İki Bahar

0
52
İki Bahar

Ben en çok baharı severim. Sonbaharı belki de. Yaprakların hüzünlü rengi, yavaşça yere düşmesi, ağaçların çıplak hatta savunmasız kalışı… Seninle tanıştığım zaman sonbahardım, bu yüzden severim.

Belki de ilkbaharı daha çok severim ben; tazelik gelir, yenilenir her şey. Renk renk olur çıplak dallar, sanki her biri yeni bir anıymış gibi.

Seninle beraber renklendim. Hiç bitmeyeceğini hissettiğim bu yeni tat her seferinde hayranlık bırakıyor bende. Bu hayranlık her defasında farklı bir renk oluyor, her renkte ise farklı bir ‘sen’ var. Dallardaki her renkte, her anı da farklı bir yönün.

Baharı sevmek, seni sevmek…

PAYLAŞ
Önceki İçerikPangea E-Dergi Artık Yayında
Sonraki İçerikYahya Kemal’in Gece Şiir Üzerine Bir Deneme
İdil Ergüven
1995 yılı, İstanbul doğumludur. İstanbul Üniversitesi Arkeoloji Bölümü Prehistorya Anabilim Dalı son sınıf öğrencisi ve yine İstanbul Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Çift Anadal Programı’na kayıtlıdır. Yaz aylarını kazıda geçirmeye devam eder fakat makale yazma tutkusunu asla yitirmemiştir. Daha önce Neptuzie adlı sanat platformunda yazıları yayımlanmıştır.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here