanmak için mi?  

İyilik için ya da… Kötülük belki.  

Neden geldin? 

‘’Ne önemi var nedenlerin?  

Son perde herkes için aynı değil midir zaten?’’ 

The post Neden? appeared first on Sanat Duvarı.

Kimisi bunu tamamen aile ve dostlar arasında kullanımla sınırlandırırken, kimisi de ticari amaçlı paylaşım mecrasına dönüştürdü, ürünlerini satmaya başladı ve hatta tanınmış kişi  ve bloger ünvanlarıyla ve akabinde  gelen reklam verme uygulamaları ile birlikte başlı başına bir iş sektörü haline geldi. Herhalde hangi alanda çalışıyor olursak olursak olalım sosyal medyada yer almak mutlaka bir avantaj olarak karşımıza çıkacaktır. Kurumlar, bu konularda halkla ilişkiler danışmanlıklarına başvuruyor ve hatta “Sosyal Medyada Kurumsal İtibar Yönetimi” gibi kitaplarla bu konuda titizlikli çabalara yönlendiriyoruz. Bireyler bazında da durum giderek farksız bir hal alıyor. Artık sosyal medya aynı zamanda bir kimlik ve tanımlanma meselesi. Bu durum bir zamanlar ebeynlerimiz, akrabalarımız tarafından yapılan, kızım-oğlum doktor, öğretmen, mühendis, ol toplum içinde mesleğin itibarın olsun gibi baskılardan ibaret de değil, biraz daha karmaşık bir mesele.

Sosyal mecralarda sahip olduğun kimlik artık orada varoluş biçimini de belirleyecek türden; günlük hayatta kimse bir doktordan her an mavi ya da beyaz görünümlü kıyafetler giymesini, dosyalar taşımasını ya da her an dünyayı mesleki terimlerle tanımlayıp ya da çevresindeki olayları böylesi bir açıdan yakalamaya çalışmasını beklemez. Oysa ki  sosyal medyada bir kimlik hesabı ile var olmak artık paylaşım yapacağın haberlerin türünden tut, ekleyeceğin arkadaş listene kadar her konuda alanınla ilgili seçici olacak olmanı da gerektirmekte. Bu durum, zihinlerdeki bu kimlik algısını biraz fazla abartılı hale getirmekte ve farkında olmadan bizleri yeni bir stres alanıyla baş başa bırakmakta.

Önceden gözümüze hoş gelen bir görüntüyü ya da gündem haberini profilimizde paylaşmamız ya da yorumumuzu belirtmemiz yetiyordu; bunların kurumsal kimliğimizi içerip içermemesine yönelik bu denli bir ilgi yoktu. Bu yeni kimlikli hesaplarla birlikte artık biz sadece  “kafamıza göre” paylaşmıyoruz; ama “kendimize göre” paylaşıyoruz.

Bir zamanlar sadece “yalnızlaşma” sorunu olarak ele alınan internet kullanımına yönelik eleştirileri, “aşırı ve anlamsız sosyalleşme bunalımları” konusu takip etti şimdi ise bu durum yerini “aşırı bireyleşme” ve “bireyselleştirmeye” bıraktı.  Bu tek taraflı bir etkinin olmadığı etki eden ile edilgen olanın sürekli birbirini yeniden tanımladığı ve dünyayı her bir bireyin kendi gözünden, renginden, mesleğinden, ideolojisinden, cinsinden türünden bir marka haline dönüştürdüğü yeni bir kurumsal globale çevirdi.

Bütün bunlar gerçekleşirken bir yandan kimliğimizin sınırları dikkatlice çiziyor iken acaba neleri kaçırıyor olabiliriz? Değişime, dönüşüme, yeni şeyler öğrenmeye hevesimizi ve dünyadaki diğer gerçekliklere ilgimizi yöneltmeye dair tüm becerilerimizi kesip atıyor, beynimizi yalnızca kurumsal kimliğimize katkıda bulunan kısaca her bireyin kendince göreceli “işe yarayan” larının ötesine kapatıyoruz. Acaba bu gerçekten avantaj mıdır, dezavantaj mıdır?

Günümüzde modern çalışma hayatının neden sıkıcı ve monoton bir hale geldiğine dair pek çok geniş ölçekli araştırmalar mevcut.  Adam Smith “Ulusların Zenginliği” adlı kitabında bu durumun köklerinin, toplumsal büyümenin ihtiyaçlarından kaynaklandığını ve her bir bireyi belli bir konuda uzman hale getirmenin işleri hızlandırıp kolaylaştıracak olmasının keşfedilmesiyle başladığını belirtiyor.

Çocukken, sadece bir Cumartesi gününü nasıl geçireceğimize karar vermemiz gerektiğinde sabahtan akşama kadar önce bir oyuncak ayının hayatını kurtarırken, sonra aşçı olup duyulmamış yemekler pişiriyor, acil durumlara koşan güçlü itfaiyeci, bebeğini doyuran anne, baba, uçağı dikkatlice inişe geçiren bir pilot ya da renkli lego oyuncaklarımızla birer mimar olabiliyorduk. Ancak yetişkinliğe geçtikçe bizden beklenen hayatımızın sıradaki 50 yılını tekrar tekrar aynı şeyleri yaparak geçireceğimiz bir mesleği belirlemek ve onun uzmanı olmaktı.

Elbette bir konuyu öğrenmenin ve üzerinde uzmanlaşmanın yolu tekrardan ve odaklanmaktan geçmektedir. Ancak beyin yapımızın sahip olduğu ağsı oluşumlarla aktif hale gelen bütüncül örüntü, bize yaratılışımız gereği bundan çok daha fazlasına sahip olduğumuzu gösteriyor. Her birimiz aslında kendimizin pek çok ilginç, heyecan verici ve değerli farklı versiyonlarına sahibiz.

Toplum içinde kurumsal bir kimlik olarak  var “olmak” eylemine odaklanırken; beynimizin farklı alanlarını özgürce aktif hale getirebileceğimiz türden farklı eylemler “yapmak” kapasitemizi ne kadar düşürdüğümüzü fark edemiyoruz bile.

Hayatı sürekli tekrar eden bir kimlik altında geçirmek, elbette ki yapmaktan sürekli zevk aldığımız bir şey söz konusu olduğunda gözümüze son derece yararlı görünecektir; ancak unutmamak gerekir ki hayatta tek yapmak istediğimiz o şey için bile bazen dış dünyadan ve farklı deneyimlerden besleniriz. Hatta çoğunlukla büyük buluşlar ve yaratıcı fikirler kutunun dışında düşünebilmemize müsade veren farklı yaşam deneyimi anlarında ortaya çıkmıştır.

Oysa ki bugün çevremizi saran sosyal kimlik takıntısı bizi her an her yerde ve her davranışımızda yalnızca olduğumuz kişiye ve meşguliyetimiz alanına hapsediyor.  Yeni şeyler deneyimlemek ve yapmak bizi pek ilgilendirmiyor ve zaman kaybı gibi görünüyor.

Gerçekten de sadece “olmak” konumuna odaklanmak yerine “yapmak” eylemine de açık olmak ve hayatın bir deneyimler bütününden ibaret olduğunu, bu dünyaya belli kalıpların içerisine sokulmak için değil değişmek ve dönüşmek mucizesinin bir parçası olabilmek için geldiğimizi anlamamız gerekmez mi? Sosyal medyadaki görünümlerimiz buna izin vermemekten yana olsa bile…

Şimdi siz yeniden karar verin, to be or not to be?

The post Olmak Ya da Yapmak? appeared first on Sanat Duvarı.

İkinci yolu ise ÖĞRENMEYİ SEVEREK ÖĞRETEBİLMEKTEN GEÇER. Merakı,öğrenmeyi,bilgiyi sevdiremezsek eğer Pablo Picasso nun şaheser tabloları gibi zihinlere zorlukla yerleşen ezber modeli ve ahlak-görgü kurallarını toplumun bir gerekliliği olduğu için görünüşte mükemmel ama yüreği boş tablolar oluşturabiliriz. Lakin amacımız bu zorlu eğitim sürecinden ‘insanı’ en az hatayla ve iletilebilen bilgi süreciyle uygarlığın yaşamasını sağlayabilmek olmalıdır. Bu yolda en büyük sorumluluk öğretmenlik mesleğini yapan veya ilerde yapacak olanlara düşmektedir. Ancak öğretmenlerin yetiştirdiği gençlik olması gereken kültürün ve ifade özgürlüğünün eserleri olabileceklerdir. Belkide toplum olarak üniversite gençliğinin  de dile getirmekte zorluk çektiği,ifade edebilme imkanı verilmeyen eğitim sistemimizin varolan hatalarını ‘sevgiyle ve hoşgörüyle ‘ öğrenci öğretmen arasındaki iletişimsizliği, karşılıklı anlayış ve bilginin süzgecinden geçirerek yenebilirsek eğer Osmanlı’nın Selçuklu’nun ve daha sayamadığım bu topraklarda ‘medeniyet’uğruna mücadele eden tarihi devletlerimizin geldiği kültürleşme sürecine ulaşabiliriz. “Gelemedik mi?”  sorularını duyar gibiyim. Malesef bu soruya net bir cevap veremiyorum. Ferdi olarak gelebilsek de toplumsal anlamda medeniyetimizi Osmanlı’nın Viyana dan çekilmek zorunda kaldığı gibi yitiriyoruz. Eserler,camiler,arkeolojik kazılar,kütüphaneler kaldı geriye….. Mehmet Akif , Necip Fazıl ve Peyami Safa gibi eşi bulunamayan değerli yazarlarımızın okunmamaya yüz tutmuş eserlerinin raflarda eskidiği bir medeniyette; yitirdiğimiz Avrupa’ya uygarlık alanında Rönesans ve reform yaptıran,Rusya’nın,Orta Asya’nın gelişmesinde katkısı önem arz eden o muhteşem ilmimizi, sanatımızı,edebiyatımızı arıyoruz.’ Gelebildik mi?’değil de ‘Elimizden siyasi ve tarihi hatalarla kayıp giden medeniyetimizi bulabildik mi?’sorusunu sormak gerekiyor. Buna bir yanıt veremiyorum. Ama İslam dünyasındaki mezhep savaşlarını,ülkemizin günümüze değin verdiği uygarlık mücadelesini,toplumdaki kitap fobisini,gençliğin eğitimden-öğrenim aşamasından-uzaklaştığı bilinçsizce oluşturulan bir sistemi analiz etmenizi önerebilirim. Düşünceler kağıda aktarıldığı vakit dere yatağında akan hiç tükenmeyecekmiş gibi bir izlenim bırakan akarsu gibidir.Bu su  hiç bitmez,azalmaz dedirtir ademoğluna.Fikirler de böyledir;kalemle bir araya geldi mi,su gibi akıp gider.Kelimeler,soyutlaşmış cümleler,umuda dair ideolojiler bu yatağın akıp gitmesini sağlayan temel etkenlerdir. Nasıl ki su hayatın ve insanın fiziksel anlamda yaşamasını sağlayan ana elementi ise fikirlerde insanlığın oluşmasını, gelişmesini ve ‘medeniyet’kavramı adı altında yaşayıp iz bırakmasına katkı sağlayan temel yapı taşıdır. Elbette düşüncelerin,ifade özgürlüğünün yaşatılabildiği yuvaların diğer adıdır ‘okul’lar ve bunun sistemleştiği, kalıplaştığı mana da ‘eğitim’ diyoruz.İnsanın öncelikle kendisini sonrasında ise toplumunu ve diğer toplumları tanıyıp anlayabilmesi için eğitim süreci zorunlu ve aynı zamanda ‘istendik’yönde yapılması gereken toplumsal davranış türüdür. Bu bağlamda yazımda öğrenim süreciyle ilgili yurdumuzda,çevremizde yapılan çok önemli hataları ve eksiklikleri dile getirmek istedim ve gözlemlerim doğrultusunda çözüm önerileri sundum. Eleştirinin hoş karşılanmadığı günümüz toplumu ve ideoloji çevresinde eğitim sürecinin bir ferdi olarak dikkat çekilmesi ve üzerinde durulması gereken ‘öğretirken sevme; öğrenirken yaşama ve yaşatabilme’fikrinin eğitim sisteminde yer almasının şart olduğu ancak son zamanlarda zorunlu teori eğitimi,sınav psikolojisi,gündelik yaşamda yer almayan bilgi yığınları gibi problemlerin ön plana çıkması ve bunlara dair bir çözümün olmaması nedeniyle ‘severek eğitmek yerine öğretirken nefret ettirdiğimiz bir nesille karşı karşıyayız. Eğitimi sevdirerek,öğretimi ise saygı çerçevesinde gerçekleştirebildiğimiz vakit istenilen ve beklenen kültürlü,medeniyet taşlarını yerine oturtmuş bir nesil yetişebilecektir.

The post Eğitim Sistemine Güncel Bir Bakış Açısı appeared first on Sanat Duvarı.

Hiç icat edilmediği…

Ve hiçbir zaman icadına ihtiyaç duyulmayacak bir yaşam…’’

Paranın var olmadığı bir evrenden bahsetmek istiyorum ve bahsedeceğim de!
Bence kalbiyle, aklına gelen her ‘’ŞEYİ’’ satın alabilmeli insan… Dilediğince, kusana kadar… Dünyanın her ücrasından bir parçayı evine sığdırmalı… Sığdırdıkları ile birlikte toprağa gidecek olan o evi de kalbiyle satın alabilmeli…

Sonsuz odalı, bin iki yüz mutfaklı ve yeterli oksijeni depolayabileceği bahçeye sahip bir ev…

Herkesten uzak nefes alabileceği, ara sıra soluğunun ömrünü kısaltmak adına dünyanın en güzel nimeti olduğunu düşündüğü sigarayı istediği pozisyonda yakıp, dumanını duvarları sarartana kadar üfleyebileceği, kalbi kadar kocaman~~ kalbi kadar ufacık bir ev satın alabilmeli insan…

Yaşayabilmeli o evde, gerçekten değil ama öylesine yaşayabilmeli…

Kahvesiyle, tostuyla, sigarasıyla… Çürüyene kadar, yok olana kadar…

Hatta öyle bir yok olmalı ki…
Her neyse…
Ne diyordum ben?
PARA!

Boş ver parayı şimdi!
Ezan okunuyor bak… Okuyan hocanın ( İnsanın) aklını, ruhunu bir düşünsene… Sıkılmamış mıdır sence?
Sıkılmıştır desem? Kızma sakın! Ben dinsiz değilim ki… Tam şu an, yazımı yazarken bile dua ediyorum, çok yetenekliyim.

Peki, bu yeteneğime bir karşılık var mı?

Karşılıksız dua etmemiş miydim ki ben?

Karşılık yoksa neden dua ediyordum?

Amaç neydi?

Sonuç?

Koskoca bir boşluk…

Avrupa’dan girip Afrika’dan çıkan bir hayal kırıklığı…

Başka hiçbir şey yok!
Yarın sabah yeni olacağını düşündüğünüz güne uyandığımız an…

Her şey dün gibi olacak, bugün gibi… ONDAN önceki gün gibi…

Dokuz gibi değil… Sekiz gibi değil…

O’ndan önceki gibi…
Sonuç mu?
Bana kalan bir tek “Parasız ve sevgi dolu bir yaşam hayali” olacak… (Sonuçtan tatmin olmadın değil mi? Kasma, bende değilim, hiçbir şey değilim.)
Şimdi sana bir soru soracağım, sıkı dur, sımsıkı ama… Sakın rahat bırakma damarlarını, sakın gevşetme ruhunu bedenine sabitleyen içindeki o cıvatayı…

İçinin en derinindeki, yalnızca sana ait olan cevheri delirene kadar tut…
Soru soracaktım değil mi ben. Evet! Soruyorum.
‘’Parasız, kalbi kadar yaşaydı insan; dünya iyilerin dünyası olmaz mıydı?’’

İyilik… Nedir sence?

Ezanı okuyan hoca iyi midir sence? Kalbi kaç santimetreküptür? Benim ki kaç metrekaredir?

Ne dersin?

Sence hangimiz daha iyiyizdir?
Bence ikimizde (hoca ve ben) bir b*k değiliz…

Çok b*kuz efendim!

Birden fazla b*ka batmışız!

Ve çıkmak için can atmıyoruz…

Atamıyoruz…

Can veriyoruz günden güne…

O b*kun içinde her saniye biraz daha çürüyüp gidiyoruz…

Önce esmerleşiyoruz, sonra simsiyah, sonra haki, mavi, yeşil… En son beyaz, bembeyaz…

Sanki çürüyen, kötülüklerin içinde asimile olan biz değilmişiz gibi…

Bembeyaz bir nevresim gibi çıkıveriyoruz o b*kun içinden…

Kandırıyoruz kalplerimizi, kalplerinizi, aklımızı, aklınızı…

Yok sayıyoruz varlığına ısrarla inanmak istediğim o özgür olduğunu düşündüğünüz düşünce gücünü…

Düşünen sen misin? Düşünen ben miyim? O mu? Kimdir?

Kimdir aklımızı böylesine karmaşık bir oyunun içinde yönlendiren? Bizi bir kukla gibi istediği yöne sürükleyen…

Kimdir?

The post Silsile appeared first on Sanat Duvarı.

Gülünç bulunan durum halkla ilgili olmalıdır. Gülünçlük, halkın herhangi bir durumu olabilir. Bunun bir benzeri yergi de olabilmekle beraber, çeşitli sorular sorarak bazı insanların gülünç durumunu ortaya çıkarmaktır. Sokrates de sorular sorarak insanların zekasıyla dalga geçiyordu. Zeka göstergesi olan alay yani ironi zeki birçok insanın kullandığı yöntemlerden biridir. İroni kavramı, birçok yazarda kendini gösteren bir şeydir. Görünüşte alayı karşıdaki insan yapar. Ancak kendini düşüren o karşıdaki insanın kendisidir.

Alay, birçok yazarda kendini gösterir. Soren Kierkegard’ın Sokrates’i merkeze alarak alay kavramını ortaya atar. Çeşitli sorular yönelterek onların zekasıyla alay etmektir. Sanki bilmiyormuş gibi yapıp onların zekasını ortaya çıkarmaktır. Bunun farkına varan insan daha da aptallaşır. Saçmalamaya başlar.

Aslında ironi, bir kişilik özelliğindir. İroni ile buluştuğunda renkli bir ruh ortaya çıkar.  İroni, zekanın bir göstergesidir. Zeka doğru şekilde kullanıldığında, toplumu yönlendirebilme şeklinde ortaya çıkar. Jane Austen, ironi kavramını en iyi şekilde yansıtan bir kişilikti. Zengin, orta halli ve fakir kesimin durumunu en iyi şekilde alaylı bir şekilde yansıtabiliyordu. Austen, alay ile etrafında bulunan insanları en iyi şekilde romanlarında yansıtmaktadır.

İroni aslında bazı insanlar üzerindeki çarpıklıkları en iyi şekilde yansıtmaktadır. Bunu diğer insanlar anlarlar. Özelikle kendini üstün gören insanlar için ironi korkulu rüya gibidir. Çünkü, onların zekasını küçük düşüren tek şey ironidir. İroni doğru yerde kullanıldığından karşıdaki insanı düşünmeye sevk eder.

Özellikle, kendini çok zeki zanneden insanlar arasında ironi tek başına mücadele kaynağıdır. İroni karşısındaki insanı kendini küçük düşürme yöntemiyle dalga geçmektir. Ancak, birçok insan tarafından tam olarak anlaşılamamaktadır. Ancak, zeka seviyesi yüksek insanlarda ironi önemli bir yer eder. Dalga geçtiğini sanan insanlara ağzının payını vermek de denilebilir.

İroniyle karşı karşıya kalan insan kendini öyle düşürür ki, gittikçe aptallaşır. Aptallaşan insan saçmalaya başlar. Aptallaştırarak düşündürme yöntemi de denilebilir. Düşünmeyi sağlamak, bu yöntemin önemli bir yoludur. Esas olan, düşünmeyi sağlamaktır. Özelikle, kendini komik zanneden insanları da yola getirmeyi sağlar.

İroni, doğru kullanıldığında karşısındaki insanın bilgisini artırmasını sağlar. Küçük düştüğünü düşünen insan, kendini değiştirmeye çalışır. Kendini değiştiren insan, ironiyi kullanan insanın amacına ulaştığını gösterir.

İroni yani alay, halkın olması gereken şeyleri alay yöntemiyle göstermektir.

The post Sanatta İroni appeared first on Sanat Duvarı.

Ne içindi bu sabırsız bekleyiş. Görmek ve duymak yetmiyor mu? Dokunmanın sihri ne?

Beni sevdam yüceltti, tutkularım ve inançlarımla bu haldeyim. İllaki dokunmak istiyorsanız tenime… Bilmiyorum! İnanın! Hala temiz bir yer olmalı.

İlk benimle başladınız tanımaya… Hissettiniz sıcaklığını hayatın… Tuttunuz, muhtaç ellerinizle bir sürecin içinde gayesi olduğunuz varlıkları. Bazen hayata, bazen de hayatı yüklediğiniz varlığa dokundunuz ve yumuşacık tenlerinizle bir amaç için yoğruldunuz.

İnsan belki her şeyi unutur lakin hatırlamak istediğinde tek bir şey kalmıştır geride. Bu ne resimler ne bir düş ne de mekânlar olacaktır, hatırlamak istediğinizde ki o sizin için kimse, çekmelisiniz derince içinize… Çünkü geriye hissedilebilir tek gerçek ben kalacağım sizinle.

Vazgeçemezsiniz! Bir benden ayrılamazsınız belki de. Benimle tanımıştır her şeyi, anlam yüklemeyi akılla, o anlamı aramayı benimle sağlamıştır. Her ne ise değeri, benimle fark etmiştir. Benim üzerimedir anlamlı dörtlükler. Renkler benimle kavuşmuştur bir ahenge. Denizde mehtap, gökyüzündeki sonsuzluk benim. Öylece! Düşünmeden bir bakın göreceksiniz.

Varlık adına ne varsa adının olmadığı, cisimlerle boğulmuş bir dünya düşleyin. Notaların enstrümanlarla buluşmadığı, o aletlerin üzerinde tınısını yitirmiş hareketleri, sevda sözlerinden bi haber insanları düşünün, her şeyin satırlarda kaybolduğunu düşleyin, o zaman beni arayacaksınız.

Gelin ve kaynananın ilk kavgası benimle, düzenden önce… İlk sorgu sual ilk karşılaştırmanın adı benim, o zavallı adam bu sahneye girince… Alışkanlıkların adı benim. Değişmeyen tutkunun, ucunu kaçırdınız mı sonunuzu getiren utkunun adı benim. Elinize sağlık der ve bu dünyadan göçerim.

Bir zamanlar ne güzeldik oysa birlikte… Size açıktı her daim kalbim. Niceleriniz mekân tuttu bağrımda, niceleriniz kayboldular ruhlarıyla. Ben! Hepinizin ahretlik uğrak yeri…

Veriliyor salası birinin daha. Geliyor kirlettiği, körelttiği, kararttığı bencileyin garip varlığa… Yok demek elimde mi Rabbimin yarattığı şu kudretli varlığa…

İnsan! Kıymetini bilmediği kıymetlere boğulmuş mahlûk.

The post Aşk, Beş Duyu İle Toprak appeared first on Sanat Duvarı.

 MEZMUR-137

Kudüs Ey Kudüs yaklaşık 4 yılda yoğun çaba ve araştırmayla ortaya çıkmış, Kudüs ve İsrail-Arap sorunu üzerine yazılı en kapsamlı kitaplardan birisiydi. Fransız ve Amerikalı gazeteciler Dominique Lapierre ve Larry Collins tarafından kaleme alınmıştı.

Üç tek tanrılı (semavi) dinin merkezi Kudüs tarih boyunca nice “kutsal savaş”lara sahne olup üzerine sayısız kitap yazılmıştır. Ulusların yolları ve tanrı kelamı kavşağının tarihine ışık tutan ve ABD, Almanya, Fransa vs. gibi ülkelerde çok satan kitapta Kore Savaşını da izlemiş Lapierre ile Ortadoğu’daki toplumsal dönüşümlerin yakın tanığı Collins  Ortadoğu, Avrupa ve Amerika’da 250 bin km yol katedildiğini ve 2 bin kişiyle konuşulduğunu belirtiyorlardı. 20 araştırmacı 500 kg belgeyi inceleyip 6 bin sayfa doküman hazırlayarak önemli bir kaynak ortaya koymuştu…

Talmud (ibranice lamad) öğrenmek sözcüğünden gelir. Uzmanları hahamlar, hukuk doktorları, dağılmış topluluğun unutulmuş parçaları olarak yüzyıldan yüzyıla yaşamaya devam ettiler. Yoksul hayatlar dinsel kurallara göre düzenlenmişti. Torah yani yasaların, öğretilerin ayetleri ezberlenmiş ve talmud metinleri kuşaktan kuşağa aktarılmıştı.

Kutsal saydıkları Süleyman’ın yaptırdığı tapınağın kalıntısı olan ağlama duvarı 2 bin yıldır yeryüzünün bütün Yahudilerinin ona dönüp dağıldıklarına gözyaşı döktükleri yerdi. Öte yanda ise Kudüs’te Muhammed’in beyaz kısrağı üstünde gökyüzüne yükseldiği Hazreti Ömer Camii bulunuyordu. Mekke ve Medine’yle birlikte İslam’ın da en kutsal yeriydi Kudüs.

Kudüs tarih boyunca dökülen kanlarla lanetlenmiş gibiydi. Eski Yahudi tapınağının mihrabında hayvanlar kurban edilirdi. İsa burada çarmıha gerilmişti. İnsanlar buradaki duvarların diplerinde canlarını vermişlerdi.  Din adına burada cinayetler işlenmişti. Davut ve firavun, Sebnaşerib ve Nabukadnezar, Herod ve Ptolome… Titus ve Godefroy de Babullion komutasında haçlılarla Timurlenk ve Selahattin-i Eyyubi’nin askerleri… Türkler ve Allenby yönetimindeki İngiliz askerleri… Hepsi karşı karşıya gelmişlerdi.

Geçmeli Kubbeler, minareler, sur mazgalları, çan kuleleri ile rengarenk bir anıtşehirdi Kudüs. Oysa Yeruşalayim eski İbrani dilinde “barış şehri” anlamına geliyordu. İlk yerleşim bölgesi dalları evrensel barışı simgeleyen Zeytinlik Dağı yamaçlarıydı. Davut şu sözlerle yüceltmişti onu: “Kudüs’ün barış içinde yaşamasına dua edin”…

Yahudilerin asıl anayurdu Mezapotamyadaydı. Buradan kovulan İbraniler Musa yönetiminde dönüp Jedée (Yahuda) tepelerinde ilk devletini kurmuşlardı. Ancak Davud ve Süleyman yönetiminde 100 yıl kadar dayanabilmişlerdi. Asur, Babil, Mısır, Yunan ve Romalıların egemenliği altına girdikten sonra tapınakları yıkıldı. Bizans imparatoru 2.Teodosyüs ırkçı görüşle Yahudileri ayrı bir ulus varsaydı. Frank kralı Dagobert de Galya’dan onları kovmuş, 4.yy da ise Bizans İmparatoru Heraklius zamanında haçlılar  Deus Vult “Tanrı İstiyor” diyerek kılıçtan geçirmişti.

Yaşadıkları ülkelerde Yahudilere mal edinme hakkı pek tanınmazdı. Papalık para ticaretini yasakladığından tefeciliğe yöneltilmişlerdi. Kilise ortaçağda onlarla bir arada yaşamayı yasakladı. 1215’te 4.Latran konsili belli bir işaret -10 emri ifade eden rozet- taşımaları kararıyla ırkçılığı doruğa vardırdı. Fransa ve Almanya’da bu  sarı renkte bir O harfi olmuştu. Naziler ise gaz odalarına gönderecekleri Yahudileri sarı yıldızla belirlediler.

İngiltere ve Fransa’dan sınırdışı edildiler. Veba gibi hastalıkları taşımak, çocukları öldürmekle suçlandılar. Normal hayat sürebildikleri tek yer İspanya oldu. Ancak 1492’de Kristof Kolomb’un yeni keşiflere çıktıkları yıl İspanya kraliçesi İsabella’in hıristiyan kilise ile işbirliği yapmasıyla buradan da kovulmuşlardı.

Prusya’da, İtalya’da da Yahudilere çeşitli yasaklar uygulanırdı. Talmud’u bulundurmak suçtu. Venedik’te Yahudiler Ghetto Nouvo “Yeni Dökümhane” denilen bir mahallede yaşamaya zorunlu tutuldu. Böylece evrensel sözcük haznesine katkıda bulunmuştu.

Filistin’de Yahudilerin oturduğu ilk yerleşim yeri 1860’ta kuruldu. Polonya’da kazak isyanı sırasında 100 binden fazla Yahudi soykırıma uğradı. Rusya’da Çar 2.Alexandre’nin ölümünden sonra halk tarafından resmen kıyıma teşvik edildiler -böylece yılgı ve ölüm anlamında Pogrom sözcüğü de doğdu- ve 1881-82 programından sonra Filistin’e göçmen dalgası hız kazandı. Reuven Shari, David Gryn da bunlar arasındaydı. Gryn Romalıların Kudüs’ü kuşattıkları sırada orada bulunan bir yahudinin adını almıştır: “Ben Gurion” aslan yavrusu demekti…

1885 yılında Theodor Herzl Yahudi düşmanlığı denen volkanın asla sönmeyeceğini ve ulus devletler yüzyılında gelişen milliyetçiliğin kurbanı olan Yahudilerin de ancak ulus olarak hayatlarını sürdürebileceklerini ifade eden bir görüşün tohumunu atıyordu. Dini siyonizm siyasi siyonizm olarak 100 sayfalık bir manifestoyla gerçekleşecekti adını da yine Herzl koyuyordu: “Der Judenstaat” yani Yahudi Devleti.

Sion ibranice “seçilmiş” anlamına gelir, siyonizm ise Kudüs’teki Sion tepesinin adından geliyor. Siyonistlerin Yahudileri eski ülkelerinde toplama isteği ile 25 yy dır İsrail halkının Kudüs’le ilgili umudu…

İlk siyonist kongre 29 Ağustos 1897’de İsviçre’nin Basel şehrinde toplandı ve uluslar arası yürütme kurulu belirlendi. Ulusal fon oluşturuldu. Filistin’de toprak satın almak için bir banka kuruldu. Bayraklarıyla ulusal marşlarını kabul ettiler.  Mavi-Beyaz renkler Yahudilerin  dua ederken omzuna taktıkları geleneksel ipek şal Taleth’in renkleriydi. Marşları ise simgeseldi, umut anlamına gelen Hatikvah’tı. Aynı gün akşam Herzl deftere şunları not etmişti: “Basel’de yahudi devletini kurdum. Bunu şimdi yüksek sesle söylesem evrensel bir kahkaha tufanına yol açabilirim. Belki beş yıl sonra ama kuşkusuz elli yıl sonra herkes için kesin bir gerçek olacaktır bu”…

1922 yılında Milletler Cemiyeti tarafından İngilizlerin manda yönetimine girmişlerdi. İngilizler için bu topraklar Ortadoğu’da istedikleri politikayı uygulamak için gerekli idi. Böylece İngilizleştirilmiş petrol yataklarıyla Times Nehri ve Süveyş kanalı arasında köprü kurulacaktır. 5 yy süren Türk egemenliğinden sonra Yahudiler İngilizler tarafından Filistin topraklarına getirilecekti.

29 Kasım 1947’de BM’ye bağlı 56 ülke New York banliyösü Flushing Meadows’ta toplandı. Filistin’i arap-yahudi diye ikiye bölecek  kararı alıyorlardı. Sözde 30 yıllık savaş sona erecekti. Ama umutsuzluğun kalemiyle çizilen bu paylaştırma haritası katlanılabilir bir ödünler ve kabul edilemeyecek kepazelikler karışımıydı. Kurulacak Yahudi devletinin topraklarının çoğunluğu ve neredeyse nüfusunun yarısı arap olduğu halde Filistin’in yüzde 57’si Yahudilere bırakılıyordu. Eski çağlardan beri Filistin’in bütün siyasal, ekonomik ve dinsel yaşamının çevresinde döndüğü Kudüs şehrinin yönetimi ise BM’in denetimine bırakılıyordu.  Ne Arap ne de Yahudi başkenti olmayacaktı.

2 Kasım 1917’de İngiliz Dışişleri Bakanı Lord Arthur James Balfour bankacı Walter Rothschild’e yazdığı “majestelerinin hükümeti” şeklinde bir hitapla başlayan mektupla Filistin’de kurulacak bir devlete ışık yakıyor ve nazi kıyımından kaçan 4554 yahudi “exodus” adlı bir gemiyle Filistin topraklarındaki bir bölgeye yerleştiriliyordu. Oysa hrıstiyan Avrupanın batı emperyalizminin baskılarına karşılık Osmanlı Devletinin kapı açtığı Yahudilerle Araplar İspanya’daki Endülüs Emevi devrinden bu yana hep barış içinde yaşamışlardı. İngilizler hak sahibi olmadıkları halde Filistin topraklarını ipotek altına alıyorlardı.

Filistin’in paylaşılmasında en fazla çabayı gösteren ABD’ydi. Bu ülkenin etkili Yahudi cemaatinin oy baskısıyla politikacılar göçle devlet kurulması yönündeki kampanyalara kayıtsız kalıyorlardı.

İlk aşamada 1.200.000 araba karşılık 250 bin yahudi bölgeye yerleştirildi. Başkan Truman BM’den Filistin’in paylaştırılması yönünde karar çıkması için Fransa’yı Amerikan yardımlarını kesmekle tehdit ediyor hatta Yunanistan, Liberya, Haiti, Filipinler bile evet oyu kullanılması için baskı görüyorlardı.

Emmanuel Cellar adlı bir ABD parlamento üyesi Başkan’a telgraf göndererek Yunanistan gibi direten ülkelerin yola getirilmelerini istiyordu. Aynı baskı Filipinlere de yapıldı paylaşım için olur istendi. Yüksek mahkemenin iki yargıcı Filipinler Devlet Başkanına “paylaştırmaya karşı çıkma kararında diretirse ülkesinin milyonlarca Amerikalı dost ve taraftarını kaybedeceğini” bildirmişlerdi. Öte yanda Liberya’da Harvey Fireston 400 kauçuk çiftliği sahibiydi, yatırımları vardı. Liberya ürünlerinin boykot edilmesiyle tehdit edildi. Haiti Cumhuriyet Başkanı ikna edilmeye zorlandı, bir Haiti temsilcisi Harlem’de siyonist ajanlarca kovalandı. Kudüs müftüsünün yeğeni Cemal Hüseyni ise 29 Kasım 1947’deki oylamada paylaşım yönünde karar alınırsa Yahudilerle savaşacaklarını açıkladı.

Siyonist marşı Hatikvah paylaşımla zafer edasında söyleniyor Dave Rothschild gibileri de barlarda kendince zaferlerini Le Şayim (şerefe) diyerek kutluyorlardı. İsrail Devletinin kurulmasıyla Tel Aviv dünyanın ilk Yahudi şehri olarak karnaval havasındaydı. 14 Mart 1948 günü İngilizler Kudüs’ten ayrılıyor, Yahudi devleti kuruluşunu ilan ediyordu. 3 bin yıldan bu yana ataları pek çok işgalcinin gidişini görmüşlerdi. Asurlular, Babilliler, Persler, Romalılar Haçlılar, Araplar ve Türkler gibi sıra İngiliz askerlerine de gelmişti…

İngiliz Sir Henry McMahon’la en büyük Müslüman yetkili Mekke Şerifi arasında 8 mektupluk yazışmayla Almanlarla müttefik olan Türklere baş kaldırılması istendi. Güya Araplara 1.dünya savaşından sonra büyük bir bağımsız devlet kurdurulacaktı. İngilizler ve Fransızlar 1917 yılında gizli bir anlaşma yapıp Araplara verilecek toprakları Fransa’ya devretti. Araplar buna bozulmuşlardı. Sir Mark Sykes ile Charles Picot arasında Moskova’da yapılan bu pazarlık bolşevikler iktidara geldikten hemen sonra açığa vurulmuştu. Akabinde Araplar Şam ve Suriye’den Fransızlar tarafından kovulunca hedeflerini İngilizlerin hainliğinden siyonistlere yöneltmişlerdir.

1925 yılında Filistin’de ulusal Yahudi yuvası kuruldu. Siyonist yönetici Hayim Weizman 14.büyük kongrede yaptığı konuşmada arap sorununu belirleyip siyonizmin basit bir dinsel hareketten bir doktrine dönüşmesine toplumsal disiplin haline getirilmesine yol açmıştı. İlk siyonistler Marksist etkilerle toplumsal demokrasi ve felsefe geleneğinde bir devlet kurmak istiyorlardı.  19.yy sosyalistlerinin ütopyası Filistin’de daha önce kurulan kazma ve tüfekli kibbutzlarla (kolektif çiftlikler) uygulamaya geçirilmişti. Yahudi işçi sınıfı oluşturularak bu çiftliklerde iskan sağlandı. Çoğunluk Beyrut’ta yaşayan büyük toprak sahibi olan Araplardan toprak satın alınarak yapıldı ve Yahudi emekçilerinin genel konfederasyonu Histadrouth’un temeli atıldı.

Topraklarından atılan işsiz kalan Araplardan çok geçmeden kent proletaryası oluştu. Bu kitle başta ilkel ve içgüdüsel tepki gösterebiliyordu. Sadece geleneksel kaderci bir tutum içindeydiler örgütlenmelerini sağlayacak ulusal istekleri yoktu ve sanayi devrimini tamamlayamamış bir dünyada sömürge halklarının örnek sorumsuzluğuyla yaşıyorlardı.

Filistinli Araplarda önceleri önemsenmeyen Yahudi istekleri düşmanın örgütçü yanı, canlılığı ve amaçlarını geliştirmekle ilgili inanç karşısında çok geçmeden üzüntü, kuşkuyla nefrete dönüştü.  İngilizlere karşı sadece 1920, 1929 ve 1935-36’da ayaklanmışlardı…

Kudüs Müftüsü Muhammet Sait Hacı Emin el Hüsseyni ise 1929’dan beri Filistin’de Arap lideriydi. Berlin’de 4 yıl kaldıktan sonra 6 Nisan 1945’te Almanya’nın yenilgisiyle bu ülkeyi terk etmiş bir zamanlar Türk ordusunda da subay olarak yer almışsa da daha sonra İngilizler hesabına Filistin’de ajanlık yapmaya başlamıştı. Ancak İngilizlerin ihaneti ve Filistin’e Yahudi göçüyle gerçek eğilimini buldu. Kenar mahallelerde, çarşı ve köylerde örgütlenmeye, ayaklanmalara yöneldi. Gıyabında mahkum oldu, Ürdün’e geçti.  Döndüğünde listede olmadığı halde yine İngiliz Yüksek Komiserliğince boşalan Kudüs müftülüğüne atandı.

Ardından Yüksek İslam Kurulu Başkanlığı’na da seçildi ve dinsel fona yatırılmış parayı kullanma yetkisi kazandı.  Mahkemelerde, camilerde, okullarda, mezarlıklarda söz sahibi oldu. Aydınlara karşı  mesafeliyken yandaşlarını bilgisizlik kalelerinden, mahalle ile köylerden toplamayı yeğledi. 24 Eylül 1928’de halkı dinsel bağnazlığı güçlü bir protestoya çevirmeyi başarmıştı, Yom Kippour bayramında ağlama duvarında ibadet eden Yahudileri Muhammet’in gökyüzüne çıktığı yeri ele geçirmekle itham etti…

1929’da Cihad-ı Mukaddes ilanı uygulamaya geçirildi. 16 aylık bir grev başladı ve  ayaklanmaya dönüştü. Filistinli Araplar arasındaki başlayan iç savaşta 2 bin arap öldürüldü. Birçoğu İngilizce konuşan ve müftünün otoritesine boyun eğmeyecek kişilerdendi. Büyük toprak sahipleri, tüccar, öğretmenler ve memurlardı ya da otoritesine karşı çıkacak olan büyük ailelerden Naşaşibiler, Halidiler ve Dacanilerdi. Rakipler birbir temizlenmeye suikastlerle kardeş kardeşi yok etmeye başlamıştı. Araplar araplara kırdırılmıştı.

Buna karşılık Yahudi cemaatinde genç şefler ve birgün Filistin’deki en büyük güç olan toplumsal kuruluşların sayısı artarken Hacı Emin arapları aynı kaynaklardan yoksun bırakmıştı. Dinsel bağnazlık taşkınlığıyla akıl yolu boğazlanıp ülkenin en seçkin kişileri birbir cahil köylü tüfekleriyle yıldırılınca koca bir şef olacak nitelikteki kuşak korku ve sessizliğe itildi.

Berlin’den Fransa’ya gönderilen müftü Hacı Emin’in siyonist davasına  yakın Fransız başbakanı Léon Blum ve Amerikalı siyonistlerle pazarlığı sonucu 29 Mayıs 1946’da Suriye pasaportu ve sahte Amerikan askerlik belgesiyle ayak bastığı Kahire’den o zamana kadar gelinen nokta buydu. Yahudilerle Amerikalılar arasında yapılan pazarlığı Fransız dışişleri bakanı Georges Bidault bozmuştu teslim edilmesine karşılık Fransa’ya vaat edilen ABD yardımına rağmen müftü Fransız topraklarından çıkarıldı. 12 yıl sonra Fransız gazetesi Paris Press  kaçışa göz yuman ve Nürnberg savaş suçluları mahkemesinde yargılanmaktan kurtulan müftü için Fransa’nın Kuzey Afrika’da durumunun ve rolünün destekleneceği sözünü aldığını  açıklamıştı.

Müftü müttefikler arasında bir pazarlık konusu haline gelmişken yahudi tarafı ise günden güne güç kazanmaktaydı. Yahudiler Haganah adlı bir harekat birliği kurmuşlardı. 2.dünya savaşında yenilen Almanların Afrika’da kalan mühimmatını toplayan Haganah silah yönünden oldukça güçlenmişti. Ayrıca Hayim Slavine çok güçlü bir patlayıcı madde olan trinitrotolüen hazırlayıp ABD’deki ünlü ve zengin Yahudi ailelerle Ben Gurion arasında bağlantının kurulmasını sağlıyordu.

Sanenborg adlı bir enstitü kurulduktan sonra silah imalatında kullanılacak hurda makinalar toplandı.  Harlem’deki bir karargahta bu hurdalar silahlara dönüştürülüp parçalanarak İngiliz gümrükçülere bir izin belgesiyle tekstil makine parçaları deyip Filistin’e sokulması sağlandı.  Özellikle kibbutzlarda ve köylerde Haganah’ın çağrısıyla genç yahudiler de izcilik adı altında örgütlenip (Gadna) askeri eğitim alıyorlardı.

Yahudilerden iki kat fazla olan Filistinli Araplar önceleri bu gelişmelere pek aldırış etmemişlerdi. Çünkü silah bakımından beslendikleri kaynaklar çoktu. Gerilla savaşına alışkındılar bedevi soyundan gelme yeteneklerden birisi de oydu. Ancak disipline olmamak ve bilgisizlik önemli eksikleriydi.

Gelecekte Filistin’de kurulacak olan bir devletin başına geçme  planı kuran Hacı Emin El Hüsseyni ise Cihadı Mukaddes Savaşçıları adlı bir ordu teşkil etti ve Kudüs’teki dağınık köylüleri birleştirmeyi hedefledi. Futweh adlı gençlik hareketi bu orduya bağlanmıştı.

Filistinli Arapların komşuları da kendi soyundan arap devletleriydi ancak Ortadoğu’daki iki ülke Suriye ve Lübnan birer Fransız tipi parlamenter cumhuriyetti,  Suudi Arabistan, Yemen ve Ürdünlüler feodal devletlerin aşiret yapısında yaşıyorlardı. Mısır ile Irak’ta ise İngiltere’yi andıran belli belirsiz meşruti krallıklar bulunuyordu ve Kahire’yle Bağdat halifeleri de anlaşamıyorlardı. Ayrıca Irak’ın  Suriye, Suriye’nin de Lübnan toprakları üzerinde gözleri vardı. Filistin tamamen bu sorunların üstündeydi tabii üstelik Mısır’ın Süveyş Kanalı nedeniyle İngilizlerle bir meselesi de söz konusuydu…

Yahudiler arasında Roma kralı Antiochus’a başkaldıran Maccabe kardeşlerin zaferi için geleneksel Hanoukka (ışık bayramı)  kutlanırdı. Geceyi aydınlatmak için sırayla 8 ışık (menorahlar) yakılırdı. Maccabe mezarlarından Kudüs’ün merkezine meşalelerle dans ederek yürünürdü. 800 metrelik 5 dakikalık bir yürüyüştü bu ve Yahudiler için tehlikeliydi.

Aslında araplarla yahudiler arasında geleneksel dostluklar sözkonusuydu.  Örneğin İslam din adamlarına beslenen saygı yeshiva’lara yani din adamlarının toplandıkları yerlere kadar yaygındı. Sevkoth’da (klübeler bayramı) yahudiler sonbahardan kış mevsimine girdiklerinde törenlerde toz bademler sunar araplar da  paskalya sonunu kutlamak için onlara ekmek ve bal getirirlerdi. Oysa geleneklerine bağlı Kudüslü Yahudilerle Siyonist yöneticiler arasındaki ilişkilerse genellikle gergin olurdu. İngilizlerin nefret edip arapların çok çekindikleri İrgun adlı gizli siyonist örgüt yahudi topluluğunun büyük çoğunluğunca benimsenmemişti.  Zwai Leoumi’nin bir hücresinin üyelerinden oluşan bu teşkilat Vladimir Jabotinsky adlı tutucu bir siyonistin görüşleriyle yönetiliyordu ve amaçları kutsal kitapta sözü geçen İsrail devletinin bütün topraklarını ele geçirmekti.

Yahudiler Hayim Weizman’ı dostu Harry S.Truman’a gizlice gönderdiler ve üç konuda yardım istediler: Silah ambargosunun kalkması, Filistin’e göç ve paylaşım kararının desteklenmesi. Truman’ın eski iş ortağı Eddie Jacobson aracılığıyla da ilişki kurdurulup desteği sağlandı.

BM paylaştırma kararını silahlı kuvvetlere bırakmıştı.  Fransızlarla İngilizler 150 yıldır bölgede üstünlük kurmak için birbirleriyle çatıştıklarından İngilizler buna yanaşmadı.  Fransa’nın ise zaten Çin Hindi’nde sorunları vardı ve orada savaşıyordu. ABD Rusların varlığını da Ortadoğu’da istemiyordu. Yahudi devletini başta açık açık tanımamaktaki asıl nedeni Sovyetler Birliği’nin Ortadoğu’da kazanacağı egemenlikti.

İrgun komandoları araplara saldırıp katliamlara girişmeye başlamıştı. Kadınlar bile ırzlarına geçilip çocuklarıyla beraber öldürülüyor patlayıcı maddelerle direniş gösteren bütün evler havaya uçuruluyordu. Deir Yassin Yahudi devletinin vicdanını rahatsız etti ve Filistin halkının bitmeyen felaketlerinin adeta simgesi oldu.

Kudüs’le ilgili kararlarda batılılar hristiyan ve Müslüman inancıyla bağını ileri sürüp Yahudi isteklerini arka plana iter görünüyordu. Belçika, Hollanda, Fransa hatta ABD böyle düşünüyordu. Arap-Yahudi çatışmalarını önlemek için daha sonra üç ülke Belçika, Fransa ve ABD ateşkeste arabuluculuk üstlendi.

Öte yandan Arapların yaşadıkları ülkelerden gelen aydınlar, öğrenciler Şam’ın güneyindeki vadide bir kampta çeşitli zorluklar altında toplandılar. Başlarında adamlarıyla birlikte çete reisleri ile bazı gönüllüler de vardı. Otorite ve gerçek subaylardan yoksundular beslenmeleri donatılmaları ise büyük sorundu.

Nazilerin patlayıcı madde eğitimi verdiği Abdülkadir, müftü tarafından küçük bir partizan grubunun başına getirilmişti. Araplar arasında müthiş otorite boşluğu vardı ve 3 bine yakını Kudüs’te savaşıyordu. Yarıdan çoğu müftünün yandaşıydı. Geri kalan 600 kişi Iraklı eski polislerle Lübnan asıllı polis müfettişi Münir Ebu Fadıl komutasındaki eski polislerden oluşuyordu. Düzenli arap orduları yetişmeden ciddi hedefler elde etmeyi planlayan Yahudiler İngiliz mandası Filistin’i terk edince aldıkları kararla hemen Arapların yaşadıkları bölgeleri boşaltmalarına yol açtı. Böylece tarihteki Filistinli mülteci trajedisinin ilk adımı gerçekleşiyordu. 20.yüzyılın en önemli siyasal olaylarından birisi gerçekleşmek Siyonist hareket Yahudi halkı inatla istediği için devlet kurmak üzereydi.

Balfour bildirisine “İsrail Devleti” diyerek başlayan David Ben Gurion, Tinsel, dinsel ve ulusal yanlarının Filistin topraklarında doğduğunu belirterek ulusal özgürlüğün kurulması ve yahudilerin yüzyıllar boyu atalarının varsaydığı topraklara dönmek için çalıştıklarını ifade ediyordu. Balfour’da Araplara ve bütün dünyaya çağrı yapan Gurion yeni İsrail devletinin 3 ilke üzerine kurulacağını açıklayacaktı: Özgürlük, adalet ve barış!..

Geçici kurul 14 Mayıs 1948 tarihli geçici kurulda bağımsız İsrail Devleti’ni ilan etmişti. 200 bin kişilik Mısır ordusu hemen harekete geçti. Kahire El Ezher Camii İmamı “kutsal savaş saati çaldı” diyordu. Hacı Emin’in sözcüsü Ahmet Şukeyri bütün Araplara Yahudi devletini hedef gösteriyordu. Şam’dan Suriye Ordusu tugayı Galile’ye, Lübnan ordusu Yahudi yerleşim merkezlerine saldırdı. Mısır Gazze’ye girmişti. Hristiyanlar için Kudüs önemliydi. Pentecôte Pazarı (paskalyadan sonraki yedinci Pazar) Ruhül Kudüs’ün havariler üzerine inişini kutlayan hristiyan bayramıydı. İnanışa göre Tanrı insan suretinde yeryüzüne inmişti…

Mısır birlikleri iki koldan ilerliyorlardı. Kıyıdan başkomutanları general Muavi komutasındaydılar.  Silah temin etmekte güçlük çeken İsraillilerin Negev tugayında sadece 800 askere karşılık 2 adet 20 milimetrelik top,  10 mermilik 2 davitka bulunuyordu.  Mısır kuvvetleri ise bombardıman uçak filosu destekli 10 bin askere, tank alayına ve 88’lik toplarla donatılmış alaya sahipti.  Kuzeyde Suriye ordusu 3 kibbutzu ele geçirmişti. Kudüs ise kanlı çatışmalara sahne oluyordu. Yüzyıllarca komutanların karşılaştıkları Kudüs’ün Latrun tepeleri şimdi de Yahudilerin yardımına koşmak için gelecek olanlara karşı arap mevzilerinin kontrolünde direnecekti.

Halife Ömer’in komutanlarından İbni Cebel yabani nanelerin kokulara boğduğu bu tepelerde dinlenme yolunu seçmişti. Aslan yürekli Richard’ın yaptırdığı ve daha sonra Selahattin Eyyübi’nin yerle bir ettiği kale yıkıntıları da buradaydı. Araplar Türklerin yıllar önce Allenby’in İngiliz ordusunu püskürtmeye çalıştığı siperleri temizleyip açarak yerleştiler. Yamaçlar mayınlar, dikenli tellerle kaplıydı. Tanksavarlar silahlarla korunuyordu. 3 makinalı vickers silahı  namluları ovaya dönük beklemekteydi.

Amerikan yahudisi albay David Marcus Amerikan ordusu hesabına savaşırken Normandiya çıkarmasıyla  Avrupa’daki bazı yerlerde de bulunmuştu. Gurion Latrun’u alıp Kudüs’ü açma görevini ona verdi. Judas Maccabée’den sonra  general rütbesi verilen ikinci kişiydi. Yahudi Haganah subayları kutsal kitaptan alıntıyla harekatın adını koymuşlardı: “Ben Nun” yani Ayalon vadisinde güneşin batışını durdurmak ve İsrail’in hasımlarını yoketmeyi gün ışığında tamamlamak…

30 Mayıs gecesi Ben Nun harekatının ikincisi Latrun’daki arap mevzilerinin dövülmesiyle başladı. Bedevi topları, Mısırlı Abdülaziz’in bataryaları ise Yahudi kesimini kasıp kavuruyordu. Kudüs bütün çarpışmalar boyunca kayıplarla ilgili bir karşılaştırma yapılacak olsa nazi bombardımanında Londra halkının verdiğinden beş kat fazlasını yaşamıştır. New York Times’ın muhabiri Diana Adams Schmidt 2.dünya savaşında röportaj yaptığı 4 yıl sürede tanık olduklarından daha dehşet verici bir tabloyla karşılaştığını belirtecekti.

Filistin halkı açlık ve susuzluk felaketiyle karşı karşıyaydı. Kudüs kuşatmaları boyunca halkın imdadına hep koşan hubeyza otları da kurumuş asma yaprakları haşlanıp karınlar doyurulmaya çalışılıyordu.  İsrail ordusu 3 kez Kudüs yolunu açmayı denedi. Haganah’ın Latrun’da uğradığı üç yenilgi haberi ulaştığında şehri kasvetli bir hava sarmıştı. Ölüm, açlık ve umutsuzluk kaosu arasında söylenti haline gelen bu haber Kudüs’ün sokaklarına yayılıverdi. BM arabulucusu Kont Bernadotte’nin çağrısıyla  30 günlük süre için ateşkes ilanı resmen açıklandı (Kudüs gökleri üst üste 26 gün açlıkla ve arapların top gümbürtüsüyle çınlarken Latrun tepeleri 19 yıl süreyle arap lejyonu elinde kalacaktı)…

Kral Abdullah Kudüs’e geldi. Kudüs’ü kurtaran arap lejyonu komutanı Abdullah Tell’e albay rütbesine yükseltildiğini bildirdi.

Ben Gurion BM ateşkesiyle 30 günlük solukalma fırsatı tanınmasını arapların ateşkes kararını kabul etmelerini büyük bir hata olarak görüyordu. Çünkü Ehud Avriel’in Çekoslavakya’dan gönderdiği silah yüklü gemi yola çıkmıştı, Meksika’dan gelen silah dolu başka bir şileple de Yahudiler daha da güçlenmişti. Bernadotte ateşkesin uzatılması için yeni bir girişimde bulundu ancak İsrail tarafı bunu kabul etmek için artık neden görmeyecekti. İsrail hava kuvvetlerine ABD’den satın alınan bir uçan kale sayılan B-17 bombardıman uçağı da katılmıştı. Irak ve Mısır’ın orduya kattıkları 10 bin asker dışında Arapların askeri gücünde bir değişiklik olmadı. İsrailliler ilk kez silah üstünlüğünü ele geçiriyordu…

Çarpışmalar yeniden başladığında araplar korkunç gerçekle karşı karşıya kaldıklarını anladılar. İsrail ordusu tüm cephelerde saldırıya geçecekti. Moşe Dayan komutasında birlikler Lod’u ele geçirdi. Araplar şehirden göç etmeye başladı. Nazaret ve Ramleh düşmüştü.

16 Temmuz Cuma günü gece yarısından hemen sonra Nabukadnezar’ın Kudüs surlarına saldırmasının 2500. yılında Kedem (ilkçağ) adını verdikleri silahla Yahudiler Kudüs’ün surlarını delecek ve 2 bin yıl sonra ilk kez şehri elegeçirebilecekleri saldırıya geçecekti. Abdullah Tell radyoda bütün birliklerine çağrıda bulundu:  “kutsal şehri son askerimize ve son kurşunumuza dek savunacağız bu gece kimse geri çekilmeyecek!”…

Sonraki 3 saat boyunca 500 mermilik bir çığ şehrin arap kesimine yağdı. Top mermileri her yeri yakıp yıkıyordu. Ölüler, can çekişenler şehirde her köşede birbirine karışmıştı. Muazzam bir patlama bütün bir şehri sarsarken büyük bir ışık gökyüzünü aydınlattı. Zvi Sinai karargahın balkonundan “surlar delindi! Eski Şehir’e giriyorlar” şeklinde bir sevinç çığlığı attı. Abdullah Tell ateşkesin devreye girmesiyle “bunca insanın hayatı bir hiç uğruna söndü” diyecekti.

Tell ve Moşe Dayan Kudüs’ü ayıran sınırları karşılıklı belirledi.1948 Temmuz sabahı Kudüs’e inen barış geçici olacak, şehir bir çizgiyle ikiye bölünmüş olarak kalacaktı.  1949’da Birleşmiş Milletler Teşkilatı Mısır, Lübnan, Ürdün ve Suriye’nin İsrail’le bir ateşkes anlaşması imzalamasını sağlayacaktı.

Bu anlaşmalar çarpışmaları durdursa bile savaş durumuna son vermedi.  Araplar İsrail Devletini tanımayıp reddettiklerini yok edeceklerini açıkladılar. İsraillilerin ise “bağımsızlık savaşımız” diyerek adlandırdıkları bu ihtilaf sırasında binlerce insan can verdi, 112 köyle birlikte Filistin 1300 kilometrekarelik toprağını kaybetmişti. Yahudi devletine ait olan 350 kilometrekare toprak ve 15 köy ise arap tarafında kalıyordu.

1 milyondan fazla arap göç edecekti  (BM’e göre 500-700 bin arası). David Ben Gurion ülkesinin bu sorun karşısındaki tutumunu 1948 Haziranında açıklamıştı; “terkedilmiş köylerin hemen yahudi ailelerce işgali”ni emredip gelecekte öngörülecek barış görüşmeleri çerçevesinde 100 bin göçmenin dönüşünü kabul edeceğini bildirdi. Daha sonraki İsrail hükümetleriyse  teklifin ötesine geçmeyi İsrail’in temeli için tehlike görüp reddetmişlerdir.

Öte yandan Suriye ve Irak göçmenlere kapılarını açmadı. Lübnan ülkedeki dini dengeyi bozmamak adına göçmen sayısını sınırlı tuttu. Mısır ise daracık Gazze şeridine yerleştirmekle yetindi. Fakat arap devletlerinin en yoksulu olan Ürdün Birleşmiş Milletlerin sağladığı ianeyle yaşamak zorunda kalan göçmenleri kabul etmek için ciddi bir çaba göstermişti.

Filistinli araplar 1948’den beri yerinden yurdundan göçerek kamplarda yaşamak zorunda kalmışlardır. Bütün dünyanın unuttuğu Filistinliler yaşadıklarını asla unutmadı. Bu kampların sefaletinden yeni bir kuşak doğdu. Filistin gerillaları bu kuşağın çocuklarıdır.  “Fedai”ler adıyla Ortadoğu sahnesine çıktılar.

BM arabulucusu Bernadotte 16 Eylül 1948’de Stern grubuna bağlı Siyonist tedhişçilerce öldürüldü. Mısırlı Mahmut Nukraşi Paşa ve Lübnanlı Riyad Sulh 1951 yazında vuruldular. 20 Temmuz 1951’de  bir öğle üstü Kral Abdullah Hz. Ömer Camii’ne girerken öldürüldü. Hacı Emin Hüsseyni Beyrut tepelerindeki sığınağında Kudüs’e kavuşma umuduyla yaşamını sürdürdü.

Gurion 1948’den 1963’e kadar başbakanlık yaptı. Ülkesi kendine yetecek ekonomik güce erişti, nüfusu ikiye katlandı sonra da Negev’te Sde Boker kibbutzunda basit ve sakin bir hayata başladı. Golda Meir  BM İsrail diplomasisini üstlendi. 1969’da başbakan olması istendi, oldu. 1967’de Ürdün’le çatıştılar. İşgal edilen Filistin’de gerillaların ortaya çıkışıyla şehir sokakları çınladı. Şehri bölen dikenli tellerle çevrili müstahkem yerler halkın yüreklerine taşındı.

D. Lapierre ve Larry Collins tarafından kaleme alınan birçok arşiv belgesi, günlük, mektup vs taranarak oluşan kitap siyasal ve stratejik bir kent olan Kudüs üzerine bu konuda cesaretle özveri isteyen tarihsel nitelikte büyük ve önemli bir kaynak yapıt ortaya çıkarmış. Etkileriyle güncelliğini asla yitirmeyen anlatı ihtilafın doğuşunu harita, fotoğraf ve planlarla da desteklemiş. Kudüs’ü başkent yapan büyük yahudi kralı Davut için yazılan şu mezmurun sözleriyle  bitiriliyor:

“Kudüs’ün selametini dileyin, duvarları içinde barış, sarayları içinde refah olsun”…

Kaynak: Kudüs… Ey Kudüs, Dominique Lapierre – Larry Collins, Çeviri Aydın Emeç,  E Yayınları 1973.

The post Kudüs… Ey Kudüs appeared first on Sanat Duvarı.

Burada uzun uzun Göbekli Tepe hakkında yazmayacağım. Bunu yapabilecek bilgim maalesef yok. Zaten şu ana kadar, uzmanların söyledikleri de, Göbekli tepe hakkında kimsenin tam olarak ne olduğunu anlatamadığı üzerine görüşler bildirmiyor mu?

Adıyaman Kahta/Nemrut dağı mesela, o heybetli heykellerin, bir dağın başında olmalarının sebebi nedir? Peki. Ya tepesinde piramit şeklinde bulunan kum tepesi? Size o kumun altında insanlık tarihini derinden etkileyecek şeylerin gizlendiğini anlatsam ve o kumların boşaltılmaya çalışılmasının beyhude bir uğraş olduğunu. Çünkü kumu boşaltmaya çalışıp dibine ulaşmaya uğraşmanıza rağmen, bunu başarmanız mümkün olmayacak şekilde tasarlandığını söylesem. Her sırrın bir zamanı var. Tarih ve sırları zamanını bekler.

Böyle birçok sır vardır. Mısır piramitleri hakkında bildiklerimiz sadece buz dağının görünen kısmı. Yoksa Piramidin sadece ucu mu demeliydim?

Mesela, Babil hakkında çok şey söylendiğini bilirsiniz. Astronominin kurucuları. Matematik dehaları.

Şu an kullandığımız astronomik ölçüler, Antik Babil döneminden kalmıştır. Astrolojik burçlar onların mirasıdır. Bu kadar ilime önem veren bir uygarlığın, büyülere, tılsımlara ve nazara takıntılı olarak bağlı kalması ilginçtir. Yapılan araştırmalar: Babillilerin, diğer uygarlıklardan neredeyse 5 kat daha fazla, nazarlık ve tılsım kullandıklarını göstermiştir.

Tarihçi değilim. Sadece onu anlamaya çalışan amatör biriyim. Ama bunca gördüğüm şey, şunu fark etmemi sağladı: HİÇ BİR ŞEY BİLMİYORUZ.

Maalesef bu gerçek. Önümüzde açıklanmış olarak bize gösterilen şeyler, sadece tarihin izin verdiği ölçülerde görülebilenlerdir. Mısır piramitleri, Adıyaman-Nemrut dağı, Göbeklitepe, ve benzerleri.

İnancım şudur ki: İnsanoğlu hazır oldukça geliyor bilgiler. İnsan idraki arttıkça…

Bu dünyada kaderimize terk edilmiş miyiz? Yoksa kendi kaderimizi kendimiz mi yazıyoruz?

Dan Brown’ın son kitabında dediği gibi ‘’Nereden geldik nereye gidiyoruz…’’

Elbette ilim yoluyla açılacak sırlar kapısı. Bunun başka bir alternatifi yok. Lakin bazı şeyler de var ki, onlar yanlış anlaşılmış veya anlamları saklanmış, karartılmış.

Nedir bunlar? Tek bir cevabı yok aslında. Sadece birkaç örnek verebilirim. Mesela neden insanlar büyülere bu kadar takıntılı? Tamam. Çok eski dönemin insanları için, onlar cahildi, bilimsel araştırmadan habersizdi diyebilirsiniz. Ben de Babil medeniyeti derim o zaman. Astronominin kurucuları. Matematik dehaları. Fırat ve Dicle nehirlerinin sebep olduğu su taşkınlarını önlemek için geliştirdikleri muazzam mühendislik yetilerini örnek gösterebilirim.

Bu ilim bilmemek değil. Bu ilim ve doğaüstü güçleri anlamak ve onlara saygı gösterip, onları bir potada eriterek, medeniyet yolunda ilerlemek…

Son olarak:    ‘‘Var olan eskidendir ve olacak olan eskiden olmuştur ve Tanrı geçmiş olanı yeniden arıyor.’’

Konu ilginizi çektiyse blog sayfamı ziyaret edebilirsiniz. Görüşlerinizi, fikirlerinizi burada özgürce ama hakaret içermeyecek şekilde paylaşabilirsiniz. http://www.angelsdia.com/

Saygılarımla.

The post Her Sırrın Bir Zamanı Var appeared first on Sanat Duvarı.

Kıyafetlerin içerisinde olabildiğince şık görünmek herkesin amacı olurken görünümlerini tamamlamak için doğru aksesuarlara ihtiyaç duyuluyor. Bu aşamada hem erkekler hem de bayanlar birçok kıyafeti ile birlikte tercih ettiği bileklikleri sayesinde görünümlerini muhteşem bir şekilde tamamlamış oluyorlar. Bileklikler arasından seçimlerini yapacaklarında çok yüksek miktarda bir seçim şansı bulunan kişiler bu sayede her zaman istedikleri renklerde ve modellerde bileklik satın alma şansına sahip oluyor. Bileklikler her ne kadar son dönemde çok fazla modanın içerisinde yer alıyor olsa da çok uzun yıllardır tercih edilen bir aksesuar oluyor. Bu aksesuar seçeneği içerisinde gümüş bileklikler de çok önemli bir yere sahip olurken birçok kişinin bilekliklerde ilk tercihi oluyor. Özellikle her türlü giyim tarzına uyan bu bileklikler ile birlikte kişiler rahatlıkla şık bir görünüm elde edebiliyorlar.

Gümüş bileklikler kendi içerisinde birçok farklı çeşide ayrılırken seçim yapmak oldukça zor olabiliyor. Erkekler için modeller daha kısıtlı olurken bayanların taş çeşitlerinin ve kullanılan diğer materyallerin değişmesi sebebiyle daha fazla seçeneği bulunuyor. Bu aşamada bayanlar ilk olarak düz gümüş bileklik modellerine yönelebiliyorlar. Üzerinde herhangi bir taş ya da farklı bir eleman olmayan bu bileklikler farklı bir bileklik ile kombin edilebilirken sadeliği ön plana çıkaran çok hoş alternatifler oluyor. Bunun yanında taşlı modellere yönelecek olan bayanların seçimlerini de kısa süre içerisinde yapması gerekiyor. Taşların türü ile birlikte rengi de değişikliğe uğrarken kıyafetleri ile en doğru bileklikleri seçmeleri oldukça doğru bir tercih oluyor.

Bilekliklerin üzerinde çok sayıda farklı materyaller bulunabiliyor. Bu doğrultuda ilk olarak kişiler bu materyallerin renklerine dikkat ederek seçimlerini yapıyorlar. Bilekliklerinde yer alan figürlerden çok kıyafetlerine uyumları ön plana çıkıyor. Bu aşamada kırmızı, siyah, lacivert, beyaz ya da yeşil gibi kıyafetlerde bolca kullanılan renklere sahip bileklik materyalleri sıklıkla tercih ediliyor. Bu materyaller genel olarak bitkilerden ya da diğer canlılardan esinlenerek oluşturuluyor. Bitkiler arasından gül, yonca ya da lale gibi figürler sıklıkla kullanılırken diğer canlılar arasından kelebek, yunus ya da kuşlar gibi sevimli canlılar tercih ediliyor. Bu tarz materyallerin bulunduğu takılar arasından seçimlerini yapmak isteyen kişiler Mortakı gibi profesyonel firmalara yönelim gösteriyorlar. Firmanın sitesine giriş yaptıktan sonra kişiler hangi takıyı almak istiyorlarsa kısa süre içerisinde alışverişlerinde önemli adımları atabiliyorlar.

Firmanın sunduğu takılar arasından seçim yapmak ve alışverişlerini dakikalar içerisinde tamamlamak isteyen kişiler Mortaki.com sitesi üzerinden bu işlemlerini gerçekleştirebiliyor. Site içerisinde alışveriş yapmak ya da ürünleri görmek için kişilerin üyelik işlemlerine gerek olmazken rahatlıkla ürünlerin satın alma işlemini gerçekleştiriyorlar. Site üzerinden kredi kartları ile çok güvenli bir biçimde alışverişlerini gerçekleştiren kişiler sonrasında ürünlerin birkaç gün içerisinde kendilerine ulaştırılmasını bekliyor.

The post Farklı Tarzlara Sahip Gümüş Bileklikler appeared first on Sanat Duvarı.

Ahşap yakma, yani piragravür, havya ile resimleme sanatıdır. Ahşap yakma makinesiyle yapılan desen ve resimler, göze doğal olan görünümüyle göze en güzel şekilde hitap etmektedir. Tüm çizgiler, özenle tahtanın üzerine işlenerek ortaya güzel bir sanat eseri çıkarmaktadır. Çizgiler, sanat aşkının birer ifadesidir.

Çok sabır ister. Ateşle oynamak, meydana çıkan sanat eseriyle yeni bir şeyler söylemek, yaratıcılığın bir göstergesidir. Yaratmak dediysek yanlış anlaşılmasın. Eski Türkçe, yaramak yani uymak fiilinden türemiştir.  Sanatçı, ustaca ellerini kullanarak en ince ayrıntısına tahtaya işler. Ya bir hat yazısı, ya manzara resmi, ya da portre olarak tahtaya yansır. Isıyı ayarlayarak, en uygun sıcaklığı kullanarak tahtaya ince bir sanat eseri ortaya koyar.

Ahşap yakma sanatı geleneksel bir sanat ülkemizde yaşatılmaya çalışılan bir sanattır.  Erkekler ve ya kadınların ortak olarak icra edebildiği bir sanattır. Kurslar sayesinde bu sanatı icra eden sayısı artmaktadır.

Ahşap yakma gibi geleneksel el sanatları, ruhun ince tarafını yansıtmaktadır. Dikkat ve sabır isteyen sanatlardandır. Işık ve gölge bu sanatta, en önemli unsurdur.  Karakalem çalışması gibi kontür çekerek, gölgelendirmelerle insanın ruhunun yansıması hissedilir. Ateşin tahtaya değdiği an, sanatın çizgilerle birleşen yanını açıkça gösterir.

Sanat, en güzel uğraşılardan biridir. Ahşap yakma da insanın ince ruhuna hitap eden en değerli sanat dallarından.

The post Ahşap Yakma Sanatı Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.

Çoğu zaman yazı yazma sürecine girdiğimde aklıma Aziz Nesin geliyor. Usta “hangi ortamda yazarsınız” sorusuna “Bu ortam, yazacağım yazı türüne göre değişir” diyor ve ekliyor: ” Çok ciddi bir yazı yazacaksam odamın kapısını ve pencerelerini sıkı sıkı kapatırım.”…Bende de bir yazı konusu ortaya çıktıktan sonra biraz yürüyüş iyi gelir. Çünkü gözlem ve sokaklar insana iyi fikir verir.Feridun Andaç’ın bu latin darbımeseli ile aynı başlıkta bir kitabı vardı. Yazar ve şairlerle söyleşiler içeriyor. Yazarların yazım süreçleri farklı mutlaka. Sessiz bir ortamda üretime odaklanmak gerekir. Aziz Nesin gibi müzikle de odaklanabilir farklı ortamlarda da yaratılabilir ama yalnızlık mutlaka şart: Yazar yalnızlığı denilen…Gezerken yazı yazamazsınız ama bana iyi fikir veriyor. Tek eksiğim var: Aşırı unutkanlık. Ne yaptımsa halt edemediğim. Yaşlanıyorum…

Artık fotoğraf makinesi yanımızda. Cep telefonunu alırken “nasıl olsun” diyen satıcıya basit olsun fotoğraf çekeyim müzik dinleyebileyim yeter demiştim. Üniversite yıllarında walkman elimden düşmezdi şimdi bu aletlerle her şey mümkün.. Ötekilerin pabucu dama atıldı. Herkesin elinin altında vizör var…İstediği görüntüyü cebinde taşıdığı bu aletle ölümsüzleştirebiliyor (Oysa biz bir kamerayı tutmak için 4 yılımızı vermiştik)…Şimdi çektiklerime bakıp bakıp yazdığım oluyor…

Roland Barthes, “Şehirler bir yazıdır, gezenler ise bir okur.”Bursa sokaklarında zaman zaman geziyorum, dönüp dolaşıp aynı yerlerde… İnsan alıştığı yerlerden kolay kopmuyor, kopamıyor. Ne kadar uzaklaşabilirsiniz neyi bırakabilirsiniz… Can Yücel ne diyordu .

Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki…

Öyle ama sahip olduğum aman aman hiçbir şey yok halbuki. Aristo bir şehir orada yaşayana güven ve mutluluk sunsun yeter diyor. Ya Hasan Hüseyin. Şöyle diyordu şiirinde:

Bu kenti sevdim dedim
Benim olsun demedim ki
Sevdim dedimse akşam kızıllığını
Gönlüm gibi akıp giden şu çayı
Şu ormanı şu denizi şu dağı
Benim olsun demedim ki
Vuruldumsa gözlerinin gül bahçesine
Yürek çizen şimşeklerse kaçamak bakışları
İşte buna sevmek derler dedimse

Aynı şeyler mi? İnsan gerçek varolan güzellikleri aramaz onların yansıtmış olduğu soyut ama öznel olan güzellikleri arar o yüzden bir kentte olan ne varsa insanda şiirle yazıyla sanatla yaşar…Ünlü yontucu (Rodin), bir insanın ruhunu okumak için yüzüne bakmak yeterli demiş. Yeter mi gerçekten…M. Şerif Onaran da. “Bir kentin ruhu varsa, o kenti şiirinde, yazısında yeniden kuran edebiyatçılar olduğu için vardır.” diyordu. His meselesi; sanatçı öyle kolay hissedebiliyorsa öyledir demek ki…

Ya bir kentin onun yüzü yok mu peki! İlk bakışla okunacak bir yüzü…Nazım Usta demiyor muydu “iki şey vardır ancak ölümle unutulur anamızın yüzüyle şehrimizin yüzü.” Nereden buraya geldim…Bursa’da doğdum Bursa’da büyüdüm ve belki de bu kentte öleceğim. Bir kentin merkezi daima o kentin kalbidir diyordu bir yerde…Öyleyse ben bu şehrin en önemli, telafisi olmayan bir organında yaşadım.
Bazen Attila İlhan’ın, Can Yücel’in belki birçok insanın onlar gibi kendine yönelttiği soruya karşılık arıyorum: Bu kentten kaçıp gitmek istiyor muyum, burayı seviyor muydum? ” Bazen anam araya girer “Daha iyi yer mi bulacaksın”diye. Ona göre yer, O “yer” diyor. Çünkü onun benim gibi bakmadığını biliyorum ama zaman zaman onun da sitem ettiğini biliyorum. O zaman buna karşılık aklıma hep şu replik geliveriyor: “İnsan memleketini niye sever? Başka çaresi yoktur da ondan. Ama biz biliriz ki bir yerde mutlu mesut olmanın ilk şartı orayı sevmektir. Burayı seversen, burası Dünya’nın en güzel yeridir. Ama Dünya’nın en güzel yerini sevmezsen, orası Dünya’nın en güzel yeri değildir.”

Diderot, “Bedeni öldürenden değil ruhu öldürenden korkunuz.” demiş Aristo, “Ruhun güzelliği bedenin güzelliği kadar çabuk görünmez.” Biz görmüşüz bir kere. Bir uygarlık başka bir uygarlıkça yok edilmek tehdidiyle karşı karşıya.. Nietzsche’nin büyük sözlerinden… Demiryolu grevcilerine hitaben “Bir uygarlığın imha edilmesine karşı mücadele ediyorsunuz” diyordu Pierre Bourdieu. Çünkü toplum hakkında kanaatlar eylemlerle dile gelebilir. Herkes bu kültürel yozlaşmaya karşı eleştirel bir tavır gösterebilmelidir….

Basit değil. Binlerce yıllık tarihten bir geçmişten, kültürel birikimden söz etmek istiyorum, ilk yerleşimlerin kurulmasından ve yazının bulunuşundan bu yana yazılan binlerce yıllık bir tarihten…Bursa’dan söz etmek istiyorum..

(2)

Ey debdebeler, tantanalar, şanlar, alaylar;
Kaatil kuleler, kal’alı zindanlı saraylar;
Ey dahme-i mersûs-i havâtır, ulu ma’bed;
Ey gırre sütunlar ki birer dîv-i mukayyed,
Mâzîleri âtîlere nakletmeye me’mûr;
Ey dişleri düşmüş, sırıtan kaafile-i sûr;
(Tevfik Fikret)

Aldous Huxley, “Cesur Yeni Dünya” adlı romanda bir distopya (olumsuz ütopya) tasarlar. Romanda gelecekte her şeyin alınıp satıldığı insanların tüketim kölesine dönüştürüldüğü toplum yapısını anlatır. Makineler gibi insanlarında programlandığı bir toplum tasavvuru. Yöneticilerin kölelere köleliklerini sevdirdikleri ve itaatkarlığa zor kullanmadan boyun eğdirdikleri geleceğe dair bir toplum yapısı. Roman 1932 de kaleme alınmıştı. Günümüzden 500 yıl sonrasını tasavvur eden bir kehanetti. Çok değil.2000’li yıllarda yaşıyoruz.

Peki farklı mı?

“Kitleleri kırlardan nefret etmeye şartlandırıyoruz, aynı zamanda onları sevmeye şartlandırıyoruz. Tüm doğa sporlarının gelişmiş aletlerle yapılmasını sağlıyoruz. Böylece hem endüstriyel ürünler, hem de ulaşım tüketiyorlar.” diyor romanda…Her şey gibi doğa da metalaştırılmıştır.

Francis Bacon, “Bilgi güçtür” diyeli yine neredeyse 500 yıl geçmiş.Binlerce yıllık tarihten bir geçmişten, kültürel birikimden sonra günümüzde varolduğumuz ve yaşadığımız süreç Post Modern Toplum olarak adlandırılıyor. Yani bilgi ve uzay çağı. Artık mağara resimlerinden ve atların hızıyla yetindiği zamandan çok farklı bir dünyadayız. Ahmet Hamdi Tanpınar “Hiç kimse değişime karşı değildir, yeter ki ucu kendisine dokunmasın.”der. İnsan “hız” kavramının etkisinde bilginin kontrolünü kaybetmiş halde. Her şey çok çabuk değişiyor.İnsanlar bilgiye her zaman önem vermişlerdi. Eski toplumlar bilgeliği her zaman el üstünde tuttular. Günümüzde krallardan çok filozofların adlarını biliriz. Hatta hristiyanlık ona yücelik atfetti kutsallaştırdı tabi dinsel bilgelik olarak: Hagia Sophia (Aya Sofya) gibi anıtlaştırdı.

Değişmeyen tek şey değişimin kendisidir diyordu Heraklitos. Çünkü değişmeyen dogmalara karşı toplumu hızla dönüştüren bilimsel fikirler yanyana savaşım veriyor. Yani “Fikirlerin çatışması değişimin başlangıdır.” Emre Kongar’ın bir kitabında yazıyordu sanırım “Üniversite Üzerine…” idi adı…

“Görülmeye ve duyulmaya değmeyen gerçeklere karşı ‘gözlerini kapamak ve kulaklarını tıkamak’ kesin inançlının özel bir yeteneğidir ve bu onun eşsiz cesaret ve azminin kaynağıdır.” diyen ve en liberal tezler ileri süren sivil toplumun sözcülüğünü yapan Eric Hoffler, “Tarihte büyük eser yaratan kişiler, hep büyük şehirlerde ortaya çıkmışlardı. Yaratıcı kişiler köyde, ormanda, kırda, dağ başlarında ortaya çıkmıyorlardı. Nasıl çıksın ki, yabancı şeylerin hoş karşılanmadığı ortamda ne yaratılabilir ki? İnsan şehirde insanlığını bulmuştur. Şehir olmaksızın insan da bir şey değildir. Ancak ne var ki insanı kokuşturan, dejenere eden de şehirdir. Eğer biz şehirlerimizi yaşayabilir ve yaşanabilir durumda devam ettiremezsek bazı büyük ulusların ölümünü görebiliriz” diyordu.
Tarihçi Henri Pirenne’e göreyse sivil toplum dediğimiz sadece idari siyasal değil dinsel otoritenin üzerine inşa ediliyordu. (Ortaçağ Kentleri). Bu kitapta Pirenne: “Gerçekten, 6.Yy’ın başlangıcından itibaren civitas sözcüğü, piskoposluğun merkezi anlamını kazanmıştır. Kilise, temelinin dayandığı imparatorluktan sonra varlığını sürdürürken, Roma kentlerinin varlığının korunmasına büyük ölçüde katkıda bulunmuştur. Her kent çevresindeki kutsal alanın pazarı, o yöredeki büyük toprak sahiplerinin kışlık barınağı ve uygun bir yerde kurulmuşsa, Akdeniz kıyılarına yakınlığı oranında gelişmiş bir ticaret merkeziydi.” demektedir.

Peki farklı mı?

Yazıdan sonraki zaman dilimi günümüzden 5 bin yıl önceki upuzun evredir. Öncekinin ise milyonlarca yıl sürdüğü tahmin ediliyor. İnsanın bırakalım alet edevat yapmasını bir taşı yontabilecek aşamaya geçmesi bile binlerce yıla tekabül ediyor.Yazının icadıyla tarihli dönemler başlamıştır: Sırasıyla antik dönem, Paleolitik Çağ (Eski -Yontma- Taş), Neolitik Çağ (Yeni -Cilalı- Taş), Kalkolitik Çağ (Bakır Taş), Tunç Çağı ve Demir Çağı’dır. Neolitik devir yani taş döneminin son evresi “neolitik devrim” olarak adlandırılıyordu. Bakır madeninin bilhassa tunç ve demirin keşfi gelişme sürecini hızlandırmış yazının başlattığı kültürel gelişme ilk uygarlıkların ortaya çıkışını sağlamıştır. Kağıdın bulunması ve matbaanın icadı ise endüstriyel devrimden Yazılı tarih insanın bedensel evriminden kültürel evrime tam olarak geçtiği zamanı (çağ) kapsar.Yani kültürel devrelerden her biri bir taşa şekil verip onu kullanmakla eşdeğer. Avcılık ve besi toplayıcılığı insana ilişkin bildiğimiz tek ekonomik etkinliktir.

Ya kentleşmeye ilişkin olan kültürel evrim…

Saydığım bütün evreler taşın sonra madenlerin işlenmesinden ibaret. İklimlerin ısınması hayvanların evcilleştirilmesi kültürel gelişmenin birer halkasıydı. Mağaralarda barınan yüksek tepe güvenli kayalıklarda ev kuran insanın düzlük yerlere inmesi için binlerce yıl geçmesi gerekti. Çünkü insanın yaşaması için aşağılar hiç tekin değildi. Soğuk ve zor söz konusu idi.

Peki farklı mı?

Sanırım Coğrafyanın insan karakterini tayin ettiğine ilişkin değerlendirme İbn Haldun’a aitti. Napolyon’un da benzer bir sözü vardır:“Coğrafya ülkelerin kaderini belirler!” şeklinde. “Tek korktuğum düşman doğadır.” demesi de bu sözleri iklim ve yer şartlarından başarısız olduğu bir seferden sonra sarfettiğini düşündürüyor.
Kısaca özetlersek, o upuzun zaman dilimi olan paleolitik çağda insanlar henüz binlerce yıllık bilgi ve kültürel birikimden yoksun olarak mağaralarda yaşamak ve avcılık toplayıcılıkla yetinmek zorundaydı Bir sonraki neolitik çağda ise köyler kurup üretime geçebildiler… Kalkolitik dönemde üretimde uzmanlaşıp toplumsal gelişmelerle tanıştılar. Tunç çağı ise ilerlemenin başlangıç noktası oldu Karmaşık toplumsal yapılara ulaşması bu sayede oldu. İnsanlığın ilerlemesinin doruk noktası ise demir çağının başlamasıdır.

Jean-Jacques Rousseau, “Kentiyapılar oluşturur, ancak bu yapıları yapan yurttaşlardır” demiyor muydu. Yaşadığım kent Bursa bu insanlık gelişim evrelerinde hangi aşamalardan geçmişti, Bursa’nın tarihi nerede başlıyor ve hangi izlerde yaşıyor ve şimdi bu izler (buluntular) ne hallerdedir? Buna yanıt arıyordum…

(3)

Taşlar değil, yapılan işler anıtları meydana getirir.
(J.T.Motley)

Maddeye yaratıcı gibi yaklaşmak sanatı özgür kılmakla mümkün…Sanırım yine Emre Kongar’a ait ifadeydi. Üniversite okuduğum yıllardaki bir kitaptan..O yıllarda yakın bir komşumuz vardı Adam benim de doğduğum aynı kenar bir mahalleden çıkıyor NASA’da çalışıyor. Yerel gazetelerden birinde röportajı çıkıyor. “Bilim adamı olmaya nasıl karar verdiniz?” diye sormuşlar. Not almışım şöyle diyordu: Bilim adamı olmaya yönlenmem, üniversite okuduğum ortamın getirdiği bir sonuçtur. Yoksa hiç kimse bilim adamı olacak diye dünyaya gelmez”. Oysa çağdaş insan değerlerini insan onuruna saygı sevgiyi eğitimde eşitlik, özgürlük, üretken ve yapıcı tartışma ortamını savunan insanları toplum olarak anlayabildik mi, Server Tanilli gibi bir aydının çektiği acıları unutmak mümkün mü?

İşte Mir İşte Uluslararası Uzay Üssü… Binlerce yıl mağaralarda yaşayan insanlık bilmediği yerlere ulaşma cesareti gösterebilir miydi adım bile atamazdı herhalde. Günümüzde bu cesareti gösteren bilim insanları belki de milyonlarca yıl sonra yeryüzü dışında da yaşam ortamı yaratmayı başardılar.

Binlerce yıl sonra insanın en temel gereksinimi sayılan barınma sorunu tam olarak çözülmemişken günümüzde bazı araştırmacılar kentlere ilişkin olarak “küresel köy” ifadesini kullanıyorlar. Onlara göre ulus, devlet gibi kavramlar yerine zihinsel ve mekansal dönüşüm merkezleri olarak kentler ön plana çıkmaktadır. H.Spenser de gibi bireyci, işlevsel ve salt ekonomik açıdan ele alınan kentleşme olgusu halbuki M.Faucault’un deyişiyle “biyo-iktidar” yoluyla yani iletişim ve bilgi ağlarıyla kontrol edilebilir hale geliyordu.

El oğlu uzaylarda yaşam alanları yaratmışken… Bir şeyin tabu olması için anlaşılması değil anlaşılmaması şarttır diyordu Kemal Tahir. Karl Marx da, “Görünen gerçek olsaydı bilimlere gerek kalmazdı.” Eğer bilgi olmasaydı artık yapay uydular nasıl gerçek olabilirdi. Tarihçi Fernand Braudel Uygarlıkların Grameri isimli bir kitap yazar ve şöyle der: “Yollar neredeyse şehirler oradadır.” Ne yazık ki bir uygarlık gelişim ölçüsü olan nesneler bizde hala salt bir politika malzemesi sayılabiliyor. Düne kadar karşı çıktıkları olguları bugün büyük bir iştahla savunabiliyorlar…

Düşünmeden, acımadan, utanmadan
yüksek kaleler kurmuşlar dört yanıma.
Umutsuzluk içinde böyle hep
bir şey düşünmez oldum alınyazımdan başka.
Dışarıda görülecek bir sürü işim vardı
ben nasıl sezmedim kaleler kuruldu da.
Ses seda işitmedim çalışan işçilerden
habersiz kapadılar beni dünyanın dışına.

Böyle sesleniyor C.Kavafis. Yüksek yüksek tepelerden kaya ve ağaç oyuklarından düzlüklere inip yerleşik yaşama geçen insanlık neden yeni baştan etrafına duvar ördükleri kaleler, şehirler kurdu. İklimler değişip yeni bitkiler, yeni hayvanlar, yeni eşyalar, yeni evler ortaya çıktıkça insanlık doğaya daha kolay uyum sağlayıp kontrol altına alma olanağına kavuştu. Ama kendi çevresine de duvarlar örmeye başladı.

Yaklaşık 20 büyük uygarlığa beşik olan Anadolu için; Anadolu mozayiği deyimini kullanıyor Veli Sevin de (Anadolu Arkeolojisi). Coğrafyası farklı , doğal kaynakları farklı uygarlıklar inşa ede ede bugünlere ulaşmış renkli bir tablodur Anadolu… Ne yazık ki altını bulup işleyen ve parayı icat eden coğrafyada da bununla birlikte büyük kale kentler (sitadel), zengin ticari koloniler, bey sarayları kuran insanlar süs eşyalarını ve silahları da keşfetmişti…

Halil inalcık (Devleti Aliye) Bursa’nın 15 ve 16. yy da Ortadoğu’nun en önemli ticaret ve sanayi merkezlerinden biri olduğunu belirtiyor (S.268) Ancak ipekli dokumacılık gelişmesine rağmen bunu sürdüremediğini belirtiyor:

Geçmiş zamanlardan kalan aydınlık
İpek gecelerine iner sel gibi.
Yıldızların koynunda erir aydınlık
Yeşil rengi bir darbımesel gibi.

İlhan Geçer’in bu şiirinde kalan mısra şimdi: İpek ve yeşil…Her ikisini de çoktan unuttuk halbuki. İki vefalı dost gibi terkettiler bizi. Gelelim ipek tenli yeşil dokulu Bursa’ma. Nerede… Uygarlıklar mozayiğinin zümrüt yeşil coğrafyası.

Yaşamsal izler, ilk gerçek buluntular Bursa’dan çok uzakta ve geç neolitik çağa aitlerdi. İznik Gölü batı kenarında Ilıpınar höyüğünde ve Yenişehir ovası Menteşehöyükte yapılan kazılar 8 bin yıl öncesine işaret ediyordu. Göçebe çiftçi ve yerli balıkçı kültürlerini belgeleyen izlerdi bunlar. Her biri bir su kenarında deniz kıyısına yakın kurulmuşlardı. Basit, sade…

Hitit beyleri, Frig (Phryg),Urartu ve Lidya krallıkları kurulmuş sırayla. Antik çağların merkezi devletleri de kimi zaman dost kimi zaman istilacı olmuşlar birbirlerine sonrakiler gibi. Antik çağın bitimi Yunan kolonilerinin ve göçmen kavimlerin (Bithynia) )dağılması ve dinsel çatışmaların üzerine kurulan Roma-Bizans devleti ile kapanıyor. Osmanlı beylerinin ılgar boylarının kuvvetiyle kurduğu Osmanlı Devleti tarih sahnesinde yerini alıyor…

bizanslı bir duvar
osmanlı bir çınar
dağların etekleri tutuşmuş
yanar ha yanar
sebillerde su
ocaklarda kül
say ki bir yürektir
yarası derin
kanar ha kanar

Hüseyin Yurttaş “Bursa düşleri”nde geçmişin izlerini arıyor. Her şiirde olduğu gibi şaire hem daüssıla hem hüzün veriyor bugünkü Bursa…

Bursa’da iki nitelik iç içe geçmişti. Biri uzun zaman bir beylik merkezi olarak öbürü dinsel, söylencesel ve mistik olarak yönetsel ve mekansal özellikleri iç içe barındırıyordu. Tıpkı antik dönem höyüklerinde olduğu gibi o nedenle Bursa’da da bugün geçmişinin izlerinde bu kültürlerin yaratımları iç içe yaşar. Bir köşede bir Yunan sunağı öte yanda Bitinya mezarı Bizans’a ait bir kilise ve sur Osmanlı yapısı cami ve türbe hep beraberdir. Tabii günümüzün kah beton ve camdan yapılarıyla kah sonradan görme taşlarla asıl kimliği iğdiş edilip de birbirine karışarak…

Eskiden tüccarlar ve soylu sınıflar kentin merkezinde yaşarmış şimdi tersi. Aklıma Balibey geliyor, bu yüzden şu repliği hiç unutmam. Belphégor’un Hayaleti’nde dünyanın en büyük müzelerinden biri olan Louvre Sarayı’nın Mısır uygarlığı galerisinin girişine yapılan cam piramitten geçerken şöyle diyordu Müfettiş Verlac (Michel Serrault) : “Buraya ne yapmışlar böyle Disneyland gibi olmuş Birgün burası Amerika gibi olacak.”O yüzden (Cafeler- AVM’ler dikerek üstelik) yıkım ve sürgünler (yani gentrifikasyon) sur diplerindeki kent yoksullarına yazgı olmamalı. Elbette tarihsel mekanlar ile barınma hakkı ikisi de korunabilirlerdi.

Tarihçiler her taşın bir ruhu vardır der. Ve surlar… Surlar boyunca yürürseniz siz de göreceksiniz… Eski Bursa’nın hallerini…

Düşünmeden, acımadan, utanmadan
kocaman yüksek duvarlar ördüler dört yanıma.
Ve şimdi oturuyorum böyle yoksun her umuttan.
Beynimi kemiriyor bu yazgı, hep bu var aklımda;
oysa yapacak bunca şey vardı dışarda.
Ah, önceden farketmedim örülürken duvarlar.
Ama ne duvarcının gürültüsü, ne başka ses.
Sezdirmeden, beni dünyanın dışında bıraktılar.
(Constantino Kavafis)

The post Bir Kentin Anatomisi: Bursa Üzerine… appeared first on Sanat Duvarı.

Benzer bir örnek 2010 yılında tekrar yaşandı. İngiliz çizer Brian Bolland’ın 1990’lı yıllarda çizdiği Tank Kızı’na ait görüntüler İzlandalı ressam Erro tarafından “remix” edildi ve Centre Pompidou’da sergilendi. Erro ön plana Bolland’ın tank Kızı’nı yerleştirip arkaya da Maoist Sosyal Gerçekçilikten alınan bir grup figürle resmi tamamlamıştı. Erro, çizgi roman sanatını çekme, yeniden çizme, karıştırma, resim haline getirme ve sanat olarak sunma konularında uzmanlaşmış bir sanatçı olarak tanınmıştı. Gudmundur Gudmundson daha sonraları Erro adını alır. 9 mart 2007’de Nişantaşı’nda bulunan Dirim Art Sanat Galerisi’nde de sergi açmıştır. O güne kadar çizgi roman karelerini resme aktarma konusunda muhalefet gösteren Mimar Sinan hocalarından birinin de fikir değiştirmesine vesile olmuştur.

Konumuza dönersek, gördüklerinden rahatsız olan birçok sanatçı, Erro’nun yaptığı şeyden dolayı rahatsız edildi ve Bolland’a da haber verildi. Bolland Tank Kızı’nı görmek için Pompidou Merkezi’ne gitti. Erro’nun yaptığı çalışmayı gördü, kendi imzası dahil bazı ayrıntılar atılmıştı. Bolland Erro’ya yazdığı mektupta isminin bilinçli olarak silindiğinin altını çiziyordu. Bunu yaparken bunun bir sanatçı tarafından yapılmadığını, bu nedenle sanat değil sadece malzeme ve hammaddeye indirgemiş olduğunu belirtiyordu. Bolland’ın Tank Kızı, Erro tarafından kolaja dönüştürülmüş poster olarak hediyelik eşya dükkanında 600 euro etiketle satışa sunulmuştu. Üstelik Erro imzasıyla satıştaydı. Bolland’ın yazdığı mektup üzerine yirmi adet poster satıştan kaldırıldı.

Bolland mektubunda Güzel sanatlar elitinin çizgi roman topraklarını sömürdüğünü, onlardan bir şeyler alıp geri hiçbir şey vermediklerini belirtiyor. Çizgi roman çizerlerinin çalışma sistemlerini de gönderme yapıyor Bolland. “1970’li yıllara kadar çizgi roman çizerlerinin çok kötü şartlarda çalışıyorlardı ve yayıncıların buyurduğu şartları kabul ediyorlardı. Eserleri tekrar yayınlansa da ödeme alamıyorlardı. Orijinal sayfaları geri alamadıkları gibi imzaları da yoktu. 1977’de ilk kez başlık sayfalarında yazar ve sanatçıların isimlerine yer verilmeye başlandı. Bugün artık çok sayıda insan çizgi roman yazar ve çizerlerini tanıyor.”

Bolland mektubunun son kısmında: “Daha önceki kolajlarınızı çok beğendim, birçok unsur yeni bir bütün oluşturdu. Ancak Tank Kızı posterinde benim işim hakim, satışı durdurmanızı öneriyorum.” yazıyordu.

Bolland ve birçok çizgi roman çizerine tercüman oluyordu. Çalışmasının tek sebebinin işinin basılıp dağıtılması olduğunu belirtiyordu. “Bir eser üretirken onu görme hakkına sahip olan zengin bir kişiye satmaktan hoşlanmıyorum. Eğer birisi benim eserimi görmek isterse bunu 1 dolar karşılığında yapabileceğini ya da göze alabileceklerini bilmek beni tatmin ediyor” diye yazıyordu.

Açıklama: Roy Lichtenstein, Robert Kanigher, Brian Bolland, Pop art, Whaam, çizgi roman, sanatçı, çizer, Tark Kızı, Tank Girl, Centre Pompidou, Pompidou sanat merkezi

The post Sanat Ve Çizgi Roman appeared first on Sanat Duvarı.

Yüz yıllar boyunca nesilden nesle aktarılan geçmişin şehirlileri… Çoğu kölelikten, önce yaşam belirtisi göstererek sonra bugünün insanı tarafından acımasızca, o günün insanı tarafından ise insan hakkediş ile seçilmiş olan erkekler…

Aynı arenada GERÇEK YAŞAM KAVGASINA dahil gladyatör hayvancıkları da unutmamak gerekir elbette…

Bugünün ekmek kavgası, yaşama kaygısı dediğimiz endişelerin çoğu, elbette milattan önceki o günlerde epey farklı idi…

Düşünecek olursak çağlar, asırlar, yıllar zaman değişse bile sistem gereği değişmeyen tek şey; henüz kendi gerçeğini keşfetmemiş biz insanların aldanış ile bizlere dayatılan ilüzyonik kavramlar gereği nasılda ‘ KENDİMİZDEN HIZLA UZAKLAŞTIĞIMIZDIR’ .

Aydınlatılmayı beklenen en büyük dava, daima insanın kendisi iken çağlar boyu insanın arayıp, didinip, uğraştığı şey hep dışarıda sürüp giden YAŞAM KAVGASINDAN ibaret…

Derler ya hani ‘ acı ve gerçek’…

Bilemiyorum belki de ilahi plan ve sistem gereği ‘ GAYESİZ YAŞAM OLMAYACAĞINDAN’  yaşam amacı zannettiğimiz hayat kavgasına gereğinden çok fazla tutunuyoruz. Tam kelimenin deyimi ile tutunmak… Gerçek manada boşluğa düşmekten korktuğumuz, anlamsız didişmeler.

Oysa kişi bir an dursa ve kendisine dayatılmış, öğretilmiş hatta yaşatılmış tüm öğretilerden bir an uzaklaşarak kalbi ile an içinde düşünse ‘KENDİ İLE TANIŞMAYI’ nihayet başaracaktır… Ancak böyle Kendi öz değerini fark edecek, gerçek özgürlüğü hakkında fikir sahibi olabilecektir.

Fakat her zaman yapa geldiklerimiz, alışkanlıklarımız hatta sıradanlıklarımız bize daha tanıdık geldiğinden talihsizce bilmediğimizden korkar, bildiğimizi zannettiğimizi bayağılıklarımıza koşarız… İnsan kendi ile tanışmak, kendini okumak için gelmiştir yeryüzüne, bu büyük gücümüzden korkmanın kaçmanın bile mühleti vardır aslında… Çoğunlukla ani ve öngörülemez durumlar imdada yetişir böylece… Önce zihin ve iç konuşmalar susar, ne çok şey susmuştur o anda…

Sonra insan sorar kendine “neydi o boşluk, yaşamı durduran, beni içine çeken ? ‘” diye… İşte o bir an aslında kocaman bir adımdır…

İNSANIN KENDİNDEN KENDİNE ATTIĞI KOCA BİR ADIM …

Yeni yaşam yolun onurlu, asil ve güçlü olsun gladyatör…

The post Onurlu, Asil Ve Güçlü Gladyatör appeared first on Sanat Duvarı.

İlk tepkiler şeriat kurallarına uyması gerektiğini, ılımlı İslam projesinin ilk ayaklarından olduğunu ve komplolarımı şöyyyleee bir kenara iterek masada büyük resim için yer açalım.

Neden dişi form ve neden isim Sophia?

Erkek formunda olması toplumda ciddi tepkiler doğuracağını düşünmüş olduklarını sanıyorum. Dişi form estetik olarak daha hızlı ve fazlaca kabul görür. İsim Gürcü ismi olarak geçiyor. Dikkatinizi çekmek istediğim konu anlamında yatıyor. Sophia “Bilgelik” anlamına geliyor. Disklerinde bizden daha çok bilgiyi barındıracağı mutlak. Sizce bu nedenle mi ismi Sophia?

Audrey Hepburn model alınarak tasarlanıyor. Ne kadar benzediğini tartışmak bile yersiz. Ancak bu isim verilirken zamanın muhteşem aktrislerinden (ki ikisi arkadaşlardı ve birçok kez bir araya gelmişlerdir) Audrey Hepburn ve Sophia Loren ikilisinden birinin adını alırken diğerinin yüzünü almaya çalışmakla (becerilemediği ortada) ne amaçlanmaktadır?

Kaldı ki dikkat edilirse boğazında yer yer yaşlı görüntü vermesi açısından kırışıklık benzeri tasarımlar olması ve kafasının arka kısmının kapatılmaması gelecek tepkilerin önüne geçilmesi açısından kasıtlı olarak yapılmıştır. Anlatılmak istenen her ne kadar “bu bir insan değil” kavramına vurgu yapılsa da verilen vatandaşlık ile asıl amaç gün yüzüne çıkmıştır.

Sophia’nın gelecek versiyonları ne olacak?

Bir sex oyuncağı olarak görücüye çıkacak olması kaçınılmazdır. Madem dişi formunda ve donanımlı olacak, o halde işlevselliği de öne çıkacaktır.

Durduk yere bir androidden (Sophia) yola çıkarak neden cinselliğe geldik demeniz son derece doğal. Ancak robotlar uzun yıllardır zaten çeşitli sektörlerde kullanıyordu. Aradaki fark kullanılan bu robotlar makine formundayken şimdi Sophia ile bir dişi (kadın demek doğru bir ifade değil) formunda sunulması fütürist bakış açısı ile nihayetinde cinsellik kavramına geleceği kaçınılmazdır.

Dünyada sex oyuncaklarının istatistikleri.

https://www.vouchercloud.com/resources/sex-toy-world-rankings adresinde konu ile ilgili olarak Google arama kayıtlarında olan istatistiklere göz atmanız, hiç olmazsa bir fikir verebilir. Arama kayıtları diyoruz zira satış rakamlarını bulmak pek mümkün değil.  Sophia isim olarak değilse bile onlarca isimde androidler yakın gelecekte satışa sunulacaktır.

 İnsan formunda olan robotların gireceği ilk alan sex.

İster misiniz ilk zamanlar fiyatının yüksekliğinden internet kafelerin açılması gibi dijital genelevlerin açılmasını? Fiyatları düşünce her eve bir Sophia mı? Belki Türkler Natasha ismini tercih ederler kim bilir?

Yumuşak karnınızdan vurulacaksınız.

Sapkınlar için, şiddet düşkünleri için çözüm olabilir fikirleri uçuşacak ve kabul görecek. Sonra bulaşıcı cinsel hastalıkların önüne geçilecek denecek. Evimde Sophia var ama karımın yeri başka diyenler çıkacak.

Android Sophia’nın hakları neler olacak?

Şiddet görecek Sophia’lar, tecavüze uğrayacak Sophia’lar olmayacak mı? Otomobiliniz arıza yaparsa kızgınlıktan bir tekme attığınızda aracınıza şiddet uygulamış oluyor musunuz? Meclisler çalışacak hakları neler olacak diye. Sophia’nın yüzüne kezzap atılırsa ne yapacağız? Kadın hakları savunucuları Sophia’lar için gösteri yaparlar mı? Çalışan Sophia’ya mobbing uygulanır mı?

Kadınlar bu gelişmeler karşısında neden sessizler?

Gerçekçi olmak gerekirse; erkekler söz konusu cinsellik olunca görsel olarak uyarılırlarken kadınlar dokunmayı tercih ederler. Bu bilimsel bir gerçek. Yoksa biz erkeklerin klasik veya spor bir arabaya hayranlıkla bakışımız başka nasıl açıklanabilir? Erkeklerin bu gelişmelere çok sıcak bakabileceklerini kestirmek için ne bilimsel ne de istatistik verilerine ihtiyaç var mı? Zaten erkekler dişi androidleri hizmet sektöründe kullanacaklardır değil mi?

İstemem yan cebime koy!

Sophia dır dır etmeyecek. Cinsellik için konuşmasa da olur değil mi? Başı da ağrımaz? Bu gece olmaz hiç demeyecek. Olur da başı ağrısa veya bu gece olmaz derse neden satın alıyorsunuz değil mi? İdeal ölçüler kişiye göre değişir Sophia’nın her formu olur merak etmeyin. Kadınlar için de  bir Alain olamaz mı? Olur mutlaka da satış rakamları Sophia’nın çok altında kalır.

Kadınlar sesinizi çıkarmaya hazırlanın.

Annelik duygusunu zaman içinde yitirecek olmanızı, erkeklerden ilgi göremeyeceğinizi, aşk denen duygunun sıradan ve gereksiz görüleceği geleceğini umursamıyorsanız sessiz kalmaya devam ediniz. Sesinizi yükseltmeniz sizleri ne erkek meraklısı, ne zayıf, ne korkak ve ne de zavallı yapmayacaktır. Aksine insan olmayı, duyguları ve yaşamayı seven insanların sonuna kadar arkanızda olacağınızı bilmeniz gerekir.

İlk hamle Suudi Arabistan’dan geldi, siz uyanık olun.

Bir çeşit çamaşır makinesi olan Sophia’nın haklarını savunmak için sahneye çıkacak bir avukatı, ona arkadaşlık teklif edecek erkeği, kızıma ablalık yapsın diyecek aileyi, karımı boşayıp Sophia ile evleneceğim diyecek erkeği, ona iş vermek isteyen işyeri sahibini ve onu yemeğe çıkaracak olan kişiyi daha akıllarından geçmeden engellemek herkesin görevi olmalıdır.

Son söz erkeklere.

Dır dır diyoruz ama dır dır olmasa (ölçüsünde) hayatın ne tadı kalacak? Kim bizi kızdırıp sonra yumuşatacak? Kime hediye alarak mutlu edeceksiniz? Kim bizleri baba yapacak? Kime o tanımlanamayan bakışı atacağız? Sophia ve türevlerini düşünmeden önce bir deneme yapmanızı öneriyorum. Bu yazıyı okuduktan sonra bu akşam bulaşık makineniz ile yemeğe çıkın. Elektrik süpürgenizi dansa götürün ve gece yatağınızda fırını ağırlayın. Nasıl teklif? Aynı gün içinde üç kadınla olmak güzel geliyorsa Sophia’nızın ilk taksiti benden. Malumunuz beyaz eşyada indirim var.

Bir sonraki yazım androidlerin gireceği sektörler ve yok edeceği meslekler, kazanımlarımız ve kaybedeceklerimiz üzerine olacak.

Sevgiyle ve androidsiz kalmamız dileğiyle.

The post Fütürist Android Sophia’ya Realist bir bakış. appeared first on Sanat Duvarı.

Bugün gökyüzünde gözlerindeki o maviliği, güneşte gülümsemendeki o sıcaklığı aradık. Ama deniz dalgalanıyor ne de güneş ısıtıyor bugün. Sanki buz kesilmiş etraf her yer sessiz, dokunduğum her taş soğuk! Saatler donup kalmış dokuzu beş geçede. Moraran dudaklarda yarım kalmış heceler. Mevsim sonbahar, sararıp dökülmüş bütün yapraklar. Yeşil kalan tek şey senin bizim yüreğimize ektiğin vatan sevgisiydi. Ne sararıp soldu ne de dökülüp kayboldu

Bugün grileşmiş denize, solmuş güneşe inat mavi gözlerini sıcak gülümsemeni görmeyi diledim. Gelip cesaret vermeni istedim umudunu yitirenlere. Bir daha çizmeni istedim yolunu kaybedenlere.  Biliyorum bugün bizlere vazife vatanı ayakta tutabilmek. Ay yıldızın altında tek yürek olabilmek. Aslında sen bizlere çok şey bıraktın geride ayakta durabilmemiz için. Cumhuriyet bizlere verdiğin en anlamlı hediye oldu. İlkelerin yol göstericimizken çaresiz bakmamalı umut dolu gözlerimiz. Çağdaşlığı yaşayabiliyorken karanlıkta kalmamalı hiçbir yürek! Aslında çok zor senden sonra diyebilmek. Ama biliyorum ki yetmiş yaşındaki dedemizin yorulan kalbinde, küçük kardeşimizin minicik yüreğindesin. Sana söz verdik bu vatanı koruyacağımıza. Canımız uğruna da olsa istiklali vermeyeceğimize. Eğer bütün dünya panik içine düşer de biz başımızı dik tutabilir ve sağduyumuzu kaybetmezsek, kimse bize güvenmezken biz kendimize güvenirsek, eğer hayal edebilir ve hayallerimizin esiri olmazsak, ne düşman ne savaş bizi incitmezse yüzyıllar geçse de ay yıldızlı bayrağımızın gölgesi altında tek yürek olursak yeryüzü ve üstündekiler TÜRKİYEMİZİNDİR! BİZİMDİR! … Ve dahası tarihler boyunca akıllara kazınmış neslimizindir.

                10 Kasım Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk anısına. Saygıyla ve özlemle anıyorum.

The post Ulu Önderim appeared first on Sanat Duvarı.

300 yıl süren Şili halkının bağımsızlık mücadelesinde kara bir isim Pinochet. Avrupalılardan sonra ABD emperyalizmine karşı Şili halkının sempati ve oyunu da kazanmış Salvador Allende’yle 4 bin’e yakın Şililinin katili. Allende ise sömürge ve borç batağına saplanmış politik çalkantılar içindeki Şili’de çok kısa bir zamanda üretimi arttırarak, enflasyonu düşürebilen, işsizliği yokederek ekonomik başarılara ulaştırmış ve emperyalizme karşı geleneksel demokrasinin oluşumunda rol oynamış bir liderdi.

1970’li yılların başında dünya gerçekten ilginç bir deneye tanık olmuştu. Allende önderliğinde seçimle işbaşına gelen Halk Birliği iktidarı tekellere karşı ardarda reformlara girişmiş, emekçi halktan yana başarılı adımlar atmıştı. Buna karşılık ITT olmak üzere bundan rahatsız olan çokuluslu şirketler ise Allende hükümetini düşürmek için üstüste darbe girişimleri tezgahlamıştı. 11 Eylül 1973 sabahı işbirlikçi diktatör yandaşlarıyla birlikte gerçekleştirdiği ABD parmağı açık darbeyle binlerce ilericinin ve Başkan Allende’nin katledilmesinden sorumlu olacaktır. Şili deneyimi bütün dünya sınıflar tarihi için emekçilerin çıkartacağı derslerle doludur. Uluslar arası burjuva tekellerinin tezgahladığı darbe insanlık adına kara bir leke ve bir örnektir…

Güney Amerika’ya Avrupalıların ilgisi daha yy’lar önce başlamıştı. Şili de 16.yy’dan itibaren ilgi odağı haline gelmişti. Şili başkenti bile zengin yer altı kaynakları yüzünden iştahı kabarmış sömürgeciler tarafından kurulmuştu. Avrupalı işgalci güçler 1540 yılında bu ülkenin topraklarına da ayak basmışlar bakır, altın, nitrat gibi değerli madenlerine el koymak için özellikle verimli orta kesimleri seçmişlerdi. İspanyolların kurduğu Şili’nin bugünkü başkenti Santiago’nun da bulunduğu bu bölgelerden ülkenin gerçek sahipleri olan yerliler daha güneye sürülmüşlerdi.

İspanyolların Şili’de hakimiyeti 1810’a kadar devam eder. Bu tarihten sonra İspanyollara başkaldıran Şili halkı 1818’de bağımsızlık kazanmayı başarır, bir yanı Ant Dağları bir yanı Büyük Okyanus’la çevrilen Şili ülkesi kurulur. Beyazlarla yerli kadınlar arasındaki evliliklerden melez bir ırk doğmuş olmakla birlikte Şili halkı Araukanya’daki yerli kültüre de bağlı kalmıştır.

Şili’deki bağımsızlıktan sonra kiliseyle milliyetçi kesim arasındaki uyuşmazlıktan liberal yeni bir yönetici sınıf ortaya çıkar. 1860 sonrası ülkede Manuel Montt’un daha katı yönetimine karşı gelişen bu liberal-muhafazakar kanat egemen olur. Laik radikallerin de bu ittifaka katılmalarıyla Şili dünyaya açılır, başkanlığa José Joaquín Pérez getirilir. Ortaya çıkan oligarşi yolculuklar yapıyor daha sonra yeni kültürel, siyasi, edebi bilgilerle ülkeye geri dönüyordu. Bu tür gezilerde daha sonra geniş ekonomik imtiyazlara kavuşan İngilizlerle yakın ticari ilişkiler de kuruluyordu. Gümüş, kömür gibi madenlere karşılık demiryolları, limanların yapımı vs. için yardım alınıyordu…

1860 ve 70 arası dünyanın en büyük bakır üreticisi olan Şili ödemeler dengesinde açık vermekten kurtulamıyordu. Üstelik bu açık Bolivya ile Peru sınırındaki nitrat madenleriyle kapatılmak istenince iki ülkeyle de savaşa girilmişti. 1879’da başlayan savaş tam 5 yıl sürdü. Sözde savaşı kazanmasına rağmen bundan Şili ekonomisi zayıf düşmüştü.

1891’de José Manuel Balmaceda hükümeti bütün nitrat madenlerini devlet yönetime sokmayı denedi. Oligarşi buna istekli olmadığından daha zayıf bir merkezi yönetim için ülkede kısa süren bir savaş çıktı. Bu iç savaş Balmaceda’nın kendi sarayında intiharıyla son bulmuştu. 1891’den itibaren Şili’de parlamenter demokrasiye geçildi ve böylece oligarşi ekonomik ve politik açıdan ayrıcalıklı konumunu sağlamlaştırdı. Bu tarihten sonra 1920’lere kadar alt-orta sınıflar büyüyerek bu oluşumu temsil edecek yeni siyasal partiler ortaya çıkmaya başlayacaktı…

1888’den itibaren bu oluşumlara yeniler eklendi, Liberal kanattan kopanlar Radikal Partiyi kurdular ve Radikal Parti kısa sürede güçlenip orta sınıfı temsil eder hale geldi. İdeolojik olarak evrimci bir sosyalizme dayanıyordu. Nitrat ocaklarında çalışan madencilerle kamu kuruluşlarında çalışan emekçilerin ücret artışlarına dönük yaptıkları ilk grevler de bu döneme rastlamıştı. 1900’den itibaren artan grevler ve maden işçilerinin hoşnutsuzluğu yeni bir partinin doğuşuna zemin hazırladı, 1912 ‘de de Sosyalist Parti kuruldu ve özellikle maden bölgelerinde tabanı hızla gelişti.

Hiç kuşkusuz biraz daha radikalleşmiş sol partilerin ortaya çıkışında tek etkili sebep yalnız toplumsal tabandaki orta ve alt katmanlardaki gelişim değildi, yönetici sınıflar ülkenin sosyal ve ekonomik sorunlarını geçiştiriyor çözmekte yetersiz kalıyordu. Böylece kentli proletarya ile sanatkarları temsil eden Demokratik Parti orta sınıf ve maden emekçilerini temsil eden Sosyalist Parti karşı karşıya gelmiş bulunuyordu.

Öte yandan Şili’nin büyük miktarlarda borçlandığı ülkeler arasına ABD’de katılmıştı. Bu ülkelerden alınan borçlar üretime dönük gerekli yatırımlara değil eski borçları kapatmak için kullanılınca Şili ekonomisi daha büyük krize girmişti. Ekonomi gittikçe bozuluyordu. 1920-1938 arasında orta sınıftaki hoşnutsuzluk kendileri de birer orta sınıf üyesi olan askerlere de sıçradı. Bu dönem boyunca “sol” cuntacılık ve faşist hareketler Şili siyasetinde kendini ağırlıklı olarak hissettirdi. Meclisten reform istenirken senatör ücretlerindeki artışların tartışılmaya başlanması ordunun hükümete ültimatom vermesine yol açmıştır. Meclis reforma zorlanmış ve 16 sosyal reform yasası 3 gün içerisinde çıkartılmıştı.

Sivil iktidara 1 yıl sonra yönetim yeniden geri verildi ve 1925’te tekrar parlamenter sistemden başkanlık sistemine dönüş oldu. Bu yıllar Şili’de bunalım yıllarıydı, reformlara rağmen oligarşinin politik gücü ve etkinliği kırılamamıştı. 1929’daki dünyadaki büyük ekonomik kriz Şili’yi de vurdu. Nitrat ve bakır ihracatı düştü. Buna karşılık egemen sınıf eski gücüne kavuştu.

1938’de işçilerin de desteğinde orta sınıfı temsil eden Sosyalist Parti, Komünist Parti ve Radikal Parti’den oluşan sol koalisyon (Halk Cephesi) başkanlık seçiminden zaferle çıktı. Seçimlere büyük bir katılım olmuştu ve halkın katılım oranındaki yükseklik politize oluşundaki en açık göstergeydi. Latin Amerika’da böylesi bir örnek ilk kez gerçekleşiyordu ve Şili demokratik seçimlere ilk örnek oluşturuyordu…

Karşılıklı uzlaşma ile devlet yönetimindeki konumu ve son çare olarak askerleri çağırmama konusunda anlaşan sivil güçler 1973’teki kanlı darbeye kadar ülkede ordu etkisinden yalıtılmış bir parlamenter sistemin kurulmasını da sağladılar. Sol koalisyonun başarısı üzerine İkinci Dünya Savaşı’nın etkilerine rağmen ülkede ekonomik, siyasal istikrar sürdü: Üretim artışı oldu, borçlar düştü, eğitim ve toprak reformu başarıyla sonuçlandı.

Ancak savaş ve iç sorunlar ülkeyi sağ kesimin etkisi altına sokmuştu. 1948’de yürürlüğe giren “demokrasiyi savunma” adı altındaki kanun Şili Komünist Partisi’ni yasadışı ilan etti. Parti liderleri tutuklandı. 1950’lerden itibaren ABD ile ilişkiler sıklaştırıldı ve Şili’deki yatırımları artmaya başladı. Teknik ve akademik elemanların ABD’ye gönderilmesiyle iki ülke bağı güçlendirildi.

Ekonomik gelişme ve kentleşme orta kesimin biraz daha durumunu düzeltmesine nazaran alt sınıfa yaramadı. Yoksullar daha da yoksullaştı. 1952 seçimlerinde birçok kesim tarafından desteklenen Carlos Ibáñez del Campo yönetime geldi, ancak onun reformları da yeterli başarıyı sağlayamadı. Aşırı ve merkez sağ partilerin yetersizliği ve oy kayıpları sosyalistlerin popülerliğini arttırdı. KP’ye yeniden yasallık kazandırıldı ve 1958’de toplam oyun yüzde 11.7’sini elde etti.

1964’te sol tehlikesine karşı birleşen sağcı partiler Küba’ya bir alternatif yaratmayı deneyen ABD’nin de desteğini aldı ve Hristiyan Demokrat Parti adayı Eduardo Frei Montalva yüzde 56’lık bir oyla başkan seçildi. Frei “özgürlük içinde devrim” sloganıyla reformlara girişerek ithal ikameci sanayi modeline bir son vermeyi denedi ve özellikle toprak reformu sırasında sol partilerden büyük destek gördü ancak sanayinin gelişmesi için dış yatırımlara açılma politikası La Piranas (Pirana Balıkçıları) adı verilen güçlü bir sanayi ve finans burjuvazisinin meydana çıkmasına yol açtı.

Bu yeni zümrenin bir yandan tarım reformuna karşı olan oligarşiyle mücadelesi diğer yandan yönetimle ilişkilerindeki belirsizlik Unidad Popular’a iktidar kapısını araladı ve sol gelenek Şili’de kendi rönesansını yaşamaya başladı. 1964-70 arası dönemde daha da kronikleşen ülkedeki ekonomik buhran Frei karşısında daha tutarlı yeni bir seçenek güç ve program ortaya çıkarmıştı; Salvador Allende Gossens’in yeni Halk Birliği programı “Unidad Popular”.

Ve 1970 seçimleri sonunda Sosyalist, Komünist ve Radikal partilerden oluşan ve partilerinden ayrılan Hristiyan Demokratların da destek verdiği Allende başkanlığa geldi…

Varlıklı bir ailenin çocuğu olarak Şili’nin ilk Marksist başkanı olan Salvador Allende 20 Haziran 1908’de liman kenti Valparaiso’da dünyaya gelmişti. Annesi koyu bir Katolik babası ise özgürlük yanlısı bir avukattı. Dedesi ise daha o zaman Kızıl Allende lakabıyla biliniyordu. General Bernardo O’Higgins Riquelme yanında bağımsızlık mücadelesine katılmış laik bir doktordu ve parlamento üyeliği de yapmıştı.

Allende de dedesinin yolundan giderek ilk olarak doktorluk mesleğini seçti. Yüksek öğretime başlamadan önce askerlik yapmış bu sırada bir eleştiri nedeniyle hapis cezası almıştı. 1926’da dedesinin yolunu izleyerek hem tıp eğitimine başladı hem de aktif olarak politikaya atıldı. Başkent Santiago’da Şili Üniversitesi Tıp Fakültesi Öğrenci Derneği Başkanlığına seçildi. Ardından Üniversite Konseyi Üyesi ve Öğrenci Federasyonu İkinci Başkanı oldu. Bir süre sonra siyasal faaliyetlerinden dolayı okuldan uzaklaştırıldı.Hayatını kazanmak için bir yandan da çalışmaya koyulmuştu. Ünlü şair Pablo Neruda ile arkadaşlık kurdu:

Bir solukta mümkün değil
anlatmak sana istediklerimi
anla beni dostum
duymasan da sözlerimi
ne ağlayıp duruyorum, ne uykudayım
seninleyim seni görmeden
ne zamandır ve sonuna kadar.

Biliyorum, düşünen vardır
Pablo ne yapıyor diye. İşte buradayım.
ararsan beni bu sokakta
bulacaksın kemanımla
hazırlanırken şarkıma
ve ölüme.

diyen ünlü şair Pablo Neruda ile arkadaşlığı işte bu yıllara dayanır Salvador Allende Gossens’in…

1932 yılında üniversiteden mezun olan Allende ailesinin politik ünü dolayısıyla sık sık iş değiştirmek zorunda kalır. Sonunda bir morgta çalışması Şili’nin toplumsal durumu üzerine radikal görüşler edinmesine yol açar. Başarılı bir sosyal tıp uzmanı olan Allende Şili Tıplılar Birliği adını alan meslek örgütünü kurar, ancak aklı politikadadır. 1933 yılında kuruluş çalışmalarına katıldığı Sosyalist Parti’den 1938’de milletvekili olup henüz 29 yaşında parlamentoya girer.

Şili Komünist Partisi 1921’de Luıs Emılıo Recabarren’in kurduğu Sosyalist İşçi Partisi’nin devamıydı. Özellikle sendikal faaliyetlerde bulunan KP 20’li yıllarda sonra birçok defa yasadışı ilan edilmesine rağmen işçiler arasına kök salmayı, örgütlemeyi başarabilmişti. 1933’te birçok sosyalist ve devrimci parti, eğilim ve grubun birleşmesiyle oluşan Sosyalist Parti ise 1959’dan itibaren Castroculuktan esinlenmeye başlamıştı. İçinde kısa adı MİR olan Devrimci Sol harekete sempati duyan hatırı sayılır bir grup vardı…

1959’daki Küba devriminden etkilenmiş radikal öğrenci hareketinin sözcüsü olan ve silahlı mücadeleyi benimseyen devrimci ve tutarlı yapısıyla MİR hem öteki silahlı gruplardan hem de diğer Castrocu hareketlerden farklılıklar taşıyordu. Birçok kesimin içinde varolduğu MİR Unidad Popular’a dahil değildi. !970 seçimlerinden önce Salvador Allende lehine eylemlerini durdurmuştu çünkü UP’nin programı Hristiyan Demokratların başlayıp ta bitiremediği bütün reformların yerine gelmesini özellikle toprak reformuyla başta bakır madenleriyle sanayinin millileştirilmesini ve eğitimle sağlık alanında halkçı düzenlemeleri öngörüyordu . Şili siyasal hayatında 1938’de başlayan ve askeri müdahalelere son veren halk cepheleri döneminden bu yana hep umutla beklenen fakat birtürlü gerçekleştirilemeyen hedeflere erişmeyi vaat ediyordu.

Program yeni bir geçiş ekonomisini yani karma ekonomiyi içeriyordu. İşçilere, köylülere, kamu çalışanlarına, meslek gruplarına ve işadamlarına kadar geniş bir kesimi hedefliyordu. Ancak doğal olarak seçimle gelen zafer ve alınan anayasal yetkiyle elde edilen taviz Allende’nin sosyalist partisinin hedeflere ulaşılmasını ve sürecin sosyalist perspektifinin güvence altına alınmasını sağlayacak, geçmiştekinden daha yüksek kapasiteli, devrimci bir sınıf ideolojisi ve politikasına karşılık gelebilecek hareket alanını da daraltıyordu.

UP’nin programı 1971 boyunca öngörüldüğü şekilde gerçekleştirildi. 1972 ortalarına gelindiğinde devletleştirmeler ve tarım reformunun hızlandırılması sonucunda işsizlik büyük ölçüde yokedilmiş sanayideki kapasite kullanım oranı yüzde 75’ten 90-100’lere kadar yükselmiştir. Asgari ücret arttırılmıştı, başta işçiler olmak üzere halkın alım gücü yükseliyordu, enflasyon ise yüzde 8’e indirilmişti.

Bütün bu gelişmeler aynı zamanda küçük üreticinin orta çaplı tüccarın ve sanayicinin karında hızla bir artış sağladı. UP ittifakı öyle güçlenmişti ki Nisan 1971’deki yerel seçimlerinde oyların yüzde 49.75’ini alarak büyük bir zaferle çıkmıştır. Sol oylar ise yarıyı aşmaktaydı…

1970 başkanlık seçiminde yüzde 36.3’lük oyla seçilen Allende 1,5 yıllık iktidar dönemi boyunca gelir dağılımının düzeltilmesi ve reformlar konusundaki parlak başarısına rağmen ABD’nin alışılmış ambargosu ve tertiplediği sağ terör yüzünden tırmanan olaylar bahane edilerek ordunun kanlı darbesiyle sona erdirildi.

General Augusto Pinochet’nin dikta dönemi başlamıştı. 11 Eylül sabahı eğitim tatbikatını paravan olarak kullanan Pinochet’nin komuta ettiği ordu sivil iktidara el koymuştur. Söz verildiği gibi anayasal sınırlar içinde kalınmamıştı ve Şili Ordusu ABD ile Yahudi tröstlerin çıkarları için, askeri-polisiye ve istihbarat kuruluşlarınca desteklenip örgütlenen bir darbeyle kendi geleneğine de ihanet etmişti (cunta darbeden sonra 40 Amerikan holdingine bağlı 300 şirkete maden ve diğer iş kollarındaki şirketleri geri verdi)…

Kısa sürede binlerce insan öldürülmüştü. Binlercesi de stadyumlara dolduruldu. Bir milyondan fazla insan başka ülkelere irtica etmek zorunda kalıyordu. 11 Eylül sabahı Şili Halkı Salvador Allende’nin sesini son kez radyolardan duydu:

“Size seslenmek için bir daha elime fırsat geçeceğini sanmıyorum. Acı konuşmayacağım ama sözlerimin Şili askeri olarak and içenlere bu andı tutmadıkları için ahlaki bir ceza olmasını dilerim. Bana gösterdiğiniz bağlılık ve duyduğunuz güven için hepinize teşekkür ederim. Her zaman yanınızda olacağım, en azından anılarım yanınızda olacak. Şili’ye ve onun geleneğine inanıyorum. Bizden sonrakiler bu karanlık ve acı günü yenmesini bileceklerdir. Sizler çok geçmeden özgür insanların daha iyi bir toplum kurmak için yürüyeceği yolları açacağına inanın. Yaşasın Şili.”

Seçimle açılan yol ve barışçıl geçiş çıkmaza girmişti. 11 Eylül sabahı hükümetin elinde kalan 2 radyodan yayın kesilene kadar Şili Halkına hitaben konuşma yapan devlet başkanı Allende başkanlık sarayına yapılan saldırıda silahı elinde ölecekti. Salvador Allende Modena Sarayı’nda elinde silah intihar etti dediği darbecilere karşı savaşarak can vermiş ve Şili deneyi acımasızca ezilmişti.

Pinochet rejimi 11 Eylül’deki yy’ın en kanlı darbesinden sonra tam anlamıyla bir insan avına çıkmıştı, başlarda 3 bin olduğu söylenen ölü sayısı 30 bini bulmuştu. Sözde Marksist kanseri kazımak için savaş veriliyordu halka karşı. Mahalle baskınları oluyor, toplu tutuklamalar katliamlar yaşanıyor, insanlar işkence merkezlerine dolduruluyordu. Allende’yi destekleyen sanatçılar sürgüne uğruyor, halk başka yerlere sığınıyordu.

1970’lerde UP ve Allende’nin yanında yeralan Şili’deki geleneksel Latin kültürden doğan müzik toplulukları ABD emperyalizmine karşı mücadelenin simgesi haline gelmişlerdi. La Segunda Independencia (İkinci Bağımsızlık)’da adını Che’nin savaştığı Bolivya’daki dağlardan alan İnti-İllimani “Bir Amerikalıyım ben ülkem önemli değil” diyor ve tüm Orta ve Güney Amerika’yı kuzeyin gölgesine karşı tek bir ulus olarak birleşmeye çağırıyordu. Victor Jara ise Allende’nin seçim kampanyalarında aktif bir rol oynamıştı. Quilapayún’ın Şarkısında “El Pueblo Unido Jamas Sera Vencido” yani “Birleşen Halk Ölümsüzdür” sözleriyle Unidad Popular’ın adeta marşı dile geliyordu.

Darbeden sonra tutuklanan Victor Jara onbinler gibi Santiago Ulusal Stadyumuna kapatıldı. Her zamanki arkadaşı gitarıyla şarkılarını söylemeye başladı. Nöbetçilerin ateş tehdidine rağmen, tutuklular da şarkıya katıldılar. Jara’nın direnci karşısında öfkeli faşistler ellerini ezip kırdılar. Gitar çalamıyordu artık, ama zayıflayan bir sesle şarkı söylemeye devam ediyordu. Katiller Bir dipçik darbesiyle de kafatasını parçalayıp tutuklulara ibret olsun diye tribünlerin önüne astılar.
Victor Jara, Şili Stadyumu’nda katledilmeden önce bestelediği son şarkısında, ölümün yanıbaşında stadyumda yazıp bestelediği ve daha sonra serbest bırakılan bir tutuklu tarafından dışarıya ulaştırılan “Şili Stadyumu” adlı şarkısında gelecek için dayanışmanın ve umudun dizelerini haykırıyordu:

Beş bin kişiyiz burada
Şehrin bu ufak kıyısında
Beş bin kişiyiz
Kimbilir kaç kişidir
Bütün şehirlerde ve bütün ülkede
Tohum eken ve fabrika işleten
Yalnız burada on bin el
…
Ne zor şarkı söylemek
Şarkı dehşetinki olunca
Yaşadığım dehşet
Öldüğüm dehşet
Kendimi böylesi bir kalabalık
Ve bu şarkımı çığlıkların ve
Sessizliğin noktaladığı böyle çok
Sonsuzluk anı içinde bulmak
Gördüğümü hiç görmemiştim
Hissetmiş ve hissetmekte olduğum
Yeni bir anın doğumu olacak

Şili’de olup biten ve yaşanan kanlı darbeden sonrası tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de tepki gördü. Şili duyarlılığı tüm dünyayı sardı. Birçok şair-yazar Şili’yle ilgili düşünceleri kaleme aldı. Bunlardan biri de şair Seyyit Nezir idi. 70’lerin başında dünyanın tanık olduğu bu olay karşısında kendi kurduğu Broy yayınlarında ilk şiir kitabı “Şili Duyarlılığı”nı yayınladı. Dört bölümden oluşan tek ve uzun bir şiirdir Şili Duyarlılığı, tıpkı Şili’deki acılardan, kayıplardan, yaşananlardan doğan ve yeniden doğumu bekleyen bir destan gibiydi:

Şili’de hayat
Gebe
Ve halk
Olduruyor umudunu durmadan
Böyle giderse
Doğurtacak
Bu iktidar
Mutlak
…

Bu kitap şairin çağına karşı sorumluluğunun gereğini yerine getirmek amacıyla şiirleştirdiği yaşananları insancıl-evrensel yönleriyle işleyen iyi bir örnek ve Şili halkının acılarını ülkemize taşıyarak onlarla paylaşmamızı sağlayan sosyal-politik bir misyon yüklendi. Kitabın arka kapağında bulunan yazı Şili Duyarlılığı ile ilgili olarak “Şili gerçeğinden yola çıkıyorsa da faşizmin saldırısıyla yüzyüze gelinen her yerde, insani değerleri savunma direnişinin destansı öyküsü olmayı başarıyor” deniyordu.

Allende önderliğinde Halkçı UP iktidarı tekellere karşı başarılı adımlar attı. 70’ler sadece Şili için değil bütün dünyaya ilginç bir örnekti. Başta ITT, Anaconda ve Kennecott gibi ABD ve Yahudi tekelleri Allende hükümetini düşürmek için türlü dolaplar çevirmişlerdi. Onbinlerce Şililinin ölümünden sorumlu işbirlikçi darbeciler Şili Komünist Partisi Genel Sekreteri Korvalan’ı da tutuklayıp ülke dışına sürgün ettiler.

Friedman modeline can yeleği gibi sarılan askeri yönetim ülkeyi borç batağına sapladı. Şili ekonomisi 1973’ten itibaren başlayan monetarist uygulamalar yüzünden 1980’lerin başında iflasın eşiğine getirildi. Tekellere ve IMF’ye bağımlılık arttı. Buna karşılık politik gücünü yitirmiş dikta önce düzmece bir referandumla 1978’e kadar sahte halk iradesiyle sonra da sandıktan hayır oyları çıkınca 1988’e kadar kendi rızasıyla varlığını sürdürdü. Yeniden bir darbe ve sıkıyönetim denemesine girişmeye cesaret edemeyen yüzsüzlerin başı 10 Mart 1998’de yani tam 10 yıl sonra ordu komutanlığı görevini bırakmak zorunda kalmıştır.

18 Temmuz 1998’de Roma’da imzalanan ve insanlık ve savaş suçu işleyenlerin yargılanması için uluslar arası mahkeme kurulmasını öngören sözleşme çerçevesine göre Şili diktatörü de İspanyolların isteği üzerine yargılanmak üzere bulunduğu Londra’dayken 16 Ekim 1998’de İngilizlerden iade edilmesi istenmiştir. 25 Kasım 1998’de ise savunulacak tarafıyla artık dokunulmazlık hakları da kalmayan diktatör için serbest bırakılma talebine rağmen soykırım, adam kaçırma ve işkence suçlarından dolayı yargı yolu açılmıştır.

10 milyonluk bir ülkede onbinlerce insanın katline neden olan ve binlerce kişiye de işkence yaptırdığı bilinen bu kişi elbette yargılanmalıydı. Augusto Pinochet Ugarte döneminde öldürülen bir generalin kızı babasının Pınochet’nin 1974 Eylül ayında yaptığı bir toplantıya katıldığını ve bu toplantıda Pinochet’e diğer generallerle birlikte gizli polis teşkilatı DİNA hakkında kaygıları olduğunu belirttiğini söylüyordu. Öldürülen generalin kızı bu uyarılar üzerine Pinochet’nin çok kızdığı ve “Ben DİNA’lıyım” diyerek konuştuğunu ifade ediyordu.

90 yaşını aşmış Pinochet 1973’te yaptığı kanlı darbeyle 1990’a kadar süren diktatörlüğü döneminde binlerce solcu muhalifin ölümünden binlerce kişinin ağır işkencelere uğramasından sorumludur. Bugün Şili’de cumhurbaşkanlığına seçilen sosyalist Michelle Bachelet 11 Eylül 1973’te düzenlenen darbeyle öldürülen sosyalist Allende’yi destekleyen General Alberto Bachelet’in kızıdır.

32 yıl sonra Şili’de çok şey değişti, köprünün altından çok sular aktı. Bugün darbeci general evinde göz hapsindeyken sosyalistler gene Şili’nin geleceği için mücadeleye devam ediyor. Başka yerlerde ABD ve işbirlikçileri yaptıklarıyla böbürlenedursun Bolivya, Venezuella, Peru, Arjantin, Brezilya ve Uruguay’da sıcak rüzgarlar esiyor.

Ve Neruda’lar, Jara’lar, Allende’ler yeniden görev başında…

The post Şili’ye Duyarlık appeared first on Sanat Duvarı.

The post Çığlık appeared first on Sanat Duvarı.

Existansiyalizm için sanat varoluşu bulmaktır. Sanatçı ancak sanatını icra ederek var olduğunu hisseder.
Resmin çizgilerinde insan vardır. Vavın gölgesi insandır. İnsan oldukça sanat olacaktır. Çünkü beyninin lobları bazı insanlarda farklı düşünür farklı görürler ve farklı hissederler. O hissettikleri duyguları veya sözcüklerle, ya notalarla, ya çizgilerle ifade ederler. Onlar diğer insanlardan farklıdır. Normal insanlar kendi kelime dağarcıkları kadar meramlarını anlatırken sanatçı ruhlu insanlar onu sanat eserine dönüştürerek diğer insanları şaşırtırlar, heyecanlandırırlar.
Her sanat eseri içinde bir öykü barındırır, bu sanatçının içindedir. Ancak sanat ruhundan anlayan insanlar bunu çözebilir. Tıpkı Mozart’a ne anlattığı sorulduğunda yeniden çalarak “İşte bunu.” demesi gibi.
Lir Yunanlılarla duyguları ifade eden bir müzik aletidir. Buradan edebiyata geçen lirik şiir sanatın  duygulu dalgalarını hissettirir.
Hikemi şiirler Hakem isminin tecellisiyle hikmet pınarının damlasını ağzımızda ıslaklık oluşturacak şekilde sunar ki, daha fazla gerçeğin peşinde koşalım diye.
Sanatçı güneşi, ayı, yıldızı, deniz ve ağaçları farklı görür. Onu bir şeyler fısıldar. Hepsi bu farklılığı da ortaya koyar. Ses, kelime, çizgi hepsi sanatın küçük noktalarıdır. Birleşince sanat eseri olur ve bizi şaşırtırlar. insan gibidir onun için. Bana bir şeyler fısıldar sanatçı bu farklılığı ortaya koyar. Siz, kelime, çizgi hepsi sanatın küçük noktalardır. Çünkü bize daha önce düşünmediğimiz bir şey anlatırlar.
Siz, insanın aynasıdır. Brahms’ın Hungarian Dance eserlerinde nasıl heyecanlanıyorsak Bach’ın Pachelbel’s Canon’unda  sakladın paçavrası nasıl dalgalarla dans ediyorsak Franz Kafka’nın Dönüşüm’ünde öyle yalnızlaşıyoruz.
Sanat, her toplumda hatta ilkel toplumlarda bile yer bulurken, sanatı önemsiz görmek dünyaya gözünü kapatıp körüm demek gibidir.
Ki, sanat beş duyu organından fazla altıncı hissi de harekete geçirir, ki bu insanın en çok ihtiyacı olan şeydir ki sadece sanatçı ve sanatla ilgilenen insanlar da var olan şeydir. Sezgi, sadece sanatçı ve sanatla ilgilenen insanlar da var olan bir şeydir ve her insanda farklıdır. Sanat eserine bakan, onu dinleyen, okuyan her insan farklı algılar. Çünkü sanat bireyseldir aslında. Hiçbir zaman toplum için olamaz. Ama toplumu yansıtır. Çünkü sanatçı toplumun içinden çıkar ancak evrensele ulaşır. Yansıttığı şey de insanın kendisi olacaktır. Çünkü sanat bir aynadır.

The post SONSUZLUĞU ARAMAK appeared first on Sanat Duvarı.

Türkiye’nin en sık ziyaret edilen teknoloji içerik portallarından biri olan Webrazzi, düzenli hale getirdiği ve E-Ticaret, Dijital, Mobil, İnovasyon vb. başlıklarda topladığı etkinliklerinin en iddialılarından biri Webrazzi Summit ile 18 Ekim’de internet ekosistemini bir araya getirdi.

Hanzade Doğan Boyner’den Sina Afra’ya, Markafoni satın alımıyla adını duyuran Cafer Mahiroğlu’ndan The Abraaj Group ortağı Selçuk Yorgancıoğlu’na kadar girişim ve iş dünyası ekosisteminden önemli isimleri bir araya getiren etkinlikte dikkat çeken alanlardan biri de elli girişimin kendilerini tanıttığı Startup Lounge’taki standlardı. SanatBulur.com ekibi katılımcılara sanat pazarını ve online sanatın son yıllardaki yükselişini aktarırken, iş dünyasının sanat odaklı bir projeye olan ilgisi görülmeye değerdi.

Webrazzi Summit bünyesinde 2015 yılından bu yana yapılan ve yılın öne çıkan 10 girişiminin yer aldığı Webrazzi Arena’da ise SanatBulur.com kurucu ortaklarından Recep İlkbahar sahne aldı ve gerçekleştirdiği sunum ile MENA ve Türkiye’den çıkarak dünyaya yayılacak global markaları FindsArt.com’un lansmanını gerçekleştirdi.

FindsArt.com’un online sanat piyasasında global bir oyuncu olma hedefiyle Orta Doğu, Kuzey Afrika, Orta Asya ve Türkiye üzerinden başlayarak globale açılacağının altını çizen İlkbahar, 2018’in ilk çeyreğinde yayın hayatına başlaması planlanan global site üzerinden kurulu form vasıtası ile şimdiden sanatçı ve sanatsever başvurularını almaya başladıklarını söyledi.

SanatBulur.com’un güncel verilerine de değinen girişimci, 70’ten fazla sanatçının 500’den fazla eserini barındırdıklarını ve her geçen gün artan bir ivmeyle daha fazla sanatçının daha fazla eserini daha fazla sanatsevere ulaştırmaya devam ettiklerini belirtti.

The post Webrazzi Summit’te Yer Alan Tek Sanat Girişimi: SanatBulur.com appeared first on Sanat Duvarı.

Örneğin, yutakta ki tek bir işlem bile birçok aşamada gerçekleşir. Bir lokmanın çiğneme işlemi ile parçalara ayrılması, ardından bir sıvı ile bu parçaların birleştirilip, yutakta ki birkaç basamaklı bir işlem ile yutma olayının gerçekleşmesi gibi, olası bir terslik meydana geldiğinde bu lokma solunum yaptığımız bölgeye/ boruya da kaçabilir.

Şimdi düşünelim, bizler ağzımıza bir lokma aldığımızda, bütün bu işlemleri düşünerek mi gerçekleştiriyoruz? Yahut bu komutları biz mi veriyoruz? J

Vücudumuzda ki tüm organlar, otomatik pilota bağlanmış ve her bir organ kendi görevini biliyor ve usanmaksızın, yorulmaksızın bu işlemi yerine getiriyor.

Bu durumda bize düşen böylesine kusursuz bir yapının, usta bir el, usta bir tasarımın ürünü olduğunun kabülüdür!

Daha geniş bir bakış açısıyla incelediğimizde, 8.5 milyar insanın her birinin parmak izi farklı, yani her birimiz Yaratıcının özenle tasarladığı bireyleriz. Kıymetini bilene! J

Yalnız yeni doğmuş bebeklerin topuk izleri anne parmak izi ile aynı J yeni doğan bebeklerin karışmaması için önlem alındığının muhteşem göstergesi J

Parmak izlerimiz gibi, karakterlerimizde farklı farklı, Peki neye göre?

İlk halife / Hz Adem yaratıldığında, eşyanın isimleri / esma terkibi, Hz Ademe öğretilmişti. Yani biz Ademoğulları her birimiz Yüce Allah’ın esmalarının varlığı ve işlevselliği ile yaşam süreriz.

Örneğin Hay esması sayesinde canlı ve diriyiyiz. Yani tüm akıllı et parçaları/ organlarımız hay esmasının varlığı ve işlevselliği ile hayatını sürdürüyor.

Sevgili Cafer İskenderoğlu, bu esmaların belirli dizilimi / belli bir zikir dizilimi / kelime tekrarları /ile işlevselliğinin oluştuğunu vurguluyor.

Sevgili Ahmed Hulusi, bilimsel olarakta bugün kanıtlanmış olan, belli kelime ve kelime gruplarının düzenli olarak tekrarının beyin nöronlarına olumlu etki ettiğini ve benzer nöronlarında oluşmaya başladığını ilk tespit eden çok değerli bir düşünürdür

Dün gazetemizde haberi yapılmış olan ‘’Kanserle mücadelede DNA diziliminde önemli buluş’’ haberini okumanızı şiddetle tavsiye ederim.

Birçok tasavvuf büyüğünden, günümüzde ise Sevgili Üveys Muharrem Karabay Hocanın da altını çizmiş olduğu konu; Nefs mertebelerinde, insanın temelde;

Hayvani nefs,

İnsani nefs,

Nurani nefs

Aşamalarından geçerek sözü edilen halife tanımına uygun birey haline geldiğimizi vurgulamaktadır.

Cafer İskenderoğlu ise bu 3 nefs mertebesine göre,

Et, kemik yapı,

Atom altı yapı,

Nur yapı

Şeklinde giysilerimizin olduğu ve bunları ortaya çıkarabilmek için, belirli zikir çalışmaları, Kur’an da bildirilen sıratı mustakim yani güzel ahlaklı olma gayreti ve ibadetler neticesinde bu giysileri giyebileceğimizi vurgulamaktadır.

Aynı zamanda, bugün biliminde onayladığı gibi; bedenimizi incelediğimizde hücreler, moleküller, atom, kuant, yarı dalga yarı maddeye dönüşebilen özellikli bir yapı karşımıza çıkıyor.

Cafer İskenderoğlu ,bu yapıların, her birinin farklı esma terkibi ile / Yüce Allahın isim ve sıfatlarının farklı terkipleri ile oluştuğunu ve belli zikir, ibadet, ve güzel ahlak çalışmaları neticesinde yapılacak zikirlerle bu bedenlere geçilebileceğini vurgulamaktadır.

Aynı zamanda bu zikir terkibi DNA larımızı da oluşturduğu için, bilimsel olarak başta sağlık olmak üzere, birçok dalda insanların yararına olabilecek, bizleri yeni buluşlara kavuşturacak gelişmeler çokta uzak olmasa gerek…

Bugün ki yazım da Tayyi Mekan konusuna da yer vermeyi düşünmüştüm fakat yazımın uzun ve sıkıcı olmasından endişe ettiğim için bu konuyu, bir sonraki yazıma erteledim.

Kalın sağlıcakla, Sevgiyle

The post Akıllı ve Bilinçli Et Parçaları appeared first on Sanat Duvarı.

The post Tebessüm Altında appeared first on Sanat Duvarı.

Biz de Adana Adalet Sarayı’nın karşısında sıralanan arzuhalcilerden Yaşar Bey’i ziyaret edip mesleğin geçmişi ve geleceği hakkında sohbet ediyoruz. O, 12 yıl bir avukatın yanında çalıştıktan sonra emeğinin karşılığını alamadığı gerekçesiyle işten ayrılmış. Adalet Sarayı’nın karşısında bir tezgâh açmış. Yazın sıcakta, kışın yağmurda sıkıntı çekse de mesleğini severek icra ediyor. Önünde 1990 model eski bir daktilo. “Küçük bir bilgisayar alıp iş yapmayı ben de bilirim. Fakat daktilo tıkırtısı olmadan olmuyor.” diyor. Halkın nostaljiyi sevdiğinden dem vuruyor. O esnada gelen müşterisini de geri çevirmiyor. Yaşar Bey’in tezgâhına yanaşan yaşlı amca, komşunun tavuğu maydanozunu yedi diye şikâyette bulunmak istiyor. İş başa düşüyor ve Yaşar Bey daktiloyu tıkırdatmaya başlıyor. “Bir maydanozun lafı mı olur amca?” diyecek oluyoruz, tavukların bahçeyi talan ettiğini anlatıp bize de söyleniyor. Dilekçesini alıp cebindeki bozuklukları bıraktıktan sonra yoluna devam ediyor. Önceki günlerde de bir teyze, bahçe sularken su sıçrattı diye komşusunu şikâyete gelmiş. Yaşar bey, büyük küçük her mesele için dilekçe yazdığını anlatıyor. Yaptığı iş kolay değil, en az bir avukat kadar meslekî jargon bilmek gerekiyor. Malumunuz dilekçelerde girift cümleler, uzun ifadeler yer alıyor. “Arz ederim, rica ederim” gibi ifadeleri anlamak kolay da ‘hilaf-ı hakikat, kaza-i rüşd, ivedi, muvazaa, istihsal, temyiz’ ve benzeri kelimelerden örülen dilekçeleri anlamak bir hayli zor. Hal böyle olunca halkın derdini resmî dile tercüme eden arzuhalcilerin geçmişini merak edip bir yolculuğa çıkıyoruz.

Bu yazıyı bilgilerinize arz ederim!
Evliya Çelebi, Seyahatnamesi’nde arzuhalcilerden söz eder. Esnaf-ı yazıcıyânın yani yazıcılar esnafının ordu ve pazarda, Sadrazam Kapısı’nda arzuhal ile mektup yazdığını bildirir. Nitekim her devirde olduğu gibi Osmanlı Devleti’nde de talep ve şikâyeti olan herkes resmî makamlara dilekçe sunar. Arzuhalciler yargılama sırasında hiçbir zaman taraflara hukuki yardımda bulunmaz. Sadece tarafların yargılama öncesi istemlerini içeren dilekçeleri yazar. Ancak bu meslek öyle mühimdir ki Osmanlı Devleti’nde yazıcılık, bir teşkilata bağlı olarak resmî müsaade ile yapılır.

14. yüzyılda arzuhalcilerin bir başı ve ocağı bulunur. Arzuhalcibaşılar ocağa, onlar da çavuşbaşılığa bağlıdır. Çavuşbaşı ise Divan’daki çavuşların amiridir. 1660 yılında arzuhalcibaşının saraya dilekçe vermesi üzerine, sadrazamın emriyle arzuhalcilik ilk kez resmen düzenlenir. Nizamnamede arzuhalcilerin nitelikleri, mesleğe başlarken izin alma zorunluluğu, mesleğe girme koşulları, nerelerde çalışacağı gibi bilgiler yer alır. Yani yazıcılık, belli kurallara bağlanır ve her önüne gelen kişi arzuhalci olamaz.

O dönemde dilekçecilik izni alabilmek için ocaktan yetişmek gerekir. Bu işi icra etmek isteyen kimse, arzuhalcibaşı, divan-ı hümayun çavuşları ve ocak zabitlerinden oluşan bir kurul önünde imtihan verir; kazandığı takdirde mesleğe kabul edilir. Kanun ve usül bilmeyenlere arzuhalcilik yetkisi verilmez. Zira dilekçelerin ahkâm-ı şeriye’ye yani hukuk kurallarına uygun olması gerekir. Dolayısıyla imtihanda, kanun bilgisi sorulur. Hukuku bilen, halkın işini bozmayan, hakka riayet eden, adaletli kişilerden seçilmesi önem taşır. Tüm bu elemeler geride kaldıktan sonra kişi, yazıcılık dükkânı açmak için ruhsatnâme alır. Dükkân açtıktan sonra denetlemeler devam eder. Resmî evrakların incelenmesinde usule aykırı dilekçe yazan, edebi aşan lisan kullananlar cezaya çarptırılır. Hatta sürgüne gönderilir. Örneğin hicrî 1255’te arzuhalci Abdülkerim terbiyesiz ifadelerle arzuhal yazdığı için Bursa’ya sürgün edilir. Hicrî 1271’de Esirci Bayram’a sahte belge düzenleyerek satılması yasak olan zenci köleleri sattıran arzuhalci İsmail de Bursa’ya gönderilir. Daha basit hata yapanların ise ruhsatına el konulur, tüm yetkileri elinden alınır.

Arzuhal kurumu, zamanla padişahların haksızlıkları önlemek ve düzeltmek için yararlandıkları mekanizma haline gelir. Nitekim dilekçeleri veren kim olursa olsun  muhatabı tarafından ciddiyetle incelenir ve cevaplandırılır. Bu sürecin sonunda haksızlıkların giderilmesi, muhtaçlara yardım edilmesi, hataların düzeltilmesi yönünde birçok siyasî ve idarî karar alınır. O dönemde okuma-yazma oranı düşük olduğundan insanların sadece resmî dairelere yazacakları yazı için değil günlük mektuplaşmaları için de yazıcı esnafı yardımcı olur. Arzuhalciler, kişisel mektupları yazdıkları gibi gelenleri de okur. Mektubunu okuduğu kişilerin özel hayatı hakkında bilgi sahibi olduklarından arzuhalcilerin dedikodu yapmayan, elindeki bilgileri lehte ve aleyhte kullanmayan, sır tutan kişiler olması büyük önem taşır.

Halkın her çeşit ihtiyacına cevap veren yazıcılarda acelesi olanlar için önceden hazırlanmış dilekçeler bile bulunur. Arzuhalcinin yegâne sermayesi olan küçük bir masa, kamış kalemler, birkaç divit, kağıt ve zarflar yerini zamanla daktilolara bırakır. Bilgisayarların yaygınlaşmasıyla tıkırdayan daktiloların tahtı sallanır. Ancak aletler form değiştirse de halimizi arz eden dilekçelerin baki kalacağı aşikârdır.

The post ARZUHAL’İM KALMADI appeared first on Sanat Duvarı.

Sanat, herkese hitap eder. Herkes kendinden bir şeyler bulur. Bulamayan kimse yoktur. Ancak bilgi ile insan doğru anlamlar çıkarır. İlim ve hikmet sanatında kendisinde vardır. Bazen sembolik olarak, bazen de açıktan bir şekilde içeriğinde bir şeyler barındırır. Herkes bunu anlayamaz. Anlayanlar ancak bilenlerdir.

Sanatın insanı özgürleştiren dışavurumunu sağlayan bir yanı vardır. Müzikte, heykelde, resimde, edebiyatta yılların birikimi, dışavurumla birlikte eser olarak yansır yapıtlara. Ancak düşünüldüğü gibi gerçek manasıyla tam olarak ruh dünyasını yansıtmaz. Yazdıklarından bir insanın marazi ruhlu olduğunu anlayamazsınız. Ancak, sanatçılar ilginç insanlardır. Bu gerçekten kabul edilebilir bir şeydir. Sanatçı ruh, farklılıkla beraber deha barındırır.

Herkes sanatçı olamaz. Sanat eseri için yetenekle beraber birikim gereklidir. Birikimle zenginleşen ruh bambaşka bir yapıt olarak karşımıza çıkar. Yetenekler birikimle ortaya çıkar. Çok okumayan bir insanın olgun bir eser vermesi düşünülemez. Kelime hazinesi gereklidir. Teknik bilgi ile zenginleşen resim bir şaheser olarak karşımıza çıkar.

Sanatçı yaratıcı bir ruha sahiptir. Kimsede olmayan şeyleri görür ve hisseder. Hayal gücü geniştir ve herkes tarafından çoğu zaman anlaşılamaz. Birçok dehanın çevresi tarafından anlaşılmadığı ve yıllar sonra anılageldiğini biliyoruz. Sanatla uğraşmak demek dünyaya farklı gözle bakmak demektir. Dünyaya dışarıdan bir gözle bakar ve gözlemlerler. Kimsenin fark edemediği şeyleri görürler.

Sanatçılık için birikim de gereklidir. Ancak içgüdüsel bir yetenek şarttır. Herkes çalışarak sanatçı olamaz. Sadece teknik bilgiye sahip olur. Yeni bir şey üretmeli ve bambaşka bir şey ortaya koymalıdır.

Ayrıca sanatçı, kimsenin bilmediği bazı bilgilere de sahiptir. Çünkü sanat içgüdüsel bir yetenektir ve anlaşılmak ister. Ancak yeni bir şey söyleyen insanlar çoğu zaman anlaşılamamıştır.  Ancak yılar sonra değerleri bilinir fakat hala herkes tam olarak anlayamaz. Bilimsel dehaların bile çoğu zaman çevresi tarafından yanlış algılandıklarını biliyoruz. Einstein çevresi tarafından çoğu zaman deli olarak algılanmıştır. Ancak sanatla da yani keman çalmakla uğraşması onun dehasının bir kanıtıdır.

Sanat için gerçek bir zeka gereklidir, evet, ama zeka çoğu zaman zorlayıcı olabilir. Ancak zekalarıyla öyle sanat eserleri meydana getirirler ki diğer insanlardan farkları anlaşılır. Teere Zameen Par filminde de bunu anlatır. Okul başarısı düşük olan bir öğrencinin sanatsal anlamda ne büyük bir hayal gücüne ve yeteneğe sahip olduğunu ancak öğretmeni anlar. Ancak yeteneğin keşfedilememesi büyük sıkıntılara yol açar.  Yetenekler geliştirildikçe ancak insan dünyaya anlamlı bir gözle bakar.

Sanatçı ruh, belki herkes tarafından anlaşılamaz ama vardır ve hissedilir.  Çoğu zaman yanlış anlaşılsa da, farklı yorumlansa da gerçek bir zeka ve yetenek yıllar sonra kendini diğer insanları şaşırtacak şekilde eserleri diğerleri tarafından görülmeye başlanır.

Sanatçılık, insanı sıkıntılarından dertlerinden uzaklaştıran da bir şeydir. Sanatçı ruhlu insan dertlidir. Ancak dünya onu anlayamaz. Eserleri çok sonraları hatta öldükten sonra okunur, izlenir ve defalarca yorumlanmaya çalışılır.

Franz Kafka da, insanlar tarafından anlaşılamamaktaydı. Ancak, Max Brod onun eserlerini vasiyetini dinlemeyerek ortaya çıkarmasıyla fark edildi. Hatta birçok yerde okunmuş, yorumlanmaya, anlaşılmaya çalışılmış, ciddi bir zekanın ürünü olduğu ortaya çıkmıştır. Bugün bile hala hakkında makaleler yazılmaktadır. Kafka’nın memleketinden çok uzaklarda Türkiye’de Kafkaokur diye bir dergi çıkarılmaya başlanmış, onun tarzında öyküler yazılmaya çalışılmıştır.

Velhasıl, sanatçı ruhlu insan farklıdır, anlaşılamaz, ancak ve ancak kendisi için sanatını ortaya koyar.

The post SANATÇI RUH VE ANLAŞILMAK appeared first on Sanat Duvarı.

Yaz bitip sonbahara geldikten sonra dosyalarımı düzenlemeyi, yeni programlar araştırmayı özellikle de yazı yazmayı çok seviyorum. Bugün kahvem ve kekimin yanında son zamanlarda ilgimi daha çok çeken sosyal medya ile ilgili bir yazı yazmak istedim. Dilerim beğenirsiniz…

Sosyal medya kullanışlıdır.
Sosyal medya bilgileri bulmada kolaylık sağlar.
Sosyal medya insanlara yardım eder…
.
Fakat,
.
Sosyal hesaplarda özel hayatlarımızı paylaşmak ince bir çizgide yürümek iken, şimdilerde bu çizgi daha da inceldi. En büyük sorunumuz iletişimdi halbuki. Aramak yerine mesaj yazmak, birbirimizi resimler aracılığı ile takip etmek… Oysa şuan bu sorundan başka sorunlarda var olmaya başladı… Son zamanlarda gözlemlediğim kadarı ile; birçok insanın resmi birbirine benzemeye başladı. Doğallık ve içtenlikten uzak resimlerde verilen pozlar bile aynı.
.
Hayatlar süper veya mükemmel olarak; var olandan farklı bir hayat gösterilmekte. Herkes kendinden veya bedeninden mutsuz çünkü azıcık bile kilosu olan insanlar (özellikle ünlüler) medya tarafından eleştiriliyor. Baskı sonucu diyet yapanların sayısı 14 yaşa kadar indi. Haklılar “mükemmel” bir bedene sahip olmaları, resimlerde kusursuz çıkmaları gerek.
.
Yorum yapanlar düşünmeden, bilmeden, karşısında ki insanın kalbini kıracağını bilmeden yazıyorlar… Sadece yazıyorlar, ne yazdıklarına bakmadan.
.
Medyadan en büyük zarar gören aslında çocuklar. Televizyona çıktıktan sonra takip sayıları artsın diye ezbere konuşan küçükler, bebeklerin her adımı paylaşılarak bunu iş/reklama çeviren aileler…
.
Bunlara kendimi de dahil ederek yazıyorum. Her dakika elimde telefon olduğundan etrafımda ki olayları kaçırıyor, anın tadını çıkaracağıma “hemen paylaşıyım” diyor, “mükemmel” olabilmek için bedenimi dinlemiyor…Kısacası hayatı kaçırıyorum, kaçırıyoruz….
.
Anı yaşamak dileği ile..

The post SOSYAL MEDYA appeared first on Sanat Duvarı.

Marifetleriyle bilinen bu insanlar yazdıkları yazılarla gönülleri, çizdikleri resimlerle gözleri, çıkardıkları ezgilerle kulakları hayran bırakırlar. Onlara okul ve ders, sertifika ve diploma, nüans ve nota sorulmaz.

Yaptıkları her işin taklit edilemeyen güzelliği, karşı konulamayan bir ahengi vardır. Sanat içlerine bağlanmıştır. Yazar bir defter ve kalemle iş bitirirken ressam da yine bir kalem ve kağıtla harikalar yaratır.

Seneler önce malzemelerin kıt olduğu bir dönemde yoklukla boğuşarak arşivleri domine eden ünlüler vardı. Bugün ne tarih ne zaman ne de insan bu isimleri anmadan edemez.

Ülkeler sanat alanında birbirine sunacak birşeyleri kalmadığında maziye giderek sanat adına ilkleri hizaya sokan, efsane olmuş bu değerlere işaret ederler. Gururlanmakta haklıdırlar elbette…

Sanat ve sanatçı kolaycılığı ve kopyacılığı asla sevmez. Varsa yeteneğin üretirsin, yoksa yeteneğin hazır alır tüketirsin anlayışına sığınmak birilerinin emeğine göz dikip herşeyi berbat etmekten daha iyidir.

Sanat duvarı düz olduğundan elinde tutunacak enstrümanı, dilinde söyleyecek sözü, kaleminde çizecek resmi olmayanlar malesef bir mesafe alamazlar. Zorla güzellik olmadığı gibi zorla da sanat olmaz.

Bu alanda da çıraklık, kalfalık ve ustalık vardır. Kimisi kendini bir atölyede geliştirirken bazısı fakültelerin derslerinden faydalanır. Daha farklı bir yer ise böylesi güzel sanat siteleridir.

Uzak mesafeleri yakın eden, ince düşünen emektar insanların öncülüğünde sanat icra edenler rahatlıkla birbirini tanıyacak, en güzel fikirleri harman edip sanat meydanında sergileme fırsatı bulacaklardır.

Elimizdeki telefonlar, masalardaki bilgisayarlarımız hep iş görüşmesi için alınmış diye bilinmemelidir. Şimdi onlar da sanatın bir hamuru niteliğindedir.

Kıyamet alâmeti diye nitelendirdiğimiz, ihtiyaçlarımıza fazlasıyla cevap veren bu aletleri yerinde kullanmasını bilirsek performans hep şaşırtıcı olacaktır.

Sanat kişiye asla yürüyerek kolay aşılabilen eğimli ya da düz yollar sunmaz. Duvarın dibini gösterir, tırmanmasına karışmaz. Buraya kadar yürür gelirsin. Seni yukarıya çıkarabilecek meziyet iplerin varsa eğer Sanat Duvarı sana düz gelir.

The post “Sanat Duvarına” Tırmanmak İçin appeared first on Sanat Duvarı.

Öyle ki hiçbir şey kendiliğinden, anlamsız ve tesadüfen değildir.  Var olan ve olmakta olan tüm nesneler, duygular, yaşanmışlıklar, ifadeler birbirlerinin iz düşümleridir aslında.

Öyle ya! Evren yani sistem boşluk kabul etmezmiş…

Bir insan hayatını ele alalım mesela.

İnsan ana rahmine düştüğü ilk andan itibaren, annesinin ritmi ve kendi beden ritmi arasında ki uyumla birlikte dünyaya gelir. Bebekliği, çocukluğu, ergenliği ve yetişkinliğinde yaşananların tümü birbirinin iz düşümü gibidir. Bir zincirin ayrılmaz halkaları gibi…

Zinciri, zincir yapan halkaların bütünlüğü ve her seferinde kendilerini yeni bir kendinde tekrar etmesi yani aynalamasıdır!

Ne aynı zincirdir, ne de ayrı…

Her halkada yeni olanı açığa çıkarırken, bir önceki halkayı bütünü ile yansıtır aslında…

Sanat içinde aynalar ve ayna metaforları en önemli metaforlardan biridir. Çünkü sanat insan içindir ve insan bütünü kuşatandır.

Kişi yeni kararlar almak eşiğinde ve geçmişi ile yüzleştiğinde eski ve yeniyi bir araya getirip bütünü görebilmesi gibi.

An içinde geçmiş ve geleceğin olmadığını, sadece bütünün varlığını fark etmektir, sanat.

Adım atarken yine aynı şeyi yapar insan. Bir ayağı geriden gelen ve diğeri ilerleyendir. Hayat ise adımların bütünü yani yürüyebilmektir.

Bir resme bakan insanda aynı hal mevcuttur. Kişi kendi itibariyle, onu kendisi yapan tecrübe ve umutları kadar bakar bir sanat eserine. Eserde kişiye vaat edilen aslında her daim kişinin kendisidir.

Tıpkı hayata yüklediğimiz anlamları çoğu zaman kader kıvamında yaşamak gibi…

İnsan insanın aynasıdır böylece her zaman…

The post Ayna ve Sanat appeared first on Sanat Duvarı.

The post NEŞELİ SAAT appeared first on Sanat Duvarı.

Neden benim?

Sahip olduğum 5 duyu algı kapasitem ile gördüğümü sandığım, et kemik yapıdan oluşan suret evet benim.

Oysa bilim bana, et kemik yapı değilsin, sen dalgalardan oluşan bir suretsin diyor.

Bunu şöyle de açıklayabiliriz. 3D ya da sanal gerçeklik gözlüğünü düşünün. Bireyin mantık olarak doğru olmadığını bildiği halde, duyu organlarının yardımı ile yanılması daha doğrusu, öyle hissetmesi diyebiliriz.

Tasavvuf büyükleri, sen yoksun diyor!..

Kendini Allahtan gayrı, bağımsız bir varlık olarak düşünmen şirktir diyor. Tevhide aykırıdır diyor

‘’ La ilahe İllallah ‘’ Allahtan başka ilah yoktur,

Yani kendimi, Allahtan gayrı bağımsız bir varlık olarak düşünmem, İlahlık iddiasında bulunmam anlamına geliyor

Kuantum fiziği, bana teklikten, tüm evren ve canlıların birliğinden bahsediyor tıpkı tasavvuf büyüklerinin bahsettiği gibi…

Kur’an  ‘’ O her an yeni bir iş ve oluştadır ‘’ ( RAHMAN Suresi 29. ayeti ) diyor

Tasavvuf büyükleri, her nefes yeniden yaratılırsın diyor…

Kuantum fiziği, bir an varsın, bir an yoksun diyor…

Mecaz yollu anlatılmaya çalışırken su örneği veriliyor. Tıpkı, kar, buz, buhar gibi…

Yani su, farklı suretlere bürünüyor…

Hepsinin özü ‘’Su’’ deniliyor.

Tabi burada ki ince çizgiyi çok iyi kavramak gerekiyor.

Canlılar ilah değil!…

Özünde Allahın isim ve sıfatlarının varlığı ve işlevselliği ile varolabiliyor!…

The post Aynadaki Suret Kim? appeared first on Sanat Duvarı.

İster bir sanat yaratıcısı, ister bundan zevk almaya çalışan bir ilgili olsun. Hayatında sanat kavramı bulundurabilen kişi gerçek anlamıyla yaşamayı seçmiş demektir.

Her alanda olduğu gibi sanatı özümsemek, psikolojik derinliğini çözebilmek için de belirli bir birikim ve eğitim gereklidir. Bunun en iyi yollarından biri özellikle küçük yaşlarda okullarda verilecek eğitim ile istenilen bilinç düzeyini oluşturmak olabilir. Her ne kadar çocukluk, gençlik, yaşlılık farketmeksizin sanat, hayatın her evresinde bulundurulabilir olsa da, toplumun en büyük mirasçılarının çocuklar ve gençler olduğunu göz önünde bulundurursak, özellikle okul eğitimi döneminde konuya önem vererek, daha ciddiyetle ele alınmasını sağlayabiliriz. Ne yazık ki bugün baktığımızda insan kavramını, birey olmayı, fiziksel ve psikolojik sağlığı olumlu etkilemede büyük öneme sahip olan sanat konusu hak ettiği değer görememektedir. Korkutucu şekilde ”sanat gereksizdir” ya da kalıplaşmış olarak ”yetenek işidir” anlayışı ile sanat eğitimi geri olana itilmiştir. Sanat dar anlamda yetenek işi olabilir, ancak sanat eğitiminin amacı özellikle çocuk ve gençte ilgi uyandırmak, sevdirmek, daha sonra insanları iyiye ve güzele ulaşma çabası içine sokarak belli düzeye getirmektir. Her insan değişik sürelerle de olsa hemen herşeyi öğrenebilir. Ancak bir insanın salt ve katı bilgilerle aydın düzeye ulaşması mümkün değildir. Sanatı benimsemeyen kişi insanlığa ve topluma kapalı, önyargılı, insancıl sıcaklıktan yoksundur. Kişiliğinde ister istemez eksiklikler taşır. İlgi, davranış ve becerileri kısıtlıdır.  Oysa ki ortaya konulan bir sanat, gelişmiş ifadenin ve farklılaşmanın etkilerini yansıtır. Kişiyi egodan arındırıp toplumu ve insanlığı da düşünen bir birey olmaya teşvik eder. Aynı zamanda felsefi olarak sanat, gerçekliğin bilimle, teknolojiyle sınırlı boyutlarının ötesine de gitmektedir. Yıldızların, gezegenlerin nice değişik yüzleri vardır. Sanat, gerçek anlamıyla yaşatıldığında bu değişik yüzleri anlatacak bize, insan bütün boyutları ile kendini görecek, duygusal arınma yaşayıp içselleşecek ve zenginleşecektir. Atatürk döneminde sanata yön veren kuruluşların temellerini atan Türk toplumu olarak, günümüze kadar sanatı ve sanatçılarımızı destekleyerek daha fazla başarı hedeflemeliyiz.

Son olarak sanatın önemini topluma kazandırma çabasında bulunan ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ün şu sözlerine kulak verelim:

”Bir ulusu yaşatmak için birtakım temeller gerekmektedir ve bilirsiniz ki, bu temellerin en önemlilerinden biri sanattır. Bir ulus, sanattan, sanatçıdan yoksunsa tam bir yaşam süremez. Böyle bir ulus, bir ayağı topal, bir kolu çolak sakat ve illetli bir kimse gibidir. Hatta değindiğimiz anlamı bu söz de anlatmaya yeterli değildir. Sanatsız kalan bir ulusun hayat damarlarından biri kopmuş demektir. ”

The post Sanat Ve İnsan appeared first on Sanat Duvarı.

Biz diyelim Eski İstanbul, siz deyin Dersaadet. Elde bir adres: Çiftesaraylar Caddesi, numero 21, Biçki Yurdu Terzihanesi… Yavuklusunu, eşini, babasını cepheye gönderen kadınlar, dikiş makinelerinden yükselen tıkır tıkır sesler eşliğinde onlara mintan dikiyor. Behire Hakkı, Biçki Yurdu’nu kurarak vatan savunmasında kadınların bambaşka bir rol oynamasını sağlıyor.

Behire Hakkı’nın dikiş nakışa ne kadar ilgi duyduğu 11 yaşında diktiği ilk elbiseden anlaşılır. Küçük Behire, bir gün sokaktan geçen basmacının sesine dikkat kesilir, koşarak gider ve kendisine yetecek kadar kumaş kestirir. Gönlüne göre seçtiği o kumaştan öyle bir elbise diker ki annesi şaşırır kalır. Dikişe dair bildiklerini günbegün kızına anlatmaya başlar. O günden itibaren nice tayyörler, bluzlar, yeldirmeler, eteklikler diken Behire Hakkı, gelinliğinin dikimini de kimselere bırakmaz.

Tabi o dönem bu durum takdir edilmez. Zira yabancı terzihaneler ve ısmarlama elbiseler modadır. Pahalı kıyafetler giyen kadınlar için kendi kıyafetini dikmek bir küçüklük göstergesi,  fakirlik alametidir. Behire Hakkı’ya acıyarak bakan, “Diktiğini söyleme, falanca terzihaneden aldım de.” şeklinde öneride bulunanlar olur. Ancak Behire Hakkı için, acınacak durumda olan kendisi değil, meziyetleri yerine ısmarlama elbisesiyle gurur duyan bu kadınlardır.

“MEMLEKETİM İÇİN NE YAPABİLİRİM?”

Kadınlar, süren savaşların ağırlığı altında günden güne daha çok ezilir. Onların sessiz çığlıklarını duyan Behire Hakkı, “Memleketim için ne yapabilirim?” diye de düşünüp durmaktadır. Başkalarına muhtaç olmayı esaret kabul eden Behire Hakkı, kadınları meslek sahibi yapmaya karar verir. En iyi bildiği konu dikiştir. 1913 yılında İstanbul’da Biçki Yurdu’nu açar, gazetelere ilan vererek kadınlara terzilik mesleğini öğreteceğini bildirir. Alınacak öğrencilerin fakir kesimden olmasına dikkat eder. Bu girişimle kadınlar fakirlikten kurtulacak, alın teriyle ekmeğini kazanacaktır. İlk aşamada yurda 25 öğrenci başvurur, daha sonra sayı 51’e çıkar, 1917’ye gelindiğinde öğrenci sayısı 366’dır.

İlk mezuniyet töreninde öğrenciler, 40 dakika içerisinde bir korsaj, bir etek ve bir manto dikerek hünerlerini sergilerler. Bu törene Maarif ve Ziraat Nazırları (bakanları)’nın katılması Biçki Yurdu’na verilen önemi gösterir. Başarılarıyla devlet erkânının dikkatini çeken Behire Hakkı, Maarif ve Sanayi nişanına da layık görülür ve milli müessese haline gelir.

CEPHEDEKİ ASKERE MİNTAN DİKTİLER

Biçki Yurdu’nu milli müessese haline getiren sadece başarısı değil, askerler için el emeği göz nuru kıyafetler dikip cepheye göndermesidir.

Öğrenciler, askerlerin üşümemesi için 55 bin 155 tane pamuklu mintan diker. Müdafaa-i Milliye Cemiyeti aracılığıyla mintanları cepheye gönderir. Cemiyet mensupları, Biçki Yurdu’nun her ferdi için madalya hazırlar. Madalyaların 4 bin 500 kuruş olduğunu öğrenen hanımlar, kendi aralarında topladıkları aynı miktardaki parayı cemiyete yardım olarak gönderir. Açtıkları sergide satılan ürünlerin gelirini de buraya bağışlarlar.

Biçki Yurdu talebelerinin hayır işleri bununla sınırlı kalmaz. Çanakkale Savaşı’nda yaralanıp İstanbul’a tedavi için gelen askerleri, ziyaret ederler, topladıkları yardımları ulaştırırlar, onları rahat ettirmek için gerekli eşyaları temin ederler.

İĞNE TUTAN ELLER AZİZDİR

Biçki Yurdu’nun cefakâr kadınları, milli şair Mehmet Emin Yurdakul’a ilham olur ve şair, iğne tutan ellerin kılıç tutan eller kadar aziz olduğunu vurgular:

“Ey iğnem dik! Askere,

Giyecekler yetiştir.

Sınırdaki erlere

Hizmet aziz bir iştir.

Ey iğnem dik! Elimde teğellenen şu gömlek,

Bir kahraman genç Türk’ün vücudunu örtecek.”

BEŞİĞİ SALLAYAN ELLER YÜKSELDİ

Vatanın bağımsızlığı uğruna cephede mücadele eden erkekleri, cephe gerisinde yavuklu, eş, anne olarak bekleyen Türk kadınlarının misyonu bir nebze değişir. Şair Yurdakul’un deyimiyle, kılıçların yanında artık iğneler de parlar.

Fakat Biçki Yurdu da savaşın acımasız yüzünden nasibini alır, öğrenci sayısı 14’e kadar düşer. Varını yoğunu ortaya koyan Behire Hakkı, yurdun kirasını ödeyemeyecek hale gelir. Yurdu ayakta tutabilmek için öğrencilerden cüzi bir ücret almaya mecbur olur. Çok geçmeden durumu toparlamayı başarırlar, 1928’e gelindiğinde Biçki Yurdu’nun mezun sayısı 1794’e ulaşır.  Bayezıt, Beşiktaş, Fatih, Üsküdar’ın ardından Ankara, İzmir, Gaziantep, Konya ve Kilis’te de Biçki Yurdu açılır. Mezunların birçoğu kendi atölyesini açar, bir kısmı evinden çalışarak geçimini sağlar.

Behire Hakkı, kadınların terzi olmasını sağlayarak hem onların ekonomik özgürlüklerini kazanmasına yardımcı olur, hem de mali açıdan buhran geçiren ülke ekonomisine katkıda bulunur.

Dönemin entelektüellerinden İffet Hanım’ın Seyyâle Dergisi için kaleme aldığı ‘Beşiği Sallayan Eller Yükselecek’ makalesinde yazdığı gibi, milletin geleceği kadınların eğitimine bağlıdır ve işte Behire Hakkı’lar sayesinde beşiği sallayan eller yükselmiştir.

The post Tarihin Kayıp Kadınları / Behire Hakkı Portresi appeared first on Sanat Duvarı.

UZUN DİZİ SÜRELERİ VE KLİŞE İŞLENEN KONULAR…

Dizi sürelerinin geçmişe göre uzun olması, eskisi kadar ilgi almamasının bir nedeni olarak gösterilebilir. 90 lı yıllarda ve 2000’li yılların başında, bir dizinin gösterim süresi 45 dakika olup 1 saati geçmiyordu. Şimdi televizyonu açıp bir diziye başladığımızda, reklamlarla birlikte 2 saatten az sürmüyor. Pek çok dizinin yeni bölümlerden önce, özetinin verilmesini de göz önünde bulundurursak, süre 3 saate kadar uzayabiliyor. Bu durum da izleyiciyi doğal olarak sıkıyor. Üstelik o kadar uzun süre ekrana bakmak, beyin anlamında da, göz anlamında da yorucu oluyor. Konu ve içerik bakımından da, Türk dizilerinde eskisi kadar yaratıcılık ve izleyiciyi ekrana kilitleyen unsurların yeterli olmaması da, göz ardı edilmemelidir. Örneğin, yaz dönemine geldiğimizde hemen hemen her kanalda aynı tip diziler görüyoruz. Yazlık mekânda tanışan çift kış zamanı İstanbul’a geliyor. Klişe konu olarak da onları ayırmaya çalışan aile ya da arkadaşlar seçiliyor. Böyle dizilerin çoğu yazın belli bir kitle tutturuyor. Ama ne yazık ki kışın aynı başarıyı hepsi sürdüremiyor. Bir analiz yaptığımızda, içinde, komedi unsurunun ağırlıkta olduğu diziler daha uzun soluklu olma şansına erişebiliyor. Çünkü seyrederken izleyici, “Acaba o nasıl bir kötülük yapacak. Bu sefer söyleyebilecek mi.” Diye gerilmiyor. İşin içine entrikanın karıştığı diziler artık eskisi kadar ilgi görmüyor. Dizi sürelerinin uzun olmasının yanında, konularında sakız gibi uzatılması ve başka yerlere çekilmesi izleyiciyi sıkan unsurlar arasında yer alıyor. Yaratıcılık eksikliğinin acı bir şekilde gözler önüne serildiğine işaret ediyor. Son dönemlerde televizyondaki çoğu yapımın kendi üretimimiz değil de, başka ülkelerden uyarlama olması da, bu durumun en iyi kanıtıdır. İzleyiciler artık yabancı dizilere kaydığı için, Türk senaristler oralardan uyarlama yapmak zorunda kalıyor. Ancak uyarlanan yapımlar, bir zaman sonra maalesef klişe Türk senaryolarının kurbanı olmaktan da kurtulamıyor. Yabancı diziler, hem süre bakımından daha kısa ve konu işleyiş tarzları bizden çok farklı olduğu için son yıllarda çok tercih ediliyor. İnternette yabancı dizilerin yüklü olduğu herhangi bir web sitesini açtığınızda, milyonlarca izlenme oranı görebiliyorsunuz. Ayrıca, Türk izleyiciler tarafından gayet olumlu yorumlar da bulmanız mümkün oluyor… Bu dizilerin sosyal medya sayfalarında da Türk izleyicilerin yoğunluğu göz ardı edilemez unsurlar arasında yer alıyor.

Şimdiki televizyon dizileriyle, geçmişi özellikle de 90’lı yılları karşılaştırdığımızda aralarında her yönden bir sürü fark bulmak mümkün oluyor. Günümüzde bir akşamı özet artı yeni bölümle birlikte bir diziyle kapatırken, eskiden bir akşam da iki ayrı dizi izleyebiliyorduk. Saat sekizde dizilerin ilki başlayıp dokuzda biterken, arkasından ikincisi yayına girerdi. Gece saat on buçuğu bulduğunda iki dizininde gösterimi bitmiş olurdu. Süreler kısa olduğu için izleyicilerin algıları da o kadar yorulmaz, ikinci diziyi tercihlerine göre izlemeyebilirlerdi.

ESKİ DİZİLERDE AİLE KAVRAMININ BASKINLIĞI İZLEYİCİLERİN GEÇMİŞE ÖZLEM DUYMASININ NEDENLERİNDEN BİRİ…

90’lı yılların yapımlarına dönüp baktığımızda, konu açısından da daha yaratıcı eserler bıraktığımızı anlayabiliyoruz. Aile , dostluk birlik ve beraberlik kavramının daha ön planda olduğu yapımlara imza atıyorduk. Ayrıca dram içeren dizilerde bile bir komedi unsuru vardı. Konular şimdiki gibi uzatılmaz, reyting için diziler şekil değiştirmez ve tadında bırakmak için zamanında bitirilirdi. Sadece konusu ağırlıklı komedi ya da sitcom olan diziler yıllarca sürüyordu. Her bölüm farklı ve güncel konular işlendiği için uzun sürmesi izleyicinin hoşuna gidiyordu. Bu durum günümüzde de değişmedi. Sitcom içerikli diziler hala devamlılığını sürdürüyor. Örnek verirsek, Çocuklar Duymasın yıllar sonra kaç kere yeniden başladı ve her defasında da reyting rekorları kırmaya devam ediyor. Çünkü içinde entrika yok, gerilim yok günümüzdeki popüler konuları mizahi bir dille işliyor.

Sosyal Medyada Eski Dizilere İlgi Artması…

Youtube da eski diziler yüklendiğinde altında binlerce yorum yazılıyor. “Şimdi böyle diziler kalmadı”. Keşke yeniden çekilse.  Çocukluğuma gittim”. Gibi yorumlar buna örnektir. Sosyal medyada eski dizilere ait sayfalar son dönemde oldukça ilgi görmektedir. Herhangi eski dizinin bir bölümü eklendiğinde izleyici hemen devamını istiyor. Tıklanma ve paylaşım rekorları kırıyor. Senarist ve yapımcılar da bu durumun farkında ki farklı isim ve kadrolarla eski dizileri yeniden çekme gibi düşünceleri oluşuyor. İnternette o dizi yeniden başlıyormuş, bu dizi yeniden başlıyormuş gibi haberler bulabiliyoruz. Şimdi eski dizilerden örnekler verelim…

Geçmişten İz Bırakan Örnekler..

90’lı yıllarda en çok iz bırakan dizilerin başında şüphesiz Süper Baba geliyor. Bir babanın tek başına üç çocuğuna sahip çıkması, hem anne hem de baba olması izleyiciyi ekrana çeken unsurlar arasında yer alıyor. İzleyen birçok kişi de “Keşke benim babam da böyle olsa ya da aynı benim babam”. Gibi etkiler bırakıyordu. Ayrıca, o dizideki mahalle esnafı arasındaki birlik ve beraberlik de oldukça seviliyordu. Dizi istense bir iki sene daha belki uzayabilecek nitelikteydi. Fakat tadında bitirilmesi hafızalarda bu kadar güzel yer etmesinin nedenlerinden biridir. O yıllardan benzer örnekler verirsek Mahallenin Muhtarları vardı. Şimdilerde yeniden çekilecek haberleri çıkmaya başladı. Dizi 10 sene sürme başarısını gösterdi. İçinde dram unsuru yok denecek kadar az olmakla beraber, sadece komediden ibaretti. Bıraksalardı 20 belki 30 sene bile devam edebilirdi. Süper babadan farklı olarak, güldürü unsuru fazlaydı. Ancak mahalle, komşuluk, dayanışma, aile kavramlarına ışık tutuyordu. Şimdilerde kimse komşusuyla selamlaşmazken o dizide komşular arkadaşlığın yanında aileden biri gibi gösteriliyordu. Herkes bu dizilerde kendinden bir şeyler buluyordu. Bundan başka, İkinci Bahar, Yılan Hikâyesi, Baba Evi, Hayat Bilgisi gibi verilebilecek pek çok örnek var…

The post Toplumda Eski Türk Dizilerine Duyulan Özlem Ve Günümüzdeki Yapımların Geçmiştekiler Kadar İlgi Görmemesine Bakış… appeared first on Sanat Duvarı.

Hz. İbrahim, oğlu İsmail’i sırf Allah emrettiği için kurban etmeye kalkışmıştır. Ancak orada ince bir çizgi vardır. Kurban ettiği, İsmail değil nefsiydi. O nedenle, bu bir cinayet yeltenmesi değil, bir arınmaydı. Çünkü, İsmail’e yıllar sonra kavuşmuş, evlat özlemini gidermişti. Onu canından çok seviyordu. Sevdiğin şeylerden vazgeçersen, o zaman sadece Allah’a ulaşırsın. Bu, bir arınmadır. Kurban Bayramı da, bunu temsil eder. İnsanın orada kestiği hayvan değil, nefsidir. Ondan dolayı akıtılan kan kutsaldır.

Kurbanlık hayvanlar da ölmeye seve seve giderler. Kutsal bir görevi yerine getirerek ahirette yer edinmek isterler çünkü.

Nefis, hep kötülüğü emreder. Kurban da bir arınmadır. Temizlenmedir. İnsan kanla negatif enerjiyi atar. Hacamat dediğimiz olay da böyle bir tedavidir. Kurbanlık hayvanlar da nefsi temsil eder. Hayvanın kanını akıtarak kedi nefsini temizler. Kan nefistir. Nefis de can… Canını veren insan nefsini de öldürmüş olur. Ölmeden önce ölmenin yoludur kurban ibadeti.

Bu nedenle, bayram olmuştur. Nefsinden arınan insan daha temiz ve pak olur. Bayram, kutlanası bir şeydir. Arınmak, temizlenmek neden kutlanılmasın ki? İnsan daha huzurlu hisseder kendini. Ağır yükünden kurtulur.

Her kültürde bayramlar, mutlu olunan günlerdir. Türk kültüründe de bayramlar, şen ve huzurlu geçer. Ziyaretler yapılır, gezilir, tozulur. Tatlılar yenir. Çocuklara harçlık verilir. Çocuklar için en mutlu anılardandır bayramlar bu yüzden.

Kurban bayramı da, kahvaltıda kavurma yemekle başlar ve huzurlu bir hava estirir. Nefsinden arınan insan, bayramla birlikte neşe dolar ve etrafına neşe saçar.

Bayramla birlikte insan çocukluğuna döner ve çocuk gibi sevinir. Heyecana kapılır, yüzü gülümser hale bürünür.

Herkes gibi, fakir aileler de sevinir bayramda. Kendilerine dağıtılan etlerle karınlarını doyururlar bir güzel.

Kısacası, bayram hele Kurban Bayramı mutluluk günleridir herkes için. Hızır ve İlyas’ın buluşması gibi etraf yeşillenir ve güzelliklerle dolar. Kurban Bayramınızı tebrik ederim, efendim.

The post KURBAN BAYRAMI ÜZERİNE appeared first on Sanat Duvarı.

Dünyaya gelmek için ilk adım anne karnında atılır. Çocuk annenin karnına sığınır, gelişir ve büyür. Yeterli olgunluğa geldikten sonra, dünyayı keşfetme ihtiyacı hisseder ve anne rahminden dünyaya gelir. Annenin yanında ilk nefesini alır. Aldığı ilk besin, anne sütüdür. Kokladığı ilk ten annedir. Anne kucağında gözlerini açar. İlk öğrendiği sözcük, “anne”dir. Anneden öğrendikleriyle dünyayı tanımaya başlar. Anneyi taklit ederek oyunlarını kurar. Anne kucağı en çok aradığı yerdir. Uyandığı zaman ilk anneye seslenir. Anneyle büyür, anneyle ilk bilgilerini alır. Sıkıldığı zaman sorunlarını anneye anlatır. Annesinin kızması dünyanın en kötü olayıdır. Anneyle sıkıntılarını atar, anneye sarıldıkça mutlu olur. Bu dünyanın süsü çocuk için anne bir sığınak yeridir.

Anne’siz bir insan için hayat daha zordur. Hep annenin özlemiyle yanar tutuşur. Geceleri rüyasında anne diye sayıklar. Anne’sizlik, hep bir özlemdir çocuk için. Bir kayıptır. Hep aklının bir köşesinde anne ihtiyacı belirir ve onu kaplar. Anne’sizlik çok zordur bir çocuk için.

Bir çocuk için anneyle geçirdiği anlar en güzel anılardır belki de. Anne’siz ise, zorlu kış gecelerine benzer. Bir çocuk için anne neyse diğer varlıklar için de öyledir. Kuşlar, ilk uçmayı anneden öğrenirler. Kanguru, annenin kesesine sığınır. Aslanlar, avlanmayı annelerinden öğrenirler. İnsanoğlu için öğrenilen ilk sözcük de “anne”dir. Çocuk, birçok ilk defa anneden alır, ondan öğrenir. Onu gözlemler. Onu gözleyerek dünyayı öğrenir.

Anne bu nedenle çok önemlidir eğitim için. Çocuk, ilk eğitimini anneden alır. Anne, onun için ilk öğretmendir. Dilini, dinini, kültürünü, konuşmasını, oturmasını kalkmasını hep anneden öğrenir. Daha öğretmenler dünyasına girer çocuğun. Yeni yeni bilgiler edinmeye başlar, yeni yeni gözlemler edinir. Ama bilgileri ilk öğrendiği mecra annedir. Düşünce, anne ile oluşur. Anne ile fikirler ilk meyvesini oluşturmaya başlar. Anne, önemli bir unsurdur insanoğlu için. Anne, bir çocuk için dünyaya ilk adımların atılmasını sağlayan bir oluşum merkezidir. Biyolojik olarak ilk defa anne karnında gelişirken, düşünce ve yaşantı olarak anne yanında gelişir.

Anne bu nedenle çok önemlidir. Bir insanın oluşumunu tamamlaması için anne önemli bir yer tutar. Annelerin yetiştirilmesi bundan dolayı çok önemlidir. Çünkü bu dünyayı anneler kuracak.

The post Kısaca Anne appeared first on Sanat Duvarı.

Şarkılar olmasa ruh yorulur çalışmaktan. Sanatla insan dinlenir, yeni bir yol çizer kendine. Bu yollar düş olur, aşk olur, girer gönüllere. Gönlün bir ihtiyacıdır sanat. Ruhun var olması gereken ateşidir. Şarkılar da sanatın bir dalıdır. İnsan müzikle ruhunu dinlendirir. Müzik, aşktır, yoldur. Yollar sabır ister., ruh ister. Müzikle ruh esas dünyasına kavuşur. Müzik herkese hitap eder. Sanatta herkes kendinden bir şeyler bulur. Sanat aşktır. Aşk ise sanatın kendi bulunan bir özelliğidir.

Gönülden gönle kalp vardır. Sanat bunu başarır. Buluşturur insan kalplerini. Aynı sanat dalıyla uğraşan kişiler arasında gönül bağı oluşur. Kalpler huzur bulur. Sanat her zaman faydalıdır. Sanatla ilgilenen insan kendine ışık bulur. Sanatsız toplum can damarların kaybeder. Sanatla toplum aydınlanır. Kendinde ışık bulur. Sanatla çizilir yollar. Sanatla güler gönüller.

Acıyı, sancıyı anlatan sanat da insanı yeniler. Sanatın kendisi insan yenileyen bir varlıktır. Sanatla kendine yol bulur insan. Sanat herkesin içindeki aşkı bulup çıkarır meydana. Aşk ruha özgüdür. Ruhla var olur. Yaşama aşkı da insanın içindeki aşk figürünün parçasıdır. Aşk ile kendine yol gönüller. Kalpler birleşir güzel birer duygu olur, yansır sanatın dallarına tutunur.

Sanat öyle bir şeydir ki, insanı güzelleştirir. Bambaşka bir insana dönüştürür. Kalbi anlatan en güzel şey sanattır. Sanatla ortaya çıkar gönüller. Sanat bir insanı insan kılar, ona yol gösterir.

Sanatsız toplumda insan yalnız ve kör, sağır, dilsiz kalır. Sanatla insan kendini anlatır. Sanat bir insanı insan kılan en güzel varlıktır. İnsan, insan olduğunun farkında olduğunda kendini yansıtır. İnsan olmak insanı mutlu eden bir şeydir. İnsan olmak kendi içindeki ışığı fark etmek demektir. Sanat da insana insan olduğunu öğretir.

Müzik de öyle. İnsanın aşkını, acılarını, sevinçlerini anlatan sanat dalı olarak insanı en güzel şekilde yansıtır. Müzikle ilgilenmek insanı tamir eder, hayata daha farklı gözle bakılmasını sağlar. Müzik insanı iyileştirir. Bambaşka yapar. Sanatın her dalı böyledir. İnsanı, insan olduğu için sevmektir sanat.  Sanat insanı anlatmaktır. Bu nedenle sanat insan oldukça var olacaktır.

Sanatın her dalında insan kendine yer bulur. İnsan oldukça var olacak ve sanat eserleri insanı insan olarak anlatacaktır. Sanatsız toplum can damarlarını yitirir.

The post İnsanı Anlatmak appeared first on Sanat Duvarı.

Üç nokta çok şey anlatır. Evet, anlatır da kime diye soracaksınız. Bu sorunun cevabı ise yine üç noktada gizlidir. Üç mühim nokta da. Bunlar; el, dil ve bel… bu üçünü bir araya getiren yine üç nokta… yani ‘edeb’. Üç nokta edeptir. Ve üç noktayı yalnız edepli olanlar anlar. Vesselam…

The post ÜÇ NOKTA… appeared first on Sanat Duvarı.

Araştırmacı yazar Mehmet Mazak, Osmanlı’da suyun başlı başına bir kültür oluşturduğuna dikkat çekiyor. Nitekim günümüze kadar ulaşan su yolları haritaları, sarnıçlar, çeşmeler, envai çeşit maşrapa ve ibrikler bu fikri yansıtıyor. ‘Su tiryakileri’ denen grup ise su kültürünün en renkli öğelerinden.
Mazak’ın verdiği bilgiye göre 1900’lü yıllarda İstanbul’da cadde ve köşe başlarındaki sucu dükkânlarında bardakla memba kaynak suları satılır. Atlı sakalar aracılığıyla membalardan taşınan tatlı sular müşterilere sunulur. Uzak memleketlerden kervanlar, gemilerle getirilen suların tiryakileri de vardır. Tattıkları suyun hangi kaynağa, hangi memlekete ait olduğunu hemen anlayan su gurmeleri, satıcıların en gözde müşterileridir.
Tadındaki farklılıktan dolayı kaynak sularının fiyatı o dönemde de aynı değildir. Mesela Kırkçeşme, Halkalı, Taksim sularının bardağı 5, Kayışdağı, Çamlıca, Taşdelen, Karakulak sularının bardağı ise 10 paradan satılır. İstanbul suları sadece tiryakileri cezbetmez. Şehre yolu düşen yabancıların da dikkatini çeker. Ünlü Fransız yazar ve şair Gerard De Nerval’in yolu 1843’te İstanbul’a düşer. Nerval bu seyahatinden sonra yazdığı eserinde su tiryakilerine şöyle yer verir: “Bu memlekette alkollü içkiler açıkça satılmadığı için tuhaf bir endüstri kurulmuş: Ölçü ile bardak su satanların endüstrisi! Bu tuhaf su evlerinde uzun uzun tezgâhlar var ve bu tezgâhların üzeri de çeşit çeşit şişelerle dolu. Her şişede az çok aranan bir su var. İstanbul’a içme suyu Valens Boruları (Bozdoğan Kemeri’nden geçen su yolu) ile gelir. Tatlı suyun nadir ve kıymetli oluşu yüzünden İstanbul’da bir ‘Su İçiciler Ekolü’ meydana gelmiştir. Bunlar seçip içtikleri suyun tiryakisi olmuşlardır. Su içim evlerinde muhtelif memleketlerden gelmiş ve muhtelif yıllara ait sular bulunur. Sucu dükkânlarındaki en makbulü Nil suyudur, Fırat suyu biraz yeşil ve sarımtıraktır; zayıf ve gevşek tabiatlılar için tavsiye edilir. Tuna suyunu ise daha çok enerjik kimseler tercih ediyor. Suları yıllara göre de ayırıyorlar.”

Suları eve dağıtan ‘taşıyıcılar birliği’
Eski İstanbul yaşantısının en bilindik simalarından biri de sakalardı. Saka veya asıl adıyla ‘sakka’, ‘su veren, su taşıyan kişi’ anlamına gelir. Bağlı oldukları saka loncası 15. yüzyılda İstanbul’da kurulur. Sakalar hayrat olarak yaptırılan çeşmelerden ya da sebillerden aldıkları suları evlere dağıtan taşıyıcılar birliği olarak iş görür. İsteyen herkes bu mesleği yapamaz. Çünkü sakanın çeşmeden su alma imtiyazı senede bağlıdır. Bu senet alınıp satılabildiği gibi varislere de intikal edebilir.

Locaya bağlanan su taşıyıcısı, 45-50 litrelik kırbasını yüklenir. Tulumbalarını deri bir kayışla omzuna asar ve ciğerlerini rutubetten korumak için kırbanın altına deri yelek giyer. Suyunu yüklendiği gibi mahallesine doğru yol alır. Her mahallenin sakası da ayrıdır. Zamanla müşteri ve su taşıyıcı arasında belli bir güven ilişkisi oluşur. Ancak yine de saka eve alınmaz. Ya dışarıya kova konur ya da evlerin sokağa bakan cephesine ‘saka deliği’ denilen taştan küçük bir teknecik yerleştirilir. Sakaların, bu tekneye boşalttığı su, borularla küplere dolar. Saka deliği geleneği, ev hayatının mahremiyetine duyulan saygıyı da gösterir.
Şehirde önemli bir iş gören sakaların bunu kötüye kullandığı da olur. Hayrat olan çeşme ve sebilleri kendi malı gibi görüp buradan su almak isteyenleri cebren uzaklaştırırlar. Ancak devlet önlem almakta gecikmez ve sakaların su alamayacağı çeşmeleri belirler. Örneğin Kasımpaşa’daki Kaptan Gazi Hasan Paşa Çeşmesi’nde açık bir biçimde “Ber mucib-i vakfiye bu çeşmede saka çalışmayacakdır.” şartı konulur.
19. ve erken 20. yüzyılda İstanbul’da su sıkıntısı büyük boyutlara ulaşır. Sakalar bu durumdan yararlanmaya çalışır. Yaşananlar dönemin gazetelerine şöyle yansır: “Malumdur ki yaz gelip İstanbul ve bilâd-ı sâire ahâlisi yine su derdine düştü. Lehülhamd yağmurların kesret-i nüzûlü bu dâhiyeyi def’e kâfi görünür ise de bazı taraflardaki sakaların hâli de az endişe ve rahatsızlığa mucip olmuyor. Çünkü sakalar birtakım çeşmeleri kendi menafine hasredip oradan su almağa gelen bazı aceze-i nisvan ve etfâli ya fena muamele ile defediyorlar veyahut su yolcular gibi çeşmelerin suyunu kesiyorlar.”

Terkos sularının evlere abonelikle bağlandığı, memba sularının ‘hamidiye suları’ olarak İstanbul’a getirildiği Sultan II. Abdülhamit döneminden (1876-1909) itibaren sakalar da yavaş yavaş anlamını yitirir. 19. yüzyılın sonlarından itibaren işlevlerini tamamen kaybetmeye başlayan su taşıyıcıları, yine de İstanbul’un bazı semtlerinde 1950’li yıllara kadar faaliyetlerini sürdürür. Günümüzde pek çok şehirde sağlıklı olmadığı için evlerdeki çeşmelerden su içilemiyor. Hal böyle olunca insanlar çareyi damacana ile satılan kaynak sularına para vermekte buluyor. Bir telefonla kapılarımıza damacana suyu taşıyan sucular da aslında saka görevi üstleniyor.

The post İstanbul’daki Su Tiryakileri appeared first on Sanat Duvarı.

The post Kendini Kendinden Doğurmak appeared first on Sanat Duvarı.

VİP Turizm, Sakarya’ya gidenlerin en çok bildiği firma olduğu için es geçmedim. Alternatif olarak Metro, Buzlu gibi firmaları da tercih edebilirsiniz. Farklı şehirlerden gelecekseniz de farklı firmalar üzerinden gidebilirsiniz. Kendi aracınız var ise de, yolculuk size bi’ GPS kadar uzaklıkta olacak.

SAKARYA NEHRİ

Şehrin en önemli sembolü, uğruna Üstad Necip Fazıl Kısakürek’in ” Sakarya Türküsü” şiirini yazdığı Sakarya Nehri’dir. ” İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya; Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya” O, kıvrım kıvrım akarken adeta insan ile nehir arasında bir bağ kurar. İnsana kim olduğunu, ne olduğunu hatırlatır. Sakarya Nehri, Sakarya’nın Karasu ilçesinden denize dökülür.

DEPREM MÜZESİ

Adapazarı’nın derin yarasının deprem olduğundan bahsetmiştim. Ona istinaden merkeze “Deprem Müzesi” yapılmış. Yaptığım araştırmaya göre, müzenin yapım çalışmalarına 2000 yılında başlanmış. 4 yıllık bir sürede tamamlanan müze, 2004 yılından bu yana şehirde deprem olgusunu oluşturmak amacı taşıyor. Müzede şehrin depremden öncesine ve sonrasına ait fotoğraflarına da yer verilmiş.

KENT MEYDANI

Adapazarı’na gittiğimde şehrin göbeğinde Kent Meydanı karşıladı beni. Tabii ilk gittiğimde oranın tarihini bilmiyordum. Öğrendiğim kadarıyla 17 Ağustos depremi öncesinde Sakarya Valiliği’nin bulunduğu alan, deprem sonrasında Sakarya’nın sembol meydanı olarak şehre kazandırılmış. Sakarya Kent Meydanı mitinglerin ve konserlerin yapıldığı, kuruluşundan bu yana ramazan etkinliklerine ev sahipliği yapan bir alan haline gelmiş.

GAR MEYDANI

Adapazarı’nda bir sembol haline gelen diğer bir meydan da ” Gar Meydanı” dır. Şehrin nefes aldığı meydanlardan biri haline gelen Gar Meydanı, Sakarya Emniyet Müdürlüğü ve Adapazarı Ticaret ve Sanayi Odasının yıkılan binalarının yerlerine inşa edilmiştir. Şehir içi araçlardan ineceğiniz zaman ” Durakta inebilir miyim?” demenize gerek yok. Çünkü dolmuş şoförü abilerimize “Garda” derseniz konuyu hemen kavrayacaklar ve sizi gar durağında indireceklerdir.

ÇARK CADDESİ

Adapazarı’na gitmiş, gezmiş olan herkesin aklında hatırı sayılır bir yer kaplayan en önemli sosyalleşme alanı Çark Caddesidir. Şehrin en güzide mekanıdır. Cadde trafiğe kapalı olduğundan akşamları canlı müzik yapan yerler, kafeler ve alışveriş için mağazalar vardır. Sakarya’da yaşayan gencinden yaşlısına herkesin uğrak mekanıdır.

KENT PARK

Adapazarı’nda büyük bir araziye kurulmuş, içerisinde değirmeni, göleti olan yemyeşil bir park. Gölette deniz bisikleti keyfini tadacağınız, yeşilliğinde bisiklet sürebileceğiniz en önemlisi de derin bir nefes alacağınız güzel bir alan. İster sabah yürüyüşü, ister akşam yürüyüşü günün hangi saatini seçersen o saati güzeldir. Kent Park da sevdiğim mekanlar arasında yer almayı başarmıştır.

POYRAZLAR GÖLÜ

Sakarya’da her yer yeşillik. Yeşil alandan bol bir şey yok. Bundan sebeple göl, park, orman gibi mesire alanları oldukça fazla. Bu güzel alanlardan en sevdiğimi anlatacağım sizlere. Huzurlu bir zaman geçirmek isteyen herkesin gitmesi gereken bir piknik alanından bahsediyorum. O güzelim yer Poyrazlar Gölü. Adapazarı’na 10 km uzaklıkta bir yer. Şehir merkezine yakın olmasından dolayı şehre gelen birçok kişi tarafından hafta sonunu huzur dolu geçirmek amacıyla keşfedilir. Sakinliğiyle sizi cezbedecek ve hemen oracıkta zaman dursun isteyeceksiniz. Gölün dibi bataklık olduğundan dolayı gölde yüzmek yasak. Ancak deniz bisikleti turu yapabilir, keyifli zaman geçirebilirsiniz.

 SAPANCA GÖLÜ

Yaşadığım süre boyunca sık sık gittiğim, Tekirdağ’ın özlemini biraz olsun dindiren tek yer Sapanca Gölü. Sakarya’nın Sapanca ilçesinde bulunan göl, yaz-kış seyahat eden kişilerin uğrak yerlerinden biri. Sapanca Gölüne dair bir dip not da kaynağını dağlardan gelen kar suyundan aldığına dair. Sahil kısmında lokantalar, çay bahçeleri ve yazlık evler mevcut. Şehir hayatının stresinden uzaklaşmak için coğrafi güzelliklerinden sadece bir tanesi olan Sapanca Gölü’nü ziyaret etmenizi tavsiye ederim. Ayrıca Adapazarı merkezden otobüs ile ulaşım sağlayabilirsiniz.

SERDİVAN

Sakarya’ ya bağlı olan Serdivan ilçesinin nüfusunun çoğunluğunu göçmenler oluşturur. Esentepe’de yer alan Sakarya Üniversitesi’nin büyük bir yükünü üstlenir aslında. Üniversiteye yakın gidiş güzergahında olan ilçe de genel itibariyle öğrenciler de ikamet eder. Bi’ nevi öğrencilerin mekanıdır. Öğrenci yurtları, kafeler, lokantalar gibi yerler vardır. Genellikle öğrenciler Serdivan’da vakit geçirir.

The post Sakarya Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.

İnsan, hem fiziksel hem de ruhsal bir varlıktır. Bu cümlenin ikinci kısmını keşfedip kabul ettiğiniz anda hayatınız yeni baştan yapılanmaya mahkum olacaktır. Bu inşa, başlarda boğucu bir tavır sergilese de zaman içinde elimizde tutacağımız en kıymetli hazine haline gelecektir. Duygularla yaşamak ya da maneviyat. Dünyanın güzelliklerini bize gösterecek olan kapının anahtarıdır bu saydıklarım. Olağanüstü bir kudretle, yaşadığımız hayatı ayaklarımız altına alıp, kontrol ve denge kavramlarına tam anlamıyla sahip olmamızı sağlayacak olandır, bir daha asla vazgeçilmeyecek gerçek sevdadır. Günümüz dünyasında nefes aldığımız şu güzel hayatlarımız, keyif aldığımız yaşantılarımız aslında o kadar da parlak birer görüntüye sahip değiller. Bu asla acımasız bir yazı değil, ama gerçekten kendimizi tanımaya başlarsak, hayatlarımızın gerçek birer görüntü değil yansıma olduğunu anlıyoruz. Bizler, gerçeğe değil bir yanılgıya aşığız, maalesef pedallarımızı boşuna çeviriyoruz. Çünkü, insanlığın çok büyük bir bölümü, ana unsur olan fiziksellik ve duygusallık kavramlarının yalnızca bir tanesini kabul etmektedir. Oysa ki, şu dünyadaki birçok konuda asıl önemli olan dengeyi koruyabilmektir. İnsanlar, fizikselliği benimseyip, duygusallığı hiçe sayıyorlar, bu ne büyük bir kayıptır.. 

Bizler, ‘insan’ kavramını tamamlayabilmek için maneviyata yönelmek zorundayız. Benliğini unutan insanların yaşadığı ve aslında yaşayamadığı bu dünyanın öncüleri olamayız. Daha önce bilmediğimiz bir müzik grubunu, sevdiğimiz aktörlerin daha önce izlemediğimiz filmlerini bile büyük bir aşkla keşfederken, kendimizi unutuyor olmamız kabul edilemez. Öyle bir hançer batırıyoruz ki kalbimize, kan kaybı şöyle bir dursun, bizler asıl enerjimizi aldığımız ‘can’ kaybından ölüyoruz. 

Sahi bu insanlar gerçek anlamda yaşadıklarını mı düşünüyorlar? Nefes almak öyle basit bir şey değil, haydi hemen şimdi bir test yapalım. Şu an ne yapıyorsun diye sorsam, bu yazıyı okuyorum diyeceksin ya da boğazından ağır ağır süzülen kahvenin tadı aklına gelecek. Hayır, senin şu anda yaptığın

en temel şey nefes almak. En büyük ihtiyacımız olan nefesimizi bile unutabiliyorsak, bu dünyada “tam anlamıyla” yaşamıyoruz demektir. 

Günlük hayatın telaşından nefes aldığımız gerçeğini bile fark edemiyoruz, çünkü belleğimiz yanılgılarla dolu şeylerden ibaret. Tam anlamıyla yapılacak olan bir temizlik, her nefeste daha çok yaşamı dolduracak içimize, bize hakikaten yaşadığımızı hissettirecek. İşte bunun bir tek yolu var, bugüne kadar özenle üzerine titrediğimiz fiziğimiz gibi ruhumuzu da tanımak, bir bebek gibi şefkat göstermek. Ruhunu tanıdığın andan itibaren, aynaya baktığında artık yüzünü değil gerçek olan seni göreceksin, şu et ve kemiğinin içersinde görünmez olmuş asıl seni bulacaksın.. 

Dünyada insanlık başladığından beri yalan ve sahneleri hep devam etti. Bugün ben televizyonu açtığımda, kocaman insanlar bugün ne giysem diye program yapıyorlar. Tuhaf buluyorum o insanları ben, moda diye bir şey olabilir mi ya? Günümüzde insanların %80i aynı şeyleri giyiyorlar. Dış görünüş, fizikalite.. O kadar ön planda ki.. İnsan, fikirleriyle duygularıyla ve karakteriyle anlam kazanır. Ruhumuzun içinde barındığı şu bedenlerimiz, çıktığımız yolda bizlere aracı olanlardır yalnızca. Dünyaya geldiğimizde biz seçmedik yüzlerimizi, burnumuz şöyle dudaklarımız böyle olsun diye bir takım seçimler sunulmadı bizlere.

Bizim bedenimiz sadece dış görünüş, sadece bir durak. Karakterlerimizdir bakım yapmamız gereken. Farklı bir surette gelebilirdik dünyaya, ama böyle bulduk kendimizi. Bunu değiştiremeyiz ve kimsenin beğenisine göre değişemez bu görüntü. Ama duygularımız, değer yargılarımız öyle mi, karakterlerimiz öyle mi? Onları ister kötülüğe çeviririz istersek iyiliğe. Kendimize kademe atlatmak bizim elimizde, ama yüzümüze değil.

Anlıyor musun benim felsefemi? 

Modern dünyada işler o kadar ters gidiyor ki. Bugün üstün başın güzelse saygı görüyorsun, beğeniliyorsun. İnsanlar, dediğim gibi kendi kutsiyetlerinin farkına varamayarak ve unutarak birer yanılgıya dönüştüler. Eğer ben saygıyı, kıyafetim ya da bir kağıt parçası için göreceksem, görmeyeyim gerek yok. Bu yüzdendir şimdi toplumda arka sıralarda olmayı tercih edişlerim. Çünkü ön saflar bu “yanılgılarla” dolu, onlar arasında nefes alamıyorum ben, boğuyorlar insanı.. Bizleri duyarsız yığınlara ve birer kadavraya dönüştüren şeyler, içimize çektiğimiz bu sahte nefesler, kirlilikler. Bedenimiz bizim bir parçamız evet, ama asla her şeyimiz değil. O meşhur dağın görünmeyen yüzünde heybetli bir şekilde duruyor ruhlarımız.

Gerçekten hislere yaşamaya, duygularla savaşmaya kaç insanın cesareti var?

 Cesaretimiz yok, çünkü basit olgulara esaretimiz devam ediyor. Bizleri çevrelemiş parmaklıklar var, göze hoş gelen ama aslında çok çirkin olay şeyler bunlar. Asıl güzel olan ve korumamız gereken değerler en derinlerimizde. Aşk, sevgi, vicdan veya bir tutam yalnızlık gibi kavramları kim parmağıyla gösterebilir ki? Ama onlar olmadan yapamayız biz. Bizim temel ihtiyacımız manevi duygular, bizi gerçek insanlık makamına ulaştıracak hazine onlar. Bizler, okyanuslar yerine bir kaşık suyu tercih ediyoruz, ve sonunda ne olursa olsun o bir kaşık suda boğulmaya mecburuz..

Aslında fizik ve ruh kavramları birçok farklı konuda karşımıza çıkıyor yaşadığımız hayatlarda. Mesela insanlık, bugüne kadar hep savaşmayı tercih etmiştir. Kırıp dökmeyi ve ucuz güç gösterilerini birer övünç kaynağı olarak algılamıştır. Oysa ki doğadaki birçok hayvan bizlerden daha güçlüler, bizonlar gelip de şehirleri istila etmiyorlar. Hayvanların dahi yapmadıklarını bizler kendi dünyamıza uyguluyoruz. Hayvanlardaki olmayan akıl, bizim boş yere çalışan akıllarımızı alt edebilse keşke.. Bedenin fiziksel eylemleri ne zaman bitecek? Az geliyor sanırım dünyaya bunca kan gölü, karmaşa. Bizler artık, birbirimizle savaşmayı değil tokalaşmayı öğrenmeliyiz. Bizler karanlıktan korkarız, tedirgin oluruz. Kaç kişi loş bir mum ışığının gölgesinde kendisini dinleme zevkine erişmiştir? Kaç insan, karanlık ve sessizliğin büyüleyici atmosferinde karşılaştığı olayları masaya yatırabilmiştir? Bizlere dayatılan ihtiyaç görünümündeki lüksler, dev bir bataklığa girmemize sebep oluyorlar. Hayatımıza yön vermesi gereken iç dünyamızken, dış dünyadaki aldatıcı ambalajlara takılıp kalıyoruz. Hamburger ve pizzacı numaralarını ezbere bilirken, çorbaya kaç bardak su katılacağı konusunda yeni doğmuş ceylan yavrusu kadar çaresiziz. Dev marketlerde saatlerce gezinirken, kaçımız toprağa domates ekmeyi biliyor ki? Demek istediğim, çoğu fiziksel konu insanı hazırcılığa alıştırır. Bir kadının güzelliğine, teninin yumuşaklığına aşık olmak kolaydır fakat dokunmadan sevgiyi besleyip büyütebilmek öyle kolay lokma değildir. 

 Bir hayal edelim beraber, çok zor değil. Hava karardı ve evinize geldiniz. Fokurdayan suyun nameleri eşliğinde kahvenizi yaptıktan sonra ağır adımlarla odanıza ilerlediniz. Perdenin ayak uçlarında hoş bir esinti var, gözlerinizin ışığını kapatıp duygularınız ışığı olan bir mum yakıveriyorsunuz sessizce. Günlük hayatın telaşları geliyor aklınıza, bir sürü iç içe geçmiş ses ve görüntü oluşuyor zihninizde. Arkadaşlarınız, aileniz ve hatta karşı apartmanda oturan Sebahat teyze bile.. Hepsinden sıyrılmayı deneyin. Sesler, renkler, otobüsler, yollar, duraklar, insanlar, hepsinden sıyrılın. Bir süre sonra fark edeceksiniz ki, size bir şeyler anlatmak isteyen birisi var. Tam da kalbinizde, göğüs kafesinizin yamacında. Duygularınıza merhaba diyeceksiniz o anda. Senelerdir bıkmadan size sizi anlatıyor o içerde bir yerlerde. Ama siz bu zamana kadar hiç kapatamadınız ki televizyonunuzun sesini, susturamadınız bakkal Rıfkı amcanın bozuk para tıngırtılarını. Sürekli yanlış adreslerde yordunuz kendini, bütün sorularının cevabı onun dudaklarında.. Öyle bir mekanizma düşün ki, bıkmak usanmak bilmeden size bir şeyler katmaya çalışan. Basın düğmesine o anlatsın, bir daha dokunun saatlerce sizi dinlesin. Dünyadaki en büyük kaçış, insanlığın kendi ruhundan kaçmasıdır, kovalayan olsa içim yanmayacak..

Bir kez olsun denemeniz gerekiyor bu dediklerimi, bir kez olsun yaşadığınızı hakikaten hissetmeniz gerekiyor..

Ne mutluluktan kaçın ne de acıdan. Bizim hayat havuzlarımızın daima iki tıpası vardır, mutluluk dolarken acının, acılar akarken mutluluğun tıpası kapalıdır. Eğer birinden birini reddedersek, hiçbir şey biriktiremeyiz. Mutluluğun değerini, acı zamanlarının hatıraları sayesinde bilebiliyoruz. Acının bizlere sunduğu psikolojiyi de çocuksu mutluluklar hafiflletemiyor. Beyaz, içine bütün renkleri toplamıştır ama kendisini en iyi siyahta gösterir. Bu hayat bir denge işidir.

Doğarken bile ilk yaptığımız şey ağlamak bu dünyada, şimdilerde bu sahte gülüşlerde kayboluşlar niye? Ağlamanız gerekiyorsa ağlayın, gülmeniz gerekirse gülün. Her ne yapıyorsanız gerçekçi olun ve kendi sesinize kulak verin. Duygularımızdan kaçtığımız ve rol yaptığımız sürece, bu dünyada sadece bir karakter olarak kalacağız. Ama kendimizi dinlersek, kendimizi sıfırdan tanımaya başlayabilirsek, işte o zaman gerçek bir ‘insan’ olabiliriz.

 Demem odur ki, bedenimizde sıkışmış ruhumuza nefes aldıralım biraz, çünkü o da bize nefes aldıracak. Bırakalım yüzümüzdeki doğum izlerini, öldüğümüzde ruhumuzda belirecek lekeleri düşünelim. Eğer utanmamız gerekiyorsa, aynada baktıklarımızdan değil, içimizde hapis olan kendimizden utanalım.

 Dağıtalım yolu sevgiye açılan otobüsün biletlerini, yalanlarla değil de duygularımızla süsleyim gözlerimizi. Gözyaşı serpiştirelim yanaklarına ve hiç eksik etmeyelim dudaklarımızdaki alaycı kıvrımları.

Sadece yaşayalım,  gerçekten yaşalım.

 Bu söylediklerim insanları duyarsız topluluklara dönüştüren modern dünyaya küçük bir eleştiri idi. Ellerimizde telefonlar, tabletler, eğlence araçları birer ihtiyaç haline gelmişken, sokaklarda şöyle bir gözlem yapın lütfen. Hatta sokaklara bile gerek yok ilk önce kendi evinize bakmanız yeterli. Aileler bile duygularını paylaşmaktan çekinir hale geliyorlar. Herkes kendine göre bir uğraş bulmuş ve o eski dostluklar, kuvvetli bağlar birer birer yok oluyorlar günümüz dünyasında. İnsan, önce kendine değer vermeli. Dünyaya ne için geldiğinin, neleri göze alıp hangi rotaları izleyeceğinin farkına varmalı.

 Bu satırları ilk olarak kendi yüreğime yazdım. Duygularımın, düşüncelerime attığı sarsıcı bir tokatın sonucudur bu yazdıklarım. Tokat değil ama küçük bir kardeş ya da dost tavsiyesi olan bu yazdıklarımı önce aynı coğrafyayı paylaştığım hayatlara ve daha sonra yüreğinde değerli duygular taşıyan tüm güzel insanlara ithaf ediyorum.

 Bir gün sevgide, aşkta ve muhabbette buluşmak üzere…

The post Modern Zaman, Modern İnsan appeared first on Sanat Duvarı.

Daha sonra o kişiye duyduğumuz alışkanlık arkasında daha nicelerini getirmiştir. Ama en önemlisi hayatımız kendi kişiliğimizle bir olmaktan çıkmıştır ve bağlılığımız gitgide bizi bir başkasına dönüştürmüştür.Çünkü artık doğal hareketlerimiz yerini onun hoşlanacağı tavırlara bırakmıştır.Peki bu çok sevmekten mi? Yoksa güçsüzlüğümüzden mi? Buna kesin bir yanıt vermek zor fakat tek o kişiyle de kalmaz her gün tutunduklarımız: Akşam yemeğinden sonra içilen sigara kadar değerlisi yoktur. O her üzüldüğümüzde en yakınımız olur biz fark etmeden. Boş zamanımızı değerlendirmek için önümüzde ne varsa içeriz de içeriz bazen…Ama o an dışarıda hayat tüm güzelliğiyle devam ediyordur ve kimse sizin varlığınızdan haberdar değildir.Daha göstermeye cesaret edememişizdir çünkü kendimizi…Küçük bir çocuk gibi çekingen davranırız tüm olup bitenlere.Ya da bitiremediğimiz bilgisayar oyunları, önünden ayrılamadığımız televizyon, susmak bilmeyen ‘whatsapp’ gruplarımızı daha elimizden atamamışızdır. Düşünmeyiz bazı soruları,eleştirilmek hoşumuza da gitmez.Peki bugün yaptığımız hangi alışkanlığımız bizi bir tık daha ileriye taşıdı ? Yoksa yerinde saymak artık bizim için bir sorun olmaktan çıktı mı? Kontrol sende, bizde. Hepsini hayatımıza sokan da biziz, geri çıkartacak olan da..

Olsun tabi ! Daha güzelleri olsun ! En büyük alışkanlığımız mutlu yaşamak olsun ! En sevdiğimiz huyumuz hayal etmek olsun, düşünmek olsun, okumak olsun,ön yargısız bakış açımız olsun. Hayaller beklemede kalmadan amaca dönüşsün.Başkasının cesaretlendirmesini beklemeden bizi harekete geçiren, alışkanlıkların üstünde koca bir yüreğimiz olsun !

The post ALIŞKANLIK OLMUŞ appeared first on Sanat Duvarı.

İşte o anlarda karşısında duran kule… ne ihtişamlı görünür insanın gözlerine. Tarihin tozlu raflarından kaçıp insanın içine sığınmış gibi. Sahi bir kule ne kadar anlamlı gelebilir ki insana. Veya ne kadar anlamsız kalır birden. Bir bilmece içinde sorularla çevrelenmiş halet-i ruhiye… Hiç bilenle bilmeyen bir olur mu? Hiç bilse de dermanı olmayanla olanın hali ya? Birde, bin bir güçlükle yazılmış gönül yangınından nağme nağme süzülen gözyaşı değil de kelimeler bütünü olunca üstüne… kaçamak hallerle yolda yol alamamış yolunun yürek yangına bakın hele… Bir göl gibi biriktirelim mi bizde suyumuzu yoksa bir nehir gibi taşınıp asıl birikime mi gitsin suyumuz diye düşünüp durduk onca zaman… ve karar verildi. Biz, bir yağmur sonu çıktık yola o yolcuyla ve yağmurun enfes kokusunu içimize çekerken başladık bu kez yürümeye. Değişen bir şey olur mu bilmem ancak her yol başka bir hengâme başka bir macera. Ama nehir olamaya karar verdik biz ummana ulaşmaya çalışan… olabilir miyiz bilmem ama çıktık yola… çıktı bizde, gidişlerin olduğu ve dönüşlere fırsat verilmeyen yola… bir nehir olma hayali ile…

The post Bir Nehir Olma Hayali appeared first on Sanat Duvarı.

Hatta bazen o kadar çok istiyoruz ki; elimizde var olanı da, yanımızda konumlananı da görmezden gelip, yavaşça yitiriyoruz. Peki yitirdiğimizde ne mi oluyor?

İşte her şey o zaman kıymete biniyor. Ne yapmalı o zaman? Değer verdiklerimize, bizi kaybettikleri düşüncesini mi aşılamalı? Yoksa zamana bırakıp bekleyerek, daha derin yaralar mı almalı? Ya hiçbiri işe yaramazsa? Ya asla kıymet bilinmezse…

En büyük eksikliğimiz, açgözlülük değil. En büyük eksikliğimiz, anlayışsızlık. Durup iki dakika karşımdakinin ne dediğini, ne demek istediğini düşünmeye çalışırım. Sadece sağlıklı diyalog içinde olmak istediğimden değil. Bazen sadece yalnız, tek başıma durup tekrar düşündüğümde; o insanla empati kurabilmek adına. Belki sorun benim sorunum bile değildir ama yine de durup bir dinlemek gerek.

Başka bir nokta ise; kırmaktan keyif almak. Ani bir sinirle ağızdan çıkan lafların, kalplerimizde açtığı yaralar. Hatta bazen bunun cezası olarak başka kalplerde açmak ‘istediğiniz’ yaralar. Bunun cezası olmaz. Bunun cezası olursa da; sadece sana yapılanı başkasına yapmamak olur, olmalı.

Yeni nesil hastalığı; tamir etmemek, atmak. Yenisi alınıyor, yenisi bulunuyor. Bütün kaynaklar tüketiliyorsa, duygular da tüketilmeli. Geriye hiçbir şey bırakılmamalı. Senden sonra hiçbir şey hissetmemeli. Böyle mi?

Bence, hayatta ‘her şey’ denenmeli fakat ‘her şey’ denenmemeli. İkisi arasındaki fark anlamlandığında ve hayatın akışının içerisine dalabildiğinde mutlu olabileceğiz. Mutluluktan fazlası, belki de tatmin olabileceğiz. Her şeyi yitirmeden, her şey olabileceğiz…

The post HİÇ appeared first on Sanat Duvarı.

Platon’un dediğine göre eksik parçanı bulmaktır aşk. Eksik olan yanımız, aşık olunca tamamlanır. Kadın, erkeğin kaburga kemiğinden yaratılmıştır. Bu sebeple birbirini tamamlayan bir özellik gösterir. Her şey zıttıyla kaimdir. Her yaratılmış şeyin bir eşi vardır. İnsan eşini bulduğunda tamamlanır. Eşler, birbirini tamamlayıcı özellik gösterirler. Birinin yapamadığını diğeri tamamlar. Aşk böyledir. Aşık insan tamamlanmıştır. Bir yapbozda eksik parçanın bulunması gibidir.

Aşk, anlatılamaz bir varlıktır. Aşkı yaşamak, onu anlatılamaz kılmaktadır. Gerçekten aşık insan söylemekten utanır, çekinir. Ancak söylenmezse de anlaşılamaz. O nedenle, sevdiğimiz insana bunu sıkça söylemeli, gereğini yerine getirmeliyiz.

Sevgi, söyledikçe çoğalır, aşk ise söylenmedikçe can yakar. Aşkı kolay kolay söyleyemez insan. Söylediğinde de yüreği yandıkça yanar. Söylenmeyen aşk, canı yakar, kül eder.

Aşk, mecazi olduğunda can yakar, ancak ilahi olduğunda ise huzur verir. Aşk, en büyük sahibine verilmelidir. Ona karşı hissedilen aşk, insanı yücelttikçe yüceltir.  İnsanı geliştirdikçe geliştirir, olgun bir hale büründürür.

Aşk, mecazi olana değil de Allah’a olursa Hz. İbrahim ateşe atıldığında ateşin onu yakmaması gibi, insanı serin hale getirir. Aşk, Allah’a olduğunda insana güç verir. Aşk, bir güçtür. Bu manevi güç, maddi olandan daha da kuvvetlidir.

Aşk, Allah’la bütünleşirse, insanın önünde hiçbir şey engel olamaz. İlahi aşk ona öyle kuvvet verir ki, önünde dağlar dursa yine de engel olamaz.

Aşk, bir mertliktir. Aşık olan insan merttir, dürüsttür. Hissettiği gibi yaşayan insan yalan söylemez. Aşık insan mutludur da. İçi yanar, yine de mutludur. Aşk en büyük ilaçtır ona.

Aşıklık alameti, gözlerdedir. Gözlere değen güzellik, aşktır. Aşık insan gözlerini ayıramaz. Allah’a aşık insanın en büyük yükü gözyaşlarıdır. Allah korkusundan dolayı dökülen yaşlar birer inci gibidir.

Aşk, kalpleri birleştiren bir nur, bir düğüm gibidir. Ayrılmak istesen ayrılamazsın. Büyük bir büyüdür bu. Aşk, kalpleri birbirine bağlayan birer büyü gibidir.

Aşk, insanı olgunlaştırır. İnsana ulviyet kazandırır. İnsan aşkla büyür. Bitkilerin nasıl büyümek için suya ihtiyacı varsa, insanın da aşka ihtiyacı vardır.

Aşk, eksik parçayı bulmak gibidir. Arayan ancak bulanlardır.

The post AŞK NEDİR? appeared first on Sanat Duvarı.

1968’de babamın tayini çıktı, kasabaya taşındık. Kasabanın iki sinemasının birinin yanındaydı evimiz. Yıllarca sinemanın plaklarını dinledik. O evin yola bakan balkonu vardı ve ben o balkona okul çıkışları geldiğimde çıkardım. Hemen hergün karşı dükkanların önünde gördüğüm bir çocuk grubu vardı. Ellerindeki gazeteye dakikalarca bakıyorlardı. İçlerinden birini tanımıştım, bizim sınıftaydı. Ertesi gün merakımı alamadan ne yaptıklarını sordum. ‘Tarkan’ okuduklarını söyledi. Ben Tarkan’ın ne olduğunu bilmediğim için sordum arkadaşım anlattı. Tarkan, Türk kahramanıydı, kurdu vardı ve onun maceralarını her gün takip ediyorlardı. Aralarında para toplayıp Hürriyet gazetesi alıp Tarkan’ın maceralarını okuyorlardı. Babamın aldığı gazetede de başka bir Türk kahramanı ‘Malkoçoğlu’ vardı. Ben de her gün Malkoçoğlu’nu takip etmeye başladım. Malkoçoğlu yaralı yatmakta, yanında arkadaşı Ejder vardır. Çevrelerinde de kurtlar ateşin sönmesini beklemektedir.

Babam gazete değiştirdi. Renkli bol fotolu çizimli bir gazeteye geçmiştik. İçinde çizgi romanlar, fotoromanlar vardı. Bunların anonsları günler önceden başlar, sürmanşetten verilirdi. Kaan ve sonra da Karaoğlan’ı keşfettim. Bu arada 1001 roman kapaktan Tolga çizgi romanını yayınlıyordu. İçerde Sihirli Göz ve Coni Kugar favorilerimizdendi. Bir başka bol çizgi romanlı yayın Doğan Kardeş dergisiydi. Ağabeyimle birlikte haftalık olarak onu da almaya başladık. Orada Tarzan vardı. Müthişti.

Sonra bir gün müthiş bir şey oldu. Amcalardan biri boş bakkal dükkanının içini dışını çizgi romanlarla doldurdu. Çizgi romanlar dışarıdaki tezgahtan yola uzanıyordu. İstanbul’daki çizgi roman iade depolarından toplayabildiği kadar kitabı alıp kasabamıza getirmişti. Her gün tezgahın önüne gidip uzun uzun kitapların kapaklarına bakıyordum. Bir daha ömrümde öyle bir manzarayı hiçbir zaman görmedim.

Tommiks benzeri ranger Bil Kit, kızılderili düşmanı Kinova’da tezgahtaydı. Kasabanın tek gazeteye bayisine Amerikan çizimli Ringo dergisi gelmeye başladı. Western olarak bildiğimiz Teks Willer’den farklıydı. Arada bir ZıpZıp’ın eski sayılarına da rastlıyordum. Oradaki otomobil maceraları yoktu artık. Gazete bayı bir gün çalkalandı. Kalabalık bir grup haftalık yayına geçen Tarkan’ın ilk sayısını on dakika da bitirdi. Sonraki günlerde de Tarkan ilk yarım saate tükenir oldu.

Bu arada Milliyet Çocuk dergisi belirdi. Tamamı çizgi roman olmasa da ilgi çekici konular işleyen bu dergiyi de toplamaya başladım. Kara Murat yayındaydı ama pek ilgimi çekmiyordu. Derken Tay Yayınları ufukta belirdi. Zagor sıkı bir giriş yaptı. Tarzan ve kovboy karışımı bir karakteri çok beğendik. Yanındaki Çiko küçüklerin favorisiydi. Vampir macerası yayınında haftalık sayıları heyecanla bekler olduk. Ve Tom Braks geldi. Yan tipi Tonton köfte düşkünüydü. Bizlere köfteyi çok sevdirdi, onun gibi düzinelerce köfte yemeye çalışır olduk. Tommiks’teki Binbirsurat karakteri bizleri ters köşe etmeyi başardı. Hiç yakalanmıyordu. Aynı zamanda Karaoğlan’daki Camoka bazı abilerin idolü oldu.

Günlerden birgün bütün mahallenin çocukları küllük civarında oynamakla meşgulüz. Uzaktan sinemacının oğlunun sesi geldi. O tarafa baktık, elinde bir afiş, “Ahyaaaaaaak” diye bağırıyordu. Zagor’un sinema filminin afişiydi elinde tuttuğu şey. Biz de “Ahyaaaak” bağırtılarıyla afişin olduğu yere koştuk. Hepimiz o kadar heyecanlanmıştık ki anlatamam. Filmin oynayacağı günü iple çeker olduk. Ve büyük gün, Zagor filminin kartelası kasaba meydanına inmişti. Saat iki de sinemanın önünde kasabanın bütün çocukları yerlerini almıştı. İtiş kakış bilet almalar ve sinema salonuna yığılmalar. Ne salın, ne balkon, ne de sahnede oturacak yer vardı. Film başladı, Zagor’u oynayan Levent Çakır’ı görünce sinemada bir tazahürat koptu: “Zagor, Zagor” ve alkışlar ıslıklar hepsi Zagor içindi.

The post Çizgi Roman Tarihimden appeared first on Sanat Duvarı.

Ebemkuşağı misali sevdalar. Hayaller pamuk ipliğine bağlı. Ölümler basit Aşklar ucuz. Şair olsaydım da iki satır şiirim olsaydı. Yazsaydım doya doya. Siz eşittir ben diyebilseydim. Ama yok.Ne şairim ne yazar.      Ademoğlu ademim. Ama O gün gelirse eğer söyleyecek elbet olur iki çift lafım. Küçük Prens’te ki tilkiyim ben. Hem uzağım size hem yakınım. Bir varım bir yokum. Belki leylaklar arasında bir kurtçuğum. Ya da belki ben hiç yokum. En sevdiğim çiçek nergistir. Çayımı şekersiz içerim. En sevdiğim kitap Küçük Prens’tir. Evet evet her sabah sizin gibi acı bir kahve de içerim. Peki ya siz? İşte o gün gelirse eğer Yılan Hikâyesi’ndeki her şey çözülecek. Hepimiz bir olucaz. Fuzuli’nin Leyla’sı olup. Hayyam’dan bir rubai yahut Baki’nin bir neşriyatı olacağız. Aynı banklarda oturmuşuzdur belki. Belki aynı dolmuş direğine dokunmuşuzdur. Belki de aynı rüyada buluşup unutmuşuzdur birbirimizi.

O gün gelirse eğer hepimiz bir olacağız. Aynı pencereden bakacağız Dünya’ya. Süreyya’nın şiirlerini okuyacağız ıssız bir parkta. Soğuktan titrerken içimiz sıcak bir kahve içeceğiz. Hiç bilmediğimiz yollardan gidip kaybolacağız. Lades tutuşup oyunbozanlık yapacağız. Her şeyi bir kenara bırakıp sanki hepimiz hep berabermişiz gibi davranacağız.Ama o gün ne zaman gelecek bilmiyorum.

The post O GÜN GELİRSE EĞER appeared first on Sanat Duvarı.

Zorla koca bir kürenin içine atılmış gibi hissediyorum bu yüzden. Çünkü ben yaşamak için çalışan taraftanım. Bir evrene gönderildim, bana bir aile verildi ve ileride yaşam standartlarıma uygun bir iş bulmam gerek. Daha sonra doğacak çocuğuma da ve torunuma da aynı seçenekler verilecek. Belki de yıllarca bize önceden hiç sorulmamış ve bizim seçmediğimiz bir hayatı sırf bize verildi diye yaşayacağız. Sayısal loto gibi. Bir ömür bir şans oyunu. Hepimiz için bir ülke seçiliyor;kardeşler, arkadaşlar belirleniyor ve daha nice özellikler…Ama bir dakika, bazen bir kesimden farklı insan doğuyor. Şansıma bu hayat şartları çıktı demek yerine kurallarını belirleyen insanlar. Ne azimlilerdir ki onlar, başka insanların da hayatlarını değiştirirler. Sevgiyle hatırlanmak isterler. Her yaşadıkları anı hak etmişlerdir çünkü.

Bir de diğerleri var; hayatın akışına kapılıp kaybolanlar. Karşısındaki sonsuz zamanı gözünde büyütüp, yaşama devrelerini kapatanlar. Hayat fonksiyonları ölmüştür, kader rüzgarı onları savurur da savurur. Rüzgarın şiddetinden ölene kadar kurtulamazlar.Diğer insanlar için ne zehirlidirler ne de yaralı…Olsalar da olur, olmasalar da.

Farkında değilsiniz hala tüm bu yazdıklarımın. Bir de biz varız(!) Sabahtan beri insanları bölümlere ayıran ve hiçbir kalıba sığmayan bizler. Doğduğumuz anı bilmediğimiz gibi sonumuzu da kestiremeyen bizler. Ah be. Bir bilsem neler olacağını, şimdiden müdahale elimi uzatırdım. Ne kadar garip! Bir hafta sonrasının bile hava durumunu tahmin edebilirken on saniye sonra ne olacağını bilememek,karışamayacağımızı kabullenmek. Şu an etrafımızda gördüğümüz her şeye müdahale eden biz, zamanın tek salisesine bile dokunamayacağız. O halde karara varıp siz düşünün; en kıymetli zaman son geçirdiğiniz zaman ise, şu an yazımı okurken yaşamınızın son demini benimle harcıyorsunuz.Teşekkür ederim…

The post ZAMAN RÜZGARI appeared first on Sanat Duvarı.

Cüzdanımı sabah Çocuk Esirgeme Kurumundaki röportaj sırasında düşürdüğümü ve kendisinin bulduğunu buraya da hem onu vermek hem de hediyeler için bütün arkadaşları adına teşekkür etmeye geldiğini anlatmaya çalışıyordu. Boş gözlerle ona bakarken, küçük kızın elindeki cüzdanın benim olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı. Adının Ayşe olduğunu öğrendiğim küçük kız birden boynuma sarıldı ve cüzdanı bana uzatarak şöyle dedi: ”Sen bize 23 Nisan için bir sürü hediye getirdin, bu da benim sana hediyem. Düzenli biri olursan eşyaların kaybolmazmış. Annem ölmeden önce ben küçükken hep böyle söylerdi”  Bu sözler beni hem gülümsetmiş hem de canımı acıtmıştı… Her şeye rağmen Ayşe’nin içindeki iyilik ve sevgi benim içimde de geleceğe dair bir umudun filizlenmesine sebep olmuştu… Şunu bir kez daha anladım ki Dünya’yı çocukların içindeki bu masumiyet ve sevgi kurtaracaktı…

The post İçinizdeki Çocuğu Bulun appeared first on Sanat Duvarı.

The post SANAT KENDİSİ İÇİNDİR… appeared first on Sanat Duvarı.

The post Terk Edilmesi Muhtemel appeared first on Sanat Duvarı.

Küçüklüğümden beri Ankara’ya her gidişimizde babam, babannemle veya akrabaları ile farklı konuşurdu. Anlamaz veremezdim. Hızlı, değişik bir dildi konuştuğu. Daha sonraları arapça olduğunu öğrenmem ile Mardin’liyim/Diyarbakır’lıyım demeye başladım. Yavaş yavaş öğrendim ve çok sevdim kültürünü, yaşayışlarını, yemeklerini – kıyafetlerini, özellikle hızmalarını: (Kabul etmediğim töreleri hariç)

Orada doğmadım ama orada doğan birisi büyüttü beni. Sembusek yerken kendinden geçen, halay başı olmazsa olmaz, yolculuklarda türkü dinleyen, her renk puşi evinde barından, Diyarbakır hikayeleri sıkılmadan zevkle anlatan bir baba ile büyüdüm. İnsanın toprağını yansıtması, Diyarbakır evlerinin damından atlamasını büyük bir zevkle anlatması güzel bir şey…Benim böyle anılarım yok mesela. Olsaydı ama yok..

O zaman geçmişi silmemek gerek. Gelinen toprağı unutmamak gerek. Üzüntülerle, kırgınlıklarla, sevinçlerle o geçmişi kabullenmek gerek. Hatta yapabilirsek geçmişte yaşanan küskünleri bir telefonla bitirmek gerek..

Selam olsun her şehre her kültüre her yaşanmışlıklara…

The post Mardin’liyim… appeared first on Sanat Duvarı.

Çoğu katilin normal bir aileden gelmediğini biliyoruz, asıl suçlu onlar değil aslında.Onları doğurup insan gibi davranmayan aileleri…Peki onlar dediğimiz insanların öldürdüğü kişiler? Kabul mü etmeliyiz en başından beri aramızda kötülerin olduğunu? Konuşurken yüksek bir sandalyeye çıkıp yukarıdan seyrederiz tüm olup bitenleri,sonra aşağıya iner gördüklerimize bine bin katar anlatırız. Peki içimizdeki kötü? Yazının en başından beri başka insanları düşündük durduk…En yakın kötülüğün kendi içimizde olduğunu fark etmedik. Evet şu an bizimle ve bazen ağır basıyor, bazen basmıyor.Bazen kendi elimizde,bazen değil..Ah insanoğlu..Birkaç yıl önce asla yapmam dediği tüm şeyleri yapan insanoğlu…Kötülüğü yaptıktan sonra şeytan vesvese verdi diyen biz. Şeytan değildi ki o. Kendi kendimize düşünüp kendimizce bir karar alırız ve başkasına yüklemeye çalışırız, kötülük yapanları cezalandırırız sonra da tasarruf için genel af ilan ederiz. Kapalı kapılardan çıktığında biter mi ki zorlu yolculuk? Aslında en başından başlıyordur tüm imtihanlar,yeni doğmuş bir çocuk gibi. Karanlıktan aydınlığa geçiş yolunda elinden tutmak istemediğimiz insanlar kaybolup gidecektir biz yüksek sandalyelerimizde otururken.Yetişemeyeceğiz bize uzatılan ellere, çünkü inmek istemeyeceğiz o yüksek göklerden, mesafe uzayacak ve kaybedeceğiz birbirimizi…Kendimiz, bencilliğimiz ve kötü yanımız olacak sadece. Güzelim büyük sandalye…Ne de güzel hissettiriyor kendini daha iyi bir konumda görmek. Başkalarının yanlışlarını eleştirip, en büyük hatayı kendimizin yaptığını fark etmemek…

Devasa yerlerimiz sarsılmasın diye ayrılmadığımız o konumlar bir gün çok sessiz gelecek ve son zamanlarında kaybettiğine ağlayacak insan. İki kalp atıyor içimizde. Biri beyaz, biri siyah. Çocukken siyah kalp hiç atmaz, beyazı da susmaz. Sonra büyürüz ve kiminin içinde siyah kiminin içinde de beyaz olan hüküm sürer…Belki de çoktan yazılmıştır kaderlerimiz. Eğer öyleyse tekrardan en başa, sizce insan kötü doğabilir mi?

The post İçimizdeki Kötü appeared first on Sanat Duvarı.

İletişimi sağlamak ne ara bu kadar zorlaştı bilmiyorum. Selam vermek neden bu kadar uzak insanlara, anlamak güç. Gülümsemek ya da… Sadece dudakların yukarı kıvrılması gerekiyor ama bakıyorum etrafıma herkesin suratı boş, kızgın hep bir şeye birine ya da mutsuz. Gülümseyen yok. Bir gülse biri, diğeri ona gülse, sonra diğeri ve diğeri. İletişsek hep beraber, tanımdan da karşımızdakini sevebilsek, sevmesek bile saygılı davranabilsek.

Şimdi herkes kendi derdinde. Sanki dünyanın tüm sıkıntıları onun omzunda, sanki önemliymişçesine, sanki hiç vakti yokmuşçasına. Koşar durur insanlar, koşarken nereye gittiğini bilmeden hem de. Sonra çarpar birine, suçlu kendi değilmiş gibi ters ve sert bakar suratlarımıza. Özür dilemek mi? O ne ki! Kimse bir diğerinden önemli değil oysa, kimsenin sorunları bir diğerinden fazla ya da az değil. Ve zamandan bol bir şey yok elimizde. Zaten kalıplara sokmasalardı zaman diye ne bir kavram ne de bir derdimiz olurdu. Birileriyle iki dakika ayaküstü sohbet etmek kimseye bir şey kaybettirmez. Yani en azından kasıntı olmazsınız. Herkes birilerinin çocuğu, annesi, babası, kardeşi, halası, dayısı… Vasfımız aynı bir kere “İNSAN” He dersiniz ki ben insanca iletişim kurmam, ben insanlarla iletişmem; o sizin kendi hayvanlığınız. Hiç gerek yok.

Diyeceğim o ki; iletişmemek adına yaptığımız her şey bizi  ileri değil, geri taşır. Belki birey olarak ilerlediğinizi sanırsınız ama hayır. Toplum olarak hep yobaz bir şekilde kalırız. O yüzden o telefonları cebe atıp, kasıntılığı bırakıp, işlerinizi bir dakikalığına unutup birine merhaba deyin. Mutlu olacağız, gerçekten.

The post İLETİŞEMEMEK appeared first on Sanat Duvarı.

Dünyamızda değerli olan ne varsa, kendi içinde bir değere sahip değildir. Doğa değerden yoksundur. Ona değer veren, yükleyen insandır. Bu yüzden değerlidir. Dolayısıyla değer sırf insanla, insanın yaptıklarıyla, başarılarıyla ilgilidir.

Mesela insanın üretmediği bir şey olsun ama değerli olsun. Aslında değerli değildir. Değeri biz yükleriz ona. Bu bizim anılarımızdandır, faydasındandır, ona biçtiğimiz fiyatıdır.Yani kendiliğinden olan, değeri-boş-olmayan nesneye biz bundan dolayı değer yükler; değerli, deriz.

Nesnenin değerli olması da insan üretimi olmasındandır. Yani insan üretmelidir. Ama bu da yeterli değildir; nesnenin benzerleri arasında ayırıcı özelliği onun kişi için değerini belirler.

Değer görecelidir de aynı zamanda.Mesela sana hediye edilen kitap değerlidir ama başkası için bu kitap değersizdir.

Buraya kadar değerin kişiselliğinden bahsettim. Ama değer aynı zamanda toplumsaldır da. Yani değer toplumsal yaşamdan ayrı değildir.

Bu bakımdan değer ve değerler farklı şeylerdir. Değerler var olan şeylerdir. Felsefe, bilim, bilgi, ahlak, vs insanın değerleridir. Değer ise bir şeyin değeridir, bir şeyin bir çeşit özelliğidir.

İnsanın değeri, bireyin nesne ile kurduğu ilgidir. İnsanın değerleri ise eserlerle veya kişilerin yaptıklarıyla ,yaşamlarıyla gerçekleştirilen insan fenomenleridir.

Buna göre değerler var olan şeylere ait bütün imkanları kapsarken, değer, var olan şeyin kendisiyle aynı türden olan şeyler arasındaki özel yeridir.

İyi, güzel, faydalı, doğru nedir sorular, vs. değerlendirme etkinliğidir.

Saygı, dürüstlük, adalet, eşitlik, vs. değerleri sorgulamaktır.

Değerlendirmeleri kişi kendi yaşamında yapar.

Estetikte güzel olan değerlidir. Estetik değer sanat yapıtına bağlı olarak oluşur çünkü eseri  insan yapar. Bir eserin değeri insanın bilincinden geçerek değer kazanır;  onu algılar, bilir, yorumlar, anlar…

Bir yapıtın değerlendirilmesi 3 aşamadan geçer:

• anlamak
• kendi alanında bir yere oturtmak ve kendi alanındaki yerini değerini belirlemek
• İnsan, dünya için anlamını etik-ahlak-açısından bilmek.

Sanat yapıtını değerlendirmede kişi-yapıt arasındaki bağa bakılmalıdır. Bu bağ fiyatı kapsamaz. İhtiyacı kapsamaz. Sanatın değeri insan yaşamındaki yeridir. İnsani değerler de sanatın konusunu oluşturur. Dolayısıyla bir yapıta bakarken üretildiği zamana, döneme ait ip uçları verir. Bu nedenle değersiz ‘ Sanat ‘olmaz. Çünkü değeri insan verir. Sanatı insan yapar

Günümüzde değerin belirlenmesi zor ve karmaşıktır. Sanat yeniden üretilen ve eleştirilen bir değerdir; çünkü sanat yapaydır ve organik olarak insana bağlı olarak yeniden üretilir. Bu yüzden estetik değer çok farklı bileşenlere bağı olarak değişir. Değer ve değerlendirme ilişkisi estetik değerde önemlidir.

Sanat insan ürünü olduğundan ve insanla birlikte değiştiğinden estetik değer, değerlendirme kavramı ve ona bakanın da yüklediği değer de ona göre değişir. Bu yüzden evrensel bir değerden de bahsedilemez.

Sanatın var oluş nedeni farklılıklar taşımaktadır; örneğin bazen duyguların dışa vurumu şeklinde (Munch-Çığlık-), bazen çağrışımlarla ( Picasso-Avignonlu Kadınlar-), bazen de ikisi birlikte ( Courbet –Taş Kıranlar-) şeklinde olur. Sanatçının içinde yaşadığı dönemin tarihsel – ekonomik özelliği, din, felsefi görüşler, bilimsel buluşlar  hatta estetik deneyimlerin bile sanatçıyı etkilemesi sanatın varoluş nedenini belirler. Sanatta yeni yaklaşımları doğurur. Bu da, estetik değeri, değerlendirmeyi ve seyircinin değer algısını karmaşıklaştırır. Bu karmaşıklaşma yerleşik estetik değeri ve değerlendirmeyi değiştirmektedir.

Dolayısıyla ‘Estetik Değer’ kavramı bir sanat eserinin değerlendirilmesi açısından çok önemlidir. Sanat eserini değerlendirme de o sanat eserini, sanatçının yaşadığı dönemi, hayatını, dönemin estetik ve değer kavramlarının anlamını bilmek çok önemlidir. Tabii tüm bunların yanında dönemin eleştirmenlerinin düşünceleri, müze, galeri, medya ve  sergi sanatta estetik değere de yön vermiştir.

Tabii belli bir kültür çevresi içinde yaşayan sanatçıya aynı kültür fenomenleri aynı şeyi söylemez. Örneğin  Picasso’nun ve Matisse ‘in eserleri her kişi için aynı değeri taşımaz. Çünkü eğitim almış kişi ile eğitim almamış kişinin değerlendirmesi farklı farklı olur. Eğitim beğeniyi etkilediği gibi estetik değerlendirmeyi de etkiler. Dolayısıyla değeri, değerlendirmeyi belirleyen sanat, kültüre bağlı olduğu gibi aynı zamanda eğitime dayanan bir fenomendir de.

The post “Sanat Toplumsal Hayatın Aynasıdır.” Plehanov appeared first on Sanat Duvarı.

Kırk yıldır değişen dünya düzenine, modernleşen kültüre, tatilleşen bayramlara, alışveriş tutkusuna, birbirini görmekten aciz olma durumuna velhasıl bunların hepsine meydan okuyan tek bir şey vardır ‘aile sesi.’

The post Sizin de Bayram Hatıranız Var Mı? appeared first on Sanat Duvarı.

Köksal Eğitim Vakfı (KEV) Başkanı Zeynep K. Yaykıran’ın kaleme aldığı ebeveynler için bebek beslenmesinde bir rehber niteliğini taşıyan “Eline Sağlık Annişim“ kitabı Türkiye İş Bankası  Kültür Yayınları tarafından basılıp dağıtılacak.

“Eline Sağlık Annişim” kitabı anne ve babaların kolayca uygulayabileceği 130’dan fazla tarif içeriyor.

Zeynep K. Yaykıran’ın iki çocuğunun memeden mamaya geçiş serüvenlerinden yola çıkarak  yazdığı “Eline Sağlık Annişim” kitabı katı gıdaya geçişte annelere önemli bir rehber niteliği taşıyor.  Zeynep Köksal Yaykıran; “Kitabımda bebeklerimin memeden, mamaya geçişlerinde aşamalara göre uyguladığım yöntemleri, bebek ve çocuk yemek tariflerimi anne babalarla paylaşıyorum. Dünya mutfağının Türkiye ve bebek uyarlaması da diyebiliriz. Kitapta 130’dan fazla tarif ve aylık örnek menüler yer alıyor. Sevgiyle, titizlikle, özveriyle hazırladığımız kitabı annelerin, babaların beğenisine sunmaktan büyük mutluluk duyacağım” diyor.

Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları tarafından basılacak “Eline Sağlık Annişim” kitabının şef editörlüğünü gazeteci, edebiyat-sanat ve gastronomi kültürü yazarı Faruk Şüyün, danışmanlığını Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları dalında Uz. Dr. Emel Atmaca ve “Yiyorum Büyüyorum” kitabı ve blogunun yazarı Zümrüt Özkan, tasarımını Ankara’nın başarılı tasarım firması CY Tasarım, proje yönetimini ise strateji, proje yönetimi ve iletişimde 30 yıllık deneyim sahibi vizyoner Bengü Bilik yönetimindeki BEZE Group  üstlenmişti.
Pet Holding YK Başkanı Prof. Dr. Güntekin Köksal tarafından kurulan ve maddi imkanı kısıtlı başarılı gençleri öğrenim süresince destekleyen KEV’in başkanlığını sürdüren Zeynep K. Yaykıran aynı zamanda Pet Holding Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısıdır. İşkadını – yazar Zeynep Köksal Yaykıran kitabın kendisine ait gelirini olduğu gibi KEV’e bağışlıyor.

The post Zeynep Köksal Yaykıran’ın yazdığı ve Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları tarafından yayınlanacak appeared first on Sanat Duvarı.

Klasikler arasında reklamcılık ödülü kristal ELMA…

Olumsuz enerjiyi bertaraf eden sirke ve ELMA…

Tevrat’ ta sevgi ağacı olarak temsil edilen ELMA…

Mitolojide, Herakles ve ELMA…

Milli değerleri işaret eden kızıl ELMA…

İnsanda ergenlik belirtisi Adem ve ELMA…

Karşısında durulamayan yasak aşkın meyvesi ELMA…

Kuran’ da cennet meyvesi ELMA…

Pamuk prenses ve 7 cüceler ile ELMA…

Büyük şirketlerin logosu, ısırılmış  ELMA…

İncil’ de ELMA…

Ve nihayet büyük buluşa vesile, uyandırmak için kafaya düşen mucit Newton ve ELMA…

Daha bahsini etmediğim,  çok yerde karşımıza çıkan elmalı atasözleri, millet ve ülkelere göre değişiklik gösteren deyim ve misaller, rengi gereği ilham kaynağı olması daha neler neler, ah bu elma ne eyler?

Niçin ruhsal alemde yaşanan çok şeyin somutlaşmasını,  tarif edebilmek için böylesine çok karşımıza çıkan nükteli sembol haline gelmiştir elma?

Her masalın sonunda “GÖKTEN 3 ELMA DÜŞer”   mesela?  Hem, her elma sahibini tanıyıp adalet gereği düşer sonunda…

“ OLMA, ULMAH, ALMA” diye seslendirilir bazen de elma…

Tasavvufta  nefis terbiyesi sırasında iradenin güçlenmesi ile gelişen olayların, insan ve anlayışı için ne kadar lezzetli olduğunu anlatmak için birçok “ SUfi hikayesinde “ elmanın gibi görünerek tekamülün bahsi geçer.

Tevrat içinde “SÜLEYMAN MESELLERİNDE”   elma ağacı, sevgiyi ve anlayışın mutlak gelişmesini işaret eder.

İncil’ de geçen elma bahsi ve Kuran’ da geçen elma bahsi arasında fazlaca benzerlik vardır.  Yaratıcı Aden yani Ademi yasak ağaca yaklaşmaması konusunda uyarmış, bedeli cennetten ruh eşi yani kendi kaburga kemiğinden yaratılmış Havva ile uzaklaştırılmak olmuştur.

Mitoloji’ de Herakles, ALTIN ELMA veren ağaç misali ile inancın ve insanın kendi ile yaptığı antlaşmanın en büyük antlaşma olduğunun bahsi geçmektedir. 12 görevi yerine getirmenin kaçınılmaz mukafatı “ÖLÜMSÜZLÜK” olur.

“ 7 cüceler ve pamuk prenses” ile ısırıldığında sihrin etkisinden çıkaran, yaşamı kabusa çevirmiş olan   kısır döngü yani büyü, bilgiyi nitelendiren elma ile sona erer. Yeni bir yaşam döngüsü başlar. Oysa her şey büyüdür, söz mesela… Bilinçlere aktarılan yaşam içinde yaşadığımız her olayın, döngünün kendi içinde bir nevi ilüzyon olduğudur.

En çokta “NEWTON VE DÜŞEN ELMA”  olması gerekenin zaten an içinde olacağından. Aranan kan niteliğinde ki nice çözümlerin aslında kendiliğinden, tam da olması gerektiği gibi an içinde gerçekleştiğini anlatır. Sistemin ve işleyişin mükemmelliği yani insanın kendinden kendine uyanışının sembolü bile sayılabilir günümüzde…  Ve bir diğer bakış açısı ile bize “ YER ÇEKİMİNİ ANLATIR”.

Sanat Duvarının benim için ayırmış olduğu “ AYNALARIM KÖŞESİNDEN”  elmanın besin değerinin yüceliğinin ayrıca yadsınmayacak kadar çok olduğunu hatırlatarak ara veriyorum. İçerdiği vitaminlerin yanı sıra cilt problemlerine şifa taşır içinde… Ehlince malum. “ YÜZ RUHUN AYNALARINDAN BİRİDİR”  aslında…

Herkese afiyetler dilerim,

Görüşmek üzere

The post AYNALARIM / Sembollerden Elma appeared first on Sanat Duvarı.

Bilimsel olarak, belli dalga boylarının göze çarparak, beyne iletilmesi ve beyinde çözümlenerek görüntü halini almasıdır. Daha da ötesi bilim, beş duyumuzla algıladığımız, var sandığımız dünyanın aslında, her bireyin dünyasının beyninin içinde olduğunu savunmaktadır.

Peki 3d ya da sanal gerçeklik gizemini nasıl açıklayabiliriz?

Bireyin mantık olarak, doğru olmadığını bildiği halde, görme işitme duyularının yardımı ile bireyin aldanışıdır.

Tıpkı geçmişte Evliyaullah’ın ‘’Dünya hayalden ibarettir’’ buyurduğu gibi..!

Peki ya delilik?

Delilik, duyguların dibe vurduğu en zirvede ki haldir; hesap, kitap yapmaz deliler, samimidir,

Dünyayı değiştirebileceğini düşünür deliler, idealisttir,

Normal insanların üzerinde durup, düşünmedikleri, arkalarına attıkları, öylece kabullendikleri konuları didik didik eder deliler,

Perdeleri yırtarcasına kaldırırlar, cesurdur deliler,

Dahiler ile aynı geni taşır deliler, yaratıcıdır,

Ne güzel işlemişler yıllar önce ‘’ Deli deli küpeli’’ filminde delileri,

Ünlü dahi delileri de unutmamalı..!

Eğer bir gün dünya’ya, barış, sevgi, huzur hüküm sürecekse emin olun bunu başaranda dediler olacaktır!

Peki bu görülen halüsinasyonların aslı?

Evliya tanımına bakarsak, biyolojik beden ölümü gerçekleşmeden, uyanmayı yani bu dalga boylarında ki sınırı kaldırmayı başarmış, Peygamber Efendimizin önerdiği gibi ölmeden ölmeyi başarmış insanlardır.

Hani demiştik ya, insan gözü belli aralıklarda ki dalga boylarını görebiliyor. Delilik bir bakıma bu sınırın geçici olarak aşılması mıdır?

Evliyaullah’ın buyurduğu gibi; ‘’ Alemler içinde alemler’’

Bilimin bugün, evren içre evrenler, paralel evrenler, kuantum fiziği ile açıklayamaya çalıştığı konular özünde aynı değil midir?

Ve hatta birliği, tekliği neredeyse ispatlamak üzere..!

Şundan eminim ki günü gelecek ve bilim bu konuları da irdeleyecektir. Ömrüm görmeye vefa eder mi bilmiyorum. Bu delilik ile dahilik arasında ki ince çizginin sırrı çözülecektir..!

Bu bir hastalık mı yoksa Yüce Yaratıcının bir lütfu mudur, gün yüzüne çıkacaktır.

‘’ Görelim Mevlam neyler, neylerse güzel eyler’’

The post Delilik Bir Bakıma Perdelerin Açılması Mıdır? appeared first on Sanat Duvarı.

Gün gelir, öykü olur yazdıklarımız, gün olur gölge olur, kayboluverir.

Ama ışık içinde hep var olmalı insanın. Güzellikler hep var olmalı.

İyiliği yayalım.

Güzellikler olsun cümlelerimiz.

Fısıltılarımız neşe saçsın, güller etrafında dolaşalım.

İçimiz hep iyilik dolsun.

Olumluluk, içimizi doldursun.

Allah, güzeldir, güzeli sever.

Güzel, edebi cümleler olsun içimiz.

Güzellikleri yaşatalım.

İkramda bulunalım.

Gülümseyelim mesela.

Hep gülelim.

Dünya yeterince kötülük dolu.

Bari içimiz iyi kalsın.

Gülelim, oynayalım.

Huzur içinde namaz kılalım.

Huzuru hayat tarzı haline getirelim.

Huzuru hissettirelim.

İçimizi mutluluk kaplasın.

Ruhumuz O’na dönük olsun.

O’nu hissetsin.

İçimizde O’nu yaşayalım.

O’na dönelim.

Her şey O’nu hissettikçe güzel.

O’nu andıkça güzel.

Herkes terk etse bile O terk etmez.

The post Şimdi İyilik Zamanı appeared first on Sanat Duvarı.

Alman markası Faber-Castell, birbirinden kaliteli ürünleriyle henüz okul öncesi dönemimizde hayatımıza girmeye başlamakta ve hemen tüm eğitim hayatımız boyunca bize eşlik etmekte. 250 yılı aşkın bir süredir dünya genelinde kırtasiye ürünleri arasında öne çıkan bu marka, yazı araç ve gereçlerinin yanı sıra çizim ve boyama araç ve gereçleri alanında da pek çok pratik çözüm sunmakta ve özellikle de öğrenciler tarafından çok beğenilmekte. Dünya genelinde 23 ülkeye yayılan üretim tesislerinde binlerce çalışana istihdam olanağı sunan ve 120’den fazla distribütörüyle ürünlerini en geniş pazarlara sunan Faber-Castell, sektördeki öncü konumunu hep ilerilere taşımak için her yıl ciddi kaynaklar ayırdığı gibi, öğrenci dostu ürünleriyle eğitim hayatımızın değişmez parçalarından biri olmayı da hep başarmakta. Eğitim hayatımızın neredeyse her anına eşlik eden Faber-Castell ürünleriyle ilgili olarak hemen hepimizin pek çok anısı vardır şüphesiz ki…