‘ELBET BİR GÜN!’

Kendime geldiğim de Datça Devlet Hastanesindeydim, yatağımın başında iki tane ‘Polis memuru’ İfademi almak için gözlerimin açılmasını bekliyordu. Kendime gelmiştim fakat gözlerimi bilerek açmadım.

  Memurların kendi aralarında konuştuklarını duydum…‘Ne yapıp ne edeceğiz, bu çocuğu gözaltına alacağız.’ diye.

  O ara kapı açılıp kapandı, ‘İlçe Emniyet Müdürü’ Emre Bey’… Daha önceden tanışmışlığımız var birkaç ‘küçük’ kavgadan odasına gitmiştim oradan tanıyorum kendisini…

    İki polis memurunu’ da karşına almış olacak ki söylenmeye başladı;

‘Siz ne yaptığınızın farkında mısınız lan, kimi hırpalamak için bekliyorsunuz biliyor musunuz?’

  Polislerden muhtemelen rütbeli olanı cevap verdi;

 ‘Müdürüm, bu herif mütahit Selçuk beyin oğluna saldırmış alkollü iken. Karakolda ifadesini alıp salacağız, biz de zaten.’

Emniyet müdürü Emre;

‘Siktirin gidin lan! Gözüm görmesin sizi, ben alırım ifadesini. Rüşvetçi pezevenkler!’ diye çıkıştı polis memurlarına…

 ‘Adalet diye savunmaya çalıştığınız kitap; okuyucusuna göre işine gelene göre, değişiyor! Bu adam Muğla emekli Cumhuriyet başsavcısı Adnan beyin oğlu. Bülent Çetin. Adnan Bey adalet için kıdeminden olmuş adam. Siz ise böyle bir adamın oğlunu sırf zengin piçini dövdü diye sorguya alıp hırpalayacaksınız he isterseniz bir deneyin de ne ile karşılaşacağınızı bir görün.

Gözümü açacaktım, açmaktan utandım yine babam vardı götümü kollayan… Çünkü “emekli Cumhuriyet Başsavcısı Sayın Adnan Çetin, soyadı gibi kendisi de çetin adamdır” diye anlatır ara sıra konuştuğum amcalarım. Bana kalırsa bir katildir, hem de annemin katilidir.

Ben babamı sileli yıllar oldu, annemin öldüğü gün ben babamı da kaybettim… Kim ne derse desin, herkes benim anlattığım gibi bilecek. Benim babam da yok, annem de…

  Gözlerimi açmaktan utanıyordum, ta ki Emniyet Müdürü Emre sağ elimi tutana dek. Emre sağ elimi sıkıca kavradı. “İyi misin?” dedi, önce sağ sonra sol gözümü açtım. “İdare eder Emre abi…”

-Endişelenecek bir durum yok oğlum, ben hallettim hepsini ifaden de hazır, imzalayıp hastaneden çıkışını alacağız.

-Olmaz abi!

-Nasıl olmaz?

-Olmaz işte, bırakalım kitapta yazan neyse o uygulansın. Gerekirse alıp sorgulasınlar beni içerde. Ben haklıyım abi.

-Sen haklı olabilirsin ama buranın da asayişi benden sorulur ve ben ne dersem o olur. Al imzala şunu.

Diyerek bir ifade tutanağı verdi elime. Sol elimi kaldıracak oldum ki serumun hala takılı olduğunu fark ettim. Sağ elimle kâğıdı alıp yatağımda doğruldum. Emre abi kâğıdın altına diğer elinde tuttuğu dosyaları vererek, “Al, bunun üstünde daha rahat imzalarsın” dedi. Kâğıdı imzaladım okuyabilecek gücüm yoktu. Her şeye hazırdım belki de. İmzaladığım tutanak beni yüzde yüz suçlu ilan edecekti… Bilmiyorum pek önemlide değildi açıkçası… İnceldiği yerden kopsun artık o ip, inceldiği yerden kopsun da bende kurtulayım, vicdanım da kurtulsun.

     Vicdan azabı çok başka bir şeydir, ne var olan sistem üzerine kurulu adalet terazisine ne de ilahi adalet terazisine konulabilir bu azap. Hepsinden, her koşulda tüm ağırlıklardan ağır kaçar vicdan azabı… Fazla uzatmayacağım, kâğıdı imzaladım. Emre abi ifade tutanağını elimden alırken elime bir şey sıkıştırdı, kulağıma yanaştı:

“Al yanında bulunsun işsizsin, baban yolladı” dedi.

   Maddi olarak zor durumdaydım ne verdiğine bakmadan zarfı cebime atıp;

 “Eyvallah abi, kalkıp bir iş bulayım bunu da ödeyeceğim geri. Babama yollayacağımdan emin olabilirsin” dedim.

      Emre abi bir şey demedi kalktı kapıda bekleyen polis memurlarına yöneldi. ‘İfade hazır savcılığa gönderin.’ dedi.

    Ben ise yattığım yatağa tekrar uzanacak iken yatağımın sağ üst köşesinde duran masada titreşimde olan telefonum çalmaya başladı. Uzanıp telefonu elime aldım arayan Adran’dı…

‘- Efendim.

-Sana ihtiyacım var Bülent!

-Hemen mi?

-Evet hemen.

-Neredesin peki?

-Evdeyim.

-Geliyorum.’

     Elimdeki serumu çıkarıp yataktan kalktım, acil servis odasından çıkıp çıkışa doğru yöneldim. Çıkışta hazırda bekleyen birçok taksici vardı birine atladım:

‘-Sür abi.

-Nereye?

-Çınarcık sokak, Sevgi apartmanı.’.

Taksici sol elinde izmarite yakın kalmış bir sigara ile taksinin direksiyonuna iki eli ile yapıştı ve hastane önünden sert bir dönüş yaptı. Dikiz aynasından bana bakarak.

‘Hayrola ne bu telaş?’ dedi.

‘Kazanmakla uğraştığım biri var ve şuan ben onu kazanmadan o kendisini kaybedebilir abi’ dedim.

Çınarcık sokağa vardık, apartmanın önünde indirdi beni.

Karşıda ki ‘Adem Tekel bayii’ açıktı. İçeri girdim;

‘-Abi kolay gelsin.

 -Sağ ol Bülent buyur.

 -Abi iki bira bir karışık çerez bir Winston White.

 -Abi cim hayırdır sigarayı değiştirdin galiba.

 -Yok abi yok kendime almıyorum, ben sigarayı bıraktım.

   Adem abi istediklerimi poşete koydu, Emre abinin cebime sokuşturduğu zarftan taksici için çıkardığım yüz liranın geri kalanını da Adem abiye verdim… Caddenin karşısına geçtim apartmana girdim, asansöre bindim. Kat iki…

      Asansörden indim daire üç zile bastım.

Adran kapıyı açar açmaz bana sarıldı. İç çekerek.

‘Bülent’ dedi.

‘Efendim?’

‘Sana çok ihtiyacım var.’

   Adran başını omzuma yaslayıp ağlamaya başladı.

‘Ne oldu? Dedim.

   Kolları boynumda, başı omuzumda bir yandan sarılmaya devam ederken kapıyı kapatarak oturma odasına geçtik. Adran’ı sakinleştirip koltuğa oturttum.

 Siyah poşetten aldığım biralardan iki tanesini dışarda bırakarak dolaba yerleştirdim, mutfak tezgâhına bıraktığım iki birayı alarak Adrana

Döndüm;

‘İçersin dimi?’

‘Olur.’

Biraların birini Adran’a uzatıp karşısındaki koltuğa geçtim.

‘Ne oldu, neden aradın bu gece beni? Dedim.

‘İhtiyacım vardı.’

‘Neye?’.

‘Sarılmaya!’

‘Hangimizin ihtiyacı yok ki?’

‘Öyle sıradan bir sarılmaktan bahsetmiyorum ama Bülent.’ dedi.

 ‘Ne oldu birden bire?’

‘Mustafa’yla kavga ettik’

 ‘Konu ne peki?’

‘Hamile olabilirim, reglim gecikti.’

‘Bunun için mi tartıştınız.’

‘Evet’

‘Vurmadı dimi o orospu çocuğu sana! Bak vurduysa söyle gideyim sıkayım kafasına.’

‘Yok, saçmalama.’

‘Sen gerginsin son birkaç gündür belki de ondandır reglinin gecikmesi.’

‘Bilmiyorum Bülent, tek bildiğim şey sana sarılıp, yanında güven içinde uyumak istediğim.’

Derin bir iç çekip sigara yaktım. Adranada uzattım.

Adran sigaranın markasını görünce tebessüm etti.

‘Benimkinden almışsın.’

‘Sen seviyorsun, diye’

‘Sarılınca her şey geçecekmiş gibi, sarılınca bunca derdi unutacakmışız gibi dimi?’ dedim.

‘Tam olarak öyle.’ Dedi. Sigaralar bitti, birbirimize sarıldık koltuğa uzandık…

           Adran’da kaldım: Aylar sonra…

SON

The post Sevgi Apartmanı 3. Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

        Saat sabah  ‘06.00’… Telefonumun alarmı çalarken oturur vaziyette olduğum koltukta açtım gözlerimi. Kafamı koltukta bıraksam geri kalan vücudumu kaldırabilecekmiş kadar güçlü hissediyordum kendimi. Hava sisliydi, bir o kadar da ayaz…

      Gece Hakan abiye dert yanarken sızdım sanırım, hatırlamıyorum… Belki de Adran’a bir şeylerden bahsederken biri beni kaldığı apartmanın önünden alıp evime getirip bu koltuğa bırakmıştı…

         Hiçbir şey istediğim gibi gitmiyor ve ben ne yapacağımı bilmiyordum. Bildiğim tek bir şey vardı. O da kalkıp işe gitmem gerektiği…

      Oturduğum koltuktan kalktım, lavoba’ya girip elimi yüzümü yıkadım aynaya baktım… Saçlarımın ön kısmı açılmaya başlamıştı, o yüzden kısa kestiriyordum zaten. Gözlerimin beyazı ise hala kıpkırmızıydı…

        Oturma odasına geri dönerken diğer odanın kapısının açık olduğunu fark ettim içeri baktığımda. Hakan abi yatıyordu… Odaya girip onu rahatsız etmek istemedim, sehpanın üstünde ‘Camel’ paketini gördüm. Sigarayı bırakalı birkaç gün olmuştu ve sarhoş olduğum saatler dışında sigara içmiyordum… Sigara içmek yerine çay demlemeye karar verdim. İşe gitmeden önce bir bardak sıcak çay fena gitmezdi, bu soğuk ve ayaz havada.

            Çay demlenirken hâlihazırda bekleyen sabah haberleri vardı… Sabah haberlerini açtım:              ‘Halk otobüsün’de taciz’, ‘Eski eşini bıçaklama.’. Siyasi liderlerinin kapışması. Ve birçok can alıcı ayrıntılar… Haberleri izledikçe bombok giden tek şeyin hayatımın olmayışını benim gibi birçok insanın da derdi olduğunu anlıyor ve kederleniyordum…

        Adran’la bir gece vakti sahil ’de dut ağacının dibinde oturduğumuz bank geldi aklıma ;

Adran bana dönüp;

  ‘Ne garip değil mi?’ …Dedi.

 ‘Yani?’

 ‘Gerçek şu, canımız yanıyor ve bu yangını milyarlarca yıl yalnızca kendimizin yaşadığını düşünüyoruz.’ -Bir sigara yakıp Adran’a dönmüştüm.-

‘Milyarlarca yaşı olan dünya, ben değilim.’ ‘Haklısın’ demişti…

Haklı olmaktan da sıkılmıştım, ben haklı olmak istemiyordum artık… Yakamoz manzarası, aylardan kış mevsimlerden Ekim’di sanırım, hiç unutmam…

     Belki de unutmuştum. Ne ayı, ne mevsimi ? Hatırlıyordum. Zaman, ‘Her şeyin’ ilacıdır derler oysa ki;

   Zaman hiçbir şeyin ilacı değildir, olsa olsa tedavisi olur ve bilirsiniz ‘klinik’ tedaviler biraz uzun sürer yatmanız gereklidir. Ben de öyle yaptım sanırım. O dönem… İşe gitmem gerekiyordu gidesim yoktu; Yine klasik bir ‘istifa’ muhabbeti muhtemelen… 

      İşe gitmek için ayaklandığım tekli koltuğa tekrar oturup çayım yanımda sabah haberlerinin devamını izlerken uyuya kaldım… Uyandığımda saat ‘14.00’ . Tarih  ‘14 Şubat.’… Patron henüz aramamıştı…

      Telefonum  ‘Sesli moddaydı’. Oradan biliyorum.Yalnızlık derecemi ölçüyordum…          Aralarda yaparım bunu. ‘Kimde ne kadarım?’. Öğreneyim diye… Bilirsiniz… Yalnızca telefonu çokça çalan insanlar telefonlarını ‘Sessize’ alır…

       İnsanlar tarafından ilgi duyulan ‘Gösteriş meraklısı’ piçler tarafından uygulanan gizli bir kuraldır bu. Onlar ‘Beni aramasınlar.’ .Diye dua ederken… Ben ‘Lütfen biri arasın.’. Diye; Dua ediyorum; Haberleri yok… Adran’ı arayamazdım. Mütahit’in oğlu yüzünden aramız açıktı…

       Hakan abi uyanmış etrafı toplamış, çoktan evden çıkmıştı. Hafta sonu olduğu için okula gitmek gibi bir derdim yoktu en azından, üstümü değiştirdim. Altıma mavi bir kot, üstüme beyaz t-shirt ve siyah deri ceket…

        Dışarı attım kendimi… Cumhuriyet meydanı,1 karışık çerez, 3 bira… Canımın sigara istediğini fark ettim… Köşede ki market… ‘Tekelci Ali’;

 ‘Abi kolay gelsin bir paket sigara alabilir miyim?’.

 ‘Al tabi Bülent, al neden almayasın ki? İndirim geldi zaten seninkine.’.

 ‘Nasıl abi?’. 

‘Hükümetin yapamadığını sigara şirketleri yapmaya başladı artık; Müşteri kaybetmemek için…’

 ‘Ben zaten sigarayı bıraktım biliyorsun abi, öyle arada çakırkeyifken… Ama bu indirim fena olmamış.’…

   Ali abi bir şey demedi alaycı bir gülümseme etti sadece yüzüme… Hava kararmaya başlamıştı. Bir sigara yaktım. Meydan’dan ‘Barlar sokağına’ doğru yürümeye başladım. Tam ‘Club Yayla’nın önünden geçerken- Sarhoş ellerinde sigara bir grup ile karşılaştım yol boyunca dizilmişlerdi- Ben ilerlemeye devam ediyorken kaldırımda oturmuş önlerinde bira şişesi olan öpüşen bir çift ile karşılaştım ve kız Adran’a çok benziyordu. Tedirginlikle yoluma devam ettim, sigaram bitmek üzereydi. Öpüşmeye mola vermiş olacaktılar ki mütahit’in oğlu beni gördü ve sırıtmaya başladı;

Eli kızın çenesindeyken, dayanamadım…

 ‘Yeter lan! Yeter bu kadar hikâye.’

Mustafa ayağa kalktı…

‘Ne diyorsun lan sen?’

‘Bunu diyorum lan bunu: Sen siktir git cebindeki para ile kandırabileceğin orospularla gecelik görüşmeye devam et bu kızı’ da rahat bırak…’

‘ Ne diyorsun lan sen?’

‘Bunu diyorum yeter lan artık, bende bıktım içimde sakladıklarım’dan gerçeği birileri kırılacak diye içime atmaktan.’

 O kargaşada  “Adran’a” döndüm.

 ‘Özür dilerim, ama daha fazla dayanamayacağım bu hikâyeye. sikerler böyle sevgililer gününü ben senin için kendimden vazgeçmişken senin yaptığına bir bak. Değer mi lan bu piçe? Bu piç seninleyken, başka birileriyle ’de birlikte yattığı kızlar kürtaj için sıraya girmiş durumda!’…

Mustafa cümlemi tamamlamadan bana bir yumruk geçirdi. Hafif yalpaladım Mustafa’ya döndüm bir yumruk…

‘Siktir lan yalancı piç!’

Bir yumruk daha; Mustafa’nın dudağı kanamaya başlamıştı.

 ‘Anlatsana lan gerçeği, her gece başka bir kızla yattığını. Cebindeki parayla ahkâm kestiğini!’

Mustafa’dan bir yumruk daha yere serildim. Başım döndü: Nasıl olduğunu anlayamadım…

The post Sevgi Apartmanı 2.Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

      Çayın demlenmesini bekleyecek kadar vaktim yok. Yalnızlık böyle bir şey. Senin için kimseler bir şey hazırlamaz ve hâliyle hep bir şeyler eksik kalır. Varsa yersin, yoksa yok! Hazırlamış olduğun şeyin tadı, tuzu, sıcaklığı ya da soğukluğu senin tekelinde. Hâl böyle olunca da şikâyet edeceğin bir merci de yok.

    Sabah haber bültenlerini dinlememe alışkanlığım çocukluğumdan. Mütemadiyen hep kötü haberlerle büyüdüğümden. Doksanlı yıllarda çocuk olanların psikolojileri bozuksa bunun asıl sorumlusu haberlerdir. Düzenbaz siyasetçiler, hortlayan terör belası, kapitalist düzen ve bunları biz halk’a sabah, öğlen, akşam aç ve tok karına sunan haberler. Ah! Bir de objektif olabilselerdi. Ve bu durum halen geçerli ne yazık ki!

    Kıçıma buz mavisi blucin’imi geçirdikten sonra iki gün önce yıkadığım tişörtümü çamaşırlıktan alıp üzerime giyiyorum. Allahtan tişört ütü istemiyor. Ütü yapmaktan hiç hazzetmem de. Saate bakıyorum 07.10. İşçi isen ve kaçırma ihtimalinin bulunduğu bir servisin  varsa saatin önemi bir kat daha artar. Evden çıkmadan önce dişlerimi fırçalıyorum ve kapıyı iki kez kilitledikten sonra asansörü beşinci kata çağırıyorum. Teknolojinin gözünü seveyim.

    Sokağa inince oturduğum daireye bakıyorum. Uğurlayanım yok. ‘Annem diyorum, yaşasaydı mutlaka hayırlı işler diler, arkamdan el sallardı.’ Gözlerim bulutlanıyor. Böyle anlarda ağlamak yasak! Sonra el âlem ne der?

     Salonun camını açık unuttuğumu görüyorum. Geriye dönemem. Hayat hep seçimler sunar bize. Bu da öyle bir durum. Sınanıyorum. Hava kapalı. Ya eve dönüp yağma ihtimali yüksek yağmurdan salonun bir kısmını korumalı ya da servisi kaçırmalı. Mantığım ağır basıyor. Ya da servisi kaçırmayı göze alamıyorum. Yağmur yasarsa da yağacak, kısmet.

     Durağa geliyorum. Yaşar her zamanki gibi milleti gülmekten kırıp geçiriyor. Elimizde ne zaman delirdiğine dair herhangi bir done yok. Yalnız yüzde yetmiş beş özrü olduğunu bildiren kapı gibi bir raporu var. Hoş, raporu olmayıp da cihana hükmedenler de var ya, o da ayrı bir konu.

    ”Yaşar,” diyor Hamdullah abi:

    ”Yaşar sen de bizimle işe gelsene. Herkesten durmadan sigara da istemezsin  böylelikle. Günde 150 TL yevmiye. Akşam saat altıda da evde olursun.”

    ”Ben çalışacak kadar delirmedim. 150 TL için sekiz saat koşturmaya, kafa patlatmaya değer mi? Hem ben gece bir rüya gördüm. Rüyamda He – Man olmuştum. Herkesi kurtardım, yardım isteyenlerin imdadına yetiştim. Yalnız elime kılıcı kim verdi onu hatırlayamıyorum. Bir de Titrek yoktu. Bizim muhtarın köpeği vardı yanımda: Çakır.”

    Yaşar durmadan başına ve şakaklarına masaj yapıyor.  Dayanamayıp soruyorum:

     ”Hayırdır, başın mı ağrıyor?”

    ”Dün yoldan geçen çocuğun birisi bir paket sarma sigara verdi. Gece ondan içtim başım ağrıdı. Az önce siz gelmeden de bir tane içtim yine başım çatlayacak gibi ağrıyor. Sigarayı bırakacağım bu gidişle.”

      İki sabah da Yaşar’ın ”Servis az önce gitti, servisi kaçırdın. Geç kaldın,” demesiyle ticari taksi çağırıp da işe giden ve işe gittiğinde de aslında servisin henüz durağa gelmediğini öğrenen Rıdvan merhametine yenik düşüp Yaşar’dan tek dal sigara istiyor. Sigaradan iki fırt asılınca ”Ot bu, basbaya ot sarmış eleman,” diyor. Yaşar’ın gece gördüğü rüyaların sırrını çözmüş olmanın sevinciyle biniyoruz servise. Servisin kapısı kapanırken Yaşar harika bir gerçeği hatırlatıyor bize:

    ”Yarın cumartesi. Tatil, gelmezsiniz siz. Pazartesi görüşürüz. Erken gelin.”

    Elde olanı tekrar bulmanın verdiği paha biçilemez mutlulukla cam kenarına oturuyorum. Serviste yer önemli.

      Fabrikadayım. Disiplinin had safhada olduğu soğuk, itici ama bir o kadar da çağdaş bir işletmede… Benim nazarımda duygudan duyguya geçişin icat olduğu yer. Saat 07.54. Kart basmak için altı dakika vaktim var. Yol uzun, koşmaksa zahmetli. Koşuyorum. Sürekli ikinci sıradaki tercihleri tercih etmekten nefret ederek…

     Neyse ki zamanında yetişiyorum. Bir haltı becermiş olmanın verdiği eşsiz mutluluk. Kimsenin umurunda bile olmayan ama beni mutlu eden aptalca bir meşgale. Dünyada kart basmak kadar gereksiz bir şey daha varsa, o da kart basmaktır!

    Çalıştığım kısımdayım. İnsanları bölük pörçük böldükleri yer şu fabrika denilen mekânlar. Kafamın hiç uymadığı insanlarla da bir arada olabilirdim ve yalnızca aynı hizmet uğruna mücadele ettiğimiz için ortak hareket etmek zorunda da kalabilirdim. Neyse ki durum o kadar da kötü değil. İş ortamı önemli.

     Funda güleç yüzüyle ”Günaydın,” diyor. Güzel kadınlara kayıtsız kalmak imkansız. Sırasıyla herkese kafa selamı veriyorum. Emel en arka sandalyeye oturmuş, yine mutsuz. Bir kadının pazartesi günü muhteşem görünmesine tanıklık edip cuma günü bir ucubeye dönüştüğünü görmek herkese nasip olmaz. Pazar günü saçına çektirdiği fön, pazartesi sabahı yaptığı makyaj, sürdüğü rimel, yanaklarına tadında mahcubiyet verdirten allık ve koklandığında tamamen afrodizyak etkisi uyandıran muhteşem ve kadınsı parfüm kokusu… Cuma ise tam zıttı. Kadınlar esrarengiz varlıklar. Kadınlar, tersine işleyen mekanizmalar ordusu…

     İşime odaklanınca zaman nasıl da hızlı geçiyor. Öğle yemeği vaktinin geldiğini Suat’tan öğreniyorum. Öğle yemeği demek tabldot sırası demek. İşçi kesiminin olmazsa olmazlarından… İştahım yok ve keşkülü Bayram Usta’ya veriyorum. Paylaşmak güzeldir!

      Öğle paydosu gençlik çağlarım gibi hızla tükeniyor. Saat 13.40 ilk uyarı borusu çalıyor. Robotlaştırılmışız. Kalk, yavaş yavaş çalıştığın atölyeye doğru yürü ikazı. Hüseyin’le son cümlelerimizi toparlamaya çalışırken ikinci ve son uyarı borusu. Saat: 13.45. Ayrılıyoruz. İkimizde de atölyelerimize vaktinde yetişememe endişesi. Hızlı adımlarla yürüyoruz. Fabrikalar; korku imparatorlukları!

    Günlerden cuma olması münasebetiyle temizlik günü. Nuri her zamanki gibi işin kolayına kaçmış. Çöpleri topluyor. Asiye göstermelik toz alma telaşında. Süpürge Nazım’ın elinde.  Yerleri paspaslamak işi de bana kalmış haliyle. İş bölümü şart!

    Temizlik bitiyor. Biten işleri bilgisayara kaydediyoruz. Çay molasına on dakika var. Kafamda kendimce pazartesi gününün iş planını yapıyorum. Sürprizlere açığım. Aynı yerde uzun süre çalışmak çok şey öğretiyor insana.

    Göz açıp kapayıncaya kadar çay paydosu bitiyor. Tutanakların bilgisayara kaydedilmesi işlemi akşam mesai bitimine kadar sürüyor. Paydos borusu iki gün dinlenmek şartıyla tekrar çalıyor. Saat: 17.30. Kart basıyoruz. Harç bitti, yapı paydos!

    Ağır ağır yürüyorum. Akın akın bir insan seli. Kalabalık işyerlerinde çalışanlar bilirler. Her akşam kıyametin provası yapılır kart basma alanları ve servis güzergâhı arasında.  Oradan oraya hızlı adımlarla amaçsızca koşturan enteresan insan topluluğu… Ardından,  herkes servisine bindiği vakit tam bir huzurevi sakinliği çöker ortama. Fabrika ve otopark alanı adeta yaya trafiğine kapatılmışçasına bomboştur. Resmen terk edilmiş bir kasaba görüntüsü. Bir tek, boş alanın orta yerinden yuvarlanan bir diken topu eksiktir. Fabrika; tezatlığın anavatanı.

      Yine bir rutini maziye gömerek ve fitneci bir grubu arkamda bırakarak zor da olsa servisler bölgesine ulaşıyorum. Mahşerî kalabalığı yararak servise binmenin huzuru içerisindeyim. Rıza abi de yanıma gelip oturuyor. Her gün yapılan şeyler bir gün bile tekrarlanmazsa eksiklikleri hissedilir. Rıza abinin düzene küfretmemesi dikkatimden kaçmıyor:

      ”Ne o? Yorgunsun galiba Rıza abi ya da ‘etliye sütlüye karışmayım da  başım ağrımasın’ modundasın. Sen de başkalaşanlardan oldun artık, desene. Oysa; ‘Sen yanmazsan, ben yazmazsam, biz yanmazsak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?’ Suyun başını tutanları gıdıklamalıyız abi, hiç değilse küfrederek söndürmeliyiz içimizdeki yangını.”

      ”Şurada emekliliğime kalmış dört ay. Biz zamanında mücadelemizi verdik oğlum, sıra sizde. Artık bu düzensizliğe sizler başkaldıracak, sizler küfredeceksiniz. Durağa geldiğinde beni uyandırmadan inersen küfür nasıl edilirmiş esas o zaman görürsün. Hadi, şimdi kafa ütüleme de biraz uyuyayım, yorgunum.”

      Rıza abinin benden önce dünyaya gelmiş olduğu için emekli olacağını sindirmekle meşgulüm. Kafamı cama dayayıp bilinçsizce dışarıya bakıyorum. Böyle durumlarda küfretmek kasıtlı olarak yaptığım bir şey değil!

      Durağa yaklaşırken Rıza abiyi uyandırıyorum. Bu durumdan ziyadesiyle hoşnutum. En azından uykusunu bari bölebiliyorum. Fazlası gelmiyor elimden. İyi adamlar kötü yerlerden hiç ayrılmamalılar. Emeklilik için söylenecek en baba laf bu bence.

      Yağmur şiddetini artırıyor. Servisten iner inmez Rıza abiyle birbirimize ‘iyi tatiller’ dileklerimizi dileyip koşar adım evlerimizin yolunu tutuyoruz. Evin önündeyim. Gözüm salonun açık olan penceresinde.

      Nihayet brüt doksan dört net seksen beş metrekare olan evimin kapısındayım. Her zaman net olmakta fayda var. Evim, kutu kadar! Kapımı korkunç ve öldürücü yalnızlığa aralamak için anahtarı kapı deliğine sokup kapımı kilitlerin esaretinden kurtarıyorum. Tak, tak!

     Kapımı sessizliğe doğru aralarken yine en beterinden bir kasvet bunaltıyor içimi. Hasar tespiti yapmak maksadıyla istemsiz salona doğru yürüyor ayaklarım. Laminant parkenin üzerinde küçük çaplı bir gölet oluşmuş. Üzerinde de birkaç önemsiz fatura yüzüyor.

     Banyodan temizlik setini kaptığım gibi suyu temizliyorum. Mopla da bir güzel kuruluyorum ki ıslaklıktan eser kalmasın.

     İçim kıyılmaya başlar gibi olduğundan mutfağa giriyorum. Sabahki kahvaltıdan geriye ne kaldıysa dağınıklık olarak duruyor. Daha da acısı akşam yemeği için yiyebileceğim tek lokma yok. Ve en acısı yine her akşamki gibi yapayalnızım. Saate bakıyorum 18.48. Karşımda şehrin ışıltılı caddeleri, sokakları, evleri…

     Tencereye makarna suyu koyuyorum. Masaya bir parça ekmek, tuz ve çoban salatası. Ve tek bardak. Yalnızlığımı da saymazsak bir başımayım. Canım ölmek dışında hiçbir şey istemiyor. Mutsuz ve ağlamaklıyım. İsyan bayrağım asi bir marşla çekiliyor göndere. Benimki de hayat. Kedere bak!  

The post Kedere Bak appeared first on Sanat Duvarı.

    İki yıl, sekiz mevsim boyunca, bir zamanlar top koşturduğumuz, haylazlık yaptığımız boş araziye, yan yana bir sürü ev diktiler. İnşaatların kabası bitince saklambaç bile oynadık içlerinde. Kocaman bir site inşa edildi bir zamanların çorak arsasına. Nüfusu beş yüzü geçmeyen küçücük mahallemize beş yüz hane daha taşınacaktı, aynı anda. Bunun heyecanı bile yetiyordu bize. Ben de, ‘kim bilir ne güzel sarışın kızlar taşınırlar buralara’ diyerek az dolanmadım ortalıklarda.

     Çok geçmeden ardı ardına bir sürü kişi taşındı siteye. Sitenin bulunduğu bölge taşranın kenarına konuşlanmış ihtişamlı bir Amerikan Mahallesi gibi duruyordu. Gece olunca ışıl  ışıldı evler. Yaz akşamları villaların bahçelerinde barbeküler yanıyor, bahçe salıncaklarında zengin piçleri sallanıyorlardı. Kendi mahallende ”zenci” muamelesi görmek rezil bir durum.

     Site sakinleri ile aramızda sosyal ve ekonomik şartlar bakımından uçurum olduğundan tez zamanda kaynaşamadık kimseyle. Onlar, bizim oynadığımız parka gelmiyor, bizim kendi çapımızda yaptığımız pikniklere katılmıyor, bizimle bisiklete binmiyorlardı. Keza biz de onların paten yaptığı, basketbol oynadığı, köpek gezdirdiği alanlara giremiyorduk. Aramızda çok büyük bir fark vardı. Onlar, istemedikleri için gelmiyorlardı biz ise; istenmediğimiz için gidemiyorduk. Para öyle lanet bir şey ki; şayet paranız varsa her halukârda tercih hakkı sizin insiyatifinizde.   

      Yüzlerce site sakini arasından yalnızca Tahsin arkadaş oldu bizimle. Diğer zengin çocuklarına hiç benzemiyordu Tahsin. Ukala, şımarık, megaloman birisi değildi. Yaşından çok daha olgun, aklı başında bir çocuktu. Biz de hiç kullanmaya kalkmadık onu. Marketten ortak kola, bisküvi, dondurma ya da çekirdek alınacaksa herkes ne verdiyse Tahsin’den de onu aldık. Belki o da bu yüzden sevdi bizi. Onu söğüşlemeye kalkmadığımız ya da tam zıttı ona ekstra bir muamele yapmadığımız için…

      Bizimle aynı okulda okumayı çok istediyse de babası devlet okulu olduğu için Tahsin’i bizim okulumuza yollamadı. Kolejde okuttu onu. Her sabah özel bir araba ile koleje gidiyor, aynı araba ile de geri dönüyordu Tahsin. Babası organize sanayide iki tane fabrikası olan çok varlıklı bir adamdı. Hatta, sonradan öğrendiğime göre bizim sokaktan iki kişi de Tahsinlerin fabrikasında çalışıyordu. Durumları son derece iyiydi Tahsinlerin.

    Ama Tahsin onca zenginliklerine rağmen bir kez olsun bizi hor görmedi. Çok sağlam bir çocuktu. Bir keresinde Tahsin’in giydiği bir tişört çok hoşuma gitmiş ve bunu da Tahsin’e açıkça söylemiştim. Tahsin hiç tereddüt etmeden tişörtünü çıkarıp bana verdi. Tabii ben de ona… Parkta değişmiştik tişörtlerimizi. Ertesi gün benim tişörtümü sitenin dikenli tellerinde asılı olarak görmek beni çok üzse de, bunu Tahsin’in yapmayacağını, tişörtü babasının oraya attığını çok iyi bildiğimden Tahsin’e bunu hiç söylemedim. O da hiç bahsetmedi bu konudan.

     Tahsin’i tanıdıkça handikaplarını da öğreniyordum. Örneğin; Tahsin son derece aklı başında, mantıklı ve efendi bir çocuk olmasına karşın hiçbir konuda söz sahibi değildi. Yiyip içmesinden giydiği kıyafetlere kadar her şeyini babası belirliyordu. Hayali iyi bir gazeteci olmak olsa da babasının zoruyla tıp okudu. Böylelikle babasına karşı hayatının en büyük tavizlerinden birisini verdi. Orta ölçekli bir devlet hastanesinde çalışmak isterken yine babasının isteğiyle özel bir hastanede işe başladı. Başarısıyla da kısa sürede başhekim yardımcılığına kadar yükseldi. Fakat bunda babasının en ufak bir katkısı yoktu. Çünkü Tahsin gerçekten çok zeki bir çocuktu.

      Otuzlu yaşların ortalarında muhasebeci bir kızı sevse de babası bu aşka karşı çıktı. Tahsin çok direndi ama bir türlü babasının inadını kıramadı. Kız bakmış olmayacak, beş altı ay sonra bir esnafla evlenmiş. Tahsin’den duydum. Tahsin rüştünü ispatlamış harika bir hekim olsa da babasının boyunduruğundan kurtulamamak onu günden güne yalnızlığa itti. Bunalıma girdi bir dönem.

     Annesi, başka bir aşk Tahsin’i kendine getirir düşüncesiyle avukat bir kızla tanıştırdı Tahsin’i. Tahsin’e iyi geldi kız. Epey bir flört döneminden sonra nişanlanmaya karar verdikleri esnada kızın daha önce nişan attığını öğrendi Tahsin. Ama bunu hiç umursamadı. Çünkü gerçekten kızı çok seviyordu. Fakat kız Tahsin’in babasından veto yedi. Ailemize layık değil diyerek sert bir dille bu işin olmayacağını dile getirdi Faruk Bey.

      Tahsin yine içine kapandı, psikoloji haplarında aradı çareyi. Hekimliği keyfekeder yapıyor, hastaneye kafasına göre gidiyordu. Sancılı dönemi kısa sürede atlatması için kendisini çok arasam da telefonlarımı hiç açmadı. Bir akşam eve dönerken denk geldim Tahsin’e.  Benzi iyice sararmış, çok zayıflamıştı. Gözlerinin altında mor halkalar belirmişti. ”Biraz oturalım mı Tahsin?” dedim, kırmadı, oturduk. ”Nasılsın, nerelerdesin, neler yapıyorsun, kaç defa aradım seni bir kez olsun açmadın telefonlarımı,” diyerek sitem ettim kendisine. Ama Tahsin’in konuşacak takati yoktu, çok bitkin görünüyordu. ”Nasıl olayım, nasıl olduğum her hâlimden belli değil mi?” deyince, sustum. Haklıydı Tahsin. Nasıl olduğunu anlamak için kain olmaya gerek yoktu.

      Tahsin’le çok şey konuşmak istesem de hiç bir şey konuşamamanın derin acısını yaşadım bir süre. Sonra Tahsin ”Ben evleniyorum, hem de hiç sevmediğim, istemediğim birisiyle,” dedi, buruk bir sesle. Boğazımı temizleyip ”İyi de nasıl Tahsin, nasıl istemediğin birisiyle ya? Hangi devirde yaşıyoruz? Sen Doğu’daki, Güneydoğu’daki gencecik kızlarımızın yaşadığı kaderi mi yaşayacaksın yani? Hem de doktorken, bu kadar varlıklıyken,” dedim Tahsin’e. Tahsin durumdan o kadar umutsuzdu ki ”Babamı tanımıyormuş gibi konuşma. İstemesem ne değişecek ki sanki?” dedi ve öfkeyle kalktı masadan. Durumu hiç iyi değildi.

     Gerçekten de bir ay sonra babasının dediği kızla evlendi Tahsin. Düğün gecesi sanki kendi düğününde değil de cenaze evindeymiş gibi bir hâli vardı. Tahsin’in o hâlini görünce Faruk Bey’i boğasım geldi. Ne kadar bencil ve düşüncesiz bir adam bu Faruk Bey diye söylendim durdum o gece. Düşüncesizdi çünkü, göz göre göre biricik oğlunu mutsuzluğa itiyordu.

     Tahsin’i düğünden sonra sadece bir kez gördüm. O da son görüşüm oldu zaten. Kısacık konuşabildik kendisiyle. Yalnızca ”Çok mutsuzum,” demekle yetindi. ”Bir yerlerde oturup konuşalım mı, hem sen de kafanı dağıtırsın biraz,” dedimse de artık çok geç mahiyetinde gülümsedi. Yıllardır tanıdığım Tahsin’in yüzünde ilk kez ukala bir gülümseme sezinledim. O an, Tahsin’in eski Tahsin olmadığını, gerçekten belki de artık her şey için çok geç olduğunu gayet iyi anladım.

      Tahsin’le o kısacık konuşmamızdan üç gün sonra Tahsin’in ölüm haberini aldım. İki kutu hap içip intihar etmiş. Başsağlığı dilemek için annesini ziyarete gittiğimde hıçkıra hıçkıra ağlıyordu kadıncağız. Faruk Bey, iş adamlığına yakışır biçimde son derece vakur bir duruş sergiliyor, taziyeleri kabul ediyordu. Annesinin elini tutup ”Başınız sağolsun Nevin teyzeciğim, bir ihtiyacınız olursa sabahın körü de olsa,  gecenin bir yarısı da olsa hiç çekinmeden arayabilirsiniz. Unutmayın, ben de sizin oğlunuz sayılırım,” dedim. Nevin teyze ellerimin içinden ellerini sıyırıp, ellerimi avuçlarının içine alarak sımsıkı tuttu ve: ”Biliyor musun, Tahsin hayatı boyunca ilk defa kendi başına, kendi hür iradesiyle bir tercih yaptı, o da yanlış bir tercih oldu. Evlatçığım öldü! Sen ileride evlenirsen ve çocuğun olursa sakın ola ki çocuğuna baskı yapma. Bırak tercihlerini kendisi yapsın, kararlarını kendisi versin. Madem, ‘ben de sizin oğlunuz sayılırım’ diyorsun, sana tavsiyem budur oğlum. Eğer aksini yaparsan sana hakkımı helâl etmem, bilesin,” dedi. Kendimi daha fazla tutamadım, ben de Nevin teyzeye uyup hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Ağlarken tekrarladığım tek bir cümle vardı: ”Söz Nevin teyze. Söz, söz, söz… Sana söz veriyorum ben Faruk Bey gibi bir baba olmayacağım!”

The post Yanlış Tercih appeared first on Sanat Duvarı.

‘Sen ne yaptın söyle bir bana bakayım ne bok yedin dün gece?’. ‘Sordum abi.’ dedim. ‘Beni neden sevmedin?’ diye sordum… Hakan abi öfkesinden deliye dönmüştü… Başladı söylenmeye. ‘İyi bok yedin! Ben sana dedim ama dimi? O kızla olmaz diye’ … Sakinleşti … Sabaha kadar ‘Sormasın bu soruyu’ diye.Tanrıya dua ettiğim o soruyu sordu…‘Peki, o sana ne söyledi ?’ .

Sustum… Adran’ da susmuştu zaten cevap verememişti o gece; Kaldığı apartmanın önün de elleri, ellerimi tutarken gözleri gözlerimden kaçarken… Hem zaten birine ‘Beni neden sevmedin?’ diye soru sorulmaz ki… Bu bildiğin bir intihar… Al şu silahı kafama sık… Demenin başka bir yolu. Sevememiş yani ‘Sebebini neden sorguluyorsun ki?’  Bana güvenemedi belki de…

Çünkü benim param yoktu, babamın da parası yoktu. Üniversite okuyordum ve yazmak dışında hiçbir yeteneğim yoktu… Sahip olduğum her şeyin bedelini çalışarak ödüyordum… ‘Kim ne yapsın beni?’. Sevgili olsak ne olacak? ‘O’nun istediği bir Pazar kahvaltısını ben başkasına kahvaltı servisi yaparken karşılayabilirim anca…

Tüm bunları kafamın içinde sorgularken Hakan abi cebinde ki ‘Camel ’i çıkardı ve bana uzattı… ‘Tamam, lan tamam olan oldu: Siktir edeceksin hem sana kız mı yok? Gençsin, okul okuyorsun, sigortalı bir işin var yakışıklısın. Çıkar elbet biri karşına al yak şunu.’ Dedi…

Gözaltlarım uykusuzluktan mosmor ellerim aşırı alkolden sonra zangır zangır titriyordu. Hiçbir şey demeden sigarayı aldım yaktım. Oturma odasına geçtik, Hakan abi oturmadan önce dolabı açtı birer tane bira aldı. Karşılıklı oturduk…

Hakan abi elindeki biralardan birini oturduğu tekli, koltuğun önündeki sehpaya, diğerini bana uzattı. ‘Al iç şunu kendine gel Bülent!’ dedi. Uzattığı birayı aldım kafama diktim. Oturduğum koltuğun köşesine koydum Hakan abiye döndüm… ‘Hakan abi bu hayat neden böyle, eneden benim kazanmam gereken savaşları bir başkası savaşı yaratmış gibi kazanıyor, neden Adran şuan benim yanımda değil de o orospu çocuğu mütahit’in oğlu Mustafa’nın yanında hatta koynunda?’ Dedim…

Hakan abi camel sigarasını yaktı birasından yudumladı siniri geçmişti…

 ‘Hayat yeğenim, bu işte; Tam olarak bu; Sen ne kadar çabalarsan çabala doğduğunda yenik başlamışsın bir kere: Başında anan yok, baban yok, olacağı buydu zaten…’.  Biradan bir yudum daha aldım ellerimin titremesi geçmişti… ‘ Sahi mi abi?’  dedim… ‘Bu mudur yani, Bu hayatın kanunu bu mudur? …

 ‘Sen ne kadar çabalarsan çabala, elinde bir fırsat ile doğmamışsan, ne kadar imkân yaratsan da kendine; Hep bir takım zaaflarına yenik düşersin Bülent.’ Dedi…

The post Sevgi Apartmanı (1. Bölüm) appeared first on Sanat Duvarı.

Az kalsın basacaktım üzerine, öyle ufacık öyle tefeciktin ki, soğuktan titreyen tüylerinle oracıkta donup kalacaktın neredeyse.

Okul çantamı kaldırma bırakıp, eldivenlerimi çıkartmış seni avuçlarıma almıştım. Nasıl sevimli bir yüzle bana bakmıştın.

Hemencecik sevmiştim seni, daha ilk görüşteki aşk gibi. Kanıma sızmıştın, mavi gözlerinle yüreğime sevgini akıtmıştın.

Başıma gelecekleri önemsemeden, ivecenlikle beyaz mendilimi çıkarıp seni sarıp sarmalamıştım. Çantamın ön gözüne seni yerleştirmiş, fermuarı açıp başını dışarı sarkıtmıştım. Çantamı sırtlanmış ve eve doğru yola koyulmuştum.

Ayaz sana da bana da iyi gelmezdi. Tipiye karşı yürümek bu kadar zor iken, buzda kaymak muhtemeldi. Dizlerime kadar gelen karların içinden bata çıka ulaşacaktık evimize. Artık bizim olan eve.

Evde hayvan besleyemeyeceğimi çok iyi biliyordum. Ama bir tek bahçemizdeki kömürlüğe güveniyordum. Hiç değilse kışı geçirinceye kadar orada sana bakabileceğimi düşünüyordum.

Güç bela eve geldiğimizde, bahçe kapısının anahtarını alıp seni bizim kömürlüğe bıraktım. Kapıdan soğuk girmesin diye sana en köşede odunların iri olanlarını seçerek küçük korunaklı bir kulübe yaptım.

Eski bir kâseye biraz süt koyup, tam önüne bıraktım. Bana öyle bir baktın ki işte o zaman seni hiç bir zaman bırakamayacağımı anladım.

Akşam olunca, ev halkı toplanıp yemeğe oturduğunda benim aklım hep sendeydi. Sabaha kadar nasıl kalacaksın bu zemheri soğukta diye korkudan titriyordum. Cesaret edip bizimkilere bir türlü söyleyemiyordum.

Babam “kömür bitmiş gidip alayım” deyince, yerimden fırladım “sana yardım edeyim” dedim babama. Herkesin şaşkın bakışları altında muzipçe gülümsedim, göz kırptım sobanın kenarında oturan halama…

“Kartopu oynamak istiyordur herhalde” diye bir ses işittim ardımdan. Hiç ses etmedim. Yürek atışlarımı dinledim.

Babamla kömürlüğe girince sevimli kedimin bakışlarını bir daha görünce, ısındı içim. Babam şakın yüzüme baktı “şimdi anlaşıldı” dedi. Başımı okşadı.

Benim mahzun yüzüme yüzünü yaklaştırıp “tamam annene söylemeyiz, onu şuracıkta besleriz” dedi. Bu bizim babamla aramızdaki ilk ve tek sırrımız olarak kalacaktı.

O kışı sen kömürlükte ben senin sarı tüylerinin esaretinde geçirdik. Öyle mutluydum ki, baharın ılık serinliğine vardığımızda artık bahçemizin vazgeçilmezi idin. Annem eve girmemen koşuluyla seni kabul etmişti. Bütün ev halkı seni çok sevmişti. Kocaman olmuştun, bahçe kapısından çıkıp sokağı bile tanır olmuştun. Bazı günler eve gelmezdin, birkaç geceyi dışarda geçirirdin. Meğer Mart ayı geldiğinde erkek kedilerde olurmuş dediler, ama nedenini söylemediler.

Bir gün çok hastalandım. Ateşim çıktı, boğazım ağrıdı, kulaklarımı hissedemez oldum. Her tarafım öyle şişti ki, artık yutkunamıyordum. Doktor kabakulak dedi. İlaçlarımı verdi “evde dinlensin, sokağa çıkmasın, okula gitmesin” dedi.

Sen yoktun, ben ağrıdan uyuyamazken hem gece hem gündüz, öksürükten ciğerlerim yırtılırken sen yoktun. Oysa yanı başımda olmanı istemiştim, mavi minnoş bakışlarını özleyip, yumuşak sarı tüylerini sevmeyi dilemiştim.

Başımı her kaldırıp bahçeye bakışımda sen yoktun. Yokluğunla ağırlaşan başımı koyacak bir yastık bile yoktu. Ilık bir kaşık çorbayı zorla içmeye çalışırken, boğazımın yangınında sen yoktun. Gözyaşlarımı sakladığımda yorganın altına sen artık hiç yoktun

Başıma gelen en kötü şeydi yokluğun.

Haminnem bir keresinde seni severken bahçede, “ kediler nankör olur, demedi deme” demişti.

Sen beni bırakıp gitmiştin. Başka kedilere beni tercih etmiştin.

The post Benim Sevimli Nankör Kedim appeared first on Sanat Duvarı.

Evinizin kapı numarasını kırk kere tekrar ederdim, kırk kere, hadi çık cama bak bana diye tekerleme söylerdim. 13 yaşımın bütün arzularıyla, 1978 yılının o bitip tükenmek bilmeyen karlarının altında, okulun yeniden açılmasını beklerdim. Sömestr tatilini tam iki hafta uzatmışlardı. Okul bir aydır kapalıydı. O yağan güzelim karların yumuşak beyaz örtüsü, benim yüreğimde erimeyen bir hasretin örgüsüydü. Kartopu oynamak dışında hiçbir şey derinleşen özlemimi yerine koymuyordu. Kırmızı beremi taktığım gibi mahalledeki karları topluyor, kırmızı eldivenlerimin arasında onları birleştiriyor, kimsenin canını yakmadan, kardan küçük adamlar yapıyordum.  İki tane yapıyordum, yan yana yüzleri birbirine bakan. Tıpkı sana yılbaşında gönderdiğim isimsiz kartpostaldaki gibi gülümsüyorlardı…

Birbirine âşık bir tane kardan adam, bir tane kardan kadın… 

Hayal ederdim beni sevdiğini. Benim seni düşündüğüm gibi senin de hep beni düşündüğünü, seni özlediğim gibi senin de beni özlediğini, yalnızca hayal ederdim.

Lapa lapa yağan karı penceremde izlerken, her birinin cama çarpıp eridiğini gördüğümde içim ezilirdi. Sanki dünyaya gönderilmiş melekler gibiydi her biri. Kirlenen dünyayı temizlemek, yeniden yeşertmek, sevgiyi toprağa ekmek için tanrının gönderdiği birbirine benzemeyen milyonlarca melek inerdi gökyüzünden. Ben o melekler kaybolmasın diye toplayıp kardan adam yaparak, sevginin kalıcı olmasını sağlıyordum işte. Bir masal kahramanı gibiydim, insanlığı kurtarmak için donmuş ellerimle hiç durmadan karları toplayarak onlardan ins-an yapmakla meşguldüm…

Eve döndüğümde el ve ayak parmak uçlarını hissetmez hale gelirdim. Sobanın arkasında ellerimi boruya değdirmeden ısıtmaya çalışırken, paltomda birikmiş karların halının üzerinde bıraktığı küçük ıslaklıkları parmağımla halıya yedirmeye çalışırdım. Ev bir anda ıslaklık kokar, sobaya damlayan damlalar sıçrar ve su buharı olarak havaya karışırdı.

Suyun bu esrarengiz yolculuğu bana yine insanı düşündürürdü. Bir gün havaya yükselen su buharı olacağımı bilir, şimdiden derdine düşer hayıflanırdım.

Korunmanın mümkün olamadığı bu dönüşümden kendi payımı alırdım. Saklanacak bir yer olmalıydı, karların erimeyeceği, insanların ölmeyeceği, tabiatın yok olmayacağı bir yer, mutlaka olmalıydı…

Kardan adamları çok derinlere gömersek belki hiç erimezlerdi. Buz dağlarından bir ülkede yaşayanlar, evleri buzdan olanlar, buz üzerinde kayarak okula giden çocuklar ne kadar da şanslıydı. Hiç kar tatilleri olmamıştı…

Sevdiklerinin hasretini çekmeden hep karın altında sevdikleriyle birlikte yaşıyorlardı…

The post Kar Altında Kardan Sevgili appeared first on Sanat Duvarı.

Yeşil gözlerinde bir gülümseme ve babasının düğümlemesi…

Babasının kucağında gezen bir kız çocuğunun hikayesi…

Sarı saçlarını tararken annesinin rujunu gizlice sürerdi.

Annesi patates kızartması yaparken balkonda sandalyenin üzerinde oynarken düştü.

Başından kanlar akarken ablası onu kurtardı.

Hastaneye götürülürken ağlıyordu.

Ablası da öyle.

Hastanede dikişler atıldı.

Gözlerinden yaşlar dinmedi.

Bir hayvanat bahçesinde yaz günü….

Yılanlardan korkarken ablasına sarıldı.

Kardeşlik çok önemliydi.

Bir annenin kucağında iki çocuk…

Bir fotoğrafın hikayesiydi bunlar.

Tatilya’da eğlenirken masal ağacından korkup annesine sarılırdı.

Aslan Kral izlerken ağladığından dolayı babasıyla dışarı çıkardı.

Tuvaletin kapısında oturan adam mendil uzatıp “Ağlama! Cennette kavuşurlar.” demişti.

Oyuncak Hikayesi 3’ü izlerken büyüyen çocuğa ağlamıştı.

Kanal D’nin Bak Şu Elma Şekerine programında “Bu Kız Beni Görmeli” şarkısını söylemişti.

Utanıp ağzını silmişti.

Yurt Fm’de şöyle bir bilmece uydurmuştu.

“Adam bir gün duşa girmiş, sular kesilmiş. Neden?”

“Cevap: Ben de bilmiyorum yeni uydurdum.”

Epilepsi geçirdiğinde uyurken babası yanı başında durup ağlıyordu.

Annesi iyileşmesi için dualar ediyordu.

Şimdi o kızı özlüyor muyum?

Ben hala aynı kızım.

Duygusal, masum ve küçük bir kızım.

30 yaşında olsam da.

Değişmedim ve değişmeyeceğim.

Babasına sarılıp ağlayan kız çocuğu olacağım.

Dostlarım yanımda olsa da olmasa da.

Dünya değişse de değişmeyeceğim.

Hep aynı kalacağım.

Kimse sevmese de.

Ben buyum.

Bir sonraki yazımda görüşmek üzere.

The post Küçük Kız appeared first on Sanat Duvarı.

The post Küçük Adam appeared first on Sanat Duvarı.

Kasım kasımlığını çoktan terk etmiş, Aralık ara-ı-lıkta kalmış zenginliğiyle gelip dizlerimin üzerinden ince kollarıyla boynuma atlamış sıkı sıkı sıkıya sarmalamıştı beni. Yine de üşüyordum, yanmayan sobama bakıp dışarıyı gözlüyordum, seni özlüyordum…

Bahçede iki kedi biri diğerini sevmedi, pati vurdu gözünün üstüne, can havliyle atladı o da onun üstüne. Alt alta üst üste tırmıkladılar birbirlerini on saniye gibi kısa bir süre içinde. Şimdi biri ağacın dibinde öteki kaçtı beriye.

Perdeyi açtım içerisi görünse bile, ben göreyim istedim, ben görüleyim istedim. Kirlenmiş camın buğulu bakışında değil beni görecek biri, ben bile göremem kendi kendimi. Görünmezlik iksiri içmiş gibiyim sanki.

Akşamdan yağan yağmurun ıslaklığında gölgeler büyüyor güneşin yeni doğan ışıklarının altında. Gülümsüyor bulutun arkasında, en sevimli haliyle bana bakıyor, mavi gözlerinin damlarından sıyrılıp sevgiyle el ediyor. Güzel bir günün geleceğini muştuluyor, soğuk ve kimsesiz geçen gecenin ardından, bana bendeki beni anımsatıyor…

Az önceki kediler güneş ışıklarını görünce sevindiler. Beton zeminin üstünde vücutlarını ısıtmaya karar verdiler. Kavgadan eser kalmadı, insanoğlu değiller ki kin tutsunlar, kıskançlık ve garezden uzak oynaşıyorlar şimdi. Pırıl pırıl bir sabah olmasa, kışın ilk günleri olduğunu fark edemez insan, soğuk ama güneşli ama umutlu ama özlem dolu nice günlerden biri der geçerdim belki. Şimdi açlığıma inat, soluyorum havayı önce ciğerlerime sonra boş mideme dolduruyorum. Dolu dolu gözlerimdeki yaşlarla sana bakıyorum. Geçişlerini hayal ediyorum, gelmeyeceğini bile bile gözlerindeki yakıcı bakışlarını gözlerime hapsediyorum.

Martılar çığlık atarak dönüyorlar, ortalık ana baba günü. Güvercinler hatta kargalar bile çığlık çığlığa. Birkaç pencere açılıyor ne olup bittiğine bakılıyor. Sokağın ortasında kanat çırpıp yardım istiyor bütün kuşlar dönüp duruyorlar yerde yatan biri mi var? Bahçedeki kediler bile korkup kaçtılar, çöp kovasının arkasına saklandılar.

Yerde yatan yaralı bir güvercin var! Uçamıyor, çırpınıyor, kalkamıyor… Gözlerimden yaşlar dökülüyor, bir daha kimseye kuş beyinli demiyeceğim. Onların yürekleri biz insanoğlundan daha yüce, daha vefalı daha ince… Karşı apartmandan yaşlı bir teyze iniyor. Yerde yatan güvercini avuçluyor, minik başını seviyor titreyen parmaklarıyla. Yukarıdan bakan torununa sesleniyor. Çantasını ve ceketini istiyor. Koşarak gelen torun koluna giriyor nenenin. Yürüyorlar…

İçim aydınlanıyor. Ne varsa çocuklarda ve yaşlılarda var. Onlarda çocuk gibi değil mi zaten. Yüreğim pır pır atıyor kuşlar gibi hafifliyorum, bir yerden güzel bir gül kokusu geliyor, içime çekiyorum. Sana gülümsüyorum…

Simitçinin sesi çalınıyor kulağıma, pervazı kaldırıp bağırıyorum ona son paramla bir simit almak, sıcak, gevrek çıtırtılarında susamları tek tek parmaklarımla yalamak iyi gelecek bana.

Yarın? Yarın yok, bugün, yalnızca bugün yeter bana…

The post Som Rengindeki Sonbahar appeared first on Sanat Duvarı.

  Rahmet ayı içinde olduğumuz defaatle hatırlatılsa da iş sadede yani  fiiliyata  gelince ne rahmetten, merhametten  ne de aftan eser kalmıyor.  Neden mi böyle diyorum , geçen hafta Alanya müftüsünün açıklamasından kaynaklı bir sitem benimkisi…
  Söylenen sözleri okurken acaba bir yanlışlık olmasın diye de teyid etme doğrulama ihtiyacı duydum.
Hangi ifadeden bahsediyorum diye  soruyorsunuzdur ,  hemen açıklayayım.
Şöyle ki, Gayrimüslim olanlara rahmet , bağışlama dilemek  sakıncalı imiş. Alanya müftüsü geçenlerde  bu konuşmayı trafik kazası sonucu hayatını yitiren Alanya Spor’un çok sevilen oyuncusu Josep Kural ‘ın cenazesi sonrasında yapmıştı.
Müftü Bey’e tepkiler çığ gibi büyüdü. Eminim , sakince oturup nefeslense kendisi de böyle izahta bulunmuş olduğu için üzülmüştür. En azından ben öyle umuyorum.
Eh, müftü de olunsa kişi hata yapar.  İnsan evladıyız  , beşeriz şaşarız.
İftar yemeğinde  arkadaşlarım  Kalçalı Naciye , Meraklı Melahat , Acele Bacı Fikriye Baldudak Nuriye ile birlikteydim.    Kendileri aynı zamanda Aldırma Gönül Partisi’nin kadın kollarının aktif üyeleri…El elden fikir fikirden üstündür diye müftünün sözlerini kendilerine de söyleyip fikirteatisinde bulunmak , istişare etmek istedim.  Yemek bahane sohbeti canan pek şahane…
Sahura kadar oturduk , dertleştik diyebilirim.  Meraklı Melahat kendisinin deist olduğunu zaten dinler diye bir şeyin olmadığını dolayısıyla müftü ,papaz ya da Haham kim olursa olsun tüccar kılıklı memurlar olduklarından dem vurdu. Kalçalı Naciye deist ne demek diye sordu. Deist, Yaratıcıya İman  etse de herhangi bir dini inancının olmadığı kişi diye ekledi, Baldudak Nuriye.
Son Zaman’larda  deistlerin sayısında hayli bir artış oldu. Bu artışın nedenlerinden biri de yukarıdaki açıklamaya benzeyen talihsiz ifadelerin varlığı….diyen Acele Bacı Fikriye  sözlerine şöyle devam etti; kızlar bir düşünün adı İslam olan bir dinin barış esenlik üzere olması gerekirken kendisine Müslüman denilen bir adamının esenlikten selametten uzak tavrının bu dinin inananları tarafından sorgulanmıyorsa bu da ayrı bir muammadır.
Meraklı Melahat  birden atıldı, bir kişinin yanlış ifadesi ile koskoca bir dini anlayışı zan altında bırakmayalım. Sizlere İslam tarihinden örnek vermek istiyorum dedi.
Hepimize kal gelmişti.  Hayret doğrusu dedik, Meraklı Melahat ve İslami açıklama !
Sevgili arkadaşımız, sen yakın yakın zaman önce bir basın açıklaması yapıp eşcinsel olduğunu ne dinlere ne de Tanrı’ya İman  etmeyen bir ateist olduğunu söylemiştin, bizler yanlış mı duyduk ?
Doğru duydunuz diye belirtti, bir kişi ateist ya da eşcinsel diye inançlar Hakkı’nda dinler Hakkı’nda kitaplar okuyamaz mı? diye çilek hoşafına kaşığını salladı.
Hepimizi aldı bir gülme…
Çocukluğuma bir kaç dakika da olsa gidip geldim. Keskin sınırlarla içinde sadece beyaz ve siyah rengin olduğu farklı renklere açık olmayan bir yaşamın ferdi idim. Haram ve helal diye çizilen sınırlar hiç esnemiyor, bir açık kapı aralanmıyordu. Başörtülü olarak geçirdiğim yıllarda dini  sadece beş şarta indirgemiş, hoşgörüden uzak yaşamamış mıydım?
Arkadaşlarım gerçekten çok renkli dünyalardan ışınlanıp hayatıma merhaba demişlerdi. Onların yaşam tarzı , bakış açılarının benim kadar sığ olmaması , dinin kendisi hakkında yıllarca öğretilenlerden de farklı yorum, tefsirlerin varolduğunu hatırlatmaları ile inanç yelpazemi genişletmiş, renkli bir bakış açısına sahip olmuştum. O  kaskatı geçen senelere içten içe yanıyor muyum diye düşünürken , arkadaşlar huhuhuhu bak kim geldi diye seslendiler.
Hacı Baba Tekkesinden yobaz Nuri’nin kızı Sivilceli Necmiye sahura balık ekmek getirmişti. Balık ekmek diyorum da rahmetli babaannem yumurtalı ekmeğe  böyle derdi.
Çıtır çıtır kızaran ekmeğe az kimyon iyi oluyor dedi ve ekledi Sivilceli Necmiye, duydunuz mu kızlar geçen günkü Alanya Müftüsü’nün sözlerini!
Heh biz de zaten açıkoturum yapıyorduk.
Sivilceli Allah’ın rahmetini sadece bir grup inananın tekeline almanın çok yanlış olduğunu hatırlattı.
Kuran-I Kerim’de Ali İmran Suresi 19. ayette ” Din olarak size İslamı seçtim”, ayetinin önyargılı olarak din adamlarınca söylendiğini belirtti. Ayeti daha doğru anlamak adına kendinden önce ve sonra hangi ayetler var bunların iyi anlaşılıp , olaya zamana duruma ve hatta topluma göre tefsir edilmesi gerektiğinin altını çizen yobaz Nuri’nin kızına katılmamak mümkün değil.
İslam , esenlik barış teslimiyet sadece Hazreti Muhammed’in tebliğinde olan bir dinin adı olmadığını yine Surenin 20. 21. ayetlerinden anlaşılıyor.  Peygamberlerin atası babası olarak  bilinen Hazreti İbrahim’in Yaradan’a olan çıkarsız koşulsuz İmanı ve teslimiyetin adıdır, İslam.
Müslüman da böylesi bir İmana sahip kişidir. Yani müslüman ; sadece Hazreti Muhammed Peygamber’in takipçisi olmayıp , kökleri Hazreti İbrahim’e dayalı mayasında af, mağfiret Barış , huzur, esenlik ve Yaradan olan Allah’a tam bir teslimiyet içerisinde olan zattır.

Bu bağlamda af ve rahmet her kim olursa olsun Allah’a teslim olup çıkarsızca bağlanmış her kulun hakkıdır.
Cehennem müfettişliğinin İslamiyette yeri yoktur.
Vay be  aferin sana yobazın kızı Sivilceli Necmiye diye bizim eşcinsel Meraklı Melahat söz topunun peşine takıldı. Demincek yarım kalmıştı sizlere İslam Tarihinden Siyeri Nebi yani bizzat Peygamber’in hayatından örnek verecektim. Yeri gelmişken basket yapayım diyerek bizi Asrı Saadet devrine yolculuğa çıkardı.
Ebu Talip !
Hz. Muhammed’in amcası olup ömrü hayatında kelime-i şahadete gelmese de ölümü pahasına yeğenine sahip çıkıp onu desteklemiştir.
Peygamber amcasının vefatında hüzün yaşadığı için o yıla hüzün yılı da denmiştir.
Gözyaşları içinde ah canım amcam , Allah’ın rahmeti , affı seninle olsun diye  de her zaman niyazda bulunmuştur.
Bu sefer de helal sana Meraklı Melahat diye biz coşkuyu vermiştik.
Sahura kadar olan hoş muhabbet sonrası , bir kere daha emin olmuştum ki
Her kişi er kişi olamıyor. Er kişi olmak kindar olmamak , af ve rahmet eksenli tefekkür edip , yaşamını ona göre şekillendirebilmek demek olduğunu bir eşcinselden inanç eksenli konuşma dinleyerek öğreneceğim hiç ama hiç aklıma gelmezdi.
Din adamlarımız dini tekellerine almak yerine daha hoşgörülü olabilseler keşke diye Kalçalı Naciye çayları tevzi etti. Afiyet , şifa ola…
Aklımıza gelmeyenlerin başımıza geldiği, ilginç zamanlardan geçiyoruz.

Hayatımız,  akibetimiz hayrola….

The post Sokak Tiyatrosu -2 appeared first on Sanat Duvarı.

Bembeyaz bir hastan odasındaydı.

Aynaya baktı.

Kafasında kablolar vardı.

Ne olduğunu anlayamadı.

Etrafına baktı.

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Evindeydi.

Yatağına uzanmış uyuyordu.

Kalktı.

Üstünü giyindi.

Bir iki insan görmek için dışarı çıktı.

Biraz yürüdü.

Etrafındaki insanlara baktı.

Gelen geçen insanları gözlemledi.

Herkes kendi halinde gelip geçmekteydi.

Bir 5 dakika yürüdü.

Bir kafeye gitti.

Sade Türk kahvesi söyledi.

Kahve geldi.

Yavaşça yudumladı.

Yudumladıktan sonra masaya 3 Lira bıraktı.

Biraz yürüdü sokakta.

Evine döndü.

Eline bir kitap aldı.

Kitabın adı Burun’du.

Biz hepimiz Gogol’un paltosundan çıkmıştık.

Başladı şöyle bir göz gezdirmeye.

Sonra bıraktı.

Hayat boyu öğrenmeyi kendine hedef belirleyen insanların kaderinde hep bir terslik olurdu.

Her şey soluk bir resim gibiydi.

Kütüphaneye baktı.

Beş kütüphane dolusu kitap vardı.

Kitaplarına bir göz gezdirdi.

Spinoza’nın Tanrı fikri aklına geldi.

Tanrı fikrinin kendisi başlı başına var olma sebebiydi.

Gözüne 1984 kitabının çevirisi göründü.

Dil teorisine göre az kelime dağarcığı daha az düşünmeye neden olurdu.

Eline bir kitap aldı.

NLP El Kitabı’ydı.

Harry Alder ne güzel yazmıştı.

Şu sıralarda dil ile psikoloji ilişkisine kafayı takmıştı.

Neuro Linguistik üzerine çalışıyordu.

Her dönem farklı bir bilime ilgi duyar, onun üzerinde okumalar yapardı.

Ama tutunamamıştı.

Tutunmak için yaşamıyordu ki.

Tutunmak denilen şey ölü diller profesörü olmaktansa daha doğru amaçlar edinmekti kendine.

Mesnevi’de bir hikaye vardı.

Bir kayıkçıyla bir gramer alimi bir kayıkta gidiyorlarmış.

Gramer alimi Sarf ve Nahiv kitabı okudun mu demiş.

O da okumadım deyince “Ömrünün yarısı boşa geçmiş.” demiş.

Bir süre sonra kayık batmaya başlamış.

Kayıkçı, “Yüzmeyi biliyor musun?” deyince, “Ömrünün tamamı boşa geçmiş.” demiş.

Tutunamayanların sorunu tutunamamak değilken neden ölü diller profesörü olsun ki.

Eline bir kalem aldı.

Anladığınız gibi yazmaya çalıştı.

Bir şeyler karaladı.

Sonra bıraktı elinden kalemi.

Tekrar eline aldı.

Tekrar karalamaya başladı.

Elinden kalemi bıraktı sonra.

Yine eline aldı.

Karalamaya başladı.

Yine kalemi elinden bıraktı.

Odada şöyle bir dolaştı.

Tekrar yazmaya başladı.

Olmuyordu.

Yazamıyordu.

 Yatağına yattı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Bir cangıldaydı.

Etrafta türlü türlü ağaçlar, goriller keçiler vardı.

Gözlerini kapadı.

Burnuna bir yanık kokusu geldi.

Muhtemelen yan komşunun patlamış mısır pişirmesinden dolayı burnuna geldiğini düşündü.

Gözlerini açtı.

Odasındaydı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Yeniden ormandaydı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Odasındaydı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Ormana dönmüştü.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Odasındaydı.

Yazma konusunda iyi olduğunu düşünüyordu.

Ancak, daha önce hiç kitap yayımlamamıştı.

Öyküleri dergilerde yayımlanıyordu.

Kitap için çalışmalara girişmişti.

Ancak onda da tutunamamıştı.

Yaptığı ne varsa silikti.

Solgun bir fotoğraf gibi görünüyordu etrafındaki insanlara göre.

Bir yanık mısra gibiydi sözleri.

Her şey kötü değildi.

Ancak tutunamamışlık psikolojisine kendini iyice kaptırmıştı.

Bunalan gönlü ile bunalan aklı arasında kalıyordu.

Her şey silikti ona göre.

Gözlerini kapadı açtı.

Bir hastane odasında, sedyede yatıyordu.

Kalktı.

Aynaya baktı.

Üstünde ameliyat için giydirilen kıyafet ve başında kablolar vardı.

Tekrar yattı.

Ne olduğunu anlamaya çalıştı.

Bir süre bekledi sedyede.

Ayna aslında camdan bir bölmeydi.

Ardında iki doktor, deney için çalışıyorlardı.

Onun uyandığını gördüler.

Hemen yanına gidip uyuşturucu iğneyle uyuşturdular.

Hasta titredi bir an.

Sonra kendini bıraktı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Masada oturmuş elinde kalemiyle duruyordu.

Bir şeyler karalamaya çalışıyordu.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Sedyede hareketsiz şekilde yatıyordu.

Hiçbir hareket edemiyordu.

Çabaladı hareket etmek için.

Olmadı.

Gözleri kanlanmıştı.

Hareket etmek için kendini zorladı.

Olmadı.

Çırpındı.

Denedi.

Olmadı.

Kalbi sıkışmaya başladı.

Ih’ladı.

Olmadı.

Hareketsiz öylece yatıyordu.

Doktorlar geldiler.

Tansiyonuna baktılar.

Yüksekti.

“Tamamdır.”

Ses, tamamen o duyduğu iç sesle aynıydı.

Hareket edemiyordu.

Zorladı.

Çırpındı.

Olmadı.

“Şimdi gözlerini kapat.”

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Odadaydı.

Yazmaya çalışıyordu.

Karaladı karaladı olmadı.

Üzerinden terler boşandı.

Elleri ter içindeydi.

Gözlerini tekrar kapadı.

Açtı.

Hastane odasına geri dönmüştü.

Ama hareket edemiyordu.

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Masada oturuyor, yazmakla uğraşıyor yazamıyordu.

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Hastane odasında sedyede yatıyordu.

Anladı.

Her şey birer beyninin kurgusuydu.

Konuştuğu ise doktordu.

Hareket etmeye çalıştı.

Olmadı.

Direndi.

Olmadı.

Derin bir iç çekti.

Buradan kurtulmalıydı.

Direndi.

Hareket edemedi.

Çırpındı.

Olmadı.

Doktorlar tekrar geldiler.

“İğne de işe yaramadı. Ne yapacağız?”

Bekleyelim.

Adam, çırpındı.

Direndi.

Ayağını bir hareket ettirdi.

Bir daha…

Bir daha…

Bekledi.

Doktorlardan biri –iç sesin sahibi- odaya tekrar geldiler kontrol için.

Birden hareket etti.

Ayağa kalktı.

Doktorun elindeki iğneyi kaptığı gibi boynuna batırdı.

Doktor direndi.

Adam onu zorladı.

Doktor hareketsiz yatmaya başladı.

Kapıdan çıkarken önlüğü üzerine giydi.

Kimse böylelikle onu tanımamıştı.

Binadan ayrılırken gülümsüyordu.

Hiçbir sorun olmadığına inandırmıştı herkesi.

Çıkarken herkese selam verdi.

Gülümsedi.

Mutluydu.

Gözlerini kapattı.

Açtı.

Hiçbir değişim yoktu.

Kendini çok mutlu hissetti.

Bir taksiye binip oradan uzaklaştı.

Taksiciye bir otele gitmesini söyledi.

Otelde indi.

Vakit, gece olmaktaydı.

Otelde indi.

Parayı taksiciye verdi.

Otele doğru yürüyordu.

Gülümsüyordu.

Bir oda kiraladı.

Odaya gitti.

Yattı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Artık bir değişim yoktu.

Mutlu bir şekilde uykuya daldı.

Masalımız da burada devam etti.

Yazdıklarını postayla bir yayınevine gönderdi.

The post Portre 5. Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

– Heyy, neler oluyor. – Dur ne yapıyorsun, çantam, çantamm. Dur dedim sana. Yardım edin adam çantamı aldı kaçıyor…. Hey…

The post Düğünle Düğüm Arası Düş appeared first on Sanat Duvarı.

“Çöpe atılması gereken sabahlardan birindeyim yine,” diye içinden geçirirken, üzeri toplanmamış, temizlenmemiş masaya da dokunmayıp yastıksız  kanepenin üstüne yığılırcasına attı kendini.

Uzandığı yerden vaktinin çoğunu geçirdiği odayı gözleriyle taradı. Boyama ihtiyacı duyulan duvarlar, yer yer üst kaplaması sökülmüş masa, yerde kirli gibi gözüken bir kilim;  iki kanatlı, tabandan epeyce yüksekte, içeriyi yeterince aydınlatamayan  pencereye asılmış tek parça, rengi solmuş perde  ve  boyundan yukarıya çakılmış, ancak sandalyeye çıkarak yetişebildiği  raf üzerinde duran eski radyoya baktı. Radyonun yanında paslı bir çiviye iple asılı, tahta çerçeveli siyah beyaz fotoğrafa gözü kayınca bakışları sabitlendi. Beş yıl önce bir iş kazasında beklenmedik bir ölümle kaybettiği babasının bu fotoğrafına ne zaman baksa, bir alev düşer içine, hüzün kaplardı ruhunu. Derin özlemle düşüncelere dalardı. Yine o anlardan birine yakalandı; her babasının fotoğrafına baktığında yaşadığı gibi…

Sevgisini, ilgisini hep üzerinde hissettiği babasının ani ölümü  derinden sarsmıştı. Yıkılan bir şeylerin altında kalmış gibi çaresiz, kızgın güneş altında gölgesizdi sanki; yakıcıydı. Baba yokluğunun oluşturduğu o boşluk dolmuyordu bir türlü. Toparlanması uzun zaman almış, okulu da bırakmıştı. Annesiyle olan arasındaki ilişki,  babasıyla olduğu gibi sıcak ve yakın değildi.

Dalgınlığından sıyrıldı, döndü gerçek dünyasına. Bu gerçek dünyada, yoksul evinin dört duvarı arasında geçen, aynı şeylerin yapılmasıyla bıktıran, sıkan, birbirinin benzeri günler vardı. Bu durumda farklı  anlar, güzel  yaşamlar, esaslı  ilişkiler, keyifli zamanlar  geçirmesi  zordu. Olmuyordu da zaten. Annesiyle yalnızlık yaşıyorlardı.                                                                                                                                          Gençlik heyecanı dağlar ardındaydı sanki. Bu heyecanı sağlayacak  günleri, işi, beraberlikleri yoktu. Belki bir gün bir şeyler olur umudunu yitirmiyordu; ama henüz olan bir şey de yoktu…

Bu düşünce aklındayken birden uzandığı yerden fırlayıp  ayağa kalktı. İşte birkaç gündür yaşadığı o umut ışığının çekim alanına girmişti yine. Odanın içinde kafese konulmuş aslan gibi hızlı hızlı bir ileri bir geri dolaşmaya başladı. Arada bir sağ elinin beş parmağını alnından itibaren tarak gibi saçlarına geçirip geriye atıyordu.                                                                              Pek nadir, annesinin izniyle çıktığı  gün, çarşıda bir tuhafiye dükkânında gördüğü o  genç satıcı adamı unutamamıştı. İçini delen o bakışını bir türlü hafızasından silemiyordu. İlgi ve sevgi yüklü karşılıklı bakışla süslenen o karşılaşma, bir fotoğraf karesi gibi zaman zaman  gözünün önüne gelir, o anı yeni yaşıyormuş gibi  heyecanlanırdı. Yine düşmüştü işte aklına.

Annesi evde yoktu. Epeyce bir süre de olmayacaktı.

İçinde kıvılcım çaktıran, gönlünde bir sevgi filizinin baş vermesini sağlayan;  tekdüze, solgun yaşamına renk katan  adamı  düşündü. Bu düşünce ılık bir  rüzgar estirdi içinde.

Elbise dolabına  yöneldi. Fazlaca elbise seçeneği olmadığı için, onu mu, bunu mu kararsızlığına düşmeden çabucak üstünü değiştirdi. Saçlarını biraz  ıslatıp taradı, yanaklarını hafif pembeleştirdi, dudaklarıyla birlikte… Ve bir bölümünün sırrı dökülmüş yarım boy aynanın önünden çabucak ayrıldı. Pembe pileli eteğinin üzerine giydiği beyaz gömleğiyle iyi görünüyordu, beğendi kendini.                                                                                                                                                                          

Gördüğünden beri  yüreğinde ılık akışlar yaşatan, bedeninde bir heyecan dalgası estiren, aklına geldikçe görme isteği duyumsatan o adamın çekimiyle çıktı evden. İçindeki kıvılcımı ateşe çevirme umudu vardı.  Coşku doluydu yüreği. Kim bilir, belki  konuşabilirlerdi de. Açılabilirdi. Neden olmasın…

Birkaç sokak ötedeki dükkâna doğru yönünü çevirdiğinde, yüzünde belli belirsiz bir tebessüm seziliyordu. Bedenini saran  ılık havayı hissetti. Sabahki halinden eser yoktu. “Hayat yine de güzel be!” dedi kendi kendine içinden;  keyifle yürüdü…

Dükkânın bulunduğu sokağa girince yürüyüşünü yavaşlattı. Heyecan dalgası sardı benliğini. Elleri terledi. Tam dükkanın önüne gelip  kafasını çevirdiğinde, çok değerli bir şeyini kaybettiğini farketmiş  gibi sarsıldı, bir anda bedeni soğudu, çakılıp kaldı. Ne sokağın seslerini duyuyor, ne de gelip geçenlerin farkındaydı. Işıkları sönük, kapısı kapalı dükkanın vitrin camına yapıştırılmış bir kartona yazılı, “Devren  Kiralık” yazısına asılı kalmıştı  gözleri.

The post Tek Düze Yaşamdaki Umut appeared first on Sanat Duvarı.

Aslında hüzün doluyum ama hiç belli etmem. Herkesin beni sevmesini başka türlü nasıl sağlarım… Annem mutlu bir evliliğim olsun istermiş. Keşke diyorum bazen, benim için daha fazlasını dileseymiş. Belki o zaman, küçücük bir öpücük için peşinden gittiğim yakışıklı prensin beni nasıl bir rüyadan uyandırdığını daha iyi anlardım.

Prens beni alıp götürdükten sonra neler olduğunu hiçbiriniz bilmiyorsunuz. Bütün masum kızlar gibi yakışıklı erkeklerin iyi olduğunu sanırım. Zaman zaman prensin neden beni seçtiği aklımı kurcalasa da var olabilmem için hep başkalarına ihtiyacım olduğunu bilir, susarım.

Aslında, küçücük bir ilginin, bir sevgi kırıntısının peşinden gidecek kadar sevgisiz bırakıldım ben. Hayatı boyunca gelip kendisini kurtaracak birini bekleyen tüm kadınlar gibi sevgiye açım.

Üvey annemi bilirsiniz… O, iyi kalpli, güzeller güzeli annemin yerini doldurmak üzere seçilmiş bir kadın. Genç ve güzel olmasının dışında hiçbir erdemi yok. Bütün üvey anneleri temsil etmesi bir parça adaletsiz olsa da ondan daha güzel olmama katlanamadığı için benim ölmemi istemesine içerliyorum. Aslında ona değil, sırf güzel ve çekici olduğu için bir kadının eline iktidarını teslim eden babama kızıyorum. Başa çıkamayacakları şeyleri görmezden gelmek, erkeklerin meziyeti midir bilmiyorum ama sarayın hizmetkarlarıyla, beni ormana kadar götürüp öldürmeye kıyamayan avcının merhametine kaldı hayatım. Kocaman sarayın içinde yuvasız bir genç kız olduğumdan belki, gördüğüm ilk güzel eve daldım.

Aradığım yeni kurtarıcı bir değil yedi tane çıktı, yine onların gözünde sevgiyi aradım. Ne demişler davul bile dengi dengine çalar. Boyları boyuma, soyları soyuma denk olmayanların bana ancak dost olacaklarını o evde anladım. Kötü üvey annem peşimi burada da bırakmadığı için tüm güzelliğim ve saflığımda cam bir tabutun içinde uyuyakaldım. Yakışıklı prensin genç ve savunmasız bir kadını öpmesine izin vermiş olsa da yazarım, bilin ki asıl bundan sonra başlıyor masalım…

The post Pazar Hikâyeleri -3- Pamuk Prensesin Baştan Yanlış Yazılmış Hikâyesi appeared first on Sanat Duvarı.

Anlatmaya çalıştığım tabloyu okuyanlar, “mutlu bir aile” der geçer ama bu olayın bir çöp konteynerinin tam yanında olduğunu bilselerdi, aynı şekilde geçip gitmezlerdi.

Mutat akşam yürüyüşüm esnasında bir tefevvuk eseri karşılaştım, bu mutlu aileyle. Bahçelievler’den Bakırköy’e doğru yürürken bir çöp konteynerinin tam önünde oturanlar dikkatimi çekti. İlk bakışta pek seçilmiyordu, yönümü değiştirdim. Merak etmiştim, yine çöpten beslenen bir insan görecek, yine içim ezilecek, yine üzülecektim, yine birilerinin hayatını değiştiremediğim için içten içe yanıp duracaktım.

Bu defa sanki öyle olmayacak gibi bir his vardı içimde. İlginç ama o anda, farklı bir tabloyla karşılaşacağıma olan inancım belirdi içimde, yaklaştım…

Çöp konteynerinin hemen önünde bir gazete kâğıdının üstüne sofra açılmıştı. Sofranın üstünde “nereden alındığını” bilemeyeceğim yiyecekler vardı. Gazete kâğıdından ibaret sofranın etrafında ise üç kişi; bir erkek, bir kadın ve bir çocuk.

Geçip gitmeliydim, çöpten beslenen bu insanları rahatsız etmenin veya mahcup duruma düşürmenin âlemi yoktu. Öyle de yapıyordum ki, kadının gözlerindeki ışıltıyı görünce duraksadım, sonra o bir çift parıl parıl parlayan gözün baktığı kişiyi merak ederek adama baktım. Adam da aynı şekilde sevgi dolu gözlerle bakıyor, gözlerinin parıltısı gecenin karanlığında bile seçiliyordu. Bir de gülen yüzüyle bir şeyler anlatıyor, kadın da arada sırada bir şeyler söyleyerek konuşmaya katılıyor, diğer zamanlarda ise bütün vücuduyla anlatılanları dinliyordu. Çocuk ise bir annesine sırnaşıyor, bir babasına…

Tablo çok ilginçti, alışılagelen bir çöpten beslenme hikâyesiyle alakası yoktu. Kendimi belli etmeden izledim. İyi mi yaptım, kötü mü yaptım bilmiyorum ama uzun süre izledim.

Adam 40-45 yaşlarında vardı ama yüzündeki çizgiler daha yaşlı gösteriyordu. Başında bir bere vardı. Bere kapüşon gibiydi ve püskülleri yana sarkıyordu. Üzerinde sarı ve kirli bir pardösü vardı. Hatta sarısı siyaha dönmek üzereydi. Hava soğuk değildi. Belki de adam pardösüyle gecenin ayazından korunmaya çalışmıştı. Yüzü çok esmerdi, hatta oldukça esmerdi diyebilirim. Dişleri gecenin karanlığında tıpkı bir Hollywood filmlerindeki siyahilerin dişleri gibi bembeyaz ve pırıl pırıldı. Uzun boylu, zayıf yapılı birisiydi. Tahminen 70 kilo civarında olmalıydı. Çenesinin ve burnunun uzunluğu dikkatimi çekmişti. Avurtları da çökmüştü. Yere bağdaş kurarak oturmuştu. Altında minder benzeri bir şey var mı göremedim. Belki de parke taşa öylesine oturmuştu.

Kadın 35 yaşlarında vardı. Eşi gibi esmer değildi, daha beyazdı. Başında oyalı bir yazma, üstünde kahverengi bir hırka ve yine kahverengiye çalan bir etek vardı. Zayıftı, 55-60 kilo civarında olmalıydı. O da bağdaş kurup oturmuştu. Çocuk 5-6 yaşlarında çok tatlı bir çocuktu. O kadar sempatikti ki, hayran olmamak mümkün değildi.

Bir çöpün hemen yanında belirmesi mümkün olmayan bir sevginin etrafa yayılması pek alışılagelen bir şey değildi. Onlardan izinsiz onları incelemem belki bir haksızlıktı. Böyle bir hakkım yoktu ama bunun sebebini öğrenmem gerekirdi. Özele inmeden, insanların yarasını fazla deşmeden ama bunu nasıl yapacaktım?

Adam bir yandan yemeğini yerken, bir yandan da konuşmaya devam ediyor, kadın can kulağıyla dinliyor, çocuk da bir ona bir diğerine sırnaşıp duruyordu. Benim bu aileyi incelediğim süre boyunca kadının gözlerindeki sevgi dolu bakış ve gecenin karanlığını yarıp geçen ışıltı hiç eksik olmadı, adamın da…

Yanlarına oturup sohbet etmek istedim, o tablo bozulur diye vazgeçtim. Hayatlarını değiştiremediğim, değiştiremeyeceğim için içim ezildi. Onlar daha iyi şartlarda bir yaşamı hak ediyordu, çoğu insanımız gibi ama şartları değişince sevgileri de değişir mi diye merak ettim.

Yanımda cüzdanım yoktu, cebimde olan parayı onlara vermek istedim, sonra vazgeçtim. Vazgeçmemin esas nedeni yaşadıkları o mutlu anı bozmak istememdendi. Vereceğim para onların hayatını değiştirmeyecekti, cüzdanım yanımda olsa da, onların hayatını değiştirecek bir desteğim söz konusu olmayacaktı. O zaman böyle kalması daha iyiydi.

Kadının bu adamda ne bulduğunu, adamın bu kadında ne bulduğunu merak ederek oradan uzaklaştım. Adam kadına müreffeh bir hayat vermemişti, kadın adama yuva olamamıştı. İkisi de sokaklardaydı, belki başlarını sokacak yıkık dökük bir evleri vardı ama sofraya koyacak bir kap yemekleri bile yoktu. Yoksulluğun dibi buradaydı, en uç nokta, sefaletin bundan daha kötüsü olamazdı. Bir adam, bir kadın ve bir çocuk çöpten besleniyordu. Sırtındaki elbiseler de muhtemelen çöpten alınmaydı, midelerine giren de…

Ama mutluydular, işin bütün gizemi, bütün sırrı, bütün sihri de buradaydı. İkisi de bir birine hayrandı, çocuk da her ikisine. Ne malları vardı, ne mülkleri, ne bankada bol sıfırlı hesapları, ne katları, ne yatları ama mutluydular. Makamları yoktu, kartvizitinde yazan uzun uzun unvanlara sahip değillerdi. Bir birleriyle paylaşacak bir şeyleri de yoktu, sevgilerini paylaşmaktan geri durmuyorlardı, lüks içinde yaşayıp bir birini yiyen çiftlere inat.

Aileler hiç bu kadar parçalanmamış, hiç bu kadar kavga gürültü olmamış, boşanma hiç bu kadar rahat konuşulur olmamıştı. Kadına şiddet vardı, çocuğa şiddet vardı, hatta erkeğe şiddet vardı. Hâsılı fakirde de huzur yoktu, zenginde de, orta hallide de. Hem huzur yoktu hem sevgi yoktu hem saygı kaybolup gitmişti.

Eğer imkânım olsaydı o ailenin hayatına dokunurdum, onların sevgilerini değiştirmeyecek bir dokunuş olmalıydı bu.

Ve yine imkânım olsaydı, bir birini yiyen çiftlere örnek diye çöp konteynırından yayılan bu mis gibi sevgiyi örnek tablo diye duvarlarına asmalarını sağlardım.

Ben gecenin karanlığında mutat yürüyüşüme devam ettim, daha sağlıklı, daha mutlu, daha huzurlu olayım diye. Ben giderken arkamda bir sevgi bıraktım. Çöpten yayılan iğrenç kokuyu bastıran mis gibi sevginin kokusu halen burnumda tütüyor.

The post Bir Çöp Konteynerinden Yayılan Sevgi appeared first on Sanat Duvarı.

The post Pazar Hikâyeleri -2- Oyuncak Bebeğim appeared first on Sanat Duvarı.

The post Pazar Hikayeleri -1- Kardeşim Olacak ! appeared first on Sanat Duvarı.

” Eğitim müfredatımızda olmazsa olmaz yer edinen, teknoloji çağının önemli alanı Robotik Kodlama üzerine bilgi kaynağı olarak adlandırabileceğimiz, birçok kitap mevcut…
Fakat bu alanı kapsayan, bu alana özendiren bir hikâye kitabı daha önce yazılmamış veya yayımlanmamış…

Yazar/Şair Mehmet Gökcük’ ün kaleme aldığı, Kod: Sevgi Dili isimli kitap, ülkemizde Robotik Kodlama alanında yazılmış ve yayımlanmış ilk hikâye kitabı olma özelliğini taşıyor. 
Özellikle 5-9 yaşlarındaki çocuklar için, bu alanın içeriğinin, kapsamının anlaşılmasına yönelik, başlangıç düzeyindeki temel bilgileri hikâye düzeninde sevimli bir şekilde anlatan Kod: Sevgi Dili kitabı, ayrıca çocuk eğitiminde önemli yer tutan farklı kazanımlara da vurgular yapmış…

Aile içi iletişim, hayvan sevgisi, kitap okuma alışkanlığı ve öğrenmeye merak gibi konular işlenmiş.

Bunun yanında yazar kitabın oluşumunda niteliğin kaliteli olmasına özen göstererek uzman pedagog desteği almış.
Kitabın çizimleri popüler bir çocuk dergisinde ve birçok çocuk kitabında usta çizimler yapmış olan Fatma Betül Alp Yıldız‘a ait…
Parana Yayınlarından çıkan bu kitap, MatSanat matbaasında en kaliteli kağıtlarla basılmış…


Yazarın 3. kitabı olan Kod: Sevgi Dili kitapçılarda ve internet kitap satış sitelerinde çocuk okurlarını bekliyor.

Çocuğunuz, öğrenciniz veya tanıdığınız tüm çocuklar için harika bir hediye olabilir.

Yazardan imzalı temin etmek isteyenler siziseviyorumcocuklar@hotmail.com  adresinden iletişim kurabilirler…

Uzman Pedagog Belgin Temur‘un Kod: Sevgi Dili kitabına inceleme yorumu:

Bu hikâye, okul öncesi dönem ve ilköğretimin ilk yıllarındaki çocukların robotik kodlama konusunda temel bilgilere basit ve sade bir şekilde aşina olmalarına yardımcı olabilecek, çocuklarda öğrenme merakı uyandıracak, öğrenmeye motive edecek, iyiliğe teşvik edecek ve aynı zamanda yaratıcı düşünmenin önemini kavramalarına yardımcı olabilecek bir içerikle kaleme alınmıştır. Ayrıca bilgilerin aktarılması sırasında kullanılan pedagojik dil,  anne babalara,  çocuklarında önemli bir konuda nasıl merak uyandırabilecekleri konusunda rehber niteliğindedir. 

Modern çağın çocuklarının, onlara yetişemeyen bütün anne babalarına öneririm…“

Yazarımıza bu anlamlı ve uzun yolunda başarılar diliyoruz…

The post Kod: Sevgi Dili appeared first on Sanat Duvarı.

The post Yola Çıkmak appeared first on Sanat Duvarı.

Aradığı her şey bir anda silindi.

Ne yapıyordu?

Ne düşünüyordu?

Ne yapacaktı?

Aradığı her silikti.

Bir anlık düşünceyle kendi zihninde bir mekan arıyordu.

Artık evinde değildi.

Adeta başka bir alemdeydi.

Tüm görüntüler silindi.

Her yer silikti.

Bembeyaz bir evrendeydi.

Etrafına baktı.

Usulca iki elini de çenesine dayadı.

Zaman-mekan kavramı silinmişti.

Nerdeydi?

Bir kara deliğinin beyazlığına kapılmıştı sanki.

Koşmak istedi.

Kaçmak istedi.

Yapamadı.

Neredeydi?

Bilmiyordu.

Beyazlığın körlüğüne kapılmıştı.

Her yer bembeyazdı.

Sadece kendi ellerini, gövdesini ve ayaklarını görüyodu.

Elini başının üstüne koydu.

Bir siliklik söz konusuydu.

 “Olamaz.”

Olabilir.

“Neredeyim ben?”

Kendi zihnindesin.

“Ne yapıyorum?”

Ne mi yapıyorsun?

Yeni bir hayata başladın.

Bildiğin tüm bilgiler silindi.

“Ne yapmalıyım?”

Kendine bir yol çizmelisin.

Yepyeni bir yol.

“Dilimi nasıl anlıyorsun?”

Unutma, ben senin zihnindeyim.

“Sen kimsin?”

Senin nöronlarının bağlantısını kuran beynindeyim.

“Ne yapmak istiyorsun?”

Sana yol göstermek istiyorum.

Ellerine baktı.

Ayaklarına baktı.

Bir anlam bulmaya çalıştı.

Etrafına baktı.

Anlayamadı.

Gözlerini kapattı.

Bir anda gözlerini açtı.

Odada ayakta ve dik vaziyette duruyordu.

Ne olduğunu anlayamamıştı.

Kahvaltısını yapma üzere mutfağa girdi.

Bir adet mısır gevreği paketini aldı, kaseye doldurdu.

Üzerine süt döktü.

Kaşıklamaya başladı.

Aklı hala olduğuyla alakalı sorular sormaktaydı.

Ne olmuştu?

Aklında deli sorular vardı.

Neden olmuştu?

Mısır gevreğini yerken boşluğa dalmıştı gözleri.

Aklında deli sorular.

“Ne oldu bana?”

“Neden böyle oldu?”

Pencere açıktı.

Ara ara çarpıyor, onu hafif korkutuyordu.

Dışarıdan bir araba geçti.

Sesi kulağına geliyor, ancak hala ne olduğu konusunda ne yapacağını bilemiyordu.

“Ne oldu bana?”

Sadece bir anlık oldu.

Düşüncelerinin içine girdin.

Sadece sen ve beynin…

“Neden oldu?”

Neden olduğunu çok iyi biliyorsun.

Sen ve düşüncelerin ayrılmaz ikili.

Beyninin nöronları seni zihnine sürükledi.

“Nasıl oluyor bu?”

Bu soruyu bana sorma.

Gözlerini kapattı.

Bir karanlık odadaydı.

Hiçbir şey gözükmüyordu.

Gözlerini açtı.

Her yer bembeyazdı.

Tekrar gözlerini kapattı.

Açtı.

Mısır gevreği önünde duruyordu.

Tekrar gözlerini kapadı.

Açtı.

Her yer bembeyazdı ve tek o vardı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Mısır gevreği yine önündeydi.

Gevreği yemeye koyuldu.

Kaşıkladı kaşıkladı.

Yıkamak üzere lavaboya yöneldi.

Kaseyi ve kaşığı yıkadı.

Bulaşıklığa koydu.

Dışarı çıkmaya yeltendi.

Üzerini giyindi.

Bir kafeye doğru yürüdü.

Bir masaya oturdu.

“Bir çay lütfen.”

Çayı geldi.

İçti.

1 lirayı masaya koyup, oradan ayrıldı.

Bir minibüse bindi.

Kartını basıp minibüste bir koltuğa oturdu.

Son durağa kadar minibüste oturdu.

Sonra indi ve tekrar binmek üzere minibüsün kart bölümüne kartını bastı.

Bir koltuğa oturdu.

Evinin durağında indi.

Evine doğru yürümeye başladı.

Karar değiştirip tekrar kafeye gitti.

“Bir çay lütfen.” dedi.

Çayını yavaşça yudumladı.

Bitirdikten sonra kaktı.

Evine doğru yürüdü.

Kapının kilidini açtı.

Faturaları için posta kutusuna baktı.

Boştu.

İçeri girdi.

Eline bir kağıt ve kalem aldı.

Yazmak için direndi.

Ancak yazamadı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Her yer yine bembeyazdı.

Kapadı.

Açtı.

Önünde beyaz bir kağıt ve sempozyumdan hediye edilen bir kalem vardı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Her yer yine bembeyazdı.

“Bu neden oluyor?”

 “Evet.”

Zihnin seni ele veriyor.

Düşünce mahkumusun sen.

“Mahkum mu?”

Düşünüyorsun.

Düşünmek ancak delilerde olur.

Yazarsan bu roman bitecek.

O halde yazma.

“Tamam.”

Televizyonu açtı.

Hafta sonu dolayısıyla magazin programları göze çarpıyordu.

Canı sıkıldı.

Televizyonu kapadı.

Jane Austen neden yazmayı seçti diye düşündü.

Yazmalıydı.

Bu onun kaderiydi.

Peki o neden yazamıyordu?

Entelektüel kimliğiyle insanlar arasında göz dolduruyordu.

Ancak, iki yıldır yazamıyordu.

Yazsaydı, kurtulacaktı belki de bu girdaptan.

Dışarıda apartman inşaatı işçilerinin sesi duyuluyordu.

Belki de o da çalışmalıydı.

Ölen babası için ödenen maaş geçiniyordu.

Yazdığı kitapların parası ona yetmiyordu.

Ancak umutluydu.

Yazacaktı.

Yazmalıydı.

Yazsa rahatlayacaktı.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Her yer bembeyazdı.

Yürümeye karar verdi.

Yürüdü.

Sol tarafında annesini gördü.

Annesi gözleme yapıyor, o ise altı yaşındaki haliyle oyun oynuyordu.

Yürümeye devam etti.

Sol yanına baktı.

Babası onu omzuna almış gezdiriyordu.

Yürümeye devam etti.

İlk üniversiteye başladığı anı gördü.

Yürümeye devam etti.

Mezun olduğu günü gördü karşısında.

Yüzünde bir gülümseme belirdi.

Yürümeye devam etti.

Yüksek lisansı bitirdiği günü gördü.

Gülümsedi.

Yürümeye devam etti.

Babasının öldüğünü gördü.

Birden durdu.

Etrafında daireler dönüyordu.

Öyle hızlıydı ki, durduramıyordu.

Daire hep birden üzerine hücum etmeye başlamıştı.

Saldırıyordu adeta.

Gözlerini kapattı hemen.

Açtı.

Odasına dönmüştü.

Bitkin ama sakindi.

Pencereden bir rüzgar uğultusu geldi.

Başı dönüyordu.

Yorgun zihni dönüyordu.

Dönüyordu.

Dönüyordu.

Birden bayılıverdi.

Düştü.

Gözleri kapandı.

Açtı.

Babasını gördü.

Kapattı.

Tekrar açtı.

Bir rüzgar esti öteden.

Odasındaydı.

Yürüdü.

Bir kitap aldı.

Koltuğa oturdu.

Aldığı kitap Palto-Burun’du.

Biz hepimiz Gogol’un paltosundan çıkmıştık değil mi?

Ben de burnundan düşmüş olmalıyım.

“Haklısın.”

“Ben de paltosunda üşüyorum.”

Mutfağa girdi.

Üç buçuk kaşık çay koydu çaydanlığa, ocağı yaktı.

Ocağa yerleştirdi.

Elindeki kitabı okumaya başladı.

Bir saat boyunca okudu.

Eline başa bir kitap –bu sefer şiir- aldı.

Okumaya başladı.

Bir taraftan okurken, bir taraftan çayını yudumluyordu.

“Benim gözlerim yeşildir, evet evet, onun gözleri kara;

Ben günah kadar beyazım, o tövbe kadar kara…”

Evet, Monna Rosa…

Çayını yudumlarken Monna Rosa’yı hayal etti.

Gözlerini kapadı.

Açtı.

Etraf, bembeyazdı.

Yürüdü.

Karşısında eski kız arkadaşını gördü.

Ona gülümsüyordu.

Ona doğru yöneldi.

Elini tuttu.

Gözlerine baktı.

Bir öpücük kondurdu yanağına.

Sonra gözlerini kapadı.

Açtı.

Odaya geri dönmüştü.

Bir anlık öfkeye mahkum ettik her şeyi.

Bir yemin etmişti ki, dönemezdi.

Bir an durdu.

Ben neyi yanlış yapıyorum?

“Neyi mi?”

Sen kendini tanımıyorsun.

Tanısan böyle yapmazsın.

Sen küçük bir alemsin.

Pencereden baktı.

Ağaç rüzgardan sallanıyordu.

Çayından bir yudum aldı.

İç çekti.

Mutfağa girdi.

Ağzına bir adet bisküvi attı.

Çayını yudumladı.

Bir şiir daha okudu.

“Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara…”

Ve Monna Rosa.

Şair olmak için aşık olmak gerekir.

Ve şair elbette yalandır.

Şair olmadığını şükretti.

Yoksa her yerde onu görecekti.

Gözlerini kapadı.

Elini ona uzattı.

Gülümsedi.

Sessizce açtı gözlerini.

“Teşekkür ederim.”

Ve, uyudu.

Rüyasında bir at koşuyordu.

Atın üstündeydi.

Bu bir yarış atıydı.

Sürekli koşuyor ama hedefe ulaşamıyordu.

The post Portre 4 appeared first on Sanat Duvarı.

Ihlamurlar altında bir adam elinde bir kitapla oturuyordu.

Sarı saçlı, kahve gözleriyle ceketini iliklemiş, sade görünümüyle tatlı bir tebessüm içinde…

Milena’ya Mektuplar yazan Kafka’nın aşkı bulduğu o tatlı bir resimdi belki gözlerinde gezdirdiği.

Jane Austen’ın hayat hikayesi gibiydi belki de yaşadıkları…

Yazmak ancak yaşamamak…

Bir polar battaniyenin sardığı merhametli kedisine sarılan küçük bir kız çocuğuydu o gözyaşlarını döken.

Ayracı kitabın arasına iliştirip suskun bir sayhalar işitti.

Yerinden kalktı, sesin geldiği yöne doğru gitti.

Beyaz Geceler kitabına benzer bir vaziyetle karşı karşıya kalacağını fark ederken bir kızı gördü.

Gogol’un burnunu kaybetmesi gibi, kız usulca kayboldu.

Birden evine döndü.

Ancak kafası karışıktı.

Sartre’ın kitabını eline aldı.

Okumaya başladı.

Genç kız hep aklındaydı.

Önemli bir kimse olmadığının farkına varması gerekliydi.

Sıradanlaşmamalı, salt düşünce kölesi olmamalıydı.

О kız aslında şunu öğretmeliydi ona:

Asla önyargılarla hareket etme!

Önyargılar seni köleleştirir, unutma!

Aslında О kızı tanıyordu.

Ancak düşüncelerimizin bilinmeyeceği gerçeğini unutmamalıydı.

İnsan beyni mucizelerle doludur.

Bir zamanlar şöyle düşünürdü başkahramanımız:

Daima benim söylediğim ve düşündüğüm doğrudur.

Acaba öyle mi?

Hayır demek, bir özgürlüktür…

Ama evet demek.

İnsan her zaman aynı düşünmez.

15 gün önce sorun ettiğin davranış 15 gün sonra sorun olmaktan çıkar ve bağışıklık sistemin güçlenir.

İnsanlara karşı koymayı öğrenmelisin.

Onlar sana emir vermemeli.

Tahakkümde bulunmakla gerçekler örtüşmeyebilir.

Birlikte yemek yemek, yaşamak, yolculuk etmek gerekir.

О kızı gerçekten tanıyor musun?

Hayır.

Konuşmalarını dinlemekle tanıyamazsın.

Yaşamak zorundasın.

О kız acaba seni tanıyor mu?

Hayır.

İnsanı yargılamadan önce karşına alıp konuşmalısın.

Göz göze gelip yemek yemelisin.

О kızı asla tanıyamayacaksın.

О artık başka yerde.

Senden uzakta…

Bir daha asla senin olduğun yerde olmayacak.

Bir daha asla görmeyeceksin.

Hayat böyledir.

О kız iyi olsa da sen onu tanıyamamışsın.

О kız kayboldu gözlerden.

Gizlendi.

Örtüsüne bürünüp kendini bir daha özgürlüğünden kısıtlanmış halde gitti.

Şimdi söyle bana О kızı tanıyor musun?

Tanısan seversin.

Ama şansını kaybettin.

О kız artık yazılarında yaşıyor.

Kendini yazmıyor.

Ama kız çocuğu yazmakla ortaya çıkıyor.

Naif ruh ancak sanatla zuhur eder.

İnce bir ruh sadece sanatla teşekkül eder.

О halde…

Bir daha

The post Genç Bir Kız appeared first on Sanat Duvarı.

O sabah Yeter her zamanki gibi sabah erkenden kalkmıştı, kalkmıştı ama hiç de mutlu değildi. Korka korka yatağından sağ tarafından doğruldu. Sol taraftan kalkmak günah! Çünkü sol omzundaki melekler üzülür, sana günah yazarlar. Hocanın dediği gibi ilk sabah okunacak dualarını okudu. Zaten yatarken ve yataktan kalkarken, her namazda, duadan ve salâvattan sonra istiğfarların en büyüğü olan duayı günahlarının af olması için ağlaya ağlaya okurdu. Eğer ağlarsa daha inandırıcı olacağını düşünürdü. Ardından bu düşüncesinden korkardı, tekrar başka bir tövbe duası ederdi. Çünkü bu O’nu aldatmak gibi bir şeydi. Hoca bunu sıkı sıkı değneğini sallayarak, ağzından tükürükler saçarak söylemişti. Onun ateş saçan gözleri içini titretir. Tanrıyı derinden yüreğinde hisseder, onu affetmesi için tekrar bir dua daha okurdu. Geçen camiye girerken unutmuş ilk adımı sol ayağı ile girmişti. Hocanın çığlığı ile gelmiş. Günü af olmak için dualarla geçirmişti. Anasına ‘hoca ödev verdi’ diyordu. Çünkü anası biraz günahkârdı. Onu anlamıyordu. Anasına göre namazını kıl, yüreğini temiz tut, İslam’ın şartlarını yerine getir, yeterdi. Ama öyle değildi. Hocadan iyi mi bilecek, diye düşünüyordu.

İlk sağ ayağını atarak odadan çıktı. Sağ ayağı ile çömdü, sofraya oturdu, sağ eline aldı ekmeğini, ağzına sağ tarafıyla ilk çiğnemeye başladı. BU arada dualarını içinden okuyor, dudakları kımıl kımıl kımıldıyordu. Dudakları titreşen kırmızı iki uçuç böceği gibiydiler. Anası tam ateşe su döküyordu ki Yeter koştu anasını cin çarpmasından kurtardı. Tekrar bir dua okudu. Gitti cami duvarını 3 kez öptü.

Öğle namazı için odasına girdi. Pencereden uçsuz bucaksız sarılığa baktı. Horoz vakitsiz inildercesine kısaca öttü. Usulca günahlarının affedilmesi için bir dua mırıldandı. Bir günah işleyip işlemediğini bilmiyordu ama yine de ne olur ne olmaz diye duasını okudu. Cağa gitti ne olur ne olmaz diye iyice yıkandı gusül abdestini aldı. Donunu çıkarmadı. Cinler görür diye. İlk sağ ayağı ile cağdan indi. Sonra cağı yıkadı. Kirlere cinler gelmesin, diye. Üstünü hızlıca giyindi. Namaza durdu. Kulaklarında tavukların gıdaklaması, uçuşan kuşların cıvıltıları ile namazını kıldı. Önce sağa sonra sola selam verdi. Tespihini aldı. Anası aşağıdan bağırıyordu, hayvanlara yem vermesi için.

-Dualarım bitince gelceeemm…

Yeter aslında iş yapmak değil de sokakta arkadaşlarıyla oynamak isterdi. Ama koşarken memeleri sallanır, günaha girme korkusu onu durdururdu.

Akşam tüm dualarını okudu. Gece boyu duasını devam ettirdi. Sabah günahlarını affolmuş bir şekilde kalkmak istiyordu. En son kıyamette yüzü ay gibi olsun diye duasını okudu. Huzur içinde uykuya daldı. Gece yarısı bacak arasında ıslaklıkla uyandı. Kalktı, ışığı yaktı. Kan gördü. İçi titredi. Buna bir anlam veremedi. Büyük bir günah işlemiş, duaları kabul görmemiş, diye düşündü. Korku ve üzüntüyle usulca ahıra gitti, ipi aldı. Şehit sayılması için 25 kere dua okudu.

The post Yeter appeared first on Sanat Duvarı.

İsminin sesli harflerini ve ismimin sessiz harfleriyle yan yana dizdim. Anlamsız kelimeler çoğaldı. Sustum.

***

Gözlerini anımsadım.Güneş ışığındaki kumrallığını, kumrallığındaki kumruları… Yazmak nasıl anlamsızlaşıyor şimdi.Çünkü herkes yazıyor ama sen okumuyorsun.Çünkü herkes söylüyor ama sen dinlemiyorsun. Kendi kapkaç dünyanda bana kabuslar gördürüyorsun. Uyanıyorum. Unutuyorum,unutamıyorum..

Çocukların bakır göklerini düşündüm.Barışlarındaki kırgınlığı, sevgilerindeki yalnızlığı ama bir o kadar mahur bakışlarını..

Çocuğum gibi sevsem seni,gökyüzüm kadar özgür olsan.Ne fayda hangi lehçeyle anlatsam. Bir nehir akışı başlıyor. Aydınlığın içinde yeni bir mum yanıyor, beliriyor. Kayboluyor. Ama yanıyor.

Ben kaç kez yandım, bilir misin? Toprağımda, denizimde, göğümde.

Kaç ayrı dille ıssızlaştırıldım, bilir misin?

Kaç kez haykırdım, böyle gitmez! Bu gök, bu deniz ve bu sevda. Kaç kez memleketime ağladım bir gurbet ocağında…

Sen bilmezsin,çünkü hiç tanımadın beni. Hiç bilmedin ismimi. Ben bir suret nice suretlerden beri. Belki bir ortaçağ belki ilkçağ esiri…

***

Anlamayanlara, dinlemeyenlere hiç bilmeyenlere sitemimdir. Bu son düşümdür. Düşümden başka kelime, hece kalmamıştır. Düşüm bir bulut gibi beyazdır. Beyaz, köpükten..

Ve siz! Siz istemeyenler! Siz vicdanınızı yitirenler! Bu son sesimdir.Sessizlikten muktedir..

Bakır göğe,güleç yüze ve bin çiçek gibi büyüyen güneşe selam olsun!

Kendi gök yalnızlığımdan..

The post Bir Hecede Selam appeared first on Sanat Duvarı.

Denyo Mehtap,  barda arkadaşları   Dertli Belgin’i dinlemeye gelmişlerdi. Adı gibi dertliydi. Kocasının ölümünden sonra şarkı söyleyerek ekmeğini kazanıyordu.  Millet tatlı uykudayken o sahne alıyordu.  En son yaşadığı deyus, kızıyla kendisini grup sekse zorladığı gün kararını verdi.  O…çocuğu vücudunda ne sigaralar söndürmüştü.  Kendisi için değil evladı için nelere katlanmıştı, yine katlanırdı; ama aynı anda birden fazla erkekle birliktelik  canına yetmişti.  En azından namusu ile şarkıcılık yapar kimseye muhtaç olmazdı.  O günden itibaren gazinolarda,  barlarda okuyordu. Kirli Sakal Bar’ ında olacağını duyurunca en yakın arkadaşı   Denyo desteğini her zamanki gibi esirgemedi.

Sahnede ilk okuduğu parça ,  “Gecelerden Sor Beni” idi. Bir zamanlar acıların kadını olarak isim yapan Bergen ile  özdeşleşen  muhteşem eseri seçmişti. Aslında adaşıydı. Çünkü Bergen’in de gerçek adı Belgin idi. O da  yalan dünyaya konup göçen gariplerden bir garip değil miydi?

Bu garip,  öyle bir okuyordu ki, dinleyenler çoktan çakır keyif olmuştu.

… Dertli miyim dertsiz miyim;  Garip miyim Öksüz müyüm; Bir Ölüden Farksız mıyım Gecelerden Sor Beni…Senin için içtiğimi kadehlerden sor beni… diye okuduğunda içten içe de sızlanıyordu.

Ahhh,  kocası ölmeseydi,  bu hallerde mi olurdu ?   Şarkıyı okurken ağlamamak için zor tutuyordu, kendini.

Ön masalardan bir adam yavruma bak be okumuyor  da şarkının içinde geziyor diye of çekti.   Hissedilmeden söylenilmez,  dalgalanmadan da durulmaz diye boşuna denmemiş. Yanındaki de musikişinas  bir beyefendiymiş. Bu kadın nerede okursa ben oradayım.  Sesi yıllanmış şaraba benziyor.  Hatunun  sıkı takipçisiyim; ama yüz vermiyor. Kendisine açık  mektup bile yazdım.  Çıt yok.  Görmezliğe,  duymazlığa geliyor. Lakin bir ara, bizim sıkıntımız bize yeter diye belirtti. İçime dert oldu, benim derdimle hemdert mi  yoksa ortaya söylenilmiş ifade mi anlayamadım. İçim içimi yiyor;  ama soramıyorum uleeenn…

Hızlı Coşkun, bazıları aşka düşünce lal olur sessizleşirmiş, bilmiyor muydun diyerek söz topunu koşturttu. Daha doğru dürüst tanışamadık ki ?

Canım sen de aşık olmak için illa ki tanışmak mı gerekiyor. Kalpleriniz tanışsın, önemli olan bu üstadım.  Her musikişinas az çok tasavvuftaki  seyr-ü süluk denilen manevi terakki yolculuğuna aşinadır. Bu yolun belki de en zor olanı sessiz kalıp, dinlemek!

Celaleddin-i Rumi , Mesnevi eserine başlarken Bişnev ! kelimesini seçer. Bugünün modernleri olarak bu kelimeyi pek kullanmıyoruz. Oysa öyle tatlı bir sözcük ki, anlamı dinle demek. Sufi öğretilerde makam sahibi olmuş bir derya deniz şahsiyet Mevlana sohbeti cananı  ziyadesiyle sevse bile neden bişnev dinle diyerek başlar eserine diye epey düşünmüştüm.  Onca şey söylemek istese de susmayı tercih etmesi neden ki?

Vallahi hiç düşünmedim. Konuşacağına düşün o halde?

Bilirsin  kendisi aşıkların piridir.  Bazı ehl-i cahil,  aşık olunca hep konuşmak ister; fakat  gönül insanları  susmayı tercih ediyor.  Şemsi Tebrizi ile yaşadığı gönül sevgisi hangi boyutta olursa olsun benim için kıymetli …  Aşk duygusu inanç kadar kutsal , bu kutsallığı onların sevdalarında görüyoruz. Susarak da bir şeyler anlatılır.  Sen yeter ki dinlemesini bileceksin.

 Her insan bir keşif; hepsinin  hikayesi  kendince  değerli ve biricik.  Bu masal aleminde öykülerimiz farklı…   Bir kitabı okumak gibi  bir kişiyi okumak onun yüz hatlarındaki tüm hayatının ıstırabını görebilmek önemli, kimbilir bu mekandaki  kadıncağız ne haleti ruhiyede?

Öyle, haklısın. Hiçbir şey tesadüf değildir.  Kalbime onun sevgisi verildiyse mutlaka bir anlamı olacak. Bu kadında Bergen’i görüyorum.

Bergen, yaa  evet. Bu kadar olur.

Evlendiği adam  kendisine önce kezzap   döktürdü. Bu elim olayda bir gözünü kaybetti. Vücudunun bir bölümü yandı. Yetmedi, bıçaklandı. Nihayetinde de silahlı saldırıda yine kocası tarafından 15 Ağustos 1989 tarihinde öldürüldü.  Her özür dileyişinde eşini affeden,  sevgi dolu    sıcacık bir kadındı Bergen. Ne yazık ki kimilerine bu sıcaklık yetmiyor.  Asıl adı Belgin Sarılmışer idi.  Yaşamında denge olmadığı için müziğe sığınmıştı.  Gündüz Belgin idi, gece Bergen. Kim bilir  Gecelerden sor beni şarkısı  bestekârından fazla belki o yüzden kendisi ile hit oldu. Rahmetler olsun.

Yaşamadan yazılmıyor. Hissetmeden söylenmiyor çoğu şey.  Dert söyletir aşk ağlatırmış.  Bergen hem söyledi hem ağladı.

 Kalpten kalbe yollar inşa etti.  Bir sufi gibi..  Ruhi planda  terakki ilerleme kazandırdı, nice ruhlara!

Gönüller fethetti, hep de sevgiyle ebedi kalacak.

Bu kadın ile Bergen arasında bir bağ kurduğun için mi bağlandın diye sorsam kızar mısın?

Etkisi olabilir elbet…  Oysa ki her birey bir alem… Bu kadında hüzün var. Sesinde  şefkat ; belki onu çekici kılan da bunlar …

 Seher vakitlerine kadar ,  kirli sakal barda  çok şey dinlenildi. 

The post Gecelerden Sor Beni appeared first on Sanat Duvarı.

Kasım ayının güneşle buluştuğu nadir günlerden birine denk gelmişti. Sokakta etrafındakilerle iletişimi kesmek isteyen herkes gibi takmıştı kulaklıklarını. Kulağında çalan ecnebi şarkının ritmine kaptırmıştı ruhunu. Sonbahara rağmen yeşildi çimenler, belediyenin çalıştığı anlaşılıyordu çiçeklerden. İçindeki çocuk koşup çimenlerde yuvarlanmayı ne kadar çok arzuluyordu. Buna mani olan etrafındakilerin bakışlarının ona çevrilmesiydi. Ayıplanma tedirginliği sarmıştı vücudunu. Yaptığı tek şey, sonbaharın göstergesi, kuru yaprakların hışırtı çıkarmasını sağlayıp, uyutmaya çalıştı içindeki çocuğu.

Hayatı boyunca kendinden çok etrafındakileri dinlemişti. İç sesini susturup etrafına kulak kabartırdı hep. Sırf bu yüzden istemediği bölümü okumak zorunda kalmıştı. Bu yetmezmiş gibi, bu ses evliliğine bile dil uzatır korkusuyla, affetmişti kendini aldatan eşini. Onun hayatını kendisinden çok etrafı yaşamıştı. O sadece etrafın cisme dökülmüş haliydi.

Çevresindekilerin çizdiği hayat yavaş yavaş sona yaklaşıyordu.  Bütün hayatını gözden geçirdi ve kendisine sadece pişmanlık kalmıştı. Şimdi bu kadar az kalmışken tekrar başlama fikri sadece kendini avutmak için ortaya attığı bir şeydi ama bir yerden başlamalıydı, nihai son gelip çatmadan. Bu düşüncelerle devam etti yalnızlık yürüyüşüne. Yakın zamanda gerçekleştiği belli olan kazanın etkisiyle kırılan bariyerlerin yanından geçti sessizce. Eğilip sonbaharın simgesi kuru bir dalı aldı, attı çantasına. Bir çılgınlık yapıp bineceği dolmuş gelene kadar yüksek kaldırım taşına sekerek boylu boyunca zıpladı. Bu sefer etrafı umursamamış kendi olmuştu. Gelen dolmuşa bindi ve sonuna yaklaştığı yeni hayatına doğru kayboldu…

The post Sonbaharın Hışırtısı appeared first on Sanat Duvarı.

The post Bir Savunmanın Notları appeared first on Sanat Duvarı.

Çocuğun annesi derin bir nefes aldı. Oğlunu çekiştirerek söylendi ve istasyonun içlerine doğru çekildiler. Ben de yine aynı köşeme çekildim. Bankta değil, yerde çömelerek oturdum.

Artık usanmıştım. Kaç zamandır bu tren gelmiyordu, daha doğrusu hiçbir tren gelmiyordu.

Deminki annenin çığlığına da bir anlam veremedim, ortada tren yoktu ki tehlike olsun ama yine de tren rayı bu, her an için bir gelen olabilirdi.

Çömeldiğim yerde başımı dizlerimin arasına aldım. Demin de böyle dalmış olmalıyım ki, kadının feryadıyla gözlerimi açtım ve ne olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı.

Daha ne kadar bekleyeceğim bu köhne istasyonda bilmiyorum. Trenin ne zaman geleceği belli değil, neden geciktiğiyle ilgili görevliler de bilgi sahibi değil. Panolarda hiçbir uyarı yok ama gelen tren de yok, giden tren de yok, istasyonda trenin adı bile yok.

Başım dizlerimin arasındayken istasyonu bir kez daha incelemeye başladım. Kaç kezdir derinlemesine inceliyorum bilmiyorum ama yolcularda bir değişim var, en azından onları incelerim.

İstasyon çok eski bir istasyondu. Hangi döneme ait, tarihi yönü ve önemi hakkında bir bilgim yoktu ama belli ki bu dönemden çok önce yapılan muhteşem eserlere benziyordu. Ancak muhteşem olan sadece yapının büyüklüğüydü. Eski yapı yer yer çökmüş, bazı yerleri tamamen harabe hale gelmişti. İçeride kesif bir koku vardı. Nemle karışık koku sanki üstüme yapışıyordu. Tavan oldukça isliydi, hatta isten kararmış gibiydi. Nemle birlikte üstümüze aktı akacak gibi duran katranımsı bir görüntüsü vardı. İstasyonun birkaç yerinde soğuk içecek dolabı ile sıcak içecek dolapları vardı ama içi boştu. Uzun süredir kullanılmadığı her halinden belliydi.

Benim bulunduğum köşe, istasyonun en sakin ve en kuytu köşesi olmalıydı ki, neredeyse hiçbir yolcuyu göremiyordum. Ara sıra tren geliyor mu diye merak eden birkaç kişi öne doğru geliyor, önce sağa, sonra da sola dikkatli dikkatli bakıyordu. Bazıları da elini kolunu sallayarak mırıldanıp mırıldanıp gidiyordu.

Yerim iyiydi…

Kimseyle muhatap olmuyor, gereksiz konuşmalarla zaman öldürmüyordum. Böyle ne yapıyordum o da tartışılır ya, sindiğim köşemde belki de kendimi dinliyordum.

Hayat ne garipti değil mi?

Kendimizle konuşmuyorduk, belki de konuşamıyorduk. Yüzleşmekten kaçınıyorduk. Bu istasyon, beni kendi kendimle düşünmeye, boşa geçen zamanı kendimle konuşmaya veya kendimle yüzleşmeye harcamama fırsat veriyordu. Belki de bu istasyonu sevmemin ana nedeni buydu.

Evet hayat garipti…

Bir süreliğine gelip, tıpkı şu istasyonda beklediğimiz gibi zaman öldürdüğümüz dünyaya nasıl da sahipleniyorduk, nasıl da kalp kırıyorduk, nasıl da hırslanıyorduk, nasıl da öfkeleniyorduk, nasıl da efeleniyorduk…

Belki de garip olan hayat değil, bizdik.

Belki de bizi garip yapan hayatın ta kendisiydi.

Kim bilir, belki de her birimiz, bir diğerimizin garip olması için elimizden geleni ardımıza koymuyorduk. Kim daha çok garip olacak yarışması yapsak bile bu kadar performans gösteremezdik.

Misafir, misafiri sevmiyordu o kesindi. Kesin olmayan, ev sahibinin(cc) kimleri sevdiğiydi…

İstasyonun bir köşesinde gürültü koptu. İki yolcu ya da daha çok yolcu bir birine laf yetiştiriyordu. Tam bir kavga değildi ama kavganın ilk kıvılcımının çakıldığı anda. Birden istasyonun o bölümü yolcularla doldu. Gerçi hiçbirimize yolcu denmezdi. Henüz yolcu adayıydık. Eğer trene binebilirsek yolcu olacaktık. Şimdilik sadece istasyonda bekleyen insanlardık.

Araya girenler iki yolcuyu ayırmayı başarmıştı. Gerçi ayırmak isterken ara dayağı yiyen de olmuştur, hep öyle olur…

Garip bir istasyondu burası. Sonradan fark ettim. Bu istasyonda hiçbir görevli yoktu. Ne bir güvenlikçi, ne biletçi, ne temizlikçi, ne de başka görevli. İstasyonun şefi de yoktu, müdürü de yoktu, amiri de yoktu. Ne yöneten vardı, ne yönetilen. Ancak akıp giden insanlar vardı. Bir yerden geliyordu insanlar, istasyonda bekliyordu ve tren gelirse binip gidecekti, gideceği yere.

Nereden geliyordu bu insanlar, nereye gidiyordu bu insanlar, bilmek mümkün değildi. Birsine sorsan öğrenirdin, ikisine sorsan öğrenirdin; hepsine soramazdın, hepsinden bilgi sahibi olamazdın.

Ne zamandır istasyondayım doğrusu bilmiyorum. Yalnızlık çektiğim söylenemez, yalnızlığı sevdiğimi söylesem de yalan olur. Belki de kuru gürültü bana göre değildir.

Belki de “Azıcık aşım, ağrısız başım” sözündeki gibi bir hayat seçmişimdir; daha az insan, daha az sorun, daha az stres…

Tam böyle düşünüyordum ki, oturduğum bankın bulunduğu köşeden önce bir baston sesi geldi, sonra da bastona dayanan yaşlı bir adam.

Selam verdi mi bilmiyorum, verdiği selamı aldım mı onu da bilmiyorum. Ne zamandır kendimde değilim ya da ne zaman kendime geldim onu da bilmiyorum. Çok bilinmeyenli bir hayatın tam ortasında debelenip duruyor muyum, doğrusu onu da bilmiyorum.

Ahhh ne kadar çok şey bilmiyorum…

Ne kadar çok şey bilmedikçe, yeni bilmediklerim ortaya çıkıyor.

Yaşlı amcanın “Hayırdır evladım, bu dünyanın yükünü senin omuzuna mı yüklediler?” sorusuyla kendime geldim. Neden “Karadeniz’de gemilerin mi batmış” demedi de, “Dünyanın yükünü senin omuzuna mı yüklediler?” diye sordu, öğrenmek de istemedim.

“Hiç” dedim sadece, “hiç”.. Hem de koca bir hiçti.

Hiçlerin içinde arıyorduk her şeyi; hiç olup gideceğini bile bile kumdan kaleler yapıyorduk, camdan kuleler inşa ediyorduk. Fasit bir daire çiziyorduk kendimize. Kendi kendimizi esir ediyorduk, sonra da o esaretten kurtulmak için uğraşmakla geçiyordu hayat.

Kazanmak için yaşıyorduk, yaşamak için kazanıyorduk. Yemek için yaşıyorduk, yaşamak için yiyorduk. Bütün bunlar olsun diye de gece gündüz çalışıyorduk. Çalıyorduk, çırpıyorduk, yalan söylüyorduk, hile yapıyorduk, aldatıyorduk ve sonu bir hiç oluyordu, koca bir hiç…

Ben şimdiden hiç yapıyordum. Lafı döndürüp durma gereği duymuyordum. Tıpkı hiçlik mertebesine yükselmek isteyen divane gibiydim, belki de divanenin ta kendisiydim.

“Divane misin be evladım” diye “hiç” dememe karşı çıktı yaşlı adam ve ben tam “divaneliği” düşünürken, içimi okumuş gibi söylenmesine düşünmeden cevap verdim; “Deli miyim bilmem ama divaneyim, onu iyi bilirim.”

Yaşlı adam da sustu, öylece bekledik istasyonda.

Öylece bizi bekledi istasyon.

Öylece bekledi bizi biz…

Belki siz, belki biz, belki hepimiz…

The post İstasyonda Beklerken… appeared first on Sanat Duvarı.

Bir kağıt çıkardı.

Yazmak istedi.

“Ben” yazdı.

Yazının üstünü karaladı.

“Bir” yazdı.

Üstünü karaladı.

“Hiç” yazdı.

Üstünü çizdi.

Bir masal yazmak istedi.

Hayatı engel oldu.

Yazarak yaşamayı değil, yazmak için yaşamayı halbuki.

Ona engel teşkil eden ne varsa -zihninde- yıkıp yok etmeyi tercih etmişti.

Ama sadece insanın kendi zihnindeki fikirler yok edilebilirdi.

Yok olan başkalarının fikirleri olamazdı.

Değiştirmek ise en zoruydu.

Değişim ancak insanın kendi isteğiyle olabilirdi.

Kimseyi zorlayamazdı.

“Beğendiğimiz bedenlere kendi ruh dünyamızı giydiriyoruz.”

Shakespeare’in bir sözüne benzettim.

“Evet, öyle.”

Kahve almak için mutfağa tarafına girdi.

Evi bir oda bir salondu. Mutfak salonla birdi.

Dolaptan 2’si 1 arada kahve paketi aldı.

Kupa bardağa döktü, sıcak su koydu.

Yudumlamaya başladı.

Bir elinde sigara vardı.

Düşünen adam heykeli aklına geldi.

“Neden bu heykel akıl hastanesinde sadece?” diye düşündü.

Akıl ve düşünce bir nevi deliliğe kapı aralamaktır.

Düşünen insan eğer dâhiyse, deliliğe açık olmalıdır.

Çünkü her dahi içinde bir deli barındırır.

Kahvesinden bir yudum daha aldı.

Kahvesi damla sakızlıydı.

Damla sakızıyla ilgili çeşitli dergilerde araştırmalar okumuştu.

“Türkiye’de en iyi potansiyel İzmir’deymiş.”

Sakız ağaçlarının görüntüsüne hayran olmuştu.

Yazabilseydi, onları da yazacaktı.

Ama yazamadı.

Bir fısıltıydı yazmak onun için.

İçinden geçenleri kağıda dökmekti bir nevi.

Üç tip zeka türünün hepsini kullanıyordu:

“Görsel, işitsel, dokunsal.”

Üç zeka tipinde de iyiydi.

Ancak sol beyin yazmakla ve konuşmakla daha çok gelişirdi.

Bu nedenle yaratıcılık gelişmişti.

Ancak şimdi yazamıyordu.

Yazsaydı kulağına gelen sesleri yazacaktı.

Düşündüklerini en güzel biçimde kağıda dökecekti.

“Sen dilcisin. Dili seversin. Bana bir yardım etsene.”

Tamam olur.

Dil ile zihnin ilişkisi ile ilgili yazabilirsin.

Dil zihinde gösteren ve gösterilen olarak yer eder.

Dilin her parçası göstergedir.

“Bu konuda mı yazayım?”

Bir dene bakalım.

Nasıl olacak?

“Dil ve zihin ilişkisi psiko-linguistik alanına mı giriyor?”

Evet.

Neuro linguistik dediğimiz alan dil ve zihin ilişkisiyle alakalı.

“Bu konuda bir makale yazabilirim.”

Yazarsan bana da yolla.

“Olur.”

Yazmak benim işimdi aslında.

Benim alanımdı.

Ancak kendisini iyi hissetmesi için elimden geleni ardıma koymamalıydım.

Bana ihtiyacı vardı çünkü.

Onu anlatmalıydım.

Yazdığı insana dönüşmenin en büyük göstergesi Bir Adam Yaratmak’tı.

Yazdığı adama dönüşenlerden miydim?

Hayır.

Ancak yazdığım adamın bir nevi nöronuna sahip olabilirdim.

Milyarlarca nöronun birleşiminden oluşan bu adamı anlatmak benim için bir vazifeydi.

Adamın saliselerle ve saniyelerle yarışı yoktu.

Adam, dedim ya onun bir nöronunu ruhuna sahip olmak değildi.

Ruhuna sahip olma için sadece sevmek gerekirdi.

Bense onun ruhuna değil, beyin hücresinden birine sahiptim.

Beyindeki dalgalanmalar onun bir göstergesi değildi.

Ruhuna sahip olsaydım.

Beni severdi.

Ancak aramızdaki bağ sadece bir iş ilişkisiydi.

Beynine sahip olsam dahi, düşüncelerini bilsem dahi, ruhuna sahip olamazdım.

Bunun sevgi gerekirdi.

O ise beni sevmiyordu.

Sadece bir nevi yazı makinesiydim ona göre.

Onun romanını yazan bir acemi yazardan başkası değildim.

Romanını bitirdiğimde o da rahatlayacak ve yazacaktı.

Yazamamanın verdiği sıkıntıyı içinde çok net şekilde hissetmişti.

Yazmak onun mesleğiydi.

Ancak yazabilseydi iyileşeceğini biliyordum.

Yazmanın onun için en önemli uğraş olduğunu çok iyi anlamıştım.

Sigara ve kahve dışında kahve onun için en önemli nesnenin kitap olduğunu onunla ilk tanışmamda anlamıştım.

Kitap, onun için düşünceyi geliştiren ve düşünen adam imgesinin onun temsili olduğunu hissettiren bir olguydu.

Düşünen insan yalnızdı.

Düşünen insan mutsuzdu.

Düşünen insan çıkarsızdı.

Peygamberimizin bir sözünü hatırladı:

“Benim yerimde siz olsanız az güler çok ağlardınız.”

Düşünmek sözlükte anlamlandırma problemi olan kelimelerdendi.

Soyut düşünce kavramları tanımlanmakta hep zorluk çekilen kelimelerdi.

Soyut düşünme, altı yaş grubundan sonra yerleşirdi halbuki.

Bu tür kelimeleri anlamlandırmak için eş anlamlısını kullanırız.

Çünkü o kavram yaşa göre zihinde yer eder ve kavramı sadece ve sadece eş anlamlarıyla ifade edebiliriz.

Dildeki soyut kavram ifadesi sorunu bir türlü çözülememiştir.

Bilişsel yaklaşımla beraber dil zihin ilişkisi oturmaya başlayacaktır.

“Yine dilciliğini konuşturdun.”

Ne yapalım?

Bizim kaderimiz…

Dil olmasaydı ben de olmazdım.

Yazarlığımı dile borçluyum.

Dil insanın düşünce yapısına akseder.

İnsan kavramlarla düşünür.

“Dilci olmasan bir şey olamazdın zaten.”

“Sen dil ile varsın.”

Dilciliğimin üç yılını yüksek lisans tezimle doldurdum.

Üç yılım bir Osmanlı Türkçesi metniyle doldu taştı.

Dili seviyorum.

Çünkü insanlar dil anlaşır.

Dil ve zihin ilişkisi bağlamında çalışmalara devam edeceğim.

Bu benim kaderim.

“Kader dedin ya, şu romanı bitirsen ben de yazabilsem.”

Kalemi eline aldı.

Karalamaya başladı.

Bir adam yüzü çizdi, sakallı, hafif beyazımtırak saçlarıyla durağan bakan bir adam…

O adama bir isim yazdı:

Talk.

Yani “Konuş.”

Yazamıyorsa konuşmalıydı.

Konuşması lazımdı ki derdini anlatabilsin.

Bir kelime daha yazdı:

“Think.”

Yani, “Düşün.”

İnsan düşünceyle vardı.

İnsanı insan yapan sadece ve sadece düşüncede saklıydı.

Düşünen insan vardı.

Yok olmanın sebebi ise düşünmemekti.

Düşünce var oldukça insan da varlığını hissedecekti.

Düşünmek bir eylemdir.

Bu eylemi yerine getiren harekette bulunmuş olur ve varlığını hisseder.

Eline sigara paketi aldı ve sigara içti.

Elini çenesine dayadı.

Düşünen adam rolüne girdi.

Düşüncesindeyse çeşitli kuramlar vardı.

Bu kuramları dökmek istemediğimizden düşündüklerine giremiyoruz.

Ancak bir ipucu Spinoza’nın “Tanrı’nın düşünülmesi var olduğunu kanıtlar.” düşüncesi örnek gösterilebilir.

Çeşitli kuramları düşündükten sonra eline sigarayı içerek, dumanı içine çekti.

Bu bir tür intihar sayılabilirdi.

Öksürmeye başladı.

Öksürdüğündeyse dışarıdan bir ses geldi:

“Hav hav.”

Bir kez daha sigarayı ağzına götürdü.

“Hav hav.”

Sokak köpeklerini beslemeyi çok severdi.

Daima kapısının önünde bir kap yemek ve su bulundururdu.

Kuşları beslemeyi de adet edinmişti.

Kuşlar her sabah penceresinin önüne gelir, onun yemleri koymasını beklerdi.

Adeta kuşları besleme şirketinin müdürü gibiydi.

Kuşlar her sabah onu ziyaret ederdi.

O da kuşlar geldi diye gülümser, mısır tanelerini pencerenin önüne koyardı.

Bir komşusu bu durumdan rahatsızlık duyardı.

Kapıcıya şikayet etmişti.

Şikayet, onun da kulağına gelmişti.

Ancak o, bunlara aldırmadan kuşları beslemeye devam ediyordu.

Yazmak istedi yeniden.

Eline kalemi aldı.

Tavana baktı.

Derin bir iç çekti.

Yazamadı.

Sait Faik’i çok iyi anlıyordu.

Bir yazar için yazamama büyük bir işkenceydi.

Yazmak ise varlığının hissedilmesini sağlardı.

Susmak.

Susmak ve konuşamamak…

Hele kalemin susması…

Onun için en büyük zulümdü.

“Sen yazıyorsun. Ama ben yazamıyorum.”

“Bu hiç de adil değil.”

“Bana işkence ediyorsun.”

Tamam, anladım seni.

Yazman gerekli ancak bu romanın da yazılması gerekli.

“Çabuk yaz öyleyse.”

Sabret azıcık.

Daha yeni başladı roman.

Daha romanın adı bile belli değil.

Ne isim koysam acaba?

Bir Delinin Hatıra Defteri?

Bir Adam Yaratmak?

Portre?

Buldum Porte güzel bir isim.

Kitabımın ismi Portre olacak.

Nasıl buldun?

“Güzel ama Dorian Gray’in Portresi’nin hatırlatıyor.”

Ancak bu farklı bir portre.

“Haklısın. Ama benim portrem pek de ilgi çekici olmayacak.”

O yönden haklısın sen de.

Ama ilgi çekici haline getirip getirememe benim sorunum.

Dili kullanan ben değil miyim?

“Sensin.”

İlgi çekici olması için elimden geleni yapıyorum.

Ne yapayım?

Şapkadan tavşan mı çıkarayım?

“Tabi ki, onu demiyoruz.”

“Ancak, hayatım çok karmaşık.”

“Yatağını bile toplayamayan bir insanı neden okusun ki insanlar.”

İşte, zeka budur.

“Ne zekası?”

Özeleştiri yapabilme yeteneğinden bahsediyorum.

“Evet, bu bir özeleştiri.”

“Yatağımı toplayamamam, benim en büyük problemim.”

“Ya da dağınık olmak.”

“Ya da tutunamamak.”

Tutunsaydın ne olurdun?

“Bir CEO.”

Dalga geçiyor olmalısın.

Böyle yaratıcı fikirleri olan dâhilerin daha iyi iş yapmaları gerekir.

CEO olmak iyi bir meslek değil.

Bence benim akademisyen olmalısın.

Akademisyen nedir sorusuna artık cevap vermeyeceğim.

Makaleler yazmak hiçbir değerli olmuyor.

Akademisyenliğimde bunu gördüm.

İnsanlar sana memur sıfatıyla bakıyor.

Her zaman değerli statü yazarlık bence.

Yazmaya devam etmelisin.

Yazdıkça var olduğunu hissedeceksin.

Kelimeler seni eline alıp ufalayacak.

Rüzgarla savrulup dünyaya yayılacaksın.

Rüzgar dili seni alıp uçuracak.

Uçtukça şekil değiştirip insanların zihninde yer edeceksin.

Zihinlerde kafayı karıştırıp soru işareti oluşturacaksın.

Buldum.

Kitabımın ismi Soru İşareti olsun.

Düşünmek, düşünmek, düşünmek…

Yazmak, yazmak, yazmak…

İşte bütün meselem bu.

Yazdıkça düşün, düşündükçe yaz.

Hep var olduğun hissettir.

Zihinlere gir, sorgulama yeteneğini hisset.

Kişisel gelişim, evet, zihinsel gelişim daha önemli.

Zihninde kurduğun her şeyi, fikir süzgecinden geçir ve yaşa.

Taklitçi olma, taklit edilen ol.

The post Portre 3. Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

Kahvesini yudumlarken eline gazeteyi aldı ve okumaya başladı.

Daha sonra kahverengi ceketini giyip dışarı çıktı.

Sokaklarda dolaşıyordu.

Elinde sigara, saçları düz siyah ve alnı hafif açık…

Bankaya doğru yürüyordu.

Bankamatiğin önünde cep telefonunu çıkardı.

“Alo!”

“Alo!”

“Bizim kredi işini bir halledelim.”

“Peki, abi.”

“Gelirken iki dondurma da getireyim mi?”

“Peki, abi.”

Cep telefonunu cebine koydu.

Yürümeye başladı.

Havalı havalı yürüyordu.

Bir kahveye girdi.

Türk kahvesi söyledi.

Bir kalem, bir de kağıt…

Yazmaya başladı.

Bir kadın portresi çizmişti adeta zihninde.

Saf bir kızdı.

Her gün elbiseler giyer, çantasını alır etrafı turlardı.

Bir masalsı şehrin bir mahallesinde oturur, küçük küçük öyküler yazardı.

Bach en sevdiği besteciydi.

Her gün saçlarını kızıla boyar,  tırnaklarına oje sürer, aşk romanları okurdu.

Ancak yaşantısında eksik olan tek şey aslında bir amaçtı.

Boş bir yaşamın kendine verdiği dayanılmaz yükünü hissederken belki hayattaki en zoru başarabilmişti.

Kabullenmek…

Yaşamın boş olduğunu kabullenmek…

Hayatın çaresiz anılarını bir kenarı bırakıp spor salonlarında ter döken birisi  olarak bu zoru başarmak zorundayım.

Hayatta en önemli şey aslında hayatında bir gaye sahibi olmaktır diye bastıra bastıra söylüyorum ya.

Yüzükoyun uzanıp ayaklarını ileri geri sallarken aslında gayelerin yaşamda yeri olmadığını mı düşünüyordu bilinmez hayat en zor meslekti.

Adam elindeki kalemi bıraktı.

Kağıdı ışıkta bakmak için havaya kaldırdı.

Boş bir yaşam portresi çizmek…

Hiç kımıldamadan sadece gülümsemek…

İkinci kağıtta ise yatağa sırtüstü uzanmış, gözleri tavanda bekler vaziyette dururken, ben de seni çizmekteyim ey kader.

Sonunu bekleyen yaşlı bir adamın çaresizliği…

Gözler saatte…

Ha geldi ha gelecek.

Kim peki?

Kötü bilinen melek mi sence?

Azrail de kötü mü bilinirmiş?

Sadece başka bir odaya geçmek gibiydi tüm yaşantı.

Zor nefes alıyor veriyordu.

Birden bir fısıltı duyuldu:

“La İlahe İllallah!”

Bir gülümseme ki eyvah!

Sigarasını eline alıp tablaya değdirerek söndürdü.

“Abi, asalım mı?”

“Asalım, abi.”

Dükkanın camekanlı bölmesine asarak güneşin ışığına bırakıldı iki çizik resim.

İkisi de gülümsüyordu.

Anlatılması gereken bir hikayeydi belki de.

Yaşamla ölüm arasında.

Her nefis ölümü tadacak.

Ve ölüm en bilinmez dakikada olacak.

The post Saf Saf appeared first on Sanat Duvarı.

Milli Mücadelenin ardından bir asır gelip geçse de Münih sokaklarında dolaşırken Enver Paşa’nın adının verildiği caddeye revan olmamak olmazdı.  
Enver Paşa, batı hayranlığı ile bilinen bir Osmanlı devlet adamıydı. İttihat ve Terakki Yönetiminin ileri gelenlerinden olup; Osmanlı’nın  1914 yılında Almanya’nın yanında savaşa girmesini çok arzu eden en önemli ismiydi. Bu isim, yanlış ve aceleci bir dış politika  sergilediği için; doğu cephesinde Sarıkamış’ta hiç savaşa tutuşmadan soğuktan on binlerce askerimizin şehadetine sebep olmuştu. Sarıkamış şehitlerini anarken  bir adamın  politikada akla getirilmeyen korkunç hatalarının bedellerini düşündü, bizim Şeker Şerbet Hanım.  “Mazi kalbimde yara” diyen şair gibi mazi ve ati arasında gidip geldi. Ati, yani gelecek de zaten mazi ile şekillenmiyor muydu?
Dün öyleydi de ya bugün çok mu farklıydı? Şam’da Emevi Cami’inde Cuma namazı kılma hayalleri uğruna nice yiğit gök ekini misali biçilmemiş miydi?  Yıllarca çözüm süreci adı altında PKK’ya göz yumanlar sokaklardaki hendeklere  ses çıkarmayanlar bugün kendi gibi düşünmeyenlere çok kolaylıkla vatan haini diyebiliyordu.
Sorgulanmayan, üzerinde düşünülmeden yaşanılan hayat sahi gerçekten bizim diyebileceğimiz yaşantının adı olabilir mi? diye eseflendi.
Yüreğinde söze dökülemeyen; ancak kalpten kalbe hissedilecek olan  bu kederli duyguyu Hans hissetmişti. Şeker şerbet, seni anlıyorum diyebildi. Türkiye ile Almanya birbirinden bambaşka renklere sahip iki ülke… Bu iki ülkenin birbirinden yabancı kişileri nasıl oldu da duygudaş olabilmişti. Kendi ülkesinde de keşke bu duygudaşlık hakim olabilseydi…Örgütlerin , partilerin , hatta dindarların bile mikro örgütlere ayrımlaştırıldığı çok enterasan bir atmosfer toplumu şekillendiriyordu.
Dilleri, dinleri, kültürel zenginlikleri farklı olsa da tarihi planda ortak değerleri vardı.
Enver Paşa, kimileri için kahraman kimileri için  vatan hainiydi.
Münih’te  Enver Paşa Caddesinde dolaşırken Sarıkamış şehitlerini bir an olsun aklından çıkaramadı, Şerbet Hanım.  Bir heves uğruna yitip giden canlar…Sarıkamış Münih arasında tarihi bir seyr-ü sefer yaparken;
Telefonunun sesi ile irkildi. Ruhu henüz bedenine  yeni ışınlanmış bir sersemlikte “halo” dedi.
Kızı zilli Pakize telefonun öbür ucundaydı.  Zilli, “basından takip etmedin galiba babam metresi ile basılmış, boydan fotoğraflarıyla gazetelerde pişmiş kelle gibi sırıtıyor, sen halen kültürlenmelerdesin,  ayol kocan elden gidiyor şaşkın kadın”  nidasıyla konuşmayı sonlandırdı.
Şeker şerbet, için bu yeni bir durum değildi.  Aldatılmalara şerbetliydi. Eh suçun yarısı da elhak kendisine aitti.  Cazgırlık yapmanın , kapris edip şişinmenin bir anlamı olmadığını gece yarısı kızı zilli Pakize’ye açıkladı. “Amaa anne” sözüne şöyle devam etti,” kızım belki babanla ben birbirimize iyi eş olamadık; ama senin için iyi bir anne ve baba olmak için çırpınıyoruz. Rolleri karıştırıp, benim sergilemem gereken hırçınlığı sen babana yansıtırsan çok yanlış yaparsın. O senin baban ve sonsuza kadar öyle kalacak…”

” Peki, onu affedecek misin?” sorusuna;

“Herkes ikinci bir şansı mutlaka hak eder. Rahmet ayındayız unuttun mu?
Hadi giyin,  yandan çarklı şaşı Esma’ya gidiyoruz. O büyücüye mi gideceğiz annecim , gerçekten seni anlamıyorum sen ki daha geçen gün ADD’nin – Atatürkçü Düşünce Derneği’nin-  kuruluş yıldönümünün caz konserindeydin.
Atatürkçü olmak kutsal değerleri hor görmek midir?
Kızım, Tütsülü  Caddenin Buharlı sokağından gideceğiz, saçını fönleyeceğine bir yazma tak; en azından dizlerini örten bir etek giy ; yırtık kotunu sonra giyersin ; bilirsin hiçbir zaman özgürlüğüne karışmadım. Ancak yaşadığın toplumun değerlerine , onların önemsediği her şeye saygılı olmanı isterim; tıpkı babana göstermen gereken saygı gibi..
Zilli ile şeker şerbet Tütsülü Caddenin rayiha kokulu meyveli ağaçları arasından geçerken molla Hüseyin’e Bektaşi Hasan’a ve eşleri gülbeşeker Fadime ile kambur Neriman’a selam  verme adına temenna etmişlerdi. Şaşı Esma’nın fakirhanesinin bahçesine geldiklerinde, kendisinin çiçeklerini  mırıldanarak sanki onlarla sohbet edercesine suladıklarını farkettiler. Ufacık bir el radyosunda ‘ Hayal içinde geçti ömrü derbederim ‘ şarkısı derinden kulaklara yankılanıyordu.  Şerbet hanım nice yerleri gezmiş olsa da bu sokağın ayrı bir gizemi onu içmeden sarhoş ediyordu.  Çocukluğunun müstakil , cumbalı ahşap hanesini anımsadı. Çat kapı teklifsizce birbirine komşu olan hacı teyzeleri, komşu anneleri hatırladı. Mahallenin delilerinin bile bir ahengi , tatlılığı dillere destandı. İftar saatleri bile apayrı neşe anlarıydı…
Yahya Kemal’in ‘Atik Valde ‘ isimli şiirinden bir bölümü tespih etti; 
Yandan çarklıya tuzlu sadeyağı ve fırından yeni çıkan susamlı iftarlık pide almışlardı. Sini üzerine konulan taamlar mütevazi yer sofrasını oluşturuyordu. Piknik tüpünde pişmeye çalışan tarhanaya katık olacaktı. 
Şaşı Esma teyze kalbe inşirah ferahlık veren sohbetleri ihtiyaca binaen doğaçlama yapardı. Kalbine malum olmuş gibi o akşamki sohbeti dini nikah ve dört avrat meselesine getirmişti. Zilli şaşkınlık içinde anne sen gelmeden telefon mu ettin ne anlattın kadına dedi. Ne telefonu kızım , Esma teyzende ne ev telefonu ne cep telefonu var. Evinin kapısında kilit bile yok , selam deyip içeri girdik farketmedin mi dedi.
Şaşı Esma  tel dolabından katmeri de siniye koyunca başladı sohbeti Canan; 
Nikah bir akit bir anlaşmadır. Her ne yaşarlarsa yaşasınlar birbirlerinin ayıbını ifşa edip dillendirerek en büyük kötülüğü birbirlerine etmesinler, bizler büyüklerimizden böyle öğrendik. 
Şimdilerde bir moda oldu, nikah kelimesinin önüne dini ibaresini getirmek! Okuma yazma bilmeyene sakalı sarığı var diye mektup okutmaya benziyor, marifet sarıkta sakalda olsaydı, rahmetli amcanız  Cin Ali medreseye müderris olurdu. 
Ah yavrularım , nikahın geçerli olması şahitlik ve duyuru ile olur. Bu konuda bizzat Peygamberimizin buyruğu var. Yani biz aramızda nikah kıydık demekle iki dua okumakla nikah dini İslami olmuyor.
Öte yandan dört kadın ile nikahlanmak dinin emri değil, sadece bazı şartlarda erkeğe verilmiş bir izindir.
Yani , diğer eşin  bu birliktelikten haberinin olması ve buna rıza göstermesi çok önemlidir.
Şeker şerbet de zilli de bunları ilk defa duyuyorlardı. Nasıl yani; Kuran-ı Kerim’de bu konuda ayet var mı?
Elbette… Nisa Suresi 3. ayetini tefsir edersek , o dönemde zaten varolan Arap kültüründeki çok eşliliği din onaylamıyor sadece sınırlandırıp , şartlar gözetilirse izin veriliyor.
Demek dört kadınla evlenmek dinin emri değil , şartları olan bir izindi. Aynen…
Dahası, yine Nisa Suresi 129. Ayeti iyi bir tetkikle okursak , ideal olanın tek eşle evlilik olduğunu anlarız. 
Yandan çarklı hızını almıştı, iyi ki geldiniz kızlarım diyerek ballandırarak anlatıyordu:
Resmi nikahta nasıl şahit ve duyuru oluyorsa dini nikah için de aynı hassasiyet lüzum ediyordu.  
O halde …
Pek çok dini nikah adı altında yapılan birlikteliklerin ne olduğunu söylemeye dilim varmıyor diye Osmanlı şerbetini testiyle  doyumluk kupalara tevzi eyledi. 
Gaz lambası eşliğinde nostalji kokan hatıralarla dopdolu anın da sonuna gelinmişti.  Bir masaldan başka bir masal olan dünya telaşına yol almak için selavatlanarak bahçeye kadar uğurlandılar.  
Köpecik Mıstık ile Fıstık da iftar sofrasının artıklarıyla musmutluydular. Bu evde hiçbir şey israf edilmez mi, diye gider ayak soran Zilli’ye okkalı cevap gelmişti; Bir kilo soğan domates için kuyruk olan bir toplumda israf demek her an tövbe istiğfar demektir. Aaaa  diyebildi zilli ; 500 milyona yapılan camiyi müslümanlar yaptırmamış mıydı? sorusu  gecenin sessizliğinde yankılandı , havada uçuştu…

The post Sokak Tiyatrosu -1 appeared first on Sanat Duvarı.

The post Bir Çekilme Havası appeared first on Sanat Duvarı.

Leyla’nın yanındaydım o gün. Sene 98. Yıllar önce okuması gereken ona ait bir mektubu ulaştırdım ona. Bir postacı değildim ya da bir ahbabı. Garib’i bir de onun ağzından dinledim. Garib’in mektubu 96’da ulaşmıştı elime, ne tuhaf halbuki bu mektup 80′ de yazılmış, dönemin karışıklıkları yüzünden posta servisleri mektupları askıya almış yıllar sonra akıllarına gelmişti. Ama artık çok geçti. Leyla’nın hıçkıra hıçkıra okuduğu bu mektup Garib’in ellerinin değdiği son kaleme aitti.

Beni buralara kadar getiren hayatın o tesadüf niteliğinde bizlere oynadığı bir oyundan ibaret. Leyla 80’de benim şu an oturduğum Ankara’da ki evimde ikamet ederken Garib’e bir ahbabı aracılığı ile haber göndermiş ve Garib’in bu mektup ile birlikte istemeden sonu olmuştu. Evime ulaşan bu mektubu okurken Leyla’nın hissetmesi gereken bütün duyguları yaşamıştım ve içim sızlamıştı. Bir katip olarak görev aldığım adalet sarayına istifa mı basıp Leyla’ya ulaşmak için gecemi gündüzüme katmıştım. O dönemlerin saf ve temiz hayatlar barındırdığına kendimi inandırıp ”hangi dönemde yaşıyoruz” sorusuna ” insanlığın son dönemleri ” diye imza niteliğinde cevaplar hazırlar oldum. Lakin sahiden de öyle idi . Artık insanlık son dönemlerinde acı çekerken Leyla’nın hak ettiği ama alamadığı mutlu sonu bilmesini istedim.

Önce Garib’i araştırdım. Babasını, annesini kendisini. Sonra oturdum bir de Leyla’dan dinledim. Bir katip olduğumdan dolayı insanları araştırmam çok zor olmuyordu. Fakat bu kadar derine daha önce hiç inmemiştim. Babası 27 Mayıs 60 darbesinde kolluk kuvvetleri tarafından usulsüzce esir düşmüş ve bir daha kendisinden haber alınamamıştı. Garip verem hastası olan annesi ile bir başına büyümüş ve iki kişilik ailesini kimseye muhtaç etmemiş aralarına bir üçüncüyü katabilmek için 76’da Leyla’ya gönül vermişti.

Leyla ne kadar Garib’in gönlüne gönlü ile karşılık verse de babası Mahmut bey tarafından hep alı koyulmuş 20′ li yaşlarını hep ızdıraplarla geçirmişti. Mahmut bey döneminde bölgede inzibat memurlarının amiri olduğundan Garib’in babasını fail’i meçhul düşünceler ile yargılayıp “ben komüniste kız vermem” gibi tavırlarla Leyla’yı Garib’in yanında her gördüğünde tekme tokat dövermiş. Bir dönem Garip buna dayanamamış kaçmayı denemiş Leyla’dan onu öyle her gördüğünde sahip olduğu aşkı içine atıp zarar görmesin istemiş .

Ama gönül gönülden nereye kadar kaçabilir ki sahip olduğu başka yuvası yoksa. Yıllarca gizli kaçamaklı görüşmüşler. Garip daha fazla uzak kalamamış Leyla’yı alıp her defasında kaçmayı düşünse de hasta ve garip anasını bırakıp hiç bir yere gidememiş. Garib’in Münevver annesi hastalığı yüzünden oğlunu bile kucaklayamadığı için gözleri hep hüzünlü dolaşır, 60 darbesinde kaybettiği bir daha haber alamadığı eşinin fotoğrafına bakıp bakıp ağlarmış her gece. Şimdilerde daha iyi anlar oldum o dönemlerde hastalıklar hüzünlerden ibaret olur yapışırmış ömürlerimize. Şimdi ise insanlık bir hastalık.

78 yılında Beyoğlunda sahil boyu el ele gezerken Leyla ile Garip’i Leyla’nın babası Mahmut bey devriye esnasında görür olmuş yine. İnzibat memurlarına Garib’i hırpalaması için emir vermiş Leyla’yı tutup kolundan sürükleye sürükleye götürmüş. O gün den sonra Leyla Garip ile görüşmemeye başlamış ve ne zaman görse yolunu değiştirir olmuş . Garip yediği dayağı hiç aldırış etmeden Leyla’ nın önünü her kestiğinde Leyla tarafından artık istenmediğini ve bir daha görmek istemediğini duyar olmuş. Sanırım bunun gerçek sebebini Leyla’dan dinlediğimde Garib’inde bunu bilmesi gerektiğini fakat artık çok geç olduğunu düşününce hüzün sarmıştı içimi.

Mahmut bey o gün Leyla’yı eve götürüp önce hırpaladıkdan sonra bir daha Garib ile görüşürse onu nezarete atıp işkence etmek ile tehdit etmiş. O günden sonra Leyla Garib’e hep kötü davranıp aşkını kalbine gömmüş. Garib’in bu çaresiz hüznü annesi Münevver hanımın gözünden kaçmayıp, öpüp saramasa da hicazından teselliler ile avuturmuş Garib’in gönlünü. 78′ in Kasım ayında Mahmut beyin Ankara’ya tayini çıkması üzerine apar topar çıkıp gitmiş Leyla bir sabah bir veda bile edemeden.

Garip bu veda telaşını ve onu bir daha görememe hüznünü Leyla ona tekrar ulaşana kadar atamamış, her gün onun Mahmut bey yüzünden geçemediği evinin önünde oturup ansızın Leyla’nın pencereye çıkma ümidi le bekler dururmuş. Bunlar Leyla’nın benden öğrendiği şeyler idi. Ben ise bunları Garib’i araştırdığımdan bu yana hala hayatta olan mahalle sakinlerinden öğrendim. Düşünsenize ne kadar güzel öyle değil mi herkesin bildiği yıllarca akılda kalan bir aşk var ortada fakat imkansızlıklar içinde.

Münevver hanım 79 yılının Ağustos ayında hastalığına yenik düşüp vefat ettikten sonra garip iyice kapatır olmuş kendini. Hem evine, akşamları da Leyla’nın sokağına. O sadece annesini değil evini de kaybetmişti. Bir anne olmadık dan sonra o ev hiç ev olur muydu? Kimsesiz bir başına kalan Garip iyice elden ayaktan düşüp zayıf sıska bir delikanlı haline gelmiş.

Leyla’nın nerede olduğunu bilmese de onun sokağına yüreğini emanet etmiş. Derken Leyla bir gün bir ahbabının Beyoğlu’na yerleşeceğini duyup Garib’e ulaşıp nerede olduğunu söylemesini istemiş. Fakat bu ahbabı Garib’e 80 yılında yani bir yıl sonra ulaşabilmiş. Ona Leyla’nın iyi olduğunu Ankara’da şu an benim ikamet ettiğim evde olduğunu söyleyip adresini vermiş. Fakat mektubundan anladığım kadarı ile Leyla’nın onu hala sevdiğini söylememiş.

Garib mutlu olmuş o gün o haberi aldığı anda Leyla’nın sokağından kim geçti ise sarılıp öpüp çoluğa, çocuğa şeker ve gofret alıp dağıtarak deli divane dolanmış. Tahminimce bu mektubu o gün kaleme almış ertesine kalmadan göndermeye koyulmuştu. Her gün postahaneye gitmiş Leyla’dan bir cümlelik de olsa cevap beklemiş . Beyoğlu’nda kendinden başka kimsesi kalmayan Garib Mektubunda da dediği gibi “yolunu çöl olarak görmem gel de çöl olup geleyim Leylam.”

Leyla gel derdi elbet ulaşsaydı eğer bu mektup ona. Ama kader ya kimseye vermiyor mutlu sonu yaşatmadan acıyı. 80 yılının Eylül ayında Garib Postahane’den umudunu kesip tasını tarağını toplayıp Ankara’ya yol almış. Olağan üstü hal nedeni ile otobüs seferlerinde yer bulamayıp sabah dokuz trenine binmiş. O yolculuk bitmez o zaman geçmez yàrin heyecanı sardı mı yüreği zaman alacaklı gibi kapıya dayanır elbet.

Ankara’ya inen Garib bütün gününü Leyla’nın adresini aramakla geçirmiş . Sokaklar karışık halk dışarda, bir yandan kolluk kuvvetleri bir yandan halkın isyan çığlıkları . Tarih 12 Eylül hiç bir günahı olmayan bir Garib yerde yatıyor kafasına aldığı tüfek dipçiği darbesi ile Kızılay meydanında. Ayaklarının ucunda bavulu Ankara’ya ‘ çöl olmaya gelmişti Leyla’sına. Üzerinde kafa kağıdı çıkmamış yada kargaşada kaybolmuştu. Kimsesizler mezarlığına gömmüşler Garib’i. Ona vuran inzibat memurunun ifadesini okudum ” Birini görmüş gibi öylece duruyordu Sadece orada olmaması gerekiyordu” diye yazıyordu. Hali ile ne ceza almış ne de çaldığı hayat uğruna bir bedel ödemişti.

Leyla babası Mahmut bey darbe sonrasında bir suikaste kurban gidip şehit edildikten sonra annesi ile yaşama tutunmaya devam etmiş 88’de Annesinin vefatı üzerine İstanbul’a geri dönüp büyük annesi ile Üsküdar’ da hayatına devam etmiş. Hiç evlenmemiş Garib’in evine defalarca gidip mahalleliden haber dilenmiş. Garib’in Ankara’ya geldiğini kimseden duyamamış ne öldüğünden kimsenin haberi olmuş ne de yaşadığından.

Bu hayat hikayesinin peşine düşmemi gerektiren cümleler vardı Garibin mektubunda. Mektup elime ulaştığında şahsıma geldiğini düşünüp okudum. O inci gibi yazılan mektupta şöyle diyordu Garib;

“Eski zaman adamlarının mektuplarında seçtiği kelimelerdi benim için aşk… Öyle zarif, öyle temiz, öyle özenli… Annemin misafirler gelecek diye çeyizinden çıkardığı perdelerdi ve bayramlığımın altına giydiğim o siyah rugan papuçlardı.
Canımı acıtırlardı ama çok severdim.
Tıpkı senin gibi..

Ama kızmıyorum sana Leylam. Bir annem vardı artık sizlere ömür bir de sen hayatımda. İstediğin kadar uzaklaş gidemezsin gönlümden. Ne hissedersin bilmiyorum fakat yolunu çöl olarak görmem gel de çöl olup geleyim Leylam.

Hatırlar mısın elini tutmuştum korkak yüreğim ile, sen de elimi sıkıp yüzüme gülmüştün. İşte ben o gün bu gündür şiir okumuyorum Leylam. Ne bileyim daha güzelini bulamazdım satırlarda herhalde.

Gittiğinden beri buralar hep kış Leylam bu yüzden her sabah bir çığ masalı ile uyanır oldum. Ama senin mevsiminde hep fırtına kopsa da esen rüzgarın ılık olsun üşümeyesin…”

Mutlu bir son isteğimizden bir haber yaşıyoruz bazen. Kimi zaman insan sadece bir son istiyor, mutluluk fail’i meçhul bir olay olarak giriyor hayatımıza. Onu Garib’in hala nefes almayışı mutsuz etse de, onun el yazısı ile yazılmış bir mektubu koklayarak öpmesi, her cümlesini okşayarak okuması ve kırışan göz altlarından süzülen o mutluluk yaşları fail’i meçhul bu mutluluğa sığınmış bir aşk’a gerçeklik kazandırabilecek nitelikte idi.

Hayat çok garip. Leyla artık bir başına, Garib kimsesizler mezarlığında ne alı koyacak bir Mahmut bey var ne de Garib’in Leyla’nın yanında olamaması için bir engel. İkisi de yalnız fakat beraber olmak imkansız. Hayat ona direnen insanların kaderlerine kaçamak hikayeler yazıp mutlu son borcundan böyle kaçıveriyor işte.

Garib’in bu mektubunun beni Leyla’yı bulmaya itmesi, ona ait bir mutlu sonu sanki bana emanet etmiş hissi yaratmasıydı. Ne bileyim işte sanki Garib hiç görmesek de, nefes almasak da, imkansızlıkların bir imkanı mutlaka olduğunu kanıtlamıştı yer yüzüne.

Leyla’yı bulduğum gün sanki yıllarca bir ahbabıymışım gibi davranması , bana çay getirirken ” biliyor musun Garib’e şöyle bir çay demleyemedim” diyerek iç çekmesi. Bunca zaman ve bunca zaman aklından çıkmayan o aşkı. Leyla ne kadar giden taraf olsa da o an gözümde o tren garında hiç gelmeyen adamı bekleyen kadın rolünde idi.

Gitmeden rızasını istedim Leyla’dan şu an oturduğum yerde okuduğunuz bu hikayeyi yazmak için. Önce daldı düşündü ne evet dedi ne hayır ağlaya ağlaya ben kapıdan çıkana kadar teşekkür etti. Ben ise bir rica bile edemedim çünkü görev bildim.

Şunu bir kere daha aşılamak gerekirse gönüllere ” Bin kere tekrarı olmaz, insan sever bir kere” Leyla bunun kanıtı idi.

– Kalın sağlıcakla.

The post Bir Garip Hayat Hikâyesi appeared first on Sanat Duvarı.

The post Sessiz Çığlıkları Geceye Gömmek appeared first on Sanat Duvarı.

Kaldırımı aştı.

Kayalıklara oturdu.

Denizi izlemeye koyuldu.

Elleri başının iki yanına almış, deniz analarının dolu olduğu bir saatte yosunlu kayalıklardan denize uzanan ayakları suyun tuzuna hafif alışkın bir edayla aşağı doğruydu.

Soğuk bir dokunuşuyla hissettiği tuzlu suyun ayağını ıslattığı adam sakalını usulca okşadı.

Ufukta bir güneş ölüyor gibiydi.

Yarın yine doğacak, sonra yeniden karanlığa gömülecekti.

Dudaklarından çıkan iki sözün mantığını almamasıyla karışık bir hal içindeydi.

Komik bir durumdu belki ama söyleyemedi.

Yaşamın tadı hafif acıdır ancak meyvesi tatlıdır kuramını da oturtamamıştı kafasında.

Düşünce dediğimiz olgu da böyle bir şeydi aslında.

Klasik müzik korosunda da düzenlilik arz eden konuydu aslında düşünce.

Her şey düşüncede başlar der ya.

Kafamızda Kafka, Zweig, Sartre yoktur ancak düşünce dediğimiz olgu olmadan da yapamaz bir insan.

Biz robot değiliz dedi bir gün bir çocuk.

Robot olsaydık bunları yapamazdık.

Duygusuz insan denemezdi asla.

Öfke de bir duyguydu insanı öldürse de.

En azından hissedebiliyor olmanın verdiği dayanılmaz mutluluğun çehresinde bir küçük sincap oturdu kalbime.

Her duygu kalpten gelir ya dedi şair.

Ben de aynı şeyi söylüyorum sana aslında deniz.

Bir dünyanın eşiğinden evrene bakmak ve benlik arasındaki uçurumun izleri silinmedi asla.

Ben evrensel bir kızım demişti dünya ve ben ona bakmıştım ve demiştim ki: “Sen pek de güzel değilsin.”

Aslında herkesten güzel bir kızdı dünya.

Belki e ben ona güzelce bakamadım.

Her neyse deniz, söyleyeceğim çok şey var da sana söyleyemiyorum.

Denize atlamakla, dalmakla olacak şey mi seni sevmek; yoksa izlemek de daha güzel?

Aslında ikisi de yetmiyordu dünyamı anlatmaya.

Bilinmez ufukların bir masal şehrinden bana o gülümseyen bir güneş, bana veda edip ayrılışı aslında beni terk eden dünyayla eşdeğerdi.

Sendin gelen bana.

Giden de sen oldun aslında.

Dünyanın bana gülümsemesi aslında en çok özlediğim şeydi.

Gülümse dünya.

Durma.

Sen, sen ol.

Ben aslında sendim.

Bir insan dünyası kadar insandır.

Sense benim evrenim oldun deniz.

Aslında senin yokluğunu bile hissedemedim.

Kalbin içindeydin, zincirliydin ve tutsaktın.

“Masum denizin uzaklığında ben bekliyorum.”

“Bir denize bıraktım gidiyorum.”

Son sözlerin bu oldu deniz.

Artık gün, dün oldu.

Bir umut doğdu.

Ve artık yokum, deniz.

The post Denize Mektup appeared first on Sanat Duvarı.

The post Durum Leyla appeared first on Sanat Duvarı.

“Oğlum iyileşmeye bak, bu böyle gitmez. Tamam, ayrıldınız bitti.” Diyebildi Savaş. Onun en kötü durumlarda bile böylesine cesaretli bir umudu oluşu beni bazen her şeyin eskisi gibi olacağına inandırıyor, içimde küçük bir kıvılcım çaktırıyordu. Sonra gerçek hayata dönüyordum tabi. Savaş liseden beri arkadaşımdı. Birbirimizin içini dışını bilirdik. Yanlış yapmaz, satmaz darda bırakmaz, elinde yapabileceği ne varsa yapar adam gibi adamdı Savaş. Gel gelgelelim hayatın adamlığı çok önemsediği yoktu. Liseden sonra geçim sıkıntısı yaşamış üniversite okuyamamış oda bir fabrikada işe girip çalışmaya başlamıştı. Babasının emekli maaşıyla zaten ancak bu kadar okutabilmişlerdi. Küçük bir kız kardeşi vardı. Henüz altı yaşındaydı. Gözleri ela renginde dünyalar tatlısı bir kızdı. Annesi pazarları ev temizliğine gittiğinde bazen o bakardı kardeşine. Bu pazarda haftalık iznini kardeşiyle geçirmiş, akşamına ancak bizle buluşmuştu. Ece ve Fatma’ya da haber vermiş her zamanki mekânımızda oturmuş içiyorduk.  Dördümüz de yirmili yaşların üzerinde otuza bir dört beş yıl uzakta insanlardık. Ama tükenmişliğin yaşının olmadığını öğreneli bayağı olmuştu. Ya da en azından bana öyle geliyordu. Dünyada Hiroşima’dan sonra birkaç atom bombası da benim içimde atılmış gibi hissediyordum. Neriman benim hala sevgilimdi… “Oğlum valla üzülüyoruz bizde ama elden bir şey gelmiyor işte.  Beni yanlış anlama olmayacağı baştan belliydi. Tamam, sevginize diyecek bir şeyim yok. Ama göze alamazdı. Onu da anlamaya çalış” dedi Ece.  Biramdan bir yudum daha aldım. Mekânın tuğla kaplı duvarları üzerime üzerime geliyor gibiydi. Başımı izlemekte olduğum masadan yavaşça kaldırdım. Ecenin uzun düz sarı saçları çarptı gözüme, yüz çizgilerimi kaybetmiş gibiydim. “Oldu olacak herkes ayrılıyor zamanla alışırsın falan de” bir yudum daha aldım. Omuz silkmekle yetindi Ece. Büyük bir yudum bira daha. Ece uzun zaman önce tanıdığım biriydi. Savaş sayesinde tanımıştım. Oda okumaktan sıkılmış olacak gibi üniversite mezunu olmanın bir işe yaramayacağını anlayınca, liseden sonra çalışmaya başlamış bir kafede garsonluk yapıyordu. Annesiyle babası uzun zaman önce ayrılmış annesiyle yaşıyordu. İlk tanıştığımızda çalıştığı kafede Savaş’la bana çay servisi yaparken benim el kol hareketleriyle bir şeyler anlatmam sonucu çayı elinden yan masanın ayağına uçurmuştum.  Ne kadar özür dilediğimi hatırlamıyorum. Neyse ki kimse haşlanmamıştı. Fatma ya gelince, o uzun zamandır arkadaşımdı. Lisede aynı sınıftaydık, bir ara başka bir okula gidecek oldu ama vazgeçti. Kalbini kıran erkekleri bir bir dövmüşlüğüm vardır. Sonrasında oda zaten sevmekten vazgeçti.

Babasının tayiniyle geldiği bu şehirde emekli oluşuyla kaldı. İçimizde bir o üniversite okumaya hevesliydi. Ama hayat ona da izin vermedi üniversiteye gideceği anda babasının ani ölümüyle hiçbir yere gidemedi. Kardeşi abisi falanda yoktu Fatma’nın annesinin tek çocuğu evin güzel kızıydı. Babasının öldüğü gün ilk beni aramış “babam yok Deniz babam yok!” diye telefonda ağlamıştı. Sonradan anlıyor insan bir insanı kaybetmenin çok zor olduğunu ve babasını kaybetmenin daha da zor olduğunu. “Fatma” dedim. “Fatma, sen ne düşünüyorsun?” Omzuma yaslandı başını koydu. Siyah saçları boynumdan aşağıya sarkıyordu. Koluma girerek mırıldandı “Geçecek Deniz, geçecek. Tabi sen geçmesine izin verirsen. Kendine hep böyle yapıyorsun biraz rahat bırak” Sesinde alkolünde etkisiyle biraz gevşeme vardı. Sağ dirseğimi masaya dayayıp ağırlaşan başımı avucumun içine aldım. Gözlerimi kapatsam onun hayali gelip geçiyordu. Açsam her gölgenin koyusundan onunla ilgili bir düşünce süzülüyordu. Bir delilik yapmam an meselesiydi. İnsan nasıl cinayet işler, nasıl hapse düşer, nasıl birini kaçırır anlıyordum. Gençliğimi yakacak her hareket şu an bana normal bir eylem gibi geliyordu. “Seviyoruz lan bir birbirimizi biz…” “Seviyoruz! Seviyoruz. Seviyoruz” gittikçe kısıldı sesim. Seviyorduk ama kısık sesle işte haykıracak bir durumumuz yoktu. Cesaretimizde yoktu. Ne ben onu alıp kaçırabiliyordum. Ne o bana gelebiliyordu. Ruhum zihnimde kurşun gibi arda arda sıkılan düşüncelerin arasında kaybolmuş büyük yara almış bertaraf olmuştum. Ama henüz kalbimin bundan haberi yoktu. Ona sorarsan “Yürü oğlum kim tutar seni! Çek kolundan götür gelmemek ne demek? Öyle bir gelecek ki” diyordu. Ama bunu yapabilmek için ne kadar içmem gerektiğini söylemiyordu. “Oğlum sevginize diyecek bir şey yok zaten. Sen niye anlamıyorsun sizin durumlarınız ters. Yürütemezsiniz. Onun bir şekilde bazı şeyleri aşması lazım ki aşamıyor görüyorsun. Sonra çevre büyük bir sorun bunu aşmalısınız. İlk fırsatta vazgeçiyor. İleride çok sorun yaşayacaksın” diye söylendi Ece. Başından beri zaten olmayacağını söylemişti. İlk fırsatta bunun ilerde beni daha da üzeceğinden bahsetmiş, kendimi kaptırmamamı sonrasında çok geç toparlanacağımı falan hep vurgulamıştı. “Tamam, arkadaşlar kapatalım konuyu. Başka mevzumu yok yahu düzeleceksin tamam sende çok gitme üzerine bunun başka şeyler düşün aşk acısından ölen yok.” Dedi Savaş. Devam etsek kötü olacaktım ki zaten kötüydüm farkına varmıştı. Herkes gününün nasıl geçtiğinden bahsetti. Haftaya Fatma’nın doğum günü vardı ne yapacağımızı konuştular. Hiç birini tam anlamıyla duymuyor duysam da geçiştiriyordum. Neyse ki fazla uzun sürmedi. Göçük altında kalmıştım ve hiç kimsenin konuşmasında bana yardım edecek bir sesleniş yoktu. Buna rağmen sesleri git gide uzaklaşıyordu.

Gecenin sonunda elimi cebime attığımda buruşmaktan origami olmuş son yüz liramı buldum. Hesabı ödeyip çıktık. Dördümüzde çakır keyif olmuştuk. Kızları eve bıraktıktan sonra savaşla birer bira alıp sahile geçtik. Civarda üç beş sarhoş son içkilerini içiyordu. Kayalıklara oturduğumuzda Neriman’la buraya geldiğimiz aklıma geldi. Koluma girer sanki artık uçamayacak bir kuşun korka korka bir insanın avuçlarına teslim oluşu gibi başını omzuma koyardı. O an anlardım ki bir insan gerçekten seviyorsa o kişiye karşı dünyanın en savunmasız canlısı oluyordu. O da öyleydi benimleyken. Sevmek bir bakıma teslim olmak demekti. Bütün yalanlardan, bütün samimiyetsizliklerden, bütün korkulardan vazgeçmek ve bütün ihtimalleri hiç sayıp dünyada sadece sevdiğin insan varmışçasına ona teslim olmak. Sevmek tercihleri sıfırlamaktı. Onun dışındaki bütün tercihleri yok etmek. Neriman beni seviyordu. Neriman benim dışımda bir hayat düşünmemişti. Neriman’inin benim dışımda bir tercihi de yoktu. Dünya üzerinde Neriman için başka insanda yoktu. Bir süre sonra evlenince ya da birlikte olmaya başladıktan sonra heyecan ölür her şey sıradanlaşır aşk sevgi alışkanlığa dönüşür derler, Neriman’inin süresi yoktu. Altı ay boyunca her gün bana farklı farklı baktı. Her gün ilk günmüş gibi. Her gün yeni aldığı çiçeği sular gibi. Vitrinde o çok beğendiği elbiseyi ilk giyişi gibi. Ben onun saçlarını okşadım. O benim gözlerime baktı. İçinde kendini görünceye kadar ki baştan aşağı ben o olmuştum.

“Ne oldu? ” Savaş kolumu sıktı. Bir an geriye doğru irkildim. Uzun süredir dalıp gitmişim demek ki Savaş dürtmüş. “Olum iyi misin? Duvara mı konuşuyorum ben? Uçtun gittin yine.” Bir yudum daha aldım biradan. “Pardon ya. Abi biliyorsun işte acayip hallerdeyim. Uf geçecek gibi değil. Olmuyor olum.” Bir yudumda o aldı birasından “Olacak olum. Bak kızma bana ama her şey sevgi değil be abi. Olmuyor yani. Sorumluluklar giriyor işin içine. Birde anasını siktiğimin elalemi, oradan buradan herkes karışıyor işin içine fırsat vermiyorlar adama. Kaldıramazdınız zaten lan. İleride daha kötü olmasındansa şimdiden herkes kendi yoluna baksın hem bak, seni iyi tanıyorum o mutlu olunca sende mutlu olursun. Bırak mutlu olsun. Bırak yolunu çizsin bir sorun olursa yine biz buradayız lan amına koyarız ortalığın gerekirse gideriz destek oluruz kimse üzemez. Yapmadığımız şey mi?” zaten benle mutlu. Bende onla mutluyum. Diyemedim. Diyemedim çünkü bizim sorunumuz mutlu olup olmamak değildi. Bizim sorunumuz bambaşkaydı. Başkaydı çünkü amına koyduğum dünyasın benim mutlu olmamı istemiyordu. Gökyüzünde bulutlar yüzüyor, ay ben buradayım der gibi parlıyordu. Bir medet umar gibi kaldırdım başımı yıldızlara baktım. Gökte yıldız yoktu. Medet hiç yoktu…

Gözlerimi açtığımda bir an geç kaldım diye düşündüm. Ama uzun zaman olmuştu benim bir işim yoktu. Sonrasında sildim alnımın terini rahatlama hissiyle bıraktım kendimi yatağa. Param suyunu çekmeye başlamıştı. Akşamdan kaç para kaldı diye düşündüm. Sanki dünyanın en önemli olayı benim cebimdeki paraymış gibi. Dudaklarım açılmakta zorlanıyor, hırlar gibi nefes alıyordum. Deli gibi su içesim vardı ama kim kalkıp mutfağa gidecekti şimdi. Bir annem babam olsaydı şimdi belki seslenirdim. Ya da paytak paytak yürüyüp bana yarısını yolda dökecek olduğunu bildiğim bir bardak suyu getirmeye çalışan bir kardeşim olsaydı. “Susadım!” diyebilmenin özlemini duydum aptalca ve saçma sapan. Kalktım mecburmuşum gibi. Yerde duran kot pantolonumun cebinde kalan elli liralık kâğıt parayı çıkardım düzelttim masaya koydum. Bir dahaki sefere harcadığımda düzgün olsun istedim herhalde. Gittim kana kana su içtim. Geldim aynaya baktım. İnsanlar beni görüp nasıl korkmuyorlardı hayret. Aynadaki adam zombiye dönmüş ruhsuz ince uzun dağınık biriydi. Ya da bana öle geliyordu bilmiyorum. Yansımama durup “çıkalı ne kadar oldu Nazi kampından?” diye sorasım geliyordu. Sormadım. Onunda cevap verecek hali yoktu zaten. Kısa dönemlikte olsa bir iş bulmam gerekliydi. Mümkünse gidip gelirken otobüsün Neriman’in çalıştı yerin önünden geçmeyeceği bir iş. Yollarında onunla karşılaşmayacağım bir iş. Yaparken onu aklıma getirmeyeceğim, dönme ihtimalini düşünmeyeceğim, hatta ararsa çalışıyorum diyerek telefonumu açmayacağım bir iş. İnsan bazen bir işten ne kadar çok şey umuyor hayret doğrusu. Bütün günümü bilgisayar oyunu oynayarak, uyuyarak, sokaklarda boş boş gezerek heba ettikten sonra nihayet akşam olduğunda bizimkilerle buluştuk.  Kızlar işten güçten bahsediyordu ama Savaş bütün bunların benim umurumda olmadığını farkediyor masanın ucundan bana bakıyor, takma artık der gibi mimikler yapıyordu. Bende başımı yukarı kaldırıp “ yok be oğlum ne takıcam” işaretleri vermeye çalışıyordum. Konuya kendimi dahil etmeye çabalayışlarım ise takdire şayandı. “Sinemaya gitsek mi be haftaya?”  kızlar birbirne baktı. Fatma birşeyler söyleyecek oldu ama son anda vazgeçti. Bunun yerine birasından bir yudum almakla yetindi. “Unuttun galiba haftaya Fatma’nın doğum günü var” dedi Ece. “Ha evet pardon ya.” Diyebildim. Siyah bakışlarını başka tarafa çevirince alındığı belli oldu. “Ya tamam kızım aklım başımda değil zaten dediklerinizi bile duymuyorum ne atar yapıyorsun” Savaşın sırıtışı canımı sıktı. “Sırıtma lan sende!” savaş şimdi büsbütün gülüyordu. “Olum harbi sen kafayı yedin valla bu kız sana kafayı yedirtcek. Bence sigortan daha devam ediyordur senin git kliniğe baştan paşa paşa teslim ol” “Çok biliyorsun” der gibi başımı salladım. Fatma gülüyordu.  “Haklı”dedi sadece Ece koca bir yudum daha içerken. “Tamam be tamam kafam karışık sadece düzelecek. Sen niye öle oturdun karşıma gel bu tarafa kalk kalk artistlik yapma bana geç yanıma” Fatma yanıma geldi koluma girdi. Yalnız olsaydım belki sarılırdım. Hatta onunla olmak bile bir an aklıma gelip gitti. Sonrasında bu düşünceyi kafamdan kovdum. Ama bir yandan da içimden “bunu düşünebiliyorsam iyileşiyorum” diye geçirmekten kendimi alamadım. Yada belkide sadece kendimi kandırıyordum. İyileşmek demek yakın arkadaşınla yatmak demek olmamalıydı herhalde. Ama Fatma’nın buna niyeti vardı. Savaş bu konudan hoşlanmasam da zaman zaman bana konuyu açardı. Fatma’nın sevgilisi yoktu. Savaşın dediğine göre benden hoşlanıyormuş. Ve bu uzun zamandır olan bir şeymiş benim fark ettiğim yok. Hoş zaten fark etsem de aklımdan hiçbir zaman böyle bir düşünce geçmedi. Kötü kız değildi. Çirkinde değildi ama insan belkide içini döktüğü ve her şeyini bildiği birine böylesine bir şey hissedemiyor. Belkide biraz bilmediği bir şeyler olduğunda bağlanıyor karşısındakine. Başını omzuma yasladı parfümünün şekersi tadını duydum.

“Tamam doğum gününü konuşalım. Ne yapacağız içeriz değil mi?” “Oğlum o banko zaten” dedi saçını düzeltirken Ece. “ Fatma beklemediğim bir çıkış yaptı başını kaldırıp “Vizyonunuzu s*keyim lan sizin” Küfür edişini nedense seksi buldum o an. “Lan normalde sürpriz yapar arkadaşlarına insanlar. NORMALDE!” az kalsın Savaş ağzındaki birayı püskürtecekti kocaman bir kahkaha attı. “Yavaş lan üstüme kuscan ayı” diye durdurmaya çabaladım. “Tabi siz normal falan olmadığınız için yanımda konuşuyorsunuz. Hatta bu yetmiyor bana soruyorsunuz. Odunlukta sınır tanımıyorsunuz benim bebeklerim.” Önce benim yanağıma sert bir öpücük kondurdu. Sonrasında Ece ve Savaş’ın yanaklarından makas aldı. Şaşkınlığım fark edilmesin diye bir yudum bira içtim. “Kızım biz samimiyiz o geri zekalı arkadaş toplulukları gibi değiliz. Onların hepsi instagram dostlukları sen boş ver bak biz delikanlı gibi seninle düşüncelerimiz paylaşıyoruz. Anlık arkadaşlıklar onlar, dimi ama?” Onaylayın lan der gibi baktı bize Ece. Kaldırdı şişesini. “Çak bakalım fıstık çak.” Hepimiz şişelerimizi tokuşturduk. Ne kadar içtik hatırlamıyorum. Üç tane belki belki dörttü. Son biraları içmiş miydik? Bilmiyorum. Kendi aralarında bir şeyler konuştular bizimkiler sonra Fatma’nın koluma girmesiyle mekandan çıktık. Ece ve Savaş bizle beş on adım sonra vedalaştı. Sarmaş dolaş sokakta ilerliyorduk. Ama nereye? “Evee bırakayım mı seni?” neredeyse savrulacak bir kahkaha attı Fatma. İkimizde sarhoştuk elbette ama ben daha bilinçliydim. Sadece ne kadar içtiğimizi hatırlamıyordum. Hepsi buydu. Evin yolunu bulabilirdim. Fatma’yı evine de bırakabilirdim. Hatta kendimi yatağa atıp ertesi gün uyanmayı bile başarabilirdim. Ama hiç biri bu gece mümkün görünmüyordu. “Seni ben bırakayım istersen evine. Bu kadar çok içmemeliydin.” Fatma kendinin daha az içtiğini düşünüyordu. Ama yürüdükçe kafamda yirmi dakika önceki hallerimiz canlanmaya başladı. O daha fazla içmişti. Hatta en son benim biramı da fondip yapmıştı. Ayarla hesabı der gibi bi işaret çakmıştım Savaşa. Sonrasında Savaş Eceyi bırakacağını söylemişti. Uyumazsam ararım demişti. Zihnim açıldıkça olayları kontrol etmem gerektiğinin farkına vardım. “Nereye gidiyoruz?” şehirde nereydeyse kimse kalmamıştı. Karanlık sahil yolunda doğru ilerledik. Kayalara çarpan deniz dalgalarında duymasak yaşam belirtisi yoktu. Fatma kolumdan çıkıp sağlı sollu devrildi devrilecek yürümüye başladı. “Nerde a**nakoyayım bu insanlar lan” haykırdım. Fatma dahil cevap veren olmadı.  “Nerde? En çokta o nerde? Adını söylemeyeceğim. Nerde lan o nerde?” diye mırıldanıyordum kendi kendime. Dönüp bana baktı sarışın. “Ben buradayım yetmez mi?” elimden tutup kayalıkların önündeki kaldırıma oturttu beni. “Duralım biraz” Zaten dönen başım şimdi iyiden iyiye beni mahvediyordu. Öne doğru eğildik ikimizde. Bir ara kusacak gibi oldu. Biraz tükürdü. Ama kusmadı. “İyi misin?” Yüzünü bana doğru döndü. “Değilim.” Dudaklarını temizledi.  Vücudunu üzerime doğru bıraktı. Kucağımdaydı. Bütün nöronlarımla Neriman’nin evinin önüne gidip, deli gibi haykırmayı düşünürken ben o dudaklarıma yapıştı. Karşı koymadım. O Neriman, bende bendim işte. Ben kim olduğumu bilmiyordum o ara. Çocuğa göz kulak olmazsan gider elini sobaya değdirir. Çukura düşer. Ki hele bizim ülkedeyse kesin düşer. Prize elini sokar. Sadece sonrasında ne olacağını merak ettiği halde. Hatta sonucunu bile bile. Beni Neriman boş bırakmıştı. Gitmişti. Bende elimi prize soktum. Çukura düştüm. Üstüm başım parçalandı. Çamura battım o an. Sobaya değdirdim elimi tenim yandı. Gözlerime bakan kadının gözlerine bakamayacak şeyler yapıyordum. Dudakları yakın bir arkadaşıma mı aitti yoksa sokaktan geçen her hangi bir kıza mı? Fark yoktu. O an bütün bunları sarhoşluğun etkisinden çok birini öpmenin ihtiyacıyla yaptığım hissine kapıldım. Ellerim saçlarına gitti. Parmaklarım aralarına girdi. Beni kendine doğru bastırıyordu. Karanlığın içinde kucağımdaki bir bedeni öpüyordum. Kim olduğunun önemi yokmuşcasına… Sanki ısındıkça ısınıyor, ağırlaşıyordu vücudu. Ötemde bir şeyler kıpırdarmış gibi oldu. Kapalı gözlerimi hafif araladım. Dudaklarımız ayrıldığında bir gölge çekti dikkatimi. Hafifçe kaldırdım başımı gözlerim hala tam açık değildi. Ay ışığının altında biri dikiliyordu. Otuz metre ilerde saçlarını kapşonunun üzerine atmış, griden siyaha çalan bir kadın. Arkası dönük elleri birbirini tutmuş. Uzaktaki aya mı yoksa ufuk çizgisini ayırt etmenin mümkün olmadığı kıyıdan sonsuza uzanan karanlığa mı baktığını bilmediğim bir kadın.  Neriman. Neriman oradaydı. “Neriman?”  “NERMİN!” Kan beynime sıçradı bütün hücrelerimi aynı anda öldürdüler. Soğuk bir bıçak darbesi yer gibi oldum. Tüm gücüme ayağa kalktım.  Fatma düşmemek için son anda tutundu oturduğu kaldırıma. Yalpalayarak bir kaç adım attım Neriman’a doğru.  İçimden bir ateş topu vücudumu sarmış dışarıya çıkmaya çalışıyor gibiydi. Beynimde kaynar nehirler akıyordu. Heyecandan bayılacağım sandım. İki adım daha attım. Onunla konuşamadan bayılmak korkusundan daha fazla duramayıp haykırdım. “NERMİN! NERMİN!”

Sadece başını çevirdi bana doğru Neriman. Zar zor seçebildiğim gözlerinn içlerinde küçük beyaz yanılsamalar gördüm. Saçları savruldu bir an rüzgarda. Dik dik baktı bana. Bir adım daha atamadım. Yüzünü izledim öyle sanki daha önce görmediğim bir yüzü inceler gibi derin derin baktım. Sonra kıstım gözlerimi bir daha baktım. Kadının elindeki telefonu çaldı. Kulağına götürüken gördüm ışığından yüzünü. “Tamam bekliyorum” deyip kapattı. Birkaç adım daha attım ona. O benim farkımda değilmiş gibi yüzünü yine önüne döndü. “Neden böyle yapıyorsun Neriman?” Acaba bizi görmüş müydü öpüşürken? Görmüş olabilir miydi? Bilmiyordum. Tek bildiğim onu çok özlediğimdi. Kendimi af ettirmek için elimden geleni, hatta fazlasını yapmaya hazırdım.  “Seda !”  arkasını döndü tekrar kadın.  Hemen hemen onun boyunda bir adamdı seslenen. “Geç kalmadım dimi?”  Sarıldılar. Sonra bakışları bana döndü adamın. “Rahatsız mı ediyor?” “Hayır birine benzetti her halde. Sorun yok hadi gidelim.” İçimde bir yanardağ patladı. Midemde ne varsa kustum. Fatma’ya döndüm. Zar zor beni terk etmeye çalışıyordu. Acıdım haline. Ondan daha fazla da kendi halime tuttum kolundan bize götürdüm. Salondaki kanepeye yatırdım. Duşa girdim. Bir daha kustum.

Neriman odaya girdiğinde henüz korkudan kalbimin ritmi değişmemişti. Bal köpüğü saçlarını omzundan beline doğru sarkıttı. Deri ceketini çıkardı. Ayakkabıları hala duruyordu. Yatağımda uzanmış ona bakıyordum. Gözleriyle beni süzdü. Bakışları keskin şehvetli hatta birazdan olacaklardan sorumlu değilim der gibiydi. Uzun vücudunu iyiden iyiye süzdüm. Bana imalı imalı bakıyor ve gülümsüyordu. Duvara yaslandı, çabucak gülümsedi. Kısa bir etek giymişti. Altında siyah transparan külotlu çorapları ve kırmızı topuklu ayakkabıları vardı. Bana doğru birkaç adım attı. Hala uzanıyor şaşkınlıkla onu izliyordum. Elinde nereden geldiğini anlamadığım kare çikolatayı bana doğru uzattı.  Yastığımın öbür ucundaki saçların hareketlenmesiyle irkildim. Fatma yanımdan yarı çıplak uzanıp çikolatayı aldı. “Sorun yok ben yerim. Birlikte yiyelim hatta gel sende Neriman.”dedi. Neriman gülümsedi. “Tabi ki neden olmasın” ardından soyunmaya başladı. Fatma üzerime doğru atlayıp beni delicesine öpmeye başladı. Karşı koymaya çalışsam da fayda etmiyordu. Fatma üzerime çullanmıştı ve kalkmıyordu. “HAA” Gözlerimi açtığımda üzerime oturan ağırlığı alt etmek için tüm gücümle ileriye atıldım. Ter içindeydim. Kafamda saçma sapan şeylerin ardından ana karakterin uyandığı “neyse ki rüyaymış” dediği an canlandı. Neyse ki rüyaydı. Ama bu kadar pornografik olacağını tahmin etmediğim bir rüya. “Ulan” dedim kendi kendime gerçek olsaydı birde. Fena da olmazdı hani. Ama benim hayatım bu kadar kusursuz olamazdı. Boş verdim bu düşünceyi ardından tekrar bıraktım kendimi yatağa. İçine gömüldüm yastığımın. Tavan bana ben ona bakıştık bir süre. Benden hoşlanıyordu büyük ihtimalle de, söyleyemiyordu. Bende ona karşı boş değildim.  Her  akşam bakışmalar falan. Düşünceli düşünceli kesmeler onu. Teni pürüzlüydü belki ama yaşlı sayılmazdı. Bir yıllıktı benim için. Bir yıl önce kiralamıştım bu evi. Ev sahibi açık görüşlü bir adamdı. “Olum biz anlarız öğrencinin halinden, sen merak etme çok ses yapma yeter arkadaşın gelsin gitsin benim için sorun yok” adam arkadaşın demişti bilerek mi acaba? Neriman’ı bilip tanıyor muydu? Sanmıyorum. Bilse önce benim öğrenci olmadığımı bilirdi. Yalnız yaşadığımı annem ve babamın trafik kazasında öldüğünü, ablamın eşinin zengin olduğunu ve birkaç şehir ötede yaşadığını. Eniştemden gizli gizli her ay bana para gönderdiğini fakat o o*ospu çocuğu eniştemin beni sevmediğini falan bilirdi. Hoş bilse de bir şey fark etmezdi ya. Belki sonradan öğrenmişti ama bildiğim kadarıyla bilmiyordu. Az param kalmıştı. Ablama telefon açmalıydım bu gün. Başımın ağrısı geçmeliydi ama önce. Onun içinde ilaç içmeliydim. İlaç içmek içinde yataktan kalkmalıydım. Bir sürü telaşe. Biraz daha uzandım. Gözüme ne büyük geldi bir an bütün bunlar. İnsanlar onca teknolojik aleti nasıl bulmuş acaba. Hiç mi üşenmedin arkadaş? Yan dönüp komodini açtım. Havlu çıkarıp terimi sildim ama zihnimdekiler kaldı. İçimden yapma çığlıkları yükselirken ben çamaşırlarımın altından “yapacağım yapacağım” diye üsteleye üsteleye eski bir albüm çıkardım. Hatıralar acı çektirmiyor. Biz hatıraların peşini bırakmadığımız için acı çekiyoruz. Onlar bize mazoşist olup olmadığımızı anlamamız için bir fırsat. Aksini iddia eden hafızasını kaybetmiştir, net!

On onbeş boyutlarında küçük bir albümdü bu. Resimlerin aksine Neriman’la buluşmalarımızda özel kabul ettiğimiz şeyleri tıkıştırmıştım içine. İlk sayfada ona yazdığım ilk şiir vardı. Altında küçük bir not, “hayatıma bir buket çiçek almıştım bundan bir hafta önce, ve bu gün suya koyuyorum büyüsünler kokusu sarsın odamı diye” Parmaklarımı üzerinde dolaştırdım. İnsan harflere nasıl dokunur, nasıl sever kelimeleri bunun bile bir kanıtı varmış öğrendim. Sonraki sayfa, bir çikolata ambalajı en çok sevdiklerinden yoğun çikolatalı gofret. Altında küçük bir not. “en sevdiğinden nasıl iştahla yemiştin o gün 22. Ekim 2016” Sonraki sayfa… Anı bulutlarını dağıtan mesaj sesi. Fatma’dan geldi. Doğru ya Fatma. Fatma vardı bir hani dün gece öptüğüm. Sonra yok saydığım. Yakın arkadaşım benden hoşlanan ama benim yüz vermediğim. Eve getirdiğim ama sevişmediğim. Adamlıkta sınır yok. Koluna girdiğimde Neriman diyesim geliyordu. Allah da benim belamı versindi. “Konuşmamız lazım müsait olduğunda arar mısın?” yazıyordu mesajda. Ne konuşacaksak. Benden önce kalkıp gitmişsin zaten. Tamam olmayacak bir şey işte hazır değilim. Oha hazır değilim mi diyeceğim? Hem zaten ne hazırsan başlayalım diyecek hali yok kızın ki. Eser gürlerse bir de. Çekemem çekemem. Ulan yine yaptım yapacağımı. Kalk olum kalk. Gün bitiyor kalk kalk bitmeden başına ne gelecekse gelsin. Akşama içecek neden lazım. Kalktım. Halının üzerine basmamla bir ayağımın altı sırılsıklam oldu. Ayağımı kaldırdım yapış yapıştı. Halı oldukça kirlenmişti temizlemedim. Duşa girdim. Plastik yeşilliklerin arasından caddeyi izliyordum. Hava kararıyordu. Caddenin başındaki taksi durağında iki taksici öncelik kavgasına tutuştular. Arkadaşları ayırdı. Müşterinin acelesi vardı beklemedi bile  onları başka durağa yöneldi. Simitçi çocuk simitlerin yarısını bitirmiş köşe başında daha aralıklı sıcak simit diyordu. Kalabalıktan birkaç saat öncesiydi. Vardiya bitip de eve doğru yola çıkanlar çoğalınca bir hareketlilik daha sonrasında sakinlik. Kaldırımda bir anne ve oğlu durdu. Annesi dizlerinin üzerine çöktü çocuğun boyuyla eşitlendi üstünü başını düzeltti. Bir şeyler tembih etti sonra elinden tutup yürümeye devam ettiler. Çay geldi. Kahve geldi. O an dönüp bakabildim ona. Bir süre kahvesiyle oynadı uzun uzadıya karıştırdı. Parmaklarından yarısı çıkmış siyah ojelerini seyrederken ben kaçamak yüzüme baktı. Sonra hemen kahvesine döndü. Bir yudum aldı. Benim söze girmemi bekliyordu belli ki ama daha çok beklerdi. Ne diyecektim? Aramaya bile cesaret bulamamış “Bahanede buluşalım” diye mesaj atmıştım Fatma’ya.  Her zaman gittiğimiz barın bahçesinde buluşmuştuk.  Bira söylemeye cesaret edemedim “çay” dedim garsona. “Çay kardeş bira ebemizi sikti dün gece o yüzden çay” diyede ekledim içimden tabi. Fatma”nın siyah deri ceketine baktım. Sabahki rüyam geldi aklıma. “Neriman’dakinin aynısı lan bu. Başlıycam artık Nerimanına. Hop dedik Neriman’a laf yok…” Kendi iç sesimle kavga ederken ben Fatma konuştu. Belli ki suskunluğum canına tak etmişti. “Deniz…” Bir an ne güzel bir ismim var dedim. “Biz dün gece belki yapmamız gereken bir şey yaptık. Ama kendini suçlu hissetme. İkimizde sarhoştuk.”

” Ulan dedim. Kıza bak benim söylemem gerekenleri bana söylüyor. Ahu Tuğba bir filminde pezevengi Nuri Alço’dan için o benim erkeğim diyip mangal yaktığı sahne geldi aklıma. “Farkınadıyım. Özür dilerim. Seni öle bırakmak istemezdim bi an onu gördüm sandım. Oluyor işte öyle” Saçma sapan sözde bir açıklama yaptım. Gerçi kız benden daha olgun karşılamaştı herşeyi. Bir sıkıntı görmüyordu olanlarda. Onun için sorun yoksa benim için hiç yoktu. “Benimde hatam var. Çok içmemeliydim. Fazla kaçtı işte. Senden tek ricam bunu bizimkiler bilmesin.” Arkadaş gurubumuzdan bahsediyordu. “Yok saçmalama tabi ki bu aramızda.” Bir yudum kahve daha içti. Büsbütün yüzüme bakıyordu. Gözlerindeki ışığı görebiliyordum. Yüzünde “Keşke sevişseydik iyi bir sevişseydik hem de. Beni becerseydin şöyle bir rahatlasaydım” diyen bir ifade vardı. Yada bana öle geldi bilmiyorum. Gayri ihtiyari çaya uzanan elimi yakaladı. “Hakkındaki düşüncelerimi biliyorsun deniz. Seni uzun zamandır tanıyorum. Geçeceğini biliyorsun kendini bu kadar sıkma. Hepimiz yanındayız. Destek olmaya çalışıyoruz.” Sıcak olmasaydı belki de itecektim. Bir şey demedim. Derin bir nefes alıp verdim. “Fatma sen çok iyi bir insansın. Çokta hoşuma gidiyorsun. Bana biraz zaman ver olur mu?” Köşede bir yerde dur işte. Neriman başka sen başka. Salak salak hareketler yapıyorsun. Seni kimlerin altından aldığımı bile bile hala. Dudaklarını ısırarak gülümsedi. Sanki çıkma teklif ettim. Yok öyle bir şey! Bir yudum daha aldım çayımdan. Sokak sakinleşmiş simitçi çocuk gitmişti. “Nereye gideceğiz?” “Güzel bir film var”… “Neriman’la izleyecektik sözde…” diye devam ettim içimden. Kalktık.

Filmin ismini biliyorum ama konusunu tam anlayamadım. Bir sinemanın en arka koltuğunda ne kadar sevişilebilirse o kadar seviştik. Yer gösterici çocuk yüzümüz kızarık çıkarken bize dik dik baktı. Bi iki bira içmiş olsaydım sağlam bir yumruk atardım. Bazen alkolden çok sevişmekte insanı çakırkeyif yapıyor. Üzerimizi yoklayan ve grip edebilir miyim acaba diyen bir rüzgar dolaşıyordu dışarıda. Alışveriş merkezinin kafesine gidip oturduk. Kış kendini göstermeye kararlıydı. Hava soğudukça alkole olan ihtiyacım çoğalıyordu. “İyileşeceksin” dedi Fatma karşımda sanki o iyileştirecekmiş gibi iddalı. “Bilmiyorum” dedim. Öne baktım. Normalde kafası güzelken kurulacak cümleleri kurmakta sakınca görmeyen bir halim vardı. Yada çamura büsbütün batmış ölmekten korkmayan. “Özlüyorum hala. Özlem bitince aşkta biter. Ama bende bitmiyor işte.” Az önce elini vajinama sokan ebem miydi seni orospu çocuğu dese haklıydı Fatma. Demedi. Sanki köprüyü geçene kadar ayıya dayı diyor gibi bir hali vardı. Gerçi benimle sevgili olsa eline ne geçecekti. Yada ben iyileşsem ona ne faydası olacaktı. Hiç birinin artık benim için önemi yoktu ama karşımdaki kadın hala bir şeylerin önemi varmış gibi bana ve aramızda oluşmuş (oluşmuş gibi görünen yada oluşacak ) duygusal çöplere ilgi duyuyordu işte. Nedeni bilinmez. Anlamayada çalışmıyordum zaten. İçinde bulunduğum sis bulutu beni boğuyor, nefes almamı engelliyor içinden seçip görebildiğim insanlar kadarıyla yaşamama izin veriyordu. Bir yudum daha içti kahvesinden. Hayatından bıkkın bir tavırla iç çekti.

“Herşey geçiyor Deniz. Bunu en iyi sen biliyorsun.”

“Nerden biliyorum am*na koyayım”

“Babam öldüğünde hatırla. O an nasıldım şimdi nasılım”

“Haklısın haklısın da aynı şey değil”

“Aynı şey. Ölmenin bir çok yönü var işte. Biri fiziksel ölüyor. Diğeri ruhsal. Hayatından çıkıyor iki şekilde de anla” Gırtlağıma nefes alamama hissi geldi bir an.

“Tamam tamam. Boşver şimdi hadi gidelim iç şu kahveni bizimkileri ara bara geçelim yeter”

“Tamam mesaj atarım. Bu arada parfümünün markası ne?”

Savaş yüzümden anladı bende bir haller olduğunu. Ne var gibisinden kaş göz yapıyordu ama geçiştiriyordum. Söylecek bir şey yoktu. Neyseki Fatma çok samimi davranmıyor aramızda gelişen bu saçma sapan şeyi açık etmiyordu. “Dün gece bulabildiniz mi evi ikinizde sarhoştunuz.”  Diye konuya girdi Ece.  Hay soracağın soruyu. “Bulduk Fatmayı evine bıraktım sonrada eve geçtim” diye atıldım hemen. Pek inandırcı gelmesede karşılık vermedi Ece. Savaş dün geceyle ilgili bir şeyler olduğunu farketmişti şimdi. Gözleri parladı. Kafamda sonrasında ona nasıl açıklama yapacağımı planlamaya çalışıyordum. Birazcık daha sarhoş olursam, oda olursa herşeyi anlatmak kolay olurdu. Ama anlatmak istediğimden emin değildim. Elimde iki seçenek vardı, ya anlatacak olayı kabullendirecektim yada üstüne gitmeyerek geçiştirecektim. İkinci seçenekte kötü olan ihtimal sonrasında öğrenirse bana içerleyecek olmasıydı. Sonuçta yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu Savaşla. Gerçi sırf bu yüzdende özel ilişkilerimi açıklamak zorunda değildim elbette ama bu ilişki yaşadığım kişi ikimizin ortak arkadaşıysa bi şekilde ucu dokunuyordu onada. İlk seçenek daha tehlikesiz gibiydi. Ama neden yaptın, hani Neriman vardı ne olacak şimdi? gibi bir çok tantanayı çekmekte istemiyordum. Aklım hala Neriman’daydı. An geliyor bütün hayatım anlamsızlaşıyor, kendimi “Ne yapıyorum ben burada?” diye düşünürken buluyordum. Bazen insan ne çabuk geçti zaman diye düşünüyor. Düşünüyor da onca zaman geçmesine rağmen “daha dün gibiydi” diye de ekliyor sonrasında. Daha dün gibiydi. Onunla buraya gelirdik. Bomonti içer sarılırdık. Göz uçlarımdan onu izlerdim konuşrken. Hele heycanlı bir şeyler anlatamaya başladığında dakikalarca çaktırmadan gözlerimle süzerdim. El hareketleri mimikleri çok hoşuma giderdi. Üstelik şişeyi üst tarafından tutması, iki parmağıyla kavrayıp ağzına götürüp koca yudumlar alması beni çıldırtırdı. Gece olur bize geçerdik. İştahla bir meyveyi soyar gibi çıkarırdım üzerini. Kollarımda küçük bir çocuğa dönüşür salardı kendini. Çıkardıkça yanan bir ateşe yaklaşır gibi sıcak ve yumuşak tenini hissederdim önce. Sanki karanlıkta bile ellerimin dokunduğu yerler pembeleşir izi kalır, sıcak teni dahada ısınır hele beni öpmeye başlayınca vücudum alev alırdı. Yorulup uyuyana kadar sevişirdik. Sabah olur o işe gider ben uyur kalırdım. Üst komşu halılarını balkona asar, çamaşırlarını kurutur, yan sokakta inşaat sesleri duyulurdu. İnşaat bitti, doğulu işçiler eşlerine harçlık verdiler. Onlar gitti pazardan alışveriş yapıp akşam yemek bile pişirdi. Neriman’dan eser yok. O gitti aradan altı ay geçti. Acısı bitmiyor. Gece evinin önünde yattım olmadı, yollarına ansızın çıktım olmadı, çiçek göndermekten çiçekçiyle arkadaş oldum en son çiçekte “abi olmuyorsa zorlama” dedi dinlemedim olmadı. Adını mahalledeki çöp kutularından tut, sokaklara asfaltlara elektirik direklerine yazdım yine olmadı. Ben her şeyi yaptım. En çok yapılması gerekeni yaptım sevdim, olmadı. Düşündükçe daha çok yüklendim biraya. Zaten olmuyordu anasını satayım. Yine olmazdı. Olmayacaktı. En iyisi sarhoş olmaktı. Bu gece zaten bitecek gibi görünmüyor. Savaş durumu anladı illa çeker kenara konuşur benle. Fatma desen ağzı kulaklarına varıyor. Belli etmemeye çalışsa da ara ara açık veriyordu. Masada tuhaf bir hava vardı. Herkes konuştu. Saçma sapan konular açıldı çoğuna güldüm eğlendim, hatta güldürdüm ama hiç biri umurum da değildi. En yakın arkadaşlarımda olsalar aslında beni anlamıyorlardı. Ben yaşamak istiyordum. Bütün bunların dışında yaşamak. Yaşamak için ihtiyacım olan mutluluğa erişmek ve bu mutluluğun kimde olduğunu biliyordum. Ben onu istiyordum. Özlemek değildi bu, bir parçasını kaybetmiş bir insanın parçasını aramasıydı.  Savaş gece boyunca inceden inceye nabzımı tuttu. Kızları bir an önce gönderip benimle konuşmak istiyordu belliydi. Ama alkol aldıkça bu hissiyatının biraz daha yumuşadığını gördüm. Tabi bende içtikçe cesaretleniyordum. Bu konuyu bu gece bitirmek gerekliydi. Her şeye hazırdım. Savaş’ın bana çıkışacağını işlerin büyüyeceğini yaptığım saçmalıkların bana pahalıya patlamasına hatta arkadaşlarımı kaybetmeye bile razıydım. Razıydım çünkü başka çarem yoktu. Elimde kalan tek çıkış yolu dürüstlüktü. Ondan başka verebileceğim bir şeyim yoktu. Birkaç biradan sonra kızları evine bıraktık. Onlarda konuşmamız gereken bir şeyin olduğunu anlamış gibiydiler. Fatma’nın aldırdığı yoktu. Evinin önünde beni öperken neredeyse dudaklarıma değecekti. Saçlarını sallayarak evine girdi. Savaşla Muharrem abinin mekana doğru yürümeye başladık. Muharrem abi playstation dükkanı işletiyordu. Sabah saatlerine kadar dükkanda kalır akşamcı gençler bazen uğrar, güzel muhabbet kurar arada da demlenirdi. Eskiden daha çok takılırdık ta şimdilerde benim Neriman yüzünden pek gidemez olmuştuk.

“Oğlum napıyosun sen” diye girişti Savaş elleri cebinde yürürken.

“Ne lan ne? Kız istiyor işte boşluktayım”

“Senin boşluğunu sikerim!”

“Haklısın da neyse” derin bi nefes bıraktım.

“Ne neysesi lan. Bak bu kız tamam seninle ilgileniyor. Bende farkındayım seni çokta istiyor. Gidin yatın, yiyişin sikin birbirinizi ama şu durumda yaptığın iş mi? Nerimana aşığım diyorsun, triplere giriyorsun deliler gibide acı çekiyorsun ki orasını da anlamış değilim birde bu kızla takılıyorsun. Ulan işin garip yanı buda bile bile senle oluyor ulan neyin kafasını yaşıyorsunuz amına koyayayım?”

Mekanın önüne geldiğimizde camdan selam verdik Muharrem abiye. Elindeki karton bardağı uzatıp “İster misiniz?” gibi işaret yaptı camdan. Elimi göğsüme götürdüm. Başını eğdi. Bir hayli sıkı karışım yapmış olmalıydı votkasını Muharrem abi.

“Otur lan şuraya otur. Canımı sıkıyorsun Deniz.”

Merdivenlere oturup başımı öne eğdim. Sanki karşımda can dostum değil abim varmış gibiydi. Aynı yaştaydık ama benden daha olgundu Savaş. Ya da iki kişiden biri bir aptallık yaptığında diğeri onu uyarıyorsa mutlaka daha olgun olacaktı elbet. Ben konuşmadıkça o devam ediyordu. Ama daha yumuşaktı şimdi sesi. Bense nefes alıp vermeye çalışyordum. Birazda zorlanarak.

“Oğlum, bak ben karışmam beni ilgilendiren bir durum da yok ayrıca. Ne yaparsan yap. Ben sadece diyorum ki bu kız seni kullanır atar. Sevgili olursun guruptanda çıkar. Ece de bize küser. Dağılır gideriz.”

Döndürdüm yüzümü baktım yüzüne. Çokta umrumdaydı dermiş gibi. Önümüzden hızla bir motor geçti. Arnavut kaldırımı sokakta bir kadın zorlanarak topuklularıyla yürüyordu. Köşedeki pavyon bozması barın fedaileri ayakta sigara içiyorlardı.

“HAA Sikerim kızları o ayrı. Benim derdim sensin. Olum sen böle bir adam değildin. Halada inamıyorum lan kendine sahip çık. Sen bu kızı seviyosun hala. Tamam olmaz falan filan ama, biraz zamana bırak lan. Sakin olun. Yinede sen bilirsin. Ne istiyorsan yap. Ama bu da giderse dağılma.”

Döndüm karanlıkta belirli belirsiz sokağa baktım. Barların ışığı dışında bir şey yoktu. Arada gelip geçen arabalar o kadar. Az aşağısı zaten deniz, kayalık. İnsan alır başınıda geçer gider şuradan yürür, takılırım peşine dur iki dakikada konuşalım be kadın derim. Yok hanım efendi evdedir. Çıkmaz. Aklımda saçma sapan şarkılar dönmeye başladı. Babam geldi aklıma birden. Oturduğunda sofraya “Oğlum tak şu kaseti” diyişi canlandı gözlerimde. Dert yok tasa yok. Tek derdimin ertesi gün okulda hangi oyunu oynayacak olmamın, ne ara markete gidip sevdiğim çikolatalardan alınacak olduğu yıllar. Anason kokulu sofrada oturup muhabbet edişimiz saatlerce. Çocuğum ama konuşucak konu bol. Bir yanda annem mandalina soyar bıçağın ucunda verir. Örgüsüne başlar sobada zeytin odunları çatır çatır yanarken, kadehin dibini masaya vurupta  dubleyi üç yudumda içen koca çınarın hayali sıcak su gibi değdi gözlerime.

 “Baba hangisi? Hangi kasedi?”

Başını hafif yana eğip kocaya kaçan kızınamı, emekli olupta özlediği işinemi bilinmez, niye içtiğini yıllardır sormaya cesaret edemediğimiz Hikmet bey cevap verirdi.

“Adnan’ı olum Adnan Şenses’i!”

“Kalk lan kalk” diye tuttum kolundan Savaşın kaldırdım. Noluyor demeye kalmadı, girdik içeriye. İçeride tek masa vardı iki genç koltuğa yatarcasına uzanmışlar maç oynuyorlar. Sağ taraftaki Real Madrid’i almış soldakinde Fenerbahçe vardı. Sizin vizyonunuzu… “Doldur Muharrem abi doldur. Sıkı olsun.” Muharrem abi masanın altından çıkardı karton bardaklarını ve bazooka votkasını doldurdu. Portakal suyunu eksik etmezdi, üzerlerini tamamladı. Yarısını diktim kafama. Savaş hop diyecek oldu susturdum. “Aç abi aç” Ne oluyor gibisinden Savaşa baktı Muharrem abi. “Adnan aç abi adnan şenses!” Az önceki motorlular bu kezde yukarı doğru geçti hızla. Skora baktım. Maç 2 – 2 berabereydi. Üçüncü mesajdan sonra ancak uyandırmıştı telefonum. Bunu ekrana bakınca anladım. Hoş o anda aradı ama daha ses duyulmadan meşgule attım Fatma’yı. Daha odamı net göremezken değil Fatma başbakan arasa konuşmazdım. Gerçi zaten onunda benzine zam yapmak gibi önemli görevleri arasında beni araması düşünülemezdi. Savaş’ta yarım saat kadar önce aramış. Saate baktım, öğleni çoktan geçmişti. Midemde çöl susuzluğu gözlerimde tonlarca ağırlık yataktan kalkmak ağır siklet boks maçını kazanmak gibiydi. Zorladım kendimi kalktım. İçimde yaşamak ağır geliyor bana düşüncesiyle havasızlıktan boğulmak üzere olduğum odamın camını açtım. Pencereden dışarıya ağır metalik bir koku çıktı. Halım hala ıslaktı ama içimden temizlemek gelmiyordu. Rengi de oldukça değişmiş, iyice koyulaşmıştı. <<Cahildim dünyanın rengine kandım.>> Koyulaşan git gide görünmez olan ama öncesinde insana tatlı gelen rengine. Adı yok olasıca ki adını biliyordum, “adını mıh gibi aklımda tutuyordum. Ben ona mecburdum.”  Neriman uzun zamandır, bu evde yoktu. Yine de içeri güneş girince onu arıyordum. Yatak Neriman kokmuyordu. Önceleri kokusu vardı ama zamanla azalmış, şimdilerde yok olmuştu. Sonrasında evde herhangi bir anı kırıntısından onun kokusunu duymak için çok çabalamıştım ama nafile. En son bende bıraktığı bir kazağı vardı. Belki onda vardır o koku diye geçen gece koklamıştım. Evet onda derin derin bir koku bırakmıştı Neriman giderken. Almış hassasiyetle sağ tarafımdaki komidinin içine koymuştum. Ne kadar uzun kaybetmezse kokusunu o kadar iyiydi benim için.yok olan psikolojim için. özlemlerime  Ara ara yaptığım ve sanki herkeszden ziyade kendimden saklamaya çalıştığım şeyi yine yaptım. Kalktım önce komidini açıp nerimanın siyah kazağını sakladığım yerden buldum. Üzerindeki koku yok olmuştur diye korka korka yüzüme götürdüm. Ellerim hafif titriyordu. İçime çektim kokusunu. Hiçbir ten bu kadar güzel kokamazdı ki. Yatağımın yanına bağdaş kurup oturdum. İçimde köpek gibi bir yalnızlık vardı. Nereye çıktığı belli olmayan sokaklarda kaybolmuş gibiydim. İnsanın her şeye alıştığı doğruydu. Peki ya alışmak istemiyorsa? Yine de alışmak zorunda kalışı işkence değil miydi? İçinde bulunduğum durum buydu. Alışacağımı biliyordum. Gideli uzun zaman oluyordu. Artık ilk günkü kadarda içimi acıtmıyordu evde olmayışı. Kokusunu çekiyordum içime o bile biraz olsun yetiyordu. Ama ben bu kaybediş siyah beyazlığına alışmak istemiyordum. Tüm sorun bundan kaynaklanıyordu. Beni buna alıştıran ne varsa ki bu yaşamın kendisiydi, onu yok etmek ona zarar vermek ve ortadan kaldırmak istiyordum. Gece olunca sanki hem içimden hem de şehirdeki tüm terkedilenlerin içinden başlayıp sabaha kadar susmayan çığlıkları duyuyordum. İnsan acıya uyuşmadan zor katlanıyor. Evet, katlanıyor belki ama parça parçada yok oluyor. Gerçi uyuşunca da yok oluyor ya. Belki biraz daha uzun sürüyor uyuşunca. Sabah yine boşluk, sabah yine gökdelenden düşüş. Derin bir iç çektim, katladım koydum kazağı yerine. Sıkıca kapattım çekmeceyi. Umarım kokusu birkaç gün daha kalırdı. Acıkmıştım ama canım bir şeyler yemek istemiyordu. Kalktım duş aldım giyindim. Saçlarımı bile kurutmadım. Mesajlara cevap vermeden evden çıktım. Her zaman gittiğim kafeye gidip bir çay, iki poça söyledim.  Yan masada bir adam elindeki telefona gömülmüş arada bir çayını yudumluyordu. Tahta masalarda öğleden sonrası gölgeleri oluşmaya başlamıştı. Sanki hayatımın hiçbir döneminde erken kalkmamış gibi hissetmeye başladım. Geçen günkü simitçi yine oradaydı. Fakat çocukla annesinin geçtiğini görmedim. Belki ben gelmeden önce geçip gitmişlerdi. Çayımın yarısında Fatma aklıma geldi. Açtım baktım mesajlarına.

<<Günaydın canım>>

<<Daha uyanmadın mı? Bu gün boşum bir şeyler yapalım mı?>>

<<Canım ben dışarıya çıkıyorum. Uyanırsan ara buluşalım>>

Gibi saçma sapan şeyler yazmıştı. Çevrim içi olduğumu görünce anlık mesajlaşma uygulamasından yine yazacak oldu. Fakat ekranda “Fatma yazıyor…” yazısı görünüp kayboldu. Belli ki vazgeçmişti. Umursamadım. Ama içimde arı kovanına çomak sokmak gibi bir merak belirmişti. Aradım. Heyecanla açtı telefonu ama belli etmemeye çalışıyordu. “Napıyosun canım benim?”

“İyiyim Deniz. Sen napıyorsun? Nerdesin?” Deniz mi? Vay sürtük. Anında resmiyete bağladı işi.

“İyilik bizim yerdeyim kahvaltı yapıyorum gelsene dışarıdaysan aramışsın ama uyuyordum ondan açamadım.”

“hımm anladım.” Hayal kırıklıklarını toparladı herhalde. “Tamam, birkaç dakikaya ordayım”

“Görüşürüz.” Deyip telefonu kapattım.  Beş dakika kadar sonra daha önce hiç görmediğim kısa boylu etine dolgun bir kızla birlikte geldi. Uzun saçlıydı kız ve kırmızı bir deri ceket giymişti. Masamın önüne takı takmaya çıkmış kız tarafı gibi dizildiler. Bir şey söylemediğimi görünce Fatma konuya girdi. Kısa bir etek ve altına transparan siyah çorap giymişti. Bileklerine kadar botu vardı. Saçları maşalı koyu bir makyaj yapmıştı. Kimin nişanı vardı kim bilir.

“Tanıştırayım Gamze mahalleden arkadaşım.”

Dolgun kız elini uzattı istemeyerek sıktım, gülümsedim. “Deniz bende memnun oldum” dedim.  Doğulu garson bana fena bir bakış attı. Herhalde şanslı bir piç olduğumu düşünüyordu. İçinden küfürde etmiş olabilir bilmiyorum.

“Otursanıza”

“Yok ben işe geç kalıyorum”

Vay bir de çalışıyormuş. Fatma da bir işe girse de kurtulsam. Ailesine destek olacağına fantezi yapıyor.

“Peki öyleyse başka zaman otururuz memnun oldum tekrardan.”

“Bende teşekkür ederim. Gel bebeğim seni kocaman öpeyim” görmekten hoşlanmadığım kız öpüşmelerinden birini yaptılar. İyi ki lezbiyen arkadaşım yok diye mutlu olmakla meşguldüm. Dolgun kız uzaklaştıktan sonra Fatma karşıma oturdu.

“Hoş geldin.”

“Hoş bulduk, sonunda uyanabilmişsin tebrik ederim.” “Saol ya. Cidden başardım. Çok çabalamadım ama. Arayan soran çok oluyor işte naparsın.

“Doğrudur, gerçi sen çoğuna cevap vermiyorsundur da. Israr ediyorlardır tabi.”

“Fatma seni öldürürüm.” Ciddiyetle söyledim ama kahkaha atarak karşılık verdi. Sonrasında bende güldüm. Telefonuna gelen bir mesaja cevap verdi. Başında biten bana gıcık olduğunu düşündüğüm (aslında bundan emindim) garsona bir sütlü kahve siparişi verdi.

“E anlat bakalım ne yaptın ben uyanana kadar.”

“Valla gratise gittim. Önce bir kaç makyaj malzemesi aldım kendime. Birkaç tane oje, sonra işte zaten Gamze’yle buluştuk bir çay içtik buraya geldim sonra”

“O ne iş yapıyormuş”

“Markette kasiyer. Öğlen gidecekmiş işe geç çıkacak. Sonra sen aradın zaten”

“Rahatsız etmedim inşallah” Göz kırparak dalga geçtiğimi belli ettim. Gülümsedi saçlarını geriye doğru attı. Saçlarını ellerime dolayıp çekesim geldi o an. Bir şey demedim. Caddede ani fren yapan bir arabanın sesine döndük. Sola kırıp direksiyonu devam etti. Kaza olmadı.  Gözlerinin içine baktım sonrasında. Güldü. Es geçti cevap vermeyi. Bu kızla yatacağımı o an anladım. Ama Neriman bununla ilgili ne derdi bilemezdim. Bakıştık üç saniye geçti. Hayatımın en iyi üç saniyesiydi. Neriman’ı hiç düşünmediğim üç saniye.

“Sen nasıl oldun?”

Caddeye kaydı bakışlarım. <<Bilmiyorum>> sessizleştim. Vazgeçtim sonra metanetli olmaktan. İçime kaynar sular dökülmeye başladı. Hissediyordum. En olmayacak soruyu sormuştu. “Bilmiyorum. O değil de içsek mi?” önümde bir bardak içki olsaydı kafama dikerdim. Ama yoktu. Neriman’da yoktu. Fatma vardı. Onun gibi kokmayan, onun gibi gülmeyen, onun gibi seslenmeyen biri. Lacivert ojeli parmakları çaya uzanan elimi yakaladı.

“İyi olacaksın. Özür dilerim. Yanındayım. Neyse boş verelim şimdi bunları. Zaten gayet iyi gözüküyorsun. Sormadım farz et.”

<<Ebenin am*. Ama sormuştun>>

“Kalk takılıp kalmayalım burada gezelim. Bir yerlere gidelim. Bir şeyler yapalım. Bu saatte içilmez daha. Akşam zaten çocuklarla buluşuruz.”

Dudak parlatıcısını yeni keşfettim. Bana yaklaştıkça burnuma çilek kokusu geliyordu. Ama ruhunu hala bulabilmiş değildim. Liseden bu yana…

Gün boyunca aptal aptal şehirde dolaştık. Alışveriş merkezlerine gittik. O benim için zerre anlamı olmayan vitrinlere bakarken ben çevreye acaba Neriman’ı görür müyüm diye korkak bakışlarla göz gezdiriyordum. Hepsi kayıtsız kaldı. Fatma’ya elbise gösteren bir satış elemanın iki kez göz kırpışına bile aldırmadan, günü tamamladım. Fatma kendine birkaç kıyafet aldı. Zorla da olsa bir bira içmeme izin verdi ve en sonunda akşam bizimkilerle buluştuk.  Bar bayağı kalabalıktı. Çok fazla insan olması beni boğuyordu. Ama başka bir yere gitmeyi teklif etmedim. Zaten bütün gün bu kalabalıkların içinde dolaşmıştık. Salak salak insanlar sırf instagramdaki fotoğraflarında güzel gözükmek için hiç ihtiyaçları olmadığı halde kıyafet aldılar. Hele Fatma oldukça zor beğeniyor bir girdiğimiz dükkanda en az yarım saat kalıyorduk. İstememe rağmen ısrarla benimle fotoğraf çekinmekten de bıkmadı. Alışveriş merkezinin yürüyen merdivenlerinde, dışarıdaki banklarda, yılbaşı için süslenmiş çam ağacının önünde ve saçma sapan herhangi bir yerlerde bir sürü fotoğrafımız oldu. Ben pek farkında değildim ama galiba Fatma benim sevgilimdi. Neriman’ı kızdıracak şeyler yapmaya başlamıştım.

“Bugünde hiç kimse konuşmuyor. Herhalde herkesin canı bir şeye sıkkın. Neyiniz var sizin konuşsanıza” dedi Ece. Yanımda oturan Fatma’nın elleri rahat durmuyor masanın altından bacağımı sıkıyordu. Ama bizimkilerin bunu pek fark ettiği yoktu. Kaçıncı birasıydı ki henüz? İkinci falan olmalıydı. Sarhoş olmuş olamazdı herhalde. Savaş cevap vermedi omuz silkmekle yetindi. “Bir şey yok, kalabalık baksanıza konuşsak bir birimiz zor duyacağız.” Yan masada oturan dört kız iyiden iyiye bir muhabbet döndürüyordu. Siyah saçlanın mine eteğinin altında siyah transparan çoraplarına ve uzun bacaklarına bakarken Fatma ulaşmak istediği yere doğru yavaş ama emin adımlarla ilerliyordu. Savaş Fatma’yı çabucak süzdü. Elini havaya kaldırıp garsona gelmesini işaret etti.

 “Bize dört bira”

“Bitmedi ki olum daha” dedim. Sadece benimki değil hiç kimsenin ki bitmemişti. Fondip yaptı üç parmak kalan birasını. “Nasılsa bitecek bu gece benden.”  Ecem asıl sorunun bizde değil Savaşta olduğunu anlamıştı o an. Derdini çok anlatan biri değildi. Saçılıp dökülmezdi ama belli ki bu akşam bir sıkıntısı vardı ve bunu anlatmak için sarhoş olmak istiyordu. Benimki konuştu. Eli hala bacağımdaydı. Her halde kaçarım diye korkuyordu.

“Neyin var? Anlatmaya başla bence”

Oysa yanlış yapıyordu Savaş anlat deyince anlatacak bir adam değildi. Üzerine gitmemek gerekiyordu. Böyle açılmazdı onun içi. Garson biraları masaya bıraktı. Az önce dikizlediğim kız bana küçük bir bakış attı. İlgisini çekmemiştim ne yazık ki. Sigarasından bir yudum aldı aynı anda hayalarımın okşandığını hissetmeye başlamıştım.

“Bir şeyim yok.” Büyük bir yudum daha içti Savaş. “Valla sen anlatana kadar bitmez bak bu gece biliyorsun dimi?” diye çekişti Ece. “Ben yarın işe gideceğim erken kalkmam lazım. Deniz’in pek bir sorunu yok Fatma’da çalışmıyor ama sen konuşmaya başla bence.”

Koyu renkli ruju mekânın loş ışığının altında dudaklarını yok gibi gösteriyordu. Fatma’nın karşımda en yakın arkadaşımızın bir derdi varken beni inatla rahatlatma çabalarına karşılık sinirim bozuldu. “Sarhoş musun sen?”diye dönüp ansızın tersledim. Çekti elini ansızın. “Keşke sarhoş olsam” dedi atarlı atarlı. “bi lavaboya gideyim ben” kalktı.

“noluyo olum napıyosun kıza”  diye çekişti Ece.

“aman bıktım ya aynı mevzular hep git bak şuna hemen gelmeyin makyaj mı tazeliyor başka bir şey mi yapıyor ne yapıyorsa yapsın yıka yüzünü kendine gelsin.”

Ece kalktı Fatma’nın peşinden gitti.

Savaşın bizle pek ilgilendiği yoktu. İki yudum daha içip sola döndü boşluğu izlemeye başladı.

“Olum neyin var anlatsana tamam hadi kızları s*ktiret benden de mi saklıyorsun?”

Az önceki kız yine bana doğru bakmaya başladı. Kül tablasına sigarasını söndüren elleri sonrasında içkisine dokundu.

“Babam hasta Deniz. Bu kez ağır hasta. Geçen sene geçirdiği felç iyice vücudunu bozdu. Şimdi de tansiyonu düzensizleşti. Atlattı derken dün yine benden habersiz acillik olmuş. Bu gün öğrendim.”

“söleseydin ya gelirdik”

“benim bile yeni haberim oldu diyorum. Annemle gitmişler. Doktor yatacak diyor”

“ne yapabiliriz peki çaresi yok mu? Tamam hastanede yatsın iyileşecekse ama tedavisi olmalı”

“Bilmiyorum randevu aldık haftaya götüreceğiz tekrar. Olmadı özel hastanede kontrol ettireceğiz. Ama hoşuma gitmiyor. Sürekli yatıyor. Gezinemiyor gücü yok.”

İçim acıdı. Babasızlığın nasıl bir şey olduğunu biliyordum. Fatma’nın da babasını kaybettiğinde düştüğü durumu biliyordum. Acıya dair her şeyi neredeyse biliyordum.

“sıkma canını bir şeyler düşünürüz. Yanındayız. Olmadı başka bir hastaneye gideriz. Hele bir teşhis konsun”

“öle öle. Çok sıkmıyorum kötü bir durumu yok ama insanın canı sıkılıyor işte”

“olum ortada daha fol yok yumurta yok. Daha hastalığı bile belli değil. Adam genç değil tansiyon falan olur mutlaka ama bir görünsün ona göre hareket ederiz. Merak etme sen”

“Eyvallah”

Kızlar döndü. İsteksiz isteksiz oturdu Fatma yanıma. Yaptığı çok normalmiş gibi onu hoş görmeyip kırmış birde şimdi gönlünü almak zorundaymışım gibi hissettiriyordu.

“Öttü mü bizim bülbül” diye sordu Ece. Ece’ye doğru ters ters baktı Savaş şişeyi ağzına götürürken. “Salak salak konuşuyorsun” dedi.

“Ama bebeğim sende söyle o zaman bak biz senin en yakın arkadaşlarınız. Hiçbir şey anlatmıyorsun” diyerek koluna girdi Ece.

“Babası biraz hastaymış üstüne gitmeyin adamın. Bakacağız çaresine hele bir doktora görünsün.”

Bizimkiler “geçmiş olsun” dedi anlaşmış gibi hep bir ağızdan. Oysaki “geçmiyordu a**na koduğumun dünyasında bir s*kim geçmiyordu…”

“Abartacak bir şey yok canım sıkıldı biraz. Bakalım doktorun teşhisinden sonra belli olacak her şey” dedi Savaş ve içmeye devam etti. İnsanların onun dertleriyle kaybedecek zamanı olmadığını düşünüyor gibiydi. En yakın arkadaşları da olsak zihninin bir yerinde hep yabancıydık ona. O da kendine yabancıydı büyük ihtimalle. Dikkat çekmeden silik yaşamayı tercih ediyordu. Ne birileri derdini sorsun, ne de o birilerine dert yansın, kendiyle ilgili tüm sorunları tek başına çözümlemek sorumluluğunu üstleniyordu. Bunu yaptığında üzerine gitmenin pek fazla faydası olmadığını bildiğimden üzerine gitmiyordum. Bu meseleyi ciddi anlamda konuşabilmemiz için en az iki gün geçmeliydi. Sıcağı sıcağına bir şeyler konuşulmazdı Savaşla. Önce kendi kafasında bitirmeliydi olayı. Sonrasında zaten anlatırdı.

İçkiler ikiye, üçe katlanınca bizimkilerde kendi havasına döndü. Bir muhabbet geçiyordu herkes bir şeyler konuşuyordu, mekânın havası kararmaya duman altı olmaya başlamıştı. Garson gelip yan camları açınca herkes sigaraya yüklendi. Ses çıkaran yoktu. Uğultu gürültüye dönüştü, kafam pudinge. Yerimden kalktım lavaboyu işaret ettim ve sendeleyerek yürüdüğümü hatırlıyorum. Nefes alışverişlerimi on metre uzaktan duyanlar vardır şimdi. Biranın tadı içtikçe neden güzelleşir ki? Neriman uyumuş mudur acaba? Arasam mı ki? Ama numarasını sildim. Telefonumda normalde hemen girebildiğim rehbere beş sefer denemeden sonra ancak girebildim. N, n  n Neriman? Yok! Neriman yok. Neyse ya yoksa yok. Holden koridora doğru adım attım, koluma dokunan şeyin ne olduğunu anlamak için arkamı döndüm. Az önce kesiştiğimiz kız “Merhaba” dedi.

“merhaba tanışıyor muyuz? Gibi bir şey demeyeceğim. Ben Deniz”  Elini uzattı, siyah ojeleri ince uzun parmakları, keskin hatlı bir yüzü vardı. Koyu saçları dolgun göğüsleri, benimse bacaklarına bakmaktan kendimi alamayışlarımın arasında elini sıktım. “Ben de Tuğçe memnun oldum.” Olacaksın tabi yavrum dedim kendi kendime. Bu gece bu kızla sevişeceğimi anlamıştım. “Çok tatlısın. Sabahtan beri beni kesiyorsun farkındayım.” Gülümsedim. “Çok özür dilerim lavaboya girmem gerek bekler misin?” bekleyeceğini biliyordum. Tuvalete girip çıktım. “Evet, seni kesiyordum. Sende çok tatlısın.” Köşede durmuş muhabbet ediyorduk. Kafam açılır gibi olunca bir yandan da bizimkileri gözlemeye başladım. Fatma görürse yanımıza gelir ve bu gece tek başıma uyurdum. Kızın gözleri gözlerimden gitmiyordu. Beni istediği her halinden belliydi. Karşımda temel iç günü filmini çekiyordu. Bense filme dâhil olabileceğim yerde izliyordum. Aklıma ilk gelen cümleyi kurdum.

 “Bize gidelim!” söylediğim bu saçma sapan cümleye her şeyi mahvettiğimi düşünmeye başlamıştım. Oysaki ne kadar sarhoş olursan ol karşısındakine ışık saçan iki göz parladı gözlerimin içine. Daha önce hiç yaşamadığım bir cesareti ulu orta seriyordu karşımdaki kız.  Ellerimi ellerinin içine aldı. Altıma etmek üzere olduğumu işaret edip çabucak tuvalete gidip geldim. Deliği tutturabildim mi bilmiyorum. Kapıda çıktığım gibi sıcak yüzü yüzümü yaktı.

“Tamam, gidelim ama önce küçük bir işim var.”

Uzaktan onu izlerken arkadaşlarının yanına gitti. Kalkacağını söyledi sanıyorum. Bende bizimkilerin yanına gittim. Savaş heyecanla bir şeyler anlatıyordu. “Benim gitmem lazım. Bir arkadaşımla konuşacağım.” Fatma “Noldu kötü bir şey mi var?” diye sorguladı.

“Önemli değil gitmem lazım yarın anlatırım. Hesabı siz halledin. Sonra hesaplaşırız”

“Gelmem gerekiyor mu? Gerekiyorsa söyle birlikte halledelim” dedi Savaş.

“Hayır önemli değil. Biraz konuşup eve geçeceğim. Yazarım size” diyip son yudumdaki biramı içip masadan oturduğum gibi ayağa kalktım. Hepsi alkollü olduklarından fazla ısrar etmediler. “Dikkatli ol” dedi Ece.  Fatma ne olduğunu anlamak ister gibi suratıma anlamsızca bakıyor, fakat bir şey diyemiyordu. Yanaklarından öptüm. “Canım seni gece arayacağım. Uyumazsam tabi. Önemli bir şey yok bitanem” dedim. Mutlu bakışlarının ardından duman altı mekandan kapıya çıktım. temiz havayı içime çektim. Şehrin ışıkları kayıp kayıp tekrar olduğu yere geri geliyordu. Belki de bana öle geliyordu. Yolun karşısında bacaklarından tanıdığım Tuğba bana el etti. Yanına gittim. Dudaklarından öptüm. Birlikte evime doğru kol kola ilerlemeye başladık. Ev yakındı, ayılmamız uzak. Karanlıklar içerisinden soğuk apartman kapısına tutunduğumu biliyorum. Tuğba’nın ateş topu elini tuttuğumu biliyorum. Merdiven korkuluklarına yaslandığımı, sonra korkup kendimi duvar tarafına attığımı biliyorum. Kapıyı açtığımı biliyorum. İçeri girdiğimizi, yatağın üzerine onu attığımı birbirimize perçinlendiğimizi de biliyorum. Ne ara çığlık attığını evden çıktığını, üst komşunun alt komşunun ne oluyor diye çıkıp bana ters ters baktığını. Benim don paça kapıdan bir şey yok dediğimi içeri girip uyuduğumu hayal meyal hatırlıyorum. Herkese oluyor mu bilmiyorum ama alkollüyken yaptığım şeyleri ayıkken zamanla hatırlıyorum. Ertesi gün sahne sahne gözümün önüne geliyor gün içinde. Ağzımın içi ağaç sakızı tadı, dişlerimi fırçalamak için güç kollamaya çalışıyorum. Yatağın içindeyim. Gözlerimi açtığımda odanın soğuktan uyuyamadığımı anladım. Meğer kanepedeymişim. Üstüm açık kalakalmışım kanepede. Pencereden yarım yamalak güneş vuruyor, onun bile hali yok sanki. Yüz maskesi yapmışım gibi bir kasvet yüzümde. Odanın içine bakıyorum her şey yerli yerinde. Telefonumun uyarı ışığı yanıp sönüyor kim bilir kim kaç kez aradı, ya da kim mesaj attı. Etrafa iyice göz gezdirdim. Tuğba’nın neyden korkup kaçtığını anlamak için. Etrafta anormal bir şey olmadığı gibi canım evim bana üstüne üstlük çok huzur verici geldi. Büyük ihtimal öyleydi de. En çokta benden başkası yokken. Ama Neriman? Ona haksızlık etmemem lazım. O varken de güzeldi.

Yarım saattir eve gece geç geldiğim için kavga ediyorduk. Duyanda evliyiz zannederdi. Ama asıl mesele bizim kavga etmeyi sevmemizdi sanrım. Ses tellerini yırtarcasına bağırdı “Defol git diyorum ya! Git hayatımdan! Bıktım usandım yalanlarından, yanlışlarından hep aynı şey!” karşımda sinirden titriyordu. Elini fiskosun üzerinde duran sigaraya uzatsa anında müdahale edecektim. Belki de oda vazoyu alıp sonunda kafama geçirecekti. Kızdığında ne yapacağı belli olmuyordu. Bütün ihtimalleri düşünmek zorundaydım. Hepsini hepsini! “Ya ben sana ne zaman yalan söyledim. Gittik arabamız bozuldu! Geç kaldık işte hepsi bu. Sor Savaşa sor! Sor anasını satayım sor!” diye bağırdım. Neriman duymuyordu. Sorun o değildi zaten. Neriman ayrılmak istiyordu. Topladı eşyalarını, her sinirlendiğinde yaptığı gibi giyindi attı saçlarını arkaya, yüzünü döndü kapıya. İçimden Allah’ın belası git defol daha da gelme demek geliyordu ama. Demiyordum. Sinirle saçlarımın arasına daldırdım ellerimi. Mutfağa gittim. Bir bira aldım. Açtım, kapağını duvara fırlattım. Çarptı döndü buzdolabının arkasına düştü. Umursamadım gittim kanepeye oturdum. Delilik nöbetlerime az kalmıştı. Bir hafta sonra doktora gidecektim. Doktor küçük bir etikete bir şifre yazacak, şifreyi eczacıya çözdürecektim. Sonuç prozac çıkacaktı. Alacaktım ilaçları ama kullanmayacaktım. Kendime bir dolu “buna ihtiyacın yok” gibisinden telkinler edecek ama çok ihtiyacım olduğunu içten içe bilinçaltımda yaşayacaktım. Sağ elim bana iyi gelecek bir şeylere uzanmaya çalışırken, sol elim onu tutup geri çekmeye çalışıyor gibiydi. Bilinçaltımla, bilincim bir biriyle başlattığı kavgayı bir türlü sonlandıramıyor, bu yetmezmiş gibi Neriman’ tarafından terkedilmek korkusu ortaya çıkmış bir güzel boy gösteriyordu. Korkular korkuları, çok seviyorlarmış demek ki, çok geriliyorum acaba hasta olur muyum korkusu da başladı. Ben Neriman’ı kaybetmekten korkarken o açıp kapıyı gitmekle meşguldü.  Bu son gidişinden bir öncekiymiş meğer. Son gidişinde zaten tutamazdım ya. Bunda tutsaydım, belki son kez gitmezdi. Portmantonun üzerinde duran anahtarını aldı. Kırmızı paltosunu askıda bıraktı, kahverengiyi giydi. O zamanlar böyleydi işte, benim olduğu kadar onunda eşyaları vardı bu evde. Gerçi hala varda, üzerinde koku yok. Oda ayrı bir dert ya neyse. Neriman çıktı gitti. Bilmiyorum hangi kaldırımdan yürüdü, sağdan mı soldan mı devam etti. Direkt eve mi gitti yoksa arkadaşına mı? Kafenin birinde çay içmek mi istedi? Yoksa kimsenin onu göremeyeceği bir yerde ağlamak mı? Ben oturmuş bütün bunlara kafa yorarken o çoktan gideceği yere varmıştı. Benim biram bitmiş, ikincisini almaya da fazlasıyla üşeniyordum…

Kalktım lavaboya gidip yüzümü yıkadım. Başımda dün gecenin aksine yavaşça azalan bir sızı vardı. Etleri dökülen bir cüzzamlı gibi hissetmeye başladım. Aynı zamanda benimle birlikte bu evde sanki yavaş yavaş ölüyordu. Bir şeyler midemi bulandırıyordu. Ruhuma bir araba çarpmış ve bağırsaklarımı asfalta yaymıştı. Kendimi toplayamıyordum. Ağır aksak adımlarımla kusmama ramak kala kendimi klozetin önüne attım. Kustum. Kustum. Kustum. Keşke unutmak istediğim şeyleri de böyle kusup klozetten akıp gidişini izleyebilseydim. Bir kez daha kustum. Toparlandım ayağa kalktım. Henüz hala yaşıyorsam bir umudum olmalıydı. Yüzümü yıkadım. Uzun bir yokuşu koşarak çıkmış gibi nefes nefese kalmıştım. Nefes alıp verdikçe beni kusturan şeyin akşamki içki değil evdeki koku olduğunu anladım. Birkaç kedi topluca ölmüş gibi kokuyordu ev. Dün kesin bir yerlere kustum ama hatırlamıyorum. O orospu da belki bu yüzden çekip gitti. Neyse ne! Ne olduğu çokta umurumda değil. Bir an önce temizlenmek ve defolup gitmek istiyorum. Üstümü başımı çıkarıp kendimi olabildiğince hızlı şekilde duşa attım. Üstün körü yıkanıp giyindim. Biri beni sanki evden silkmiş gibiydi. Ayakkabılarımı köşe başlarında bağladım. Aşağı caddeye sapıp nereye gideceğimi düşünmeyi sokak sonlarına bıraktım. Karakterime yalnızlık saplanıp kalmıştı. Kendime neden bu kadar acımıyordum. Kendime neden böyle davranıyordum. Bunun bir açıklaması yoktu, olmayacaktı da. Eski bir Teoman şarkısı mırıldanmaya başladım. Ben değil dünya fahişe. Dolmuşa attım kendimi. O simitçi orada yoktu. Sanırım bir daha onu orada görmekte istemiyordum zaten. Hava neden bu kadar soğuk? Ellerim üşüyor. Ellerim titriyor vücudum titriyor. Camdan süzülüp asfalta düşeceğim. Bir araba bedenimi çiğneyecek. Öylesine uzanıp kalacağım asfaltta. Üzerime basıp geçecekler. Çok fazla çok fazla bekleyeceğim birinin elimden tutmasını. Uzun zamandır bekledim galiba zaten birinin beni kurtarmasını. Fazla bekledim. Çok fazla bekleyince gelmeyeceğini unuttum, belki bütün bunlar bunun yansıması. O kızla sevişmeliydim. Ama yapamazdım. Neriman üzülür. Neriman beni izliyordu yapamıyordum. “Canım Neriman” dikiz aynasından bana bakıyor şoför ama neden? Beni tanıyor mu? Biliyorlar mı ayrıldığımızı. Gözlerim acıyor. Yanağım kaşınıyor neden olduğunu bilmiyorum. Yanağım ıslak aşağılık bir damla gözyaşı dökülüyor silmek isterken yanağımı çiziyorum kanıyor.

Otogarda inmek fikri güzel. Hava git gide soğuyor mu yoksa bedenim mi soğuyor bilmiyorum ama titremekten kendimi alamıyorum. Aptal bir turizm firmasının gişesine yaklaşıp sordum.

“En yakın zamanda araç hangisi var ve nereye gidiyor.” Bir bilet aldım ve otobüse bindim. Telefonum çalıyor. Fatma arıyor, whatsaptan birileri yazıyor, ilgilenmiyorum. Sürekli beni arıyor. Onu da mı öldürmemi istiyor? Telefonu elimde sıktıkça sinirleniyorum ama gözyaşlarım durdu. Daha iyiyim titremem yavaşça geçiyor. Aptal bir mesaj alıyorum.

“deniz polisler bizi arıyor evine git seni arıyorlar evinde ceset var demişler Fatma’ya şaka gibi

Neredesin sen hemen gelmen gerekiyor işi gücü bıraktım seni arıyorum aç telefonunu. Ev sahibinde aradı. Ne yaptın sen?” cevap vermiyorum. Hiçbir şey yapmadım ben biliyorum. Neriman’ım. Benim canım sevgilim. Gözlerin ne güzel bakıyordu yatak odasında uzanmış yatarken bile sırtında ekmek bıçağı. Neriman’ım canım sevgilim. Benim her şeyim. Seni çok seviyorum Neriman. Seni çok fazla seviyorum.

SON

The post “Neriman” (Kurgular Serisi 1. Bölüm) appeared first on Sanat Duvarı.

The post Kırkıncı Mum appeared first on Sanat Duvarı.

Beyaz vapurun korkuluklarına yaslandığım o gün.Martılara simit atmayı beceremediğim,her kırıntının denizin derinliklerine sürüklendiği gün.O gün henüz ‘ben’ değildim.Kimliğimi kaybetmiş gibiydim.Bomboş bir yaşamın pençesindeydim.Boşluğuma sızan deniz kokusunu hatırlıyorum.Aslında yarattığım bu boşluğun kendi seçimim olduğunu da.Çünkü en kolay olanı biliyordum.Çünkü unutmanın bir lütuf olduğunu biliyordum.Çünkü ‘Bilmiyorum.’ diyebilmenin,özgürlük olduğunu biliyordum..

Bir şifacının peşine düşer gibi düştüm onun peşine.Kendimden habersizdim. Fakat yolun akibetinin bilincindeydim.Korkuyordum.

Beni anlayabiliyor musunuz?

Anlamıyorsunuz.Onu yitirmenin korkusunu bilebilseydiniz,anlayabilseydiniz şayet o gün her şeyi ardımda bırakır,sadece giderdim.Ardıma dahi bakmazdım. Alabildiğine giderdim..

Yapamadım.Bırakamadım.Kumru içimde büyüyen bir yara gibiydi.Yara iyileşmeden nereye gidebilirdim ki? İçime,içimden daha derin bir yere yerleşmişti bu yara.Ve vücudumu saran bir enfeksiyon gibi kemiklerimi ağrıtıyordu.Midemde acı bir zehire dönüşüyor,burnumu sızlatıyor,gözlerimi yakıyordu..

Kumru:Güvercinler takımından;güvercinden küçük,boz,gri renkli bir kuş. (Streptopelia)

Kumru’nun içime yerleştiği o günden bir anımı hatırlıyorum.Günlüğümün sepya sayfaları arasına sıkışıp kalan bir tüy tanesini ve ardındaki bu dizeleri;

(11 yaş günlüğümden)

“Bir gün topraklarımıza uğrarsan beni bulacaksın Kumru.Çünkü sen benim arkadaşımsın.Annem ve babamın ikinci çocuğusun.Seni kardeşim gibi,oyuncak trenim gibi seveceğim.Pencerenin önüne her gün ekmek bırakacağım. Acıkmışsındır.Karnını doyurursun.Kumru,geleceksin değil mi? Söz ver bana. Geleceksin değil mi?”

Siz hiç 20 yıl boyunca bir ‘Kumru’yu beklediniz mi?

Babanızı,anneninizi,kardeşinizi bekler gibi.Yada dostunuzu,aşık olduğunuz kadın veya erkeği bekler gibi..

Biliyorum beklediniz.Çünkü herkesin bir ‘Kumru’su vardı.

Yarı kesik ıslığım sana ulaşabilmek için Kumru.Sen benim bir asırlık özlemimsin çünkü.Çünkü sana ulaşırsam dünyanın bütün ölü çocuklarını unutabilirim.Çünkü o zaman erken ölümleri kabullenebilirim.Göğe,yere korkmadan gözlerimi çevirebilirim.Sana ulaşırsam tahtadan beşikte üzerime yakılan ağıtları unutup,türküler söyleyebilirim.

Çığlığı tren ıslığına karışan babamı,

Gözlerine deniz tuzu çöken kardeşimi,

Rüzgarda bir ıslık gibi duyulan dostumun sesini,

Cam buğularına adını yazdığım sevdiğimi,

Ve seni kumru,

Yalnız seni,

Sırtımda bir yük gibi değil,

Omuzlarıma değen bir ağaç dalı gibi taşıyabilirim.

Sen pencereme kon.Penceremden ismini bilmediğim nehirlerin ötesindeki topraklara uç.Uç uçabildiğin kadar sınırsız gökyüzünde.Benden selam götür bütün denizlere.Bütün dünya çocuklarının umut dolu gözlerine.. Gözlerimdeki çocukluk özlemini,kumruların kanat çırpışını denize bırak.Kıta kıta uç.Gözlerim savrulsun dünyanın bir kıtasından öbür kıtasına..

Uç Kumru,uç!

The post Herkesin Bir Kumrusu Var appeared first on Sanat Duvarı.

Sanki olanları haber vermek istercesine acı acı ağlıyordu. Bir anda sustu, sessizlik bir süre devam ettikten sonra bebek yeniden ağlamaya başladı. Sabah namazı için cami önüne gelmiş Halil yerde yatan cesedi görmüş, öylece kalakalmıştı. Camiye gelen herkes dehşete düşüyor ne yapacağını bilemez halde tutulup cesedi seyrediyordu. Cesedin renginin mora dönmüş olmasına rağmen içlerinden biri cesaretini toplayıp cesede yaklaşıp yaşayıp yaşamadığını kontrol etti. Böylece yüzüstü duran ve o ana kadar kime ait olduğu belli olmayan cesedin kimliği de anlaşıldı. Caminin imamı deli Mehmet hocaydı yerde cansız yatan. Etraf gittikçe kalabalıklaşıyordu ve sonunda bir polis aracıyla ambulans olay yerine geldi. Cenaze tam kaldırılırken sabah okula gitmek için oralarda bulunan çocuk ”göz kırptı” diye debelenmeye başladı. İnsanlar çocuğu susuturmaya çalışsa da çocuk inatla  Mehmet hoca yaşıyo, göz kırptı diye bağırıyordu avazı çıktığı kadar . Polislerden biri çocuğun üstüne yürüyünce sesi kesilen çocuk aklı Hoca Mehmet efendide kalsa da yoluna devam etmek zorunda kaldı. Okul servisine binerken hala camiye doğru bakan Salih durumdan çok etkilenmiş ama en çok oradakileri Mehmet efendinin yaşadığına inandıramadığı için sinirlenmişti. Salih okulun yolunu tutmuşken kalabalık da yavaş yavaş dağılmaya başlamıştı. Yalnız cesedi ilk gören Halil orada kalmıştı polislerin sorduğu soruları yanıtlıyordu derken kızılca kıyamet koptu Mehmet Efendi’nin karısı Melike hanım haberi almış ve olay yerine gelmiş avazı çıktığı kadar bağırıyor ağlıyordu.Yanındakiler her ne kadar onu sakinleştirmeye çalışsalar da çabaları boşaydı, ne de olsa eşini kaybetmişti. Polis, Halil’in ifadesini almak üzere arabaya bindirdi ve caminin önünde sadece Melike hanım ve arkadaşları kaldı. Bir anda silkelenip kendine gelen Melike hanım kaymış başörtüsünü toparlayıp hastaneye doğru yürümeye başladı. Ambulans hastaneye vardığında telaşsız kapılar açıldı ve ceset içeri taşındı. Hava çok soğuk ve etraf oldukça karanlık gibiydi oysa ki Mehmet hoca evden çıktığı zaman gün ağırmadan hemen önceydi Mehmet hocanın kafası karıştı bir yandan da birilerinin onu taşıdığını farketmesi uzun sürmedi. Ölmüş müydü, yaşıyor muydu? Karar veremedi. Ceset torbasının içinde kıpırdanmaya başladı ve birden güm diye yere düştü canının acısından ölmediğini anlamış oldu böylece. Kıpırdandığını gören sağlıklık görevlileri sedyeyi boşluğa doğru ittirip kaçıştılar. Eh insanlık hali her gün ceset torbasından canlı insan çıkmıyordu. Görevlilerden biri cesaretini toplayıp torbaya yaklaştı ve fermuarını açtı Mehmet efendi gözleri açık şaşkın şaşkın bakınıyordu. Görevliler silkelendi ve hemen onu acil müdahale odasına taşıdılar. Olan şuydu ki Mehmet efendi yalancı ölüm yaşamıştı yani muayenesinde nabız alınamamıştı. Nefes aldığı da belli olmuyordu. Durum ancak şanssızlık ve biraz da dikkatsizlikle açıklanabilirdi. Sıkı bir muayeneden sonra Mehmet hoca müşahadede tutuldu, durumu stabil hale geldiğindeyse hastaneden taburcu edildi. Bu arada durumdan habersiz Melike hanım ertesi gün cenazeyi teslim almak üzere evine dönmüş evde cenaze ritüelleri başlamıştı.

Bir süre sonra kapı anahtarla açıldı, içerdeki ağlama, konuşma sesleri birden kesildi ve üzerinde hastaneden verilen giysilerle içeri Mehmet hoca girdi önce gidip müezzin arkadaşı olan Faruk’a sıkı bir yumruk attı sonrasında ise karısı Melike’nin yanına gidip ”öyle yapılmaz böyle yapılır” deyip ve kadının boğazını sıkmaya başladı. Evdeki herkes şaşkınlık içinde neler olduğunu seyrediyordu  Faruk’un burnu kanıyor Melike de neredeyse nefessiz kalmıştı. Mehmet hocayı sakinleştirmeye çalıştılar ama oldukça kuvvetliydi ki yanına gelenleri de başından savmıştı derken en sonunda Mehmet hoca karısının gözlerine bakarak ”neden;?” diye bağırarak sordu ve bir yandan ağlamaya başladı Mehmet hocanın sinirleri boşalmıştı öylece oturmuş ağlıyordu.  Birden hışımla yerinden kalktı herkes kötü şeyler olacak diye yeniden korktu Mehmet hoca yanlızca bir gece önce onu aldatan yakalanınca da onu öldürmeye çalışan Faruk ve Melike’ye iki söz söyledi ”Allahınızdan bulun’.’

…

The post Kuşluk Vakti Cinayet appeared first on Sanat Duvarı.

                                                          Diyalog

 Çağrı: Ne kadar paramız var?

Yağmur: İki bin lira kadar.

Çağrı: Acilen iş bulmak lazım Karamürsel’de.

Yağmur: Bir gidelim de bakarız aşkım.

Çağrı:Off… Neyse geçelim arabaya kalkar birazdan.

Yağmur: Yine mi?

    Çağrı ile Yağmur bakışarak otobüslerine geri döner birlikte yolculukları Karamürsel otogara kadar devam eder.

       Otobüs Karamürsel otogarına vardığında hava karanlıklaşmıştır… Çağrı ile Yağmur otobüsten iner valizlerini alırlar… Fakat Çağrıda bir anormalleşme vardır. (yoksunluk sendromu)

                                                           Diyalog (Yolda)

Yağmur:Datça’dayken rahat buluyordun burada ne bok yiyeceksin? Bilmiyorum Çağrı.

Çağrı: Kullamıyacam.

Yağmur: Eminim.İki gün oldu ara ara yoldan çıkmaya başladın bile soğuk soğuk terlemeler falan.

(Çağrı tahammülsüzleşerek Yağmura döner.)

Çağrı: Ya tamam Yağmur lütfen evimize bir gidelim dinlenelim hatta şu tekelden ikişer tanede bira alalım evde konuşuruz olur mu hayatım?

(Yağmur konuyu kapatmak ister)

Yağmur: Tamam Çağrı bir şey demiyorum iyi içelim…Ya da ben içmiyim aşkım,sen iç yine dört tane alalım ama sen iç.

(Çağrı Yağmura bakar ufak bir utangaçlıkla tebessüm atarak sarılır.)

Yolun üzerinde ki tekel bayiden aldıkları dört tane bira ile Çağrının dedesinden kalma eve geçerler(Dört katlı binanın üçüncü katı…)

Çağrı ile Yağmur eve girer.

(Çağrı evi gözden geçirirken Yağmura dönerek)

                                                              DİYALOG

Çağrı:Biraları dolaba koyalım ev zaten temiz Ayfer teyze temizlemiş yine geleceğimizi bildiği için baksana.

Yağmur(Çantasındaki bira şişelerini çıkartırken birini Çağrıya uzatarak):Tamam sen al birini ben şunları dolaba koyayım.

Çağrı Yağmurun verdiği birayı açıp oturma odasına geçer oturma odasındaki tekli koltuğu gözüne kestirerek koltuğa oturur ve televizyonu açıp başlar bira içmeye.Yağmur o ara evi dolaşıp herhangi bir odaya valizi atar.O sıra gözüne duvara asılmış çerçeveli fotoğraf çarpar fotoğrafta bir bir çift vardır uzunca fotoğrafı incelerken Çağrı içerden seslenir.

                                                                      DİYALOG

Çağrı:Yağmuuur,yağmuuurrr..

Yağmur:Efendim Çağrı?

Çağrı:Yavrum gelsene onca yol geldik ikimizde yorgunuz zaten gel şöyle yamacıma siktir et yarın bir okula gidelim de gelince yerleştiririz eşyalarımızı.

Yağmur(Fotoğrafa bakmaktan vazgeçerek oturma odasına doğru yönelir.): Tamam geldim, geldim…

 Televizyonda panda belgeseli yayınlanmaktadır.Çağrı Yağmura dönüp.

Çağrı:Şu telefonunu televizyona bağlada bir Müslüm Baba dinleyelim aşkım.

Yağmur(Sıkılmıştır artık Çağrının Müslüm sevdasından.):Off Çağrı ya bir bitmedi şu Müslüm sevdan.

Çağrı(Birasından bir yudum çekerek Ya sen açsana bir.”Senin kadar hiç kimseyi sevmedim ben’i”. Benden sana gelsin.

        Yağmur telefonunu televizyona bağlar youtubeden.Müslüm Gürses ‘Senin Kadar hiç kimseyi sevmedim..’Başlar çalmaya…Yağmur mutfağa gidip bir bira alıp çağrının oturduğu tekli koltuğunun hemen yanına çağrının dizlerine kapanarak bir yandan müziği dinlemeye bir yandan birasını yudumlamaya başlar Çağrı Yağmurun saçlarını okşamaya başlar.Yağmur önce irkilir sonrasında kendisini iyi hissetmeye başlar.Kafasını Çağrının dizine koyarak gözlerini kapatır.

                                                                    DİYALOG

Çağrı:Uykun geldiyse yatalım aşkım.

Yağmur(Gözlerini açar.Gülümseyerek Çağrıya):Yatsak fena olmayacak gibi.

     Çağrı birasını fondip yapar o sırada televizyonda çalan şarkı bitmiştir.Yağmurun elinden tutarak ayağa kaldırır ve birlikte odalara bakalar yatak odası olmasına en musahit oda olan çift kişi yataklı odayı gözlerine kestirirler.Ve uyumak için yatağa geçerler.Çağrı Yağmura sarılır yağmur başlar ağlamaya…

                                                                      DİYALOG

Çağrı:Tamam bir tanem geçti.Sakinleş lütfen tamam geçti bak ben senin yanındayım.Geçti her şey.Sakin ol…

      Yağmurun gözyaşları birazda olsun azalmaya başlar.Ve ikisi birden uykuya dalarlar.

                                                                       ERTESİ GÜN

       Sabah saatlerinde saat 09.45’de Çağrının telefonu çalar.Arayan Ayfer teyzesidir.Çağrı yataktan yarım kalkmış vaziyette telefonu açar..

                                                               DİYALOG(TELEFON)

Ayfer:Çağrı olum ne yaptınız? rahat uyuyabildiniz mi gece kusura bakma teyzem,gece uyuya kalmışım arayamadım.

Çağrı:Uyuduk teyzoşum merak etme Yağmurda iyi durumda.Birazdan okula geçeceğiz zaten.

Ayfer:Tamam oğlum dikkat edin kendinize akşam ben uğrarım yanınıza okula gidin bir de dersinize girin ihmal etmeyin oğlum bak sizin geleceğiniz bu okul.

Çağrı:Tamam,tamam teyze Yağmur uda uyandırıcım zaten birazdan birlikte geçeceğiz okula.

Ayfer:Tamam olu hadi Allah’a emanetsiniz görüşürüz akşam.

Çağrı:Görüşürüz teyzoş.

   Çağrı telefonu kapatır Yağmura bakar Yağmur henüz uyanmamıştır.Yataktan kalkar önce tuvalete gider elini yüzünü yıkar.O sırada lavabonun karşında aynaya kendisine bakakalır.Elleri titremeye başlar.Bir telaşla yatak odasında ki valizine yönelir valizden ilacını bulup bir tane içer.Ardından mutfağa geçip dün geceden kalan biralardan birini alıp oturma odasına geçip Yağmurun televizyona bağlı cep telefonundan bir Müslüm Gürses şarkısı açar”Yıllar Utansın.”Çağrının yavaş yavaş titremesi son bulur.Ama bir yandanda pişman olur ilaç kullandığı için çünkü;Kullandığı psikolojik ilacın,büyük bir yan etkisi vardır alkol ile birlikte alınması durumunda kendisini kaybedip babam başka bir insana dönüşüyor olduğunun farkındadır henüz fakat alkolüce çok seviyordur biraz da olsun yatıştırıyor,onu..

Çalan şakinin sesine Yağmur uyanmıştır.Oturma odasına doğru gelip.

                                                             DİYALOG

Yağmur:Günaydın Aşkım.

Çağrı(Yağmura doğru yönelerek):Günaydın bir tanem hadi hazırlında okula geçeceğiz birazdan.

Yağmur(Esneyerek cevap verir):Tamam bir kahve yapayım bari kendime…Sen içeçekmisin? Diye sormuyorum.Zaten sabahın köründe başlamışsın yine meyve suyuna…

Çağrı(O ara sigarasını yakıp bir duman almıştır,Dumanı üfleyerek.):Başka türlü olmuyor aşkım.

Yağmur(Anlayışlı bir gülümsemeyle oturma odasının kapısından Çağrıya dönüp.):Biliyorum canım,biliyorum ama daha ne kadar böyle gidecek bilmiyorum.

Çağrı(Bir yandan sigarasını içerek):Gitmesi gerektiği yere kadar gidecek.Gitmek zorunda.Hiç birimiz istemedik böyle bir hayat yaşamayı zaten bizlerde istediğimiz hayatı seçmek gibi bir lüks tanımadılar.

   Yağmur bu cevaba sesini çıkartmayarak odaya geçip hazırlanmaya başlar…Çağrı her şeyi boş vermiş bir tavırla odadan yağmura seslenir.

 ”Ve en çokta ”sarılmaya” ihtiyacımız olduğu gecelerde yalnız kalmadık mı?”…

Formun Üstü

The post Mutluydum Beni Neden Uyandırdınız? appeared first on Sanat Duvarı.

• Hadi ben acı çekiyorum ama sen neden bu kadar acı çekiyorsun?
• Sadece sen sevmiyorsun onu! Ben de seviyorum, ziyadesiyle. Neden bu kadar acı çektiğimi inan ki bilmiyorum. Korkuyorum… Korkuyorum! Çünkü bilmiyorum ne yapılır ona benzemeyen bir kadının silüeti benim atışlarımı hızlandırırsa bir gece…

Saçma diyorsun içinden şu anda, anlıyorum. Saçma gelse bile şunu bil ki ben buyum! Biraz deli, biraz âşık. Peki, sen hiç korkmuyor musun bu kadar çok sevilmekten? Gün gelir de benim kokumu mezara gömecek kadar seven bir erkek çıkar diye? Sanırım korkmuyorsun. Peki, hiç düşünmüyor musun benim seni başrol oynattığım bu filmde başkasının seni figüran olarak bile oynatmayacağını? Sanırım düşünmüyorsun. Peki, o zaman şunu sorayım sana: Sen hiç hayallerinden kırıldın mı böyle büsbütün? Ben kırıldım hatta paramparça oldum. Sen ne yaptın o sırada? Yine gelmedin değil mi? Bilirsin, aşkı özgürlük olarak tanımlamıştım sana bir keresinde. Bu sebeptendir ki içimde senin özgürlüğüne doğru uçmayı hazır bekleyen güvercinlerim var benim… Ama biliyorum ki sana doğru uçsalar, sen onları da kıracaksın. Oysa ben bu hayatta en çok seni sevmiştim. Elini vermiştin bana sevgime karşılık hatırlar mısın? Elini verdin ama misliyle geri aldın hem de kat kat kopara kopara… Bu kadar melankoli yeter. Bak akşam oldu yine. Ben yine sana yazarken unutmuşum beni ısıtan tek şeyi, güneşi. O halde bu gece sen beni hatırla. Hiç sevmediğin ve hiç özlemediğin halde hatırla beni. En azından bunu yapabilirsin benim için çünkü bana borçlusun. Senden bir sevgi alacağım var, unutma! Şimdi ben bu cümlelerle vedalaşıyorum seninle ama sen suçüstü yap unutturma kendini…

The post Melankolik Yorgan appeared first on Sanat Duvarı.

Çeşitli işlere girip çıkmıştı. Hiçbir işinde tutunamamıştı.  Ama yılmamıştı.

“Ölene kadar devam.” Dedi.

Ölmeyi çok istiyordu aslında.

Ölüm onun için yeniden doğuş gibiydi.

Yanağında bir leke vardı.  Gözleri çekik, burnu kalkık, kulakları kepçeydi.

Bir masaldı onun isteği.

Dünyaya “Ben küçük prensim aslında. “ mesajı vermek istedi. Yapamadı.

Yapamazdı.

Çünkü değildi.

Tutunamayanlar’ı ilk okumaya başladığında kendisiyle yüzleşiyordu aslında.

Turgut Özben kendisiydi.

Özbenliğinden kusmuştu zihnindeki soruları.

Çepeçevre saran duygusuz, tatminkar nefretleri.

Bir buluttu dünya aslında.

“Biz onun molekülleriyiz.”

Her bir molekül bozulduğunda birbirinden etkilenirdi.

O da, öyleydi.

Bozuk paranın değerini kaybettiği o anlamsız duygulara sürüklendiği anda yaşantısını çözecekti.

Bozuk para, bozuktu.

Para kavramı bozuktu ona göre.

“Bir kağıt parçasından ne bekler ki insan!”

Soluksuz gezen anılarla oynaşan dalgaların tutkulu duygu mahremiyetinden korkakçasına savuşturdu her şeyi.

Sayıkladı her cümleyi.

“Bozuk para.”

Paraya tapanların casusluğundan bıkmışçasına fırlattı attı telefonunu.

Telefon kırıldı.

Paraya ölesiye bağlananların sapkın tavırlarından değildi onunkisi.

Depresif miydi?

Değildi.

Hasta mıydı?

Değildi.

Ateşi var mıydı?

“Bu soruya çakmak ister misin diye cevap vereyim.”

Ateşi vardı.

Hem de çok.

Sokak köpeklerinin havlama sesi duyuldu dışarıdan.

“Hav hav.”

“Efendim?”

“Hav hav.”

Anladın mı?

Bir kahve içmek için odadan çıktı.

2’si 1 arada olan kahveden bir adet aldı.

Su ısıtıcıyı açtı.

Suyu kaynatıp kahvenin üzerine dökerek bir güzel karıştırdı.

Kahveyi çok severdi.

“Kahvesiz olur mu?”

Duydunuz zilin sesini.

Evet, kahveye bayılırdı.

Günde 2-3 bardak muhakkak içerdi.

Kahvesini yudumlarken kitabını eline aldı.

Okumaya başladı.

Malcolm X’in bir sözüne denk geldi:

“Bugünün hızlı dünyasında tefekküre ya da derin düşünceye yer yok. Bir mahkumun iyiye kullanabileceği bol vakti oluyor. Bir insanın düşünmeye ihtiyacı varsa, gidebileceği en iyi yer, bana sorulursa, üniversitelerden sonra, hapishanedir. İnsan, teşvik edilirse hapishanede hayatını değiştirebilir.”

Çok doğru değil mi?

Biz, hepimiz düşünce mahkumuyuz aslında.

Düşünmemekten bu hale geliyoruz.

Dışarıdan bir müzik sesi geldi.

“Dikkatin mi dağıldı?”

Hayır, sen devam et.

Elinden kitabı usulca bıraktı.

Kahvesinden son yudumu aldı.

Radyoyu açmak istedi.

Yöneldi.

Ama vazgeçti.

Her gün yürümeyi adet haline getirmişti.

Koşu bandına yöneldi.

Yarım saat yürüdü.

Sonra eline tekrar kitabı aldı.

“Filoloji, gerçekten esaslı bir ilim, nerede karşısına çıkarsa çıksın bir kelimenin nasıl tanınacağından söz ediyor.”

Ne güzel söylemiş Malcolm X.

“Dilcisin ya, ondan sana güzel geliyordur.”

Aynen öyle.

“Dil olmasa n’apardın?”

Ne mi yapardım?

Kendime başka bir uğraş bulurdum.

Ancak dilden de vazgeçemem.

Dil, benim bir tutkum.

“Seni bu dil tutkunla baş başa bırakayım mı?

Hayır, henüz değil.

Sana çok ihtiyacım var şu anda.

“Pekala.”

Üzerine bir t-shirt giyip dışarı çıktı.

“Şöyle bir yürüyeyim.”

Bence de, bir iki insan görürsün. Yabaniliğin gider.

“Sen de çok kabasın.”

Sen de.

Hadi birbirimizi itham edelim.

“Sen.”

Sen.

Sen dili böyle kullanılınca garip oluyor.

“Haklısın, ne o çocuk gibi.”

Yürümeye başladı.

Adımları korkak ve gergindi.

Uzun zamandır dışarı çıkmıyordu.

Birkaç adım attı.

“Yapamayacağım.” dedi ve içeri girdi.

“Aradığım her şey aslında evde.”

Çıkamıyorsun değil mi?

“Evet.”

Biz de nedenini araştırıyoruz zaten.

“Farkındayım.”

Eve girdi.

Eşyaları talan etti.

Günlüğünü arıyordu.

Ancak bulamadı.

Tüm çekmeceleri karıştırdı.

Her yere baktı.

Günlü ortada yoktu.

Sokakta bir çöp arabası geçti.

Aklına bir akıl hastasının yazdığı “Kör olası çöpçüler aşkımı süpürmüşler” şarkısı geldi.

Akıl hastası tabi yerinde miydi acaba?

İnsanı böyle etkileyen şaheserleri yazanlara deli denir miydi?

Biz hepimiz bir delinin paltosundan çıktık.

O deli de Petro değildi.

Bir masal yazmak istedi önce.

Sonra sildi.

Bir kahve daha mı isterdi acaba?

“Hayır, zaten iki tane içtim. Bir tane daha içersem uyuyamam.”

Her şey iki dudağının arasında gizliydi.

Düşünceler gemisi kıyıya vardı. İnecek var.

“Ne oldu ki şimdi?”

Düşünceli gördüm seni.

“Teşekkür ederim.”

Bir aydına söylenilecek söz “Düşünceli gördüm seni.”dir.

Neden mi?

Onlar fikir işçileridir.

Yazmak da benim tutkum.

“Hemen de kendine pay çıkardın.”

Olsun o kadar. Senin hayatını yazıyorum şurada.

Günlüğünü aramıştı.

Ancak bulamamıştı.

Şimdi de aklına ne mi geldi?

Tabi ki, Türkçe Sözlük.

Lugata pehlivanlık sökmez.

“Bakıyorum hocalarından sözler çalıyorsun.”

Evet, olsun o kadar.

“Aynı sözler hep.”

N’apalım bizim de lugatımz böyle.

“Şimdi de kahve ağzıyla konuşmaya başladın.

Hükümet kurar, yıkarız.

Türk değil miyiz?

İki Türk bir araya gelse devlet kurar.

“Haklısın.”

Sözlükten birkaç kelimeye baktı.

Açımsama kelimesi dikkatini çekti.

Anlamı şerh yani açıklamak.

Sözcüğü beğendi ve kelime dağarcığına kattı.

Yukarıdan bir uçak geçti.

Onun sesiyle irkildi.

Havaalanına yakın bir yerde oturuyordu.

İşlek bir cadde gibiydi evi.

Gürültüler, araba sesleri, kornalar, geçen uçaklar…

Onlar arasında bir de ben.

“Evet, sen.”

Bliyorum, benden rahatsız oluyorsun ama ne yapalım?

Meslek icabı.

“Haklısın, ancak ne zaman emekli olacağını merak ediyorum.”

Emekli olmayacağım, yazmaya devam.

“Aferin öyleyse sana.”

Mutfağa girdi.

Buzdolabını açtı.

Bir iki lokma ağzına attı.

Sonra odaya döndü.

Gazeteyi eline aldı.

Okumadan başka bir yere koydu.

Oydu.

Aradığı her şey evindeydi.

Yalnızlık, dert, sıkıntı mı dersin, iş mi dersin.

Her şey aslından evindeydi.

Belalı bir aşık liseye dadanır ya. Bizimkisi o hesap.

“Kahve ağzına döndün yine.”

Olsun be güzelim.

Olsun.

Don Kişot’un yerinde olmayı çok isterdi.

Hayallere dalıp yel değirmenlerine saldırmayı.

Çok okuyup kendinden geçmeyi.

Okuyup okuyup hikayeler uydurmayı.

Ancak yazamazdı.

Eline kalemi aldı.

Yazmaya koyuldu.

Ancak yazamadı.

Yazsa rahatlayacaktı.

Yazsa her şey daha açımsanabilir olacaktı.

Yazmak önceleri onun için bir tutkuydu, benim gibi.

Ancak sonraları bıraktı azmayı.

Nefret etti ondan.

Kendini okumaya verdi.

Varoluşçuluk’tan kim varsa hepsini okuyup bitirmişti.

Artık uzman sayılabilirdi.

Açımsamayı düşündüğü ne varsa dökebilecekti.

Ancak yapamadı.

Yazamadı.

Yazdıkları onun kaybolacaktı.

Onu yok edecek, halkın diline pelesenk olmuş gibi duygusuz öksürüklere kurban giden koyunlar gibi uluyan köpeklere sığınan sığıntı psikolojisine girmiş bir hayvan gibi hissetti kendini.

Yazdıklarını unutmayı denedi bu sefer.

Yapamadı.

Her tarafı ağrıyordu.

Uyuyabilse uyuyacaktı.

Ancak yazmak istiyordu.

Anlatmak.

Tüm duygularını kağıda dökmek istiyordu.

Yapamadı.

Her şey silikti.

Duygular, eşyalar…

Uykusuzdu tıpkı Seatle’daki Uykusuz filmindeki gibi.

İzlemediysen tavsiye ederim.

“Sağolasın. Ama uygun bir halde değilim.

Uyumak istiyorum sadece uyumak.”

Haklısın. Seni çok yordum bu aralar.

“Haklı mıyım?

Ölüyorum yorgunluktan.”

Uyu öyleyse serbest bıraktım seni.

İyi geceler sana dostum.

“Sana da.”

Şeker gibi rüyalar.

The post Portre 1. Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

İmam efendi kalabalığa yönelerek el işaretiyle biraz daha sessiz ve sakin olmalarını istedi. Ağanın evinin önü miting alanı gibi olmuştu. İmam efendi sonunda kapıyı tıklattı, ses gelmeyince bir daha, sonra bir daha. Biraz sonra ağanın hanımı kapıyı açtı, aralıktan önce imama, sonra da imamın arkasında duran köy ahalisine baktı. Ağanın hanımı imam efendi için kapıyı araladı, hemen ardından da kapattı.

İmam efendi sessizce ağanın durumunu sordu. Değişen bir şey yoktu. Üç gündür odadan çıkmamış, ne bir ses ne bir haber vermişti. Kapının önüne koyduğu yemeği bir ara alıyor, sonra da el sürülmemiş şekilde yine kapının önüne koyuyordu. Ağanın durumu durum değildi. Herkes gibi ağanın hanımı da, çocukları da çok tedirgindi, ağa adına da, kendi adlarına da, köy adına da derin bir endişe içindeydiler.

İmam efendi ağanın bu durumunun ne zaman başladığını sordu. Hanımı sessizce anlattı. Şehre gidip geldikten sonra tek kelime etmeden odasına kapanmıştı. Beşinci sınıfa giden kızından bir kalem, bir de kâğıt istediğini de eklemeyi unutmadı ağa hanımı. Bu durum biraz garipti. Ağanın kâğıtla kalemle ne işi olurdu. Doğru dürüst okuma yazması bile yoktu. Hani köyün muhtarıydı ama o gücü elinde bulundurmasından kaynaklıydı, yaptığı hizmetlerden değil. İmam da biliyordu ki, köyde egemen güç kimse ağa da oydu, paşa da oydu, muhtar zaten oydu.

Köyün ağası olan Hasan efendinin babası da ağaydı, dedesi de, onun dedesi de. Padişahlık gibi babadan oğula geçen bir şeydi bu ağalık denen şey. Hani köyün tamamına yakını o ailenin olunca ağalık da kaçınılmaz, paşalık da kaçınılmaz, muhtarlık zaten kaçınılmaz.

Köyde iki sınıf insan vardı; ağa ve diğerleri…

Sadece “ağa” kısmına aile efradı da girerdi. Hısım akraba girmezdi, çünkü zaten köyün hepsi bir birine uzak-yakın akrabaydı.

Ağa aynı zamanda muhtar olunca zaman zaman şehre giderdi. Kaymakamlıkta, bazen valilikte, bazen belediyede, bazen jandarmada toplantı olurdu. Ağa da köyü temsilen orada bulunur, her bir şeye kendisi karar verirdi. Zaten kendisi demek, köy demekti, köyde yaşayanlar demekti, iti demekti, koyunu demekti, ineği demekti, bağları demekti, bahçeleri demekti. Yani ağa demek, köyün altı demekti, üstü demekti, her bir şeyi demekti.

Ama ağaya bir haller oldu. Üç gündür odasından çıkmadı. Çıktığı bir tuvalet, bir de kapının önüne konan yemeği almak için kolunu uzatmasıydı. Hepsi buydu ve tek kelime ettiği yoktu. Sadece odaya girerken kâhyasına çeşitli talimatlar vermiş, o da hemen bu emri uygulamaya koyulmuştu. Cuma günü namazdan sonra şehirden önemli misafirler gelecek, kazanlar kaynayacak, yemekler yapılacaktı. Bunu dediğinde günlerden pazartesiydi. Şehirden yeni dönmüş, akşamın karanlığı köyün yabanına düşmüştü. Salı, Çarşamba, Perşembe derken Cuma günü geldi çattı. Kâhyanın hazırlıkları tamamdı ama ortada muhtar yoktu, yani ağa yoktu, yani paşa yoktu, yani gücü elinde bulunduran adam yoktu.

Evdeki endişeli bekleyiş Cuma namazına kadar sürdü. Nihayet namazdan hemen önce ağa kapıda göründü ama tek kelime etmedi. Abdestini alıp, camiye yöneldi. Köy ahalisi camide ağayı kanlı canlı görünce derin bir nefes aldılar; güç yerindeydi ve gücü elinde bulunduran hem canlıydı hem de kanlı, üstelik aklı da yerindeydi ki, camiye kadar gelebilmişti.

Kâhya ağanın emrini imam efendiye de ulaştırmış, imam hutbeden hemen sonra köy ahalisine duyuru yapmıştı. Namazdan sonra şehirden önemli misafirler gelecek, köyün çeşmesini hizmete açacaklardı. Bu nedenle köylü orada olmalıydı, yemekler de orada yenilecekti. Ama önce misafirler yiyecekti, bu çok önemliydi. Önemli misafirlerin içinde vali beyin olma ihtimali de kuvvetle muhtemeldi ki, ona göre kendilerine çeki düzen verilsin.

Köye hayat veren Taşkesen’in çeşmesi bugün açılacaktı, köye, köylüye, köyün hayvanlarına, itine, koyununa, kuzusuna, ineğine hizmet verecekti. Gerçi çeşme uzun zamandır köylüye zaten hizmet veriyordu ama şehirde itibarı azalan Cemil vekilin yeni hizmete açılacak bir şey bulması gerekiyordu ki, vali bey imdadına yetişti. Taşkesen köyünün çeşmesi üç yıl önce yapılmıştı ama halen “resmi açılış” yapılmamıştı. Hayatında uğramadığı, oy dahi istemediği Taşkesen köyünün siyasi itibarını iade edeceğini rüyasında bile görmesi mümkün olmayan Cemil vekil, kaderin garip cilvesine sadece gülümsedi. Böylece Taşkesenliler de ilk kez Cemil vekili göreceklerdi. Nam-ı dillere destandı ama kendisini gören bir Taşkesenli olmamıştı.

Namazdan sonra köylü, köyün hemen girişinde beklemeye başladı. Birazdan misafirler gelirdi. Beklediler, beklediler, beklediler ama ne gelen vardı ne de giden. Taşkesenlilerde sabırdan çok ne vardı. Köyde zaman boldu, sabır da zamanla bir arada koşup duruyordu. Köyün delisinin sesi duyuldu, “Şehirde Cuma namazı geç kılınır”, köylü bu söze güldü tabi, niye Taşkesen ülkenin bir ucunda, şehir dediğin de diğer ucunda mıydı?

Evet dedi deli, Köyle şehir arasındaki kilometre mesafesine bakarsanız yanılırsınız. Köyümüz şehre yakın ama gönüllere çok uzak. İsterseniz bunu gelen heyetin yüreğine sorun.

Deliden aklı başında bir laf çıkmıştı ama Taşkesenliler bunun üzerine kafa yoracak durumda değildi ki, ufukta toz bulutu gözüktü. Henüz Cemil vekil köyü görmediğinden, köyün yolunu asfalt yapmak da kimsenin aklına gelmemiş, tozu dumana katan konvoy köye girmişti. Pata küte diye bütün araçların kapısı açıldı, selam duranlar, yol açanlar, yol verenler, köylüyü itenler, Cemil vekil ve vali beyi sağ salim tören alanına kavuşturdu. Gerçi bu arada birkaç köylü ezilme tehlikesi geçirdi ama bunun lafı dahi edilmezdi.

Konvoyda vali, Cemil vekil ve bürokratların dışında iki de gazeteci vardı. Gerçi hiçbir gazetede imzaları çıkmazdı, ama bütün gazetelerde haberleri manşetten verilirdi. Bunlar valinin ve Cemil vekilin basınıydı. Bunların görevi, onlara olan sevgi selini resimlemek ve bunu gazetelere servis etmekti. Bunun için canlarını hiçe sayıyor, alttan çekiyor, üstten çekiyor, yandan çekiyorlardı. Çekilir gibi değilse de çekiyorlardı. Bazen de kurguyla güzel kareler yakalıyorlardı. Valinin ve Cemil vekilin basını, bu gece servis edecekleri metnin yarın gazetelerde manşetten veriliş şeklini bile biliyorlardı; Vali ve Cemil vekile Taşkesen’den sevgi seli.

Sonra bu manşetler makasla bir güzel kesilecek, dosyalanacak ve başkentte yeni koltukların döşenmesine katkı sağlayacaktı. Çünkü bu sel, aynı zamanda Cemil vekilin itibarı, valinin de koltuğunun sağlama alınmasıydı. Cemil vekille birlikte Taşkesen’e gelen bütün bürokratların da koltuğunun yere sağlam vidayla vidalanmasıydı. Bu tablo ve bu tablonun gazetelere yansıması, kimleri kurtarıyordu, kimleri. Bunu bir tek Taşkesenliler bilmiyordu…

Onlar bilmese de, çeşmenin başında kurulan sofraya yemekler dizilmiş, platform haline getirilen yerde ise ses düzeni alınmıştı. Ses düzenini imam efendi camiden getirmiş, platformu da tezeklerle oluşturan kadınlar, üstüne kilimler sererek tezekleri kamufle etmişti.

Köyün ve köylünün her bir şeyi olan muhtar mikrofonun başına geçti. Cebinden bir kâğıt çıkararak dikkatli bir şekilde açtı. Bu kâğıt, odasına kapanmadan önce beşinci sınıfa giden kızından aldığı kâğıttı. Demek ki üç gündür inzivaya çekilmesinin sebebi bu konuşmayı hazırlamak içindi. Hanımı rahatladı, derin bir nefes aldı. Ağasının aklı yerindeydi, ona bir haller olmamış, önemli konuklara, önemli bir konuşma hazırlamak için uğraşıp durmuştu. İşini iyi yapardı ağa, sahip olduğu topraklardan da belliydi bu. Babasından aldığı topraklara yenisini eklemiş, Cemil vekili memnun ettiği takdirde daha yenilerini ekleme şansını elde edecekti.

 Önce imam efendi cihazı kontrol etti, bir.. iki.. üç.. ses… ses… ssss…sss… deneme… deneme ve sonunda cihazı sağlam olarak sesin sahibine, gücün sahibine, köyün sahibine, ağaya, muhtara ve Taşkesen’in medar-ı iftiharına teslim etti. Mikrofonu alan ağa, önce konukları gözüyle yokladı, sonra köylüye dönüyordu ki vazgeçti…

Cebinden çıkardığı konuşma metnini okumaya başlamadan önce boğazını temizledi, sonra da sırayla bütün konuklara hitap etti;

Sayın valim, sayın Cemil vekilim, sayın kaymakamım, sayın il belediye başkanım, sayın ilçe belediye başkanım, sayın jandarma komutanım, sayın genel sekreterim, sayın tarım müdürüm, sayın orman müdürüm, sayın nehir müdürüm, sayın çay müdürüm, sayın su müdürüm, sayın tapu müdürüm, sayın gençlik müdürüm, sayın spor müdürüm, sayın mal müdürüm (ağa mal müdürünü hiç sevmezdi, o nedenle mal kısmının üstüne iyice bastırdı, zaten kalemle yazarken de bastırmıştı, oh ne iyi etmişti), sayın ziraat odası başkanım…

Bu sayın ve bu sayım tam 15 dakika sürdü ve ardından da son cümlesi geldi; hepiniz Taşkesen köyümüze hoş geldiniz.

Büyük bir alkış koptu, hem de kızılca kıyamet bir alkış. Islık çalanlar, nara atanlar, bravo diyenler…

Koltukları sağlamlaşan sayın vali ve sayın Cemil vekil de çılgınca alkışlıyor, onları gören diğer konuklar da alkış yarışına katılıyordu. Cemil vekilin görmesini isteyenler de daha çok alkışla onun siyasi itibarının iadesine destek veriyordu.

Köyün öğretmeni “yav muhtar üç gün boyunca odaya kapanıp bu konuşmayı mı hazırladın, bana deseydin 5 dakikada güzel bir konuşma hazırlardım” demeye hazırlanıyordu ki kızılca kıyamet alkış tufanını görünce vazgeçti.

Çünkü ağa, konukların nabzını öğretmenden daha iyi bilecek düzeydeydi. Öğretmen daha bu yıl köye gelmişti, ağanın bütün nesli, kanı, canı bu köy ve bu şehre aitti. O kimin neyi duymak istediğini çok iyi bilirdi hem de çok iyi…

The post Kim Neyi Duymak İsterse… appeared first on Sanat Duvarı.

The post Ateş Böceğinin İlkyazı appeared first on Sanat Duvarı.

Pazar sabahı sessizliği vardı Üsküdar’da ve çıtır bir simit aldı pastaneci Hayri’den.

-Firuze hanım çayımız da hazır, oturmaz mısınız?

Yılların değiştiremediği mizacındaki tebessüm, dudaklarının kenarında yine belirginleşti.

-Teşekkürler Hayri usta, biraz işlerim var.

Balıkçılar çarşısının yanından geçerken eski bir şeyler gelecek oldu aklına, üzerinde durmadı devam etti. Sonra postane, sonra Mevlevihane, sonra Genç Kebap, sonra iskele, sonra martılar, anılar, anılar… Eskimeyen bir şeylerin başkentiydi Üsküdar…

Yirmi yaşına günler kala gelmişti bu şehre, üniversite okumak için. Sonra da gidemedi. Sözde çocukluk hayaliydi gazeteci olacaktı, okulunu da okudu ama gelgelelim dördüncü sınıftayken tanıştığı bir yazar bütün hesaplarını değiştirdi Firuze’nin. Önce o yazarın internet sitesi sorumlusu oldu, sonra birkaç kitabının redaksiyon çalışmalarını yaptı, sonra bilinen bir yayınevinin editörü oluverdi. Kendisine sorsanız; ‘İyi ki de böyle oluverdi’ der sanırım, onca derde düşmüş olmasına rağmen. Çünkü Firuze, yaşanmış bir şeylerin sonrasında dile getirilen pişmanlığın, geçmişteki her ana ihanet olduğunu düşünen biriydi. Hatta kırmızı kaplı ajandasının ilk sayfa cümlesidir: Hüzünlü vakitlerde satmazsan geçmişini, dünya gelse ayağına kaybetmezsin kendini…

 Kaybetmedi de kendisini hiçbir zaman… Hem editörlük macerası sayesinde tanımıştı, yüreğine gül bahçeleri eken adamı.

Kız Kulesini hafif tepeden ama tam cepheden gören masasına oturdu kafenin… Pazar sabahları normalde kahvaltıcılar doldururdu bu mekânı ama henüz çok erken demek ki diye düşündü ve saatine bakmak ancak o zaman aklına geldi. Yaşlı bir çift dışında kimseler yoktu. Çayla beraber simidini yerken, garsonu çağırdı.

-Afedersin Ahmet, bir şey rica edebilir miyim?

-Buyurun Firuze hanım

-Ya henüz gençlik gelmemişken, burası dolmamışken şu pikaba bir plak koysan ne güzel olur.

-Ne istersiniz?

-Benim bıraktığım bir plak var, Belkıs Özener… Ne zamandır dinlemiyorum, sana zahmet Ahmetçiğim

…

Belki bana çok uzaktasın,

Belki de çok yakınsın

Şimdi dargınız seninle,

İnan sen herkesten başkasın

Kulakların çınlasın…

Şarkılar bir yandan derin bir ütopyayı mekâna getirdi, bir yandan gerçekleri yüzüne bin kez daha vurdu, bir yandan da zaten bozuk olan havasına nem kattı… Dışarıda çiseleyen yağmura, usul usul gözyaşları eşlik etti Firuze’nin…

Önünde yarım simit, soğumuş yarım çay… Gözlerini bir an bile ayırmadı Kız Kulesinden. Bir şarkı ışın hızıyla onu yıllar öncesine götürdü. Aklına gelen bütün hatıralar, film şeridi gibi bir çift gözün yaşam, aşk, sevgi, insanlık kokan bakışlarını geçirdi gözlerinin önünden. Dört kitabına editörlük yaparken, önce mısralarına, hikayelerindeki hayal gücüne, hümanist yaklaşımlarına, sosyal düşüncelerine, dünya daha iyi bir yer olsun diye verdiği gayrete ve sonra nihayet büsbütün kendisine aşık olduğu Cevahir… İki çocuğunun yakışıklı babası, yaşanmış son bin yılda herhangi bir zamana yakıştırılabilecek, geçmişi ve geleceği ama en önemlisi anı yaşamada, yaşatmada usta, bu eski zaman şarkılarını ona sevdiren, her zaman sevginin de, yemeğin de, plakların da doğal olması, hisse dokunması gerektiğini söyleyen ince yürekli adam Cevahir… Kızına anne sevgisini, oğluna bütün kadınlara iyi davranması gerektiğini vurgulayan… Bir gün, bir an olsun öfkesine yenik düşüp bencilce kırıp dökmeyen, yazdığı onca harika hikâyenin hayatın içinde var olduğunu, aslında kendisinin tekerleği icat etmediğini söyleyip duran, maharetli bir tevazu hazinesi…

Firuze mekânın dolup taştığını, gençlerin neşeyle birbirlerine bir şeyler anlatarak kahvaltı ettiklerini, plakların yerini zamane şarkılarının aldığını ancak garson Ahmet’in çayını tazelerken sormasıyla fark etti.

-Firuze hanım, çok özür dilerim ama sizi böyle üzgün gördüğüm için…

Firuze, Ahmet sözünü tamamlamadan araya girdi ve eline menü broşürünü alarak;

-Ahmetçiğim, bana şundan getirir misin bir dilim…

Hani bir filme kendimizi kaptırırız ve o anlarda kimseden ses çıkmasın, o büyü bozulmasın isteriz ya, işte o durumdaydı Firuze…

…

Birkaç dakika sonra, masasına gelen çikolatalı dilim pastanın üzerine yaktığı mumun kendi kendine eriyip bitesini izledi Firuze… Gözleri Kız Kulesinde, camdan süzülen yağmur damlalarına dokunmak istercesine parmaklarını camda gezdirdi. Ahmet hemen masanın yanında onu izliyordu. Firuze pastadan küçük bir parça alıp yedi ve gözyaşları yeniden usul usul akmaya başladı. Sonra kafasını sağa çevirdi ve peçeteyle gözyaşlarını silerken;

-Neyse ki bu sabah makyaj yapmamıştım Ahmetçiğim, yoksa şu an böyle bana bakamazdın korkundan

Ahmet gülse mi, gülmese mi bilemedi ama dudağının kenarında bir tebessüm belirdi. Firuze pastayı tam ortadan böldü ve Ahmet’e ikram etti.

-Beni ben yapan duyguları kalbime nakış nakış işleyen bakışların sahibi, eşimin doğum günü bugün… Bu kutlamaya lütfen eşlik et Ahmetçiğim…

Ahmet küçük bir tabağa pastayı aldı ve ayakta yedi. Sormak istedi ‘Eşiniz nerede, neden ağlıyorsunuz, neden tek başınıza kutluyorsunuz’ diye ama fark etti ki bir kadın bu kalabalığa, seslere rağmen etrafında dönen dünyayı duymadıysa yüreği uzaklarda bir yerdedir…

Vefatının ardından ikinci kez, yine tek başına kutlamıştı Cevahir’in doğum gününü… Ve sonra yürüdü sahilde, yüreğinde bir yerlerde sürekli taşıdığı hatıralarla, sadakat yemini ettiği sonsuz sevgisiyle, gök gürledikçe bulutlara eşlik eden gözyaşlarıyla beraber…

Elleri kırmızı paltosunun cebinde… Yürüdü Firuze, hecelerin üstadına özlemle…

…

Gençti bir zamanlar

Uçarıydı, biraz bencil, duygulara pek uzak

Aşka meşke de hiç inanmazdı.

Bir gün, gözlerine kusursuzluk suretinde heceler

Yüreğine ‘Bildiğin her şey yanlış’ diye haykıran bir sevgi yanaştı

O günden sonra

Çark etti kadın…

Sarıldı bu büyük sevgiye

Canla, başla, aşkla sarıldı

İstanbul cennet mekân,

Her soluk yeni bir heyecan…

Sonsuzluğa en güzelinden bir imza

Aşk meyvesi iki evlat

Kitap kokulu sabahlar, geceler ve gündüzler

Hayat kokulu bakışmalar…

Aşk var olmakla birlikte,

Varoluşun en kuvvetli ispatıymış işte

Fark etti kadın…

…

Sevgisine her koşulda sahip çıkan, yüreğini dünyaya açmış, bütün çocukları evladı bilen, dilinde ve hissinde şükürle yaşayıp, bakışları ile bütün güzellikleri, âlemi selamlayan bütün kadınlarımıza…

Dünya Kadınlar Gününüz Kutlu Olsun…

The post Sonsuzluğa Bir İmza appeared first on Sanat Duvarı.

‘’Sen uzaklarda değil

Damarımda kanımsın

Ben sensiz yaşayamam

Hayatımsın canımsın…’’

Bu şarkıyı ne zaman dinlesem, hem çocukluk yıllarım, eski arkadaşlarım, hem de eski Türk filmleri gelir hep gözlerimin önüne. Masumiyet, saf sevgi ve içtenlik… Yine öyle oldu. Ben kendi tarihime dalıp gitmişken, arabanın sağ camına bir yüzün yaklaştığını fark ettim. Camı açtım ve sırılsıklam, siyah saçları hafiften yüzüne düşmüş, muhtemelen benden beş on yaş küçük esmer bir genç bir şey soracak gibiydi…

-Abim iyi akşamlar, ne tarafa gideceksin?

-Bir yakınımı bekliyorum, evim hemen şu caddeden beş dakika kadar aşağıda. Hayırdır kardeşim?

-Abi işten dönüyorum da, sanırım son otobüsü kaçırdım, yarım saattir bekliyorum.

-Bak ben yarım saate kadar buradayım, gel arabada otur. Otobüsün gelirse biner gidersin, gelmezse bir çaresine bakarız.

-Eyvallah abi, eksik olma

…

Ortaokul terk, gurbetçi bir genç… Florya’da bir restoranda garsonmuş Seyfullah… Ana baba Van’da, sekiz kardeşi memleketin farklı yerlerinde, sadece bir ağabeyi İstanbul’da yaşamaktaymış. Beş altı sene hayvan bakıcılığı yapmışlar. Sonra geçinemeyince, ailenin bütün evlatları kendi yollarını çizmişler gurbet ellerde… Büyük şehirlerde, büyük umutlarla… Hadımköy’de bir arkadaşıyla kalıyormuş.

-Eee Seyfullah, anlat bakalım, nasıl gidiyor İstanbul hayatı?

Seyfullah’ın bir gözü sağdaki aynada, otobüsün gelip gelmediğini kontrol ederek cevapladı.

-Zor şehir abi, işimiz de yorucu ama çok şükür. Elin eline bakmaktan iyidir, geçiniyoruz bir şekilde.

Ellerini ovuşturuyor, arada saçlarını düzeltiyordu.

-Ne zamandır buradasın?

-Yaklaşık iki sene oldu abi.

-Nasıl, gezebildin mi şehr-i İstanbul’u?

-Abi benim iki haftada bir gün iznim var. O da iptal edilmez, mesai yazılmazsa… O günlerde de Eminönü’ne gidiyorum.

-Hayırdır ne yapıyorsun orada?

Önce bir gülümsedi, anlatımına vücut dilini de dahil etti…

-Abi orada çok vapur var ya, bi de kuşlar… Yan tarafta balıkçılar, köprüde balık tutanlar… Arkada cami, hemen üstte Galata… Oradaki o koşturmacayı izlemek hoşuma gidiyor. Kuşlara simit atıyorum, köprüde balık tutanlarla sohbet ediyorum. Bazen vapura binip karşıya geçiyorum, aynı vapurla geri dönüyorum. Abi orası tam İstanbul!

-Evet Seyfullah, orası dediğin gibi tam İstanbul… İstanbul dünyanın kalbi ise, Eminönü’de İstanbul’un kalbi, haklısın…

Çok yoruluyormuş çalışırken, Kolay mı on iki saat garsonluk yapmak, zaten iki saati de yol da geçiyormuş. Ama olsunmuş, aileye o da katkı sunuyormuş. Babaları hamalmış, çok emek vermiş, belini sakatlayınca işi bırakmış. Şimdi babanın, ananın hakkını verme zamanıymış…

-Çok şükür be abi… Bizim memlekette çalışmayan erkeğe başka türlü bakarlar, yani afedersin kimse adam yerine koymaz, kız da vermez. Çok korktum İstanbul’a gelirken, çok da zor alıştım ama şimdi git deseler gitmem abi

-Gitme be Seyfullah, senin gibi güzel adamlar lazım bu şehre… Ama bak bir tavsiye; artık iki sene olmuş iş yerinde… Demek ki seni kabullenmiş, benimsemişler. Bir gün otur şefinin karşısına, güzelce anlat. Biraz daha az çalışırsan, haftada bir gün iznin olursa daha mutlu olacağını, daha candan çalışacağını söyle. İşini sevdiğini, İstanbul’da kalıcı olmak istediğini de ilave et.

-Ah abi ah… Ne güzel dedin. Keşke öyle bir şey olsa, Eminönü’nü çok özlüyorum on beş günde bir gidince hatta bazen gidemiyorum da… Ama abi ben öyle söylersem, kabul etseler bile paramı azaltırlar değil mi?

-Belki azaltmazlar, hem azaltsalar bile sen öyle güzel çalışırsın ki, yine arttırırlar.

-Abi…

Bir an, hem aynadan yolu kontrol etti, hem de heyecandan ne diyeceğini bilemedi…

-Abi ben helalimle çalışırsam hakkımı verirler değil mi… Patronum iyi adam, belki ona açılırım…

-Sen en üste gitme, önce senden sorumlu olan şefine git, o uygun yol bulur inşallah.

-Abi çok teşekkür ederim, fikir verdiğin için. İnan robot gibi yaşıyorum iki senedir. Hakkını helal et, ben seni sormadım. Sen neler yapıyorsun abi?

-Ben kendine fazla, hayata az koşturuyorum kardeşim… Dinliyorum hayatı, sonra bir şey demem gerekirse yazıyorum, anlayan anlıyor, anlamayan zaten bir daha gözüme bile bakmıyor.

-Abi be…  Kusuruma bakma, hiçbir şey anlamadım.

-Ne kusuru kardeşim, kolay mı kendini anlamaya çalışan bir adamı anlamak?

-Abi bazen benim de kafam karışıyor. Ne yapıyorum, ne için yaşıyorum, bazen kimim ben diye soruyorum… Allah’tan uykuya dalıyorum yorgunluktan. İnsan cevap aradıkça daha çok kafası karışıyor.

-Her şey zamanla oturuyor Seyfullah.  Hayat afacan, huysuz çocuk, zorlamaya gelmiyor. Huyuna, suyuna gideceksin, doğru yaşayacaksın, o vakit anlaşma şansın oluyor.

-Abi bir gün gelsene bizim restorana, sana güzel bir yemek ısmarlayayım. Valla çok mutlu olurum. Orada da yine sohbet ederiz.

-İnşallah bir gün gelirim ama bak ne diyeceğim, benim de ne zamandır Eminönü’ne gitmem gerekiyor. Senin izin gününde müsait olursam, birlikte gideriz belki, ne dersin?

-Allaaaah! Abi ne diyorsun, süper olur süper…

Onun Eminönü aşkından gerçekten çok etkilenmiş ve o manzarada o huzurlu halini görmek istemiştim…

Önce aynadan, sonra arkasını dönüp camdan dışarı baktı…

–Abi otobüs geliyor, önümüzdeki hafta Salı günü, bu durakta sabah 10’da burada olacağım. Çok teşekkürler hayırlı geceler…

Elimi sıkıp, öyle telaşlı ve hızlı konuştu ki, ben hiçbir şey diyemeden çıktı gitti…

…

Salı sabahı bir şekilde kendimi ayarladım ve sözleştiğimiz saatte o durağa gittim… Bekledim, çok bekledim… Saat 12 olduğunda artık gelmeyeceğini anladım… Ben onun için ‘Abi’, o benim için ‘Florya’da bir restoranda çalışan garson Seyfullah’… O kısa sohbette, ne işyerinin adını öğrenmiştim, ne telefonlarımızı birbirimize verebilmiştik, beklediği otobüs ansızın gelince…

Ofise geçip Florya’daki bütün restoranları tek tek aradım… Sanıyorum altı ya da yedincisinde bulabildim Seyfullah’ın çalıştığı restoranı…

-Abim, abim hakkını helal et! Çok özür dilerim senden abi…

Sanki telefonumu bekliyor gibi konuşmama, selam vermeme bile fırsat vermeden anlatıyordu Seyfullah…

-Abi anam odun keserken baltayı ayağına vurmuş, köy hastaneye uzak, çok kan kaybetmiş, yoğun bakımdaymış. Kalktım gittim memlekete…  Üç gün kaldım. Doktorlar ‘Daha iyi durumda’ deyince geldim…

Sesini biraz daha kısarak devam etti, neredeyse fısıldıyordu…

-Abi şimdi işler yoğun, bana izin vermezler haklı olarak. Sen bana telefonunu ver, ben ne zaman iznim olursa ararım seni. Vermek istersen tabi…

-Kardeşim veririm tabi de, çok geçmiş olsun, üzüldüm… Sağlık sorunları izinlerine etki etmemeli, öyle iş olmaz… Şefinle konuşabilir miyim? İstersen konuşayım ne dersin.

-Yok abi aman… Şimdi başka şeyler olur, seni tanımazlar etmezler… Zaten bütün parayı memlekette bıraktım, kovarlar falan…

-Tamam kardeşim, anlıyorum seni. Allah kolaylık versin. Yaz telefonumu ve ne zaman istersen ziyaretime beklerim.

-Ben de seni beklerim abi. Bizde söz can pahasına da olsa tutulur ama ben tutamadım sözümü… Hakkını helal et.

-Ne demek, helal olsun… Sağlık her şeyden önemli… Kendine dikkat et, annen için duacıyım, çok geçmiş olsun…

-Allah razı olsun abim, selametle…

…

Düş kursa,

Kursağından ekmek geçirmezler adamın

Niyetlense gülümsemeye,

Birazcık gerçek bir mutluluk arasa

Yüzüne çamur sıçratırlar…

Bu kadar zor mu ki anlamak,

O kadar fazla mı, bir yüreğe mutlu olmak?

Eskitiyoruz bazı şeyleri hızla

‘Bazı şeyler’ hayat demek oysa

Yani hayatını eksiltiyoruz bazı yüreklerin

Bazı şeyleri es geçerek…

Oysa ürkek bir ceylan, kime ne zararı var

Zarar ne kelime,

Böyle yüreklerin dünyaya

Herkesten çok kârı var…

Ah bir anlayabilsek

Ah bir fark edebilsek

Ah…!

Keşke!

The post Ah! Keşke… appeared first on Sanat Duvarı.

The post Raftaki Sarmaşık appeared first on Sanat Duvarı.

40 yaşlarında olan adamın bir elinde çanta, bir elinde pardösüsü vardı. Takım elbiseli, şık giyimli bir beydi. Ancak panik atağı varmışçasına telaşlıydı, yerinde duramıyor, bir sağ ayağını, bir sol ayağını oynatıyor, “uygun adım marş” desen şehrin öte yakasına gidecek gibi bir haldeydi.  

Dükkân sahibi ışığı yakıp tezgâhın arkasına, kız ise kasaya geçti. Adamın soluklanması için yer gösterdi. Kış günü olmasına rağmen adam sırılsıklam terlemişti, su isteyip istemediğini sordu, bir bardak sularını alacağını söyleyen adama suyu uzattı.

Adam suyu içerken oturmuştu, genç kız merakla sordu; “Amca hayırdır, bu ne telaş, evliliğim tehlikede dedin de, yanlış yere gelmedin mi?”

Adam bardağı masaya indirip, teşekkür etti. Yanlış yere gelmediğini söyledi. Evliliği tehlikedeymiş, “Bugün 14 Şubat, birkaç saat sonra bitecek. Yarın 15 Şubat olacak. Ben şimdi eve hediyesiz gidersem olur mu?” diye sordu genç kıza. Sonra devam etti; “Bütün aksilikler beni buluyor. Geçen eşimin doğum günüydü. Eşimin adı Hülya bu arada. İşyerinde çok yoğun çalışıyordum, bizim Nemrut patronun bütün nemrutluğu o gün üstündeydi. Sürekli iş verdi, sürekli rapor hazırlattı. Benim aklım da eşimin doğum gününde. Akşama pasta alacaktım ama daha hediye almamıştım. Hani şu köşede bir çiçekçi var ya..” Bunu derken dişini yumruğuyla beraber sıktı, başını salladı ve devam etti; “Ben de oraya çok yakın oturuyorum. Çiçekçiye telefon ettim, dükkândaki en güzel çiçeği eşime yollamasını söyledim…”

Adam eliyle, koluyla, hatta bütün vücuduyla birlikte konuşuyor, dükkân sahibi sabırsızlansa da, genç kızın dikkatle dinlemesine ses etmiyordu. Adam son cümlede güldü, elini havada salladı ve devam etti;

-Göndermiş de, hatta ‘üzerine ne not yazayım’ demişti, ben nota ne gerek var, ben söyleyeceğimi eşimin yüzüne zaten söylerim’ demiştim. Yani bu arada kendimi övmek gibi olmasın şiir bile okurum.

“Ne güzel” dedi genç kız, adam devam etti;

-Çiçekçi dediğin biraz kibar olur, romantik olur, az şair ruhlu olur, doğayı sever, insanı sever diye biliyordum ama bizimki tam bir kalas çıktı, odun ya odun. Öküzün önde gideni de, ardına bakmayanı.

-Ne oldu ki amca?

-Daha ne olsun, eşime göndere göndere kocaman bir kaktüs göndermiş. O doğum günü bize zehir oldu. Eve geldim eşim annesine gitmiş, yalvar yakar zor ikna ettim. Sadece bu olsa iyi…

-Daha başka ne var?

-Geçen evlilik yıldönümünde de aksilik yaşadım. Paraya kıyıp çok güzel bir abiye aldım. Hani şu markalılardan, sürekli televizyonda reklamı çıkıyor.

Kız bir marka söyledi, adam “hah işte o” dedi ve devam etti;

-Mağazaya gittim, modeli beğendim, tezgâhtar hanım kıza paketlemesi için verdim. Bedeni sordu, en önemli ayrıntıyı atladığımı o zaman fark ettim ve gayri ihtiyari ‘eşim de sizin gibi’ dedim. O da abiyeleri eliyle yoklayıp, birini aldı, kasaya götürdü. Neredeyse bir maaşım gitti. Ama evde bir ton fırça yedim. Ne bileyim tezgâhtar hanım kız 36 bedenmiş, bizim hanım 46 beden. ‘Sen bunu kime aldın’ diye köpürdü, yoksa bir sevgilim mi varmış, ona kilolu mu demek istiyormuşum, şişko demenin farklı bir yolunu mu bulmuşum da.. daha neler neler…

-Ama eşinizin bedenini bilmeniz lazım.

-Haklısın o kadar parayı çöpe attıktan sonra bilmem gerektiği anladım. Ama hep beden değil ki, geçen doğum gününde çok sevimli bir ayıcık sipariş etmiştim, gele gele kocaman somurtkan bir ayı geldi. Eşim ‘sen bana ne demek istiyorsun’ diye sabaha kadar kafamın etini yedi…

Dükkân sahibinin sabrı taşmak üzereydi, ama genç kızın adama yardımcı olma niyeti, dükkân sahibini dizginliyordu.

“Şimdi”, diye devam etti adam; “Bu defa bütün şansızlıkları bir yana bırakıyorum ve sizin bana yardımcı olmanızı umuyorum, eşime uygun bir tavsiye edin ki aramızdaki bu soğukluk bitsin. Ben onu çok seviyorum” dedi ama “seviyorum” kısmını telaşlı değil, öylesine değil, içten ve çok duygusal bir şekilde söylemişti, genç kızın gözleri doldu.

“Tamam amca” dedi, “nasıl bir hediye düşünüyorsunuz?” diye sordu genç kız. Adam cevap verdi; “Onu siz söyleyeceksiniz.”

Genç kız görmüş geçirmiş bir kız edasıyla konuşmaya başladı; “Amca hediyenin büyüğü küçüğü olmaz, pahalısı ucuzu da olmaz. Önemli olan düşünmek ve hediyeyi sunma şeklidir. Yani bir güleryüz, hediyenin içeriğini değil, senin samimiyetini ortaya koyar. O nedenle önemli olan hediye değildir.”

“Doğru diyorsun” dedi adam “ama ben de az odun değilim. Elimden bir şey gelmez. Sürekli iş düşünürüm. Geçen mutfakta eşime yardım edeyim dedim, maksat bir şeyler paylaşalım. En azından salata yaparım diye düşünüyordum ki, önce bıçak elime gelmedi. Beni yadırgadı, ‘sen de mi?’ der gibiydi. Sonra elime domatesi aldım, ‘beni öldürme’ diye bağırır gibi elimden kaydı gitti. Salatalık öyle, maydanoz öyle, biber öyle, soğan öyle. Sebzelerin bünyesine uygun değilim herhalde. Ya da eşimin gönlünü alacağım her şey beni kabullenemiyor.”

Adam şansızlığına küsmüş gibiydi, devam etti; “Aslında bu özel günlerdeki hediyeleşmeye karşıyım. Kapitalist sistemin bize dayatmasıdır. Maksat alışveriş çılgınlığı olsun”

“Belki öyle” dedi genç kız, “Ama herkes eşine hediye almışken, sizin eşiniz, ‘benim eşim beni çok sever, çok düşünür ama kapitalist sistemin dayatması olduğundan hediye almıyor’ mu diyecek?”

-Demeyecek…

Kız gülümsedi, adam devam etti;

-Eşimi mutlu edecek ne düşünürsem o elimde kalıyor. Hani romantik olayım diyorum, bir çuval inciri berbat ediyorum. Çünkü ruhumda yok. Ben bürokrat adamım, ciddi birisiyim, bana sanki laubalilik gibi geliyor…

-Olur mu, insan en sevdiğinin yanında çocuklaşırmış. Onunla gülersin, onunla oynarsın, onunla bir türkü tutturursun, hatta onula ağlarsın. İnsan sevmediğinin yanında ciddi olur… Güldü genç Kız, “Yani sevmediğinin yanında bürokrat ol, eşinin yanında değil”

“Ama” diye devam etti adam, “Ben eşimi çok severim. Sadece bunu kelimeye dökemiyorum, tavrımla, davranışımla, mimiklerimle yansıtamıyorum, onu seviyorum ama sevdiğimi belli edemiyorum. Gülmeyin, bütün odun erkekler gibiyim işte”

-Kız önce tebessüm etmişti ama sonra gülmeye başladı; “Erkekler sanıyor ki, kadınlar pahalı şeylerden hoşlanır. Her insan güzel giyinmek, gezmek, yemek ister ama sevdiğini söylemek parayla değil, bedavadır. Bedava diye önemsenmiyor ama evliliği ayakta tutan bedavalardır. Yani gülüşündür, sıcak yaklaşımındır, içten söylediğin sevgi sözcükleridir, onla geçirdiğin saatlerdir, ona ayırdığın zamandır. Pahalı hediyeleri, zengin olunca alırsın, amca sen iyisi mi gönül almaya bak, hediye almayı boş ver. Demem o ki, onu önemsediğini hissettir, ona değer verdiğini göster, hediye teferruattır, asıl konu değil.”

“Tamam” dedi adam “Beni nihayet anladın. Şimdi eşimin gönlünü alacak bir hediye ver.”

Genç kız “Ben mi”, diye şaşkınlıkla sordu adama. Deminden beri adam ve genç kızın konuşmasını sabırla bekleyen dükkân sahibi patladı; “Kardeşim burası kasap dükkânı, sana uygun ne hediye verelim? Anlaşılan sen bitişik hediyelik eşyacıya gelmişsin ama o kapatalı çok oldu, şansına küs!”

The post Sevgiliye Hediye Almanın İnce Taktiği appeared first on Sanat Duvarı.

The post Poğaça Kokulu Hayaller appeared first on Sanat Duvarı.

Birkaç dost ve birkaç öğrencimin velisi ile istişare edip elimizden geleni yaptık. Birtakım eşyalar, kıyafet temin edip taşıdık evlerine ve ziyarete gittim. İçeri girdiğimde yokluğun ne olduğunu bir kez daha, belki de ilk kez öğrendim ve içimden geçen cümle şuydu; ‘’Bu evde yaşam koşulları yok!’’

Yatakları yoktu mesela, ocak, buzdolabı, masa, sandalye de yoktu. Televizyon, teyp, radyo da… Bir piknik tüpü, bir doğal gazla çalışan soba (faturaları ödeyemeyecekleri için onu da yakmıyorlardı), iki parça koltuk… Bu kadar… Hikayelerini dinledim, usul usul anlattı teyze… Bazen ben sordum, bazen ben sormadan sorumu anladı, o cevapladı… Muammer ise sessiz sessiz dinledi bizi. Ben koltukta, onlar yere bağdaş kurmuş oturuyorlardı. ‘’Gelin lütfen yanıma oturun’’ desem de dinlemediler.

İki cümlelerinden biri şahsıma teşekkürdü, Rabbe şükürdü… Oysa ben hiçbir şey yapmamıştım. Rabbin sevgisi öyle büyük ki, öğrencilerimin birinin anneannesi geçen sene vefat etmiş ve bütün eşyalarını evde birine vermek üzere saklamışlar, bu vakte kadar verebilecekleri birini bulamamışlar.  Üstelik çoğu yepyeniydi eşyaların ve daha da güzeli, eşyaları taşımak üzere velimizin verdiği adres yaşlı teyzenin oğluyla kaldığı gecekondunun hemen yan sokağıydı… Yani Rabbe kavuşmuş bir teyzemizin pırıl pırıl bıraktığı o eşyalar, Rabden şefkat bekleyen başka bir teyzeye nasip olmuştu.

Yaklaşık yarım saatlik bir sohbet sonrası, kaymakamlıktan yeterli destek çıkmazsa yine destek sözü vererek yanlarından ayrılmak istedim fakat teyze izin vermedi;

• Dur oğul, çay pişiyo

• Ne zahmet ediyorsun teyzecim, ben senin derdini dinlemeye geldim, sen rahatına kavuş çayı uygun vakit içeriz

• Olmaz oğul olmaz, ben çayımı içirmeden yollamam seni.

Muammer yandan annesini destekleyerek gülümseyince, oturdum. Piknik tüpüyle beraber demlik odaya geldi ve çaylar servis edildi. Toz şeker, üç ince belli bardak, bardakların altlığı yok… Çay nefis!

• Oğul karnın da aç mıydı, sormadık kusurumuza bakma?

• Yok anacım, aç değilim teşekkür ederim.

Teyzenin gözleri parlıyordu, evladıma hayır, huzur diliyordu ve benim içim her yerinden darbe yemiş, dört yandan rüzgar alan ama kıyıya ulaşabileceğine emin bir gemi gibi sallanıp duruyordu. O duygusal darbelerin etkisi ile lavaboya geçmek için izin istedim. Elimi, yüzümü yıkarken küçük aynadaki bana baktım ve ‘’Doğru yerdesin’’ diye fısıldadım kendime, gözlerim dolu dolu…

Sonra içeri geçtiğimde, çay bardağımın yine doldurulduğunu ve doğalgaz sobasının yandığını gördüm…

Dünyanın en lezzetli çayını yeniden yudumlarken, güzel insanların sözlerini, gözlerini, kalp atışlarını dinledim… Allah’a şükrettim, o güzel insanlara teşekkür ettim, bu yuvanın yaşanılabilir hale gelmesine vesile olanlara dua ettim…

Ve bir kez daha nasihat ettim kendime; Her zaman için, her koşulda yapılabilecek bir şeyler var madem, yapacaksın o zaman Mehmet!  Kıyı sana gelmez, sen kıyıya gideceksin, bütün fırtınalara rağmen…

İnsan olarak dünyaya getirilmenin şerefini, son nefese dek hakkıyla helaliyle taşıyabilmek dileğiyle…

The post Dünyanın En Lezzetli Çayı appeared first on Sanat Duvarı.

The post Bir Kadının Bir Saati appeared first on Sanat Duvarı.

 Neden aklımın her köşesinde aynı bilinmezlik ve aynı hiçlik kol geziyor. O hiçliğin içinde kendime bakamıyorum. O, yabancı kim? soğuk, soluk biri kendinden göçmüş biri, öyle ki kendini terk etmiş. Bu yer aklımın sınırlarında benimle oynarken ben hala seni seviyorum. İçimde tek kalan duygu bu, adeta her şey ruhumdan siliniyor. Bir tek sen silinmiyorsun. Seni öyle kazımışım ki içime, kimse silemiyor. Bende kalan sen kimsin? Aşkını iliklerime kadar hissedebiliyorum. Ama hissettiğimin kim olduğunu bulamıyorum. Bir şarkı gibi mırıldanıyorum seni, sözleri olmayan bir şarkı gibi.

Melodisi aklımda gerisi, rüzgâr da savrulup giden kum taneleri gibi. Saklandığım sen, sanki vazgeçiyorum. Yine bir avuç dolusu acı içtim. Her an göz kapaklarım kapanabilir. Ölümde uyku kadar yakın, dudaklarımda bir gülümseme, bu gülümseme son bir veda mı dersin ya da adı her neyse. Ey sen! Ben bugün de çok üşüdüm.

Hemşire hızlı adımlar Aylin’e doğru yürüdü: “Aylin, ne içtin sen böyle”, Aylin bedenin ağırlığını çoktan bırakmıştı bile. Öyle ki yere düşüşü tüm odada bir çığlık gibi yankılandı. Sanatoryumun sessizliği, hemşire ve doktorların ayak seslerinde telaşlı bir hal aldı. Odanın içinde korkulu gözlerle dolu donuk ifadeler, hemşirelerin telkinleriyle dışarıya çıkarıldı.

Doktor, Aylin’e doğru eğilerek, yeşil gözlerini araladı. Yüzünü ekşitip, etrafa talimatlar vermeye başladı. Bir taraftan da hastanın duran kalbini çalıştırmak için uğraşıyordu. Sesler, çığlıklar bütün odayı doldurup, günü örtene kadar devam etti. Sonra her şey ilk haline döndü. Sesler sustu, insanlar silindi. Bir tek o dönemedi geriye. Sarı saçlarından bir tutam, aralanmış yeşil gözlerinin üstüne düştüğünde yağmur kesildi.

                Aylin o gün ölmedi. Sadece ölümünü kurguladı. Çünkü bir tek o duygunun için de hatırlayabilirdi onu. Tıpkı elinde şemsiye ile sanatoryumun çıkışına doğru yürürken, yağmurun kesildiğini kurguladığı gibi kurgulamıştı onu.

The post Saklandığım Sen appeared first on Sanat Duvarı.

“Delirdin mi sen? Çocuk gibi ödev mi yapayım.”

“Elbette. Ne var ki bunda. Lafa gelince çocukluğunu özlersin. Lütfen bir kez olsun bir araştırma yap. Tıpkı geçen gün konuştuğumuz gibi. İnsan nedir, insanı var eden uzuvlar nelerdir, ne işe yarar? Bu sorulara cevap aradıkça daha derin soruları ortaya çıkaracaksın.”

“Ben senin kadar derin düşünemiyorum. Üzgünüm.”

“Ama genel bir bilgi bile kendini tanımana yetecektir. Ardından insanlar topluluğu olan ulusları incele. Ulus nedir, halk nedir, dil nedir, din nedir? Bu soruların derinliğinden neden korkasın ki? Bu sorular bizzat seni, bizi bir ağaç dalı gibi tepeye ulaştıran bir yoldur.”

“Ben bu bilge tavırlarından gerçekten çok sıkıldım. Şuan her yer senin gibi insanlarla dolu. Senin farkın ne ki? Beni güldürüyorsun.”

Konuşmayı sürdürmenin bir anlamı kalmamıştı. Anlattıkları anlaşılamıyordu. Anlattığı basit şeyler dahi onu sözde bir bilgeye çeviriyordu. Kendi kabuğuna mı çekilmeliydi? Yoksa devam mı etmeliydi hayatına? Hiçbir şey konuşmamış, anlatmamış gibi… Susmaya karar vermenin ilk adımı bu konuşma olabilirdi. En yakınları tarafından dahi anlaşılamıyordu. Neden? Kendi sorusunu cevaplama gereği hissetti.“Çünkü her şey sıradanlaştı. Sanal insanlar, yazarlar, müzisyenler ortaya çıktı.Ve herkesleşmeye başladık.” İyi de herkesleşmek neden korkutucu olsun ki? Kendi benliğini kaybetme korkusu sarıyordu bedenini. Herkes kendi benliğini kaybetmiş olabilir miydi? Telefon ahizesini yerine yerleştirip masanın başına geçti. Dumanı tüten çay bardakta parlıyordu. Gözleri pencereyi saran perdeye takılmıştı.“Bu bir lanet. Üzerimde var olmaya çalışan bir lanet. Bu lanetten kurtulmalıyım. Ben herkes olamam. Benim yazdıklarım, çizdiklerim, anlattıklarım herkesten farklı. Ben farklıyım.” Siyah lekelerle kaplanmış perdenin konuşmasını bekliyordu sanki. Bu beklenti yerini alaya bırakmıştı. “Elbette konuşmayacaksın. Tamam. O halde ben konuşurum.” Sesini incelterek soruya cevap veriyordu.“Herkes benliğini kaybetmiş olmasa toplum bu denli delirebilir miydi?” Sesini düzeltmişti.“Haklı olabilirsin. Elbette bunun farkındayım. Ama herkes gibi olmak istemiyorum.” Sesini tekrar inceltti. “Sana acı bir gerçeği söylememi ister misin?” Sesini düzelterek “Elbette.Benim korkacak bir şeyim yok.” dedi.“Emin misin?” Başını sallayarak onayladı. “Benliğinden uzaklaşan asıl sensin. Kendini kanıtlamaya çalışan da.Egonu bilgiden kutsal tutan da. Herkes deli değildir. Ama akıllı da değildir. Sadece bir denge vardır. Bir terazi vardır. Deli ve akıllı terazisi bir iç paradokstur. Kendi içinde kıvrımlaşan ve derinleşen iki ayrı konudur. Ne deli taklidi yapmaya ne de akıllı taklidi yapmaya ihtiyacı yoktur insanın.Çünkü insan aslında ilkel bir varlıktır. Kendini keşfetmenin yolu sadece bilgi değildir.Var olanla yaşamaktır. Kendini yaşamaktır.” Sesini düzeltmişti.“Yani sonuç olarak.” Perdenin ince sesi cevap vermişti ; “Kendin ol.”

Perdeyi bir kenara çekip camdan dışarıya baktı. Dip dibe olan apartmanlar görülüyordu. Gözleri gri bir binanın dördüncü katına takıldı. Balkon kapısından dışarıya sarkan beyaz ince perdeyi görüyordu. Perdenin rüzgara karşı savunmasızlığını izliyordu.Dilinden dökülen dizeleri dinliyordu şimdi:

“İnsan olmak ya hani,

  Kendinden güçsüze acımak.

  Kendine acımaktan öte,

  Kaybolmak kara gecede.

  Gecelerimden beyaz tüller geçirdim,

  Çığlıklarımı duydun mu dostum?

  Gözlerinden süzülen yaşları biriktirdim.

  Çingeneler zamanına sakla,

  Çünkü o gün ince bir tülle düşeceksin yere.

  Bileklerimdeki prangalar paslandığında,

  Deniz adını sordu.

  Usanmadan,

  Kefenledim tüm günahlarını.

  Ve yeniden haykırdım dostum,

  Söyle duydun mu beni?”

The post Beyaz Perdeli Geceden Dost’a appeared first on Sanat Duvarı.

• Umarım iyisindir. Gerçi hiçbir zaman iyi halini göremedim senin şu uçaklarda.
• Bir şeyim yok. Sadece burnum kanadı.

Karşısındaki adam sinsi bir gülüşle elini geri çekerken, yerine oturmak üzere hareket etti. Burun kanamasından sonra bir de bu gülümsemeyi görmek keyfini büsbütün kaçırmıştı. Uçağın tekerlekleri yere değer değmez derin bir nefes aldı. Diğer insanları umursamadan hızlıca çantalarını alıp çıkmak istedi fakat aynı hostesin uyarısıyla yerine oturmak zorunda kaldı.

Havaalanından çıktığından yağmur, bardaktan boşanırcasına yağıyordu. Daha dışarı adımını atar atmaz sırılsıklam olmuştu. İlk gördüğü taksiyi eliyle çağırdı ve taksicinin çantalarını bagaja atmasına izin vermeden arka koltuğa atladı. Bir yandan ıslanmış ceketini çıkarıp katlarken bir yandan da taksiciye “müzeye lütfen” diye belirtti. Daha sonra hızlı olması gerektiğini de ekledi.

Şehir şimdi en karanlık haliyle tüm sokaklarını daraltıyor, ıslanmaktan korkan insanları bir bir takip ediyordu. Uzun zamandır burada olmadığını fark edince durup geçmişi düşündü. Kısa bir süre sonra taksicinin ani freni ile uyandı. Ücreti ödeyip hızlı adımlarla müzenin kapısına doğru yürümeye başladı. Yağmur dinmiş yerini serin bir rüzgara bırakmıştı. Uzun taş yolda yürürken üşüdüğünü fark edip adımlarını hızlandırdı. Müzenin dört bir yanını çevrelemiş çam ağaçları iğnelerine kadar ıslanmış, etrafa keskin kokularını yaymışlardı. Bu kokuyu ancak müzenin girişindeki eski kitaplar bozabildi. Kapının önüne geldiğinde büyük ahşap kapı içerden açılmış, derin bir koku ile birlikte ılık bir hava da tüm vücudunu yalamıştı. Uzaklardan ceketini ve şapkasını almak üzere gelmekte olduğunu düşündüğü kısa boylu adamın ayak seslerini işitti.  Hızlı ve kısa adımları telaşlı bir ruh halinde olduğunu gösteriyordu. İnce bir gülümsemeyle ufak adamı karşılarken bir yandan da ceketini ve şapkasını öne doğru uzatmıştı fakat aceleyle gelen adam aynı telaşlı hareketlerle:

• “Vaktimiz yok, acele etmeliyiz” diye fısıldadı. Daha neler olup bittiğini anlamadan ön tarafında atılan seri adımlara uyarken buldu kendini. Birkaç dakika sonra yağlı boyaların yanından geçiyorlardı. Gecenin bu saatinde açılan silik sarı ışıklar bütün tabloları olduklarından daha değerli gösteriyordu. Portreler ve doğa manzaraları alışılmadık bir şekilde git gide daha korkutucu bir hal alıyordu. Dalgın gözlerini tablolardan ayırmaya çalışırken birden çift taraflı bir kapının önünde durdular. Kısa boylu adam kapının belirli bir noktasına birkaç defa sertçe vurduktan sonra ağır bir gıcırdama ile kapı açıldı. Kapının hemen ilerisinde aşağı doğru inen büyük aralıklı taş merdivenler bulunuyordu. Korku dolu bakışlarla bir adım geri attı fakat kısa boylu adam sert bir uyarıyla “Hadi!” deyince olanca korkusunu unutup içeri daldı.

Taş duvarların yüzeyinde bulunan garip simgeler keskin soğuğu daha da keskinleştiriyordu. Anlam veremediği bu simgelere uzun uzun bakarken bir yandan da etrafa yayılan küf kokusunun kaynağını arıyordu. Geleceklere yere varmadan önce birkaç karanlık köşeyi aydınlatarak döndüler. Son köşeyi döndükten sonra neredeyse eriyip bitmiş mumlarla aydınlatılmış büyük bir salona çıktılar. İsmini duyar duymaz sağına soluna bakınarak sesin nereden geldiğini görmeye çalıştı fakat gördüğü tek şey kalabalık bir grubun daha önce yalnızca bir kitapta okuduğu bir eylemi gerçekleştirdikleriydi.

The post Kargalar Şehri -4- Telaşlı Portre appeared first on Sanat Duvarı.

Evvel zaman gezginleri

Tellal develer, berber pireler

Tıngır mıngır sallanan beşikler

Kâh Kaf Dağını aştık

Kâh Anka kuşuyla dolaştık

Kimi zaman az gittik, uz gittik

Bazen de dere tepe düz gittik

Yılmadık usanmadık altı ay, bir güz gittik

Annemden dinlediğim masal ne hoşmuş

Dün misali ne varmış ne yokmuş

Zamanın birinde masal ülkeleri çokmuş

İşte o ülkelerden birinin haşmetli padişahı kızını evlendirir Keloğlanla. Aylar sonra yollar vezirini, kızının halini sormak için ve tembihler veziri, yolda gördüklerini not et diye.

Vezir koyulur yola. Tembihlendiği gibi her gördüğünü not eder. En sonunda varır Keloğlan’ın evine. Her şey yolundadır. Mutlu mesut yaşar bu sevimli aile. Tarhanalarını içip soğanlı ekmeklerini yer tekrar gerisin geri yola düşer, saraya varır.

Huzura çıktığında sorar Padişah kızının halini hatırını. Mutlu olduklarını öğrenince sevinir rahat nefes alır. Vezirine defterini çıkarıp aldığı notları okumasını söyler. Neler gördün anlat bakalım der.

“Haşmetlim, yolda çok ilginç şeyler gördüm ama anlam veremedim.

Önce bir köpek anne gördüm ölmüş. Etrafında yavruları havlamakta. Bir anlam veremedim Padişah’ım.
Sonra yola devam ettim. Yolda üç adet kazan vardı. Üçünün de altında odun yanmakta ama kenarda bulunan iki tencerenin içi su dolu kaynadıkça kaynıyorlar. Birinden kaynayan diğer kenardakine atlıyor, ondan kaynayan diğer kenardakine atlıyor. Ortadaki tencere ise içi boş altı harıl harıl yanıyor. Öyle kızmış, öyle kızmış ki kenardakilerden bir su serpilse “cossss” diye ses çıkarıp rahatlayacak. Ancak tek bir parça su dahi düşmüyor içine. Anlam veremedim not ettim.
Biraz daha gitti. Bir akbaba, leş bulmuş kendine yiyor yiyor sonra ağzını silip çıkıp dalına oturuyor. Sonra tekrar gelip yiyor yiyor tekrar dalına çıkıp oturuyor.
Bunların üçüne de anlam veremedim Hünkârım.”
Padişah anlamlı bir şekilde başını sallar sonra başlar anlatmaya:
“Ey vezirim,
O ilk gördüğün ölen anne köpeğin manası şudur ki;
Öyle bir zaman gelecek ki büyükler susacak, küçükler konuşacak. Hatta öyle olacak ki büyükler tek bir kelime bile söyleyemeyecek.
O ikinci gördüğün üç tencerenin manası şudur ki;
Öyle bir zaman gelecek ki zenginden çıkan mal zengine girecek. Fakir o kadar yanacak o kadar yanacak ama kapısını açan tek bir Allah’ın kulu olmayacak. Evine bir ekmek, bir tas sıcak yemek getiren olmayacak.
O üçüncü gördüğün akbabanın manası şudur ki;
Öyle bir zaman gelecek ki zalim hükümdarlar ortaya çıkacak. Halkını akbabanın leşi yediği gibi sömürecek, halkına zulüm edecek sonra çıkıp tahtına kurulacak. Canı isteyecek tekrar halka zulmedip tekrar tahtına kurulacak vezirim.” demiş.

Biz masal diyarı sakinleri
Evvel zaman gezginleri
Öyle bir zaman geldi ki
Muradına eremedi kimse
Ama biz kurulduk kerevete
Uzaktan seyreder olduk her şeyi
Gökten düştü üç elma

Hepsi de zalimlerin sofrasına…

The post Masal Anlatma appeared first on Sanat Duvarı.

Arkadaş tayfan çoluk çocuğa karışmış, yılların devrildiğini sokarcasına gözlerinin önünden geçen o puslu hayal… Ne hakkımda yazdığımı soran Kaman nahiyesinden bir dosta: içimde bulunduğum ruh halinden kaynaklanan duygu patlamaları diye yazarken Sezen Abla doğal ötesi sesiyle bir kasırga koparır içsel ormanımda…

Gecenin 1.27’sinden geçerken akreple yelkovan, burç değirmeninin akrep olduğunu hatırlamıştım… Adını Allahtan çok andığım, kiraz mevsimine yaklaştığım şu günlerde, yarınlarımın neler getireceğini düşünmek belki de bir zaman erozyonuydu.

Güneşle bağlantım azalmıştı, firak yağmurlarına yakalandığım günden beri. Akşama az kala uyanır, kendimi yollara vurur, kitaplardan aldığım sevgiler hatırına tanımadığım insanlara merhabalar derdim.

İçimdeki deliden habersizdi insanlar, güzel sanatların peşinden koşardım koşabildiğim kadar… Bir defasında Taksim 129 T otobüsüne atmıştı beni, Kamanlı dostum. Ayakta giderken bayanın elinde bir broşür, sanata dair bir yarışma olduğunu yazıyordu. İçimdeki ses: şiir yarışması mı acaba derken, bayan hayır resim yarışması, siz şiir mi yazıyorsunuz, evet kendi çapımda şiir beni istediği zaman ben de yazıyordum.

Laf lafı açmıştı, bir anımı anlatırken bulmuştum kendimi: bundan 3 yıl önce üniversite kampüste yol almakta olan genç, çam ağacını öptü, içinden gelmişti, kızın biri bu olaya şahit oldu, sen manyak mısın, genç hayır ben manyak değilim dedi. Kız neden öptün o ağacı deyince gencin vermiş olduğu cevap: hiç öpülmemiş ki… O esnada bayanın yanında oturan yolun yarısını arkada bırakmış bir abi, kendini gülmeye adadı, bense abi bakar mısın, kulak misafiri oldunuz, zaman zaman yüzünüzde tebessüm çiçekleri açtı, yapılan bu yolculuğu bundan 10 yıl sonra da hatırlayabilecek misiniz sualine doğrusu çok etkilendim diyerek içimdeki deli dolu çocuğu mutlu etmişti. Bayan da beni tanıdığına memnun olduğunu ifade eder mimikleriyle, broşür sende kalsın dedi, Çamlıca’da inecektim, yeni yeni yolcular gelmeye başlamıştı, ben de arka taraflara doğru ilerledim, o bayanla yanında oturan abi yolculuğun devamını sohbet ederek geçiriyorlardı, dünyadaki en önemli sanatın içtenlik olduğuna inanırdım, yanılmamıştım. 16 milyonluk şehirde birbirine yabancı 2 kişiyi sanat buluşturmuştu… O yolculukta daha paylaşacağım çok şey vardı ama içimde kalsın, büyüsün istedim. İndiğimde otobüsün camına vurdum onları ilk ve son kez Turist Ömer selamıyla uğurladım. İnmiştim otobüsten inmesine ama mekân Çamlıca değildi, mutluluktan yolumu kaybetmiştim.

Eve vardığımda yorgunluktan uyumuştum, sabahın 6‘sında arkadaşım Beylerbeyi’ne trafikle haşır neşir olmaya gidiyordu, Beylerbeyi iskelesinden boğaza bakmak, yanındaki camide secdeye varmak güzeldi hatta yılın 3 günü içerdim üzüm kırmızısını ama hüzünden…Suat da beni yalnız bırakmazdı , Suat kim diyeceğinizi duyar gibiyim , az önce ondan bahsetmiştim, ismi de deşifre oldu, onu diğer polis memurlarından ayıran en önemli yanı lise arkadaşım olmasından çok kardeş gibiydik, sanat dostu bir polisti…Tiyatro maceralarımız vardı âh ulan Suat…Sen 12, 24 çalışırsın ben deli dolu dolaşırım Çamlıca’dan Beylerbeyi’ne iner, oradan Çengelköy börekçisine, sonra senden haber almaya , tekrar Beylerbeyi’ne oradan Üsküdar, son istikamet: Çamlıca ‘ya…Kendini yollara vurmak bir sanat, bir ibadet olmuştu içimde…Suat ise Beylerbeyi’nin 2 delisi vardı, sen geldin 3 oldu diye latife ederdi.

Soğumadan alın teri bir çımacının, içimdeki ses sokaklara karışmamı isterdi… Üsküdar Balıkçılar Çarşısı, ana baba günü, havada sisli martı çığlıkları, içimde eski günlerden bir ıslık…Kız Kulesi’nin yolunu tuttum, dün Kabataş’tan onu kestim , ilkindi olmuştu içimdeki ilk taflan gözlümü düşündüm, toprağım Bedri Rahmi’nin : “Aklı olsa Kız Kulesi’nin, Galata Kulesi’ne varır, bol bol çocukları olur.” ifadesini yeniden keşfettim.

Ben bir deliyim; ama aklın delisi değil kalbin delisiyim gönlünü eskilerde avutan bir fideyim bu halimden de hiç memnun değilim. Hülasa yollarda erika adlı daktilosuyla dolaşan bir sokak edebiyatçısını görürseniz, selamsız sabahsız geçmeyin, belki sizi yazıyor olabilir…

The post Bir Ceylan Yalnızlığı appeared first on Sanat Duvarı.

Oysa siz engel sanırsınız başınızda, günahlarınızın tozluklarında…

Ebeden kaçan çocuklar gibiyim rüzgârın önünde, bulamayın diye, kaldırım taşlarınızın derzlerine saklanırım. Bulmayın sakın! Yoksa mızıkçılık yaparım.

Sefil bir hayatım var, boşuna kıskanırsınız gökkuşağından beni. Seviyorum işte gökyüzünüzü. Siz de çevirip bakın bir kez yüzünüzü, görürsünüz belki kendi özünüzü…

Aldırmayın böyle konuşuyorum diye, takılmayın söylediklerime, serseriyim size göre… Parayla pulla işim olmaz. Bana ne!

Rızkımı aramam sizin ceplerinizde. Sefilim dedim ya, çok şükür zenginlik bulaşmadı asla suratıma. Alnım açık yüzüm pak, el etek öpmedim, yağlı ballı sofralara hiç tünemedim. Aç kargalar gibi üşüşmedim kırıntıların üzerlerine. Size bırakıyorum kalanları, doldurun doymak bilmeyen gözlerinize…

Bana uymaz sizin kurallarınız… Hepiniz öyle hırslısınız, öyle saplantılısınız ki, eninde sonunda nasıl olsa yine siz kazanacaksınız. Çıkarın artık beni oyununuzdan! Uyumsuzum ben, görmüyor musunuz? Atın beni, oynayamazsınız artık hayallerimin ucundan.

Vicdan kanının pıhtısından çatlamış ar damarınız, saplanmış yüreklerinizin tam ortasına haset oklarınız. Lütfen arkamdan lanet okumayınız. Döner gelir sizi bulur biliyorsunuz beddualarınız.

Kalıcıyım sandınız da korktunuz değil mi gözlerimin neşesinden? Evirip çevirdiniz sözcükleri, kendinize sakladınız gerçekleri… Kandırırım sandınız da kandığınız yalanlarınızla boğmağa kalktınız beni; kendi kötülüğünüzde boğdunuz kendi kendinizi… Gülünç zaferlerinizle avunup, sahte sahnelere kuruldunuz, kibrinizden ağzı salyalı köpekler gibi kudurdunuz…

Söküklerinizi dikmiştim oysa sektirmeden iliklemiştim mintanlarınızın her bir düğmesini. Kravatlarınızı bağlamıştım o kalın enseli boynunuza. Öğrenememiştiniz bir türlü bağlamayı, hiç yakışmıyordu ipek kravatlarınız ucuz parfüm kokunuza… Çiğdiniz, sakil bir sıradanlıkla duruyordu redingotlarınız. Taşralılığınız sarkıyordu eteklerinizden. Şoson ayakkabılarınızın ruganlarını parlatmıştım, farkında bile değildiniz. Görgüsüzce saçılıyordu ağzınızın kenarından konuşurken tükürükleriniz. Şapırdattığınız lokmalarınız fırlıyordu beyaz masa örtüsüne, işlemeli mendilimle ben temizlemiştim pisliklerinizi. Bu yüzden adam sanmışlardı sizi…

Siz de adam sandınız kendinizi, az kalsın ezecektiniz kibrinizin altında beni. Canımı zor kurtarmıştım elinizden…

Yalnızdınız. Bir elma kurdu kadar bencildiniz.  Yediğiniz elma mezarınızdı sizin, çürümüştünüz çoktan. Hiçtiniz en az benim kadar, bir nokta idiniz siz de boşlukta sallanan…

Oynamıyorum oyununuzda artık! Sahne sizin, rol sizin, replikler sizin, buyurun oyunu siz yönetin. Senaryosu zaten yazılmış sizin tarafınızdan…

Seferiydim ben, bilemediniz siz. Lütfen yolumdan çekiliniz…

•  “Maviye âşığım“ diye haykırdı deniz kenarında duran.
•  “Mavi benim, görmüyor musun? Dedi gökyüzünden bakan.
•  “Mavi bensiz olamaz ki” Dedi şarkıları bilen,
•  “Ben maviyle varım, fedadır maviye canım” Dedi martı…
• “ Gözlerimi serdim yoluna, gel de beni benden sakla “ Dedi mavi bakışlı âşık.

Haklıydı elbete hepsi de. Kendi maviliklerini bulana kadar kaybolacaklardı mavide. Mavi onlara hasret, onlar ise mavide mahkûmdular.

Oysa mavi her daim karşılarında, hemen yanı başlarında, hatta hep arkalarında, çoğu kez başlarının üzerinden onlara bakmaktaydı. Sabrı kuşanmış gönüllerde, farkındalık yaratmaktaydı.

Onlar kendi maviliklerinin tutsaklığında gizli beklerken, hakikatin uzağında, maviye âşık, yalnız ve suskundular…

Aşkı aşk ile tarif ederken bile korkarım aşksız kalmaktan. Son nefesimde ‘aşk olsun’ diyememekten.

AŞK OLSUN !

Sey-i sülük da artık sukûn zamanıydı. Nun vakti gelip çoktan çatmıştı…

The post Mavi Rüya Öyküleri -Son- ‘ Aşk Olsun’ appeared first on Sanat Duvarı.

Kaçıp saklanmak, hep daha uzağa, en uzağa gitmek istiyordu. İnsanlardan kaçmak hep daha iyi bir çözüm gibi gelmişti ona çünkü. Hayatı boyunca elinden tuttukları tarafından uçuruma itilmiş, yalnızlığın kör kuyularında cezalandırılmıştı ne yazık ki! Bir damla gözyaşı olmuştu tek dostu. Ve bir kalem bir de kağıt. Ne idüğü belirsiz birçok insandan daha çok şey ifade ediyordu bunlar onun için.

Nihayet bir yerde durup soluklanmıştı çaresiz kadın. Kırık kalbi daha fazla dayanamamıştı hayatın temposuna. Ne tuhaftı oysa ki, gökyüzünün denize verdiği rengi vardı tüm cömertliğiyle, karşılıksız sevgi ve huzur içindeydi bu alışveriş. Fakat insanlar öyle miydi? Kendilerinde olmayan renkleri başkalarından çalıyorlar ve onları hep karanlıkta bırakıyorlardı. Hiçbir şey ve hiç kimse gökyüzü cömertliğinde değildi.

Dünya her zamanki gibi kıskançlığın ve bencilliğin kölesi olmuş insanların başrolleriyle dönmeye devam ediyordu. Genç kadın buna daha fazla tahammül edemiyordu. Yüreği buna yüz çeviremiyordu çünkü. Durum içler acısıydı…

Gözlerinin yaşını silerken bu nefret dolu düşüncelerine engel olamıyordu genç kadın. İnsanların böylesine zalim ve düşüncesiz olmasına katlanamıyordu. İnsanları görmek dahi istemediğinden denize en yakın olabileceği kayalıkları seçmişti oturmak için.

Cebinden çıkardığı dostları kalem ve kağıda gülümsedi yalnızca. Çünkü onu bir tek onlar anlıyor, bir tek onlar terk etmiyorlardı.

Gözlerinin derinliği yaşanmışlıklarının ağırlığıyla daha fazla koyulmuş, hüzün perdesi göz kapaklarını daha da ağırlaştırmıştı.

Bir fırtınaya tutulmuştu bir zamanlar o güzelim gönül teknesi. Nasıl alabora olduğuna hala aklı ermiyordu.  O zamanlar dünya onun için toz pembe olduğu için o eski yazmalarını aksatmıştı. Fakat şimdi ne büyük bir hata yaptığının farkına varmıştı. Kimse için kaleme, kağıda küsmeye değmiyordu çünkü.

Dünya artık onun için dayanılamaz bir hale geldiği için daha fazla sarılır olmuştu kalemine. Gördüğü kuşa, kelebeğe hatta küçücük bir tırtıla duyduğu merhametin hikayesini yazar olmuş, ruhundaki bütün kini atmak için kaleme kağıda sarılmıştı. Fakat yine de insanlara duyduğu nefreti bir türlü dizginleyemez olmuştu.

Kimi sevse ellerinin arasından kayıp gitmesine anlam veremiyordu. Sorun eğer çok sevmesiyse bir daha asla ve asla sevmeyecekti.

Yüreği bir okyanus gibi derin derin akmaya, ruhu ise bir yarasa gibi kaçıp saklanmaya, insanlardan korkmaya devam edecekti.

The post Kırık Bir Kalp appeared first on Sanat Duvarı.

Ama ben ne yapıyorum?

Hiç işim yokmuş gibi, akşamın bir vakti, bir deliyle Bebek’te, bir parkta ve parkın içerisinde bir bankta oturmuş denize bakarak muhabbet ediyorum. Yanlış duymadınız ya da yanlış okumadınız. Bildiğiniz bir deliyle, yani her an sağımızda solumuzda olan, mahallemizde bulunan, çoğunlukla sevimli, akıl fukarası gariban birisiyle muhabbet ediyorum.

Sanat Duvarı’nın sevgili yönetimi “Bu sayı için bir deliyle söyleşi yapar mısın” diye rica etselerdi, “yok canım, siz beni deli mi sandınız. Hiç deliyle söyleşi yapılır mı?” derdim…

Şimdi diyemem, artık bundan böyle diyemem.

Çünkü hemen yanımda bir deli var ve ben bir saattir onunla söyleşi yapıyor, muhabbet ediyor, hayata dair müthiş fikirler ediniyorum. Yani hayata bakışım şu son bir saatte değişti desem bana inanın. Hani çok da inanmayın ama bir şeyler oldu, nasıl olduysa oldu.

Aracımı Bebek’te bulabildiğim bir köşeye park edip, denize doğru yürümeye başlamıştım ki, “Abi!” diye bir ses geldi, ardından da “20 lira versene” diye gözümün önüne bir el uzandı. Elin sahibine bakacaktım, önce o eli gözümün önünden itmek gerekiyordu, nazikçe yaptım bunu. Sesin sahibi bir deliydi. Hani alnında deli yazmıyor, akıl gözükmediği gibi delilik de gözükmüyor ama yine de deliliğin yansımaları insanın üzerinde farklı duruyor. Bazılarına da biçilmiş kaftan gibi cuk oturuyor!

Hani benim bildiğim deliler 50 kuruş ister, bir lira ister ama iki lira istemezdi, 20 lira hiç istemezdi. Demek ki Bebek’in delileri bile zengin! Kim bilir belki de İstanbul’un taşı toprağı altın sözü, burası için söylenmiş bir sözdür. Fırsatın nereden, nasıl geleceği belli mi olur, değil mi ama…

“Tamam.. dedim, sana 20 lira vereceğim, ama benle şurada, bankta bir çay içeceksin, muhabbet edeceğiz” dedim. Deli deli baktı bana, hani aklı olsaydı belki de akıllı akıllı bakacaktı. Ya da ne bileyim “Aaa deli mi ne” der gibi bakmıştır ya da “şu akıllının zoruna bak” demiştir. Neyse de ne, adam teklifimi kabul etti. Bunun için de “Emrin olur abi” dedi. Estağfurullah’ı içimden dedim, muhabbeti hayat felsefesini öğrenmeye saklamalıydım.

Sahile en yakın banka oturduk. Bebek Parkı (Türkan Saylan Parkı) o akşam biraz tenhaydı. Denizi seyrederek bir çay içmek iyi olurdu ama burada çay 6 lira, iki çay eder 12 lira. Birer çay, ikişer çay bizi kesmez, yüz lira gitti. Deliye de 20 lira sözümüz var. Bu söyleşi bana pahalıya patlar. Neyse ki, dergi yönetimi bu fedakarlığımı görüyor, duyuyor, hatta ihtimal dahilindedir ki şu an okuyor ve ona göre muhasebeye bir talimat yolluyor!

Delinin adı Nevzat’mış, çaylar da 6 lira değil, 10 liraymış. Amerika’nın dolar silahıyla başlattığı savaş buradaki çayı da vurmuş. Sitenin desteği aklıma gelince sorgusuz sualsiz iki çay kapıp geldim ama fiyatının 10 lira olduğunu öğrenince içim burkuldu, bir hoş oldum, cebim de aynı oranda bir boş oldu.

Deliyle muhabbeti sürdürdüm. Nereli olduğunu sordum, dünyalıymış. Annesinin babasının adını bilmiyor. Yaşayıp yaşamadıkları konusunda bir fikre de sahip değilmiş. Akıllı olsaymış belki bu sorulara cevap verebilirmiş.

Neden 20 lira istediğini sordum, hani bizim memlekette bir Deli Mehmet vardı, rahmetli oldu. O, 10 kuruş isterdi. “Yahu Mehmet 10 kuruş tedavülden kalktı sana bir lira verelim, beş lira verelim, 10 lira verelim” desek de kabul etmezdi. İlla da on kuruş.

“Hayat pahalı “ dedi Deli Nevzat. “Bebek’te yaşıyoruz, her şey ateş pahası.”

Yok yok asıl mesele o değil gibi geliyor, hele şunun aslını astarını bir söylesen, dedim.

• Abi seni anlamıyorum, hayatın pahalı olduğunu zaten biliyorsun, neden inanmıyorsun?
• Hayatın pahalı olduğunu sadece bilmiyorum Nevzatcığım, iliklerime kadar da yaşıyorum. Ama senin 20 lira istemenin hayat pahalılığıyla alakası yok. Çünkü senin bir şeye para harcadığın yok.
• Hımmm dedi deli deli.

Sonra devam etti, “Sen benden de delisin be, sevdim seni. Abi çaktırma burası Bebek, ben bir lira istesem kimsenin cebinde bir lira bulunmaz, hepsi değilse de büyük çoğunluğu çok zengin. Öyle böyle değil, çok çok zengin. Zenginlerde bir lira ne arasın. Bir lira istesem, cebini yoklayacak, eli boş kalacak, ben de yolsuz kalacağım. 20 lira istiyorum ki, hem farkımız ortaya çıksın hem de istediğim kişinin cebinde o miktar olsun.”

• Nasıl yani senin farkın ne?
• Eee biz Bebek’in delisiyiz, Bağcılar’ın delisi değiliz ki bir lira isteyelim.
• Aradaki fark ne, halen anlayamadım.
• Statü farkı var, burada birinci sınıf deli oluyoruz.
• Yahu biz insanlar arasında statü farkı olmasın istiyoruz, akıllılar anlamıyor, deliler de mi anlamıyor, anlamıyorum. Yahu ben ne diyorum?
• Bizim sınıfa hoş geldin (gülüyor). Ama meseleyi bilmiyorsun, senin dünyadan haberin yok. Hiç Bebek’te yaşayan, bir gecede birkaç asgari ücreti masada bırakıp gidenle Bağcılar’da, ya da ne bileyim Anadolu’nun kuytu bir yerinde geçinmek için canını dişine takan ama asgari ücreti bile kazanamayanlar aynı olur mu, bir mi bütün bu insanlar, eşit mi, değil..
• Bir dakika ya sen bu kadar cümleyi hiç takılmadan nasıl söyledin, eee ama sen delisin?
• Bak abi seni sevdim, senin kanında da sanki bizim kanımız var gibi. Para isteyen deli, deli değildir. Yani bildiğiniz manada deli değildir. Deliliğin yüzlerce çeşidi var. Biliyorsun abi akıl gözükmez ama herkes o görünmez aklıyla övünür ve onun varlığından çok emindir. Hatta herkes kendi aklını dünyadaki bütün akıllardan daha iyi bilir.
• Vayy neler de bilirmiş. Peki sen hangi sınıf delisin, zır deli değilsin, zır zır deli de değilsin, zincirli deli de değilsin..
• Ben kendi halinde bir deliyim. Yolumu böyle buluyorum. Bak abi siz yaşadığınızı sanıyorsunuz, ben yaşıyorum.
• O nasıl oluyor?
• Siz yaşamak için her şeyinizi feda ediyorsunuz. Sabahtan akşama kadar çalışıyorsunuz. Sevdiklerinizi ihmal ediyorsunuz. Hatta sevdiğiniz birçok şeyden vazgeçiyorsunuz. İşe yaramaz ıvır zıvırlar için hayatınız boyunca borç ödüyorsunuz, bazılarınız ölürken bile borçlu gidiyor. Dönüp ardınıza baktığınızda, emeğinizi, zamanınızı ve hayatınızı neler için feda ettiğinizi görüyor ama feryat edecek zamanınız bile kalmıyor ama ben öyle miyim, 20 lira isterim senden, sen vermezsen verecek çok kişi var. Ben bir köşede kıvrılır yatarım, sen illa ev istersin, mobilya istersin, tatil istersin, istersin de istersin. Sen istemezsen eşin ister, o istemezse çocuğun ister. İnsanın isteğinin bir sınırı yok. Hayatımızın sonunda sen eşya için yaşadığını anlarsın, ben ise kendim için yaşadığımı bilir, Azrail’e de güler geçer, giderim.
• Çok doğru laflar ediyorsun, sana deli diyen delidir.
• Abi bak unutma her yerde sadece iki kişi doğruyu söyler. Bunlardan birisi onuncu köye yollanır, diğeri de deli olarak bilinir. Sen hele söyle, sen hangisisin?

Aklımda tarttım mı bilmiyorum, hangi cevabın bana uyacağı konusunda fikir yürüttüm mü onu da bilmiyorum ama dilimden bir şeyler döküldü, belki de sadece mırıldandım;

• Onuncu köye yollanandan!

The post Bir Deliyle Söyleşi appeared first on Sanat Duvarı.

Avuçlarımı kokladım.Sulu,ıslak ve yosun kokuluydu avuçlarım.Denizi avuçladım.Sokaklar deniz tuzu koktu,evlerin kapıları su..

Düşlerimin arasından bir ufuk çizgisi geçti.Denizin sonsuzluğuna inandıran ufuk çizgisini takip ettim.Ufuk çizgisinin başı ve sonu yoktu.Tıpkı kelimeler, cümleler gibi.Anlatamadıklarım birikmişti ayak uçlarımda.Git gelleriyle köpükten dalgalar,kendi küçük alanında yükselip alçalıyordu.Tıpkı bir yeri yontar gibi şiddetleniyordu aniden.Ayak uçlarım mütemadiyen yontuluyordu.Mütemadiyen kesiliyordum.. Anlatmanın bir yolu olmalıydı.Ama ne?

Biri kulağıma bir şeyler fısıldıyordu ama anlamıyordum.Anlayamıyordum.Sesin geldiği yöne çevirdim yüzümü.Aybecer oradaydı.Tam karşımda.Yine aynı zerafetiyle,aynı sakinliğiyle.Parmak uçları kumda geziniyordu onunda. Gözlerinin ela halkalarında uçurtmalar uçuyordu. “Gelmişsin.” diyebildim geldiğine hala inanamayarak.“Geldim.” dedi yine aynı gülümsemeyle.İnsanın gözlerinin içi nasıl gülebilirdi,nasıl?

Aybecer unuttuğum,unutmak istediklerim üzerine bir ayna gibi düşmüştü.Bense aynanın ardında bir gölgeydim.Ayaklanıp yürümeye başladım.Ayak tabanlarımda bedenimi kaplayan bir deri vardı sadece.Çatlak,ıslak ve kumlu.Derimin rüzgarla kuruduğunu hissediyordum.Taştan yolları adımlayan ayaklarım yürümeyi yeni öğrenen bir çocuğun sevinç ve telaşı içindeydi, anlamlandıramıyordum.Eski,sahipsiz evlerin arasından geçiyordum.Kimsesiz sokakların,kayıp çocuklarından biriydim.Umudumu erken ölümlerde yitirmiştim.Ölümün çeşitlerine tanık olmuştu gözlerim.Bu tanışıklılık arttıkça ölümden korkmamaya başladım.Yıllarca korkum cesaretimi yenmişti. Bu yenilgilerin sonunda susmuştum.Tek bir kelime konuşmadan geçiyordum hayattan.Bir laldım.Ve bir tek Aybecer vardı beni konuşturan.Onu özlediğimi anımsıyordum.Özlemimi bastıramıyordum.Bastırmak için çabalamıyordum. Olduğu gibi bırakıyordum. İçimde bir çocuk gibi büyüyen bu özlem kelimeleri,cümleleri çağırıyordu. Anlatmak istiyordum ama anlaşılamayacağımı biliyordum.Kaygılarımla birlikte yürüyüşüme devam ettim. Aybecerin nefesi ensemdeydi. Saçlarımın kıvrımlarındaydı. Rüzgarla savrulan yapraklar dolaşıyordu sokaklarda.Her şeyi geride bırakmalıydım.En azından bu kez bırakabilmeliydim.“Daha ne kadar görmezden geleceksin.” diyordu o narin sesi.Durmamalıydım.Bu diyalog hiç başlamamalıydı. Kaçmalıydım. Alabildiğine koşmalıydım.Adım aralıklarımda ki mesafeyi genişlettim.“Kaçarsın ancak.Korkaksın.Korkak!” Değilim demek istiyordum haykırarak.Hayır değilim.“Kafanın içindekilerden yorulmadın mı artık.Haykırsana!” Bir anlamı yoktu.“Neden?” Çünkü bu tıpkı diş kovuğuna giren kırıntıyı çıkarmak için çabalaman gibi bir şey.Onu çıkaramayacağını bilirsin ama yine de çabalarsın.“Hangi edebi romanı parçaladın da bu cümleyi kurdun.Sen sadece bir kopyasın!” Aybecer iç sesimi nasıl duyabiliyordu? “Ben sadece iç sesin değil,kafanın içindekileri ve bedenindeki uzuvları yani her şeyini temsil ediyorum.Bunu defalarca söyledim.” İç sesimden bir insan mı yaratmıştım yani? İç sesim,beynim ve Aybecer.Bu üçlü kurgandan kurtulmalıydım. Cebimden mızıkamı çıkardım.Kimsesiz sokakla konuşmaya başladım. Kulaklarımla konuştum,parmaklarımla ve avuç içimle konuştum.Sesin uykusunda bir günün yarısına uyandım.Ellerim beyaz önlüğün içinde hareketsizce duruyordu.Duvara çivilenmiş gibiydim.Önlüğüm beyaz bir duvardı.Beyaz ve soğuk.Göz yaşlarım yüzümde kurumuş,yanak derimi kurutmuştu.Yüzüme dokunamıyordum.Hemşire odanın kapısını araladı. Aybecerde hemşirenin ardından odaya girdi.Hemşire iğnenin sarısını damarımda tüketirken Aybecer gözlerime bakıyordu.

“Kabullenmedin değil mi?” Cevap vermiyordum.

“Ne desem şimdi sana,ne söylesem? Özgürlüğü dilinden sil demiştim silmedin,silemedin.Sus dedim susmadın.Hiçbir şey olamadın.Hep aradaydın.Yönün,yolun,izin yoktu.Tüm bunlara rağmen beni de öldürmedin.”

Sen ölürsen ben de ölürüm.Nasıl öldüreyim seni? Hem gözlerine ne oldu senin neden toprak rengi gözlerin?

“Mızıkanı ister misin Şerif?”

Sen iki insanı birden mi birleştirdin? Söyle Aybecer.Madem iç sesimi duyuyorsun söyle.

“Benim iki ismim var Şerif.Biri ‘kum tanesi’ biri ‘çirkin’.İki kelimeyi de iki ayrı lisanla nakşettin alnıma.Hatırlasana.” En azından hatırlamayı becerebiliyordum.Başımı sallayarak onayladım.Haklıydı.İki ayrı insan büyütmüştüm onun göğsünde.İki ayrı lisan bahşetmiştim ona.O hem bir genç hemde bir yaşlıydı.Ama benimdi.Benimle var olan iki ayrı insandı o.

“Artık vakti gelmedi mi Bouclé?”

Gülümsüyordum sadece.Avuç içiyle kavradığı mızıkayı uzattı bana.Mızıka avuçlarımın arasına yerleşti.Mızıkayı kokladım.Mızıkaya sinen avcun kokusunu kokladım.Aybecer gülümseyerek,gözlerimi avuçlarıyla kapattı.

“Yaprak ve rüzgarı dinle.Duyuyor musun?”

Başımı sallıyordum.Gözyaşlarım onun avuçlarına yerleşiyordu.

“Avuçlarım süt koktu Bouclé. Unutmuştum avuçlarımın kokusunu.”

Göz kapaklarımın siyahtan perdesinde mızıkama üfledim nefesimi.Nefesim büyüdü,nefesim orman oldu şimdi. Aybecerin sessiz ağlayışında yeni bir uykuya hazırlandım.Gözlerim çukuruna yerleşti.Mızıka avuç koktu,avuç insan. Avcun kokusunda insana kandım.Uyudum..

The post Lettres de Gare Bleues appeared first on Sanat Duvarı.

Sarımsaklamasak da saklasak.

Sarımsaklı’dan bir deli horoz.

Üfürükçünün üfürüğü yetmedi.

Her şey değişiverdi.

Ayol patates mi aldın sen.

Gördün mü bak ne dedi sana Ayşe Şasa.

Bir Delinin Hatıra Defteri’ni okudunsa.

Kitaplar boğmuştur seni yasa.

Yasaklasak da mı saklasak.

Derdimiz budur ancak pasaklasak.

Absürdizmin derdidir yazmak da yazmak.

Şimşek Mcqueen arabasında vardır bir kuzen.

Bir mevsimin adıdır eylül.

Bense bilmem ne şar ne türkü ne de bülbül.

Sen seversin çiçek ile tasmayı.

Bitir gitsin asmayı da asmayı.

Aşk budur iç iç kudur.

Kuduruktur bıçkın delikanlı budur.

Bilmezsin seversen şarkılı türkülü mekan.

Ne yazık ki dinlesen anlamazdın ne anlatan ne bakan.

Şu ayın bereketinden istifade etmeli her genç.

Ne mübarek aydır bu dalganı geçersen geç.

Duygusuz yüzlerce mesajdır hediyem.

Ne bilirsin değmezsin de ki dostum ben bir kediyem.

Hiç çıkmaz nefesim kursağımda astım.

Bilmezsin neler çektin bir adam astım.

Ne dilersen gelir başına ey dilenci.

Gelmezse de değmezsin param yok kel dilenci.

Dersinden kalırsan olursun doktoradan.

Kalmazsın olursun bir doktor adam.

Tel dileğim oldu keman.

Sensin dilek of aman aman

The post Eylül De Eylül appeared first on Sanat Duvarı.

Kimi bir bakışıyla yapar bunu,
Kimi dalkavukça sözlerle,
Korkaklar öpücük ile öldürür,
Yürekliler kılıç darbeleriyle
Kimi gençken öldürür sevdiğini
Kimi yaşlı iken
Şehvetli ellerle boğar kimi
Kimi altından ellerle
Merhametli kişi bıçak kullanır
Çünkü bıçakla ölen çabuk soğur.
Kimi yeterince sevmez
Kimi fazla sever
Kimi satar kimi de satın alır
Kimi gözyaşı döker öldürürken,
Kimi kılı kıpırdamadan

Çünkü herkes öldürür sevdiğini
Ama herkes öldürdü diye ölmez

Oscar Wilde

15.08.20.. 19:54:58

“O çocuğu bir daha kimse göremeyecek” dedin ya, bugün tam ayrılacakken, tam sana veda edip yanaklarından öperek hasret busesi alacakken… Beni çekip vursaydın daha az acı çekerdim inan ki, eğer taksiyi çağırmamış olsaydın, el edip durdurmamış olsaydın, o bitmek bilmeyen uzun yürüyüşlerimizden birini daha yapardık. Bir ceset gibi bindim arabaya. Ne diyeceğimi bilemedim. Sen gittin, arkandan bakakaldım. Siluetin göründü buğulu camdan. Sana el bile sallayamadım. Sızlayan yüreğime engel olamadım. Bütün ömrümü böyle geçirdim ben. Bir ceset gibi, yeniden yaşattın bunu bana sen… Bir kez daha ölümü hissettim bütün hücrelerimde, dondu gülümsemem dudağımın köşesinde. Ölmek istemiyorum bir kez daha, bunu bana yaşattırma lütfen. Yedi yıl oldu seni tanıyalı, 7 yaşında bir çocuğum şimdi, yetim bırakma beni. Neşeni göremezsem ölürüm biliyorsun, sendeki çocukla yaşıyorum alma onu benden… Kimsesiz bırakma bizi kurda kuşa karşı, yem oluruz ıssızlıkta, kavruluruz susuzluktan dağlarda…

15.08.20.. 23:05:07

Hayata karşı nötr kalmak bir tavırdır, saygı duyarım. Ama kaçmak gerekçeli olamaz. Ben de çoğu kez nötr davranırım ama yaratılmış olanlara değil. Olup bitene karşı evet, gelen musibetleri görmezden gelebiliriz. Ama Allah’ın yarattığı mahlukata karşı nasıl nötr olabiliriz? Olamayız bunu bana sen öğrettin zaten unuttun mu? Bildiğin konularda ahkâm kesemem sana. Sadece söylediğin bir sözü hatırlatabilirim belki.

“Ben aynayım demiştin. Bana bakan kendini görür.”

Ne çok etkilenmiştim. Günlerce anlamaya çalışmıştım seni. Nötr bir aynada ben neyi göreceğim şimdi? Sana baktığımda kendimi göremezsem eğer, yolumu nasıl bulacağım? Gözlerin sevgi dolu bakmadığında ne farkın kalacak diğerlerinden? İnsanlar ne görecekler senin nötr olan suretinde?

“Beni ilgilendirmiyor. Kim ne görmek istiyorsa onu görsün diyeceksin.”

Kızgınsın, öfkelisin biliyorum. İnsandan umudunu kestin. Öylesine kırılgansın ki en ufak bir sarsıntı da tuzla buz oluyorsun sırça bir biblo gibi… Bu yüzden koruyorsun kendini girdiğin kalıpların içinde saklıyorsun olan biteni…

Senin sorunun ne biliyor musun? Sevmekten korkuyorsun sen. Aslında sorumluluk almaktan… Sevmek sorumluluktur çünkü. Seven kaçamaz, ne olursa olsun vazgeçemez sevdiğinden. Sen vazgeçememekten korkuyorsun. Bu hayatta birini, kim olduğu hiç önemli değil ama yalnızca birini vazgeçemeyecek kadar sevmekten korkuyorsun…

16.08. 00:03:13

Monologa devam ediyorum. Gece yarısı oldu uyuyamadım, kalktım, kulaklarım uğulduyordu. Senin sözcüklerin bir bir aklımdan geçiyordu. Okuyup okumadığını bilmiyorum mesajlarımı. Umurumda değil, bakmazsın biliyorum hele bu saatte gelen mesajlara hiç bakmazsın. Büyük bir ihtimalle kapatmışsındır telefonunu da… Sabahleyin görürsün nasılsa… Sen uyandığında ben çoktan yola çıkmış olacağım. Öğlene doğru varırım kısmetse, yolda sana yazamayacağıma göre…

Allah bütün evreni aşkla yarattı demiştin hani bir keresinde. Big bang’ in patlaması aşkın ateşiyle değil miydi? Sen kime ve neye karşı isyan ettiğini bir düşün istersen. Nefsinin sana neler söylettiğini bir daha düşün lütfen. Nokta.

16.08.20.. 16:33:43

Aşk meydan okumaktır. Kerem gibi yana yana kül olmak, ölümüne sevdalı kalmaktır. Ferhat gibi deldiğin dağın altında can vermek, Mecnun gibi varlığından vazgeçmektir. Çölün ortasında gördüğü serabın Leyla olmadığını bildiği halde, devesini yine de o seraba doğru sürmektir aşk… Gözleri Leyla’yı gördü diye, Leyla’nın evinin sokağındaki bütün köpekleri sevip okşamaktır… Aşk varlığından soyunmak, aklın, nefsin zulmünden sıyrılmaktır… Yâri yâr’da bulmak fakat yarı yolda bırakmamaktır aşk…

17.08.20.. 01:05:02

“Allah-ı taala maide suresinde der ki. “Benim nazarım daima senin üzerindedir. Senin için de böyledir. Fakat benim nazarım suretine değil kalbine ve niyetinedir.”

Okuduğum kitaptan alıntı. “ Kitap okumayı sevmem “ demiştin. İlme olan açlığını kısa ve öz hap bilgilerle kapatmaya çalışmıştın. Bana da bir gün,

“ Fazla derinlere kaçma çıkamasın sonra” demiştin. Hatırla! “Derinlere dalmazsam nasıl bileceğim o vakit “ demiştim sana.

“Benden söylemesi. Bu uğurda maazallah delirenler çok olmuştur “ demiştin. Susmuştum.

Gaflet içinde akıllı kalacağıma, ilim içinde deli olmayı yeğlerim. Kendimi ararken kaybolmaya razıyım ben…

İşte şimdi cevabımı verdim…

17.08.20.. 05:54:58

İki sabahtır güneşin doğuşunu izliyorum. Ayın ve güneşin aynı gökyüzünde birbirlerinin yansımalarına karışmadan aynı aşkla ve fakat birbirlerinden onca uzakta, sessizce bütün kâinatın gözü önünde, iç çekerek birbirlerine duydukları derin aşkın seremonisini izliyorum. Bütün varlık âlemi, melekût âlemi, ceberut âlemi aşkla yaratıldı ve vuslatı bekliyor…

Kesrette kalan bizler, izlerimizi çoktan kaybettik… Neden yaratıldığımızı unuttuk… Sevgiliye verdiğimiz sözü hatırlamaz olduk. Kurbanlık olduğumuzu bilmeden yeni kurbanlar aradık kendimize, zulmettik nefsimize… Âdem olamadık, ademde kaldık… Hiçliğimizi bileydik kurtulurduk hiç olmaktan, onu da aramaktan vazgeçtik… Vahdetti arar iken kesrette yolumuzu kaybettik…

18.08.20.. 05:08:16

Yarasalar benimle geldiler deniz kıyısına, görmedikleri benden korkarak, tepemde dönerek geldiler… Ben onlardan, onlar benden korktu… Issızlığın orta yerinde kanat çırpışlarını duydum ilkin, karartılarını fark ettim sonra. İki gündür okuduğum kitabın etkisinden kurtulmak istemiyorum. Sana yazıyorum, mesaj kutun dolmuştur büyük bir ihtimalle ve sen eminim ki okumuyorsundur, yazdıklarımı. İşte belki de bu yüzden öylesine rahat yazıyorum ki… Okuma bundan sonra zaten, sil at bütün yazdıklarımı. Söylediklerimi unut, beni bir daha gördüğünde görmemezlikten gel.

Körüm ben de yarasalar gibiyim… Görmem gerekeni saklayan bir duvar var sanki sende… Sadece sesini duyuyorum, gözlerin gelmiyor gözlerimin önüne… Yüzünü unuttum. Güneş doğacak birazdan. Denizin rengine kavuşacağım. Taş atıyorum ona, bildiğim ne varsa içimden geçen, anlamları yüklüyorum taşlara, fırlatıyorum olabildiğince uzağa…

Şeytanı taşlıyorum şimdi, bitsin içimde kalan ne var ne yoksa…

19.08.20.. 05:05:03

“Ey rab, ey eğiten, öğreten! Bu nefis perdesi, bu dünya arzu ve isteği, benlik zevki ile seni nasıl bilebilirim. Ancak seni sana ait sıfatlarla görebilirim. O halde lütfet ki, ben de sana ait olandan başka bir şey kalmasın. İşte o zaman bir âlemden diğer âleme, yani senin bir zuhurundan diğer zuhuruna seyran edebilirim.” Kenan el Rifai…

20.08.20.. 05.01.01

Bir müzik kulağımda, kitabımı bitirdim. Hiç unutmayacağım bir tatil oldu benim için. Yarın dönüşe geçeceğim. Senin için bir önemi yok biliyorum. Okumadın bile yazdıklarımı işte bunun için özellikle teşekkür ederim. Okuyup okumaman hiç önemli değildi. Benim yazmamdı önemli olan. Birine, herhangi birine… Belki de hiç kimseye… Hiç kimsenin okuması önemli değildi… Ben de önemli değilim… Dedim ya kulağımda bir müzik, onu dinliyorum hiç susmuyor içimdeki melodiler… Birinden diğerine geçiyor…

Bir keman ağlıyor dünyanın bir yerinde… İçli içli sessiz sessiz ağlıyor, duyuyorum onun sesini. Kelebekler uçuyor kanatlarında çırpınıyorum ben de onlarla… Bir kadın saçlarını dağıtmış elinde şimşir tarağıyla tarıyor uzun lepiska saçlarını, örüyor sonra, dokunuyorum parmaklarına…

Sana gönderiyorum dinlediğim şarkıyı… Farid Farjad’ın kemanıyla…

Dinleme sakın! Nasılsa anlamazsın boşuna…

The post Mavi Rüya Öyküleri – 9 – Ağlayan Keman appeared first on Sanat Duvarı.

Sözler arasında sarılan bir çift kuğu.

Arasında kalan bir piyano.

Piyano tuşlarından çıkan sese yansıyan keder.

Kemanın kulağın pasını silmesini duydum dün gece.

Sen vardın ömrümde.

Ben yoktum seninle.

Neden diye sordum rüzgara.

Seni anlattı yıldızlara.

Bir ateşin düştüğü yangın yeriydi toprağım.

Dediler ki sensizmişim.

Yalnızmışım.

Sessizce dolandım kalbimin diyarlarında.

Bir nefeslik ömrümde bir sessiz kızın suskunluğu…

Suyun en tatlı parıltısına yansıyan bir yüz….

Bu ben miyim desene ay ve yıldıza.

Güneşin ışığındaki bir duygu treni geçiyor parmaklarımın arasından.

Bir tutam çiçek tozu versin sana o peri.

Başından aşağı döksün.

Hayallerin peşinde bir kız.

Sarsın seni matemli ay.

Suskunsuz herhalde sonbahar.

Eylülün sarı saçlarındaki altın renkli yapraklar.

Bir tutkun denizin hırçın sesiyim ey sonbahar.

Sen misin beni terk eden ey bahar?

Yazın kollarındaki bir duygu seliyim.

Sen misin beni terk eden ey sonbahar.

Gönlüm gönlüne değdiğinde gözlerim ağlar.

Ben yapamam bu sonbaharda.

Gidemem karanlıklara…

Ya da aydınlıklara.

Şarkılar seni söyler ey sonbahar.

Dudaklar seni anlatır.

Nocturne.

Sesimin yankılandığı duvarlar arasında.

Sonsuzluğa açılan kapılan bu sonbahar.

The post Sonbahara Övgü appeared first on Sanat Duvarı.

Gençtik, merttik, cömerttik.

Birbirine silah çeken kuşağın, birbirini seven çocuklarıydık.

Nasıl severdik birbirimizi, nasıl özlerdik!

Ne çok ortak yanımız vardı, ne renkli farklılıklarımız!

Hürmet eder, hürmet görürdük.

Hayallerimiz, hedeflerimiz, umutlarımız, sevdalarımız vardı.

Taşrada bir okulun, devlet parasız yatılı öğrencileriydik.

O günlerde tek kanal vardı.

“Reha Muhtar, Atina’dan bildiriyor.” du.

Maçlar, öğle saatlerinde oynanıyor, radyodan canlı dinleniyordu.

Merkezden araya giren ses, “Ankara’dan bir gol haberi var. Mikrofonlarımız

19 Mayıs Stadı’nda.” diyordu.

Ardından, tribünlerin uğultusuyla birlikte spikerin heyecanlı anlatımı duyuluyordu.

Canlı yayınların bir başka repliği, “Dakika ve skor almak için İzmir’e bağlanıyoruz. Mikrofonlarımız Alsancak Stadı’nda.” cümlesiydi.

“Bizi izlemeye devam edin!” nakaratı ile sık sık bölünen, reklam arasında maç izlediğimiz, özel televizyon yayınları çok sonraları girdi hayatımıza.

Ergendik.

Bıyıklarımız on bir on bir maç yapardı.

Sen, Permatik’le tıraş olurdun.

Ben, “Fiyat yüzde elli! Sapına kadar Derby!” derdim.

Ardından sen, “Hadi hayırlı tıraşlar!” derdin.

Sigarayı yurdun yangın merdiveninde ya da çatı katında, gizlice içerdik.

Sen, Maltepe’yi filtresine toplu iğne batırarak içerdin.

Ben, filtresini koparıp Birinci içer gibi içerdim.

Tütünler dilime yapışırdı.

Sen, çakmakla yakardın.

Ben, gaz kokusunu sevmediğim için kibritle yakardım.

Orhan Veli’nin o meşhur fotoğrafına özendiğimi de biliyorsun zaten.

Sonra sen, karanfil alırdın, ağzımız kokmasın diye.

Ben, naneli şeker alırdım.

Üzerimize fısfısla, limonlu kolonya sıkmayı da ihmal etmezdik.

Dürüst ve duru bir aşkla sevdik, sevdiklerimizi.

İkimizde âşıktık.

Sen, Ziraat Bankası’nın müdürü Ali Bey’in, 11-B’deki kızı, Hamiyet’i seviyordun.

Ben, Matematik Öğretmenimiz Orhan Bey ile Kimya Öğretmenimiz Mukadder Hanımın kızları, Mürüvvet’i seviyordum.

Hani “Benim ismim Mürvet değil, Mürüvvet!” diyen, bizim sınıfın en hanımefendi, en uzun boylu, en güzel kızı!

İkimizde arabeskçiydik.

Sen, Ferdi Tayfur’u severdin.

Ben, Orhan Gencebay’ı severdim.

Sen, “Allah’ım sen bilirsin!” derdin.

Ben, “Batsın bu dünya!” derdim.

Sen, çayı şekersiz ve çay bardağıyla içerdin.

Ben, tek şekerle ve su bardağıyla içerdim.

Cumartesi günleri kendimize ziyafet çekmek için Abidin Usta’ya giderdik.

Standart yemeğimiz az pilavdı.

Sen, yanında az kuru isterdin.

Ben, az nohut isterdim.

Eğer paramız yetiyorsa bir kâse de cacık alır, beraber kaşıklardık.

Ekmeği ve suyu paylaşırdık, sevinci ve hüznü paylaştığımız gibi.

Bereketliydi bizim çocukluğumuz, gençliğimiz.

Dünya kupalarında sen, Arjantin’i tutardın.

Ben, Brezilya’yı tutardım.

Sen, Galatasaraylıydın.

Ben, Fenerbahçeliydim.

İkimizde saçlarımızı Rıdvan’ınki gibi uzatıp, top oynarken rüzgâra bırakmak isterdik.

Fakat saçlarımız istikrarlı bir şekilde hep üç numarayla kesilirdi.

Hatırlar mısın?

88-89 sezonuydu.

Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası.

Galatasaray’ın Nöşetel’i 5-0 yendiği maç.

İkimiz de okulu asmıştık.

Damla Pastanesi’nde heyecanla maçı izliyor ve atılan her golden sonra gözyaşlarıyla birbirimize sarılıyorduk.

Yine aynı sezon…

Galatasaray’ın Almanya’da, Monaco’yu elediği maç…

Prekazi’nin otuz beş metreden attığı o unutulmaz gol…

Maçtan sonra Simoviç’in, Türk bayrağı ile sahada tur atması…

“Avrupa! Avrupa! Duy sesimizi! İşte bu, Türklerin ayak sesleri!” tezahüratları…

Duygulanmış, ağlayarak birbirimize sarılmıştık.

Yoktu o günlerde aramızda, sen ben kavgası.

Hey gidi günler…

Hep beraber seviniyorduk başarılara.

Naim Süleymanoğlu’yla beraber, biz de sırtımızdaki kaç asırlık yükü kaldırıyorduk.

Yine hep beraber üzülüyor, ağlıyorduk.

Hatırlar mısın?

Samsunspor’un geçirdiği trafik kazası…

Yitirilen canlar ve sakat kalanlar…

Çok sarsılmıştık.

Spor Stüdyosu’nu buruk izler olmuştuk.

Mete aramızda yoktu, milli takımın kalecisi Fatih değildi artık.

Sen, solcu babanın sağcı çocuğuydun, Demirelciydin.

Ben, Türkeşçi babanın Ecevitçi oğluydum.

Sen, “Baba!” derdin.

Ben, “Karaoğlan!” derdim.

İkisi de siyasi yasaklıydı, “netekim”.

Hiçbir lidere küfretmedik biz.

İstiklâl Marşı, Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi, ezan ve okumasını bilmesek de Kur’an, kutsallarımızdı.

Mümkün oldukça cuma namazını kaçırmazdık.

Sen, sünnetlerini de kılardın.

Ben, farzını kılıp hemen çıkar, seni avluda beklerdim.

Sen, romanı severdin.

Ben, hikâyeyi severdim.

Sen, güzel şiirler yazardın.

Ben, senin şiirlerini güzel okurdum.

Her yaz tatilinde birbirimize mektup yazardık.

Genelde önce sen yazardın, sonra ben cevap yazardım.

O zaman cep telefonu, WhatsApp yoktu.

Ama daha çok görüşürdük birbirimizle.

Daha çok özlerdik birbirimizi ve daha candandık.

Sen, “gözünün yağını yediğim” derdin bana.

Ben, “kurban olduğum” derdim sana.

Biliyorsun, sevdiğimi alamadım.

Aldığımı çok seviyorum, mutluyum.

Bir kızım, bir oğlum var.

İşim, evim, arabam var.

Kızım bu yıl üniversiteyi bitiriyor, Diş Hekimi olacak.

Adı Mürüvvet!

Uzun boylu, hanımefendi ve çok güzel.

Oğlum lise sonda, üniversite sınavlarına hazırlanıyor.

Roman okumayı çok seviyor.

Şu sıralar Sefiller’ in ikinci cildinde, Cosette için üzülüyor ve Jean Valjean’ı merak ediyor.

Sigara kullanmıyor, okulun basketbol takımında oynuyor.

Haftada bir akşam, ailece dışarda yemeğe gidiyoruz.

Çayı şekersiz, içine bir damla limon sıkarak, porselen fincanda içiyorum.

Sigarayı ve Orhan Gencebay’ı bıraktım.

Sezen Aksu’yu dinliyorum.

En sevdiğim parçalarından biri: “Adı Ben de Saklı!”

Şiir okurken hâlâ Ahmet Selçuk İlkan’ı taklit ediyorum.

Saraçoğlu’nda kombinem var, Fener’in maçlarını kaçırmıyorum.

Bu dünya kupasında gönlüm Hırvatistan’dan yana olsa da favorim Fransa’ydı.

Bir icra davasını takip için yolum taşraya düştü.

Abidin Usta’ya uğradım.

“İki az pilav, az kuru, az nohut ve ortaya cacık.” dedim.

İki kişilik servis istedim.

Tek başımaydım, karşımda senin hayalin vardı.

Yüreğim yandı, gözlerim doldu, hüzünlendim.

Kurunun, nohudun tadı kalmamış, dostluklarımız gibi.

Yemekten sonra, su bardağında, tek şekerli çay ve bir tel sigara rica ettim garsondan.

Maltepe’ydi sigarası.

Filtresini koparıp, kibritle yaktım sigarayı.

Tütünler dilime yapıştı.

Çayımı içip hesabı ödedikten sonra, masanın üzerindeki karanfillerden attım ağzıma.

Kapıdan çıkarken ikram edilen limonlu kolonyayı yüzüme ve saçlarıma sürdüm.

Damla Pastanesi kapanmış, Yalçın Abi vefat etmiş.

Onunla beraber asalet, vefa, muhabbet ve hürmet de ölmüş.

Haberimiz olmadı Yalçın Abi’den, arayıp sormadık onu, birbirimizi arayıp sormadığımız gibi.

Okulu görmeye cesaret edemedim.

Kim bilir!

Bu yazıyı okursun.

Hatırlarsın “gılli guşsuz” ve bereketli günlerimizi.

Bulmak istersen beni ve ulaşmak istersen bana…

Taşrada bir yatılı okulun, duvarları asker dolaplarıyla kaplı, yirmi dört kişilik yatakhanesinde, kışları buz tutan camın kıyısında, demir ranzadayım.

Facebook’a değil, yüreğinin derinliklerine bak.

Hatıralarının “gıyık aşık” kalmış kapısından içeri gir.

Göreceksin!

Bizim devrenin hepsi orada, kurban olduğum!

The post Hatırlar mısın? appeared first on Sanat Duvarı.

Ben bir adamı sevmenin en ağır bedenini ödüyordum.

Hayır, ağır değildir belki. Her sabah erkenden kalkıyor, uyanıp uyanmadığına bakıyor, okuldan erkenden dönüp balkonda gizli saklı gelmesini bekliyordum. Geceleri ışığını kapatana kadar uyumuyor, üzerini örtmüş müdür diye endişeleniyordum. Durduk yere şarkı mırıldanıyor aklıma gelince kahkaha atıyordum. Sonra… Sonra ise, etraftakilerin tuhaf bakışlarına maruz kalıyor ne yapacağımı şaşırıyordum.

Garip olansa beni gülümseten de ağlatan da hep o oluyordu.
Hep böyle olmaz mı zaten? Yara yanında yara bandı da getirmezse, kalp susar mıydı yine o, elbet o diye?

The post Yara Bandı appeared first on Sanat Duvarı.

Oysa ne çok sevmiştik o şehri, adımlarıyla karış karış işlemiştik sayfalara. Şehir o olmuştu, onlu bir şehri tanımıştı belki benimle dünya. Kaleminin kudretince kavuşturmuşken bizi, kim anlatacak şimdi yitirdiklerimi, yitirdiklerimizi…

Büyüttün…

Anlattım! Anlayana tabii…

Bir duygunun izahı basitlikten ötedir. Basit bir dünyada kelimeye ruh vermek sanıyorum onu yazmakla değil, bu hissizliğin içinde yaşayabilmektedir. Seninle tadabildiyse niceleri ne mutlu, hep o rüyanın eşiğinde, bir patlamanın arifesinde, kavuşmayla sonuçlanabilecek hareketin habercisiyiz. Çünkü her şey düşüncesiyle mündemiçtir.

Sayfalar dolusu insanlar büyüttün bağrımda. Yalnızca bir isim ve başkalarıyla şekillenen hayaller bıraktın ardında. Bende seni değil, bende kendini kaybetti ve aslını buldu insanoğlu, lakin bu öykünün içinde kaybolmadıkça…

Aşk değil miydi her şeyin başlangıcı ve bu satırlar aşk için yazılmadı mı? Ne ile başladınsa boşluğu doldurmaya onunla yanmadın mı? Sanat, tarih, siyaset, coğrafya senin kaybolduğun boşluk neresi? İşte beni orada bulacaksın. Evet sende o güzel söz gibi “hamdım piştim yandım” diyerek bana koşacaksın. Ya kalemin elinde, ya âlimin dilinde, ya sayfanın birinde benim ile hem dem olacaksın.

The post Kelimelerle Buluşma Serüveni appeared first on Sanat Duvarı.

The post Yaşamla Raks Etmek appeared first on Sanat Duvarı.

Üşüyorum. Beklemekten yoruldum. Hiç kimseye ne yaptığımı anlatamam. Ne insanlar nede içlerinden taşan duyguları umurumda.

Katlanamıyorum. Ne iklime ne bu şehre. Dağların denize paralel mi dik mi uzandığı umrumda değil. Her şeyden bir haber insan yığını.

Keskin bir acıyı güvenli betonlara tercih eden yaşayan ölüler. Durmadan bir yerden başka bir yere koşturan zavallılarız.

Zaman tanrısıyla anlaşma yaptığını sanan bütün zavallılar gibi acele etmemiz gerekiyor. O saatte orada olmalıyım.

Katlanamıyorum. Bu hız başımı döndürüyor.

Başlangıcı ve bitişi belli olan bir ömüre bir telaşla ne sığdırabileceğini sanıyorsun? Daha önce yazılıp çizilmeyen hangi planın var senin?

Tüm planlar senin o gün öleceğini gösteriyor. Ne yaparsan yap o yağmurda ıslanacaksın. Bu üzücü olacak. Belki asla mutlu olamayacaksın.

Tüm hayatın mücadele ederek geçecek. Ve istediğin şeyi elde edemeyeceksin.

İstediğin sessizliği asla bulamayacaksın.

Asla yeterince zamanın olmayacak.  Olduğunu düşündüğün zamanları telaş içinde bir yerden başka bir yere koşarken harcayacaksın. Planlandı.

Senin izninle gerçekleşen hiçbir şey yok. O gün tesadüfen karşına çıktığını sandığın o adam bir tesadüfle orada değildi. Ama sen öyle sandın.

Her şey bir plan dahilinde. Ama sen yinede kendini yormaktan vazgeçemiyorsun.

Bütün tutkuların, hayallerin, acıların, hüznün, mutluluğun bile sadece sana özel yapılmış bir haritada duruyor. Ve sen buna uygun yaşıyorsun. Çünkü diğer türlü olabilmen mümkün değil. Elinde değil.

Durmadan özlediğin canını yakan o his neden var biliyor musun?

Bunu fark etmeni engellemek için.

Çocukken öldüğünü gördüğün o kedi. Hatırlıyor musun? Tüm organlarını kurtlar yemişti. Bağırsakları dışarı çıkana kadar orada bekledi. Sen günlerce gidip gelip birisi onu oradan alacak mı diye baktın. O da düşünemedi. Sonunun böyle olacağını nereden bilebilirdi? Fark et işte. Bu yazıyı okumanın nedeni budur belki. Dediğim gibi. Plan. O plan yani.

Neyse.

Sana verebileceğim en iyi öneriyi vereceğim.

Zamana bırak.

En iyisi bu.

Belki de asla geçmeyecek.

Ya da göz açıp kapayana kadar diyeceksin.

Kim bilir?

The post Plan Bu, Plan Yok appeared first on Sanat Duvarı.

Hava içinden daha kasvetli değildi. Zaten bu hava ile hep bir akrabalık hissetmişti. Belki de bir ahbaplık. Gözlerini uzakta hareketsiz duran sandala dikti. O kadar hareketsizdi ki sandal, dokunsa soğukluğunu hissedecekti ölümün. Ölümler görmüştü daha önce, sarsıcı ölümler. Sarsıldığını hissetmişti ölümü hissetmese de. İnsan ölünce yalnızca ölmeyi hissederdi. Bu da bildiği ikinci şeydi. Dindar biri hiç olmamıştı ama dua etmişti hep “Rabbim ellerimi bırakma.” Rabbim “yalnızca senin ellerin beni tutar”. Kızardı bu duadan ötürü, Rab bırakmazdı ki kul istemedikçe, kulunun o aciz ellerini derdi içinden. Derdi de hep böyle dua ederdi işte. Kendini yaratana karşı içinde hep sonsuz bir şükür barındırırdı ama isyan etmediği an yoktu. Neye isyan ediyordu? Ne için isyandı bu? Bu güne kadar da fark etmemişti bunu… Sandala doğru baktı, sandal hareketsizdi. Deniz durgundu içi kadar değil. Durgun denizle de bi’ ahbaplığı vardı çünkü.  Hava kararıyordu ve dolu olmayan kayalıklar boşalıyordu yavaştan. “Kederi seviyorsun” demişti babası bir keresinde. Nedense onaylamıştı içinden. O da kederi seviyordu yalan değil.  ‘Yaşamak hüzünlü bir şarkı değil mi?’ diyerek gülmüştü. Hayattan beklenti içine girmemişti hiçbir zaman hatta belki hayat ondan beklentiye girmiş olabilir diye rahatsızlanırdı. Çünkü hissederdi bunu. Sanki hayat beklenti içinde olmalıymış gibi öğretilmişti. Yeni doğduğunda bu hayatın senden beklentisi nefes almandır çünkü. Ebeler bir şaplakla elçi olurdu. Omzunda yaşadığı yılların ağırlığını hissediyordu ama ne yaşadığını bilmiyordu. Omuzlarının da beklentisi vardı yükünü taşıtmak gibi hayatın.  Kederdi onu yaşama bağlayan ve kederin ağırlığıydı uçup gitmesini önleyen.

“Beni aciz bırakan olaylar yaşamadım Allah’ım, zaten görenler de iman etmediler. Ben kendimi nerede aradım?”

Yalnızken konuşuyordu kendi kendine, çoğu zaman kendisiyle. Gözleri uzaklarda hala sandala bakıyordu, hareketsizdi. Kendi gibi. Hareketsizce…

“Ben yaşadım.” Çok yakından gelen bir ses ayırdı gözlerini sandaldan. Suratına baktığı kişiyi tanımıyordu.

“İman ettin mi?”

“Kendimi aradım.”

Bu ne demekti şimdi anlamadı, sandala döndü, sustu. Sakinleşmeliydi, dokunsalar hissedilmeliydi. Dokunulmazdı yalnız. İnsan asli olarak beden değil ruhtu belki. Belki kaçış fiziksel ise ruh tatmin olmaz, düşünsel ise zaten kaçamazdı. Kendi zihninin içine hapsolmuş, dönüp durmaktaydı kıyıda. Önü alabildiğine mavi ve sonsuz, yani akrabaları.. Zihni dört duvardı.

“Sonsuzluk kafanın içinde” Bakmadı suratına yanındakinin, kafasındaki zindandan ona neydi. Ama susmadı devam etmekte kararlıydı.

“Dört duvardan ancak kapılar inşa edebilirsin. Dış dünyanın yansımasıyla doldurduğun zihnin taklitten ibaret değil mi?”

“Kimsin sen?” Suratına hala bakmıyordu.

“Çıkışı bulamadıkça var olmaklık mümkün değil o dört duvarda. Bedensel varlığın bir şey ifade etmiyor anlayacağın”

Sakinleşeceği yerde sinirlenmeye başlıyordu. Haddini bilmeyen bu insan kimdi ki onun varlığıyla ilgileniyordu ya da yok olmaklığıyla.

“Sen var mısın ki?” Güldü yabancı bu soruya, hatta küçük çaplı kahkaha attı.

“Sen yoksan, neden umursayasın ki başka varlıkları?” Bencilce geldi bu düşünce. İnsan kendisi için var olmamalı diye düşündü. Tam ağzını açıp söyleyecekken yabancı tekrar konuştu;

“İnsan kendisinin bilincine varmadan başkaları için var olamaz.” Açtığı ağzını kapadı bu cümle üzerine. Sinirleri yavaştan gerisin geri giderken, yabancının dediklerini düşünmeye başladı.

“İnsan nasıl taklit olabilir ki?” Rüzgâr hafiften denizi sallandırmaya başlıyordu. İkisi birden sandala bakıyordu şimdi. Birkaç dakika sessizlik çöktü.

“Kendinden kaçmaya çalışıyor, her duvara defalarca tosluyor ve isyan ediyorsun. Kime peki? Cevapsız. Sadece düşünüyor olmak var olmak sanıyorsun, sarsıcı ölümlerin kederinde kendini sallandırıyor ve hiç tutmadığın bir yerden bırakılmamayı umuyorsun. Yaşamanın hüzünlü bir şarkı olduğuna kendini inandırıyor, doğan bir bebeğin mucizesini göremiyorsun.”

Gözleri sandaldan ayrılmıyordu ikisinin de. İşte şimdi üç kişilik bir akraba olmuşlardı. Yabancının her cümlesinde kafasına sertçe vuruluyormuş hissine kapılıyordu. Kendisini bu kadar tanıyanın kim olduğunu düşündü ama bu cümleleri daha önce kimseye sarf etmemişti. Kendi kendinin sırrıydı bunlar. Ya da belki kendine başka bir görüş gününde kulak misafiri olmuştu.

“Sen sadece taklitsin, uğruna ölünmeye değmeyen dünyanın taklidi.”

“İyi de sen kimsin” diye bağırdı, sesi yankılandı denizin sonsuzluğunda. Dalgalar sertçe çarpmaya başlamıştı kıyıya ve sandal da hafiften hareketlenmişti şimdi.

“Biliyorsun”

“Hayır bilmiyorum!” Sesine çaresizlik karışmıştı.

“Yüzleşmiyorsun, hiçbir savaşında sen yoksun. Ne zaman farkına varacaksın?” Bu sert bir tonda söylenmişti.

“Neyin?” Fısıltıya dönmüştü artık sorusu ve yabancıya artık bakmaya cesaret edemiyordu bile.  Yabancı da zaten ona bakmıyordu, sandala bakıyordu. Sanki sandalda birleşiyordu gözleri.

“Savaşmak için dönüm noktalarına ihtiyacın olmadığının.”

“Neyle savaşacağımı bilmiyorum ki.” Sessizliğe büründü tekrar ortalık, deniz hariç. Artık karanlıktı tamamen gök. Rüzgar sert esmeye başlamış ve denizin kokusu daha keskin duyulur olmuştu. Sandalda ufacık bir ışık yandı orada olduğunu belli eden. Ama karanlık ışığı yutardı. Bu da bildiği diğer bir şeydi. Dakikalar geçti ama konuşan olmadı. Kafasını çevirip baktığında yabancı gitmişti. Hava yavaştan üşütmeye de başlamıştı ama o üşümeyi seviyordu.

“Neyle savaşacağım” diye kendi kendine yineledi. Ayağa kalktı, rüzgar saçlarını hızla indirip kaldırmaktaydı. Işığa doğru baktı, hızla sallanıyordu. Suratında kararlı bir ifade yerleşmişti denizin aksine. Birden gülümsedi düşünüp de bulamadığı sorunun cevabını bulmuşçasına. Düşünmek diye düşündü olayın komikliğinin farkında olarak, var olmaklık değildi. Yabancı bunu söylemişti. Dört duvarını yokladı zihninde, artık fiziksel olarak da var gibiydiler. Burada çıldırıyordu ve çıkışı hiç aramamıştı. Gülümsemesi daha da yayıldı dudaklarına. Tepinmeyi bıraktı düşünceleri, hayatın hüzünlü şarkısı kulaklarına daha yüksek sesle geliyordu artık. Sonsuzluk kafamın içinde diye geçirdi içinden, var olmak nasıl mümkün? Anahtarı nerede bu sonsuzluğun? Işık hızlanıyordu ve rüzgar daha da sertleşiyordu. Denize doğru eğildi ve yansımasına baktı. Görünmeyen yansımasına sırıttı, belki de kafayı yiyordu ama farkına varmıştı.

“Düşünmek çok tuhaf bir eylem. Hareketsizsin ama aynı zamanda bir şeyler yapmaktasın” dedi karanlıkta görünmeyen yansımasına. Sonra ışığa döndü;

“Beni düşünmeye itmeyecektin kendimi” diye haykırdı ve gülmeye başladı. Gülüşü o kadar acıydı ki, duyulmazdı. Kendinden başkası duyamazdı. Kalbi hızlanıyordu, birkaç mısra sıralandı zihninde müthiş bir iman ağrısıyla ilgili.  Yansımasına döndü, “İman ettin mi?” Cevap gelmedi ama o biliyordu. Sustu ve bir kere daha haykırdı.

“Rabbim beni biraz daha bağışla”* . “Biraz daha”. “Bağışla.”

Suya gömdü kendini.

O atladı kalbi yavaşladı, o atladı sandal duraladı, o atladı rüzgâr sakinledi, o atladı deniz durgunlaştı. Sessiz olan kıyı daha da tenhalaştı. Denizin kayalara çarpışı bile suskundu. Gecenin ilerleyen saatlerinde bir ayak sesi yankılandı kayalarda. Işığın tam karşısına geçti ve suya baktı. Su gözlerini ondan hiç ayırmamıştı.  Denizin kokusunu en içine çekti, artık sakinleşmişti.

Başka bir görüş gününün şimşekleri çakıyordu şakaklarında… Bekleyecekti…

*İbrahim Tenekeci- Güzel Bıçak

The post Döngü appeared first on Sanat Duvarı.

Beş yıl önceydi ilk kez evime gelişin, yuvama kendi yuvam değişin. Hiç unutmadığım bir gündü. Mart’ın 11 idi. Sevdiceğim, evimin direği, gönlümün sultanı o gün bırakıp gitmişti beni. Çeyrek asırlık eşini, kendi elleriyle kurduğu evini, köyünü bırakıp, tek bir kelime dahi etmeden sır olup sırra bürümüştü kendini. Alıp başını, birkaç parça eşyasını, bir de yıllarca biriktirdiği parasını, kimselere görünmeden yolunu ummana vurmuştu. O günden sonra kimse ağzını açmaz olmuştu. Ne bir haber gelmişti, ne gören vardı ne de yerini bilen. Konu komşu çırpınmalarıma aldırış etmeden, derin bir yalnızlığa terk etmişlerdi beni. Sanki bir şeyler biliyorlardı da benden gizliyorlardı. Herkesin bildiği sır olur muydu hiç. Doğup büyüdüğüm bu köyde kimsesiz kalakalmıştım öylece. Bana acıyanlar vardı içlerinde, yüzüme bakamayanlar, selamıma bile selam ile karşılık vermeyenler. Yüzlerini bir dönseler, bakışlarından anlayacağımı, ne olup bittiğini okuyacağımı bilenler sırt çevirmişlerdi bana. Yapayalnızdım, sen çıkıp gelene, yuvanı benim yuvamda kurana kadar güzel kırlangıçım…

Bir kırlangıçtım ben de, bir yuva istemiştim bu hayattan sadece. Beni seven eşim olsun, evimde çocuklarımın cıvıltısı duyulsun istemiştim. Gözümün içine bakan, beni sevip kollayan eşimi çok seveceğimi biliyordum ta en baştan… Çok sevmiştim biricik eşimi, tıpkı evimdeki misafir kırlangıçlarım gibi…

Ne olmuştu da bir gece böylece koyup beni bırakıp gitmişti, bir elvedayı çok görüp izini kayıp ettirmişti.

Bir başkasını sevdiğini düşündüm yıllarca, onun ilk aşkı geldi aklıma… Adını duyunca hala içinin sızladığını bildiğim bir yavuklusu vardı. Ona koştuğunu düşündüm, nereye gidecekti başka? Oysa ihanet etmişti ona, yıllar önce nişanı atıp başkasına gitmişti. Ama aşktı bu, söz geçer miydi akla? Önünde durulur muydu aşkın yeli kasıp kavurduğunda? Pekâlâ affetmiş olamaz mıydı onu? Senaryo yazdım kafamda, kaçıp gittiği kocası ölmüştü belki de kadının, arayıp bulmuştu benim kocamı. Benden kopartmıştı. Yuvamı dağıtıp beni elemlerde bırakmıştı. Ne de olsa bir çocuk verememiştim kocama. Ne çok istediğim halde olmamıştı işte. Kısır oluşumu bir kere olsun vurmamıştı yüzüme. Sessizce kabullenmişti öylece. Kaderine razı olmuştu, sevmişti beni biliyordum. Yüreği el vermezdi üzülmeme, el üstünde tutardı beni…  Peki  öyle ise neydi kopartan ondan beni?

Bir kere bile kavga etmemiştik, hiç sinirlenmezdi. Sesimizi birbirimize hiç yükseltmemiştik bile.. Yavrusuz kırlangıçlar gibiydik. Ellerimizle yapmıştık evimizi. Her bir eşyada alnımızın teri vardı. Gözümüzün nuru saklıydı perdelerimizde. Hayallerimiz, umutlarımız gizlenmişti her birinin gizli yerlerine. Çocuğumuzun olmasını ne çok istemiştik ama vermemişti işte tanrı. Sessizce kabullenmiştik olanı. Sormamıştık bir günden bir güne kusur kimde diye? Ne önemi vardı ki, olmayınca olmuyordu insanın istediği. Ne çok canı besledik bu evde birlikte. Kedilerimiz, köpeğimiz bir tane ineğimiz ve sayısız kuşlarımız olmuştu. Bahçemizdeki meyve ağaçlarına dadanan haşaratı hiç saymıyorum bile. Onları öldürmezdi kocam. Ağaçlara zarar vermelerini engeller ‘bizim rızkımıza bırak ortak olsunlar’ derdi.  Ah ne çok özledim seni. Nasıl yandı ciğerim, nasıl kala kaldım bu dünyanın ortasında sensiz bir başıma, Ah benim gözleri deniz bakan biricik sevdiceğim…

Aklım almıyor bir türlü, bunca sene geçti bir yastıkta kocadığım kocamın anlayamadım gidişini… Bilmez mi onu nasıl merak ederim, nasıl özlerim, nasıl severim canımla bir… Gelse şimdi çıkıp sormam bir tek soru bile, bakarım o derin mavi gözlerine, sarılırım sıkıca bırakmam bir daha gitmesin diye…

Kapı çalıyor! Geldi! Yıllardır çalmayan kapım çalıyor duyuyorum, geldi sevdiceğim en sonunda duydu hıçkıran sesimi…

• İyi günler size iadeli taahhütlü bir mektup var.
• Mektup mu?
• Evet, şuraya bir imza alayım.
• Nerden, kimden geliyor?
• Onu ben bilmem hanım, açınca öğrenirsiniz nasılsa? Hadi iyi günler…

Kaldım kapıda postacının ardında, elimde mektup. Uzak bir ilden gönderilmiş. Bilmediğim bir isim var zarfın gönderen kısmında. Oturdum verandaya, açtım zarfı korkuyla… İçime bir sıkıntı girdi, kısa bir mektup ile başka bir zarftı içindeki…

Kısa mektubu yazan bir doktordu ve şöyle diyordu. “Eşinizin beş yıldır doktoruyum, size bu mektubu postalamamı rica etti, onun ricası üzerine ben de size gönderiyorum. “

Zarf elimden düştü, başım döndü, karardı yüreğimin aynası… Döküldü gözlerimden kanlı gözyaşları…

Ah sevdiğim yapmıştı bana yapacağını…

Açtım ikinci zarfı;

Sevdiğime, Gözümün Nur’una yazıyordu zarfın üstünde…

İnci gibiydi el yazısı, öptüm kokladım zarfı sinmiştir belki kokusu diye.

Sevdiğim biricik aşkıma,

Kırgınsın, kızgınsın bana biliyorum. Ne desen haklısın. Ama beni hala sevdiğini, beklediğini, bir an olsun benden ümit kesmediğini,  yapayalnız kaldığın için duyduğun öfkeni , okuyorum kilometrelerin ötelerinde bile olsam bir tanem, her şeyini, her duygunu biliyorum.

Benim yaptığım affedilmez, sen yapsan affeder miydim inan bilmiyorum. Kalan ömrümü senin yanında geçirmekten başkaca bir isteğim yoktu. Böyle bitsin istememiştim aşkımız. Ama kader beni çok zamansız ve dahi amansız bir hastalıkla yakaladı. Her gün gözünün önünde çürümektense, bir kere kaybolmayı tercih ettim. Seni her gün öldürmeğe gönlüm razı olmadı. Söylesem sana izin vermezdin biliyorum. Benimle gelmeye kalkardın Ankara’ya…

Tedavi olursam, geçerse belki dönerdim tekrar sana geriye. Ama olmadı işte. Artık tükendi takatim son günlerimde hep senin iyiliğin için dua ettim, buna inanmanı istiyorum.

Bağışla beni, affet bir tanem. Ömrümce yalnız seni sevdim. Aklının bir köşesinden neler geçtiğini tahmin etmem hiç güç değil. Günahımı alsan da inan bana hiç mühim değil. Seni severek göçeceğim öbür tarafa, seni yalnızca ben seveceğim…

Elveda gül kokulu sonsuz aşkıma

Senin olan talihsiz sevdiceğin

Birden bir şey düştü sundurmaya…  Tahta pervazın hemen altında, mavi bir kırlangıç yatıyordu taşın üstünde boylu boyunca…

The post Mavi Rüya Öyküleri-8- Kırlangıç’ın Düşü appeared first on Sanat Duvarı.

Uçağa adımını attığı anda bir yere tutunması gerektiğine karar verdi fakat buna vakit bulamadan kendini girişteki uçuş görevlilerin kollarında buldu. Çok fazla düşmemiş olması kendini çabucak toparlamasına yardımcı oldu. Uçuş görevlilerinin ve arkasındaki diğer yolcuların yardımını reddedip tek eliyle üstünü silkeledi. Kalın ve soluk el çantasını da yerden alıp koltuğunun bulunduğu yere doğru yöneldi.

Oturur oturmaz dışarı attı gözlerini. Dışardaki fırtınanın yarattığı kaos, içerde koridor kavgası eden insanlarınkinden daha ilgi çekici geliyordu. Bir süre sonra uçak havaya oranla tehlikeli denebilecek bir hızla kendini yukarı kaldırmaya başladı. Henüz çok fazla mesafe kat etmemişlerdi ki daha fazla tutunmaktan vazgeçip bıraktı kendini koyu kırmızı kan damlası. Servis için gelen hostes uyarıncaya kadar beyaz gömleğindeki kocaman kan lekesinden haberi bile yoktu. Uçuş talimatlarını verirken hipnoz olduğu hostes, aşırı yüz makyajıyla artık oldukça çirkin gözüküyordu. Ayrıca çoktan dışardaki fırtınaya dalmış olan gözlerini tekrar kendine çevirmişti.

-Burnunuz kanıyor efendim, gömleğinize damlamış.

Bu hizmetkâr söyleme ancak sıkkın bir soluk verme ve miskin bir kafa sallamayla karşılık verebildi. Konuşurken aynı zamanda nemli bir havlu uzatan hostes, bütün yüzünü itici bir gülümsemeyle kaplıyordu. Uzatılan havluyu bir çift temiz el karşıladı. En çok da kendi dikkatini çekti bu kadar temiz olmaları. Aldığı havluyu dizlerinde bekletirken tekrar fırtınaya daldı.

Uçaklarla arası hiç iyi olmamıştı. Ne zaman uçak havalanıp tekerleklerini içeri soksa teni bembeyaz olur, midesine keskin bir kramp saplanırdı. Servis edilen yiyeceklerin ve içeceklerin yüzüne bile bakamadı. Saatlerdir yaptığı tek şey dışardaki fırtınayı izlemek ve sarsıntı sırasında sallanan kafasını korumak için elini çenesine yaslamaktı. Bir müddet sonra o garip koku yine etrafını sardı. Önce göz bebekleri ile sağ tarafında kalan iyi giyimli beyefendiyi süzdü. Sonra da önünde magazin dergisinin resimlerine gözlerini dikmiş kadına baktı. Bu koku ikisinden de geliyor olamazdı zira bu kokunun sahibini uzun yıllardır tanıyordu.

The post Kargalar Şehri / III. Bölüm Kokudan Sonra appeared first on Sanat Duvarı.

Sevgili Meryem,

Seninle iletişim kurmakta bu kadar geciktiğim için üzgünüm…

• Hayır. Kağıdı buruşturup çöpe atıyor. Başka bir kağıt bulup tekrar yazmayı deniyor.

Meryem, seni görmeyeli uzun bir süre oldu.

• Hayır. Bu kağıtta çöp oluyor. Nereden başlaması gerektiğine karar vermesi gerekiyor. Kısa bir girişle konuyu mu anlatmalı? Yada uzunca bir merhabayla doğrudan söylemeli mi?

İyi de insan böyle bir şeyi nasıl söyler? Kendini Meryem`in yerine koyuyor. Belki de mutludur. Uzun bir zaman oldu. Belki ona vermediği mutluluğu şimdi doyasıya yaşıyordur. Yine de bunu yapmalı. Bunu yapmadan ölemem diye düşünüyor. Hayatta olan hayatta kalsın. Sonrasını kimse bilemez. Temiz bir kağıt bulup tekrar yazmayı deniyor.

“ Canım Kızım,

Eğer bu mektup eline geçmişse sende beni unutmamışsın demektir. Geçen 10 yıl boyunca seni düşünmediğim tek bir günüm bile olmadı. Tek bir anım bile. Sürekli o gün geldiğinde ki halini düşünüyorum. Baban güçsüz biriydi kızım. Güçsüz ve yalnız. Etrafındaki kuru kalabalığı yalnızlığını iyileştiremezdi.

O gün sen yağmurun altında ıslanırken seni izliyordum. Fakat bir türlü kendimde senin yanına gelecek gücü ve cesareti bulamadım. Sanırım bir babanın olmadığını fark ettiğin ilk an oydu. Son olmadığını düşündüm. Kalbim acıyarak söylüyorum ki sana babalık yapamadığım için çok pişmanım. Bunu ne kadar kelimelere dökmeye çalışsam da kelimelerin buna yetebileceğini sanmıyorum. Sen de sanma.

Geçen 10 yıl boyunca sana söyleyebileceğim ilk şey seni sevdiğimi sana gösteremediğim için beni affetmeni istemektir. Ben büyüklüğümü gösteremedim canım kızım. Ama sen yinede beni affet. Babanı affet. Seni ilk kucağıma aldığım anı hiç unutmadım. Küçük bir kulubede soğuktan titrediğim bir kış günü seni kucağıma verdiler. Kırmızı bir battaniyeye sarılıydın. Yinede bu, kafanın üzerindeki kısa siyah saçlarının kana bulanmışlığını kapatamadı.

Sana ismini ben verdim. Sanırım tüm hayatım boyunca senin için yaptığım en iyi şey buydu. Sana annemin adını verdim. Çünkü hayatımda karşılaştığım en naif kadındı. Seninde öyle olmanı diledim içimden. Kucağıma geldiğinde ağlamayı bırakıp gözlerime bakışını hiç unutamam.

Doğduğun andan itibaren gözlerinin bana bakışının hep bugünlerin habercisi olduğunu düşündüm. O kadar bilge ama çetin. Aynı zamanda hırçın. İçimi görebil. Küçük parmağımı minik ellerinin arasına alıp sıktığında fark ettim hayata tutunuşun tıpkı böyle olacaktı. “ Hayata sıkı sıkı tutun Meryem. “

Sana bu satırları iki nedenden dolayı yazıyorum. İlki pişmanlığım. İnsan pişman bir kalple uzun süre yaşayamıyor. Bende yapamıyorum. İkinci nedende bu zaten. Sana gelmeyip sarhoş olmaya harcadığım onca zaman bana bir kanser olarak geri döndü. O kadar pişmanım ve üzgünüm ki kendim için daha iyi bir son hayal edemiyorum. Acı içinde ölmekten başka bir şey umamam. Yaptıklarımın cezasını bu dünyada çekmeyi diliyorum.

İnanıyorumki insan hayatta yaptığı her şeyin karşılığını alır. Bu dünyada bana geri gelen bir pişmanlık var. Yinede kendimi diğer dünyada acı çekmeye hazırlamaktan başka bir şey yapamam.

Sevgilerimle.

Baban. “

Meryem mektubu elinden bıraktığında ağladığını fark etmedi. Zarfın içinden küçük bir not kağıdı daha çıktı.

Not: sana hayatım boyunca bırakabileceğim daha iyi bir şey hiç olmadı. O yüzden lütfen bu evi kabul et. Sana avukatımın adresini bırakıyorum. Sahip olduğum her şey senindir ve bankada seni bekliyor.

The post Mektup / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

‘Siyah ve beyaz’a sığınan,

Hem tedirgin hem özgür,

Yüksek bir uçuştan.

Kuş bakışının,

Alnımdaki çizgilerinde,

‘Toprak’a dokunan,

Sıcak,ıslak ve kahve.

Sözlerin denizinde,

Maviden heceler,

Yeşiline serilen sayfalarının,

Soğuğunda bir ‘Aralık’.

Düşlerimi anlatsam,

Yağmur olsam,

Süzülsem kurak topraklara,

Ve bir filiz olsam,

‘Aşeka’sında ağacın..

“Ne çok şeyi anlatmak istedi!

Taş köprüye ses veren çayın şiddetinde asilzadelerin geçişini, kışları buz tutan o çayda bir balerinin dansını,Yunan tragedyasının Dionysos’unu…

Ne çok şeyi anlatmak istedi bir bilseniz!

Dağların tepelerini saran buzulları, yeşilin siste kayboluşunu,sınırları,kapıları ve bunlardan kalan kırgınlıkları. Kuşları, ağaçların dallarını ve toprağı.

İnanmak istedi çünkü. Bir oydu sanki inanan. Bir o vardı ‘guguk kuşu’na hayran olan. Çocukların özgür avuçlarından,göğe gökkuşağı yapan. Aynaları dolduran uçurtmaları vardı Lilac’ın. Sadece hayalleri,inançları,rüyaları değil; kitapları, şiirleri vardı siyah kaplamalı defterinde. Resimleri vardı kilitli bir mahzende.Boya kalemleri parmak uçlarıydı. Dokunduğu yer renklensin diye.

Okumadılar, dinlemediler, anlamadılar. Bilemediler, bilmek istemediler belki de…

O yarattıklarıyla bir hayaletti.Hiç görünmedi..

Bir de ‘sis’i vardı Lilac’ın. Onu beyaz,dumanlı bir gece gibi saran. Aşk ve sevgi arasındaki o incecik çizgide kaybolduğu bir sis. Sisten bir insan. Bir yansıma, bir yaratım.

Kaldırımlarda, banklarda, duraklarda bekledi Lilac. Pencere önlerinde bekledi. Sadece bekledi. Bir ölüyü bekler gibi… Beklemenin çaresizliğinde telefonlara, kapı aralıklarına sığındı. Sisin sesini duyabilmek için ahizenin başında çürüdü. Farkında olmadı.

Lilac uçuk mordan bir renkti. Sevda büyüttü, emzirdi..

Vakit dolduğunda o; kaldırımlarda, duraklarda, ahizenin ucundaki seste kaldı.

Ve sessizce yerleşti toprağa; o, ondan kalanlar ve “sis…”

The post Lilac Ve Sis appeared first on Sanat Duvarı.

Binlerce insanın olduğu bir salonda dinleyicilerin dikkatini dağıtmadan kırk beş dakika konuşabilirim.

Karşımda kim olduğunun hiç önemi yok.

Yeter ki dinleyenler arasında babam olmasın.

Bulunduğum yerde babam varsa sesim soluğum kesilir, elim ayağım birbirine dolaşır; rahat konuşamam.

Korkudan mı?

Kesinlikle hayır.

Çünkü ben babamdan değil, onu incitmekten korkarım.

Bizim nesil hepimiz mi böyleyiz?

Bu sadece bana özgü bir duygu mu?

Bilemiyorum.

Anneme karşı ne kadar rahat olsam da babama karşı hep mahcubum.

Şöyle sıkıca sarılarak, sakallarından öpüp “Canım Babacığım!” diyebilmeyi çok isterim; kız kardeşimin günde birkaç defa yaptığı gibi…

Gel gör ki…

“Ağlarım, ağlatamam; hissederim söyleyemem.

Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzârım!” (Mehmet Akif)

***

Seksenli yıllarda bazı gazeteler dört büyüklerde oynayan futbolcuların posterlerini veriyordu.

Ben de fanatik bir Galatasaraylı olarak gidip her gün “Gasteci Sacit Abi” den gazete satın alıyor ve posteri ayırıp gazeteyi hiç okumadan atıyordum.

Pide salonumuzun hamur tezgâhının önündeki duvarı, futbolcu posterleri ile doldu.

Bir gün dükkânda beni çağırdı babam.

Masaya karşılıklı oturduk.

“Gazete almana bir şey demiyorum; alabilirsin. Ama gazetelerde köşe yazıları var. Onları okumanı, fikir edinmeni tavsiye ederim. Bulmacaları çözmek de hoşuna gidebilir.” dedi.

Babamın bunları bana söylediği dönemde ben on yaşında bile değildim.

Henüz ilkokulda iken Temel Britannica’ya abone olmuştum.

Okulumuzun İngilizce kursuna gidiyordum.

Evimize Almanca dergiler geliyordu.

Almanca öğrenmeye çalışıyordum.

Lise birinci sınıfın yaz tatilinde babamla birlikte bilgisayar kursuna gittiğimizi hatırlıyorum.

Bugün bir şeyler yazıp çizebiliyor, değişik platformlarda çekinmeden fikrimi beyan edebiliyorum.

Bu, babamın bana vermiş olduğu entelektüel cesaret sayesinde olmuştur.

***

İlkokul yıllarımdaydı.

Yaz tatilindeyiz.

Misafirlerimizden birinin yaşıtım olan çocuğuyla çarşıda geziyoruz.

Dondurma, çekirdek, gazoz, kola gibi abur cubur alacağız.

Harçlıklarımızı bitirdiğimiz için paramız yok.

Pasajdaki pide salonumuza gittim.

Babamın evde olduğunu ve misafirlerimizle ilgilendiğini zaten biliyorum.

Dükkânda ise yanımızda çalışan usta var.

Usta, fırındaki pide ile ilgilenirken masanın üzerindeki bıçakla çaktırmadan kasayı açtım.

Kasadan bir miktar para alıp dükkândan ayrıldım.

Ustamız, hırsızlığımı fark edince hemen babama haber vermiş.

Arkadaşımla çarşıda parayı güzelce harcayıp eve döndük.

Babam kimseye çaktırmadan beni bir kenara çekti.

Gözlerimin içine bakarak…

“Bak oğlum! Şu, dükkânın anahtarı… Şu da kasanın anahtarı… Ne kadar paraya ihtiyacın olursa kasayı anahtarla aç ve oradan al.” dedi.

Ve bana iki anahtar verdi…

***

Orta birinci sınıfa başlıyorum.

Günlerden pazar…

Ertesi gün okullar açılacak…

İlçemizden yaklaşık yetmiş kilometre uzaklıkta bir başka ilçede bulunan yatılı okula gitmek için minibüse bineceğim.

İlk defa evimden ayrılıyorum.

Şu anda Park Çay Bahçesi’nin olduğu yerde o yıllarda minibüs yazıhanesi vardı.

Kalabalık…

Yolcular ve yolcularını uğurlayanlar…

Babam beni bir kenara çekti ve harçlığımı verdi.

“Oğlum! Beni paran bitince değil, bitmeden ara. Ben sana para ulaştırana kadar parasız kalma.” dedi.

Öğrencilik yıllarım boyunca harçlıksız kaldığımı hiç hatırlamıyorum.

İmkânları ölçüsünde harçlığımı hep gönderdi.

***

Lise son sınıftayım.

Sömestir tatili için ailemin yanındayım.

O tatilde, aradan bunca sene geçmiş olmasına rağmen hâlâ neden ve nasıl geliştiğini bilemediğim bir kavgaya karıştım.

Şimdi, geriye dönüp baktığımda o hatamın altında gençlik psikolojisinin yattığını düşünüyorum.

Gençlik, insanın hayatında aklından ziyade hissiyle hareket ettiği ve hislerini kontrol edip makul istikamete yönlendirmesinin en zor olduğu dönemdir.

Olayın detayına girmeyeceğim.

Akşam saatlerinde görülen mahkemenin ardından tutuklandım.

İstikamet cezaevi…

Cezaevine teslim olmadan önce babamın söylediği cümleyi hiç hatırımdan çıkarmadım.

“Baban sağ olduğu müddetçe hiçbir şeyden korkma!”

Cezaevine girerken bana cesaret verse de yaptığım davranışı tasvip etmediğini tahliye olduktan sonra söyledi.

“Keşke böyle bir şey yapmasaydın. Sana yakışmadı.”  dedi.

Daha sonra beni, kavga ettiğim hemşerilerimizin yanına götürdü.

Çaylarını içip kendilerinden özür diledim.

Çeyrek asır önce işittiğim “Keşke böyle bir şey yapmasaydın. Sana yakışmadı.” cümlesini, sahibine tekrar söyletmek istemiyorum.

Bu nedenle yer yer karşılaştığım çirkinliklere sabrediyorum.

Yeri geldiğinde yutkunuyor, sineye çekiyor ve  “Bu da geçer yahu!” demeyi tercih ediyorum.

***

Bir gün bana;

“En güzel kazanç kendi emeğinle ve kimseye minnet etmeden kazandığındır.” demişti.

Bu ifade, bizim ailede herkesin düsturu oldu.

Az olsun, önemli değil.

Yeter ki helâl ve minnetsiz olsun.

***

Ben onunla her zaman gurur duydum.

Peki, ben babama bir şey verebildim mi?

Soruyu “Bir evlat, babasının emeklerinin karşılığını ödeyebilir mi?” şeklinde sorarsak daha doğru olur.

İki çocuk babası bir evlat olarak sorumu kendim cevaplandırayım: “Kesinlikle ödeyemez!”

Yaşım kırkı geçti.

Ortaokul ve liseyi yatılı okudum.

İki üniversite bitirdim.

Onlarca hocam, bir o kadar öğretmen arkadaşım oldu.

Yüzlerce kitap okudum.

Hepsinin yeri ayrı…

Fakat hiçbiri babamdan aldığım hayat dersi kadar ruhuma işlemedi.

Babam, çocukluk ve gençlik anılarımda kendini hatırlatarak dersini vermeye devam ediyor.

The post Babam appeared first on Sanat Duvarı.

Cavit ÇAĞ

 “ Beni sevmeyin, beni yaratan Allah’ı sevin “demiştiniz. “ Ben bir aynayım, bana bakan kendini görür yalnızca.”

Hiç beklenmedik bir anda, birdenbire, öylesine doğal dilinizden dökülüveren bu kelimelerle, gözlerimi dikip gözlerinize, nasıl bir anlam vereceğimi bilemeden, yapışmıştım oturduğum sandalyeye…

Bir insanın benliğinden bu derece vazgeçişine duyduğum şaşkınlıkla, hayran bakakalmıştım karşınızda… Suspus olmuş, durulmuş, kurulu bir saat gibi uymuştum sizin gizemli, dingin dünyanıza, bir parçanız olmuştum adeta, bundan böyle yaşanacak olan bütün anılarımızla sağ yanınızda… 

Doğum günümdü o gün, bilmiyordunuz. Muzip bir şekilde fısıldamıştım size. “ Bugün benim doğum günüm biliyor musunuz?“

Yüzünüzde zeki bir gülümseme ile aniden ayağa kalkmıştınız. “En sevdiğim şiirlerden biridir” diyerek ivedilikle bana bir kağıt uzatmıştınız. “Duymuş muydunuz?” diye de eklemiştiniz.

Hayır, duymamıştım ne şiiri, ne de şairin ismini. ‘Tek Hece’ idi adı şiirin… Cemal Safi’nin bilmecesiydi… Bilenlere sözü yoktu şairin ama bilmeyenlerin hali baştan başa haraptı, öyle anlatıyordu aşkı, ondan sonrası ab-ı hayattı…

Doğum günü hediyesi almayacaktım bir daha sizden, ilk ve son olacaktı bu… Sonu ta öncesinden bilinen…

Soluk benizli çocuklar gibi açlıktan ölüyordum sizi tanıdığımda. Sevgisizlik denizinin orta yerinde, ejderhaların önündeki yem kutusunun içinde, bir kurt kapanında sıkışıp kalmıştım. Kıyıya çıkma umudumu yitirmeden, hiç durmadan yüzüyordum nereye gittiğimi bilmeden. Özümü gören olmamıştı, yüreğimi bilen çıkmamıştı. Varlığımın siluetine tırmananlar duymamıştı iç sesimi. Perdelerin kıvrımlarında saklıyordum içimdekileri. Kelimelerin gücüne dayanamadan daha, sessiz köşe başlarında, yitirdiklerimin ardından yaktığım ağıtlarla, topukluyordum kaldırımları… En çok da erişemediğim kendim için sızlanıp duruyordum bir kenarda. Çocuk yüreğime vurulan ketlere, ezilen sevincime, hayatın acımasızlığı karşısındaki çaresizliğime ağlamaklı gözlerle bakıyordum… Yüzüme vuruyordu çıplak gerçeklerini hayat, indiriyordu en ağır darbelerini hiç durmadan. Kendimden kaçamadan, yakalıyordu bir çırpıda beni. Yüklüyordu cılız omuzlarıma taşıyamadığım yüklerini…  Acz ile altında kalıyordum, hamalıydım kendi günahlarımın… Acıyordum kendime, öğrenilmiş çaresizliğimle kapıp koy vermiştim işte, ne olacaksa olsundu bir an önce…

Oysa sevmek için gelmiştim dünyaya, daha yolun en başında… Her şeyin çok güzel olacağına duyduğum o güçlü inançla geçmiştim bütün yolları. “Bir insanı sevmekle başlayacaktı her şey” . Yaşama sevincimi katık edip ekmeğime,  sol yanımdaki sevgi dolu heybem ile, umutla atıyordum adımlarımı… Kalemim ve kitaplarımla, kulağımda çınlayan adlarını bilmediğim notalarımla, hiç de yalnız değildim bu yolda. Bolluk ve bereket yüklüydü heybem, isteyene vermeden geçmezdim gülümsememi, diz boyu hırçın sularda ara sıra kaybolsam da, hüznümün tınısıyla çıkardı sadrımdan neşem…

Ama artık yorgundum, şu koca, şu yalan dünya kadar pisliğin içinde boğulmuştum. İçi boşalmış ceviz tanesi gibi onu yiyen kurduna âşık, kurumuş bir kabuktum…

Hiç umudumun kalmadığı bir anda;

 “ Sevmek mi daha güzel yoksa sevilmek mi?” demiştiniz olanca çocuksu coşkunuzla bana… Yılların sevgi açlığıyla bir çırpıda cevap vermiştim. “ sevilmek güzel” . Siz ise bütün nezaketinizle düzeltmiştiniz beni“ Sevilmek güzel elbet” gözlerinizi dikip gözlerime “ Ama sevmek daha güzel” demiştiniz…

“ Bir insanı sevmekle başlayacak mıydı her şey?”

“Cennet burası gibi bir yer olmalı” demiştiniz başka bir gün. Ve eklemiştiniz “ İnsanın sevdikleri nerede ise cennet de orası olmalı…”

Cennet ve ben, mümkün müydü gerçekten? Korkmuştum hem de çok, cennetinizdeymişim gibi hissetmekten. İşte o anda anlamıştım gerçek cennetin bu olmadığını. Kulağıma fısıldamıştı biri; cennet bu dünyada bulacağımız bir yer değildi ki… Hele de bu kadar kolay elde edilecek bir şey hiç değildi. Biliyorum kursağımda kalacaktı sevincim. Ömrümce beklediğim vaha karşımdaydı, susuzluktan öleceğimi bilsem de uzatamazdım elimi… Bu sahranın ortasındaki bir seraptı, gözlerimi açtığımda kaybolacaktı…

Sevginizin yumuşaklığında acılarım dinlenmiş, tuz bastığım yaralarım iyileşmişti. Korunmasız çocuk ruhum, tomurcuk vermeye meyilli dallarımla, sizden aldığım gün ışığıyla, dikildiğim toprağımı çok sevmişti. Gençtim artık, hiç olmadığım kadar. Bir fidandım ikinci bir hayatı hak eden.  Sulanmaya muhtaç sürgünlerim, gözlerinizden damla damla köklerime inen sevginizle büyüyorlardı…  Değil yedi veren ormanlarını, bütün kâinatı aşkla kucaklıyorlardı…

Aşkın ateşi, mavisinde saklıydı. İlk kıvılcım anının masumiyetine gizlenmiş, itiraf edilemez bir sırdı o. Dile geldiğinde sönen, yerin yedi kat dibinden yükselen, yarin yangın yeri gönlüne sığmayacak bir volkandı. Aşıka şerefle sunulmuş alevden bir toptu, avucunda tuttuğun müddetçe senindi. Seninle başlayıp, seninle bitendi…

Leyla’ya sormuşlar, “Sen mi daha çok sevdin yoksa Mecnun mu?” diye. Hiç tereddütsüz cevap vermiş Leyla, “ Tabi ki ben “demiş. “ Ama nasıl olur?” demişler , “ Mecnun senin için adından, aklından vazgeçti, benliğini bırakıp çöllere düştü, varlığından oldu ”

Leyla, mütebessim bir hal ile cevap vermiş onlara “ Olsun!” demiş.” O aşkımızı ifşa etti, kurda, kuşa, taşa, toprağa, suya, çöle söyledi… Ben ise sır olarak gönlümde sakladım. Bu yüzden ben daha çok sevdim.” 

Bir gün, bu hikayeyi anlattığımda, her zaman yaptığınız gibi başınızı önünüze eğip suskun kalmıştınız. Ne demek istediğimi çok iyi anlamıştınız.

Aşka aşık kardelen

Güneşe aşık bir kardelen varmış. Kışın soğuğunda, toprağın altında, hep içinden dua edermiş, hiç görmediği ama aşık olduğu gün ışığını bir kez olsun görebilmek için. Melekler dayanamamışlar kardelenin yalvarmasına ve anlatmışlar isteğini tanrısına. Tanrı kabul etmiş kardelenin duasını. Baharın ilk günü için izin vermiş kardelenin topraktan çıkmasına. Melekler haber vermişler müjdeyi kardelene. Sabırla bekleyen kardelen, karlar erimeye başladığında topraktan uzatmış mavi bakışlarını. Güneşi gördüğü ilk anda kör olmuş nazik yaprakları, solmuş maşuğunun ışığında, vermiş son nefesini gün ışığının altında…

Aşık, yok olunca aşk yolunda aşkı uğruna, başlarmış yaşamaya maşuk’unda…

Mavi Lavların Sırrıdır Aşk…

Yeryüzündeki volkanik dağlar gizli aşıklardır. Kimse bilmez bu gerçeği. Ses etmezler, yüzlerce yıldır susarlar, kendi ateşlerinde boyuna yanar dururlar.  Yer üstünde yaşayanlar bastıkları toprağın altındaki olan biteni umursamazlar. Tırmanırlar üzerine, seyre dalarlar manzaranın güzelliğine ama ne çektiğini bilmezler dağların. Taş zannederler  onları,  toprağın altındaki canları, göremez vicdanları…

Oysa ki dağlar, Ferhat’ın deldiği aşk ile çağlar. Bağrından akan pırıl pırıl sular, aşkın safiyetindendir… Duyduğunuz yankılar aşkın türküsüdür, yediğiniz yemişler aşıkın kanıyla sulanmıştır, işte bu yüzden çok tatlıdır. İçtiğiniz billur su, durudur, arıdır, diridir, ölüyü diriltir…

“Aşk yoluna düşenlerin diri olmaları gerek. Ölü aşık olabilir mi? Diri olan kimdir biliyor musun? Aşktan doğan kişi. Aşıklar ölmez.” (1) demiştir Aşkın Piri…

Volkan patladığında ateş kusar ağzından, suskunluğunu bozar, püskürttükçe lavları boşaltır içindekileri… Yakar önüne geleni, yeryüzü olur mahşer yeri… Sonra diner öfkesi, bakar etrafına kalmamış tek bir canlı izi… Yalnızlığında döner onun da çilesi…

Artık mavi lavlarından geriye kalan, kararmış bir volkanın iniltilerinde son bulmuş simsiyah bir sahildir. Mavi okyanus boylu boyunca uzanmış yanında onu seyretmektedir. Sevdiceğine uzaktan bakanların aşkı ile kumları dalgalarıyla dövmektedir…

Basıyorum artık o siyah kumlara, üzerinde yürüyorum çıplak ayaklarımla… Öyle ürkütücü, öyle ıssız ki serinliği bile kalmamış avuçlarımda. Simsiyah kumlarından yaptığım kumdan kalemde yaşıyorum, Rapunzel gibi uzun saçlarımı sarkıtıyorum, bir masal kahramanını oynuyorum kendi hayal dünyamda. Biliyorum ki kimse giremeyecek bir daha, sırça camdan yapılmış gönlümün sırlarına… Çeviriyorum gözlerimi masmavi okyanusa…

Bağışlamak, bize bağışlanan hayatın can damarıdır. Kusur,  kusuru görenlerin gözlerinden nazar ederek senin baktığındır.  Günahlar, utandığın kendini af ettiğinde özgürce uçup gittiğin kendi kanatlarındır…

(1) “Mevlana Celaletin-i Rumi / Divan-ı Kebir

http://www.sanatduvari.com/yelkenli-sevgili/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-1-suretteki-siret/

http://www.sanatduvari.com/maviruyaoykulerizamansizzamandanelaman/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-2-mavi-yagmurdan-kalan/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-4-mavi-sumbul-pembe-lale/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-5-yasamak-sakaya-gelmez-mi-nazim-usta/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-6-bir-kahvenin-hatirina/

The post Mavi Rüya Öyküleri -7- Mavidir Alevi Aşkın appeared first on Sanat Duvarı.

Yoncaların uğur getirdiğine inanan insanlar tanımıştım o yıllarda. Buldukları yerde avuçlarına alırlardı dört yapraklı yoncaları.Yoncanın yeşil rengi avuç içine bulaşana kadar sıkarlardı. Avuç içlerinin teriyle yeşil birbirine karışırdı. Nefessiz bırakırlardı güzelim yoncayı. Neden olduğunu anlayamamıştım. Anlamak için fırsatımda olmamıştı. Ama şimdi, şu an anlayabiliyorum. Gözlerimin bilinci açıldı çünkü. Gördüm.Yeşilin bulaştığı avuçlarda gizli coğrafyalar olduğunu gördüm.Ve  o coğrafyalara gömüldüm.

Uzun zamandır sana ulaşmanın korkusu içindeyim. Aramak, mektuplar karalamak… Her bir iletişim eylemi bir hayal kırıklığı olarak dönerse diye korkuyorum. Korkum varlığın ve yokluğun arasına tıkılmış “ölüm”den muzdarip…  Ölümün ağırlığı Anadolu’nun kurak topraklarına çökünce yeni bir ağaç ekiyorum. Ona can suyunu verip büyütüyorum. Bir ağacın gölgesine sığınmak ister gibi büyütüyorum. Üzerine şiirler yazar gibi büyütüyorum. O ağaca yaslanır gibi büyütüyorum…

Sen bambaşka bir coğrafyanın çocuğuydun. Acının, çaresizliğin ve vicdansızlığın hüküm sürdüğü devirlerden sıyrılıp gelmiştin yedi tepeli şehre. Gazete kupürlerine düşen gözyaşlarını gördüm ilkin. Sonra kitapların sayfalarında gezinen kelimelerini ezberledim. Bir sahil kenarında gizli çığlığının ezgilerini dinledim. Sen dostluğun başkalaşan lehçesiydin. Bilmediğim o lehçede kayboldum. Lehçenin bilinmezliği kumlanan kalelerdeydi çünkü…

Poşet dolusu şiirlerimiz oldu bizim. İnsanlar isimleşmek istedikçe biz şiirleşmek istedik. Didem, Edip, Can, Nazım, Turgut, Orhan olmadan. Daha nice isim olmadan. Sadece şiirdik biz. Bir maden işçisi olduk bir gün, bir ölü çocuktuk Hiroşima’da, bir gazeteciydik başkentte, bir güvercindik göğe doğru yavaşça kanat çırpan, güneştik çatıları ısıtan. Ya da bir kalbin kızıl saçlı bacısıydık… Yaşamın davaları arasında kaybolan, katliamlarda gözleri kanayan çocuklardık… Ölüm içimize işleyen bir kemirgendi. Ona hep yakındık, yakınımızdan ayıramadık.

”Eksilmeden eskiyelim.” demiştin bana. O söz hala kulaklarımda. Acıların burnumu sızlatan yüreklenmelerimde… Bir kayıp olabilirim Yonca. O oralet tadının sindiği sokaklarda. Sen yemyeşil denizlere serilmiş rengarenk çiçeklerden biriyken üstelik.

Kenarları oyalı siyah bir tülbentin vardı senin. Boynuna sardığın günler yağmurluydu hep. O yağmurlu günlerde dışarı çıkardın. Saçlarına sinerdi yağmur damlaları. Gözyaşların yağmur damlalarına karışınca anladım. O günlerin ağırlığını bildim. Sevdalarının bölünmüşlüğünü taşımıştın boynunda. Sevdaların hep yarımdı senin. Sevdalarının sahipleriyse ya ölü ya da yarı ölüydü. Ölülerin yıkandığı yağmurda yürürdün. Tülbentin siyah beyaz fotoğraflardaki gözlerdi.

Kimse seni anlayamazdı, anlayamadı ki. Ben bile… Gözlükleri siyah olanlar beyazı göremezler Yonca. Yeşile dokunsalar onu öldürürler. Gözlüksüz bakabilenlerdir güneşin parlaklığında kör olanlar. Kirpikleri ıslananlar…

Sana ulaşmanın yolu yok ‘gibi’.Varlığın ‘gibi,belki’ arasında. Belirsiz. Olmamış veya doğmamış gibi..

Telefonlar,mektuplar hep geriye dönüyor. Cesaretimse yavaşça tükeniyor. Kendi kavgalarımın arasında senin düşüncelerine sarılıyorum ansızın. Bir dostun gelişini bekler gibi… İyi olduğuna inanmak istiyorum. Boynuna sarılan siyah tülbenti fırlatıp attığın, salıncaklarda konakladığın çocukluğunu anımsıyorum.

Sevgili Yonca,

Sen ‘karanfil kokan cigarasın’ memleketimde, denize nazır lambanın ışığısın ve çocuğun sesindeki ‘antik acı’sın. Sevdalarınsa parçalara ayrılmış, o parçalar ekmeğe dönüşmüş. Ekmekten kalan kırıntılarla güvercinleri besleyen çocuk olmuşsun sen. Yeşeren yoncalara can suyu veren…

Açık mektubumun satırlarında gezinmenin umuduyla;

Sevdası Çocuk Yonca’ya…

Bu benim ilk açık mektubumdur dostlarım. Posta kutularını mektuplarla doldurmalı bu devirde. Bu mektup maneviyatını kaybeden bu devirde, iyi olan şeylere tutunma çabasıdır. Bir çeşit Karamakate ve onun rüyasıdır. Ve nehrin bir anakonda gibi uzanışı, suyu doğuruşudur. Bilgeliğin yemyeşil ormanlarıdır. Chullachaquisidir ruhun.Ve bilime göre var olan bilincin.

Gördüğün insanlara tutun.Tanıdığın, tanımadığın tüm insanlara, insanlığa. Ve anlat, yaşam göz bilincine yerleşen anların fotoğrafıdır. Atalarının şarkısıdır. Sığın onlara. Çünkü onlar senin varlığın, yokluğuna yaklaşan tek varlığın…

The post Sevdası Çocuk Yonca’ya, appeared first on Sanat Duvarı.

Gönlümdeki o koca üniversite kapısından girememiştim içeriye, hevesim kursağımda kalsa da, olsundu… O şanlı meydanda, üzerinde 1453 yazan bina bizden uzak olsa da, bir otobüslük mesafedeydi sonuçta. Ara sıra yemek hanesinde kaçamak yediğimiz öğle yemekleri bile keyifliydi nasılsa… Belki de bu yüzden, her ders çıkışında alırdık soluğu Beyazıt’ta… Çınar altının serinliğinde, kurardık mavi hayallerimizi bir simit ve bir bardak çayla. Meteliksizlik bükmezdi boynumuzu asla… Öğrenmiştik aklımızı kullanmayı… Sırası gelen tek bir çay isterdi çaycıdan her uğradığında. Sırayla içerdik çayı belki ama simidi bölüşerek yerdik. Bilirdi de ses etmezdi çaycı, gülümserdi boyuna… Mutluyduk çok, simidimizi paylaştığımız güvercinler kadar… Peri masallarında gezinen gülüşmelerimizi başımızda esen gençlik yeli serinletirdi… Sevgimize katık ederdik umudumuzu bolca… Yüreğimizin bir yanında ışıldayan sevinçlerimizle sarılırdık, hüzün bulutları ne zaman gelip çökse çocuk omuzlarımıza…“ Küçük küçük sevinçler” bulurduk parlak fikirlerimizle, neşe katardık toy hayatımıza, izlediğimiz tiyatro oyununun replikleri arasında…

“Bir zamanlar yüreğim

Sonsuz bir sevinçle çarparken

Deli gibi…

Ne hayaller kurardım

Ne hayaller kurardım

Dolaşırdım bulutlarla birlikte

Konuşurdum dünyanın gözleriyle

Bitmez tükenmez sanırdım sevgilerim!

Avuçlarımdaydı dünya!

Avuçlarımdaydı dünya! *

Işıl Özgentürk’ün yazdığı Küçük Sevinçler Bulmalıyım Oyununa gittikten sonra, ‘ avuçlarımızın arasındaydı artık bizim olan dünya’…

Karlı, fırtınalı bir Şubat ayıydı 1983’tü yılı… Tiyatro oyunun biletleri o gün bende saklıydı. Zar zor edinebilmiştik zaten biletleri. Kardan göz gözü görmez bir İstanbul haliydi. Kocasinan’dan Cağaloğlu’na gitmem kuvvetle gerekliydi. Arkadaşlarla buluşacaktım. Oradan Taksime, İstiklal caddesine geçecektik, Dostlar Tiyatrosuna… Evden izin almam ne mümkündü! Ben gideceğim diye ayak diretince, annem dayanamayıp inadıma, benimle gelmişti Cağaloğlu’na; hiçbir arkadaşımın gelmeyeceğine duyduğu derin inançla… Yazko’nun kafesinde buluşacaktık. Zorlu yolculuğun sonunda kafeye vardığımızda bir sen eksiktin. Üzülmüştüm göremeyince seni. En çok sen istiyordun oyunu seyretmeyi… Gebze’den gelen arkadaşıma şaşırıp kalmışken annem, üstün başın bembeyaz içeriye girdin… Küçükbakkalköy’den yetişmiştin, sabahın erken saatlerinde yola çıkan sen… Susmuştu annem. Arkadaşlığımızdan çok etkilenmişti, karışmadı bir daha da zaten…

“Yürek usulca pas tutar / Gelip geçerken günler / Sevgi uçup gider / Güneş ısıtmaz

Yürek usulca pas tutar / Terlemez avuçların / Düşsüz uykular başlar / Şaşmayı unutursun

Yürek usulca pas tutar / Fark etmez geçmiş gelecek / Fark etmez akla kara / Fark etmez doğru yanlış

Yürek usulca pas tutar”

Deniz Türkali bu şarkıyla girmişti sahneye… Sonrasında hepimizi alıp götüren müthiş bir serüvene… Tek başına bir kabareydi oynadığı, salon adeta onunla bir bütün olmaya başlamıştı… Canlandırdığı karakterlerle genç ruhumuzu eline almış,  yaşayacaklarımızı bilir gibi, önceden haber verir gibi, bir anne şefkatiyle sarsmıştı bizi…

Oyun çıkışı konuşmadık hiç. Herkes kendi payına düşeni kapmış, kendi derinliğine dalmıştı… Okulda görüşmek üzere ayrıldık… Ama ‘küçük sevinçleri ‘ ruhumuza kazıdık…

Üniversite hayatımız boyunca bir ritüel olmuştu sanki, hemen her gün ders çıkışı önce Beyazıt Çınar Altı, sonrası işte…

Sonrası, Beyazıt üzerinden yürüyerek inilen Cağaloğlu…Çoğu kere uğranılan yol üstündeki Çorlu’lu Ali Medresesi… Nargile içenlere takılmadan, bir tanıdık var mı diye bakılıp etrafa, varsa yoksa Divan Yolundan sapardık Bab-ı Ali yokuşuna… Kitapçıları dolanırdık sırayla, almak maksadıyla değil a, nerde bizde her daim o para… Cem, Yazko ve Say’dan dosdoğru aşağıya, istikamet köprü altına…

“Gördüm!

Kaçıverdi avuçlarımdan dünya

Sevgilerim çolak çöllerde kayboldu

Gözyaşları ve acınası bir yüz kaldı

Bana…

Şimdi küçük sevinçler bulmalıyım…”

Sanırlar ki bira içilir köprü altında yalnızca, biz kahve içmeye giderdik seninle, dostça… Dört senede müdavimi olmuştuk kahvehanenin, tiryakilik haddinde severdik kahveyi ve köprü altını… Yaşlı balıkçılar birkaç gün uğramadık mı merak ederlerdi bizi. Anlatırdık inceden, vizeler, finaller, gelemedik falan… Sonra bir gün gerçekten Final dediler… Mezun oldunuz dediler. Bitti bütün bu işkenceler…

Anlayamamışız meğer, gerçek işkencenin ne olduğunu o vakitler… Sahi seninle görüşmeyeli kaç sene oldu?

Birkaç kere aradık birbirimizi telefonla, yüz yüze bir iki sohbet ya sonrasında…

Dostluk ölünceye kadar demiştik, birbirimize doğduğumuz aynı günde hediyeler vermiştik… Köprü altı yok artık, izi bile kalmadı, resmini bulmak hiç kolay olmadı. Senden bir fotoğraf var elimde, köprü altında çekilmiş olan… Bir de kaset hani bana aldığın doğum günümüzde… Bir de söylediğin şarkı kulağımda kalan… “Beni yaktın aykız aykız ataşe…”

“Biliyorum dostluklar yorgun,

Çok yakın savaş tehlikesi,

Biliyorum gülmüyor çocuklar,

Ancak yine de bulunabilir,

Bir cümle

Bir İnsan

Bir dost sıcaklığı

Bir çocuk gülümsemesi gibi

Küçük sevinçler bulmalıyım…”

http://www.sanatduvari.com/yelkenli-sevgili/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-1-suretteki-siret/

http://www.sanatduvari.com/maviruyaoykulerizamansizzamandanelaman/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-2-mavi-yagmurdan-kalan/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-4-mavi-sumbul-pembe-lale/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-5-yasamak-sakaya-gelmez-mi-nazim-usta/

The post Mavi Rüya Öyküleri -6- Bir Kahvenin Hatırı Sahi Kaç Yıldı? appeared first on Sanat Duvarı.

• Sen burada otur ben gidip bir bakayım, dedim.
• Abla gitme ne olur, dedi.
• Belki bir faydam olur Emre, ben hemen bakıp geleceğim, dedim.
• Ablaaaaa! diye bağırdığını işitirken arkamdan, koşarak inşaata girmek istedim. Ustabaşı,
• Nereye çocuk, dur bakalım! Deyip durdurdu beni, tuttu kolumdan usulca…
• Ben ilk yardım dersi aldım amca, dedim ivecenlikle. Bir faydam olur belki diye geldim…

Şaşkın bakışlarından kaçıp, sol tarafı kanlar içinde sedyede yatan işçiye doğru koştum. Sol kolundaki yarası derindi, çok kan kaybediyordu ve hemen durdurulması gerekiyordu. Ambulans gelene kadar bir şeyler yapmalıydım. Hemen temiz bir bez istedim, yarayı sıkıca sardım ve düğüm attım. Sonra da üzerine küçük bir sopayla bastırıp yeniden sardım. Kanama durdu kısa bir süreliğine. Tıpkı öğretmenimden öğrendiğim gibi, üstüne tekrar bir bez sardım. Saati sordum ve sağ elinin avucuna bu saati kalemle yazdım. O kadar hızlı olmuştu ki her şey ben bile şaşkın bakakalmıştım kendi halime. Üstüm başım, her yerim kan içindeydi. Ustabaşı yanıma geldi, alnımdan öptü beni.

• Hızır gibi yetiştin be çocuk, dedi.

Ambulans geldi, beyaz önlüklü hemşireler indiler. Yaralının halini gören baş hemşire,

• Bu turnikeyi kim uyguladı? Dedi. Ustabaşı beni gösterdi.
• Aferin sana, ne güzel yapmışsın turnikeyi, okulda mı öğrendin? Dedi. Ben de başımı sallayarak,
• Evet. Öğretmenimiz ilk yardım dersinde öğretti, dedim.
• Sen büyüyünce hemşire olmalısın, dedi. Bana göz kırptı, saçımı okşadı…

İşte o gün, o anda karar vermiştim, büyüyünce hemşire olacaktım. Zaten öğretmenim de elimin çok yatkın olduğunu söylemişti, ilk yardım derslerinde yaptığım uygulamaları görünce…

İnsanın hayatı bazen tek bir olayla değişiverir, kader tek bir anla seni yol ayrımına getirip bırakıverir. O gün eve döndüğümde kan içindeki mavi okul önlüğümü anneme göstermeden kendim yıkamıştım. Annem ve babam dokuma fabrikasında işçi olarak çalışıyorlardı. Tek amaçları kardeşimi ve beni okutmak, kendi mavi önlüklerinden bizleri uzak tutmaktı. Şaka yapardı bazen babam, “bak bizde okula gidiyoruz” derdi kendi işçi önlüğünü göstererek. Oysaki hiç şikâyet etmediği halde okuyamamış olmaktan gizli gizli üzüntü duyduğunu bilirdim. Hemşire olursam beyaz önlük giyerim dedim kendi kendime. Beyaz kep takarım, ben annem ve babam gibi işçi olmayacağım…

Fabrikanın çalışma koşulları çok ağırdı. Üç vardiya çalışıyorlardı. Annem ve babam iplik bölümündeydiler. İşi öğrenip dokuma tezgâhlarına geçmek istiyorlardı. Orada çalışanlar biraz daha iyi maaş alıyorlardı. “ Dokumacılık iplikçilikten evladır “ derdi babam. Dokumacı olamadan daha fabrikada grev patlak verdi bir gün. Yaz tatili gelmişti. Evdeydik kardeşimle biz. İki ay maaş alamadan öylece bekledi babam. Annemi işten çıkarttı patron. Çünkü ne sigortası ne de sendikası vardı. Evlere temizliğe gitmeye başlamıştı. Karnımızı zor doyuruyorduk aldığı üç beş kuruşla. Fabrikada giydiği mavi önlüğünü, zengin evlerinde temizlik yaparken giyiyordu annem artık…

Annemin işde olduğu bir gün babama yemek götürmeye gittik kardeşimle. Sefer tasındaki kuru fasulyeyi dökmeden götüreyim diye, yol boyunca sağ kolumu hiç sallamamıştım. Sol elimle kardeşimi sıkı sıkıya kavramıştım. Babamın  mavi işçi gömleği yoktu nedense üzerinde. “Grev Gözcüsü” yazan bir başka mavi gömlek vardı. Bu sefer başında mavi bir kasket, “ Bu İş Yerinde Grev Vardır” yazan mavi bir pankart  ellerinde…

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani bütün işin gücün yaşamak olacak.

Bir sebze sandığının üzerinde bu şiiri okuyordu babam. Benim babam, ilkokulu zor bitirmiş gazete bile okumayan babam… Ezberinden şiir okuyordu… Beni gördü, elimdeki sefer tasını ve kardeşimin elini nasıl sıkı sıkı tuttuğumu gördü. Gözleri doldu. Sesi çatladı. İndi sandıktan. Yanıma geldi. İki koluyla sarıldı bize…

Bir alkış koptu, neye uğradığımızı bilemedik. Bütün işçiler bize gülen gözlerle bakıyorlardı. Sefer tasını aldı elimden babam. Bir kâğıt tutuşturdu elime, sonra demin indiği sandığa çıkarttı beni. “ Oku” dedi bana. İşçiler bana bakıyordu, babam bana bakıyordu.

• Hadi oku kızım, dedi gururla… Okudum ilk defa hayatımda, Nazım Hikmet’in şiirini…

Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani o derecede, öylesine ki,
mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.

Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak yani ağır bastığından.

Fonda kaset çalıyordu, uzaktan geliyordu müziğin sesi…

Elim sanata düşer usta yürek acıya,

Ölüm hep bana bana mı, bana mı düşer usta,

Ölüm hep bana bana mı, bana mı düşer usta…

Otuz altı yaşındayım artık, mavi hayallerimden çok uzakta bir hastanede gece nöbetindeyim. Silah sesleri geliyor. Sınıra çok yakın bir yerdeyiz. Savaşın ortasındayız, patlayan bombalardan kopan çocuk kollarını yerlerine dikmeye çalışmaktayız. Hemşire oldum, babama söz verdiğim gibi. Oku demişti, okudum. İşçi olmadım onlar gibi…

Ama giyemedim beyaz önlüğü, beyaz kep takamadım maalesef. Kaldırmışlar ben okurken üniversitede ne yazık ki…

Mavi hemşire önlüğü giyiyorum şimdi. İki tane verdiler, biri kanlanınca yıkayıp öbürünü giyebileyim diye…

İşçi olmadım annem babam gibi… Ama şerefli bir mavi önlük giyiyorum, tıpkı alın teri ve emeğiyle çalışan milyonlarca insan gibi…

Yaşamak Şakaya Gelmez Değil Mi Nazım Usta? Sen öğrettin bunu bana, yaşamanın ne demek olduğunu bilmeden daha…

http://www.sanatduvari.com/yelkenli-sevgili/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-1-suretteki-siret/

http://www.sanatduvari.com/maviruyaoykulerizamansizzamandanelaman/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-2-mavi-yagmurdan-kalan/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-4-mavi-sumbul-pembe-lale/

The post Mavi Rüya Öyküleri -5- Yaşamak Şakaya Gelmez Mi Nazım Usta? appeared first on Sanat Duvarı.

Şehre ne zaman kış çökse ve yağan kar şehri en büyülü haliyle örtse, kendini hemen dışarı atar, ne soğuğa ne de ona bakan aşağılayıcı gözlere aldırış etmezdi. Yine de böyle zamanlarda, özellikle bazı dükkânlarda ve mağazalarda gördüğü o anlamsız şeyi saatlerce izlemeden bulunduğu yerden ayrılmazdı. En çok da bu sıralarda hissederdi o garip hissi. O anlam veremediği şeyi izlerken, biri de onu izliyormuş hissinden kurtulamazdı hiç. Kışın sertliğini en acımasız haliyle gösterdiği günlerden bir gün, çıktı dışarı. Üstünde her zamanki lacivert, kalın ceketi ve yağan kara inat giydiği siyah kunduraları ile. Önce pas geçti dimdik duran onur simgesi direkleri. Uzunca sıralanmış olan apartmanların bittiği köşeden dönünce karşısına şehrin en meşhur caddesi çıktı. Göz bebekleri bir anda kocaman olmuştu adamın. Akşamın bu saatine rağmen bu kadar kalabalık olması onu da şaşırtmıştı doğrusu. Neden sonra aniden irkildi ve ceketinin yakasını dikip hafif bir titremeyle yoluna koyuldu.  O ilerledikçe kalabalık artıyor, kalabalık arttıkça adamın içindeki korku ve zevk miktarı eşit miktarda yükseliyordu. En karmaşık duyguları muhteşem bir zevkle yaşarken yine yerle bir oldu iç dünyası adamın. Bir anda soğuk bir nefes ve bir çift adım hissetti hemen ardında. Besbelli takip ediliyordu. Önce adımlarını hızlandırdı. Bu hamlesine karşı arkasındaki adım sesleri de serileşti. Hatta bir ara ensesindeki nefesin gittikçe soğuduğunu bile hissetti. “Neredeyse bir ölü tarafından takip edildiğimi düşüneceğim” dedi kendi kendine. Ne zaman bir köşeden dönüp yolunu değiştirse, arkasındaki soğuk nefesli insan da aynı yollardan onu takip etmeye devam ediyordu. Bir ara büyük vitrinli bir mağazanın önünde birden duruverdi ve takip eden insanı görmek için gözleriyle omzunun arkasını yokladı. Uzun uzun gözledi adam arkasında kalan kalabalığı, fakat tek gördüğü birbirinden habersiz yürüyen kalabalık bir insan topluluğuydu. Tekrar gözlerini önüne düşürüp yola koyulacaktı ki o anlamsız şeyi yeniden gördü. Görmesiyle birlikte öylece kalakaldı olduğu yerde. Bazen başını ağır ağır sağa sola çeviriyor bazen de sert bir rüzgâr onu uyarınca gözlerini dahi kırpmadan yavaşça tek eliyle ceketini önünde topluyordu.

Birkaç saat sonra, yerinden bir adım bile kımıldamayan adam aniden derin bir nefes alıp hızlı adımlarla geldiği yolu geri gitmeye başladı. Yine takip edildiğinin farkındaydı hatta bu sefer dönüp arkasına bile bakmıştı fakat yine gürültülü kalabalık ve sıcak renklerle parlayan şehir ışıkları vardı adamın arkasında. Hızlandıkça soluğu da hızlanıyordu. Ceketinin önünü tutmayı bırakmış bütün kış mevsimini tek başına göğüslemişti. Döneceği son köşe gözüne göründüğünde birden durdu. Sanki arkasındaki bütün insan topluluğu da onunla birlikte hareket etmeyi kesti. Ne bir soluk ne bir ışık kalmıştı arkasındaki o meşhur caddede. Soğuk kış ayazı bütün yüzleri eşit şekilde yakıyor, rüzgâr bütün gece boyunca en özgür dansını yapıyordu. Olanları fark etmesine rağmen arkasına dönüp bakamadı bile. Göz bebekleri yok olacak kadar küçülmüştü. Aldığı nefesi duyacak kadar rahatsız edici bir sessizlik olduğundan nefes almayı bile bıraktı. Tekrar hareket etmeye yeltendiğinde bütün insanlar ona doğru yürüyor, ona doğru hamle yapmak için zaman kolluyorlardı. Köşeyi dönene kadar ağır adımlarla ilerlemiş ve evi gözükmüştü fakat aynı zamanda arkasındaki kalabalık da ona iyice yaklaşmıştı. Korkmuş ve tedirgin bir şekilde olduğu yerde planlar yapıyor, eğer koşarsa kendini eve nasıl atabileceğini hesaplıyordu. En son bacaklarını hissetmediğinin farkına vardı. O kadar çok beklemişti ki siyah kunduraları buzdan iyice parlamış, beklediği yer ise epey kayganlaşmıştı. Eğer kendi hareket etmezse vücudu ona ihanet edecek ve bir şekilde kayıp arkasındaki kalabalığın kucağına düşecekti. Bunun farkına varıp önce derin bir nefes aldı ve bütün cesaretini topladı. Ardından nefesini yavaşça verip olanca hızıyla koşmaya başladı. Koştukça ciğerleri keskin bir acıyla buluşuyordu. Yüzü bir volkan gibi kızarmıştı. Vücudunun ateşler içinde yandığını hissediyordu fakat bir yandan da akşamın erken saatlerinde ensesinde hissettiği o serin nefes daha da artarak bütün sırtını buz kesiyordu. Saatlerce koşmuş gibiydi, yolun yarısına geldiğinde. Bir tepeyi tırmanırken durup dinlenmek yapılacak en mantıksız hareketlerdendi. Bu yüzden ne durdu ne de dönüp arkasına baktı. Bir süre daha koştu ve tepedeydi. Neredeyse evine varmıştı fakat evden çıkarken ceketinin koluyla temizlediği kundurası paramparça olmuş, üstelik ceketi de çoktan üstünden çıkmıştı. Birkaç adım daha atabildi yumuşak karın üzerinde. Hızı iyice azalmış, adımları güçsüzleşmişti. En son koşmayı bırakıp bir anda dizlerinin üstüne yıkılıverdi. Ellerini karın içine daldırıp son gücüyle yumruklarını sıkıca kapadı. Zaten dizlerinin üstüne çökünce vücudunun yarısı karlar içine gömülmüştü. Arkasından koşan kalabalığın vahşi gürültüsü iyice artmıştı. Her birinin çirkin yüzlerini şimdiden görebiliyordu. Sesler iyice yükseldiğinde ve koşan adımlar yeri titrettiğinde kendini karların içine bırakıverdi.

Gözlerini açtığında soğuk bir nefesle kalktı yattığı yerden. Önce ellerini daha sonra ayaklarını kontrol etti. Her zamankinden sağlıklı gözüküyordu. Daha sonra anladı evinde olduğunu. Ayağa kalktı. Hava her zamanki gibi serin ve rüzgârlıydı. Rüzgârın uğultusu ince melodilerle yağıyordu şehre. Zihnini yoklamadan önce bir bardak su içti ve dolapta asılı olan yeni kıyafetlerini gördü. Büyük bir endişe ve isteksizlik ile giyinip kendini dışarı attı. Her zamanki yürüdüğü caddeye doğru yol almaya başlamıştı. Ne bir korku ne de bir zevk vardı içinde. En sade haliyle sadece yürüyor, sağına soluna bile bakamıyordu. Ensesindeki soğuk nefesin eksikliğini fark etmemişti bile. Karanlıkta sıcacık renklerle parlayan binaların sabah olunca makyajı akmış çirkin birer yığına dönüşmüşlerdi. Caddenin sonlarına doğru ufak bir dükkânın önünde durdu. Derin bir nefes verdi. Verdiği nefesle önündeki cam birden buzlanmaya başladı. Cam buzlanınca görüntüler daha da keskinleşti ve gözlerini bütün camda gezdirdi. Şimdi ise koca cam vitrinde gördüğü tek şey kendi yansımasıydı. Birkaç dakika bile izleyemeye dayanamadan yavaş adımlarla oradan ayrıldı.

The post Binbir Surat / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

Yani ne konuşabiliyorum böyle ne de susmak iyi hissettiriyor. Ne gidebiliyorum mesela ne de kaldığımda dinginim. Anlayamıyorum.

Katlanamıyorum.

Sanki sürekli derine ittiğim pimi çekilmiş bomba.

Zihnim susmuyor. En çok bu deli ediyor. Benim yanımda ol. Karşımda değil. Tartışma benimle. Kavga etme.

Kafamın içinde sürekli aynı ses. Tek bir cümle.

İstediğin bu mu?

Hayır değil. Ama ne yapabilirim?

İçim rahat.

Kalman için elimden gelen her şeyi yaptım. Yine de gitmekten vazgeçmedin. Bende bıraktım o yüzden.

Kendimi sana adanmış bir ömürle oradan oraya atıyorum. Artık hiçbir şeyin seni geri getirmeyeceğinin farkındayım. Bu günler geride kalsın istiyorum.

Yeni bir başlangıca hazırım. Göğüs kafesimdeki seni elime aldım. Sonra onu bir kutuya koydum. Bir daha açılmayacak o kutu. Rahat bir uyku istiyorum. Dinlendiren bir uyku. Bu mümkün mü? Dinlendiren uykular var mı? Aklıma kuş uykusu geliyor yine. Seni düşündükçe zihnime batan bir gerçeklik var. Uyumama engel oluyor.

Olağan durumları duvarlarla örüyorlar. Yapamıyorum. Nefes alamıyorum. Elimde kalan tek şey alışkanlıklarım. Elmalı çaylar. Aynı şiirin aynı mısrasını tekrar tekrar okudum.

Şair yanılıyor.

“ bütün acılar zamanla geçmez. “

Yinede benim için çektiği tüm acılara minnettarım.

“ Keşke kaçabilsem. Bildiğim, bana ait olan, sevdiğim şeylerden kaçabilsem. Keşke gidebilsem burası olmayan herhangi bir yere. Bu yüzleri, bu alışkanlıkları, bu günleri görmek istemiyorum artık. Başka biri olmalı, hücrelerime sinmiş bu rol yapma saplantısının yorgunluğunu atmalıyım. Uyku huzurla değil, hayatla çöksün üstüme. Deniz kenarında bir kulübe, hatta dağların sarp eteklerinde bir mağara yeter bana. Ne yazık ki istemekle olmuyor. “

( Pessoa / huzursuzluğun kitabı )

The post Uykudandüş appeared first on Sanat Duvarı.

Yürüyordun, hatırlıyor musun? Bir gece vaktiydi, vakit 00.00 olmadan hemen önceydi. Yeni bir güne dönmeden gece daha, daha sıfırlamadan gelip geçeni – artık neyi sıfırlıyorsa – bitirmeden uykunun gölgesinde görülen rüyaları, zaman herkes için hızla akıyorken karanlığın koynunda, sen, hızlı adımlarla yürüyordun bilmediğin yollarda… Korkun, yüreğinin bir köşesinde sinmiş bekliyordu ağzından çıkmayı ve delicesine geceye haykırmayı… Oysa sen, korkuna yenik düşmeden, usulca ağlıyordun neye ağladığını bile bilmeden… Değil haykırmak, tek kelime bile geçmiyordu kafandan, geçmiyordu zaman, geçmiyordu damarlarının içinde akan kan, sinende yanan kor alevleniyordu durmadan…

Soğuktan morarmış parmaklarına bakmadan, çisileyen yağmura aldırmadan, adımlarını hızlandırıyordun an be an… Kızgın kumların üzerinde yürüyordun sanki…Telefon ettiğinde “hemen gel” demişti sana karşındaki… Kimdi? Neyin nesiydi? Daha kaç günlük bir tanışıklıktı sizinkisi, hakkında ne düşünürdü bilmiyordun. Bilme lüksün yoktu, sabaha kadar kalacak bir yere ihtiyacın vardı, o kadardı, yapacak başka bir şey yoktu, gece bir türlü bitmek bilmiyordu…

Otobüse bindin, şoförün bakışlarını umursamadan en arka koltuğa gidip oturdun, yaşlı bir adam ve sen… Kimse yoktu koskoca otobüste… Evsizdi yaşlı adam büyük bir ihtimalle. Son seferden önce sıcak bir yatak bulmanın keyfiyle, horluyordu. Beton zemindeki yatağıyla buluşmadan önce, beyaz sakallarının arasında kaybolmuş dudaklarıyla, gülümsüyordu. Otobüs gecenin ıssızlığında hızla ilerliyordu. Son seferini yapan şoförün, bu münasebetsiz yolcuları bir an evvel yerlerine ulaştırmayı istemek dışında bir niyeti yoktu. Uzun günün ardından evine varacak, yumuşak yastığına başını gömecek ve derin bir uykuya dalacaktı. Neyse ki senin yolun yakındı. Bir kaç durak kalmıştı inmene, otobüs durağında karşılayacaktı bekleyen seni… Bekleyen o muydu gerçekten, yoksa bilinmezliğe seni götüren kaderin miydi? Birazcık ısınmıştı ellerin, hızla savrulan otobüsün içinde ne kadar da biçareydin. Durağa yaklaşınca ayağa kalktın ve düğmeye bastın. Oracıkta indin, kimse yoktu otobüs durağında. Şaşırdın ilkin…

Gecenin bir yarısında, bilmediğin bir semtte doğru düzgün tanımadığın biri seni ekmişti. Oysa telefonda ne kadar da müşfik geliyordu sesi. Nasıl da heyecanlanmıştı sesini duyunca, hiç tereddüt etmeden buyur etmişti kendi evine, güven vermişti sana sesi… Oysa şimdi, kalakalmıştın işte bir başına, otobüs durağında. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladın, öfke, kızgınlık ve çaresizlikle birlikte baş başa kalmıştın. Duraktaki banka oturdun. Sabaha kadar burada otururum dedin içinden. Üstü kapalıydı en azından, yağmur yağsa gece, ıslanmazdın hiç değilse. Sonra  durağın adına bakmak geldi aklına birden. Yanlış bir durakta mı inmiştin acaba? Sevindin, tabi ya yanlış durakta inmiştin. Bir durak daha vardı, silip gözyaşlarını hızlı adımlarla yürüdün bomboş caddede boylu boyunca. Ya beklemezse beni diye korkuya kapıldın. Koşar adım yürüyordun artık. Peşinden gelen gölgeyi fark etmemiştin daha. Sen hızlanınca gölge de hızlandı ve arkadan koşmaya başladı. Bütün cesaretini toplayıp döndün arkana bir hışımla… Bir de ne göresin, ufacık bir yavru köpekti  peşinden gelen senin…

Durdun caddenin ortasında ayaklarının dibinde seni kokluyordu, fır dönüyordu etrafında. O da senin gibi yapayalnız kalmıştı bu koskoca dünyada. Eğilip kucağına aldın onu, sıcaklığını sevdi, yaladı senin boynunu. Birlikte yürümeye başladınız. Sanki geceden seni koruyacak bir melek göndermişti tanrı. Korkularından arındıracaktı seni ve sevilecektin yeniden, bu bir işaretti güzele yönelen…

Az kalmıştı otobüs durağına, bir karaltı mı vardı orada?

Seni bekliyordu. Üşümüştü, telaşlıydı. O halinle görünce seni bir oh çekti ve elini uzattı hemen sana… İçin ısındı bir anda ona… Hızlıca anlattın olan biteni, neden geciktiğini… O, sen ve minik köpek yavrusu yürüyordunuz gecenin içinde, yeni bir yola doğru… Gülümseyen su yeşili gözleriyle, uzun kıvırcık saçlarını başıyla geri atıp elini omzuna koyduğunda “ hallederiz” dedi sana…

Bodrum kattaki kiralık dairede kimseler yoktu. Finaller yüzünden yurtta kalıyordu arkadaşları. Gelip gitmek zor oluyordu okuldan eve, tesadüf uğramıştı o da bugün zaten kendi evine…

“ Aç mısın” dedi sana. Açtın ama farkında değildin neye aç olduğunun, midendeki yangın açlıktan mı öfkeden mi bilemeyecek haldeydin. “ Bir şeyler yerim “dedin.

Bir şeyler yediniz, mutfakta yumurta pişirdiniz ve sıcak çayın etkisiyle rahatlayınca “ hadi anlat bakalım” dedi sana…

Nerden başlayacağını bilemedin. Gözlerin duvardaki resme takılı kaldı. Sanki seni anlatıyordu. Bütün yaşadıklarının özetiydi adeta ve senin için resmedilmişti öyle geldi o zaman sana… Söyleyecek ne kadar da çok sözün vardı aslında. Çocukluğundan beri tüm yaşadıkların dudaklarından değil, gözlerinden dökülmeye başlamıştı. Hiç tanımadığın bir evde, tanımadığın birinin omzunda katıla katıla ağlıyordun. Ağzından tek bir kelime bile çıkmadan, gözyaşlarınla konuşuyordun. Gece çok uzun olacağa benziyordu. Bir şarap açtı, bir kaset koydu teybe, bardaklara boşalan lal gibiydi dudakların… İlk kez duyduğun müziğin tınısında kendini buldun…

” Is there anybody out there… “ dışarda birileri var mı?” diye hıçkıran sendin, duvardaki Edvard Munch’un Çığlık tablosundaki sen… Elektro gitarın ağıtları senin içindi. Sen çınlıyordun kulaklarda. İlk kez sesini duymuştu birileri ve sana bakıyordu tüm içtenliğiyle, insanca… Yumdun gözlerini, müziğe bıraktın kendini… Gözlerinin önünde alabildiğince uçsuz bucaksız mavi bir sümbül tarlası uzanıyordu. Küçük bir kız çocuğu koşturuyordu içinde, birden pembe elbisesiyle sen oluyordun o kız çocuğu… Pembe bir lale olarak kalıyordun mavi sümbüllerin içinde…

İşte bütün olan biteni açıklıyordu bu…

The post Mavi Rüya Öyküleri – 4 – Mavi Sümbül & Pembe Lale appeared first on Sanat Duvarı.

• Gidiyorum.

Sesimin ayarı fazla kaçmış olacak ki çırak elindeki bütün vidaları yerle buluşturdu. İçimden gülmek ama karşımda bir çift gür ve beyaz çatık kaş görünce kıkırdamam bile ciğerime kaçtı ve kıyamet bundan sonra patlak verdi. Keşke kelimesi hayatım boyunca hiç bu kadar anlamlı olmamıştı ama keşke ağzımın kilidini açık bırakmasaydım. Şimdi ihtiyar her mimiğinde farklı bir yerime kesik atıyor, ben aklımdan hızlıca bunları geçirirken ihtiyarın elmacık kemikleri birer volkan yaratıyordu. Gırtlağında kabaran her damar bir yol ayrımı gibiydi benim için. Bu sırada başladı taptaze bir kar yağışı. Zaman o kadar yavaşlamıştı ki kar tanelerinin birbirinden kaçışı bile gözlemlenebilirdi. Gözlerimi çekip kurtaran daldıkları yerden ihtiyarın gür sesi oldu:

• Hiçbir yere gidemezsin efendim!

Ne kadar samimi ve sevecen dursa da bu cümle, ihtiyarın yüzünden öfke ve inat okunuyordu. Çırak ortalıktan kaybolma işinde tecrübeliydi. Beni kurtarsın diye uzun süre aradı gözlerim onu. Bir keresinde de memleketimden ayrılırken bu duruma gelmişti gözlerim.

Sonuç olarak tehlikedeydim ve buradan sağ çıkabilmemi sağlayacak kimse yoktu. Enseme değen soğuğu hissedince anladım çırağın arka kapıdan kaçtığını. Avuç darbesiyle gevşeyen dizlerim daha da karmaşık bir hal almıştı. Önümdeki çayda yansımamı görünce aklıma Afrika belgesellerindeki antiloplar geldi nedense. Galiba bunun sebebi kuru ayazdan yanan yüzüme nasırlı beş iri parmağın dörtnala koşmasıydı. Bir kelimem, ihtiyarın o günkü av ihtiyacını karşılamıştı. Tokat değil de, çırağın ben tokadı yedikten sonra ortaya çıkması sinirlerimi bozdu en çok. Hani elimde olsa şöyle bol şekerli bir tokat da ben çırağa armağan ederdim. İhtiyar artık ayaktaydı. Yaşına rağmen hareketleri diri ve sabırsızdı. Zaten yarısı kül olmuş sigarasını tek nefeste bitirdi. Bir yandan da tokat attığı elinin işaret parmağıyla havada ileri geri zikzaklar çiziyordu.

Dakikalarca volta attı ihtiyar, zaten üç beş adım olan dükkânda. Bu sırada duyulan tek ses çırağın amaçsızca giriştiği bir mutfak robotu tamirinin vida ve jilet sesleriydi.

Sonralardan karın üzerine basan bot sesleri duydum. Bir yazarı koysanız şu an yerime, eminim kelime dağarcığı bir ankaya atlayıp Kaf dağına doğru uzaklaşır. Ne söylesem ihtiyar daha çok sinirleneceğinden epey uzun bir süre konuşmadan zemindeki taşlarla bakıştım. En sonunda bu durumdan ihtiyar da sıkıldı. Gözlerini bana çevirip:

• Yapacak işlerin var, dedi.
• Yapamam, dedim.
• Zaten bu yüzden gidiyorum, diyerek de sesimi iyice yükselttim.

İlk hamleyi ihtiyarın yapması cesaretlendirmişti beni.  Hiçbir zaman hak etmedim bu toprakları ben. Yer yarılsa da bütün âlem girse içeri, bir beni kabul etmezler aralarına. Gerçek yurdumu bulmam lazım.

Söylediklerim ihtiyarda sakinleştirici etkisi yapmıştı. Yerine oturup çıraktan bir bardak su istedi ama sehpaya konan sudan bir yudum bile almadı. Ağzından derin bir nefes alıp “Git” dedi sadece. Ne yapacağımı şaşırdım ilk başta. Sonra çırağa kindar bir bakış atıp dışarı fırladım. Önüme biri çıksa yerle yeksan edebilirdim. Bu yüzden tercih ettim ara sokakları. Önce biraz hızlı yürüdüm daha sonra yavaşlattı rüzgâr ayaklarımı. Baktığım her yansımada şekilsiz bir yüzden başka bir şey göremedim.

Zihnimin en derin köşelerinde ihtiyarın sözlerini tekrarlayıp durdum. Ben düşündükçe yol daraldı, yol daraldıkça ciğerlerim küçüldü. Kaldırımlar artık daha bir seviyesiz gelmeye başladı. Dayanamayıp bir tekme savurdum taze karı yutan kaldırıma. Hürüm artık. Her kanadımda özgürlüğe daha çok yaklaşıyorum. En son gördüğüm ise yerdekilerden, çırağın pis sırıtışı oldu. Her nefesimde daha da yükseldim. Tutulmaz artık ellerim ve beni kimse bulamaz.

The post Memleket Meselesi / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

Babamdan bana kalan en büyük miras susmak. Katlanamasam da, acı kalbimi kemirse de susuyorum.

Kaderci bir ailenin 3.çocuğuyum. Benden sonra 3 kardeş daha yapmış annem. Babamı aldattığı başka bir adamla. Babam o kadar güçsüzmüş ki kabul etmiş her şeyi. Sormamış neden? Neden yaptın? Ben de sormadım. Babamın kızı olduğum için hiçbir acımı feryada dökmedim. Dökeceğim de yok.

Ben küçükken sürekli evimize gelen bir adam vardı. O geldiğinde annem bizi odamıza kilitlerdi. Babam günlerce gelmezdi. Uzun yol işleri.

Kanserli vücudu kalbini ele geçirdiğinde 55 yıldır hayattaydı. Susarak geçirilmiş 55 yıl.

Acı çekti mi bilmiyorum. Hiç söylemedi çünkü. Kanser beynindeki konuşma yetisinin olduğu noktadan geldi babama. Karakterine uyum sağlayan bir kanser. Susarak geçirilen 53 yıl için, 2 yıl konuşma yetisini alan kanseri hiçbir zafer elde edemedi diye düşündüm. Zaten kullanmadığı kelimeleri elinden alamadı. Kime sakladın kelimelerini babacım? Neye?

Konuşmazdı babam. Ama çok düşünceli bir adamdı. Kelimeleri değil davranışları ses olurdu ona. Uzun yoldan dönüşünde soluğu odamda alırdı. Kapıyı anahtarla açış sesini dinlerdim. Uyuyor numaramı bir çikolatayla çözerdi. Davranışlarından öğrendiğim ilk ders bütün hayvanların ruhumuzu beslediği. Babamla her haftasonu birlikte hayvanları beslemek için sokakları dolaşırdık.

İlk ağacımızı evin bahçesine diktik. Limon ağacım. Canım babam.

Babamın babası öldüğünde babam ortaokuldaymış. Sonrası malum. İş bulmak, annesi ve küçük kız kardeşine bakmakla geçen bir ömür.

Dedem öldüğünde nasıl hissettin sorusu gözlerinde asılı kalan yaşlarla cevaplanırdı hep. Birkaç denemeden sonra konuyu açmayı bıraktım bende. Şimdi anlatmaya çalıştığı her kelimeyi yaşıyorum.

“ acılar, acılarla karşılaştırılamaz.”

Susuyorum.

Yazıyorum.

Kalbim kavruldu babam gidince. Dünyamın merkezi birkaç santim kaydı yerinden. Arkamdaki dağ başıma yıkıldı sanki. Hiç iyileşemeyecek bir yara aldı kalbim.

“ Bazı yaralar zamanla geçmez. ”

Zamanın ilaç olduğu olgusu yalanlandı.

(Seni özlemediğim bir günüm bile yok. Bir anım bile.)

The post Limon Ağacı appeared first on Sanat Duvarı.

“Zehra “ dendiğinde, küçük, ürkek bir kız hatırlarım yıllar öncesinden. Benim ortaokul yıllarımın sonu, sen ve senden bir ya da iki yaş küçük kardeşin için ise  ilkokul yıllarınızın başlangıcı olmalı. Sana ve kız kardeşine geç kavuşan anneniz, her gün -hiç şikayet etmeden-  ikinizi  evimizin karşısındaki okula getirip götürürdü. Üstelik sınıflarınıza kadar çıkar, paltolarınızı da size bırakmaz, yanında taşırdı. Bu önlem sanırım ders aralarında oynamaya çıkıp üşütmeyesiniz diyeydi. Kafesteki serçelere benzeyen, saz benizli, az sesi çıkan, belki de hiç çıkmayan, saçları bir örnek ve kısa kahküllü kesilerek birbirine çok benzetilmiş, annelerinin kuzusu iki küçük kız. Aramızdaki yaş farkından olmalı, sana dair başka bir anım yok. Kardeşimle yakındı yaşın. O da seni ne kadar hatırlar, bilemem.  Günlük yaşamın olası tehlikelerinden yalıtılmış camdan sarayınıza dönerdiniz okul çıkışında. Annenizin iki eli  ikinizin ellerini kavramış, geldiğiniz gibi giderdiniz, uysal ve tepkisiz.

Çok uzun zaman geçti ve ben  seni ve kardeşini  uzak çocukluk anılarımın bir köşesinde unuttum. Sonra  günlerden bir gün, öykünün kalanını anlattı eski bir komşu. Ekonomi üzerine eğitim almış ve bankacı olmuşsun. Annenin ve babanın övüncü olmuşsundur mutlaka. İş yerinden bir genci sevip nişanlanmışsın. Buraya kadar güzel bir öykü. Fakat öykünün bundan sonrasını hiç sevmedim ben. Evlenme arifesinde  kansere yakalanmışsın. Sen çok acı çekerken, en sancılı süreçte nişanlın beyefendi pes etmiş ve “ayrılmak istiyorum” demiş.Öylece bırakarak seni, bir başına, sevgisiz, ölünceye dek ısınmamacasına üşümeye terk ederek, büyük olasılıkla erkenden öldürerek ve buna aldırmayarak  çekip gitmiş. Ölümcül hasta olmasaydın, sen bu” sözde insanla” bir yaşam paylaşacaktın Zehra. Muhtemelen, bu merhametten uzak, bencil yüzünü hiçbir zaman görmeyecektin. Kim bilir,  belki de başka kötücül huyları ile sınanacaktı ortak yaşamınız. Sevgi, yaşamın içindeki darbelerle  sınanarak güçlenir oysa. Zorluklara katlanıp dağları delen Ferhat’lardan değilmiş senin Romeo’n. Nasıl da pamuk ipliğine bağlı, örümcek ağı güçsüzlüğünde bir sevmeme hali. Seni düşündüm, neler geçti içinden?  Öfke, hayal kırıklığı, şaşkınlık, inanamama, sonra bezginlik, aldatılmışlık, yalnızlık, bir kenara atılıverme? Sağlam insanların başa çıkamadığı, onca sağlıksız duyguyla, sen o halinle nasıl başa çıkabildin?

Kalkamaz olduğun yatağında kıvrılıp, yorganı başına çekip, hep sana öğretildiği gibi usul usul, tam bir hanım kız gibi “ahını, hicranını, saklayıp  gizli mi tuttun?” Yaşarken  erkenden ölmüşsündür diye düşünüyorum. Ya, o hayırsız sevgili, senin kalbini parçalayıp gittikten sonra, arkasına bakmadan, sana ne yaptığını hiç düşünmeden, nasıl devam edebilmiştir hayatına? Bana kalırsa, başka ve içi boş bir sevda yaratmıştır kendine. Çoktan evlenip çoluk çocuğa karışmıştır. Ama, içinde hala bir parça duygu kırıntısı kalmışsa, ölümünü geciktirecek sevgiyi esirgeyerek, ölümüne dek yanında kalmaya sabredemeyip terk ettiği, o genç kızın saf sevgisinin izlerini, bugünkü yaşamında aradığını düşünmek istiyorum. Sevgisiz, tek düze, heyecandan yoksun yaşamının içinde, sana ne yaptığının ancak ayırdına varmıştır belki de. Çok geç, sen yoksun artık. Genç ölümüne çok üzüldüm, başka bir mektupta da yazmıştım bu cümleyi: “ Genç ölümler  hep acıtır içimi”.Ama en çok ihtiyacın olduğunda sevgisiz bırakılarak ölüme terk edilişine yandı içim…Sevdiğin diğer herkesin, koşulsuz ve sınırsız sevgisi avutamamıştır seni, terk edilişin ve onun sevgisinin sahteliği ne kadar dokunmuştur sana. Ah Zehra, ah güzel kız, sana anlatmak ne kadar güç, bazı insanların aslında sevmeyi hiç bilmediğini ve sadece sevilmeyi sevdiğini.

Gittiğin yerde, mutlu olduğunu düşünmek iyi geliyor  bana. Dilerim,  o bencil, sevgisiz eski nişanlın senin olduğun tarafa gittiğinde, hiç karşılaşmazsınız. Ama olur da karşına çıkma cesaretini bulursa, sakın bağışlama onu.Sevgi yoksunu, hep almaya alışmış, koşulsuz sevmeye alışkın olmayan sözde insanların,  öteki dünyada da bağışlanmayı dilemeye hakları olmamalı.

Hoşça kal, huzurla uyu sevgili Zehra…

The post Sahibine Ulaşmayacak Mektuplar/ Ahımı, Hicranımı Sakladım Gizli Tuttum appeared first on Sanat Duvarı.

Tam herkesin köpeklerini gezdirdiği, öğrencilerin okulu kırıp geldikleri saatte o da sahilin üst tarafında gezi yolunun yanında zakkumların ve erik ağaçlarının arasında yerini aldı. Evden çıkarken yine tedbirisiz ince bir hırka ile çıkmıştı. Biraz üşüdü ancak bulutların arasından kurtulduğu anda bahar güneşi olağanca sıcaklığıyla iliklerine kadar ısıtıyordu. Dua ediyordu umarım yağmur yağmaz diye..Eğer yağmura yakalanırsa yine hasta olabilirdi. İşin tuhafı aslında ıslanmayıda seviyordu. Ama bu sefer hasta olmayı göze alamazdı. Kimsesi de yoktu ki ona baksın…Yanlız başına olmayı o seçmişti. Hemde öyle başına birşey geldiği için değil sevdiği kimse olmasın ve onu da kimse sevmesin diye belkide….Kendiyle bile güçlü bağ kuramayan bir insanın nasıl ailesi olabilirdi ki ? Dostlarına ne anlatacak ki? Hesaplaşması bitmeyen, barışamayan bir insan etrafa ne verebilir ki? Böylesinin herkes için iyisi olduğunu düşüneli 10 sene geçmişti. Eveet onun için kendiyle kurduğu duygusal olmasa da tek bağ biraydı. Bira içtiğinde mutlu oluyordu. Kurduğu tek bağın hayallerine yolculuğa katkısı büyüktü. Bu katkı onu para kazanma yönünde motive ediyor ama gün geçtikçe artan dozu kendi bile farketmiyordu. Sadece para kazanmak için kurduğu kısa ilişkiler bile onu yoruyordu. Mümkün olsa hiç diyoloğa girmezdi ama mecburdu para kazanmaya mecbur…….

Çizdiği resimleri sattığı galeri, para ödemeyi geçiktirğinde zor zamanlar geçiriyor ama ödemeyi en fazla bir hafta geç yaptıkları için kendini bu gecikmeye alıştırmaya çalışıyordu. Galeri

ödeme yaptığında ilk aldığı şey uzun süredir beraber yaşadığı kedisi Goya’ nın maması oluyordu…Tüm bağlardan ve bağlılıklardan kaçıp saklandığında bu şapşal kedi karşısına çıkmış, bir türlü yakasını bırakmamıştı. Aslında bir sokak kedisi olan Goya zamanla eve girmenin türlü yollarını deneyerek kapağı bu kendisini dış dünyaya nerdeyse kapamış olan adamın evine atmayı başarmış. Ve yolculukları da başlamış..

Günleri neredeyse hep birbirinin aynısı geçsede yaptığı resimlere ilham kaynağı olan manzarası onun hayallerini zenginleştirmeye dewam ediyordu. Sadece hayallerini çiziyor ve galeriler de şuursuzca onun hayallerini üç kuruşa satın alıyordu. Hatta daha önce çalıştığı bir iki galeri daha fazla para karşılığında siparişle manzara resmi çizmesini istemişlerdi de sonra cevaplarını alınca ( onlara bol miktarda erkek ve kadın cinsel organ resimleri göndermişti) bir daha onunla çalışmak istememişlerdi. O da derin bir ohh çekip hayatta belkide kendini ifade ettiği tek yolda özgürce yürümeye dewam etmişti.

Öğle saatiydi.. Dün yine öyle içmişti ki yataktan kendini zor attı ve kolidora tutuna tutuna tuvalete girdi.. Elini yüzünü yıkadı ve tam havluyla yüzünü kurularken havlunun yarısını kapatmış yüzünü aynada farketti. Yüzü gözü şişmiydi sanki … bazen aynaya baktığında kendinden korkuyordu. Ama bugün öyle olmadı. Yüz hatlarını dikkatlice süzdü ,ağzına, burnuna, gözlerine dokundu..elleriyle yanağına dokunup sevdi yüzünü öylece.. Ne kadar kaldı orada bilmiyordu ama gözünü açınca irkildi. Hala eli yüzündeydi. Goya etrafında dönmeye başlamış kabına mama koyması için bacaklarına dolanıyor kuyruğunu sallıyordu. Hemen onun mama kabını doldurmak için salondaki boş kabı alıp doldurdu. Ve hiç unutmaması gereken tek görevini de gerçekleştirdi. Çünkü onun için hiç bir şey bu kadar hayati ve önemli değildi.

Bira içmek artık su içmek kadar refleks haline dönüşmüştü onun için. Evden çıktığında saat ikiyi çoktan geçmiş yürüyerek sahilin yolunu tutmuştu. Yolda bakkala uğrayıp nevaleyi aldı. Bira ve sigara dışında hiç konuşmadığı bakkala tebessüm ederek ayrıldı. Bu diyaloglar ona göre çok ciddi ve samimiydi. Herkes isteğini alıp mutlu oluyordu. Bira kutularını koyduğu siyah poşetle sahile yürümeye başladı. Yaklaştıkca tek endişesi yine başlıyordu. O ağacın altı ve o taşın üstünde kimse olmasın diye içinden geçiriyordu ki uzaktan tam orada ve taşın üstünde birinin oturduğunu fark etti. Elinden oyuncağı alınmış bir çocuk gibi oldu bir anda . Ne yapacağını bilemeden kaldı karşı kaldırımda beklemeye başladı. 35 yaşlarında esmer bir adam elinde bira şişesi sadece ona ait olan manzaraya acımasızca bakıyordu. Yaklaşık kırkbeş dakika karşı kaldırımın yanındaki bankta adamın gitmesini bekledi. Adam sessiz sedasız birasını yudumlayıp derin iç geçirip uzaklara bakıyordu. İçi çok rahatladı bir anda ” o benim manzarama bakmıyor , hatta hiçbir şey görmüyor” diye deçirdi. Beklemeye dewam etti.. Baktı ki iki saat geçmiş ve adamın kalkmaya niyeti yok eve dönmeye karar verdi. Tam nevaleyi toplayıp banktan kalkmıştım ki adam ayağa kalktı. Ohh dedi içinden hadi kardeşim orası benim hadi yürü bakalım.. Arkası dönük esmer adam kalkıp bana yüzünü dönünce öyle bir yüzle karşılaştı ki derin çizgilerin izini sürebileceği yaşanmışlık ve acıların doldurduğu göz çukurları ve o derin kahve gözler. Bu gözlerin ona çok yabancı olmadığı belliydi.. O gün ve diğer günler hiç görmedi o adamı bir daha. Ama aynaya baktığında ara sıra görür gibi oluyor irkiliyordu…

The post Manzara / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

Bütün olan biteni unutmak için gözlerimi kapıyorum, bir an evvel bu korkunç sahnenin bitmesini bekliyorum. Bir masa altı olsa, saklansam çocukluğumdaki gibi, ben görmesem geçip gidecek sanıyorum. Yanılıyorum  oysa, mavi yağmur damlaları süzülüyor kirpiklerimden yanaklarıma… Dilimle yalıyorum tuzlu göz yaşlarımı… Sesim çıkmıyor ağlarken, sadece sicim gibi dökülürlerken ıslatıyorlar masanın örtüsünü. Damla damla, bir tane daha… Durmuyor, aniden bastıran sağanak gibi yağıyor… Göl oluyor mavi tabağım, masanın üstünde mavi damlalarım…

Yürüyorduk seninle hani, her zaman ki gibi… Bir gün bile sormadığın günlerdendi, ‘neden geliyor benimle’ diye, kendi kendine. ‘Bu kadar yolu yürüyor hiç ses etmeden, sonra aynı yolu tekrar dönüyor gerisin geriye’… Bir kere olsun ‘gelme’ demediğin günlerdendi… Sorgusuz sualsiz yürüdüğümüz günlerden…

• ‘Yağmur yağacak’ demiştim sana. Sen dikip bakışlarını bakışlarıma,
• ‘Yağsın’ demiştin. Ve yürümeye devam etmiştin. İnşaat halindeki yolda, yürümüştüm peşin sıra. İlk damla düşünce başımıza,
• ‘Islanacağız’ demiştim sana, arkanı dönüp bana,
• ‘Islanalım’ demiştin.
• ‘Peki ıslanalım’ demiştim ben de.

Seni yarı yolda tek başına bırakmaktansa, ıslanalım. Sen yeter ki güven, ben seninle yağmurda çamurda hep yürürüm demiştim içimden bana… Adımlarını hızlandırmıştın aniden. Ben de hızlanmıştım senin peşinden. Yetişmek için sana, koşturuyordum çamurda. Pantolonum ağırlaşmıştı, çoraplarımın içinde yüzüyordu ayaklarım. Yağmur bizim peşimizden daha da hızlanmıştı. Öyle hızlanmıştı ki biz yavaşlayıp koşturmayı bırakmıştık. Teslim olmuştuk yağmura… Sırılsıklam, kaçacak hiç bir yer aramadan, iliklerimize kadar yağmur olup akmıştık… Yaz yağmurudur bu nasılsa gelip geçer sanmıştık…

Niye diye sormadın? Bir kere bile… Hiç bir bahanem yoktu uyduracak. Hiç bir yalanım yoktu sana söyleyecek… Yürüyorduk öylesine, yürüyordum seninle hayallerinde… Sorsan ne derdim bilmiyorum, bir gün gelmesem diye hiç düşünmeden takılmıştım peşine. Sahi ne düşünürdün, ne hissederdin gelmesem, ya da o gün o mavi yağmurun altında dönsem evime ıslanmadan, hiç bilmiyorum, hiç bilemeyeceğim bundan böyle…

Çivit mavisine takılıyor gözlerim öyle güzel ki, yiyecekleri başka bir tabağa taşıyıp elime alıyorum porseleni… Antika bir tablo gibi tabağı izliyorum. Kahvaltı umurumda değil artık, insan aç karnını her zaman doyurabilir. Ama gördüğü bir güzelliği bir daha göremeyebilir. Bir daha yaşanmayacak anlardan nasıl olur da kaçabilir? Günahı sevabı düşünmeden, yüzmenin yasak olduğu göle dalabilir… Ucunda ölüm olduğunu bile bile serin sulara kendini bırakabilir.

Mavi tabağın gölgesindeki mavi fincandaki çayım bitmişti… Boş bir dudağa götürülen boş bir dokunuşla anlıyorum şimdi, çayımı tazelemem gerektiğini. Dilimin acısına iyi gelecek yeni bir çay demlemek… Yüreğimin acısına kim bilebilir ki…

Mavi demliği alıyorum elime, porselenine dokunuyorum,  parmakların gibi, hissiz, soğuk… Tedirgin yalnızlığın, saf kumdan yapılmış senin gibi duru beyazlığın. Ayaklarına takılıyorum, ‘hiç bu kadar beyazını görmedim’ diyorum. Mavi-Beyaz güzelliğini elimde tutuyorum. Yeniden hayallere dalıyorum…

Midem ağrıyor, günlerdir bir şey yememekten, sadece çay içip düşünmekten. Kalbime hançer saplanıyor. Yanıtını bulamayacağım sorular arıyorum, seni aramıyorum. Aramayacağım hiç bir zaman. Bir daha karşına çıkmayacağım. Sorularımla birlikte seni de okyanusa fırlatacağım. Belki bir gün deniz kumu olup, kahvaltı tabağından, yiyemediğin krepinin tam ortasından, mavi bir inci tanesi olarak fırlayacağım…

Belki mavi bulutlu bir gökyüzünden yükseleceğim hiç beklemediğin bir anda… Mavi yağmur damlalarından süzülüp, mavi gök kuşağından kayacağım toprağa. Senin toprağına… Nerede olduğunu bilemediğim mavi minelerinin içinden sızacağım canına, ta içine doğru ılık ılık akacağım, gireceğim kanına…

Unutma, bitmez bu hikaye burada…

O zamana kadar eyvAllah…

İlham kaynağım Yalçın Tura; Kürdilihicazkar Saz Semai; Aşk-ı Memnu ve bu muhteşem yorumu için incesaz’a binlerce kez teşekkürlerimle…

http://www.sanatduvari.com/yelkenli-sevgili/

http://www.sanatduvari.com/mavi-ruya-oykuleri-1-suretteki-siret/

http://www.sanatduvari.com/maviruyaoykulerizamansizzamandanelaman/

The post Mavi Rüya Öyküleri-3- Mavi Yağmurdan Kalan; Sen Farkında Bile Olmadan appeared first on Sanat Duvarı.

Yollar uzadıkça uzuyor; ne hissedeceğimi bilmiyorum. Kanıksadığım tek duygu yalanlar, sahtelik ve yüzeysel gösterişler… Daha ne kadar dayanırım bilemiyorum.

Karlar yağar üzerime ve ben üşümediğimi zannederken fark ederim ki içimdeki küçüğüm soğuktan bitap bir vaziyette derman arıyor. Küçüğüm ben seni çok mu ihmal ettim?

Kafam karışık nereye gidiyorum? Ne zaman huzur bulacağım? Ne zaman bir sonu gelecek bu kaçışların, bu duygu yolculuklarının? İsteğim biraz genç olmak ve mutluluk…

Çok mu?

Kafesler içinde büyütülmek ve sonra kendi kafesine mahkûm kalmak kendi kendini sınırlandırmak ne acı üstat! O hayatın sıcaklığını hissedemiyorum ama mutlu olmaya çalışıyorum eğitim vermekle… Öğrencilerimle…  Ben kardelen miyim hala acaba? Yoksa rol yapan bir çiçek mi? Sever miyim yoksa nefret mi ederim hayattan? Ben kimim?

Sorgulamalarla mı gelecek sonum yoksa ben de insanca hissedebilecek miyim şu hayatta? Rutin önemli değil hayır önemli olan rutin içindeki senin içindeki o ateş ve yaşama aşkı? Kaldı mı ki acaba? Yansıtmamaya çalıştığım duygular mı batıyor kalbime yoksa hüzün ve gözyaşları mı törpülüyor iç dünyamı? Görüntüm neyden ibaret acaba? Çok mu soyutum yoksa somuttan türemiş bir heykel mi?

Geçmiş mi sıkıştıran yoksa gelecek telaşımı beni bastıran? Ya da ya da acaba sorgulamaksızın herhangi bir plan yapmaksızın yalnız kalmak mı?

Yalnızlık!

Ne büyük söz üstat! Neredeyim?

Geri gelmem için hayata kafesten çıkıp salınmam mı lazım? Belki de kafes içinde özgürlüğü iç dünyamda yaratmak mı çözüm? Sanırım bu çözümden çok yalnızlığa mahkûm edilişin bir hikâyesi.

Ben artık neredeyim bilmiyorum ama bildiğim tek şey var artık ne ruhum genç ne de aklım ve kendimi işime ve ruh âlemime adadığımdır.

İmdat dilemem artık. Ne beklentim var hayattan ne de başka bir şey! Tek istediğim zarar görmemek! Yargılanmadan yaşamak o kadar!

Tarih yazsam ne olacak ki bu yazının sonuna (00.41/ 24.01.2014 perşembe) diyerek parantez içinde vermem bile ironilerle dolu bir iç dünyam olduğunu kanıtlamaz mı?

Hadi çöz beni

Sıra sende.

Değişim zamanla mı orantılı yoksa insanın iç dünyasındaki çalkantılar mı insanı sürüklüyor değişime. Gerçekten insanoğlu o kadar garip ki ne zaman ne yapacağı belli olmayan ruhu çılgın ama gözleri solgun bir yaprak misali kendini çarptıkça çarpar duvarlara sahnelere ve yaşamlara…

İçini titreten bir ezgi gibi gelir insana kopmak hayattan ve iç dünyasındaki yelkenlere gömülmek… Yoruldum mu acaba? Nedir bu saçma sapan fikirlerim. İçimdeki çocuk bile yaşlı artık sadece huzurla mutlu olmaya çalışabilen bir yapım varken ki o sert yapıdayken nasıl kendime gelebilirim?

Aşka yer yok hayatımda yüce aşktan başka sanki. Hep yalnız kalacağım sanırım. İnsani duygularım neden eksik neden benim de duygularım yok bir erkeğe karşı. Ailemden başka kimse yok ve beni kendilerine o kadar bağladılar ki bana zarar verdiklerinin farkında bile değiller. Onlara bir şey olursa neyim kalacak bu hayatta. Bir tek ben… Yalnız gelip yalnız gideceğim bir toprak. Ben sadece onlarla mutluyum ve onlar bunu bilmiyorlar.

The post Kayboluşun Öz Öyküsü appeared first on Sanat Duvarı.

Şimdi hiçbir şeyden emin olamıyorum. Dünyanın bütün dağları, okyanusları, çölleri bana hiçbir şey ifade etmiyor. Çünkü diğer çaresizliğimde seni iyileştirmeye gücüm yetmedi. Hiçbiri yanımda olmadı. Bu kez deneyebileceğim bir yol yoktu. Bıraktım o yüzden. Yada hiç başlamadım. Hangisi bilmiyorum.

Bütün gece dolu bir ay`a baktım. Üşüdüm. Sesler dinledim. Dinlemek zorundaydım. Acı. Açlık. Yada hissizlik. Ne bileyim. Bulutların arasında bir görünüp bir kaybolan ay. Nereye gidip geliyorsun anlat bana. Nasıl bu kadar aynısın? Hergün yeniden aynı yerden aynı yere? Hız. Zaman. Yaşam. Ne bileyim. Ben ne zaman böyle oldum? Sen ne zaman gittin? Nasıl kalmanı sağlayamadım?

Korkuyorum. Çünkü yine aynı his. “kalpte asla doldurulamayacak bir boşluk vardır.”

Katlanmakla yetememek arasında bir yerde kayboldum. Yıldızları izleyerek mi geri dönecektim? Peki neredeler? Hiç yıldız yok.

Katlanamıyorum. Çaresizliğe. Güçsüz oluşlara. Göz göre göre kaybetmeye. Yetemiyorum. Kendime. Hastalıklı bir ruha. Sana.

Ulaşamıyorum. Koşmaktan yoruldum. Neyse işte.

Ertesi gece yine uyuyamadım. Yine geceye koştum. Gökyüzünde bir dolu yıldız. Biri kaydı. Hiç olmayacak bir şey diledim bile bile. Belki yeniden seni hissedebilirim diye. Seninle ilgili mevzular derin. Yine hissedemedim ya neyse. Uyuyamadım bir türlü. Bir ben zaten. Bir de karşı gecekonduda tek başına yaşayan o yaşlı adam. Ondaki mevzularda derin. Sigara içiyor boğazına inat. İki gecede bir de rakısı var. Bir de bir köpek var ona eşlik eden. Evsiz ama kimsesiz değil. Köpek yani. Adamın da evi var ama kimsesi yok belli. Yada benim hiçbir şeyim yok bir dolu hüznümden başka. Hüzün hüzünü tanıyor galiba. Belki ondan böyleyim. Dedim ya neyse. Neyse.

The post Gece / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

• Günaydın, dedi.

Minyon vücuduna oranla aşırı büyük olan avucuyla sabah haplarımı uzatıyordu. Hapları alıp diğer eliyle uzattığı suyu geri çevirdim. Yüzümde bütün insanlık tarihinin minnetsizliği okunabiliyordu. Ya da ben öyle sanıyorum. O sadece şekilsiz bir yüz ve birbirine karışmış kirli saç ve sakallar gördü. Yine de tüm karşı duruşumla arkamı dönüp terden yer yer sararmış battaniyeyi üstüme çektim. Yüksek topuklu ayakkabılarını beynime vura vura çıktı hemşire. Hemen ardından kapıda titrek elleriyle hasta bakıcımız göründü. Elinde demir tepsi ve üzerinde daha gözlerim kapalıyken ne olduğunu anlayabildiğim tatsız tuzsuz çorbalar. Hasta bakıcının odaya girmesiyle odadakilerin yataklarında doğrulması bir oldu. Daha fazla dayanamayıp ben de doğruldum yatağımda ama ne hasta bakıcı ne de tatsız çorbaları için. Odaya giren başka bir hemşire daha “nereye?” diye soramadan attım kendimi koridora. Biraz hızlı bir çıkış yapmış olacağım ki midem bu kadar hızı kaldıramadı ve olduğum yere bütün mal varlığımı bırakıverdim. Ağır basan mahcubiyet duygum ve ben bir an önce uzaklaşmak için yola koyulduk. Daracık koridorun duvarlarına dayana dayana kendimi merdivenlerin başına ancak atabildim. Daha nerede bile olduğumu tam anlamadan büyük bir gürültüyle koca bir sedye yuvarlandı hemen yanımdan aşağıya. Gürültünün şokunu atlatamadan bütün hastane ışıkları sönüverdi. Üstüme iki eliyle çökmüş gibiydi şimdi ölüm denen aziz çınar. Başımdan ayaklarıma kadar bütün hatalarım, pişmanlıklarım birer birer kaynar su olup döküldü yavaşça. Bitmesine az kala hain senaryonun, dayanamayıp dizlerimin üstüne bıraktım kendimi. Bütün güçsüzlüğüme rağmen ellerim sımsıkı kapalı ve sırtım hala dimdikti. Böyle savaştığımı düşündüm ölümle. Bu koridor bir savaş meydanıydı ve ben diğer erlerle aynı kaderi paylaşma niyetinde değildim. En son hatırladığım tam sırtımdan saplanan keskin bir hançerin soğukluğuydu. Tahmin edilmeyen bu hain hamleyle dimdik duran sırtım, hastanenin ıslak taş zeminiyle buluştu. Uyandığımda o rahatsız edici ışık yine tam gözlerimin önünde benimle alay eder gibi dans ediyordu. Bu sefer hastanenin koridorlarında tekerlek sesleri yerine zafer sarhoşluğu yaşayan düşmanımın kahkahaları yankılanıyordu. Daha gırtlağımı temizlememe bile izin vermeden elindeki iki hapı birden ağzıma tıkıverdi hemşire. Bir yandan da gözleri bir şeyler karalayan pos bıyıklı doktoru inceliyordu. Bir esir kampından farkı yoktu zaten dört tarafı çevrili şu eski yatağın. Verilecek hükmü bekliyordum içimde en asil duygularla. Tam o sırada başladı taze bir kar yağışı. Taptaze birikivermişti hemen pencerenin önüne. En fazla görebildiğim uzaktan, birkaç çam ağacının beyazla örtülmüş tepesiydi. Bütün sakinliğimle mevsimin melodilerine dalmışken, gür bıyıklarının ardından ince dudaklarını hareket ettirdi doktor.

• Tansiyonmuş, dedi.

Boş gözlerim daha da konuşmasını bekliyormuşum gibi bakakaldı doktora. O da mesajı anlamış olacak ki konuşmasını sürdürdü.

-Seninle çok bir işimiz kalmadı artık. Geldiğindeki halinden daha iyisin. Neredeyse bir haftan doluyor. Burada kalmak için bir sebep de yok hem, diyerek o da gülümseyerek gözlerini hemşireye çevirdi.

Bir süre bakışıp ikisi birlikte bana döndü ve hemşirenin çevik el hareketleri beni dik durduğum yatakta bir anda yatırıverdi. Anlaşılmazlığın ve iğrenmenin verdiği korkuyla tir tir titremeye başladığımda doktor gülümsemesini sürdürdü.

-Altı üstü gripsin, bir sedyeye bile ihtiyacın yok eve gitmek için, diye ekledi üstüne.

Ne aldığım ağır yenilgi, ne de maruz kaldığım onca mide bulandırıcı muamele, doktorun son cümlesi kadar incitmemişti tüm benliğimi. Artık ne için var olduğumu bile bilmiyordum. Odadaki herkes çıkar çıkmaz bir telaşla attım kendimi yağan karın altına. Onca merdiveni nasıl indiğimi bile hatırlamıyorum. Savaş alanları korkunç olur, zafer kazanmadıkça. Bu taze karla haşır neşir olmak yenilgi unutturur insanın en hastasına.

The post İlaçla Yedi Gün İlaçsız Bir Hafta appeared first on Sanat Duvarı.

Pencerelerin kenarından
Sarkmış tül perdeleri
Pembe Evin
Uçup uçup yüz sürüyorlar
Karsı tepedeki manastırın selvilerine

Rüzgârla eğilip doğruldukça
Sardunyalar, biberiyeler,
Hiç korkma
Karada ölüm yok olgum sana bugün

Dizine yatırıp beni Çingene benlerimi sıkıyorsun
Gümüşlü zurnası dikiliyor havaya çeribaşının
Işıklar bir bahriye çiftetellisi çalıyor yüzümde

Hay Allah
Yine tutuldum galiba
Derken bir ask çocuğu doğuyor
Çırpınan denizin karnından
Bu şiir

Ağlarken gülüyor
Ve ağlıyor gülerek
Tuzlu damlalarıyla günesin,
Sözcükler yanıp yanıp sönerken
Körpecik teninde
Sanki benim için yazmıştı adeta daha sonrasında okuduğum.

“Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. ‘O olmazsa yaşayamam.’ demeyeceksin.
Demeyeceksin işte. Yaşarsın çünkü.

Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki. Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni, Senin o’nu sevdiğinden…

Sevdiğimize bağlanmayınca yaşayamamacığımızı sanırken, beylik laflarla konuşurken” bu eserini okudum, üstat öylesine yazmış dedim, gençlik yılları aklımız aşkla beş karış havada bulutların üzerinde geziniyor. Sevdiğim şiir gözlümün İsmini her zaman tahtanın sağ üst köşesine yazardım, altına parantez içinde şiir gözlümü eklerdim. Herkes bilir sınıfta rahat durmayanlar tahtanın sağ ortasına yazılırdı. Hiç haz almadığım sevmediğim bir öğretmenim bir gün kurnaz ve çok akıllı ya, üstte şiir gözlümün ismini görünce.

• Demek ki bugün sınıfta rahat durmayan Zülâl sensin demek.

Diyerek yanına çağırdı, yüreğim koptu yerinde oysa öğretmende biliyordu ki…

• Aç bakalım avucunu

Diyerek cetveli şiir gözlümün ellerine acımadan vurmaya başladı. Cetveli vururken sınıfta bizleri gizliden izliyordu, yazan kim öğrenmek istiyordu. Benim gözlerimde yaşlar oluk oluk akmaya başladı. İçimde küfürleri sayıyorum, öğretmenin üzerine atlayarak dövmek ağzını burnunu kırmak istiyordum, ama yapamıyordum.

• Geç yerine bir daha yaramazlık yapma dedi.

Zülâl benim önümdeki sırada oturuyordu. Ellerinde gönlünde acılarla sıraya geçerken gözlerimden akan yaşları görünce gülümsedi, ağlamana gerek yok beni seven sensin şimdi anladım dercesine oturdu avuçlarını ovalayarak. O Gün üstadın ne demek istediğini anladım. Bundan sonra Zülâl ile çok sıkı arkadaş olduk sevgili diyemeyeceğim o yıllarda sevgili olmak kolay değildi, ancak arkadaş olunurdu. Anladım ki yine acı varsa acı bir şeyi hatırlamak hatırlatmak için varmış. Şimdi o acı günü o anı hatırlatınca bu acı dolu sahne o zülâlin şiir gözlerini gülümsemesini hatırlıyorum. Neyse bende o sevmediğim çok şey bilmiş öğretmenime teşekkür edeceğime, intikam almayı düşündüm, gerçi iyi bir şey değil ama gel gör ki o yaşlarda bunu idrak etmek çok zor. Güya sevdiğim şiir gözlümü sahiplenecektim. Oysa Can Yücel üstat ne demişti.

“İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin. Gökyüzünü sahipleneceksin, Güneşi, ayı, yıldızları…

Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak. ‘O benim.’ diyeceksin. Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir Şeylerin…

Mesela gökkuşağı senin olacak. İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın. Mesela turuncuya ya da pembeye Ya da cennete ait olacaksın. Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın. Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.

İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak…”

Tabi ki sonunda yıllar sonra anladık üstadı ama ne yaparım öğretmenimden intikam alırım diye düşünürken, birden Arşimet gibi “evraka evraka” diye içimden bağırdım. Hocanın sevdiği birkaç öğrenci vardı, onların ismini tahtanın ortasına her gün yazmaya başladım. Derse girince hoca tahtaya bakarken en üstü boş görerek sağ ortada ki isimleri görünce duraksadı, şaşırdı. Görmemezlikten gelse ben haykırarak hocam rahat durmayanların ismi tahtada diye haykıracaktım diyeceğim biraz zordu tabii ki. Geçenlerde şiir gözlümü rahat durmayanların içine katarak dövdüğü için kendini mecbur hissederek onları tahtaya kaldırdı, avuçlarına birkaç defa cetvelle vurdu. Yüreğim soğudu diyemeyeceğim lakin üzülmüştüm. Gözlerimdeki sevinci hoca görünce başımı öne eğdim. Diğer sınıftaki hocanın sevdiği öğrencilerin adını her gün yazmaya başladım gizlice. Lakin pişmanlığım Üstat Can Yücelin sanki benim için sanki yazdığı şiirde ki gibi uzun yıllar sürdü.

“Bilmelisin ki… Bilmelisin ki…
Duvarda asılı diplomalar insanı insan yapmaya yetmez.

Bilmelisin ki…
Aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa,
anlam yükü o kadar azalır.

Bilmelisin ki…
Karsındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında
çizginin nereden geçtiğini bulmak zor.

Bilmelisin ki…
Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez.
Gerçek aşkların da!

Bilmelisin ki…
Tecrübenin kaç yas günü partisi yaşadığınızla ilgisi
yok,
ne tür deneyimler yaşadığınızla var.

Bilmelisin ki…
Aile hep insanın yanında olmuyor.
Akrabanız olmayan insanlardan ilgi, sevgi ve güven
öğrenebiliyorsunuz.
Aile her zaman biyolojik değil

Bilmelisin ki… Ne kadar yakın olursa olsunlar en iyi arkadaşlar da
ara sıra üzebilir. Onları affetmek gerekir.

Bilmelisin ki…
Bazen başkalarını affetmek yetmiyor.
Bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.

Bilmelisin ki…
Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın dünya sizin
için dönmesini durdurmuyor.

Bilmelisin ki…
Şartlar ve olaylar, kim olduğumuzu etkilemiş olabilir.
Ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz

Bilmelisin ki…
İki kişi münakaşa ediyorsa, bu birbirlerini
sevmedikleri anlamına gelmez. Etmemeleri de sevdikleri
anlamına gelmez.

Bilmelisin ki…
Her problem kendi içinde bir fırsat saklar.
Ve problem, fırsatın yanında cüce kalır.

Bilmelisin ki…
Sevgiyi çabuk kaybediyorsun, pişmanlığın uzun yıllar
sürüyor.”

Can Yücel

İşte sonunda bende geç bildim. Hoca bir gün beni odasına çağırdı. Yine yüreğim korkudan yerinden çıkacak gibiydi. Eyvah dedim hoca çaktı mevzuyu. Kapıyı çaldım. Hoca.

• Gir.

Girdim içeriye alnımda boncuk boncuk ter içinde.

• Beni çağırmışsınız, hocam.

Tabii hemen söyleyemedim kekeleyerek söyledim. Hoca oturduğu koltuktan beni baştan aşağıya süzdü az düşündü.

• Tahtalara, o isimleri sen mi yazıyorsun? Dedi.

Ben cevap vermekten aciz bir şekilde.

• Hayır, hocam, dedim.
• Biliyorum sen yazıyorsun, ama evladım bu yaşlarda aşk sizin neyinize, ben size ders vermek için

Daha sözünü bitirmeden ben.

• Hocam siz aşk hocası mısınız? Fizik hocasısınız…

Diyerek odayı hızlıca terk ettim. İki üç gün okula gitmedim. Zülâl ikinci günü akşamı bize geldi. Çalışma odamıza geçerek, anne babam duymasın diyerek okula neden gelmediğimi sordu, bende bu cesaretle her şeyi anlattım, başladık gülmeye… Saatlerce güldük annem kapıyı açarak.

• Siz ders mi çalışıyorsunuz dersi mi kaynatıyorsunuz diyerek fırçasını da yedik. Şimdi aklıma geldi yazdım, Üstadın dediği gibi hayatın ucundan tutarak yaşamaya başladık, tabi Zülâl başkası ile evlendi ben başkasıyla, ara sıra karşılaşınca bir kahve veya çay içerek bu günleri hatırlayarak gülmeye hala devam ediyoruz. Üstadın dediği gibi dost kaldık bir ömür.

The post Şiir Gözlüm – Can Yücel Eşliğinde – appeared first on Sanat Duvarı.

Duygularını saklamak nedir söyle.

Söyle söyleyebildiğin kadar.

Saklama asla.

Saklama kendini gerçeklerden.

Bir masalsı dükkandan içeri girdi.

Kitaplar arasında dolaşırken onu gördü.

Eline bir kağıt verdi.

İstediği kitapları getirmesini söyledi.

Kız gülümsedi.

O da…

Ancak arada muhabbet yoktu.

Bakıştılar.

Adam oradan ayrıldı.

Bir günün sonunda kitaplar geldi.

Adam teşekkür ederek aldı.

Evine gitti.

Brahms’ın plağını koydu pikaba.

Dinlerken eline bir kitap aldı okumaya başladı.

Moliere’in Kibarlık Budalası…

Tiyatroyu oldu olası çok severdi.

Tiyatro onun vazgeçilmeziydi.

Komedi…

Bir saatte bitirdi kitabı.

Yorulmuştu.

Lavaboya gitti.

Yüzünü yıkadı.

Elini yüzünü havluya sildi.

Üzerinde günlük evde giydiği elbiseler vardı.

Kahve hazırlamak için mutfağa geçti.

Granülü bardağa koydu, sıcak suyla destekledi.

Pencereden karı seyrederken kahvesini içmeye başladı.

“Biz neydik?”

“Ne olacağız?”

“Neden ben?” gibi sorular beynini delmeye başladı.

Kahvesini içti.

Kanepeye uzandı.

Yıldızları izler gibiydi.

Yoğunsuz bir günün ardından yorgunsu bir kılıfa büründü.

Aklına bazı isimler geldi.

Çoğunlukla yabancıydı.

O aslında bir yabancıydı.

Eski Fransız balkonundan aşağı süzülen kar taneleri ilgisini çekmeye devam ediyordu.

Kalktı.

Kitaplarını inceledi.

Okumadığım bir şey var mı?

Aslında YOK’tu.

Kitaplar sadece okumak için değil izlemek için de vardı.

Kitap kokusunun kahve kokusuna karıştığı o an vazgeçilmez bir karaktere büründüren acımasız kovboylar gibi karanlığa gömülmüş Don Kişot cesaretinden uzaklaşan benliğe kavuşan bir kanarya gibi uçmaya hazırlanıyordu.

Kafasını kaldırdı.

Gerindi.

Evin içinde dolaşmaya başladı.

Bir süre volta attı.

Hapishane kaçkınlığına hazırlanan mahkumlar gibi oradan oraya gidip geliyordu.

Elinde bir kol saati…

Babadan hatıra…

Brahms tekrar tekrar çalmaya devam ediyordu.

Karlar gökyüzünden aşağı yuvarlak sicimler halinde kadınların ellerinde eriyordu.

Bir an durdu.

Dışarı çıkmaya karar verdi.

Bir arabaya bindi.

Biletini uzattı.

Otobüs ilerlemeye başladı.

Önündeki çocuk pencere gülen yüz yapıyordu.

Önce hohladı.

Sonra ismini yazdı.

Yanındaki kadın hamileydi.

İçindeki küçük canavar tekmelemiş olmalı ki karnını okşadı.

Çarpazındaki güzel kız kulaklıkla müzik dinliyordu.

Kulağına Türkçe pop şarkısı sesi geldi.

Otobüs ilerlemeye devam etti.

Bir yaşlı adam içeri girdi.

Dizlerini ovuyordu.

Kalktı.

Ona yer verdi.

Gülümsediler.

Ayakta etrafındakileri inceliyordu.

Gülümsedi.

Yarım saat kadar yolda vakit geçirdi.

İneceği durağa gelince otobüs durdu.

Dışarı çıktı.

Mecidiyeköy kalabalıktı.

Yürüdü.

Yürüdü.

Bir kedi gördü.

Başını güzelce okşadı.

İlerledi.

Çalıştığı yere gelince durdu.

Bir nefes aldı.

İçeri girdi.

Herkes işinde gücündeydi.

Herkese selam verdi.

Masasına oturdu.

Bilgisayarını açtı.

Kendisiyle annesinin resmi vardı.

Kalemlikten bir kalem aldı.

Maaş bordrolarını hazırlamaya çalıştı.

On iki saat çalıştı.

Sonra evine geri döndü.

Her zamanki gibi sıkılmıştı.

Bir koltuğa oturdu.

Televizyonu açtı.

Kanalları değiştirdi.

Programlarını hiçbirini izlemek istemedi.

Kapattı.

Kendine bir yemek hazırladı.

Makarna…

Bekar yemeğiydi.

Pek fazla yemek yapmayı sevmezdi.

Yemeğini yedikten sonra kitaplarına döndü.

Kitaplarından Gogol’un Burun öyküsünü eline aldı.

Okumaya başladı.

Düşen burunla beraber kayboldu.

Absürt evrende kayboldu.

Her şey saçmaydı ona göre.

Saçmalığın içinde boğuluyordu.

Saçmalamak bir sanattı.

Soren Kierkegard doğru söylüyodu.

Bu saçmalıklar arasında eğlenecek o kadar şey vardı ki!

Varoluş sorgulamayı gerektiren ne varsa saçmaydı.

Varoluş nedenini araştırmalıydı.

Düşüncelerimizi saklayabilirdik.

Düşüncelerimizle hareketlerimiz aynı olmak zorunda değildi.

İnsan bu saçmalıklar içinde boğuluyordu.

Herkes aynı olmak zorunda değildi.

İnsanlar farklı davrandıkça ve düşündükçe dünya güzeldi.

Herkes aynı olursa şehir, şehir olmaktan çıkan köy olurdu.

Köy de insan doğasına aykırıydı.

Şehir de öyle…

Medine yani şehir kavramı ortaya atıldıkça şehir medeniyete kapı aralayamıyordu.

Medeniyet insanlık içindi.

Medeniyet insan doğasının bir yansımasıydı.

İnsan ruhunun yüceliğinin…

İnce çizgilerle yansıyan minyatür birer eşek misaliydi etraftaki dev binalar.

Şehir benlikten uzakta bir rezidans memleketi oluvermişti.

Birbirimizin açığını yakalar olmuştuk.

O eski tahta evlerin yerini hiçbir şey alamıyordu.

Kalabalık nüfuslu şehirler medeniyetin merkezi olmaktan uzaklaşıyor, makineleşmek ihtiyacını hissettiriyordu.

Medeniyet bir şehrin kültürel başkent olmasını sağlayacak bir merkez hükmündeydi.

Medeniyet dediğimiz tek dişi kalmış canavar gibi şehrin binalarında insanlıktan uzak uykusuz bir mekan oluvermişti adeta.

Duyduğumuz sesler artık kuş sesleri değildi.

Otomobil seslerinin arasında kaybolmuştuk.

Gürültü her yerdeydi.

Duyduğumuz güzel sesler değil, insanın içini sıkan benlikten uzak, kendiliğini başkalaştıran insan ırkının ihtiyacı olan seslerden uzak bir kavramdı.

Şehir artık bütünlüğünü kaybetmişti.

O da öyle düşünüyordu.

İkimiz de aynıydık aslında.

Ama aramızda bir karmaşa çıkmış, mücadeleden kendimizi kaybetmiştik.

Kayıp bir romandı bizimkisi.

Her şey kendi gibi kayıptı.

Kendini arayan bir derviş misali çölden çöle dolanan mecnun gibi her şey bomboştu.

Yaşamda her şey saçmalamayı gerektiriyordu.

Şehre uyum sağlamak saçmalamakla mümkündü.

Uyum aslında aynı olmak değil, farklılıklar içinde kendine yer bulabilmekti.

Uyumu yakalamak ise herkesin harcı değildi.

Tutunamayanların şehri aslında uyumsuzluktan ileri geliyordu.

Uyumsuz yani aynı olmaktan kaçınmak aslını korumak gerekliydi.

Kendini kaybeden insanların şehriydi artık İstanbul.

Yolu YOK’tu.

Uyumsuz olmaya dayanamazdı insan.

Bir yolunu bulup değişmeli, değiştirmeliydi.

Yoksa uyumsuz insan şehir içine alır yutardı.

Nasıl ki şeker çayın içinde erir, insan da şehrin gölgesinde kaybolur giderdi.

Aslını korumak oynamakla mümkündü.

Rolünü güzel oynarsan şehrin seni yutmasına izin veremezdin.

Şehir bir kayboluştu, gölgeydi.

Asla haritanın kendisi değildi.

Gölgeler şehrin içinde birer nesilden nesle aktarılan bilgilerdi.

Onları değiştirmek ise ustanın elinden çıkan sanat eseriydi.

İroni aslında olması gerekendi.

İroni olmadan da, insan aslını koruyamazdı.

Gözlerini açtı.

Kanepede uyuyakalmıştı.

Düşünceler arasında boğulurken elindeki kitabı yanında duran sehpaya koydu.

Bir bardak su içmek için mutfağa girdi.

Suyunu içip işe gitmek için hazırlandı.

Otobüse binip işine doğru yola çıktı.

İş yerinde bir arkadaşı yanına geldi.

“Nasılsın kardeşim?

“İyiyim, sen?”

“Ne olsun, aynı terane.”

Eline kupa bardakta kahve alıp yanında gitti.

Bir süre konuştular.

Zaman öylece geçti.

Mesai bitiminde evine döndü.

Günün yorgunluğunda yemek yiyip yatağına yattı.

The post GÖLGELER 1 appeared first on Sanat Duvarı.

Ufalanırız kum tanelerinin kırıntılarından ince bir sızı gibi an  be an.

İlk ağlayışımızın üzerinden geçip giden,

Bunca yılın anılarında sırlanmış yaşlı zaman, 

Son gülüşünün kıvrımlarında saklanırdı dudaklarında donduğu an…

Veda etmeye gerek bile bırakmadan !

“Öleceğini bilen tek canlının insan” olduğunu bilerek yaşamak,  kendi trajedisinin seyircisi olmak demekti…

Ne kadar kaçsa da Leoparın önünden, bir çırpıda gelip vahşi pençelerin kendisini bulacağını bilen ceylan gibi,  biliyoruz ölüme er geç yakalayacağımızı… Biliyor ve kaçıyoruz kendi gerçeğimizden, trajedimizden… Koşar adım atlıyoruz hayatın sahnesine, sahteliğine… Görmezden gelip yanı başımızda can verenleri, oyuna devam ediyoruz hız kesmeden, Azrail’in gri gölgesinde…

“Show must go on” ! Çığlıklarını duymayacak artık hiç kimse…

Kapının aralığından giremez sanıyoruz içeriye… Kulaklarımızı tıkayıp yüreklerimizin sesine, gözlerimizi sımsıkı yumduğumuzda bizi bulamayacak, bize dokunamayacak, geçip gidecek sanki yanımızdan gibi, hiç ölmeyecekmiş gibi, dünya hırsına tamahla ! Yaşıyoruz… Sonsuzluk özlemini katık ediyoruz öğünlerimize, düşerken ağzımızdaki son lokma önümüze, yemin ediyoruz hiç ölmeyeceğimize… Kendi kendimize… Çaresizce… 

Sevgiler tutsak olmuş bir kere bize… Biz, tutsak olmuşuz sevgilerimize yüzlerce kere… Ben yoksam sevgim de yok sanmışız, oysa ne çok aldanmışız… Doğru !  Yoksan artık sevilmelerden, geride bıraktığın heykelinde gülüşün kalır bir tek senden geriye…

The post Mavi Rüya Öyküleri -2- Zamansız Zamandan El Aman ! appeared first on Sanat Duvarı.

Sesin nefesime karışıyor, dalgalar bir gidip bir geliyor… Yüzünü hatırlayamıyorum, ne kadar çabalasam da gülüşün dışında, suretini getiremiyorum gözümün ucuna. Silinmişler kumsala yazdığımız adlarımız gibi. Bir dalga alıp götürmüş bizi. Sesin ise canlı hâlâ. Yanı başımda çınlıyor kulaklarımda…

Boyuna anlatıyorsun, üniversite yıllarını, ilk kavganı ilk aşkını hatta… Çilekli dondurma sevdiğini söylüyorsun bir ara, çikolatalıdan nefret ettiğini. Ama nedense kızların hep çikolatalı dondurma sevdiğini… Akşam öğünlerini atladığını, yaz kış dondurma yediğini mesela… Çok yediğinde 90 kiloya vardığını… Gülüşüyoruz burda, “seni o kadar şişman hayal edemem” diyorum sana. Cep telefonundan bir fotoğraf gösteriyorsun,  mavi gözlerin olmasa tanıyamazdım senin bu halini o fotoğrafta…  Sana söylemiyorum ama hemencecik gösteriyorum parmağımın ucuyla.

Durmadan anlatıyorsun, hiç susmadan konuşuyorsun beynimin sol yanında…  Ayaklarım dalgalarda, sen sanki yanı başımda. Diniyor özlemim. Bitiyor kumsal, kalıyorum sahilde bir başıma… Kayalıklara varıyorum sen yoksun, yoksunluğumu görüyorum, uyanıyorum düşlerimden…

Kayalıklara çıkıp oturuyorum… Ufka dikiyorum bakışlarımı, martılar başımda dönüp duruyorlar, çığlık atarak beni izliyorlar. Yiyecek yok yanımda, su bile yok.  Yüreğimin orta yerinde yangın, söndürecek bir çare yok… Küçük bir yengeç tırmanıyor kayalıklara. Tam sırtını güneşe verecekken, bir martı kapıp kaçıyor yengeci. Kısa sürüyor güneşlenmesi, yem oluyor güçlü martıya…Götürüyor martı küçük yengeci gagasıyla…

Yengeç burcu olduğumu biliyor muydun? Hiç söylememiştim değil mi sana? Oysa ben biliyorum seninkini… Ne kadar özgürlüğüne düşkün olduğunu, kimseye bağlanmadığını, aşktan ölesiye korktuğunu…

“Sevmeden yaşayamam” demiştin oysa… “ Tıpkı ben” diye geçirmiştim içimden. Hayallere dalmıştım, geçmiştim kendimden. Beni sevdiğini söylüyordun, elinde bir kırmızı gülle gelip saçlarımı okşuyordun. Alnıma kondurduğun öpücükle ellerimi tutuyordun yavaşça. İncitmekten korkarcasına avucumu açıyordun. İçine bir şey koyup kapatıyordun avucumu. İçimden 10 a kadar saymamı istiyor sonra izin veriyordun açmama avucumu. Gözlerimi açtığımda sen yok oluyordun karşımda. Bir kutu bırakıp gidiyordun. Bir yüzük kutusu oluyordu bu. Kutuyu büyük bir heyecanla açıyordum, içinden tek taşlı bir alyans çıkıyordu. Sonra birden sen çıkıveriyordun, hiçbir şey diyemeden öpüyordun beni ilk kez dudaklarımdan. Nefesin nefesime karışıyordu, haykırıyordum yüzlerce kez EVET! Diye, sen sormadan daha…

Bu rüyayı ne çok gördüm biliyor musun? Geceleri uykumda değil, gündüz güneşin altında, bu kumsalda…

Balıkçı teknesi geçiyor uzaktan. Sesi geliyor, bırakıp gidiyor. Yağmur başlıyor gözlerimden, süzülüp akıyor yüreğimden aşağıya… Sönmüyor yangın, daha da artıyor ateşi kendiliğinden…

Balıkçı teknesine binip gittiğimiz gün, elimi tutmuştun. Tekneye atlamam için, belimden kavrayıp kendine çekmiştin beni. İlk o gün görmüştüm gözlerinin maviliğini…

Neden diye sormadım bir kere bile. Dile getirmedim seni sevdiğimi, gideceğini bildiğim halde sustum. Bana veda etmeni bekledim yine de.

Bir çift söz etmeden, elveda bile demeden öylece bırakıp kayalıklarda beni, çekip gittin aniden. Ben ve hayallerim öylece bir başımıza kalakaldık. Ardından bağırdım, gitme diye yalvardım içimden, duymadın sesimi… Çeke çeke ağladım içimi… Bir tek kayalıklar duydu, onlar tuttu elimi… Sen gittin gideli…

Yıllar kovaladı birbirini, işte şimdi bir gece vakti kumsaldayım yine. Yıldızlarla birlikte şarkı söylüyoruz, dalgaların müziği eşlik ediyor bize. Yıldızlar kadar uzaksın artık bana. Adını bile unuttum biliyor musun? Yüzünü ise hiç hatırlamıyorum. Oysa sesin kulağımda,  unutmuyor insan duyduklarını nasılsa… Dinledikleri kalıyor kulağının bir  köşesinde, zamanı gelince çıkıveriyor sesler, saçılıyor birer birer…

Sen benim için aşkın manasına giydirdiğim bir surettin sadece. Siretin çıkınca ortaya suretin kaldı yalnızca elimde…

http://www.sanatduvari.com/yelkenli-sevgili/

The post Mavi Rüya Öyküleri -1-Suretteki Siret appeared first on Sanat Duvarı.

Birer birer zihnimin etrafında uçuşuyorlar.

Aklımı ellerine bıraktım. O yüzden bu kadar zor. Hiç kolaylaşmıyor.

Yani ne bileyim hızla giden bir trenin camından yakalamay çalıştığım manzaralar gibi.

Buraya ne zaman geldim? Neden geldim? Unuttuğum ne varsa işte.

Hatırlayamıyorum.

Hani şu yaz kış akan nehir. İçindeki kayalar suyu boğuyor mu acaba? Ne bileyim işte aklıma takılan binlerce soru. Böyle binlerce hüzün. Yüzbinlerce bakış.

Hayatının bütün anlarını içinde olarak mı yaşıyorsun sanki? Çoğu bilinçsiz işte. Aynı anlattığım gibi. Hızla giden bir tren.

Bir de böyle gözlerinin içine bakacak ne cesaretin ne zamanın olmayan şeyler. Böyle geri dönemediğin zamanlar. Kaçırdığın uçaklar. İşte son anda yakaladığın trenler. Vazgeçemediğin insanlar. Direndiğin uykular yada uyuyamadığın geceler. İşte acılar.

Kaç kere kendimi toparlamayı denedim hatırlamıyorum. İnsan hiç mi zamanı yakalayamaz? Aynı anda aynı yöne gidiyoruz. Ama hayır. Bir türlü birbirimize yetişemiyoruz. O yüzden bıraktım denemeyi. Köprüler kurmayı bıraktım. Artık hiç denk gelemeyiz herhalde. Bak yine herhalde diyorum. Kalbime bıçaklar.

Yani bir avuç insan bırakıyorum zamana. Sırf herhalde` nin hatırına. Zihni balon.

Hava ağır. Gece uzun. Ve bunun gibi sisli şeyler. Yada böyle aynı anda yaşanan kaç mevsim. Birkaç duygu. Böyle karışık. Şimdi sen mesela gitmek mi istiyorsun yoksa kalacak cesaretin mi yok? Yani hangi keder seni böyle hiçbir şey yapamaz hale getirdi. Bak ben sana söyleyeyim. Aynı anda dört mevsim var. Ama aynı şehirde değil biliyorsun. Aynı insanlarda olmaz. Hangi duyguya kapılacağını iyi belirle. Sonra yok olup gidersin.

Neyse yol bitti. Hızla giden tren istasyonda şimdi.

The post İstasyon appeared first on Sanat Duvarı.

The post Ve Sonra Sensizlik Yüreğimi Üşütüyor… appeared first on Sanat Duvarı.

Bağrımızda bizden olmayan sahte güllerle

Ummanda dalıp gitmeye pek meyilliyiz.

Başıbozuk yelkenliler gibi ufukta kaybolan son sevgiliye,

Sorunsuzca iç çekeriz,

Gitme !

Demek

Geçmez

Bile

Aklımızdan…

Deli borandır aşkın adı.

Eser bilene de,

Bilmeyene de,

Sessizce…

Önüne kattı mıydı seni,

Uçurur nefretin karayeline…

Boynu bükülür sevda kuşunun.

Kırlangıçlara düşer yuvası,

Yaralıdır kanadının uç karası…

Suskunluğuyla bulduğu

Gagası kırık serçeyle,

Tutuşurlar el ele,

Uzanır sevgileri bilinmezliğe…

Pahası biçilmez firâkının.

Ayrı düşmeye gör bir kere,

Gönüldaşlıktan serkeşliğe

Dolanan yolların.

Bitmek bilmez!

Yalnız kalırsın.

Sen,

İstesen de

İstemesen de…

Aşka içre gerekmez diz dize gülüşmek.

Sırlar bulandı mı

sular durulur,

Kalkar yediveren gülleri

güneşe durur…

Süzülür bırakıp gidenler ufukta,

Kaçak istimbotlar gibi,

Borana tutulurlar bir anda…

Yerle bir olur bazıları azgın dalgalarda.

Kurtulan olmaz sevdanın ah ettiği,

Tuzlu sularda…

Ölümü hayal etmek kalır usulca,

Sevdiğinin kollarında.

Zordur Beklemek !

Tozlu raflardan indirilen

Eski ciltli bir kitap gibi

Sarıp sarmalar sayfalarıyla seni…

Yaprak yaprak dökülür dillerden

Söylenmemiş kelimeler,

Kesir işaretiyle – kesilir –

cümleler !

Boğazda düğümlenmiş,

Yarım kalan sevişmeler…

Uzaktır yârin bakışı.

Bir gülüş ki unutulur,

Gönlün herhangi bir yerinde

kurutulur…

Denize hasretlik çekeriz,

Bakarız yelkenli sevgilinin ardından,

El sallarız dönmeyeceğini bile bile

Gidenlerin ardından…

The post Mavi Rüya Öyküleri -Girizgah- Yelkenli Sevgili appeared first on Sanat Duvarı.

Her kararın öncesinde bir mahkeme kuruluyor. Savcı o, sanık kişi, hakim insanın kendisi. Ben diye başlayan bir cümleyle savcılık makamı iddiasını sunuyor. Sanık, biz diyor ve anlatıyor geçmişi, bugünü, birlikte geçirdiğiniz o güzel günleri. Hakim soruyor: benliğin bu durumda ki yeri? Çağrılıyor tanığı iddia makamının… Mübaşirin sesi duyuluyor gür ve duygusuzca… Tanık yerini alarak başlıyor anlatmaya…

Beraber büyüdük onunla, iyi olanı, güzeli tanıdık; kötüyü, çirkini gördük ve bildik birlikte… Öğrendik, hayatın zorluğunu; yaşamanın, dürüstlüğün sıratın öte yanında durduğunu. Kazanmak için ezdiler, kaybedince, tanımadan geçtiler. Anladık, zaman güç olmadan vermeyecekti bize bütün o gerçek, şimdilerde dilde inanılanları. O zaman yollarımız ayrıldı onunla, oysa siz hep birlikte bildiniz bizi. Eğer ben bugün buradaysam, anlatabiliyorsam yitirdiklerimi,demek ki sizde buradasınız, anlayabiliyor lakin kavrayamıyorsunuz eksikliğini… Evet, suçlu o, en kıymetlisini çaldı aslımın, en paha biçilmezini…

Sanık ağır ağır doğruldu yerinde, söz sırası tekrar ona gelmişti.Her şeye razıydı zaten,bu yüzden tek kelam etmemişti onca saat. Durdu,bunlar son sözleri olacak, belki de bir daha konuşamayacaktı. Biliyordu,bu son ne bir ölüm, ne de uzun bir bekleyişin başlangıcı olacaktı.

Önce katilleri tek tek süzdü. Sonra uzun uzun tanığa baktı. Hepsini taşımak bir yana, en zoru onunla olmayandı. Gözleri parlamaya başladı. Bir damla gözyaşı kirpiklerini aşarak süzüldü yanaklarından, ağır ağır ıslanıyordu teni. Sanki içinden atıyordu o akışla, kirletilenleri. Damlalar en son dudaklarına geldiğinde, bir kelime zar zor işitilebildi tüm o sessizliğin içinde. Vicdan diyebildi sadece,  vicdan hakim son kararı verdiğinde…

The post Vicdan / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

“ Sizi, aslında hiç görmediğim o fotoğraftaki gibi hatırlayacağımı biliyorum artık Hatice hanım veya Lady Josephine. Gerçekte adınızın hangisi olduğunun ne önemi var ki? Güzel yürekli dostumun bana anlattığı gibi kalacaksınız belleğimde. Beyaz başörtünüz, uzun pazen elbiseniz üzerinizde, yıpranmış elleriniz dizlerinizde, çocuklarınız, artık birer yetişkin olmuş torunlarınız, hatta belki torunlarınızın bebek-çocukları, hep birlikte yanı başınızda ayakta. Zamanın çizgilerle işlendiği yüzünüz büyüyor o fotoğrafta. Sessiz, uysal ama hüzün dolu, yalnız, derin bir bakış. O kalabalıkta, kalbini uzaklara göndermiş, oralarda bıraktıkları ile içinden, kısa, küskün ve sessiz sözcüklerle konuşan-büyük olasılıkla konuşamamanın acısını hep yüreğinde taşımış- mahzun bir kadın bakışı. Öykünüz bana anlatıldığı anda gördüm o fotoğraftaki sizi. Şaşıracaksınız belki, ama sadece sizi gördüm ve az önce belirttiğim gibi, hiç unutmayacağım. Beni bekleyin, yakında size aslında hiç bir zaman ulaşmayacak bir mektup yazacağım. Yazdıklarımdan, kendi yaşadıklarınızı alıp kabul edersiniz umarım. Dediğim gibi, bekleyin beni… ”
diye yazmıştım kısa bir notta. Bugün o mektubu yazmak istedim.

Kadim dostlarımdan biri anlattı öykünüzü. Çok sevdiği bir komşu- teyzenin anneannesi imişsiniz. Şaşkındı: “ Onca yıllık komşumuzdur. Anneannesine dair böyle bir öyküsü varmış, hiç konuşulmamıştı o güne kadar. İçime dokundu yaşam öyküsü. Sana anlatmalıyım “ dedi ve anlattı:

On yedi yaşında tanışmışsınız eşinizle. Tahminen 1930’lu yılların başında, Türkiye’den Amerika’ya çalışmaya gitmiş ve sizin ailenin köşkünde bahçıvan olarak iş bulmuş. Asalet ünvanı taşıyan bir aileye üye olduğunuz söylendi. Büyük olasılıkla, aileniz siz doğmadan göç etmiş başka bir ülkeden oraya. Orasını bilmiyorum. Ama, Kayseri’li genç bahçıvan ile zengin ve asil genç kız vurulmuşlar birbirlerine. Sonrası, klasik bir Türk filmindekine benzer bir ara sahne gibi. Ailenizin karşı çıkışına rağmen gerçekleşen evliliğiniz sonrası, Türkiye’ye gitmeye karar vermişsiniz. Gemi ile tam iki ayda ulaşmışsınız İstanbul’a. Ama anne- babanızın sizi reddedişinden çok, kardeşlerinizin sizi uğurlamaya gelmeyişi dokunmuş yüreğinize. İskelede, geminin kalkışına dek gözleriniz onları aramış. Gelmemişler. İstanbul’da, rıhtımda çekilmiş ilk fotoğraf : Esmer, kaytan bıyıklı bir Türk erkeği ve yanındaki ince yapılı, solgun yüzlü, uzun paltolu, şapkalı bir genç kadın…Bu fotoğrafı da diğeri gibi görmedim Hatice Josephine hanım. Öykünüzü dinlerken gözümde canlandırdım sadece.

Kayseri’li olmuşsunuz sonra. Ölünceye dek bir daha da ayrılmamışsınız oradan.Gidişinizin ilk yılında, kardeşleriniz içinde para olan bir zarf göndermişler size. Ama siz, Amerika’dan ayrılırken, rıhtımda yalnız bırakılmanın yarattığı hayal kırıklığının acısını hala içinizde taşıdığınız için, zarfı içindekilerle birlikte, hiçbir açıklama eklemeden geri göndermişsiniz. Aileniz bundan, sizin öldüğünüz ve bu nedenle zarfın geri döndüğü anlamını çıkarmış.. Böylece gerçekten bir başınıza kalmışsınız artık.

Adınız Hatice olmuş. Dininiz değişmiş. Önce anne, sonra anneanne ve babaanne olmuşsunuz. Sonraki yıllardaki yaşamınıza dair, öykünüzü bize taşıyan torununuz Hafize hanımdan öğrendiklerimiz var sadece. Dağa bakan o odaya çekilirmişsiniz ara sıra. Sandığınızdaki çeyizleri çıkarır, onlara dokunurmuşsunuz tek tek. Gözleriniz karşı dağlara takılır, susarmışsınız uzun uzun. Sorarlarmış size. “Anneanne, ne düşünüyorsun, daldın yine bir yerlere?” İç geçirirmişsiniz: “ A benim evladım, gökten inmedim ya ben? Benim de başka bir ailem vardı bir zamanlar. “

Torunlarınız, yıllardan sonra ailenizin izini sürmüşler elçilik aracılığı ile. Anne-babanız ölmüşler elbette. Kardeşlerinizden bazıları yaşıyormuş. Doğup büyüdüğünüz köşkün satıldığını öğrenince çok ağlamışsınız. Gidemeseniz de orada çocukluğunuzu, ilk gençlik yıllarınızı içinde saklayan o bina, Josephine’nin (Ya da adınız gerçekte ne ise) artık yaşamadığını hatırlatmış olmalı size. En çok bunun için gözyaşlarınızı durduramadığınıza inandım.

Sizi Amerika’ya kardeşlerinize, kalan akrabalarınıza götürmek istemişler. “Yok “ demişsiniz. ” İstemem. Gidersem dönemem.Oralarda ölmek istemiyorum. Mezarım burada olmalı.” Bu reddedişi belirleyen de, kardeşlerinizi bağışlamamanız olmuş bence.

Yaşamınızın son yıllarında, öldüğünüzde torununuzun din adamı olan eşinin cenaze namazınızı kıldırmasını vasiyet etmişsiniz. Öyle de olmuş. Cami avlusundan yolcu edilirken, “Bu mevta, kimsesizdir aslında. Gerçek yuvasından, ailesinden ayrı düşmüş garip bir yolcudur. Onun için çok dua edin. İçinizden gelen dualarla, hak ettiği gibi sevgiyle uğurlayın“ demiş hafız damadınız. Cemaatin gözyaşları sel olmuş.

Göçmen bir kuşmuşsunuz siz Hatice Josephine hanım. Hep gurbet acısı yaşamışsınız. Başka bir ülkede, dininiz, adınız, alışkanlıklarınız değişmiş. Sizden geriye kalanların üzerine, ilk on yedi yılınızda yaşadıklarınızın çok dışında yeni bir yaşam kurmuşsunuz. Farklı bir ülkeden gelen yabancı gelinin, yeni bir yaşama ne kadar çabuk uyum sağladığına şaşırarak, sizden övgüyle söz etmişlerdir büyük olasılıkla. Her şeyi değiştirmek zorunda olmasaydınız keşke. İnancınız ve adınız size kalmalıydı. Onlar gerçekte sizin parlak renkli kanatlarınızdı. Bilememişler.

O son fotoğraftaki acı dolu, mahzun bakışınız, neleri gizliyordu Josephine hanım? Bir sevdanın peşine düşüp, inancınızı, adınızı, alışkanlıklarınızı tümüyle değiştirmekten yana pişman olduğunuzun mu resmiydi yoksa? O zamanlar o kadar genç olmasaydınız, yine o denli cesur olabilir miydiniz? Göçmen bir kuşmuşsunuz, evet. Ama bir kez uçup başka bir diyara konmuşsunuz. Sonra hiç uçamamış ve uçmayı unutmuşsunuz.Belki de bu duyguydu yüzünüzden bana ulaşan.

Dediğim gibi, fotoğraftaki sizi gördüm Hatice Josephine hanım. O günden beri, sizi ve öykünüzü andıkça, içimde sılaya özgü türküler çalıyor. En çok, son yıllarda kına gecelerinde söylene söylene sıradanlaştırılan o güzel türkü:

“Uçan da kuşlara malum olsun, ben annemi özledim.
Hem annemi, hem babamı, ben evimi özledim.”

The post Sahibine Ulaşmayacak Mektuplar / “Bir Göçmen Kuştu O” appeared first on Sanat Duvarı.

Suyun sesine kulak verdi.

Sessizlik benliğini sarmıştı.

İçi dışı sessizdi.

Dili yoktu.

Silik bir zamanından izlerinden kopan yalnızlık esintisiydi onunkisi.

Parası vardı evet.

Mutluydu.

Birden fazla işi vardı.

İyilik satan sokak müzisyenlerinden farkı yoktu.

Her şey paraydı onun için.

Aşk YOK.

Taş YOK.

Yaş YOK.

YOKluk içinde yüzüyordu aslında.

Mutluluk onun için kazanmanın daniskasıydı.

Hep bir bahane vardı aklında: Onun gibi olmak!

Kendini kaybetti oysaki.

Kendi kötü müydü?

Ya da kötü olmak seçeneği miydi?

Bir kız vardı oysaki.

Mutluydu.

Kendi halindeydi.

Ama tek bir sorunu vardı: Sevilmemek!

Yalnız yaşamaya alışmıştı.

Tüm her şeyi yalnız yapardı.

Yalnızlık onun adıydı.

Güçlüydü.

Ama 7 ay boyunca gizledi bunu.

Sevdiği adam kazansın diye.

Adam ünlüydü.

Mutluydu.

Kız mutluluğunu bir hiç uğruna satmıştı.

Sonra bir karar verdi.

Vazgeçecekti.

Gerçek aşkı bulana kadar vazgeçecekti.

Kimseye bakmayacak.

O adam onu o sihirli kuleden kurtaracaktı.

Bir sihirli söz yetecekti buna.

Seni seviyorum.

Ama yıllar geçse bile kız umudunu kesip kulede hapsolacaktı.

Hayat bu, kim bilir?

Güçlü bir kızın hikayesi böyle son bulmayabilir.

Yalan dolan hikayelere inanmadığı sürece.

Gerçekleri bilen herkes, ben ise anlatıcı.

Siz anlayın durumu.

Kim haklı, kim haksız.

3 aylık bir rüya mı, ömürlük bir gerçek mi?

Bence beklemeye değer…

Türkiye’de o kadar çok insan var ki.

Her bitiş aslında bir başlangıçtır.

The post İki Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

Sana sormuştum ya “beni hiç sevdin mi” diye, galiba bizim sevgi anlayışımız farklıydı. Olsun… Ben kendi rolümü fazlasıyla üstlendim. Onun için ilerleyebildim zaten, onun için gitmene hiç ses çıkartmadım. Benim elimden gelen bu kadardı. Ben en çok bu kadar sevebilirdim bir insanı, en fazla bu kadar değer verebilirdim, en fazla bu kadar saygı duyup sahiplenebilirdim ve bu sana yetmiyorsa gitmekte özgürdün. Ne istediğinden hiçbir zaman emin olamadığın gibi gitmekten de emin olamadın. Şu an da emin değilsindir zaten.

Biliyorum belki çocukça ama sana verdiğim gülü asla kurutmadın, kitabın arasına bile yerleştirmedin. Duygularımdan asla utanmadım sadece ifade etmekte zorluk çektim diyelim. Benim sana karşı duygularım da değişmedi hala aynılar ve ben hala kendimden bu nedenle tiksiniyorum. Hani demiştim ya ne istediğini  bilmiyorsun diye, ben de bilmiyorum. Zaten her şeyi bilemeyiz, bırak bilmeyelim de.

Keşke lafını kullanmayı hiç sevmem mesela, gerçi bilir misin bilmem. Ama keşkeyle başlayacak bir cümle kuracak olsaydım “Keşke duygular bu kadar yarımken bitmeseydi, ne diyebilirim ki?” derdim.  Yoo keşke hayatıma hiç girmeseydin demezdim mesela, çünkü ben böyle büyüyorum, doğrularım ve yanlışlarımla, kaç yaşında olursam olayım. Çünkü biz böyle büyüyoruz yaralarımızı bazen yaralarla kapatmaya çalışarak.

The post O’na appeared first on Sanat Duvarı.

Çiçeğim,

Böyle seslenirdim sana, adını taşıdığın o narin çiçeğin adını kısaltarak. Birlikte yollarda yürüdüğümüz o kaygısız zamanlarda, her sabah sokağınızın başında beklerdim seni. Kırmızı palton ve siyah atkın olurdu üzerinde mevsim kışsa. Çoğu kişi sevmez kışı, ben çok severdim o zamanlar.

Senin bir kış gününe ait  fotoğrafın gözümün önündedir. O gün karlı bir sabaha uyanmıştık. Evinden çıkıp seni beklediğim köşeye ulaşıncaya kadar,  güzel siyah saçlarını beyaza çevirmişti kar. Gözlerinle gülerdin hep. Yine güldün ve ışıldadı gözlerin. İşte o halin, bir fotoğrafa dönüştü içimde. Hiçbir ressamın çizemeyeceği, hiçbir usta fotoğrafçının kaydedemeyeceği o kısacık an, hep yüreğimde taşıyacağımı o zamanlar bilemediğim, yaşı olmayan bir resme dönüştü. Çok sonraları, ne zaman seni çok özlesem, ne zaman kendimi yalnız hissetsem, hep o resmi çıkardım yüreğimden, gözlerimin önüne astım. Dediğim gibi, o karlı sabahta bunu bilmiyordum henüz.

Çok gençtik. Sözcüklerin ağızdan çıktığında, yürekten çıkmış sayıldığı dik başlı yaşlardaydık. Ve ikimiz için de kurşun ağırlığındaki sözcüklerin geri alınamayacağı inatçı bir mevsim yaşandı. Yaz ayındaydık aslında ama kışa döndü sen gidince. Dönmedin, bir daha hiç yaz gelmedi benim için. Mevsimin kışa döndüğü o yaz, evlendiğini ve başka bir kente taşındığını öğrendim Ben de terk ettim mahalleyi. Yaz gelmeyecekti bir daha nasıl olsa.

Aradan uzun yıllar, başka kentler ve başka yaşamlar geçti. İsteseydim bulabilirdim izini. İstemedim. Ama unutmadım. İnsanların dilinin en çabuk çözülüverdiği, yüreğinde yer edeni döküp saçtığı anlarda bile seni kimseye anlatmadım. Sustum. İçimden, hiçbir zaman gönderilmeyecek sayfalar dolusu mektuplar yazdım ve hepsini yüreğimde, çok derinlerde bir yerlere sakladım. Bir kez daha okumadım hiç birini. Yazdım ve sustum. Giderek sana dair daha az cümleyi geçirdim aklımdan.

Onca yıl sonra, dün o kasabada gördüm seni. Bir çay bahçesinde, yanı başımdaki masada oturuyordunuz ikiniz. Yorgun ve bıkmış görünüyordun. Sanki yaşam akıp giderken, bir yerlere takılmış kalmış gibi, kısa cümlelerle susuyordun. Gözlerin yine çok güzeldi ama parlamıyordu artık. Üzerinde siyahı parlaklığını yitirmiş bir manto vardı. Giysiler de sahibinin ruh halini yansıtıyor sanırım. Eskirken giyenin ruhu ile birlikte yıpranıyorlar sanki. Bir çay içimi oturdum o bahçede. Sonra, seni yine başka ve bilmediğim bir yaşamın içinde bırakarak ayrıldım oradan. Yıllardır içimde sakladığım tüm yazısız mektupları savurdum gökyüzüne. Sessiz sözcüklerim bu kez sahipsiz olarak bulutlara doğru yola çıktı. Orada bir araya gelerek bu kez yeni ve umut dolu cümleler kurarlar belki. Sonra, yağmurlara karışırlar ve başka sevdaların üzerine yağarlar. Belki de tanıdık bir sözcük, gelir seni bulur, kim bilir?
Hoşça kal çiçeğim.

The post Sahibine Ulaşmayacak Mektuplar /” Sevgimizin Aşkımızın Üstünden” appeared first on Sanat Duvarı.

Demek Üsküdar beni beladan uzak tutmak için veya olağanüstü bir masal yaşamamak içindi. İstesem uzaklaşabilirdim oradan. Belaya sürmüştüm belamı. Beylerbeyi’ne doğru yürüdüğümde akşam olmuştu. İçsem mi içemesem mi?

Biraz ileride bir meyhane gözüme ilişmişti. Bela göz kırpıyordu da ben anlamaza vuruyordum. İnsanın kafası geçmişe gider normaldir de o geçmişte bir kadına giderse ayıkla pirincin taşını. Hani aşkı sıksan efkâr çıkar misali. Efkâr en çok aşka yakışıyor sanki.

Kapıya doğru yaklaştığımda bir kadın, o da meyhaneye gireyim mi kararsızlığını yaşıyordu. Ben saatime bakarken o da saatine bakmaya başladı. Yüzüne bakmaya çalıştım o beni fark etmeden. Kumral, uzun saçlı, şık ve bakımlı bir kadındı. Omuzunda asılı duran çantaya sımsıkı tutunmuştu.

Tek başıma içmeyi severim efkârlıysam. Ve efkâr basmıştı. Efkârlıysan ve aşkı tanıyorsan muhabbet bozar insanı. Seçim yapacaktım, ya içeri davet edecek ya da tek girecektim içeri. Yanından geçerek meyhanenin kapısına doğru yürüdüm. Fikrimi değiştim, döndüm yüzüne baktım o da bana. Muhabbeti bozar mıydı? Aşk nedir bilir miydi? Efkâr ona göre miydi?

Bir erkek ve bir kadın meyhanenin önünde durmuştuk. Meyhaneye arkam dönük, muhabbet etmeye hiç ihtiyacım yok, canım efkâr çekmiş. Sağ elimin başparmağıyla meyhaneyi işaret ettim “ girelim mi” der gibi.  Dudakları büzüşüp sola kıvrıldı “ bilmem” der gibiydi. İki elimin avuçları yukarı bakarak alt dudağım yukarı doğru itiverdi üst dudağımı “sen bilirsin” der gibi. Kendi bilirdi.

İçeri geçtim tek başıma. Garson gelip “hoş geldiniz” dedi de oralı olmadım. Masaları gösterirken pencere kenarında güzel bir masa gördüm. Parmağımla işaret ettim orası diye.

Masaya kurulacakken kapıda karşılaştığım hani o çok konuştuğum kadın gelip çantasını masaya koydu.  Bekledim önce o otursun diye. Üstündekini çıkarıp yanda duran sandalyeye bırakacaktı ki garson yetişip elinden aldı. Oturduk karşılıklı. Garson hemen servis tabaklarını açmaya başladı önümüze ve

Garson: İki kişi misiniz?

O an bir seçim daha yapmam gerekiyordu. Bende bir efkâr var zaten. Bir ben, bir efkâr, bir de kadın ederiz üç.  Kadın anlarsa anlar anlamazsa kalkar gider dedim içimden. Konuşmaya niyetim yok zaten. İşaret parmağımla kendimi işaret ettim kadına ve iki sayısını gösterdim. Sonra kadına bakıp üç müyüz diye sormak istedim. Parmaklarımı gösterip üç işareti yaptım. O da eliyle dört işareti yaptı. Şaşırdım.

Garson ile muhabbet erkeğe düşecekti. Döndüm ve garsona dört parmağımı gösterdim. Anlamadı. Yan tarafımıza da servis açtı. Açsın, sanki umurumda.

Garson: Ne içersiniz?

Kadına bakarak büyük mü küçük mü istiyoruz demeye getirdim. Elim küçük işaretinde kalmıştı hani iki elinle aradaki mesafeyi genişletip daraltırsın ya o hesap. Kafasıyla onayladı daralttığım esnada. Döndüm garsona ona da küçük demeye getirdim. Çabucak anladı garson “Hemen geliyor” diye uzaklaştı. Baş başa kalmıştık işte.

Efkâr ne, biliyor gibi duruyordu. Ya aşk? Elimi uzattım kadına tanışmak için. Nihayetinde konuşmak gerekiyordu.

“Elif” dedim.

Benim efkârın adı Elif di. O da uzattı elini.

“Turgut” dedi.

Eyvallah der gibi kafamı salladım. Demek aşk ne biliyordu da ne kadar biliyordu?

Kadehler gelince mezeler de gelmişti. Bir o işaret etti bir ben.  Ajvar gördüm mezelerin arasında ve efkâr yeniden yükseliverdi. Ben ajvarı gösterdim. Garson masaya koyacakken yan tarafa koymasını işaret ettim. O da favayı gösterdi ve yan tarafı işaret etti. Elif, ajvar var mı? diye mutlaka sorardı. Garson kadehleri dolduracaktı ki karışma ben yaparım der gibi elimle “bırak sen” demeye getirdim ama kibarca.

Kadehleri kaldırdık ve yudumlamaya başladık.  Ağır gidiyorduk içerken. Arada bir favaya bakıp dalıyordu. Tadına bakmak istedim ama yan tarafındı, dokunmadım. Arada şarkılar çalıp duruyordu, biz sessiz. Bir şarkı çalmaya başladığında derin bir soluk aldı ve kadehinden fazladan bir yudum aldı. Şanslı gecesiydi benim şarkım çalmamıştı.  Sormaya gerek duymadım. Vardır nasılsa bir anısı. Çok sigara içtik. Bir ara dalmışım dışarıyı izlerken, hiç karışmamıştı bana.

İçkimiz bitmişti ve garson gelip” yeniden ister misiniz?” diye sordu. Gözlerine baktım kadının evet diyordu. Garsona cevap vermedim bu defa. Masamızdan ayrılmıyor gençten olan garson. Zor bela dönüp yüzüne baktım ve

“Getirme dedik mi?” diye sordum.

Sanki getir demişim de! Geldi yenisi ve yine demlenmeye başladık. Gözüm ajvara takılınca o ‘da bakmaya başladı. Eli çenesinde, dirseği masada duruyordu. Yeniden bir soluk alıp geriye yaslandı. Arada bir kafasını belli belirsiz minik bir salınım yapıyordu. Ne kadara incindiğini görebiliyordum, ben de az incinmemiştim.

Son kadehi içip kalktık. Dışarıda bekleyen taksiye yöneldim kapısını açtım binmesi için. Binmeden önce yüzüme baktı. Çantasından kalem çıkarıp elimi çekti ve numarasını yazdı. Yine “Eyvallah” der gibi kafamı salladım. Binmeden hemen önce durdu ve

“Muhabbetin güzeldi” dedi.

“Senin de” dedim.

Buruk bir gülümseme belirdi dudaklarında ve

“Ara beni” dedi.

Cevap vermedim ama anladı arayacağımı. O giderken mesaj yazdım “ben Elif” diye. Numarasını da Turgut diye kayıt ettim rehbere.

Bugün mesaj yazdı

“Akşam içelim mi? Yeni bir meyhane var. Ajvar da yapıyorlar.”

Fava da olduğuna emindim o nedenle sormadım. Mesajına karşılık verdim.

“Saat kaçta?”

Sekiz haftadır buluşuyoruz. Çok muhabbet bir kadın. Benim de muhabbetimi sevmiş.

Muhabbet ediyoruz işte, bir Elif’ten bir Turgut’tan.

Gerçek adı ne mi? Bilmiyorum muhabbet henüz oraya gelmedi.

The post Depresif AŞK appeared first on Sanat Duvarı.

Şimdi yeni yapılan evleri, mahalleleri geziyorum. Tek üzüldüğüm şey Arnavut kaldırımlarının üstünde bazen altılı bazen sekizli olan, çocukların seksek oynamak için çizdikleri, karelerin görememek. Çocukların futbol oynamak için kaleyi belirlemek amacıyla koydukları yol üstündeki, biri sağda biri solda olmak üzere koydukları, çoğu kez de bu kalenin, meçhul , direği yüzünden çocuklarının kavga ettiği, kaldırım taşlarını görememek… En önemlisi ise sokakta çocukları görememek. En fazlada bu canımı acıtıyor… Şahsen bizim mahalle çok farklıydı…

***

Bu sabah annemin sesiyle uyandım.

• Hadi ama geç kaldın Mehmet, her sabah aynısını yapıyorsun! Okula geç kalacaksın Mehmet hadi evladım bak kahvaltını hazırladım. Hadi ama!
• Ya! Tamam anne beş dakika daha uyuyayım.
• Oldu efendim senin yerine ben hatta okula gideyim. Hadi! Sen yatmaya devam et bakalım .Bak simdi ne yapacağım.
• Tamam anne, tamam kalktım. Sakın dökme.

Annemle her sabah bu diyaloğumuz tekrarlanırdı. Ben her sabah kalkmamakta o da beni her sabah kaldırmak için uğraşırdı. Bazen uyku öyle bir tatlı gelirdi ki, annemin sesini duymazdım. Sağ olsun, annemde beni kaldırmak için yüzüme su dökerdi…

Yün yorganımı üzerimden attım. Bu yün yorganda ne ağırdı be arkadaş. Yün yorgan en az yirmi-otuz kiloydu. Yaşım ilerledikçe yorganın da ağırlığı düştü…

”Zaten annem katlar” diyerek yorganımı dağınık bir şekilde yatağın üstünde bırakıyordum. Uykumun açılması için lavaboya gittim. Soğuk suyu yüzüme çaldım. Bu arada lafı gelmişken söyleyeyim soğuk sudan hayatım boyunca hiç haz almadım. Hele de evinizde sıcak suyla buluşmanız ancak banyoya girmeden kırk ya da kırk beş dakika önce suyu ısıtsın diye açtığınız, şofbenin yüzü suyu hürmetine ise ne mutlu size… Ne kadar da huzurlu bir eviniz varmış… Açıkçası bizim evde böyleydi.

***

• Mehmet! Hadi ama aynanın karşısında ne yapıyorsun? Okula geç kaldın, daha kahvaltını yapacak-sın!!!
• Anne saçlarımı yapıyorum zaten hazırım.
• Çantanı hazırladın mı?
• …akşamdan hazırladım anne.

İtiraf etmeliyim ki hiçbir zaman çantamı akşamdan hazırlamamıştım. Hep okula gideceğim günün sabahında hazırlıyordum. Tabi hazırladığım çantada ya kalem eksik oluyordu ya kitap bazen de yanlış ders programına bakıp…of of of!!! O günüm berbat geçiyordu… Hatırlamak ve kimseye de hatırlatmak istemem şahsen.

***

• Anneciğim ellerine sağlık, ben çıkıyorum. Hadi görüşürüz.
• Tamam evladı… Aaaa! Hiçbir şey yememişsin. Bari şu yumurtayı bitirseydin!!! Kime diyorum ben. Mehmet!!!

Çat…

• Ah Mehmet ah!!!

Annem okula gideceğim günlerde zihnim açılsın diye dünyanın en güzel kahvaltısını hazırlardı. Kahvaltıda neler yoktu neler. Babannemgilin köyden getirdiği yağ ve bal, babamın arkadaşından tanesini, yanlış hatırlamıyorsam, 10 ya da 5 kuruşa aldığı taze yumurta, annemin kendi elleriyle evde yaptığı yoğurt…

Benimse sabah hiç iştahım olmazdı. Fazla bir şey yiyemezdim. Yumurtanın en fazla yarısını yer bırakırdım. Kahvaltıda tek bitirdiğim şey ise çaydı. Halen de öyledir…

The post Bizim Mahallenin Halleri-1- appeared first on Sanat Duvarı.

Pencerenin önündeyim. Onu bekliyorum… Gelmek üzere, eli kulağında! Yoldadır şimdi; biliyorum.
Pencerenin diğer tarafında yağmur var. Hafiften ama iri taneli yağıyor. Gökyüzü, sabah olmasına rağmen olabildiğince karanlık… Yağmur taneleri cama her vurduğunda içim ürperiyor, korkuyorum. İnsanın yüzüne vurduğunda ne kadar acıtır kim bilir… Sonbaharın yerini kışa terk etmeye hazırlandığı bu günlerde havanın birden bu kadar acımasızca soğuması haksızlık ama…
Penceremin önündeki ağacın kalan son yaprakları da birer birer yere doğru süzülüyor. Yağmur da yardım ediyor sararmış yaprakların yere düşüşüne. Ama kuşlar korunmasız kaldı şimdi. Nasıl da titreyecekler yapraklar olmadan… Düşüncesi bile içimi acıtıyor.
Gelmedi henüz…
Hiç bu saate kalmamıştı şimdiye kadar. Koşarcasına gelirdi her seferinde… Başına bir şey mi geldi yoksa? Yok, yok! Kötü düşünmemeliyim. Gelecek… Bu hafta da gelecek, haftaya da gelecek, bir sonraki haftaya da…
Gelecek… Beklemeliyim. Başka çarem de yok ki zaten…
Hafiften buğulanmaya başlayan camı siliyorum sürekli; geldiğini görememekten korkuyorum. Korkudan titriyorum. Bir gözüm sürekli onu arıyor; gelse de bir rahatlasam, derin bir ‘oh!’ çeksem. Bir gözüm de çöp konteynerinde.
Çöp konteynerinin yanında duruyor emanet poşeti. Bir an önce, bir başkası fark etmeden gelmeli ve almalı onu. Yoksa tüm çabalarım boşa gidecek.
Sen henüz görmedin onu… Altmışlı yaşlarının sonlarında… Ufacık tefecik bir kadıncağız! Beli hem yaşlılıktan, hem de yaşadıklarından bükülmüş. Hafif de kamburlaşmış anlayacağın. Baston niyetine kullandığı boyu kadar bir sopa yardımıyla zorla yürüyor. Bir görsen; nasıl da küçük adımları var, acırsın…
Kolay değil tabi. Hiç böyle bir son ister mi insan? Elbette o da istememiştir ama yaşamın kime nasıl bir rol biçtiğini bilemezsin ki. O da sonuna yaklaştığı yaşamının bu şekilde olmasını elbette istememiş olmalı.
Yıllar önce kaybetmiş kocasını; çok yıllardır bir başınaymış. Rahmetle anarmış hep kocasını. Görücü usulü evlenmişler. Başlarda sevmezmiş ama zaman geçtikçe anlamış iyi adam olduğunu. Sonradan sevmiş, bağlanmış, vazgeçememiş. En çok da gülüşünü sevmiş onun; gözlerinin içine dek yansıyan gülüşünü… Şimdi o olsa böyle mi olurmuş diye söylendiğini duymuştum. O olsaymış eskisi gibi kraliçeler gibi yaşarmış şimdi…
Torunlarıyla birlikte yaşamaya çalışıyor bir bilsen. Allahtan evleri kira değilmiş. Yoksa neye yeter üç kuruşluk dul maaşı. Torunlar okula gidiyor, bir sürü de masrafları var tabi. Nihayetinde çocuk bunlar; canları çeker, arkadaşlarına öykünürler. Bilmezler ki varı, yoğu…
Babaları intihar etmiş söylediğine göre. Bir sabah herkes uyurken evde, çekmiş silahı sıkmış kafasına… Yankılanmış kurşun sesiyle sabahın kör karanlığı… Zaten son günlerinde sürekli bunalım içerisindeymiş. Boş vermiş her şeyi. Sürekli çocuklarına sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlarmış üstelik. Ama kimse tahmin etmemiş intihar edeceğini.
Nasıl bir şeydir bu intihar etmek sevgili? İnsan hiç kendi yaşamına kendi eliyle son verir mi? Oysa yaşamak bu kadar güzel ve değerliyken hem de… Elbette her istediği olmaz ki insanın. Ama hayat acısıyla tatlısıyla bir bütün değil mi? Acı çekmek bile bir neden olmalı bazen yaşamak için… Hem, hem mutluluğa giden yolda acının taşları döşeli değil mi? Neden insanlar kolaycılığı seçiyorlar, neden kendi hayatlarına son veriyorlar? Ben her şeyi anlıyorum da, sorumluluğunu üstlendiğin kişiler ne olacak peki sen ölünce? Ölünce ölmüş olmuyorsun ki… İntihar eden kendini mi cezalandırıyor yoksa arkasında kalanları mı? Yoksa ben mi yanlış biliyorum her şeyi?
Çocukları yaşlı bir kadına bırakıp gitmeyi kurtuluş sanmış kendince. Hiç bunları akıl bile edememiştir intihar ederken. Yoksa etmezdi ki. Sağlıklı düşünebilseydi zaten intihar etmezdi… Neymiş efendim; gururmuş… Gururuna yedirememiş karısının bir başkasıyla kaçmasını.
Gitsin diyemedin mi ardından, giderse gitsin be! Ben olsam, beni istemeyeni zaten ben hiç istemem. Hatta tutar kolundan kapının önüne bırakırım öylece. Yok öyle, dört sabiyi ortalarda bırakıp kaçmak.
İşte böyle sevgili! Oğlunun ölümüne kocasının ölümünden çok yıkılmış bizim teyze. Ne de olsa canından can. Hiç olmazsa dayanacak gücü varmış kocası öldüğü zamanlar. Şimdikinden on beş sene daha genç yani. Kendisine de bir güvenirmiş ki sorma gitsin. Ama şimdi öyle mi? Gözleri görmez, eli titrer, bastonsuz yürüyemez. Kolay mı üstüne üstlük bir de dört yetime bakmak. Kendisine bile bakacak hali yokken üstelik. Şimdi el üstünde olması gerekirdi; oğlunun evinde bir köşeye oturup hizmet edilmek isterdi eminim. Oğlunun ölümünden sonra hayat mücadelesi bir kez daha başlamış yaşlı kadın için. Ama şimdi şartlar o günlere göre çok çok ağır…
Bu yüzden galiba, oğlunu hiç affetmiyor. Öbür tarafta iki eli yakasında olacakmış. Bir başkasını bulur evlendirirdi belki kendi elceğiziyle… Olmamış. Kaçıp gitmiş öbür tarafa. Bu yüzden hakkını bir türlü helal etmiyor…
Sevgili!
Hâlâ gelmedi biliyor musun? Pencerenin önünden ayrılamıyorum. Poşeti başkaları alacak diye korkuyorum. Birazcık kahvaltılık, birazcık da çocukların kırtasiye ihtiyaçlarını kim ne yapar ki? Yok başkasının almasına üzülmem elbette. Ama geldiğinde poşeti her zamanki yerinde göremezse umutları yıkılır da bir kez daha gelmez diye korkarım. Asıl korkum bu benim.
O ilk karşılaştığımızda, hani anlatmıştım ya sana! O gece uyuyamamıştım hani. Çöp konteynerinin başında görmüştüm ilk. Bir şeyler arıyor gibiydi o zaman. Yanına koşup da seslendiğimde, öyle sert bakmıştı ki bana, günlerce unutamamıştım o bakışları. Sanki tüm insanlara duyduğu nefretini benden çıkartırmış gibiydi. Git işine der gibiydi. Boyu konteynerin içini görmeye yetmiyor, ayak parmakları ucunda yükselmeye çalışıyor ama titriyordu.
Artık yiyecek arıyormuş çöp konteynerleri içerisinde. Duyardım böyle insanlar olduğunu ama hiç görmemiştim. Titreyen dudaklarımdan dökülen yardım etme isteğime değil, gözümdeki bakışlara yenik düşmüş sonradan öğrendim. Çözülüvermişti o gün. Upuzun hayatını, kısacık anlatıvermişti bir solukta. Birilerine sığınma, birileriyle dertleşme ihtiyacı duyuyordu, bu belliydi. Ve beni seçmişti…
Hiçbir şey değil de; en çok çocuk bezleri ile ekmeklerin aynı poşette çöpe atılmasına içerliyordu her sözünün sonunda. Ekmeğin nimet olduğunu, daha saygılı davranılmasını ve hatta çöpe atılmamasını istiyordu. Hele de çocuk bezleriyle birlikte… Aynı poşete koymasınlar diyordu çocuk bezi ile ekmeği… Aynı poşete koymasınlar…
O an karar verdim bu kadına elimden geldiğince yardım etmeye. Zor ikna ettim. Haftada bir gün, sadece bir gün penceremden görebileceğim bir yere bir poşet kahvaltılık koymaya başladım. Her hafta erkencecikten gelir, kimse görmeden o poşeti oradan alır ve doğru evinin yolunu tutardı. Sanki alışverişten dönüyormuş gibi bir de fiyakalı yürürdü ki sorma gitsin…
Pencereden onu izlediğimi bilirdi sevgili!
Her poşeti aldığında bana bakar ve başıyla hafifçe selamlardı. Zamanla benim bu olaydan ne kadar mutlu olduğumu, huzur bulduğumu anlar olmuştu. Konuşmadan anlaşıyorduk işte. Geçen hafta emanetini almaya geldiğinde cebinden çıkardığı küçük bir kağıdı bir taş parçasının altına koydu. Gözlerimin yerinden fırlayacağını sandım. Sanki parasını ödüyor gibiydi. Başıyla da yaptığı işaretlerle kağıdı görüp görmediğimi anlamaya çalışıyordu. Hemen koştum peşinden. Yetişemedim; gitmişti… Ama kağıt yerinde duruyordu. Aceleyle yazılmış bir defter yaprağı bırakmış taşın altına. Birkaç kırtasiye malzemesi yazılmış kağıda. Bildiğin türden; sıradan kırtasiye malzemeleri… Listenin en altına kırmızı kalemle bir kelime daha yazmış. Başına da kocaman bir yıldız kondurmuş. Dikkat etmemi istiyordu anlaşılan. Sucuk yazmış kırmızı kalemle; sucuk… Çocukların canı çekmiş besbelli… Ne zor yazmıştır bunu oysa… Yutkunamamıştım. Kimileri için çok sıradan bir şeydi sucuk belki ama bizimkiler için öyle mi… Bir hafta daha bekleyecekler altı üstü ve sonrasında… Aklıma geldikçe içim acıyor. Ama bir o kadar da mutlu oldum o an! Bu küçücük not, beni artık bir dost olarak kabul ettiğinin bir işaretiydi. Onun yüreğinde benim de yerim vardı…
Bu kadın hayatıma girdiğinden beri ne çok duygu karmaşası yaşadım sevgili, bir bilsen!
Acısını acım yaptım, acısına ortak oldum, acısını mutluluğa çevirmeye çalıştım. Hem üzüldüm, hem mutlu oldum. Karmaşık duygular arasında gidip geldim sürekli. Çaresizlik içerisinde kıvranan yaşlı bir kadın ve onun yaşatmaya çalıştığı dört tane yetim… Nasıl bir yaşam mücadelesidir bu bir türlü anlayamadığım… Kadının yerine kendimi koyduğum çok oldu ama ben bu kadarını yapabilir miydim bilemiyorum. Yetmeyecek derecede bir maaş ve ihtiyaçları sürekli artan dört çocuk. Tanrım! Böyle bir hayat da oluyormuş demek ki.
Hep kendime şu soruyu sordum. Ya ben de olmasaydım? Yaşamlarını birazcık da olsa kolaylaştırabilmiş miydim acaba? Belki bir başkası fark ederdi de yardım ederdi. Sonra; benden önce de zaten yaşamıyorlar mıydı deyip kendimi avutuyorum. Geçici huzur buluyorum, yüreğim soğuyor…
Geldi sevgili!
Evet geldi! Sokağın ucunda göründü. Biraz telaşlı ama! Yetişmeye çalışır bir hali var. Gecikmiş olduğundan korkuyor. Hareketlerinden bunu anlıyorum. Hemen pencereyi açıp el sallamak istiyorum. İçim içime sığmıyor, haykırmak istiyorum. Hiç birini yapamıyorum, sadece hadi teyze diyorum içimden, hadi teyze çabuk ol!
Geldi, poşeti her zamanki asılı olduğu yerden aldı, içine dikkatle baktı. Sonra sucuğu çıkardı içinden ve bana doğru salladı.
Kurulu bir zembereğin boşaldığı gibi boşaldım birden. Soluk alışlarım sıklaştı ve ağlamaya başladım. Yıllardır bu kadar keyifli ağladığımı hatırlamıyorum be sevgili! Mutluluğu tüm zerrelerimde nasıl da hissediyorum bir bilsen…
Güle güle teyze! diyebildim içimden; güle güle git ve sağlıcakla kal! Haftaya görüşürüz…

The post Konteyner / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

Kemoterapi aldıktan sonra hem ruh halim ve hem de sağlık durumum kötü etkileniyordu ve çıktıktan sonra kendimi hemen eve atmak istiyordum. Yine bir kemoterapi günüydü ve hastaneye geldiğimde bahçedeki insanlara takıldı gözüm, henüz randevu saatim de gelmemişti.

Uzun ağaçların gölgesinde oturan insanlar, birbirlerine anlamlı, anlamsız bakan çocuklar, yaşlılar ve de gençler…

Meğer daha önce fark etmediğim o kadar çok insan varmış ki!.. Orada tanışıp arkadaş olmuş, hoş sohbet eden insanlar bile vardı…

O an kendimi düşündüm, acaba bir tek ben mi durumumdan rahatsızdım?

Bu gördüklerimin hemen hepsinin saçları, kaşları ve kirpikleri dökülmüştü.

Bazılarının ise yeni yeni çıkmaya başlamış…

Ancak biraz daha dikkatle etrafıma baktığımda onların bu durumu çok da umursamadığı anlaşılıyordu.

Benim gibi bandana, başörtüsü, şapka takanlar da vardı elbette, ama bunu sorun etmeyip saklama gereği duymayanlar da vardı.

Başımdaki bandananın kaydığını fark ettim ve her ne kadar benimle aynı kaderi paylaşıyor olsalar da, gözlerden uzak bir yere çekilip düzeltmem gerekiyordu, çünkü ben bu durumumdan hiç hoşlanmıyordum ve kimsenin beni böyle görmesini istemiyordum.

Ağaçların arkasına saklanır gibi oturdum çimenliğe, sırtımı ağaca yasladım ve derin bir nefes çektim.

Etrafıma bakındım ve bandanayı çıkardım, tekrar düzeltip başıma takacakken, küçük bir çocuğun bana doğru bakarak yaklaştığını fark ettim.

O da bu küçük yaşına rağmen bu dertten nasibine düşeni almıştı belli ki, saçları dökülmüş, yanakları al al olup pürüzlenmişti, hep kemoterapinin etkileriydi bunlar.

Küçük çocuğun gözlerindeki parıltının solgunluğu beni derinden etkilemişti, bakışları cansız, ama imalıydı.

Beni süzüyor, inceliyordu.

Bir an ona; “neden bakıyorsun?” demek geçti içimden, ancak hızlıca bandanayı bağlayıp susmayı tercih ettim.

Sessizlik içinde süren bakışmalara bir son vermek ister gibi gülmeye başladı; “benim de saçlarım yok, ama sen daha çirkinsin…” derken zaten iri olan gözlerim açılmış, çocuğa dikkatlice bakmıştım. Bir an gülsem mi, ağlasam mı? Bilemedim.

Bir süre daha sessiz bakıştıktan sonra kendimi tutamayıp gülmeye başladım. Kahkahalara boğulduk ikimiz de…

Uzun zamandır böylesine gülmemiştim, çirkin olduğumu bu kadar güzel söyleyen hiç olmamıştı.

“Haklısın ufaklık, sen çirkinsin ama ben senden daha çirkinim…” dediğimde kısa pantolonunun ceplerini karıştırmaya başladı, bir şey aradığı belliydi, “ne arıyorsun sen?” dediğimde sonunda pantolonun arka cebinden çıkardığı küçük aynayı uzattı; “inanmazsan al bak kendine…” diyerek…

Bir yandan da muzipçe kıkırdıyordu, gülerken çıkmış olan iki ön diş boşluğu da görünüyordu.

O kadar masum ve o kadar tatlıydı ki, bir an bana hayatımdaki bütün çirkinlikleri unutturduğunu hissettim.

Aynaya uzun zamandır bakmıyordum ve kendi yüzümle ilk kez yüzleşecektim.

Biraz tuhaf bir hisle kaldırdım aynayı yüzüme doğru, önce kirpiksiz gözlerime, ardından kaşlarımın boş çıkıntılarına baktım.

Bir an durgunlaştığımı fark etmiş olacak ki, “mızıkçılık yapma!.. Çıkar o örtüyü de öyle bak bakalım.” dedi yine aynı kıkırdamayla…

Bu kadar cesaret gösterip aynaya baktığıma göre, bandanayı da çıkarabilirdim ve öyle de yaptım, bandanayı çekip aldıktan sonra aynayı biraz daha yukarı kaldırdım, gerçekten de çok çirkindim ve benim de çocuğa muziplik yapmam gerekiyordu.

“Ayyyyy.” diyerek korkmuş gibi yaptım, kıkırdaması öyle arttı ki, ince sesiyle kulaklarımı çınlatıyordu.

İlk kez içim kıpır kıpır olmuş, etrafımdaki diğer insanlara yaptığım gibi sahte değil, gerçek bir kahkaha atmıştım. Gülüşmelerimizi duymuş olacak, bir kadın yaklaştı yanımıza; “oğlum ne kadar ayıp, rahat bıraksana ablayı!..” diyerek uyardı çocuğu.

“Hayır hayır” dedim. “Oğlunuz beni rahatsız etmiyor, lütfen kızmayın ona.” derken bizim ufaklık yine kıkırdadı.

“Size de mi çirkin olduğunuzu söyledi?” diyen kadına olmayan kaşlarını çatarak baktı.

Gülümsedim ve “yalan söylemiyor ki…” dedim.

Meğer bizim ufaklık hastaneye geldiği günlerde bu küçük aynayı da yanında getirip, insanlarla eğleniyormuş.

Mutluluktan mıdır bilmiyorum, adını bile sormayı unuttuğum ufaklığa sarılmak geldi içimden, ama ne yazık ki kanser hastalarının enfeksiyon kapma riski olduğu için başka insanlarla yakın temas kurmaması gerekiyordu, onu ve biraz da kendimi düşündüğüm için yanından ayrılıp içeriye gideceğim sırada, sadece uzaktan öpücük göndermekle kaldım.

O gün o kadar iyi hissettim ki, kemoterapinin o sinir bozucu etkilerini bile yaşamadım.

Seans boyunca onu düşünüp gülümsedim.

Bir daha beni böylesine mutlu edecek küçük bir çocukla karşılaşır mıyım? Bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey varsa, bazen yetişkinlerin yapamadığını küçük çocuklar başarabiliyor. Hem de ellerindeki küçük aynalarla…

Şimdi iyiyim, ama o gün güldüğüm kadar içten gülebilmek için yeniden kemoterapi almaya razı olabilirdim.

Şimdi iyiyim ve ben o kadar içten hiç gülemiyorum.

Şimdi iyiyim ve ben çok mutsuzum!..

The post Şimdi İyiyim appeared first on Sanat Duvarı.

Yanımda mahallede onu ilk gördüğüm günkü gibi sacları örgülü bir şekilde oturuyordu. Allahtan karşımda değildi de heyecanımı biraz olsun saklayabiliyordum. Ben uzaklara bakıyordum bir şet düşünüyormuş gibi, o da gözlerini karşımızdaki bahçeye dikmiş, inceliyordu. Her yerine yavaş yavaş göz atıyordu bahçenin, hiçbir ayrıntı kaçırmak istemiyor gibiydi. Ellerini bacaklarının altında birleştirmiş, ayaklarını ileri geri sallıyordu. Sallayabiliyordu evet, düşündüğünüz kadar uzun birisi değildi. Hatta oldukça kısa boyluydu. Dünyanın en kısa boylu prensesiydi.

Kalktım yerimden “biz tarla işlerini de çok iyi biliriz” edasıyla, annemden öğrendiklerimi satacaktım. Yerdeki çileklere baktım, aralarında vardı az buçuk olgunlaşmış olanı. Kopardım iki tane birisini Sevde’ye uzattım. Aranan kan bulundu:

• Sence dünyanın en güzel hissi ne?
• Şuan ki.
• Şuan ne hissediyorsun ki?

Elini tuttum, göğsümün biraz aşağıca sol tarafına koydum. Bir pop şarkısını anımsatmaya çalışırcasına, küt küt atıyordu kalbim.

• Bu bir şey hissettirmez ki Metehan, kalbin sadece kan pompalıyor işte.
• Kalp yalnızca kan pompalamaz Sevde?
• Ne yapar peki?
• Bilmiyorum ama eğer kalp yalnızca kan pompalıyorsa buramda hissettiğim şey ne?
• Bilmem.

Ona karşı hissettiğim her şey onu benden biraz daha uzaklaştırmıştı sanırım. O bana her ne kadar yakınsa, işte ben de o kadar uzaktım hala ona. Neyi yanlış yaptım diye düşünemiyorum bile çünkü sevmekten başka bir şey yaptığım da yoktu. Sadece sevmek yeterli olmuyormuş demek, bilemedim.

• Sence?
• Ne bence?

Taşınacaklardı yakın zamanda. Bir yıl kadar kalmıştı gitmelerine, ben de o yüzden pek yüklenmiyordum herhalde. Varsayımlar üzerine konuşuyorum çünkü kendime, bunlara cevap bulmak için sorular sorduğumda hep verdiğim cevaplar “belki de…” ile başlıyor.

• Ne bence?

Düşünüyordum, bana cevap verdiğini geç işittim.

• Sence dünyanın en güzel hissi ne?
• Hani şu arabayla yokuş aşağı giderken karnında bir boşluk oluşur ya.
• Uçakla giderken de oluyormuş o, okulda Cengo anlatıyordu. Almanya’ya gidecekken (…)

Sözümü bitiremeden yukarıdan Sevde’nin annesi bağırdı. Eve, yemeğe çağırıyordu. Bir öpücük dolusu yas ile banka yaslandım.

Gidişini izledim…

The post Metehan V Sevde #SON– Eksik Bırakılmış Bir Aşk Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

Çerçeveler, zamana hapsettiğimiz o eski anıların zindanı. Mutluyuzdur o karenin içinde ya da zoraki bir tebessüm asılı kalmıştır, ağzımızdan kulaklarımıza doğru uzanan yapmacık çizgiler. Bu yüzden pek sevmiyorum fotoğraf çektirmeyi…

Sonra o küçük pencerem var birde, onun hemen yanında pek rahatsız sandalyem. O küçücük pencerenin önünde oturup hayatı seyretmek istiyorum bazı bazı. Belki de hayatla aramdaki tek beklentisiz bağım olduğu için. Hesap vermeden, olmayacak suallere maruz kalmadan en doğal halleriyle insanları seyretmek, sokağı seyretmek, canlıları ve çaprazda iki bina arasında kalmış o küçük deniz manzaramı… Sırf bu manzara için odaya ekstra ücret bile ödüyorum. Oysa denizi pek sevmem, geceleri şehrin ışıkları altındaki hayat kadar anlamlı bulmadığımdan olsa gerek. Işıklar, her biri bir gizemi aydınlatır. Mum alevi; insanın içinde saklı aşkı sahneler, Sigaramın ucundaki alev, efkârıma eş aydınlanır mesela, ben dertlendikçe derin derin, daha da harlı alev alır tütün. Lambalar, sokaktaki için sıcak bir yuvayı aydınlatır. Evde sevdiklerimin yüzünü… Oysa içimde hep aydınlıktır onlar.

Şimdi bu şehir de tanımadığım insanların içinde iş yerim ve otel odam arasında mekik dokuyorum. Bu odaya ilkin zoraki sonradan bile isteye fazladan ücret ödüyorum. Geldiğimin ikinci günüydü sanırım, karşıdaki binada bir ses duydum. İşte o gün bu gündür o çocuk; halime ağlıyor, çerçevem; kim bilir kaçıncı kez kurduğum bir hayalde, o sesin sahibiyle mutluluğumu hapsediyor.

Mutluluk, her daim esaret altında, neden? Acılarımız kadar çok değil ve onlar gibi büyütemediğimizdendir belki. Her gün olduğu gibi bugün de pencerem açık. Mevsim kış hava buz gibi lakin ben de hastalığa dair tek bir emare bile yok.

O sesi duyalı yaklaşık üç hafta oldu. Düşler eskir mi? Tıpkı acılar ve mutluluk gibi onlar da eskiyor. Tek eskimeyen şey umudum. O billur sesi üç hafta büyütebiliyor insan içinde, bir yüzü, bir tebessümü bir ömre sığdırabilir öyleyse.

İşte yine geldik o durağa ve benim kendimle olan buluşmam her zaman olduğu gibi bir son buldu. Bu dar sokaklar, şu esnaf lokantası, hınca hınç dolu kafeler ve kafelerin eteklerine uzanmış kaldırımda bir adam, az ilerde bir çocuk el açmış bir şeyler bekliyor gelip geçenden. Her zaman böyle miydi? Bu kadar muhtaç var mıydı önceden ya da hepsi… Hayır! Hayır! Silmeliyim o düşünceyi… Ölmemeli vicdanım, uymamalıyım bu şehre. Ben bu toprağın çocuğuyum netice de… İnsan hangi ruh halinde olursa olsun yolda yürürken bile bin bir çeşit hale bürünebiliyor bu şehirde.

Ev yemekleri satan bir dükkân var otelin üç bina ilerisinde, neredeyse her akşam oraya gidiyorum. Giderken o kısa mesafede sokaktaki eski binaları seyrediyorum, onların o eşsiz güzelliğine dalıyorum. Yapıldığı yıllarda bazısına kuş yuvası bile konmuş. Acaba ev sahipleri kira alıyor mu onlardan… Aylık üç yumurta misalinden, netice de bu şehirde her şey para. Geçen gün bir işportacıdan duymuştum eğer ticaretten biraz anlıyorsan soluduğun havayı bile satabilirsin demişti.

Ah şu musakka, bak görüyor musun yine düştü aklıma o kadın. Annem! Bence anlatılan onca gurbetin adı o. Hadi onsuz bir örnek verin. Onun bildiği, tattığı, gördüğü, yaşadığı, dokunduğu ne varsa ilk benzetme unsuru değil midir ya da en güzeli. Şu boynumdaki siyah atkı, sıcacık yeleğim. Yediğim en güzel yemek bu önümdeki değil. Bir gözün nuru olmak, başını okşayan o şefkatli ellerde yoğrulmak değil mi özlediği gurbet kuşlarının.

Ağır ağır merdivenleri çıkıyorum. Bu daracık ve kıvrımlı merdivenlerde acaba nasıl yürürdük el ele diye hayal ediyorum bazen. Az değil üç kat tırmanıyoruz birlikte. Bazen de öyle düşler kuruyorum ki onunla, mekân hep bir muamma, yanında olmanın verdiği hazla kayboluyoruz akreple yelkovan arasında bir zamanın koynunda.

Saçları bazen simsiyah, yeniden doğuyor insan o saçlara dokunan ışığın ritmiyle, rüzgâra karşı süzülen kuşlar gibiyiz. Tüm dünyanın aksine inatla sarılıyoruz birbirimize. Kimi zamanda o saçlar sapsarı, güneş gibi, ilkin göğsümü saran bir yangın büyüyor içimde, kavruluyor bedenim, ruhum ama yine o buğulu sesiyle bir yaz günü kavrulan bedenimi yıldızlar gibi okşuyor, serin bir dokunuş oluyor sesi.

Ah sizler! Penceremin eteğinde salınan samanyolunun sakinleri… Bugün bütün varlığınızı saran en büyük dünya hangisi, hani o suretlerinize astıklarınızdan ötede olan, hani diğerlerinin bilmediği size açılan. Hani umudunuzun saklandığı köşe; o izbe, karanlık, bilinmez diyar nerede. İşte ben o seste o gözlere kavuştum. Bir dünya buldum aydınlık, umut dolu.

Onca zaman sonra, bugün duyabilecek miyim onu diyerek oturmuşum sandalyeme. Soruyorum:

Bugün ziyaret edecek mi hayallerini, bugün yine o dünyaya kabul edilecek misin? Ne zaman daimi mutluluğa erecek ruhun derken, karşı pencereden onun sesini duyuyorum. O! Güneşim, yıldızım eksikliğini hissettiğim ne varsa dünyamda omuzlarına yüklediğim varım. Huzura erip mutluluğuna ulaştığım anda bir çığlıkla dönüyorum bir başka dünyaya. Bağrışmalar, ağıza alınmayacak hakaretler yükseliyor karşı pencereden ve sonra bir silah sesi duyuluyor.

Öylece kalıyorum. Onun sesi çıkmıyor bir süre… Gözlerim doluyor… Korkuyla merdivenlere doğru ilerliyorum. O daracık merdivenleri uçar gibi bir hızla inerek karşı binaya koşuyorum, çevredekilere, polisi arayın, o sesin sahibini, bir dünyayı yıktılar diyerek bağırıyorum. Ve birkaç defa zili çaldıktan sonra ahşap kapıyı bir omuz darbesiyle kırıyorum. Hızla yukarıya çıkarken odanın önünde üç beş kişi görünüyor. Gitti diyorum içimden, gitti. Sonra o ses, o sesin sahibine ne olduğunu öğrenmek isteyenlerdir diyerek içeri giriyorum. Ne yaptınız ona, ne yaptın ona diyerek.

Ben gözyaşları içinde kıvranırken, insanların yüzlerinde anlam veremediğim bir tebessüm vardı.

Sonra o sesi duyuyorum. Bu şehirde yalnızlığımı paylaşan, düşlerimde büyüttüğüm o suretlerin sahibini.

• Buyurun beyefendi ne oldu diyor.

Seni! Seni vurdular duydum.

O çocuğun gözyaşları…

Benim kalbim…

O küçücük çerçevem boş kalacak diye sana koştum…

The post Umudum / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

İlkokul beşinci sınıfta, Şerif Öğretmen’in Türkçe dersinde hayallerimizden bahsediyorduk. Metehan çıktı tahtaya, “Öğretmenim” dedi “bir hikaye anlatabilir miyim?”

Biraz başına buyruk olduğu kadar korkusuz da bir çocuktu. Dersle alakasız da olsa aklına eseni yapmak için izin alır, izin verilmezse de aklına eseni yapmaya koyulurdu. İzinlerle pek işi olmazdı… O yaşına kadar dolu dolu yaşadığı hayatından küçük küçük doneler aktarmaya başladı, yeşil tahta önünde. Hatta anlattı hikayedeki mekanlarda küçük detaylar bulunuyorsa eğer aklımızda daha iyi canlansın diye, tahtanın sol altında duran tebeşirlerden alır, o küçük detayları çizerdi.

Bitirdi hikayesini, tabi biz hikaye boyu ardı arkası kesilmemiş kahkahalarımızdan dolayı artık patlayacak gibi olan karınlarımızın ağrısıyla baş başa kalmışken, “İşte öğretmenim…” dedi. “Benim komik hayatımın bir filme çekilmesi en büyük hayalim. O filmi tüm dünyanın izlemesini istiyorum.” Oturdu yerine, alkışlar eşliğinde.

“Ulan ne olacak 5. Sınıfa giden çocuğun hayatından.” Demeyin. Siz Metehan’ı bir tanısaydınız, böyle söyleyemezdiniz zaten. O kadar ince düşünür ve hareket ederdi ki, “bu mu beşinci sınıf çocuğu?” derdiniz. Orta yaş bunalımındaki bir ev kızı iseniz “Evlenelim.” derdiniz. Ben pek yakıştırmasam da sanırım en uygun tamlama büyümüş de küçülmüştür Metehan için…

Ben Doktor Kayra… Hatırlayanlarınız olacaktır, gönlüm 2014’ün yazını yaşarken, 14 Şubat günü sizlere yazdığım, kısa bir yazımı sizlere ulaştırmıştım… Doktor Kayra da değilim aslında, ben Metehan’ın en yakın arkadaşıyım. İsmimi elbette vermek, Metehan’ı gölgelemek istemiyorum. Çünkü burada Metehan için toplandık hepimiz… Yaşananlardan habersiz, harflerime ilgi duyan sizler bile…

Metehan ile olan arkadaşlığımız; karşılıklı etkileşim halinde olmadığımız, birbirimize karşı  yalnızca birbirimizden bahsettiğimiz bir arkadaşlıktı. Tabiki bu kadar keskin sınırlarla ayrılan bir arkadaşlık değildi bizimkisi, arada başka insanlar da eşlik ederdi konuşmalarımıza. Arkalarından bolca konuşurduk fakat genellikle kendimiz.

Günün birinde birbirimize bir söz verdik, hayattaki tek önceliğimiz kendimizin ve birbirimizin hayallerini gerçekleştirmek olacaktı. Günün birinde, birbirimizden uzaklaşsak da farklı yerler de olsak da bu sözümüzü tutacaktık…

Sözümü tanıyorum Metehan! Hiçbir zaman bir filmin olmayacak olsa bile yeni izliyorlar şuan, bu konuda için rahat olsun.

Sizin henüz haberiniz yok; Sevde ile Metehan 13. Yaşlarının ortalarına doğru sevgili oldular. Çok kavga edip, çok barıştılar. Ama o sonuncusu… Ne Sevde ne Metehan ilişkilerine son veren o kavgadan uzun süre bunalımdan kurtulamadılar. Zaten zamanlaması oldukça manidar; Sevde’nin babasının tayini nedeniyle ikisi bir daha asla görüşemedi.

Bundan tam 2 sene kadar önce ise; atladı! Çağdaşkent Apartmanı Kat 4…

Pekala neden mi böyle bir şey yapma ihtiyacı duydum? Geçenlerde facebooktan ilkokulda en hızlı koşup, en iyi kale bastı oynayan sınıf arkadaşımız, Buğra eklemiş Metehan’ı. Bütün bunlar yaşandı yaşanalı bütün hesaplarına ben arada girer kontrol ederim. Boş bulunup arkadaşlık isteğini kabul ettim.

Eklediğinin ertesi günü mesaj yazmış, “Neredesin? Neler yapıyorsun Mete?” Klavyem düğümlendi. “Dedemin yanındayım.” diyemedim…

The post Metehan V Sevde #10 – Eksik Bırakılmış Bir Aşk Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

Eminönü’nün her köşesinde  gün boyu farklı bir film çekilir sanki. Sürekli devinim halindedir. İsimler, yüzler, renkler, aklınıza gelen gelmeyen bin türlü eşya… Çok renkli, çok çekici, tarih dolu sokaklar, caddeler… Mısır çarşısı, Kapalıçarşı, Tahtakale, Mercan, Sultanhamam… İş yaşamımın altı yılı Eminönü’nde geçti. Semtin de, ticaret erbabının da yeri başkadır bende. Esnafı, tüccarı sözlerinin eridirler. Aralarında, dürüst olmayanları barındırmazlar. Müesseseleri, genellikle babadan oğla geçer, ticarette devamlılık esastır. Gayrimüslim ticarethane sahipleri ise, ticaretten gerçekten de çok iyi anlar, son derece prensip sahibidirler ve her konuda pazarlık etmeyi severler.

Şimdi artık anılarda kalmış ve kuruluştaki elemanları arasında olduğum  o banka şubesinin açılış gününde, kapı komşumuz olan “İzmir Saat Pazarının” jest mahiyetinde yatırdığı, o zamana göre yüklüce dövizi vezneye teslim ederken tanımıştım seni. Geçmiş yıllarda, o civardaki büyük bir banka şubesinin müdürlüğünü yapmış yakın akrabamın ricası ile gelmiştiniz açılışa, baban ve kardeşin ile birlikte… Babanız Cahit Bey, annenizin yakın tarihlerdeki vefatı sonrasında, dükkanınızda duayen konumunda birkaç saat geçirir, yılın büyük bölümünde yurt dışında olurdu. Yönetim, seninle birlikte kardeşin Güçlü ‘deydi. Her ikiniz de, iyi eğitim almış, birkaç yabancı dil bilen, görgülü gençlerdiniz. Güçlü, her zaman ağırbaşlı, sakin ve mesafeliydi genellikle. Ama sen, Bahadır, sen hep kıpır kıpırdın. İsminin çağrıştırdığı boylu- boslu, pehlivan tipinde biri değildin, kuşkusuz. Orta boyda, tombul bir beden, sarı kıvırcık saçlar, sürekli gülmeye hazır bir yüz, mavi- yeşil arası, içinde kıvılcımlar çakan pırıl pırıl gözler. Hepimiz çok sevimli bulurduk seni. Bir gün, elinde gümüş bir yüzük ile çıkageldin. Üzerine bereket duası kazınmış, çok güzel, gümüş bir yüzük… Bana armağan ettin.Bu kadar değerli bir takıyı nereden bulduğunu sordum, güldün ve “orası bana kalsın “ dedin. Bugüne dek, sevgi ile taktım o yüzüğü. Kaybetmek istemediğim takılardandır. Seni de hep sevgi ile anarım.

Onca zaman sonra, nereden aklıma düştü Eminönü’nü ziyaret etmek? Kaç yıl oldu, görüşmeyeli? Birkaç yıl önce uğramıştım dükkana.Sen yoktun, Güçlü vardı.Babanız Cahit Beyin ölümünü öğrenmiştim üzülerek. Selam söylemiştim sana.

O gün, Eminönü’ne gitmek düştü aklıma. Bereket dualı yüzüğümü takarken, içimden size uğramak geçti.”Bahadır’ı görürsem, yüzüğü gösterir, onca zaman sonra, bir kez daha teşekkür ederim” diye düşündüm. Zaten, oralara uzun aralıklarla her gidişimde, görmekten keyif aldığım birkaç eski dosttan biriydin  sen… Birini yitireli çok uzun zaman oldu.  Mustafa Baba, Sultanahmet’in üniversite eğitimli, babadan devraldığı müessesini, oğluna devretmeye hazırlanan tanınmış mefruşatçılarındandı. Ben onu çok sevdim, o da beni sevdi ve çocuklarından bile çok güvendi. İmzasını attığı boş dekontu, saklamam için bana emanet etmişti. “Bana bir hal olursa, lütfen paramı bu dekontu kullanarak çekiniz.Sonra ne yapacağınızı da söyleyeceğim size. Ama bu sır aramızda kalsın “. Oğlu, işini bilen, duygusallıktan uzak bir ticaret adamıydı ve baba ile meşrepleri hiç uyuşmazdı. Bir gün:  “ Babam sana güveniyor, ama bana hiç güvenmiyor “ diye yakınmıştı, sözlerinde hafif bir kıskançlık vardı sanki. Sonra ben, o piyasadan ayrıldım. Aralıklarla da olsa, Mustafa Baba ve eşini telefon ile aramayı sürdürdüm. Kızım iki yaşındaydı, bir gün evlerinde ziyaret ettim babayı ve eşi Ayşe Hanımı. “Çok fenayız efendim, çok fena. İyice elden ayaktan olduk. Sizden vefalı kimsemiz de kalmadı. Siz bizi unutmadınız” dedi. Sonra araya aylar girdi, bir gün yine ansızın aklıma düştü aramak. Ama nedense, evi arayamadım, korkarak oğlunun telefonunu çevirdim. Mustafa babayı sordum. Telefonunu diğer ucunda kocaman bir sessizlik oldu, “ Babamı dün gece kaybettik” dedi. “ Senin içine mi doğdu? O seni çok severdi. Yarın şişli camiinden uğurlayacağız.” Ertesi gün, eşimle birlikte katıldık törene. Gönlümden geçirdiğim gibi veda ettim babaya. Her Eminönü gezimde, aklıma gelir, sevgi ve rahmetle anarım onu.

Eminönü ziyaretimin ilk durağı sizin dükkan oldu o gün. Güçlü ve tanımadığım bir eleman vardı, sen yoktun. Hal –hatır sorma faslı sonrası, Güçlü’ye “ Bahadır nasıl? Neler yapıyor? “ dedim. Yüzü değişti “ Bahadır’ı geçtiğimiz ağustos ayında kaybettik” dedi! . Kalakaldım, öylece, şaşkın, inanmaz, aklı almaz bir halde, öylece durdum.”Kanser mi? “ dedim anlamsızca.İçimde her nedense  birdenbire ölüverdiğine ilişkin bir düşünce oluştu. Omzunu silkti hafifçe “böbrek yetmezliği “dedi kısaca.” 47 yaşındaydı ve bugün onun doğum günü” . Yılların ardından, tam da o gün, Eminönü’ne beni getiren bu muydu Bahadır? Kardeşinin yapayalnız geçirdiği, ölümünden sonraki ilk doğum gününde, beni oraya getiren neydi? Bilmiyorum. Bildiğim ve içimi çok acıtan, bir daha hiçbir doğum gününü kutlayamayacak olman… Dükkan üzerime çökmüş gibi, Güçlü ile vedalaşıp ayrıldım oradan. Köşeyi dönünceye dek te arkama bakmadım. Baksam, zor tuttuğum gözyaşlarım akardı belki. O gün, her uğradığım dükkana girmeden önce, tanıdığım, sevdiğim insanların hala yaşıyor olmaları için dua ettim içimden. Ama inan ki, dolaştığım her köşede senin zamansız gidişin acıttı içimi. Bu kadar güzel bakarken dünyaya, bu kadar çabuk ölünmez ki. Seni de, Mustafa Babam gibi, sevgili ölmüşlerim arasına koydum zorunlu olarak.

Her ölüm erkendir Bahadır, ama ölüm bu yaştaki sana hiç yakışmadı, bilesin…

The post Sahibine Ulaşmayacak Mektuplar / Geçtim Yine Dün, Eski Hazan Bahçelerinden appeared first on Sanat Duvarı.

“Üç ayı iki gün geçti!” dedi ve yutkundu…

“Buraya gömülmeyi vasiyet etmişti… Senin köyüne… Nasılsa bir gün buraya döneceğini biliyordu, sana yakın olmak istedi…”

Arkadaşının kendisini duyup duymadığını bilemiyordu. Ellerini göbeğinin altına bağladı, başını yana eğdi…

Uzun uzun taze mezarı seyretti…

“Hece taşındaki mavi yazma sürekli yenileniyor biliyor musun? Asla solmasına izin vermiyorlar!”

Bir tepki bekledi arkadaşından. Devam etti…

“Mavi yazmayı muradına eremeyenler takar bilirsin… O da bu dünyada muradına eremedi…”

Dizlerinin üzerine çökmüş, iradesizce toprağı eşeleyen arkadaşının birkaç adım arkasında ayakta duruyordu.

Son kez küçük bir meyhanede görüşmüşlerdi. Nedensiz ayrılığı sorgulamışlardı o gün… Oysa ne çok şey vardı söylenmesi gereken, oysa ne çok şeyi söyleyememiş, bu güne bırakmıştı istemeden…

O günden beri ondan hiçbir haber alamamışlardı.

Belli ki küsmüştü bu şehre! O’na bu kadar yakınken bu kadar uzak olmayı içine sindirememişti besbelli. Hiç kimseye hiç bir şey demeden, terk etmişti bu şehri, O’nu ve her şeyi…

Kim bilir ne kadar uzaktı gittiği yer, kim bilir ne kadar dayanılmaz…

Derin bir nefes aldı ve

“Hani senin o çok sevdiğin kırmızı çiçekli elbisesi vardı ya! Son nefesini o elbisenin içinde verdi.”

“…”

İstem dışı boşalıveren gözyaşlarını elinin tersiyle sildi.

“Doktorlar ancak bir – iki saat daha yaşar dediklerinde giydirdiler o elbiseyi. Vasiyetiydi biliyor musun? Koynuna da senin ve oğlunun resmini koydular.”

Günah çıkartıyordu sanki! Arkadaşına son görüşmelerinde anlatamadığı her şeyi sırayla, yaşarcasına anlatıyordu. Sanki kendi payına düşen günah çıkartmayı yaşıyordu.

“İnsan nasıl son nefesini verirse o şekilde diğer tarafta yaşarmış diye inanıyordu. Diğer tarafta senin karşına o elbiseyle çıkacağına inanıyordu.”

İçinden; “inşallah inandığı gerçekleşir!” diye geçirdi. O kadar içten bir temenniydi ki bu; içi titredi, nefes alması sıklaşmaya başladı. Söyleyecekleri henüz bitmemişti. Bu yüzden; ayakta durmaya çalışıyor, direniyordu…

”Son nefesinde o kadar mutluymuş ki!”

Artık zamanı gelmişti. Asıl söylemesi gerekenlere tepkisinden çekiniyordu oysa! Ama! Aması yok, belki de her şeyi bilmesi gereken tek kişi şu an dizlerinin üzerinde, küçücük, zavallı bir haldeydi, çaresizdi…

“Hep sevgisini sorguladın, hep neden gittiğine kızdın. Hastaydı be! Sana belli etmeden tedavi oluyordu… Ama olmadı işte! Tedavisinden sonuç alamadı.”

Arkadaşının irkildiğini gördü. Rahatladı. Korktuğu gibi bir tepki değildi bu.

“Doktorlar umut kestiğinde sadece sekiz aylık bir ömrü kalmıştı. İşte o an senden kopmayı seçti. Olur ya! Belki O’ndan nefret eder de bir başkasında aradığın mutluluğu bulursun istedi.”

Dizlerinin üzerinde kaskatı kesilmiş arkadaşına doğru bir adım attı. Arkadaşı hiçbir tepki vermiyordu.

“Hiçbir şey beceremezsen… O’nu hep son gördüğün haliyle, gülüşleriyle hatırlarsın istedi… İşte bu kadar çok seviyordu seni…”

Arkadaşının derin derin soluduğunu fark etti. Devam edip etmemekte tereddüt geçirdi. Olsun! Devam etmeliydi. Her şey bu güne kadar içinde sıkışıp kalmıştı çünkü.

“Mezar daha yeni! Birkaç ay sonra yaptırılacak.” dedi, “Hani şu dağlara taşlara sevdiğinin ismini kazıyanlar var ya! Onların sevdalarının ne kadar sıradan olduğunu herkes görecek.”

Bir kez daha derin nefes aldı… İçi sıkıştı, devam etti;

“Mezar taşına; ‘Burada koca yürekli adamın mavi yürekli kadını yatıyor’ yazılacak. Bir vasiyeti de buydu!”

Yorulmuştu. Kendisini gereğinden fazla sıkmıştı, titremeye başladı. Sesi titriyordu;

“Oğlunu sana emanet etti. O’nu ne kadar çok sahiplendiğini biliyordu. O’na kendi oğlunmuş gibi sahip çıkacağını çok iyi biliyordu. Belki de seni bundan sonra yaşama tutunduracak tek şey O’nun oğludur ne dersin?”

“…”

“Bak gördün mü? Yine arkasından gitmene izin vermedi. Oğlunu sana bıraktı, tıpkı doyasıya yaşayamadığı sevdasını bıraktığı gibi…”

“…”

Başını iki yana sallayarak fısıldadı;

“Ne çok sevmiş seni…”

Arkadaşının omzunu tuttu; “Hadi gidelim!” diyebildi…

Arkadaşı sert bir darbeyle omzundaki elden kurtuldu. Uzun süredir devam eden sessiz hıçkırıkları kesilmiş, bağıra çağıra ağlıyordu. Dayanma gücü kalmamıştı, mezarın üzerine kapandı…

“Tanrım! Nasıl bir acı bu?” diyebildi içinden, “Nasıl dayanacak, ne kadar dayanacak?” diye düşündü.

Arkadaşının şimdiye kadar olduğu gibi bundan sonra da yanında olması gerektiğini aklından geçiyordu. Böylesi büyük bir sevdanın tam ortasında kalmış olması bile kendisini bu kadar yıpratmışken, arkadaşının nasıl dayanabileceğini düşünemiyordu. Bildiği tek şey; arkadaşının yanında olması gerektiğiydi.

Doyasıya yaşanan bir sevda, yine doyasıya yaşanan bir acıyla son bulacaktı. Yüreğinde hep o sevdayı taşıyarak…

Birkaç adım geriye gitti. Arkadaşının ağlaması dayanılacak gibi değildi. Yaşananları, yaşanamamışlıkları ve yaşanacakları düşündükçe gözlerini özgür bırakmayı seçti. Sessizce ağlamaya başladı.

Arkadaşına baktı, söylendi; “Hadi be oğlum! Dön artık şu hayata! Hadi be dostum, hadi be arkadaşım! Başarabilirsin, biliyorum…”

Bir süre daha bekledi;

“Hadi gidelim!” dedi, “Oğlunuzun sana ihtiyacı var! Bekletmeyelim…”

İrkildi, mezarın üzerinden kalktı. Arkadaşına doğru baktı ve olur anlamında başını bir kez salladı…

Dizleri titriyordu… Güçlükle ayağa kalktı, arkadaşının koluna girdi.

İlk kez konuştu;

“Her gün geleceğim yanına! Bilirim sıkılır yalnızlıktan… Sohbet edeceğim onunla! Kim bilir üşür belki, üşümesine izin vermeyeceğim… En çok ayakları üşürdü. Sımsıkı sarıldım mı mezarına; üşümez, üşütmem ben onu, üşümesine izin vermem… Her gece de selamlayacağım mavi yüreklimi, sevdiğimi her gece haykıracağım… Her gece yıldızlara el sallayacağım… Oğlumuzla birlikte…”

Arkadaşının elini tuttu, sıktı…

“Hadi gidelim!” dedi…

Yürüdüler, kol kola mezarlığın kapısına geldiler…

Durdu, geri döndü ve

“Yarın görüşürüz mavi yüreklim!” dedi, “Ben gelene kadar kendine iyi bak!”

The post Hüzün- Özlem- Ayrılık (ÜÇLEME) / AYRILIK… appeared first on Sanat Duvarı.

İçkisinden bir yudum daha aldı; başını öne eğdi. Acısı yüzünden okunsun istemiyordu; yüzünü gizlemeyi seçti. Birden için için ağlamaya başladı. Bunu son zamanlarda hep yapıyordu. Burun delikleri hızlı hızlı şişmeye başladı. Sonra gözlerini çevirdi ve
“Beni sevseydi gitmezdi değil mi abi?” diyebildi.
“…”
“Yok! Sevseydi gitmezdi, sevseydi bu kadar acı çekmeme izin vermezdi…”
Başını kaldırdı ve gözlerini arkadaşına dikti; fısıldarcasına konuştu:
“Seven, sevdiğinin acı çekmesine hiç izin verir mi?”
Sonra sustu. Belli ki acısı en ağır adımlarıyla yüreğinde geziniyordu. Başını iki yana salladı;
“İçim çok acıyor!”
Acısı yüzüne vurmuştu, devam etti…
“Madem gidecekti, neden hayatıma girdi, neden kendini çok sevdirdi?”
“…”
“Hem bu kadar çok sevmişken!”
Söyleyecek bir söz bulamıyordu arkadaşı. Ne söylese ikna olmayacaktı ki; bu belliydi… Sessizliği seçti…
“Abi! Ben hata yapmadım değil mi? Üzülmesine izin vermedim, acı çekmesine izin vermedim, hep yanında oldum.”
Yavaşça başını salladı arkadaşı, onaylıyordu. Söylemek istediklerini bir türlü toparlayamıyor, söylemek istedikleri boğazında düğümleniyordu.
Terk edilmiş olmanın acısını hangi sözcük soğutabilirdi ki yürekte? Bilemiyordu…
Arkadaşının acısını doyasıya yaşamasına izin veriyordu sadece.
Kim bilir belki biraz rahatlar…
“Sesini duymasam, yüzünü görmesem işim rast gitmeyecekmiş gibi gelirdi hep. Her sabah bir ‘Günaydın’ına muhtaç hissederdim kendimi. Bunu biliyordu…”
Sonra sitem edercesine sözlerine devam etti…
“Seviyorum diye aldatmış yıllardır; yazık!”
“Anlıyorum!” dedi arkadaşı, “Ama ne olur anla artık, seni o kadar çok seviyordu ki, sadece seni çok sevdiği için gitmesi gerekiyordu. Sevgisinde de asla yalanı olmadı!”
Arkadaşının bu sözleri üzerine şaşırdı. Durdu, duyduğu sözleri mırıldanırcasına tekrarladı:
“Çok sevdiği için gitti demek!”
Acı bir tebessümle arkadaşına baktı, sanki sözlerinin ne demek olduğunu ister gibiydi bakışları.
“Ne demek çok sevdiği için gitmek? Ne yaptım ben O’na?”
“Sen de o da üzerinize düşeni yaptınız. Birbirinizi çok sevdiniz. Bir sevda bu kadar büyük bir sevgiyi ancak masallarda görür!”
Sonra başını öne eğdi arkadaşı… Söyleyemediklerini düşündü. Arkadaşının omzuna elini koydu ve
“Anla artık! Gitmesi gerekiyordu…”
“Hem çok seviyordu diyorsun hem gitmesi gerekiyordu… Nasıl oluyor bu iş abi? Ne diyorsun sen?”
“Bak! Bir kez daha söylemeyeceğim… Gitmesi gerekiyordu ve gitti… Kalsaydı çok acı çekecektiniz. O bunu anladığı zaman gitmeyi seçti. Eğer O’nu çok seviyorsan, sadece O’nun kararına saygı göster.”
Birasından bir yudum aldı. Biraz rahatlamıştı. Arkadaşının gözlerinin içine bakarak kararlı bir şekilde konuştu:
“Nereye giderse gitsin, nerede olursa olsun; sadece ama sadece seni sevecek ve sana olan sevgisini ölünceye dek yüreğinde taşıyacak. Ama bir kez daha dönmesini asla aklının ucundan bile geçirme.”
“Anlamıyorum söylediklerini. Nasıl böyle bir şey söyleyebiliyorsun? Her sözün bilmece gibi!”
“Ben söyleyeceğimi söyledim. Gitmem gerekiyor. Sen de kalk artık. Evine git, bir duş al ve yat uyu!”
Garsona seslendi, hesabı istedi.
“Bugün benden olsun! İtiraz istemem…”
Hesabı ödedi, telefonunu aldı, iki eliyle arkadaşının elini tuttu:
“Yeter artık, kendini mahvedeceksin!”
Arkadaşının ağlamaktan kızarmış gözlerine baktı ve
“Kendine iyi bak!” diyebildi.
Masadan kalktı, bir iki adım atmıştı ki durdu…
Sonra yavaşça döndü, arkadaşına doğru eğildi,
“Giderken sana söylememi istediği bir şey vardı; unuttum! Dedi ki; eğer beni çok özlerse, sadece yıldızlara baksın… Ben öyle yapacağım!”

The post Hüzün- Özlem- Ayrılık (ÜÇLEME) / ÖZLEM… appeared first on Sanat Duvarı.

Kapı çalıyor! Sen mi geldin? … Değilmişsin… Her kapı çaldığında aynı duygu ve hevesle koşuyorum biliyor musun? Sanki kapının öte tarafında sen bekliyormuşsun gibi. Yok, yok! Seni asla bekletmem orada. Kendince aç kapıyı gir içeri. Gümbür gümbür hem de… Duysun dünya âlem, duysun yüreğim senin geldiğini. “Evinin kadını, başının tacı, gönlünün sultanı geldi!” desinler, O artık mutlu, hüzün dışarı. İşte böyle bekliyorum ben. Her nefes alışımda içime çekiyorum seni. Hani bilirsin; her yeni başlangıçta besmele çeker ya insanlar! Ben senin adını anıyorum her seferinde. Her nefes alışımda içimde saklıyor, bir kez daha adını anacağım geliyor aklıma ve bir nefes daha çekiyorum içeri. Hep sen kokuyorsun. Bir gün “Seni sevgimle çıldırtacağım!” demiştim hatırlarsın. “Ölmeye yatacaksın, yaşamaya mecbur edeceğim!” demiştim. Şimdi ben ölüyorum be sevgili! Geri dönüşsüz bir ölmek olacak benimki. Hani hep derdin ya; “Ölürsen ben de ölürüm!” Ölmeyeceksin be can! Ölmeyeceksin benim ‘mavi yüreklim!’ Sen ölürsen sevgim hangi yürekte yaşayacak son nefesine dek? Yok! Sen ölme. Beni bir kez daha öldürme. Hüzün var içimde; sıkan, sımsıkı sarmalayan, nefes aldırmayan… Sen yoksun; ben sensizim, ben sessiz… Ağlamak geliyor içimden sürekli. Ağlayamıyorum, utanıyorum, çaresizim. Ağlıyorum yine, sessiz… Hayat ne kadar anlamsızmış sen olmayınca be gülüm. Sesini duyamamak, yüzünü görememek, yanında olamamak ne acı. Sen hiç sensiz kalmadın ki… “Bir kez daha dünyaya gelsem, aynı şiddetle severim!” derdim sana hatırlıyor musun? Yanılmışım. “Bir kez daha gelsem şu dünyaya, daha çok şiddetle severim seni!” yeminim olsun. Bu kadar çok yakınındayken, bu kadar uzağına düşmek… İşte hüzün bu be gülüm! Hüzün tarifsiz… Telefonum çalıyor. Arayan sensin değil mi? ……

The post Hüzün- Özlem- Ayrılık (ÜÇLEME) / HÜZÜN… appeared first on Sanat Duvarı.

İki gün önce getirilmişti bu odaya, uçak gövdenin içinde. Getirildiği an, her imkan hemen seferber edilmiş, fabrikaların seri üretim bantlarındaki gibi her şey otomatik işlemişti.Teknolojinin tüm nimetleri esirgenmeden kullanılmış; kablolar, hortumlar, iğneler, her renkten  haplar…Ama fayda etmemişti.

Göz kapakları taş gibi ağırdı,  zorlayarak araladı. Sisliydi her şey. Tentürdiyot kokan odada, sağ yanında  demir sandalyede oturan yorgun bakışlı anasını gördü. Gözlerine inen perdenin aralığından seçebildiği, sabun kokulu şefkatin yüzüydü. Mırıltılı bir ayin içinde, elindeki küçük kitapçığın Arapça yazılı sayfalarını belli aralıklarla buruşuk parmağıyla çeviriyordu. Üzerindeki beyaz külçeyi kaldırmaya yeltendi, gücü yetmedi. Çıplaktı sanki, üşüyordu. Hafiflikten belki de…Düşeceğini sanıp karyolanın soğuk kolunu dermansız parmaklarıyla tutmaya yeltendi, göz göze geldiler. Bildi. Konuşamadı.

Sabah erkenden kilit dili olmayan, kenar kaplamaları atmış kapı  açıldı. Beyaz giysili sert bakışlı elleri ceplerinde bir adam ile ellerinde kalem kağıt tutan titrek bakışlı üç kişi içeri girdi. Saçları arkasında özensizce toplanmış sarışın genç bayan elinde tuttuğu kalın tomardan bir şeyler aktardı kendi dillerinde. Şifacıydı hepsi. Sıkıntılı bir yüzü vardı elleri ceplerinde ola adamın; kötü bir şey söyleyecekmiş gibi bakıyor. aralarında kendi dillerinde konuşuyor, yorum yapıyorlardı. Anladı, elleri ceplerinde olan baş doktordu.

•  Tekini kaybettik,
• Topuk koparan,
• Öteki?
• Ötekini diktik,

“Geçmiş olsun,” dedi hafif tebessüm ederek. Konuşmaları duyamıyordu. Her şey törensel bir ritimdeydi. Gitsinler istiyordu. Uyumak…Uyumak…

Çıkıp gittiler hepsi, arkalarına bakmadan. Başka ziyaretleri vardı yan komşulara.

Günler birbirini kovalarken geceleri delik deşik uykular içinde kıvranıyordu.Verdikleri tesirli ilaçlara rağmen gün yüzü göstermiyordu derin sızı. Karanlık, yorgun gözlerini kapatmasıyla koyulaşıp pençe pençe sıkıyordu.”Olmayan bir şey nasıl sızlar ki,” diye düşündü.

Ertesi sabah Saat 05.30; günün ilk ışıkları odada gezinmeye başladı. Beyaz bir melek; yüzünde yorgun ama içten bir tebessümle, “Günaydın, nasılsınız bu gün,” diyerek sessizce odaya girdi. Gözleri ile selamladı meleği. İlk günün acemiliğini çabuk attı. Alışmaya başlamıştı ama neye alışıyordu bilmiyordu!

Zaman burada hızlı geçiyordu. Ne zaman sabah be zaman akşamdı fark edemiyordu, bekli de fark etmiyordu. Koridorlarda rehavetin gezdiği ikindi saatlerinde uykusuna yenilmişti. Şefkatli bir elin başına dokunması ile uyandı.Göz kapaklarını hafifçe aralayarak baktı.Tanımıyordu. Bir dost eli gibi yumuşaktı dokunuşu adamın. Beyaz çarşafın altında yatan budanmış kahramana mimiksiz bir şefkatle baktı. “Kahraman bu mu” dedi. Evet anlamında hepsi birden baş salladı.Yatıştırıcı ve umut dolu cümleler peşi sıra geldi.

“Anlat bakalım evladım nasıl hissediyorsun?” dedi. Gözlerinde buğu, kulaklarında uğultu. “Sağ ol” işareti yaptı bakışlarıyla.Duygularını ifade edecek cesareti bulamadı,  “Hissizim” diyemedi. Belliydi. Adamın arkasında onu dinleyen sıra sıra dizilmiş sayamadığı kadar gölge. Ellerinde not defterleri ile kelimeler onun ağzından çıkmadan havada yakalayıp beyaz kağıtlara geçiriyorlardı. Elinde defteri olmayanlar başlarını sürekli sallıyorlardı. Niye sallarlarsa! Söylenenleri gözlerini kırpıştırarak  dinledi. Anladılar onlar. Hepsi birden yüzlerindeki donmuş bir tebessümle başlarını öne arkaya tekrar yaylandırdılar. Kader böyleymiş avuntuları içinde sessizce konuşulanları dinleyen yaşlı annesinin “Buna da şükür,” dediğini duyunca hepsi minnetle baktılar…Neyi beklerlerse hala!

Anlamsız sorulara, bu sefer ellerini ceplerinden çıkarmış doktor, anlamadıkları cevaplar verdi. Sanki komşu ziyaretine gelmiş gibiydiler. Terk edilmiş bir depoda köşeye atılmış hurdalar gibi hissetti. Eksik sapını, “Nereye sakladınız?” diye soracaktı. Bir silah gibiydi öfkesi, patlamaya hazır. Sustu. Doktoru cevapladı “Tekiyle de hayatı devam ettirebilir, ancak biz yerine yenisini yapacağız…” Gitsinler istiyordu. Uyumak istiyordu. Tekini de, yenisini de istemiyordu. Derin bir iç geçirme karşısında üzüldüğünü sandılar. Tebessümlerinin  acımayla mı  yoksa umursamazlıktan mı kaynaklandığı anlaşılmıyordu. Hep birlikte geldikleri gibi  çıktılar arkalarına bakmadan.

Zaman zaman hemşirenin açtığı dar pencereden içeri dolan taze hava, gri peteklerden tüten sıcak havanın etkisiyle çok geçmeden ısınıp kirleniyordu. Hayatla tek bağı olan sesi kısık televizyona ilişti gözü.Titreşen görüntüde bombardıman bitmiyordu. Görüntülere baktıkça “Her şey çok çabuk kirleniyor,” diye düşündü.Kumandanın harfleri silinmiş kırmızı tuşuna dokundu…

Hafiflemiş bedenini kıpırdatmak istese de olmadı. Eksilen sapının yerini arıyordu günlerdir. Vücudunun sağında kocaman bir boşluk. Akvaryumdaki balık sürüsü gibi yerini yadırgadı. Doğrulmak, kalkmak istese de kıpırdayamadı. Karanlığın içinde başka bir karanlık doğmuş gibiydi. Karanlık gözlerini kapatmasıyla koyulaşıp pençe olup sıkıyordu. Başında dolu şırıngalar, kolunda iğneler, ağzında plastik boru, sinir bozucu bir ritimle öten makineler, hortumdan ağır ağır akan sıvılar, renkli drajeler. Deva niyetine yutturulan ilaçların kokusu odanın kirli beyaz duvarlarının her köşesine sinmişti “Hissizlik ne güzel şeymiş ” diye düşündü. Sadece uykusu vardı. Bir uykudan uyanmış diğerine geçmişti, bir karanlıktan başka bir karanlığa geçiş gibi. Sapsızlık silinmez bir leke gibiydi.

Gözleri inen koyu sis perdesinden göz kapakları iyice ağırlaşmış, nerdeyse kapanacaktı. Hafif doğruldu, beyaz kapının dar penceresinin önünden geçenlere baktı, tanıdık birini arıyordu. Herkes yabancıydı. Az önce aldığı renkli draje iyi gelmişti. Gözlerine inen perdenin arkasında belirdi  sevgilinin yüzü. Bir o, bu sonsuz karanlığı dayanılır kılmaya yetiyordu, bir o! Oradaki görüntüsüyle… Yüzü dalgalı. Yazı bekliyorlardı…

Güneş  perdelerini erken indirmiş, sarp kayaların ardında güne yenik düşmeye başlamıştı. Mart soğuğu tüm kuytulara sinmiş, yağmur yüklü bulutlar birbirlerini itiyorlardı. Sert ayaz sarp kayaların arasında dolaşırken, üzerindeki yeşil benekli elbisenin boş bulduğu aralıklarından sinsice içeri sızıyor, palaskanın sıktığı belinde toplanmış sıcak buharı buza çeviriyordu.

Bu son tur olacaktı, iki yıldır kaç tur yapmışlardı bilmiyordu. Önlerinde duran uçsuz bucaksız, inişli çıkışlı geçit vermez kapılar vardı. Az kalmıştı. Aşmaları gereken son canavar karşılarındaydı. Geçmez demişler ama sonuna gelmişti.. “Allah’ım bu son tur bir bitse,” diye düşündü.

Sırtında elli kilo ağırlık olmasına rağmen sabahtan beri yürümüşlerdi. Öncüydü, hep önde. En tehlikeli yerdeydiler, burayı  geçince gerisi kolaydı. Ne aşılmaz engelleri aşmışlar, ne tehlikeleri bertaraf etmişlerdi iki yılda. Soluksuz yürüyüşün ardından mola zamanı gelmişti. Sessizce çöktü, sırtını ıslak boz kayaya dayadı. Aşağıda yılan gibi kıvrıla kıvrıla akan nehrin ahtapot gibi ürkütücü kolları sarmıştı tüm kuytuları. Boynundan süzülen ter,  kenetlenmiş kalın kemerin sıktığı belinde toplanıyor, soğuk bir buz havuzuna dönüştürüyordu. Avucunun içindeki ter, tüfeğin soğuk kabzasını kayganlaştırmış, elinde vıcık vıcık oynuyordu. Sırt çantasının kayışları omuzlarındaki ağırlığı on kat artırmış, bıçak yarası gibi derin bir sızı omuzlarından her yerine yayılıyordu. Isınmak için sigarasını başını iki elinin arasına alarak yaktı. Ateşi karanlıkta görünmesin diye bir dikişte bitirdiği kola kutusun içine ucunu saklayarak içti. İyi gelmişti.

Sessizce kalktı, arkasındaki yirmi kişilik gölgede onu takip etti. Sinmiş bir korku, beklenmedik bir ürperti dolaşıyordu akşamın geceye sarkan  karanlığında.Göz hapsinde gibiydiler. Herkesin yüzünden okunuyordu huzursuzluk. Her çıtırtıya kulak kesiliyor, her adımında bastığı yere dikkat ediyordu. Bir an irkildi. Nefesini tuttu. Önündeki boz kayalığın yosunlu yamacına yüzükoyun uzandı olanca ağırlığıyla.”Tam siper,” derken tüm gövdeler sıkılmış sünger gibi birer birer küçülüyordu ıslak kayaların keskin köşelerinde. Dört bir yandan adres sormadan seken sivri metaller karanlığı bıçak gibi yararak havai fişek gösterisi sunuyor, kayalara çarptıkça ıslıkları artıyor, ağır bir uğultu karanlığı kuşatıyordu. Gök gürlemiş, kara bulutlardan peşi sıra ışıklı sağanak başlamıştı. Sesli bir ateş böceğiydi sanki. Kıpırtısız bedenler bu şölene ellerindeki ışık yayarlarla eşlik ettiler. Çok geçmeden şölen bitmişti. Başını hafifçe kaldırırken, arkasına baktı nedense. Işık, duman ve ses vardı sadece. Önce başlar doğruldu, sonra ağır yüklü gövdeler. Alevli  ıslıklar kesilmiş, kızıla boyanmış gökyüzü az önceki şenliği terk etmiş tekrar karanlık kabuğuna çekilmişti. Vukuat yoktu, olsa haber gelirdi.

Rahatladı, korkmuyordu ama ne yapacağını bilememenin kararsızlığı bir mengene gibi sıkıştırmıştı yüreğini. İleriye baktı. Hedefe az kalmıştı. Hafifçe doğrularak bir adım attı.Yürüdükçe kayaların sivri uçları kalın botun bütün tabanını kemiriyordu. Ağır gövdeler, başlar öne eğik sessiz yürüyüşe tekrar başladı.

Adımlar dikkatlice atılıyor, botların tabanları kayaların arasına sıkışmış  toprağı şefkatle  öpüyordu. Ayaklarının altında toprağın yumuşaklığını hissetti. Çok geçmedi. Sağ ayağını ileri attığında toprağın süngerin suyu çekmesi gibi ayağını yavaş yavaş içine çektiğini hissetti. Engel olamadı, gömülüyordu yerin karanlığına.

Birden bir şimşek çaktı, ardından kulakları sağır eden gümbürtü. Ateş yüklü kara bulutlar sağanağa başlamıştı yine. Dumanlı alevin sesi iç karartıcı bir müzik gibiydi. Bir hafiflik ve eksiklik hissetti vücudunda; ağırlıklarını atıp yükünü boşaltmış bir gemi gibiydi. Kıpırdamıyordu. Ateş, kocaman bir kor parçasını kucaklamış gibi, her yerini yakıyordu. Gözleri karanlığa çarptıkça yayılan tozlu ve sıcak ışık. İçinde duyduğu ürperti ile bacağında hissettiği sıcaklık arasında zaman geçmedi. Sıcaklık soluğunu sıklaştırdı. Kızıl aydınlıktan sonra her şey karanlığa gömüldü. Bir film sahnesinin ortasındaydı. Elini bir haftalık koyu gölgeli sakallı suratında gezdirdi. Burun deliklerinden şerbet gibi akan koyu kırmızı sıvı her yeri boyamıştı. Tek hissettiği kesif bir barut ve yanmış et kokusuydu. Arkasındaki arkadaşı ona bağırarak koşuyor ama kulağındaki uğultudan duyamıyordu. Ayağa kalkmaya çalışıyor, ayağından on gündür çıkmamış bağcıklı kara muhafaza, içindekiyle birlikte savrulmuştu. Bağırmak istedi, sesi çıkmıyordu, düğümlendi kelimeler boğazında. Bedeni kasılıyor, direniyordu ayrılışa. Vücuduna söz dinletemiyordu. Karanlık kan kırmızıydı. Karanlığın tuzağa benzediğini o gece hissetti.

Garip bir boşluğun uğultusunu hissetti.Toprak kayalarla beraber havaya uçmuş, dört bir yana savrulmuştu ne varsa. Çok geçmeden gelen koca gövdeli kanatlıya hissiz bindi. Arkasına bakamadı. Zihnini perdeleyen sis dağılınca kanatlının jilet gibi bulutları kesişini hissetti. Koca gövde eksilmiş gövdeyi alarak hızla uzaklaştı. Kanatlının sesi ninni gibi gelmişti…

Orta okuldaydı. Beden eğitimi öğretmenini çok severdi. “Sende futbolcu bacağı var, sağ ayağını çok iyi kullanıyorsun,” demiş, motive etmişti. Spor ayakkabısı yoktu, çok pahalıydı belki de . Babasının “Kara lastik neyine yetmez…” sözüne alınmamış,-takım arkadaşlarında spor ayakkabısı olsa bile- içi bezli kara lastikle top oynamıştı inadına. On Dokuz Mayıs  gençlik bayramında yapılan gençlik koşusunda aynı ayakkabıyla ikinci olmuştu. Bitiş çizgisine metreler kala bacaklarını gücü tükense de bitirmişti sağ ayakla. Hep sağ ayakla başlardı, yarışı da sağla bitirmişti.

Elindeki bir sürü evrakla gelen mevzuat görevlisi, hastaneden teskere alma zamanının geldiğini tebliğ etti. Herkes tezkereyi dört gözle beklerken o çıkmak istemedi akvaryumundan, kalmak istedi, böyle iyiydi. Nasılsa sapsızlığın önemi yoktu burada, sapsızlar arasında. Oysa dışarısı öylemiydi?

Dört tekerlekli ödülünü aldı; kolunun altına sıkıştıramazdı, eksilmiş vücudunu içine sıkıştırdı. Çıktı. Arabaya binerken, camda yansımasını gördü. Onayladı kendini “Var”ıyla “Yok”uyla. İnsan tek sapıyla da çok şey yapabilirdi. Razı oluşla meydan okumalıydı hayata…

Günler hızla birbirini kovalıyordu.Tutunmak istiyor ama sendeliyordu. Ne koca adamlar ne küçük adamlar kalmıştı yanında, ne de beklediği vardı yanında. Bomboştu. Bir detaydı artık. Anladı…

Deniz kenarında her zaman buluştukları yere çekti hediye arabasını. Dikkatlice park etti, nemden ıslanmış banka yaslanarak oturdu. Hüzünlü yağmur bulutları itişiyordu.  Yirmiliklerden kalan son teselli çubuğunu yaktı. Çevresine bakındı insanlar azalmıştı. Kıyıdaki kayalıklarla öpüşen sarı köpüklerden yayılan iyot kokusunu içine çekti. Gecenin sabaha devrettiği gri sis yavaş yavaş zihniyle dünya arasına perde çekiyordu. Sisin derinliklerinde onu aradı, yoktu. Son bir kez ufka düşürdü bakışlarını. Koyu maviliğin içinde bir deniz anası gibi şeffaftı. Gördü. Tekerini derin maviliğe doğru döndürdü.

Bir martı kanat çırparak beyaz bulutlara yükseldi.

The post Uğultu appeared first on Sanat Duvarı.

Benim annem Ayancık’ta doğmuş. Deniz kenarında küçük bir kasabanın en güzel manzaralı yerinde, kasabının hafif yüksekçe tarafındaki bir aile apartmanı orada büyümüş. Ormancı Dedem o tepenin ilk yerleşenlerinden imiş. Önce oraya beş katlı bir aile apartmanı dikmiş; sonra yoludur, suyudur, camisidir…  Ne gerekse hepsinin halledilmesini sağlamış. Şuan orada olan her şey dedemin elinden geçmiş yani…

Beş kat dedim ama en alt katı odunluk, en üst katı da kiler. Kalan üç katın en altında Dedem ve Nuriye Kadın, bir üstlerinde eşiyle birlikte Ramazan emmi ve en üstte de dayım ve yengem oturuyor. Sinop’a gittiğimde sırf manzarası çok güzel diye en üst katta kalırım. Akşam yatmadan önce balkona çıkar, ayın yansımasıyla bir kısmı aydınlanmış denizi izlerim; bana eşlik eden evlerin hafif yuvarlaklaşan ışıklarına göz kırparım. Bir de en üst katta kalmamın sebebi, kuzenim var tabii…

Gitmeden önce birlikte kitap okuduğumuz o bankta Sevdeyle buluştuk. Artık ilişkimiz o kadar ilerlemişti ki, yavaş yavaş ona karşı bir şeyler hissettiğimi anlıyor gibiydi. Ben her ne kadar anlatmak istemesem de, saklamıyordum işte anlıyordu. Kendime de şaşırıyordum fazlaca. İlkokula başladığımdan beri kızlardan kaçmış bir insan olarak, ilk kez bir kıza bu denli yakın ilişki kurabiliyordum. Ana okulu demiyorum çünkü ana okulunda sınıfta kızlarla evcilik oynayan erkeklerden biri de bendim.

“Sevde, bu hafta sonu yola çıkıyoruz. Sinop’a gideceğiz.”

Cümlemi bitirmemle yüzünün düşmesi bir oldu. Birden nasıl olduğunu anlamayarak, bir o kadar da istemli şekilde kollarımla kaldırmaya çalıştım. Sarıldım ona… İlk kez oluyordu bu, gerçekten sarılmıştım  ona. Kısa süre sonra korkuyla geri çekildim ve diyeceklerinden çekinerek kapadım gözlerimi. Bu sefer de o… Öptü beni yanağımdan. Sevdeyle tanıştığımdan bu yana dünyam yanıyordu, bir tek ben tutuşuyordum. Bana attığı o ilk bakışıyla yüreğime su serpmişti de kurtulamamıştım. Bu sefer de ahşap yangın merdivenini elime alıp kendim kurtulmayı başardım o yangından! Hasbelkader çok hızlı gerçekleşti her şey, Tanrı bize “Yeter artık bu kadar beklediğiniz.” Diyor gibiydi…

“Seni çok seviyorum.”

“Seni seviyorum” diyemedim, olmadı. “Seni çok seviyorum.” Dedim. Ne kadar sevdiğimi belli etmek için değil, karşılamazdı zira. Yalnızca diyemedim işte öbür türlüsünü. Ben o kadar çok seviyordum ki, seni çok seviyorum derken ki çok miktardan ziyade, sevgimi yumuşatıyordu. Omuzlarında sevgimin ağırlığını hissetsin istemiyordum zaar.

Beklemiyordum, biraz duraksadı ve:

“Sen yalan söylüyorsun Metehan.”

“Yalan mı?”

“Evet! Sen beni sevmiyorsun. Sen yalan söylerken hep kaşlarını kaldırıyorsun görüyorum. İşte bunu söylerken de kaldırdın, sana inanmıyorum.”

Bir şeyler söyleyecektim ki yukarıdan annesi bağırdı yemek için, yemeğe gitti. O, her gün uğramasını istediğim yolu düzeltmek yerine; kalbimin girişine bozuk satıh tabelası koyup gitti. Ben yalnızca daha tatlı görünebilmek için yapmıştım onu. Beni tatlı bulsun istemiştim… Çünkü annem, her kaşlarımı kaldırarak bir şeyler söylediğimde “Tatlış oğlum benim.” Diye severdi beni.

Gittiğimizin bir, bir buçuk hafta sonrasında falan işte… Yatmama yakın, üst katta balkondaki çekyatta uzanıyordum. Dedem geldi yanıma, doğruldum. Muhabbet ettik biraz, konuştuk. Bozuk satıhtan anlaşılacak olmalı ki konu bir süre sonra ona geldi. Sevde’nin nasıl olduğunu, neler yaptığını sordu. Ben de anlattım olanları dedeme. Sonra bana: “Bir su getir dedesinin kurban olduğu” dedi. Getirdiğim suyu ağır yudumlarla, kesik kesik, tam bir yaşlı edasıyla içti.

“Su kadar ömrün uzun olsun kuzucum.” Beni hep kuzucum diye severdi ama yalnızca yalnız kaldığımızda… Kimse bilmezdi. Devam etti:

“İlkokula başladığın zamanı hatırlıyorum, birlikte gitmiştik okula. Çabuk kaynaşmıştınız arkadaşlarınla. Hiç unutmam; bir iki sınıf atlayınca bana arkadaşlarının hep bir yerlerini kırdığını, kollarında bacaklarında alçıyla gezdiklerini anlatmıştın. O alçıya sınıfta sen hariç imza atmayan kalmazmış; sana da attırmak isterlermiş, çekinirmişsin. Bir o kadar da kıskanırmışsın. Ben ömrümün sonuna geldim artık, kalbim alçıda. İmza atmayanım kalmadı. Ne olursa olsun moralini bozma kuzucum. Eğer kalbine imza attıracağın kişileri iyi seçersen; ne yaşadığın evine tadilat yaptırırsın ne de taşınmak istersin… Sevgi rağmenler taşır, önemli olan sevgine layık olanı bulmak… Haydi Allah rahatlık versin benim kuzum.”

İki yanağından öpüp, kocaman sarıldım. Aşağı kata yatmaya indi. Tam iki gece sonra, bir daha hiç öpemedim zaten.

Taşınmak zorunda kaldı… Bu gün onu bir Ahmet Aslan’ın Susarak Özlüyorum şarkısıyla anarak, ağzından düşürmediği iki kelimeyle yad ediyorum:

“Şark ısıdır!” gerçekten de öyle imiş çok sonra öğrendim…

Kuzun Metehan, ısından mahrum büyüyor Dede…

(..)

The post Metehan V Sevde #9 – Eksik Bırakılmış Bir Aşk Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

Size bir mektup yazmak, düne dek aklımın ucundan bile geçmezdi. Ancak, son günlerde süreklilik kazanmaya başlayan olumsuz davranış biçiminiz, birlikte uyumlu çalışma umudumu bir kez daha ve ne yazık ki onarılmaz bir umutsuzluğa dönüştürünce, daha önce anlatmayı bir kez denediğim (anlaşılan odur ki, hiçbir işe yaramamış) size hiçbir zaman söyleyemeyeceklerimi de mektuba dökmeye gerek duydum. Biliyorum, bu ilk ve aynı zamanda son mektup ve sizin bana ve uzlaşmaya kapalı yapınız nedeniyle size ulaşması mümkün değil.

O konuşmaya,” Sizi çok mu yoruyorum?” cümlesi ile başlamıştım. Şaşırmıştınız. Cılız bir “Yoo” sözcüğü çıktı sizden. “ O zaman, neden bana söylenecek cümlelerinizi başkalarına ve ulu orta söylediniz?”
Ve devam etmiştim.” Yapılarımız çok farklı. Ancak ben sizi, kendi yapınızın dürüst bir örneği olduğunuz için seviyorum ve saygı duyuyorum. Hayır, sizden karşılık beklemiyorum. Çünkü bu sizden sevgi talep etmek anlamına gelir ki, bugüne değin kimseden bu yönde bir talepte bulunmadım. Sevgiler hep kendiliğinden geldi bana. Farklı yapılardayız ama iş gereği uzlaşabilir ve uyumlu çalışabiliriz. Beni anladığınızdan emin olmak istiyorum” diye bitirmiştim. Ama anlamadığınızı ve anlamak istemediğinizi içten içe biliyordum.

Beni en çok kızdıran şeyi yapıyorsunuz sürekli olarak: Niyet okuma. Düşüncemi sormadan, “Ben ne demek istediğini biliyorum” tavrı. Benim gibi genelde sakin kalabilen birini çileden çıkaracak tek şey bu…
Sakınarak, çalışma düzeninizi bozmamak ve sizin hoşlanmadığınızı çok belli ettiğiniz varlığımla rahatsız olmanızı minimum düzeye indirmek için, hep uygun zamanı bulmaya çalışarak, adete bir hayalet gibi süzüldüm yanı başınıza.” Uygun olduğunuzda, birlikte bakabileceğimiz zamanda çalışalım” cümleleri ile bıraktım masanıza ortak dosyalarımızı. Uygun zamanınız hiç olmadı.

Ve dün ben de dayanamadım, sizin ses tonunuza yakın bir tonda isyan ettim yüksek sesle : ” Ama yeter artık, empati kurmaya çalışmaktan çok yoruldum. “ Cevabınız;  “Hep siz haklısınız zaten. Herkes hep haklı, ben hep haksızım “ oldu. Olağan koşullarda benden beklenecek davranış, kısa bir ara sonrasında sizinle konuşmayı denemek olurdu. Ama bu kez, içimden gelmedi . Hiç bir yararı olmayacaktı, aksine kuracağınız cümlelerle aramızdaki kriz , istenmeyen boyutlar kazanabilecek, büyük olasılıkla ben içime dönecektim.

Tartışma sonrası, kalbime bir ağrı düştü ve uzun süre geçmedi. Elbette psikosomatik ağrılardı. Zavallı kolumu dolmuşta bir yerlere çarpınca duyduğum acı ile kesildi o ağrı. Ağrı, acı görünürde geçer zaten.
Ama tortusu kalır yürekte. O her şeyden acı.

Sonra, zorunlu bir ziyaret yaptım. Karşımdaki kişi,” Siz, … okuru musunuz” dedi. Bir sözcüğümden çıkarmış bunu. “Okurum ve çok severim” dedim. “Hatta, onun bir kitabının çağrıştırdıkları üzerine, uzun bir mektup yazmışlığım da vardı. O dönem çalıştığı gazeteye, emin ellere, ona ulaştırılmak üzere teslim etmiştim. Ancak geri dönüşü olmadı” . “Ama o çok naif biridir. Ona uygun bir davranış değil bu”. “Hatta, onun senaryosunu yazdığı bir film vardır. Bir bölümüne, sevdiğim başka bir yazarın bir öyküsü yerleşmiştir” . “A, bilirim o filmi” dedi. “Evet güzeldir”. Sonra, yazarın denemelerinden bir cümleyi  ezberden okudum. “Ben yakından tanırım yazarı. Hatta, gelecek hafta görüşeceğiz. Sizden  bahsedeceğim  ona.” Güldüm ve “ Bugün yaşadığım umutsuzluğun üzerine, sizinle söyleşmek çok iyi geldi. Yazara selamımı söyleyin. Bana, 2001 yılından kalma bir cevap borcu var” .

Dönüş yolunda, aklıma takıldı o şiirin o dizesi:
“Olmayacak şey bir insanın, bir insanı anlaması.”

The post Sahibine Ulaşmayacak Mektuplar / Olmayacak Şey, Bir İnsanın Bir İnsanı Anlaması… appeared first on Sanat Duvarı.

Sen gittikten sonra kirpiklerime kadar indi kırışıklarım.

Göz altı torbaları denilen şeyler oluştu yüzümde.

Senin çocuğunu doğuracağım dediğin günden beri hiç görmediğim şeyler indi saçlarımın üstüne.

Ak saçlı olduğumu aynaya bakınca değil, sen gidince anladım.

Yere serili bir ölü gördüğümde değil, sen yok olunca bıraktım göz yaşlarımı ayakkabımın tam ucuna.

Gazete parçalarıyla ayak uçları örtülen ölünün yanında bile aklımda sen, kalbimde sen varsın.

Toprak altında üşüyüp üşemediğini merak ediyorum.

Mahalleden arkadaşlar, “Üşümez, merak etme,” diye geçiştirdiler beni dün gece.

“Nereden biliyorsun?” diye sorunca da yüzleri asıldı yine. Hiç gelmediler ki senin yanına sevgilim. Orasının soğuk olup olmadığını nereden biliyorlar? Kim bilebilir ki soğukluğun gerçek yüzünü? Sensiz olmanın acısını da benden iyi kim bilebilir ki?

Toprağındaki çiçeklerin açması için her gün su taşımayı da bıraktım bu arada. Haberin olsun diye söylüyorum sadece. Yoksa bir beklentim yok yani. Zaten üstünde çiçeklerin açmasının sana ne faydası var ki? Çok daha mı güzel yatmış olacaksın orada?

Ama üşümem diyorsan o başka. Hemen gidip akşama kadar su dökerim mezarının üstüne. Çiçekler çıkana kadar da beklerim yanında. Aynı ilk geceki gibi olur yani. Seni gelmeni beklemiştim ya hani. Herkes gittikten sonra gelirsin diye beklediğimi de fısıldadım toprakların arasından. Duydun mu acaba? Duysaydın cevap verir miydin? Ben seni duydum. O kadar güzel sessizlik vardı ki gecenin tam ortasında. Her şeyinle duydum seni. Duymadım ama hissettim. İliklerine kadar seni hissettim. Az kaldı sevgilim. Çok az bir zaman sonra bende geleceğim yanına. Hem de tam yanına. Doktorla konuştuk işte. Söylediği ilaçları kullanmaya biraz daha devam edersem yanındayım. Ondan sonrada hiç ayrılık yok artık. Elini hiç bırakmayacağım günleri düşleyerek uyuyabiliyorum zaten. O günlerin gelmesi için biraz daha sabır göster sevgilim. Az daha kaldı. Azcık bir şey. Bekle geliyorum işte. Bitiyorum senin aşkından gecenin bir yarısı evimin tam ortasındaki halının üstünde. Geliyorum. Biterek geliyorum.

The post Yanına Geleceğim Günü appeared first on Sanat Duvarı.

Özlediği bir şey vardı: Özgürlük…

Sabahlar anlamsızdı onsuz.

Sabahları sevmezdi.

Dünya küçüldü bir kutu oldu onun için.

Kedisi yoktu.

Kedisiz yaşam nasıl sürdürülebilirdi?

Bir kedim bile yok, derdi.

Piyanonun tuşlarına dokunan bir yalnızdı kendisi.

Yalnız yaşam nasıl gereksizse, dün gibi aklındaydı.

Bir doğa için çaldı, bir de kendisi için.

Konuşmaları unutamadı.

Yalnızlık tutkusundan vazgeçemiyordu.

Doğru dürüst uyuyamıyordu bile.

Alkış seslerinden korkar hale gelmişti.

Müziiğin dalından kopan bir ritim onu yaşatıyordu.

Özgürlüğün sesinde kaybolmuştu.

Özgürlük yegane varlıktı onun için.

Bırakamazdı.

Çocuk sesine hasret bir yaşam sürdü.

Aşamadığı ne varsa ceylan karnından misk kokusu çıkarıyordu.

Ancak müzikti onu sevdiren.

Mzüiğn sesine takılmıştı.

Müzik onu kendine çekmişti.

Vois Sur Ton Chemin…

Çocuk sesi kapladı her yeri.

Özgürce yaşam isterdi hep.

Ayaklarını hareket ettirerek dans etmeye başladı.

Kedi gibi kuyruğunu kovaladı.

Döne döne ağladı.

Sevdiği vardı.

Sevgilisi yoktu.

Haftada bir mektup…

Yazı yazamazdı.

Müziğin ateş çemberinden geçmiş bir halde buldu kendini.

Sessizlik, özlemdi.

Duygusuz yaşam nasıl olamazsa aşksız yaşam da olamazdı.

Duygusuz…

Kahvenin içinde saklı bir hayat nasıl olamazsa, müziksiz yaşam da olamazdı.

“Nargilenin dumanına benzer hayallerim, sadece beni zehirler ve uçup gider.”

Rap…

Pachelbel’s Canon…

Bir Kedim Bile Yok…

I Found my Love In Portofino.

Brahms…

Müziğin içinde kaybolmuştu.

Satranç tahtasının üzerindeki bir piyon gibi hissetti kendini.

Başı bir an döndü.

Kaleyle karşılaştı.

Sonra, şah mat…

Durdu.

Özgürlüğünü seyretti bir an.

Müzik içinde kendi eksik parçasını buldu.

Yaşamasının anlamı buydu.

The post EL CONCIERTO appeared first on Sanat Duvarı.

Dedemlerin evine gittiğimizde oturduğumuz yerler hep aynıdır. Biz hep annemle birlikte küçük ikili koltuğa sığışırız. Dedem her anılarını anlatmaya başladığında annem hemen benim sırtımı sıvazlamaya başlar. Sırtımı sıvazlamakla kalmaz, sessizce:

“Yaşlı o oğlum, dinlemek lazım.” Der. Bunu söylerken dedem duyacak diye çok korkarım. Ayıp olur sonuçta, onu dinlemeyi sevmediğimi falan düşünür. Anneme bunu söylerim ama:

“Merak etme Mete, dedenin kulakları ağır işitiyor.” der. Bu diyaloğu çok sık yaşarız gerçekten.

Yalnızdı benim dedem, çocukluğundan beri yalnız büyümüş, yalnız yaşamış… Uzunca bir dönem kendi köyündeki Nuriye kadınla evli kalmış fakat onun da göçüp gitmesiyle de yalnız öleceğini kesinleştirmiş insandır.. Farkında olmalı ki, sürekli anılarını anlatmak istemesi bundandır. Yalnızlığını benimle ve abimle paylaşır. Ama o da, biz de biliriz ki Nuriye kadının yerini kimse tutamaz. Yine de geçen seneden beri, Nuriye kadının ardından, bizde kalmaya başlamıştı. Daha fazla yalnız kalabileceğini düşünmüyorduk.

Geçen gün ilk başlarda alışamadığımdan sinir olmama rağmen, “iyi ki gelmişsin.” Dedim dedeme. “iyi ki gelmişsin.”

Bizim mahallede gelenek gibidir, yeni bir komşu edinirsek bir akşam oturmaya, çay içmeye gideriz.. Eh malum, üst katımıza Sevdeler taşınmıştı, gitmemek olmazdı. Yani gitmeseler olmazdı… Bir gün önceden haber verildi, üst kattan buram buram taze poğaça kokuları gelmeye başladı. Kokularla birlikte babam da bana giyinmem konusunda baskı yapmaya başladı. Giyinmek, Sevdelere gitmek istemiyordum. Henüz ailesiyle tanışmaya hazır hissetmiyordum. Kendimi gitmeyecek olmaya hazırlasam da çok gerilmiştim zaten. Patladım:

“Baba yaa! Gelmeyeceğim ben istemiyorum. Hem bugün Fener’in maçı var onu izlemeliyim.”

Koyu fenerliydim. Takımıma da asla laf ettirmezdim, ama bu sefer fener sadece bir bahaneydi tabi. Fark etmeden sanırım çok yüksek bağırmışım ki, sesimin Sevdelere kadar gitmemiş olmasıyla ilgili keşkeler dönüyordu içimde. Hatta o kadar yüksek bağırmışım ki, evin taa öbür ucundaki odada giyinen, kulakları az işiten dedem geldi:

“Babana bağırdığını sakin bir daha duymayayım Metehan. Sakın! Bak ben Laz Ali’nin oğluyum, o da torunu. Baban bana bağırınca Laz Ali, babanın kulağına bir asılırdı, kulağının kırmızılığından beş gün dışarı çıkamazdı baban top oynamaya. Aynı şeyi yaparım bak ha! Git çabuk giyin gidiyoruz!”

Laz Ali’yi çok duymuştum ama babamı dövdüğünü hiç bilmezdim. Korkmuştum. Dedem zaten sert bir adam, Allah gibi korkuyorum adamdan. Hemen odama gittim, giyinmeye başladım. Nasıl bir korkuysa artık, 5 dakika içinde hazırlanıp kapıya çıkmamı sağlayacak bir korku…

Merdivenlerden çıkarken kendimi, sırat köprüsünde gibi hissediyordum. Ha düştüm, ha düşeceğim… Başım dönüyor, karnımda garip bir şişlik, ayaklarım geri geri gidiyordu.

“Ya ailesi beni beğenmezse? Ya Sevdeye aşık olmuş olmamı anlayıp, tasvip etmezlerse…” Titriyordum.

“Hoşgeldiniiiiiz.”

Aslında hiç beklediğim gibi bir ilgi görmedim ailesi tarafından ama yine de temkinli oturuyordum. En ufak bir hareketim bile olmamalıydı hoşlarına gitmeyen. Çok terliyordum. Annem alnımın su gibi olduğunu görüp, camı açmayı rica etti. Gram rahatladıysam şerefsizim. Ne camdan giren serin havayı hissediyordum, ne de terlememi durdurabiliyordum. Fellik fellik terliyordum…

Kocaman bir şey, tavanda çok hızla dönmeye başladı. Nereden geldiğini veya ne olduğunu anlayamadan birden vızıldamaya başladı. Çay bardağını devirip, büyük bir şangırdamayla kalktım. Kalkışım büyük ses getirmişti. Hem yere düşen çay bardağının sesi, hem de karşımda oturan Sevde’nin alaycı bakışlarıyla süslenmiş kahkahası…

Hiç unutmuyorum… Sevde bana ilk kez o gün gülmüştü ve her şeyin başlangıcıydı o gün! Çay bardağı, ailesi, halıda kalan çay lekesi hiçbiri… Hiçbiri umurumda olmamıştı. Ve ben dedeme “iyi ki geldin“ demiştim.

The post Metehan V Sevde #8 – Eksik Bırakılmış Bir Aşk Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

“Olsun oğlum, abin hasta.”

Nesi var diye sorunca da sürekli aynı cevap: “Hasta işte.”

Abim sürekli kendi kendine konuşur evde. Hem de çok fazla. Küçüklüğümden beri abimle olan hatırlarımı en çok kendi kendine konuşmaları süslemiştir, bu konuşmalardan dolayı beni sinir edişleri… Bilmiyorum, belki bilerek yapmıyordu, hastalığı yüzündendi ama ben uyuyacakken yan odadan gelen fısıltılar beynimi allak bullak ediyordu. Zaten çok çabuk sinirlenen bir insanım. Bunun sebebi de burnumdaki et imiş, haberlerde duymuştum. Yani burnunda et olan insanların daha sinirli olduğunu haberlerde duymuştum. Babamla, arkadaşı olan bir doktora gitmiştik ve bana:

“Bak Metehan, istersen küçük bir müdahaleyle burnundaki eti alabilirim. Ama istemezsen beklersin ve bu et sen büyüdükçe, zamanla kaybolur.” Demişti. E korkmuştum be, ameliyattan bahsediyordu işte. Çocuğum, anlamam diye “küçük bir müdahale” demişti ama anlamıştım, o kadar da saf değildim. O ameliyatı olmadığım için de sinirim Allah’tan bir armağandır bana. Allah bizlerde böyle küçük sıkıntılar var edebilirmiş. Cennete girebilmek için katlanmak zorundaymışız, annem öyle demişti. Bana çok komik gelmişti. Her tarafı beyaz renkle bezeli bir yere girmek için bazı şeylere katlanmak zorundaydık. Allah’ı ve cenneti çok merak ediyorum açıkçası.

Abim hakkında çok şey bilmiyorum ben. Çok fazla birlikteliğimiz olmadı ben kendimi bildim bileli. Onun kendi halinde tavırları, kendi kendine konuşmaları, göz göze geldiğimizde gözlerini benden kaçırmaları… Hiç beni sevdiğini düşünemedim aslında şimdiye kadar. Onu her zaman okuldaki arkadaşlarıyla mutlu olarak görürdüm de, bu benim çok zoruma giderdi. Onun benimle mutlu olması gerekirdi, arkadaşlarıyla değil. Çünkü o benim abimdi! Onların değil…

Daha benim okula başlamadığım dönemlerde, hatırlıyorum da, annemle çarşıdan dönerken genelde abimin okul çıkışına da denk gelirdik. Abimi okuldan almak için; okulun kısa boylu, kapalı olduğunda öğrencilerin okula girmek için üzerinden tırmandığı, gri renkli kapısında bekler, abimle birlikte eve dönerdik. Okulun kapısında beklerken abimi gözlerdim; okuldan çıkısını, neler yaptığını, kimle olduğunu… Genelde okuldan kız arkadaşlarıyla çıkardı. Onlarla gülüşürken görürdüm hep abimi. Genç bir yönetmenin elinden çıkmış, tırt bir aşk filminin karelerinden biri gibi… Anneme sevgilisi olmadığını söylerdi ama vardı ben biliyordum. O banyodayken mesajlarını karıştırıyordum çünkü. Abimin beni ispiyoncu bir velet olarak tanımlamasına rağmen anneme de söylemiyordum. O bunu bilmiyordu…

Ben abimi sürekli kızlarla görünce özenirdim biliyor musunuz? Bir an önce büyümek, abim gibi olmak isterdim. Hoşuma giderdi abimi, öyle görmek. Anaokuluna ilk başladığımda ise büyümenin aslında ne kadar çirkin bir şey olduğunu anladım. Lanet olsun başladığım güne. Daha ilk gün, ilk görüşmemizde;

“Haydi çocuklar, sıraya girin oje süreyim tırnaklarınıza…” diye hepimizi çağırdı. “Sadece kızlara değil, isteyen herkese sürebilirim.” Şeklinde ekledi kocaman gülümseyerek. Bunu duyunca önümde duran pörtlek mavi gözlü çocuk, Furkan idi adı yanlış anımsamıyorsam, koştu sıraya girdi. Ben de küçük masaların birinin önünde boş duran, mavi renkli Mickey Fare desenli sandalyeye oturdum. Hiç unutmuyorum, tam beş yıl önce anaokuluna başladığım ilk gün sağım solum oyuncak doluyken bütün gün tek başıma o mavi sandalyede öylece oturdum…

O gün, öğretmenimiz bütün kızları hemen başına toplamıştı bile. Kızları elde etmek için karşımda insanlar olacağını bilmek korkutmuştu beni. Bunu düşünüp durmuştum koca gün o sandalyede. Sanırım bu korku yüzünden hiçbir zaman da kızlarla yakın olamadım. Yakın olamadım ama anaokulunda bir sevgilim vardı benim. Nursena… O istedi diye sevgili olmuştuk başka bir şey değil. Ve sürekli evcilik oynardık, Alperen ve onun sevgilisi Armoni ile… Sevde’ye henüz anlatmadım, anlatmalı mıyım o konuda da emin değilim.

O gün bana büyümenin ne kadar çirkin olduğunu kavramamda yardımcı olan Cemile Öğretmenim’e çok teşekkür ederim. O çirkinliği kavramamla bir daha hiç unutamamam bir oldu.

Bu arada ben Metehan… 5-A sınıfının bıçkın delikanlısı.

The post Metehan V Sevde #7 – Eksik Bırakılmış Bir Aşk Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

Çok uzun yıllar geçmişti görüşmeyeli. Ortak dostumuzdan alıyordum haberlerini. Görüşemiyorduk ama , neler yaşadığını  biliyordum.  Eşin için katlanmak zorunda kaldıklarını,  örneğin. Şişli’deki o pasajda açtığınız (açtığın) o dükkana da bir kez uğramıştım. Hasan, hep aynı, tepkisiz, durgun.Sen o güzel sesinle , “her şey iyi olacak” diye cıvıldıyordun. Çok sonra, işlerin hiçte iyi gitmediğini, Hasan’ın kumar ve içkiye dalarak bolca sendelediğini, senin ise, en başından beri birlikteliğini onaylamayan gayet varlıklı ve çok bilmiş ablaların baskın olduğu ailenin de desteğinden yoksun, bir başına çabaladığını, eşinin  terapi seanslarını yarım bıraktığını, birkaç kez de canına kıymayı denediğini, ama bunu da beceremeyerek giderek daha da derinlere savrulduğunu  ve sonunda bir gün, evinizin banyosunda, senin kollarında can vermeyi başardığını, seni de nasıl derin bir mutsuzluğa gömdüğünü öğrenecektim. Geride kalan maddi enkazın yanı sıra, yaşadığın acılarla başa çıkma çabaların yıllar boyu sürdü ve en sonunda, Moda’daki küçük eve sahip olabildiğini duyduğumda  “ nihayet “diye düşünmüştüm. Ortak dostumuzla,  çıktığınız yolculuklardan nasıl keyif aldığını biliyordum. Doğum gününde arardım seni, sesinle sevinirdin.

O yaz, Datça’da dostumuz ve sen, birden çıkıverdiniz karşımıza. Çok dingin, sohbet ve mutluluk dolu birkaç günü paylaştık hep birlikte. Kahve falları baktık birbirimize. “ Fal dediğin, insanı mutlu etmek için birkaç cümle kurabilmektir “ demiştin, biraz hüzünle. Datça günlerinin sonuna yaklaşmıştık.Kaldığınız pansiyonun önünden geçiyorduk o akşamüzeri.Balkonda sigaranı tüttürüyordun, gözlerin dalgındı,sanki ruhunu başka bir yere göndermişsin, dönmesini de beklemiyor gibiydin. Bende kalan resmin işte bu. Seninle vedalaşmışız o yaz sonu, bunu o zaman bilmiyordum elbette.

İki ay sonra bir gün, dostumuz aradı ve senin komaya girdiğini, yoğun bakımda olduğunu bildirdi. Yüksek tansiyondan çok çekmene karşın, ısrarla oruç tutmaya kalkışmıştın ve beynin kanamıştı işte. On gün kadar  yoğun bakımda, hiç kendine gelemeden uyudun. Hepimiz  kalman için çok dua ettik. Duygusal bağlantıları farklı ve kuvvetli bir arkadaş, haber gönderdi bir akşam : “Sizler  gitme diye yalvardığınız için  gidemiyor.Lütfen onun için en iyisinin gerçekleşmesine dair dua edin, özgür bırakın ”. O andan sonra  hepimiz öyle dua ettik senin için ve ertesi gün, sen bizi bırakıp gittin.

Dostumuz aradı , ağlıyordu “ gitti “dedi, “artık bitti”. Aile bireylerin, son nefesini verir vermez, seni orada bırakıp çıkmışlardı hastaneden. Dostumuz kalmıştı ama. Gecenin karanlığında, öylece kıpırdamadan oturuyordu bir bankta. Sessizce ağlıyordu. Sarıldım ona, gözyaşları aktı, rahat bıraktım. Sarıldım sadece. İşte tam o anda, kapkara bir kedicik belirdi yanımızda. Doğruca, dostumuzun kucağına zıpladı, sonra çok yavaşca, başını kalbine yasladı, sevmesini bekledi. Bilirsin, onun kedi-köpeklerle arası yoktur.Bir kediye dokunmuşluğu hiç yokken, önce şaşkınlıkla, sonra çekingence  onu okşamaya başladı, okşadıkça sakinleşti, hıçkırıkları hafifledi ve durdu. “Bu kediyi sana o yolladı belki de “ dedim.  “Ya da  kendisidir , daha fazla üzülme diye gelmiştir “ “Belki de “dedi hüzünle.

Nice yaz geçti, Datça’ya her gidişimde, seni son kez gördüğüm o balkona takılır gözlerim ve içimden sessiz bir selam gönderirim o güzel ruhuna. Dostumuz, senden sonra hep yalnız çıktı yaz yolculuklarına,.Ara sıra birileri eşlik ediyor ona  ama o hep,  seninle gittiği uzak –yakın yollardaki varlığını özlemekte ve çok yalnız. Biliyorsun, değil mi?

Huzurla uyu sevgili insan.

The post Sahibine Ulaşmayacak Mektuplar / “Hani, O Bırakıp Giderken Bizi…” appeared first on Sanat Duvarı.

Bronzun ortalarındayken arkamda da Murathan otururdu. Murathan; komik, sevimli, sınıfın yaramaz çocuğuydu. Bir keresinde arkama dönüp Murathan’a laf atmıştım. Dersi dinliyordum ama o an Murathanla konuşmak istemişti canım. Murathan’ın da muhabbeti çok güzeldi çünkü. Dedim ya komikti işte. Laf attığım gibi tahtanın önünde ders anlatan Şerif Öğretmen’in uzuuuun cetvelini hissettim. Bir kere bana, bir kere de Murathan’ın avucuna yavaşça vurdu. Önüme büyük bir mahçubiyetle dönerken “Ben az önce ne söylüyordum Murathan?” diye bağırdı. Söyleyemedi, cevap veremedi. Dinlemiyordu ki zaten dersi. Sonra bana döndü: “Sen söyle! Ne dedim ben?!” diye sordu. Söylediklerini, az önce sınıfa anlattıklarını çat pat tekrar ettim sesli şekilde. Murathan’a döndü: “Seni konuşturup, kendi dersi dinliyor, dikkat et!” dedi. Daha cümlesi bitmeden Şerif Öğretmen Murathan’ın eline öyle bir vurdu ki; Murathan’ın “ah!”ı o kadar büyüktü ki; o olaydan sonra bir daha bizim okula adımını atmadı. Farklı okula gitmeye başladı. Bir daha da anaokulu arkadaşımı asla göremedim.

Bu senenin daha başlarında Şerif Öğretmen ilk oturma düzenini ayarlıyorken yine altın, gümüş ve bronz olarak bizi sıraladı. Altınların başını geçen sene bıraktığım gibi hemen ben kaptım tabi, beni oturtturdu oraya. Yanıma daha önce bizim sınıfta olmayan, yeni gelen bir kız oturdu. Kimdi hatırlayamadım. Gün boyunca hiç konuşmadık. O ilk adımı benden beklemişti herhalde. Yani kızlar ilk adımı hep erkeklerden beklermiş, öyle söylemişti Basri. Ama ben ağzımı açıp adını bile soramadım. Küçücük bir soru için, adını öğrenebilmek için bile tek kelime dahi edememiştim. O da sormamıştı zaten, pek de umrunda olmadığı belliydi. Çok güzeldi o be. Yanlış anlar diye yüzüne dahi bakamıyordum. Kömür karası gözleriyle temas ettiğim an gözlerimi kaçırıyordum.

O gün paydos zili çaldığında çantasını alıp, gitmeye yeltendi. Yine bir şey diyemedim ben. Bir “iyi akşamlar” bile… Çok kötü hissetmiştim. Hayatımda gördüğüm en güzel kız ile, yanımda oturmasına rağmen konuşamamıştım bile. Erkekliğimden utanmıştım. İçimdeki kötü hisle birlikte eve doğru usul usul yol aldım. Arkadaşlarıma hiç takılmadım. Bir gariplik olduğunu anlamıştı Mehmet.

” Mete gelsene oğlum maç yapacağız.”

“Yok.” dedim, “benim karnım ağrıyor.”

Eve giderken tam bizim mahalleye döndüm ki önümde bayağı uzakta onu gördüm. Çekçekli, çiçekli çantasından tanıdım onu. Pespembeydi. Ve yakışabileceği en güzel eller tarafından çekiliyordu. Biraz yürüdükten sonra bizim apartmana girdi. Sanırım yazın bir kere merdivenlerde görüp, kaybettiğim kıza ikinci kez aşık olmuştum bugün!

Bir sonraki gün ise öğretmenin tahtaya kaldırmasıyla öğrendim, Sevde imiş adı…

Daha sonraları biz Sevde ile çok yakın oldum. Sınavlardan o da benim gibi yüksek not aldığı şiçin altın grubunun başından hiç ayrılmadık. E haliyle ben her ne kadar onunla konuşmayı bceremesem de, o kadar çok yanyana oturduk ki yakın olmasaydık hakikaten ayıp olurdu. Ben sırf onunla muhabbet edebilmek için çeşitli şaklabanlıklara mahal verirdim. O bana hep güler; “ilahi Metehan.” derdi. O sözü nereden duyduğunu sordum, annesi söylüyormuş. Müstakbel kayınvalidem…

Sadece bana gülmesi değil ha, ilk başlarda omuzlarına kolumu atmama bile izin vermezken artık bir şey demiyor. Biz erkekler arasında bir şifredir bu. Eğer arkadaşınla kolunu atıp durabiliyorsanız, çok iyi arkadaşsınız demektir bu. Üçüncü sınıfta daha belirgindir hatta bu, “önümüze gelene bin tekme!!”  diye bağırarak gezerdik biz. Çok çocukçaydı kabul ediyorum.

Biliyor musunuz, Sevde bizim sınıfı ailesine anlatırken benden özel olarak bahsetmiş. Çok başarılı olduğumu ve çok komik olduğumu söylemiş. Espirilerimi falan anlatmış hep. Buna sevindim sevinmesine, hatta duyunca hayalara uçmuştum. Annemin tabiriyle o gün leyla gibi gezdim ama odamda, yalnız kaldığımda düşündüm ve pek de iyimser olamadım bu konuda…

Çünkü o beni espirilerimde anlattı, ben onu notalarımda… İşin kötüsü notalar hiçbir zaman, espiriler bir anda eskir…

The post Metehan V Sevde #6 – Eksik Bırakılmış Bir Aşk Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

Yaşamımız boyunca  çoğu kez,  farkına varmadan, belleğimize aktardıklarımız tanımlar duygusal zenginliğimizi. Sesler, örneğin. Çocukluğunuzun sokaklarını getirin aklınıza. Bir zamanlar, ne çok satıcı geçerdi, farklı zaman dilimlerinde üstelik. “Eskiciii!, eskiler alıyom, şişelere mandal veriyom.eskiiicii!”  Eskiciler, sadece şişeleri değil, ev halkının eskimiş, küçülmüş giysilerini de değiştirirlerdi  mandallarla, naylon sepet, leğen, porselen veya çinko tabaklarla. Kollarındaki kocaman sepetti taşıma araçları, sonraları çek çek arabaları ile gezer oldular ve bir gün birdenbire kayboldular ortadan. “Yoğurtçuuu!!!, Silivri yoğurduuu!!” yoğurtçular, omuzlarında terazilenmiş , iki taraftan sarkan yuvarlak tepsilerde taşırlardı yoğurdu. Ellerinden birinde, kısa aralıklarla salladıkları, gelişlerini duyuran çıngırakları olurdu. Evin hanımının verdiği kap  teraziye konur  ve  yoğurtçu, küçük bir malayı andıran kepçe ile doldururdu içini. ”Lahmacuunn, sıcacuuukkk!!!”  her sokaktan geçerdi  lahmacuncular. Çoğu beyaz önlük giyer, kollarındaki beyaz, oval kutularda satarlardı lahmacunlarını. Oduncular vardı sonra. Sonbaharın kışa dönmek üzere olduğu aylarında ortaya çıkarlar, omuzlarındaki baltalarla, bahçelere yığılmış odunları ya da kütükleri parçalarlar, hem odunları, hem de alınmış ise, kömürleri odunluklara taşırlardı. Lağımcılar bile vardı. Tıkanmış lağımlarla ya da bir zamanların küçük Anadolu şehirlerinde yaygın olan bulaşık çukurları ile ilgili sorunları, şıp diye çözerlerdi. ”Dondurmaccııı!” biz çocukların yolunu dört gözle beklediği satıcılardı dondurmacılar. Küçücük, iki tekerlekli, çoğunlukla mavi arabaları olurdu. Kornet külahların henüz üretilmediği dönemlerde, genellikle akşam üzerleri geçerlerdi kapıların önünden. Macuncu, başının üzerine yerleştirdiği bez halkanın üzerinde taşırdı tepsisini, portatif iki ayaklı bir sehpacığı koluna geçirir, renk renk macunları, hiç acelesiz, uzatarak dolardı saza benzer kısa çubuklara. Pamuk helvacıları izlemek en zevkli olandı. Çalışan basit düzeneğin ortasındaki yuvarlağa dökülen toz şeker ve bir parça pembe boya, hızla döner, izleyemediğimiz bir hızla, örümcek ağına benzer incecik bir kıvamda, uzatılan çubuğa bulut gibi dolanırdı. Yerken burnumuza yapışırdı ve sinir bozardı, o da başka sorun. Simitçi, her an geçebilirdi. Uçan baloncu, rengarenk uçan balonları ve karton ayakları yere basan, koca kulaklı tavşan balonları ile geçerdi sokağımızdan. Alınan uçan balonlar, odamızın tavanına yapışır,ipi yere uzanır, ama ertesi sabah uyandığımızda, üzülerek yerde bulurduk onları. “Bileyci, bileyci, bileyyy!!” Bıçaklar ve makasları keskinleştirenlerdi onlar. Kalaycılar gelirdi sonra, kap- kacak, şimdiki gibi çelik, teflon, emaye , vb değildi, Bakır kaplar, belli aralıklarla kalaylanmak, parlatılmak isterdi.Kalayı gitmiş kaplarda pişirilen yemeklerle zehirlenmekten korkulurdu. Cam damacanalarla satılan sular, evlerdeki küplere boşaltılırdı, ağızlarına gerilen beyaz tülbentlerden süzülürek .Balıkçılar geçerdi, hallaçlar geçerdi. Yastık ve yorganlar, yün veya pamuktandı, zaman zaman dikişleri sökülerek bahçelerde güneşlendirilir, kabartılır ve sonra yıkanarak kurutulan kılıflarına geçirilerek dikilirdi. Kış akşamlarının sesi “Booozaaa!!” olurdu.Bizim mahalleye , sadece cumartesi akşamları saat 18.00 civarında gelen asık yüzlü, suskun bozacı getirirdi bize bozayı. Bir rivayet, o hafta almamak için kapıyı açmayanların payını kapılarına dökermiş ama Allahtan, biz hiç görmedik.Gazeteler, yeni yetme gençler ya da çocuklar tarafından, bağıra çağıra satılırdı. “Yazıyooor, yaazıyorrr!!” merak uyandıracak haberleri ezbere seslendirirdi gazete satıcıları.Bütün bu seslerin her biri, yaşadığımız döneme tanıklık ederlerdi. O sesler, çizgiye, resimlere dönüşerek anı belleklerimize yerleştirirlerdi. Satılanların kokuları, renkleri, biçimleri , bizde uyandırdıkları keyif yer bulurdu içimizde. Satıcılarla kurulan kısacık, hatta anlık iletişimler, yaşamlarımızın belki de ilk ilkel alıp vermeleriydi. Satıcının, sattığı ile kurduğu bağı izlerdik, bize sunuşunu, bizim ondan aldığımız andaki hallerimizi izleyişini, zaman zaman anlattığı kısa bir fıkrayı, bize yaptığı küçük şakaları, keyifli zamanlarda sorulan bilmeceleri önemserdik. Onlar, sokağımızın sesleriydi ve hep oraya ait olmalıydılar sanki. O yaştaki bizler için, alıştıklarımızın her zaman alıştığımız yerde ve biçimde, hatta anda olmasının yarattığı ferah olma hali, güven duygusu… Zaman  zaman, satıcıların öyküleri de merek edilirdi, anlatılan ya da anlatılmamakla birlikte kulaklara değen ayrıntılar, aslında farklı yaşamların da olabildiğini öğretirdi çocuklara, ister istemez…

Her mahallenin sokakları, güvende olunan ortamlardı ve gönül rahatlığı ile oynardı çocuklar. Kavgalar olur, itişilir, bağrışılır ama bir şekilde, zorunlu olarak uzlaşılırdı. Bilgisayar çağına girilmesine daha çok uzun yıllar vardı ve ilkel sayılabilecek malzemelerle, olağan dışı oyun gereçleri yaratılırdı . Mısır püskülü saçlı, gövdesi pamuk dolu patiskadan, kolları bacakları dallardan bebek yapılırdı örneğin. Çam iğnelerini iç içe geçirerek kolye ve bilezikler üretirdik. İçi su dolu bir bitkiyi patlatır, kıvırarak kulaklara küpe yapardık, Gazoz kapaklarına, su ile karıştırılmış toprak sıkıştırarak sözde pasta pişirirdik, üzerlerine, tavuk yemleri dizerdik süs olarak. Kiremit parçalarını şekillendirir, yerlere resimler çizerdik. Lastik parçasını düğümler, bacaklara geçirirdik, arkadaşlarımız üzerinden atlardı. Lastik diye küçümsemeyin lütfen, çok keyif alırdık. Tahta üzerine çiviler çakılırdı, genellikle erkekler, fiske atarak para sektirirlerdi. Şimdi pek çok çocuğa sıkıcı gelebilecek bu etkinliklerden hiç bıkmazdık . Oyunların çoğunu, rahatlıkla bulunabilecek malzemelerle biz yaratırdık çünkü, emek verirdik ve severdik. Kendi sokağımızda olan, güven verici ve rahatlatıcıydı. Bildiğimiz evler, teklifsizce oynanacak bahçeler, bizi kendi çocuklarından ayırmayan komşu teyzelere sahiptik. Bahçelerden yemek kokuları taşardı evlere ve komşuda pişen, bize de düşerdi. Paylaşmak, gün içinde duvardan duvara ses olmak, öğleden sonraları bahçelerde paylaşılan söyleşmeler, hep bize ulaşan kısa, yalın yaşam dersleriydi.

Şimdi hep birlikte ve bir başına, güvensiz, meraksız, dört duvar arasında, kimsenin yaşamına değmeden, en ufak bir alan ihlalinde kızmaya , küsmeye hazır yaşanıyor sokaklarda. Satıcılar, eski çeşitlilikte değil. Karpuz-kavun satıcıları. Bozuk bilgisayarları çek-çeklerine atmış eskiciler var en çok. Şansınız varsa, balığın bol olduğu zamanlarda, seyyar balıkçı görebilirsiniz en fazla…

Ve şarkılar… Bizim şarkılarımız da vardı. Oynamaya ara verir, bir kenara oturur, avaz avaz şarkılar söylerdik, seslerin başka başka tonuna aldırmadan, bazen hep bir ağızdan, bazen de tek tek, şarkılar söylerdik. Çocuk şarkıları ya da büyüklerin şarkıları, söylerdik ve mutlu olurduk. Televizyonlar yaşamlarımıza henüz dahil olmamışken, radyolar hep açık olurdu ve her telden çalan müziğe çok alışkındı kulaklarımız. Ondandır, türküleri, şarkıları ve klasik müziği yadırgamadan severek dinlememiz, nota bilmesek te, aynı makamdan olan şarkıları eşleştirebilmemiz, sözleri ve müziği bir arada düşünebilmemiz. Geçmişin resimlerini çizer ve anılarımıza eşlik eder müzik.

Uzak geçmişinizden bir anı seçin şimdi ve içinizde çalmaya başlayan kendi şarkınıza kulak verin. Sahi, sizin şarkınız hangisi?

The post Sahibine Ulaşmayacak Mektuplar / “Sesler, Yüzler, Renkler, Evler, Sokaklar” appeared first on Sanat Duvarı.

Bir de Sevde oluyor da hiç aklımdan çıkmayan, sormayın gitsin. Ama zaten öğretilenler arasından demiştim, bana öğretmediler onu. Öğretemezlerdi ki bana onu, hepsinden daha çok biliyordum ben Sevde’yi. Bana her baktığında gözlerine yansıyan kısık mum alevini nasıl öğretebilirlerdi ki? Öğretemezlerdi işte. Ben onu hiçbirini bilmesem de her dilde seviyordum. Sadece ana diliyle okumayı hatırlayan birine bunu nasıl anlatabilirlerdi ki? Ah ulan Sevde! Aah… Seni kitap yapsalar ana dilimle okutsalar bana, okumaya ömrüm yetmez, geçen yılların arasında solmaya yüz tutmuş çiçek yaprakları son nefesini verirken, son nefesimi verirken bana, sen kokar da bitiremem ben seni! Ama sıkılmam sakın yanlış anlama, gözlerini izlemekten hiç sıkılmam. Hani bana arada “Bir şey mi oldu Metehan?” diyorsun ya. Oldu ya, oldu… Sıkılmadım!

Ben Metehan… 5-A sınıfına kadar okuduğu tüm sınıflarda yapılan okuma yarışmalarında her zaman birinci olan Metehan. Okumayı çok severim yani, bir dakika içinde sınıfta en çok kelime okuyan kişi hep ben olurum. Benim annem de öğretmen, ondan olsa gerek… Arkadaşlarım okuma konusunda hep benimle yarışırlar. Hatta annemle misafirliğe gittiğimizde koskoca kadınlar nasıl okuduğumu görmek için elime kitap verim: “Oku bakayım şurayı.” Derler, okurum. Sonra kendi çocuklarına verirler bir de ona okuturlar. Amacın ne olduğunu hala çözemedim fakat hepsinden iyi okuduğum ve zamanla annemin arkadaşlarının yüzünün düştüğü aşikar.

Okul denen illeti sevemedim bir türlü diyorum ama bakmayın siz bana; bizim okulu sevemiyorum bir türlü, annemin okulunu çok severim ben. Genelde de orada zaman geçiririm. Kendi okulumdan çıkınca annemin okuluna gider, büfeden sipariş ettiğim aparatifimi yerim. Oradan da mesai bitimine kadar beklerim ki annemle birlikte eve yürürüz. Annemle eve giderken mahalleden çocukları görmemek için içten içe dua ederim Allah’a. Çünkü beni gördüklerinde dalga geçerler benimle, ana kuzusu diye. Pek aldırış etmezmişim gibi yaparım onların yanında ama her şey pembe renkli apartmana bakan penceremin önüne oturunca çözülüverir aslında…

Annemin okulunu neden mi severim, oraya gidince nöbetçi ablalar beni mıncıklarlar hep, tanırlar beni. Ben onlar varken bu durumdan hiç hoşnut değilmişim gibi yaparım ama aslında hep beni mıncıklasınlar isterim, çok hoşuma gider. Bir de beni oraya çeken Kurt var, okul müdürünün köpeği. Kocaman, sarı-siyah tüylü, dik kulaklı bir köpek. Ben ödevlerimi hep onun yanında yaparım. Sadece ödev yapmam dertleşirim de aynı zamanda. Bizim sınıftakileri, mahalledekileri anlatırım. Kendimi anlatırım, Sevde’yi anlatırım. Onu bu kadar çok sevmeme, bütün sırlarımı paylaşmama rağmen hiç unutmam, bir keresinde beni havlayarak kovalamıştı, korkuyla okulun büyük salonundaki pinpon masalarının üzerine atlamıştım. Allahtan hademe Mehmet Abi oradaydı da beni kurtarmıştı. İlk kez o zaman korkmak nedir anlamıştım sanırım. Gerçekten korkmuştum. Hala Kurt’un beni neden kovaladığını anlayamıyorum ya neyse. Haa söylemeden edemeyeceğim, bir de Nevzat Amca vardır annemin okulunda, çok güzel hikayeler bilir. Bana her gittiğimde bir hikaye anlatır sağ olsun. Edebiyat öğretmeniymiş. Bunu da çok sonra öğrendim.

Bizim okulda bunlardan hiçbiri yok, çok sıkıcı. Sıkıcı olmasının yanında bir de resim öğretmenimiz 35×70 resim çantası taşıtıyor bize, her Salı ve Perşembe günleri. Kendimi onu taşırken çok acayip hissediyorum, hiç karizmatik değil. Hoşlanmıyorum işte. Eskiden taşıdığım, içinde haşlanmış yumurta eksik olmayan Ninja kaplumbağalı beslenme çantam gibi… Bizim okula başladığımdan beri ısınamadım açıkçası, 5 yıldır yani. Isınmak nasıl olur onu da bilmiyorum gerçi ama ısınamadığıma kesinlikle eminim. Bu sanırım sevip sevmediğini bilemeyip aşık olduğuna emin olmak gibi bir şey.

Her ne kadar okulu sevmesem de öğretmenim Şerif Öğretmeni çok severim. Beyaz saçları, çökmüş yüzü, eski püskü takım elbiseleriyle tam belli eder eski öğretmenlerden olduğunu. Ama çok uzundur Şerif Öğretmen, eski voleybolcudur. Hem zaten bize voleybol öğretiyor. Okulda bir voleybol takımı bile kurduk Şerif Öğretmenin önderliğinde. Bilin bakalım takım kaptanı kim? Tabiki de benim! Bizim sınıfın en uzun boylusu Nedim, çok uğraştı kaptanlığı benden almak için ama başaramadı. İyi de oldu benim kaptan olmam, Sevde’nin gözünde biraz da olsa yükselmişimdir diye düşünüyorum. Yani tek temennim o. Neyse..

Şerif Öğretmeni severim sevmesine de; dedim ya okulu, dersleri hiç sevemiyorum. Şerif Öğretmen bütün dersleri anlatırken tahtaya yazıyor, bense düşe yazıyorum. Buna rağmen de sınıfın başarılı öğrencilerindenim. Sanırım hayal gücü her şeyin ilacı… O’nun acısı hariç…

The post Metehan V Sevde #5 – Eksik Bırakılmış Bir Aşk Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

 Hayat bazen nerede bıraktıysak oradan tekrar başlar. Geçip gittiğini sandığımız, önemsemediğimiz anların bir gün bizi kıskıvrak yakalamasıyla fark ederiz aslında ne  yaşadığımızı ve dahi ne yaşamadığımızı. Kim bilebilir ki kimin nasıl bir anısı olarak dönüp geleceğini  hakikatin, bir gün karşımıza nasıl bir yüzle dikileceğini… Zaman öyle sonsuz bir hazine ki, engin şefkatiyle içimizdeki damlaların fırtınaya döneceğini bile bile hissetirmeden bize, koruyup kollar yapıp-ettiklerimizden bizi, kendimizden yine kendimizi… Söylediğimiz herhangi bir sözün ağzımızdan çıktığı anda, zamanın içinde kayarken daha, düştüğü yerde büyüyen bir tohum gibi canlanacağı, hayat bulacağı hiç gelmez mesela aklımıza. Ya da öfkemizin zulasında sakladığımız kelimelerin birer mermi olup karşımızdakini vurduğunu, nice canlar aldığını, nice yürekleri yaktığını, bir ceylanı aslanın pençesine attığını hiç bilmeyiz, bilmeden öylece yaşayıp gideriz… Bazen de biliriz ama görmemezlikten geliriz. Bir sözdür alt tarafı, söylenir bir yenisi gelir, bir başkası, yüzlercesi; binlerce kelime dökülür dudaklarımızdan an be an, bir ömrün kapılarını kaparız ardımızdan… Zamanın hazinesinden bolca savururuz hevaya, hevada asılı kaldığını umursamadan, sanki darıları saçar gibi kuşlara, konuşur dururuz durmadan.

Gençlik hızla akan bir ırmak gibi çağlayıp durur. Süratine yetişemeden yıllar yılları takıp peşine bir lokomotif gibi sürükleyip götürür. Ne zaman ki saçlardaki aklarla yüzleşiriz aynada, yüzümüzdeki çizgilere dokunuruz parmaklarımızın ucuyla, derinleşince iniltilerimiz sadrımızda sıkça; işte o vakit anlarız bize verilen ömrün bitimsiz olmadığını, savurup durduğumuzun en değerli şey olduğunu… Kendimizdir harcadığımız başkası değil, biz bizi savurup dururuz boşluğa…

Bu sabahım üç gün sonra vereceğim büyük konserin heyecanıyla başlamıştı oysa.. Şimdi ise bilinmez bir yolda peşine düştüm hakikatin…

• Ben bir kahve alayım, sütlü olsun lütfen. Teşekkür ederim. Size bir şey sorabilir miyim hostes hanım? Van havaalanında indikten sonra Tatvan’a nasıl gidebilirim acaba?
• Feribot seferleri var, ama Karayolundan da gidebilirsiniz herhalde. Havaalanındaki görevli arkadaşlardan daha iyi malumat alırsınız.
• Peki teşekkür ederim.

Şimdi ise evimden, güvenli bildiğim hayatımdan uzaklaşıp uçuyorum kilometrelerce uzağa, ilk gençlik yıllarıma…Kızımın alıp kapıya bıraktığı bu eski keman kutusunun elinden tuttum taşıyorum peşim sıra, kendi geçmişimin izini sürüyorum. ‘Bir adam geldi’ demişti kızım, kutuyu bırakıp teşekkür edip giden yaşlı bir adam… Şivesinden ne dediğini anlayamamış. Ben ise kutuyu görünce şaşkınlıktan başka hiçbir şey soramadım bile kızıma. Mektubu tutuşturup elime, okuluna gitti  kızım.

Defalarca okudum, nezaketine hayran oldum. Gözlerimden bir damla yaş düştü mektubuna, ‘yola koyulman gerek ‘ dedi içimdeki sesim… Satır aralarında beni çağırdığını sezdim. Sessizliğin tam ortasında çınlayan çığlığın geldi kulaklarıma, çığlığına doğru gidiyorum, sana geliyorum…

“ Sadece siz bilin istedim efendim, affınıza sığınıyorum öncelikle. Size pek de hoş olmayan bir biçimde rahatsızlık veriyorum bunca sene sonra. Beni hatırlamanız pek mümkün değil zannımca. Bundan yaklaşık 20 sene önce siz daha yeni mezun bir müzik öğretmeni iken küçük kasabamıza gelmiştiniz. Sizin öğrenciniz olma bahtiyarlığına erişmiştim. Orta okul ikinci sınıftaydım o vakitler. Bizim ilk ve tek müzik öğretmenimizdiniz. Sizden önce Radyola markalı radyomuzdan başka hiçbir şeyimiz yoktu. İlk atamanızdı hafızam beni yanıltmıyorsa. İki yıl boyunca bize müzik eğitimi vermiştiniz. Hatırlayabildiniz mi acaba?”

Hiç hatırlamaz olur muyum? İstanbul’dan Tatvan’a trenle 3 gün 3 gece yolculuk yapmıştım.  23 yaşında idealist bir müzik öğretmeni olarak bir elimde şimdi tuttuğum keman kutumla, diğerinde ise eski tahta bir bavulla… Sizlere geleceğimden bihaber toy bir delikanlıydım… Gözümün önüne geldi şimdi o halim. Bizimkilerin Haydarpaşa garından beni uğurladıkları günü hiç unutmadım. Kendimi kahraman gibi görüyordum o zamanlar. Okuduğum romanların izinde bir çalıkuşuydum sanki. Hayalimde ünlü bir müzisyen olmak varken, işler düşündüğüm gibi gitmeyince, müzik camiasına kızıp vurmuştum kendimi bilmediğim yollara. Oysa hep konser salonlarında olmayı hayal ederdim. Konservaturdan mezun olduktan sonra iş bulamayınca öğretmenlik yapmaya mecbur kalmıştım. Ailemin ısrarlı karşı koymasına aldırmadan tek başıma bilmediğim bir diyara doğru yolculuğa çıkmıştım. Ta ki arkadaşlarımın mektuplarına dayanamayıp iki yıl sonra ansızın geri dönünceye kadar doğduğum kente, İstanbul’a…

“Ben duvar kenarında üçüncü sırada otururdum, gözlüklü, iki örüklü saçlarım ve birbirine bitişik kaşlarımla sınıfa giren her yeni öğretmen ilk beni fark ederdi… Adımı öğrenmeden önce yüzümü bilirlerdi, sağ yanağımdaki siyah et benimi görünce bir daha hiç unutmazlardı beni. Adım Hasene efendim. Nenemin ismini koymuşlar bana. Orta okuldan sonra kasabamızda lise olmadığı için okuyamadım, ama halk evlerindeki biçki-dikiş kursuna katılıp terzi oldum. Genç kızların gelinlik-nişanlık kıyafetlerini dikerim.Yani dikerdim. Kalbimde doğuştan delik olduğu için hiç evlenemedim. Talibim çıkmadı. Ailem öyle söyledi bana hep, ama ben bilirim çirkinim diye kimsenin beni almadığını. Olsun. Kaderimde ne yazılıysa öyledir zaten değil mi efendim?”

 Nasıl incelikli bir ruh bu böyle, kaleminin ucunu açmış besbelli, özenerek yazmış, tane tane kondurmuş harfleri. Kim bilir belki de bütün ömrünce bu mektubu yazmak için bekledi. Okumaya doyamadım, düştüm yollara. Düşmem gereken gözlerden, kendimden utandım bunca yıl sonra…

Yılların geçtiğini fark edememek bir kusur olsa gerek. Maddi ihtiyaçlarımızı karşılamakla tükettiğimiz bir ömrü sürüyoruz. Sevdiklerimizin hayatlarını, kalplerine dokunduğumuz ruhların vebalini ödeyemeden bir gün göçüp gideceğiz. Kendi dünyamızı inşa etmek için kimbilir daha kaç ruhu feda edeceğiz? Her bir tuğla bir sözden, bir andan, bir hareketten ibaret değil mi kendi ellerimizle ördüğümüz duvarımızda? Dikiliveriyor bencilliğimiz, vurdum duymazlığımız işte hiç beklemediğimiz bir anda karşımıza. Evimizde buluyor bizi. Tek bir mektupla. Berjer koltuğumuzda oturup, şöminemizdeki odunların çıtırtılarını dinlerken, kahvemizi yudumlayamadan bir ses olup, bir görüntü, bir resim, bir koku olup dikiliyor karşımıza, kaçamıyoruz vicdanımızdan eğer kaldıysa hala…

Karşılığını yine insandan insana bulan, bir hissiyat silsilesi bulup yakalıyor bizi perçemimizden, o sinsi nefsimizden…

“Sizi bunca senenin ardından rahatsız etmemin nedenine gelince. Bu keman’ı siz bana vermiştiniz. Kendi kemanınızı. Hatırladınız mı? Biz beş öğrenci idik keman dersi alan sizden. Bir tek benim yoktu kemanım. Siz de kendi kemanınızı vermiştiniz öğreneyim diye. Diğer arkadaşlarımın babaları kasabamızda memur olduklarından Ankara’dan getirtmişlerdi kemanlarını. Ama benim marangoz babam, ‘ Ben yaparım neyse o ‘ demişti. Birkaç ağacı kesip iç edince vazgeçmişti. Günlerce ağlamıştım, yalvarmıştım babama… Babam sizle konuşmaya okula gelip, olanları anlatınca kendi kemanınızı bana vermiştiniz çalışmam için.”

 Van’dan Tatvan’a tek araç vardı eski bir Magirus otobüs. Tren yolculuğundan sonra dayanamayan midem yol boyunca bulanmıştı, yollarda ikide bir durdurmak zorunda kalmıştım otobüsü. Alay etmişti yolcular, hele bir de elimdeki kemanla uzaydan gelmişim gibi bakıyorlardı bana. Her gören içinde ne olduğunu soruyordu, kutusundan çıkarıp gösteriyordum onlara. Silah sanmışlardı galiba. Trende vermiştim ilk konserimi yataklı vagondaki 3 günlük zorunlu dinleyicilerime. Şansıma bir polis memuru vardı Ordu’lu. Mecburi hizmete giden, onunla geçirmiştim bütün vaktimi. Pişman olmuştum verdiğim karara, ama dönemezdim geriye, burda kalmak zorundaydım artık…

Okulu görünce geldiğime sevinmiştim. Hele çocukların o meraklı gözlerini, ağzımdan çıkan her bir cümleyi ezberleyişlerini, mütebessim gülüşlerini çok sevmiştim. Seni hatırladım Hasene, adını unutmuştum bu doğru. Ama seni hatırladım. Nedir manası diye sormuştum sana, ilk kez duyduğum ismin için. ‘Kuran’da geçiyor’ demiştin gururla.

‘ İyilik, güzellik demektir’ efendim demiştin. Bütün nezaketinle başını önüne eğmiştin.

“Hayatımda ilk kez bana verilen bir armağandı bu efendim. Ben 8 kardeşimden bana kalanlarla büyümüştüm hep. Hiç yeni elbise, ayakkabı, çanta kullanamamıştım. Aralarında okumayı ilk söken, ilk okulu bitiren bir tek bendim. Diğerleri dörde kadar zor gelmişlerdi. Kızkardeşlerimin okuması yoktu benden başka. Babam bir tek beni okutmuştu kızlarından. Ağalarım çalışmaya gidince yabana, babamın yanında bir ben kalmıştım. Bu yüzden tekne kazıntısı derlerdi bana. Radyoda türkü dinlerdim, sabahları ‘Bizim eller ne güzel eller, söylesin şirin diller’çalardı. Bizim yörenin türküsüdür. Bana okutmuştunuz bir keresinde derste, ilk kemanı o vakit görmüştüm. Siz çalmıştınız, ben okumuştum. Bütün sınıf alkışlamıştı bizi. Yanıma gelip ‘ Ne kadar güzel sesin var, adın ne senin’ demiştiniz. O zamana kadar bağlamadan gayrısını bilmezdik biz buralarda. Ama kemanı ve sizi çok sevmiştik. Sınıftan beş arkadaşı seçmiştiniz. Bize okul sonrası özel keman dersi vermiştiniz. Öğrenmek için canla başla çalışmış idik. Hele ben, tek göz odalı evimizden çıkıp, babamın ardiyesinde çalışırdım geceleri… Ahşap kokusunu içime çekerdim, soğuktan donmuş parmaklarımın ucunu nefesimle ısıtırdım gece boyunca…

 İki sene çok çabuk geçti. Birgün siz birden kasabadan gidiverdiniz. Kimse bilmedi neredesiniz, nereye gittiniz. Kemanınız, emanetiniz benimle kaldı, biçare hatıranız. Çocuktum bulamadım izinizi bir daha. Çok aradım ama inanın efendim, bulamadım sizi.Ta ki 20 sene sonra Televizyonda görünce tanıdım hemen sizi, biraz yaşlanmışsınız. Ama ünlü bir kemancısınız artık. Sizi herkes tanıyor, seviyor. Bulmak zor olmadı adresinizi bu yüzden. Ben de teşekkür etmek istedim efendim. Emanetinizi bizzat babam getirdi size. Bize, küçük kasabamızda hiç bilmediğimiz bir dünyaya açmıştınız gözlerimizi. Hiç unutmadım ben sizi. Hele çaldığınız o muhteşem eseri. Sadi Işılay’ın Sultaniyegah Sirtosuydu değil mi efendim? Sizin gibi çalanı hiç duymadım. Gitarla, piano hatta kanunla bile çalanı duydum. Ama sizin kemanınıza benzemiyordu hiç biri. “

Hasene, sesin ne hoştu yüzünün aksine. Su damlası gibi söylerdin türküleri. İyi bir müzik kulağın vardı, akıllı bir kızdın. Sana öğrettiğim şarkıları çalardın, söylerdin sonra. Kırlara Doğru şarkısını öğretmiştim sana. En sevdiğim çocuk şarkısını. “ Serin eser rüzgâr, çiçek kokan kırlar, bekler bizi arkadaşlar, yolculuk var.” Ve bir gün gelen mektupla yola koyuldum. Beklediğim iş teklifi gelmişti, orkestrada çalacaktım. Hiç ardıma bile bakmadan, hoşca kal demeden kimseye ilk trene atlayıp gittim. Nasıl bir vefasızlık ettim?

“Son dersimizde sanki veda edercesine çalmıştınız bize, Mayısın son gününde… Gideceğinizi anlamıştım sanki, ağlamıştım duvarın dibindeki sıramda. Fark etmiştiniz ağladığımı ve yanıma gelip bizzat bana çalmıştınız hatırladınız mı? Yüzüme bakıp, gözyaşlarımı izlemiştiniz. Sicim gibi akıyorlardı buna rağmen siz çalmaya devam etmiştiniz Sultaniyegah sirtonun ilk bölümünü. Gözlerinizi ayırmadan gözlerimden, neden diye sormadan bana çalmaya devam ettiniz inatla… Biliyordunuz olanları. Sonra da güldürmek istemiştiniz beni, melodinin hızlanışıyla yüzünüzle komiklikler yapıp göz kırpmıştınız ardından. Hep böyle kaldınız ben de efendim.

 Hiç unutmadım yüzünüzü, ne zaman ağlasam, kırılsa içim, yüzünüz geldi aklıma gülümsedim hayata efendim. Şimdi kasabada, hastanedeyim. Size bakıp gülümsüyorum yine. Öleceğimi biliyorum, olsun efendim, Sultaniyegah sirtoyu dinliyorum derinden. Kulağımda sadece sizin kemanınız…

 Hoşca kalın. 

Hasene…

Geliyorum Hasene, yaptığım vefasızlığın özrü yok biliyorum. Geliyorum işte kemanımla,kemanımızla sana çalmak için bir kez daha o çok sevdiğin eseri…

Bir daha güldürmek için yüzünü Hasene, bekle… Ne olur bekle beni…

The post SARI ÇİZGİNİN ÖTESİNDE / Tekâmül appeared first on Sanat Duvarı.

Fevzi ailesiyle birlikte Filistin’in “El Halil” şehrinde yaşıyordu. Fevzi, evin tek erkek çocuğuydu; henüz yaşı 14 olmasına rağmen evi geçindiriyordu. Babası felçli bir hastaydı. Fevzi; babası hastalanmadan önce okula gidiyordu. Okulda başarılı bir öğrenciydi ayrıca çok güzel İngilizce konuşuyordu. Babası hastalandıktan sonra bir fabrikada çalışmaya başlamıştı. Fakat fabrikadan aldığı para yetmiyordu onlara, bu nedenle Fevzi hafta sonları da El Halil şehrinde bulunan ve turistik olan “Mamre” ye gidiyordu. Oraya gelen turistlere para karşılığında rehberlik yapıyordu.

Bugün günlerden cumartesi, Fevzi erkenden kalkmıştı. Mamre’ye gitmek için hazırlanmıştı. Fevzi Mamre’ye vardığında kalabalık bir turist kafilesi gördü ve yanlarına yaklaştı. Turistlerin Amerika’dan geldiğini anlayınca arkasını dönüp onlardan uzaklaşmak istedi; yürümeye başlayınca arkadan bir sesin onu çağırdığını duyup durdu. Ona seslenen kişinin arkadaşı Halid olduğunu görünce onu bekledi. Halid yanına gelerek; ‘Nereye gidiyorsun? Bu turistler İngilizce bilen bir rehber istiyorlar. Aramızda en iyi İngilizce bilen sensin hem sen onlara rehberlik edersen sana çok para verirler.’ dedi. Fevzi henüz 14 yaşında olmasına rağmen duyarlı ve politik bir çocuktu, son günlerde Amerika’nın kendileri için kutsal sayılan “KUDÜS” hakkında vermiş olduğu karara çok kızmıştı, bu nedenle ordan gelen turistlere rehberlik yapmak istemedi. Fakat çok para vereceklerinden -onun da babasına ilaç alabilmesi için çok paraya ihtiyacı vardı- Bundan dolayı teklifleri mecburen kabul etti. Fevzi turistlere Mamre’ nin hepsini gezdirdikten sonra onlardan parasını istedi. Turistlerden bir kadın; – Senin güzel bir sesin vardır. Eğer bize bir şarkı söylersen sana bu paranın iki katını veririm, dedi.

Fevzi; Şarkı söylemeyi bilmem, ama isterseniz size bir şiir okuyabilirim, dedi.

Turist kadın; Tamam olur, dedi.

Fevzi; Size insanların gülmeyi unuttuğu, sevinçlerin gömüldüğü yerle ilgili bir şiir okuyacam, dedi.

Ve başladı okumaya;

“Ben, Filistinli çocuk..

Bakışlarımda özgürlük nidası, adımda direniş reyilası…

Bitmez bir burukluk biçimindeyim, acı benim değil,

Ben acının içindeyim…

Bir çocuk çığlığı düşer uykunun en rüyalı yanına..

Açılır gözlerimiz karanlık sokakların en soğuğuna…

İçim hüzün, dışım hüzün, gözlerim, yüzüm hüzün…

… söyler misiniz, hangi çocuğun yüzüne yakışır’ki hüzün…?

Ben filistinde annesinin kucağında, mütebesim çehresiyle uyuyan bir bebeğin,

Bomba sesleriyle irkilip ağlamasını betimlemiş hazin bir tabloyum…

Kanla kirletilmiş hayallerin, kurşun yemiş heyecanların sahibi benim…

Bir çıkış noktası arıyorum, dört yanım kader…

Toplasam cümle ömrümü, ancak bir ah’ım eder…

Neden ölüm kokar bu karanlık…?

Ve neden öz yurdumda eğreti bu gündüzler…”.

KADİM DOLUNAY..

-Fevzi şiiri bitirdikten sonra kısa bir sessizlik oldu. Sonrasında turist kafilesi alkışlamaya başladı. Fakat Fevzi alkışlamalarını istemedi. Parasını alıp eve gitti.

Fevzi eve gelince annesine bugün rehberlik işinden çok para kazandığını ve bu parayla yarın sabah erkenden babasının ilaçlarını alacağını söyledi. Fevzi bugün çok yorulmuştu, uyumak için odasına gitti. Yatağına uzandı ve derin bir uykuya daldı…

Fevzi sabah kalkmış, ilaç almak için dışarıya çıkmıştı, sokakta her tarafta dumanlar vardı. Fevzi bu dumanları sis zannedip yoluna devam eti. Ara sokaklardan ilerlerken birden bir gürültü duydu ve gürültünün geldiği yönden dumanlar yükselmişti. O tarafa doğru koştu, gördüğü her sokakta Filistinli gençler ile İsrail askerleri çatışıyordu. Fevzi gördüğü bu kötü manzaradan dolayı bayağı korkmuştu. Hemen babasının ilaçlarını alıp eve gitmek istedi. İlaçları alacağı yere geldi, ilaçları alıp biran önce eve gitmek istiyordu. Ara sokaklara dalıp, kestirmeden eve gidecekti. Aşağı bir sokağa saptı, soldan bir sokaktan tam dönecekken birden sayıları  20 ila 22 olan İsrail askerleri önünü kesti, ona silahlarını doğrultular. Fevzi çok korkmuştu elindeki ilaç torbasını gösterip; -Ben babama ilaç aldım eve gidiyordum, ben bir şey yapmadım, dedi. Fakat askerler onu dinlemiyordu, bir asker Fevzi’nin elindeki ilaç poşetini alıp yere fırlattı, Fevzi ilaçları yerden almak istedi ama karnına bir tekme yiyince acı içinde yere düştü. Oradaki tüm askerler Fevzi’ye vuruyorlardı, Fevzi’nin ağzı, burnu kan içinde kalmıştı. Askerler Fevzi’yi yerden kaldırıp gözlerini bağladı, onu aralarına alıp yürümeye başladılar. Fevzi çok korkmuştu, korkudan titriyordu. Biraz sonra kendini toparladı ve onca askerin arasında başı dik bir şekilde yürümeye başladı. Gözleri bağlı olduğu için olan biteni göremiyordu. Bir ara Fevzi Mahre’de okuduğu şiiri hatırladı ve yüksek sesle o şiiri okumaya başladı…

Askerler Fevzi’yi alıp karanlık bir odaya kapattılar. Fevzi on gün bu karanlık yerde aç ve susuz kaldı; artık yolun sonuna geldiğini düşünüyordu; burada onu öldüreceklerdi ve artık hiçbir zaman özgür olamayacaktı; oysa Fevzi özgürlüğü ne kadar çok seviyordu…

Fevzi annesinin sesiyle uykusundan uyandı çok kötü bir rüya görmüştü. Gördüğü şeylerin gerçek olmadığını, kötü bir kâbus olduğunu anlayınca çok sevinmişti…

Annesi; -Fevzi oğlum kalksana öğlen oldu sen hala uyuyor musun? Hani sabah erken kalkıp babanın ilaçlarını alacaktın, dedi.

Fevzi yataktan kalkıp annesine sımsıkı sarıldı, annesinin ellerinden öptü ve babasının ilaçlarını almak için evden çıktı…

The post Özgürlük appeared first on Sanat Duvarı.

Yanında çocuklar var.

Kızın saçları sarıydı.

Başında bir taç vardı.

Çiçekli midi boy eteği ve kırmızı kazağıyla güzel görünüyordu.

İniyordu.

Müzik çalıyordu.

Bir adım…

Bir adım daha…

Bir daha…

Bir daha…

Tek adımla her şey biterdi.

Raksla döndüler.

Bir adım…

Tek  adım…

Bir adım…

İnmeye devam ettiler.

Merdivenler uzuyordu yürüdükçe.

Yürüdüler.

Yürüdüler.

Merdivenler uzadı.

Biraz durdular.

Bir nefeslendiler.

Yavaşladı.

Merdivenler de…

Adımlar.

Adımlar

Adımlar.

Dans etmeye başladılar.

Ellerini usulca aşağı indirdi.

Birden hızlandılar.

Koştular.

Durdular

Merdivenler uzadı , onlar da yürüdüler

Koştular koştular.

Yorulmadılar.

Koştular.

Koştular.

Koştular.

Bir kez döndüler raksla.

Müzik birden durdu.

Dans ettiler.

Sağ ayağını usulca geri çekti.

Şarkı söyleyerek ilerlediler.

Müziksiz…

İlerlediler.

İlerlediler.

Merdivenler uzadı.

Birden kız gözlerini kapadı.

Başını sağa eğdi.

Birkaç dakika şarkıyı dinledi.

İlerledi.

İlerledi.

İlerledi.

Birden kemanlar sustu.

Kız kapıyı çaldı.

The post LES CHORISTES appeared first on Sanat Duvarı.

Yanıma okunacak kitap almıştım ve oturup kahve içerken okumayı düşünüyordum. Kafelere sırayla bakınıyordum, doluydular. Başka ne bekliyordum ki? Bekleme koltuklarına geçip kitabımı okumaya başlamıştım. Şimdi kalk ve kâğıt bardaktan içilecek bir kahve al! Uzun bir kuyruk oluşmuştu, gözüm kesmedi beklemeyi. Okumak daha çok keyif verecekti. Yanıma gelip oturup sonra kalkıp giden kaç kişi oldu saymamıştım. Ben sabit ama yanımdaki koltuk sürekli değişken. Dikkat ettiniz mi bilemiyorum ama kötü hava koşullarında havalimanlarında anonslar da azalıyor. Arkada çocuk sesi, yanımda telefonla konuşuyor mu kavga mı ediyor diye emin olamadığım emo kızın anlamsız gelen sözcükleri.

“ Ya bebeğim uçak gecikme be, ya benim kafa manyak. Ben off yani. İner inmez biralama. İnstaya atıyorum bak aç hemen. Gülücüklü öpücük. Bayyy.”

Yok, arkadaş ben ne bundan ne de görüştüğü erkekten umutlu değilim. Benim kafa off yanee. Ne yöne yürüsem diye düşünmeye başladığım anda ayağa kalktım.

Tekerlekli valizini eğerek değil dik tutarak gezinen onu gördüm. Benim gibi o da bir yer arıyor gibi geldi.

Beni fark etmedi ama ben fark etmiştim. Aniden bir sağanak başlar ya hani! O misal. Bütün duygularım bir sağanak gibi her tarafımı sarıp sarmaladı. Eski demek gerekiyordu ve evet eski sevgilimi görmüştüm.

Âşıktık birbirimize.

Bana doğru geliyordu kafası öne eğik. Sürekli öyle yürüyemezsiniz. Kafasını kaldırdığı anda göz göze geldik. Saniyelik bir bakış sonrası hemen arkasını döndü. Ya aynısını yapacaktım… Ani bir kararla koşar adım önüne geçip durdum ve:

• Merhaba!

Öyle bir bakışı vardı ki anlatamam. Elinin tersiyle önümden çekil der gibi bir hareket yaptı ama çekilmedim.

• Ne istiyorsun be?

Çok sinirlenmişti. Tekrar arkasını döndüğü anda yeninden önüne geçtim.

• Nasılsın?

Gözlerini kapadı, kafası önce soluna sonra bana dönerek kaşları çatık halde gözlerini açtı ve elini gergin bir halde tehditkâr olarak açtı.

• Seni görene kadar gayet iyiydim.
• Nasılsın dedim.

Diye yeniden sordum, ama bu kez dişlerini sıkarak ve yine sağ eli tehdit edercesine gerildi.

• Sana ne bundan?

Diye soru mu sordu yoksa cümle miydi kendisi de bilmiyordu bence. Kafasında duran beresini çekip eline aldı. Başımla solumda duran kafeyi işaret ederek sordum.

• Kahve içelim mi?

Yine kaşlarını çattı olabildiğince.

• Hasta mısın sen? Biz ayrılalı çok oldu farkındaysan. Çekilir misin önümden?

Çekilir misin derken misin demişti ama adeta lan yürü git edalarındaydı. Çekilmedim. Bu defa soru değil emir gibi konuştum.

• Kahve içelim.

Lütfen demeyi ihmal etmedim. Kurtulamayacağını anladı bence. Yalnız olduğuna emin olmak istedim.

• Tek misin?
• Evet, tekim ve çok mutluyum.

Alaycı bir tavırlaydı. Oturması için ısrar ettim.  Garson olsa ortada duran boş, son masayı ayır derdim de havalimanlarında her mekân self servisti. Elinden valizini alarak masaya doğru yürüdüm. Hışımla gelip oturdu. Kaçmasın diye kendi çantamı bırakıp onun valiziyle yürüyerek kahveleri almaya gittim. Arada bakıyordum ne yapıyor diye. Oflayıp pufluyordu. Kollarını bağdaş yapmıştı. Öfkesi yüzüne yansıyordu ve saçlarını bir eliyle geriye doğru düzeltti. Bir elimde tepsi diğerinde valiz, kahveler dökülmesin diye dikkatle gelip oturdum. Kahvesini önüne koydum ve:

• En sertinden.

Gözlerini kısarak alaycı tavırlarına devam etti.

• Çok iyi etmişsin!
• Afiyet olsun.
• Sana zehir olsun!

Diye bağırdı. Etrafta oturanlar dönüp bize bakmışlardı. Umursamadım. Uçuş kartına bakmak istediğim anda masadan çekerek cebine koydu.

• İyi misin?

Diye yeniden sordum.

• Alçak bir adamsın sen!

Sesi daha gür çıkmıştı ve yine etrafta olan insanlar bize dönüp baktı. Konuşmaya devam ederken işaret parmağı beni gösteriyordu.

• Senden sonra çok iyi oldum emin olabilirsin.

Bu defa bağırmamıştı hiç olmazsa. Gülümsedim. Gülümsemez olsaydım. Kahve bardağını tuttu dökecek gibiydi üstüme ama vazgeçti, yine de lafını esirgemedi.

• Senin yüzünden yaşadığım şehri terk ettim. Yıllar sonra nasıl karşıma geçip gülümseyebiliyorsun sen?

Kesinlikle hesap soruyordu.

• Bak ben…
• Sus konuşma! Kahve içmek istemiyorum. Valizimi alabilir miyim?

Kafamı iki yana sallayarak olmaz demeye getirdim.

• Sen ne utanmaz bir adamsın be!

Sesi yankılanmış olmalıydı. Self servis mekânda bir ilk yaşanarak eleman barın arkasından çıkarak yanımıza teşrif etti ve biraz sessiz olabilir misiniz? Diye soru cümlesiyle rica etti. Kimseye değil bana söyledi üstelik. Oysa bağıran ben değildim.

• Japon olsaydık ve konuşuyor olsaydık-ki onlar bağırarak konuşurlar- buraya kadar gelmezdiniz değil mi?

Soru sorar gibi yaparak alay ettim.

• Ayrıca burası self servis değil mi? Yerine geçsene.

Karşımdakine dönüp onay beklerken dudaklarında gülümsemesini yakaladım. Yakaladığım için kızdı, hemen surat astı ama beceremedi ve:

• Hâlâ ukalasın!

Aradığım fırsatı yakalamış gibi hissettim o an.

• Nasıl gidiyor anlatsana.

Önce sustu konuşmadı kısa bir süre.

• Ceviz kabuğunu doldurmayacak bir nedenden ötürü bırakıp gittikten sonra mı?

Saçlarını geriye doğru savurmuştu. Cevap vermeyince ben, o devam etti.

• Çok mutlu olabilirdik.

Yine sustum.

• Yıkıldım lan ben. Tabii senin umurunda mı? Yıkıldım diyorum ben. Kolumdan tutup zorla ayağa kaldırdılar beni.
• Ama kalktın.

Kızdırmak istemiyordum ama konuşma öyle gelişti. Masaya doğru eğildi.

• Kalkmasaydım daha mutlu olurdun değil mi?

Bana iğrençmişim gibi bakıyordu.

• Seni unutmak için neler yaptım biliyor musun sen?

Yine sesi yükselmişti. Gerginliği gelip gelip gidiyordu.

İki elimi yana açarak.

• Bilmiyorum.

Sen misin bilmeyen? Sesi yükselmeden önce bize bakan elemana doğru seslendim.

• Japon olduğumuzu düşünmeye devam.
• Suratına tükürmeyi çok isterdim.

Gözlerine baktım, kızgınlığı geçmeyecekti. Bir süre sadece kahvesine baktı. Arada birkaç yudum içti. Yormuştu bu gergin hali onu. Konuşmasını istiyordum.

• O gün. Yani ayrıldığımız gün…
• Kafanı kırmalıydım o gün.

Yüzüm ekşimiş gibi oldu bence.

• İnan bana. İnan bana ağzını burnu kanlar içinde bırakmak istedim.

Yan masada oturanlar artık eğilmişçesine dinliyorlardı. Konuyu değişmek değil de yumuşatmak için sordum:

• Hayatında kimse var mı?

Bağıracağını düşünüyordum ama tam tersi çok yumuşaktı.

• Senden sonra kimse olmadı.

Hüzünlü geldi bana hali. Yüzünü yana çevirip koca camlara bakarak sordu:

• Senin var mı?

Masaya eğildim bir elim alnıma doğru gitmişti.

• Benim aslında şey…

Önce bana döndü sonra bir hışımla kalktı ayağa.

• Ne zaman boş durdun ki? Ne zaman tek kaldın ki?

Kahve bardağını- iyi ki kâğıt bardaklardı- önüme doğru masaya sertçe fırlatıverdi. Bütün kahve üstüme gelmişti.

• Kalitesiz bir adamsın sen. Ben salak gibi oturmuş kahve yudumluyorum seninle.

Ayağa kalktım valizini almasına engel olmak için. İşaret parmağını tehdit eder gibi bana uzattı.

• Sakın! Sakın peşimden gelme seni pişman ederim.

Aynı anda uçuşların anonsu arka arkaya yapılmaya başladı. Hızla uzaklaşmaya başladı, ben üstüme temizlemeye uğraşırken. Barda duran eleman masayı temizlemeye gelmişti elinde bezle.

• Beyefendi Japonlar bağırarak konuşuyor olabilirler ama bu şiddet?
• Arkadaşımın ailesi Samuray geleneğinden geliyor.

Üstüm batmıştı. Krem gömlek iğrenç duruyordu ama önemsemedim. Bir süre arayıp durdum alanda onu ama bulamadım. Biniş kapıları yolcuları almaya başlamıştı. Geçip yerime oturdum 7-D. Koridor tarafında oturmayı severim. Çok beklendiğinden olsa gerek herkes biran önce yerine geçmiş ne kadar erken o kadar çabuk kalkış hesabını yapıyordu. Sanırsın ilçe otobüsü. Kule dediğin ne işe yarar? Uçak hazır mı? Kalk gitsin. Yanımda oturan yeni yetme iyi uçuşlar dedi ama keyifsizdim cevap vermedim.

Kalkıştan sonra servis hemen başlamıştı ve ben iyice sıkılmıştım. Biraz önce o konuşmuş dahası azarlamış ben susmuştum. İçecekte almamıştım servisten. Konuşmaya çok ihtiyacım vardı. Ani bir kararla yerimden kalktım. Koridora geçip uçağın gerisine doğru insanlara döndüm yüzümü.

• Lütfen beni dinler misiniz?

Diye yüksek sesle sordum. İnsanların yüzleri haliyle bana döndü, anlık bir panik olmasın diye devam ettim.

• Uçak kaçırma falan değil. Psikopatta değilim. Konuşmaya ihtiyacım var ve sizlere anlatmak istiyorum. Adımın önemi yok ben 7-D.

Yüzler garip bakıyordu. Servisi yapan hostes bile dönüp neler oluyor diye baktı. Sanırım 12-C telefonunu çıkardı ve:

• Anne ve baba bu size son videom olacak.

12-B elinden telefonu alıp susmasını sağladı.

• Uçağa binmeden önce eskiden âşık olduğum biriyle karşılaştım ve kısa süreli oturduk.

Böyle dediğim için, aslında konu aşk olduğu için olsa gerek ortam anında yumuşadı. Cep telefonları çıktı ortaya kayıt alınacaktı belliydi. 7-D olduğum için business sırtımı görüyordu ve birden bir kadın:

• Geriye gelebilir misiniz? Yüzünüzü göremiyoruz amaaaa. Bizinıss

Ben dönüp bakarken bir erkek sesi yükseldi.

• Bizinısınızı yemişim. Bizinıss diye alay etme sizinıss olmayasanız? 14 -A
• Ay pardon. 1-B diyecektim.

Kendimi deli sanıyordum. Yanıldığımı görmek beni mutlu etmişti o an. Uçağın kuyruk kısmında olan hostes pilota bilgi vermiş olmalıydı. Anons yapıldı beklemediğim bir şekilde.

• Sizi dinliyoruz beyefendi. Hikâyeleri severim. Ama geriye gelirseniz ve cihazdan konuşursanız rahatlıkla duyarız.
• Eyvallah.

Dedim. Geri gittim tam kapıdan hemen sonraki yerdeydim. Telefonu çıkardım kordon kısaydı ve kabin görevlisine baktım.

• Evet o. Kabin görevlisi 1

Bu defa kayıt alanlar baştan almamı rica ettiler. Girdik bir yola, dediklerini yapacaktım. Yanımda oturana selam vermemiştim ya, işte o genç koridorda yaklaşarak yere oturdu ve telefonunu açtı.

• Uçağa binmeden önce eskiden âşık olduğum bir kadını gördüm ve…

Gerilerden bir kadın seslendi.

• Adınız ne acaba?
• Adım 7-D olsun demiştim Hanımefendi. Duymadınız sanırım.

Yanıt verdi o kadın.

• Ay duymadım gerçekten. Ben 24-E
• Eyvallah.

Dedim. Sesler yükseliyordu her taraftan.

• Sessiz olabilir miyiz? Adamım sen konuş.  16-A.

Tam konuşacaktım ki, bu defa bir başka kadın:

• Yaşınız kaç acaba? 21-A.
• 34.
• Daha genç görünüyorsunuz. Yine 21-A
• Teşekkür ederim de inanın şişmiştim ama sanıyorum durum daha kötüye gidiyor.
• Sayın yolcular lütfen araya girmeyelim. Yardımcı pilot.

Derin bir nefes aldım. Hemen konuşmadım bir süre bekledim araya giren olur mu diye. Baktım sessizlik hâkim, devam ettim. Anlatmaya başladım. Derken onun söylediği şu ayrılalı çok oldu cümlesinden sonra genç bir kız:

• Ne kadar olmuştu siz ayrılalı? 18 F.
• Altı yıl önce ayrılmıştık.
• Neden ayrılmıştınız? 9-C.

Sebebini anlatmak istemedim tek bir cümle ile ayrılmamızın müsebbibini söyledim.

• Ona ne oluyormuş? 3-F

Olanları anlatmak zorunda kaldım, neden ayrıldığımızı. Boğazım kurumuştu anlatırken. Su uzattılar hemen.

• Su için lütfen. Yine ben bizinıss 1-B

Devam ettim.

• Eski aşkıma kahve içelim dedim. Tek misin diye sordum.
• Tek miymiş? 6-D.
• Evet tekmiş. Tek ve çok mutluymuş.
• Bence yalan söylüyordu. 26-D.

Anlatmaya devam ettim. Herkes pür dikkat beni dinliyordu. Konuşmammızı dahası onun konuşmalarını aynen aktarmaya gayret ediyordum.

• Benim yüzümden şehri terk ettiğini hatırlattı.

Gözler açıldı iyice, nefesler tutulmuştu sanki. Adeta herkes ee der gibi bakıyordu. Suratım yerlerdeydi o an, boşluğa baktım koridora doğru. Şişmiştim demiştim daha önce artık patlayacaktım.

• Terk etmişti bu doğru. Ama bilmiyordu benim de o şehri terk ettiğimi.
• Ay! Çok romantik. 11-F

Parmaklarını öperek bana öpücük gönderdi. Gençten bir kızdı.

• Sağol tatlım.
• Söyledin mi ona senin de şehri terk ettiğini? 4-B
• Söyleyemedim çünkü kızıp duruyordu.
• Dır dırları bitmez zaten kadınların. 15-D

Neyse konuşmaya devam ettim. Onun söylediklerini tekrarlıyordum.

• Çok mutlu olabilirdik dedi bir de.
• Ay yapma yaaa. Kadın gerçekten âşıkmış ama yaaa. Pardon pardon. 11-F
• Yıkılmış sonra. Zorla ayağa kaldırmışlar. Ama diyemedim ona, beni yerden kazımak zorunda kaldılar diye.

Yaşlıca bir teyze seslendi.

• Çocuğum annen ve baban çok güzel çocuk yetiştirmişler bence. Asım bizim numara kaçtı?
• 8-A
• 8-A çocuğum.
• Teşekkür ederim teyzeciğim. Sizin ve Asım Amcanın ellerinden öpüyorum.
• Güzel çocuksun belli. Değil mi Asım? Numara kaçtı Asım?
• 8-A
• 8-A çocuğum.
• Beni unutmak için çok şey yapmış. Oysa bilmiyor benim onu unutmamak için neler yaptığımı.

Güzel bir kadındı araya giren.

• Unuttunuz mu? Merakımdan soruyorum. 5-D.
• Ne zaman aklımdan çıktı ki?

Ben bunalıma girmiştim o an. Bizinıss portakal suyuna votka dökmek üzereydi bana bakarak. Kafamı hızlıca aşağı yukarı salladım onaylar gibi. Parmağımla karıştırsam mı der gibi parmağını gösterdi. Sorun değil der gibi kafamı salladım.

• Ses neden gelmiyor 17-A

Kadehi alıp bir yudum içtim. Bizinıss’a başparmağımla ok işareti yaptım.

• Afiyet olsun bizinıss 1-B
• Sonra sordum hayatında biri var mı diye.
• Lütfen yok demiş olsun. 11-F
• Yokmuş. Benden sonra kimse olmamış.
• Ay! kadın da unutmamış. Yazık ya kadına da. 11-F
• Bana sordu benim hayatımda biri var mı diye.
• Var mı? 11-F
• Var diyemedim çünkü bırakmadı. Hayatımda senden başka kim olabilir diyemedim.
• Bunu ona mutlaka söylemelisin adamım. 2-C
• Gerek yok söylemesine ben videoya alıyorum bunu haberlere veririz mutlaka izler. Youtuber olabilirim sayende. Seni seviyorum adamım. Üstelik yan koltuğunda oturuyorum kesin youtuber diyecekler. 7-E ve adım…
• Sen bir susar mısın? 11-F

Votkamdan bir yudum daha aldım.

• Ayrılma konuşmasının olduğu gün kafamı kırmak, ağzımı burnumu kanatmak istermiş.
• Hak etmişsin bence adamım. Kusura bakma. 27-D
• Güzel miydi? 20-B
• Çok güzeldi. Duyguları ondan da güzeldi.
• Senin duyguların peki? 22-F
• Sence ne anlatıyor şu anda 7-D? 1-B. Bizinıss.
• Ve ben bugün onu görünce adeta delirdim. Senin için geberiyorum demek isterdim. Gittiğin günden beri kimsesizim demek isterdim.
• Ay! Ölürüm ben size ama yaa. Yine ben 11-F
• Bunları anlatmak istedim çünkü duymasını istediğim şeylerdi.
• Benim bir arkadaşım var yardımı dokunabilir. 3-A
• Çok mu özlediniz? 8-B
• Çok.
• En çok nesini özlediniz? Yine ben 11-F

Anlatmazsam olmazdı.

• Bazen onu evinden almaya giderdim. Kasıtlı olarak yolun karşısında beklerdim.
• Aa neden? 9-C
• Yolun karşısında olurdum çünkü bana doğru gelişini izlemeyi çok severdim. Yürürken, o caddeyi kontrol ederdi ben onu. Arada bana bakarak sağa sola bakması hoşuma giderdi. Gülümserdi bana yürürken. Bildiğine eminim onu izlemeyi sevdiğimi. Bir kadının, erkeğine doğru gelişini izlemek ne demek aranızda bilen var mı?

Birkaç el kalkmıştı sessizce.

• Yanıma gelirdi merhaba demeden. Beklettiği için özür dilemezdi çünkü bilirdi onun bana yürüyüşünü izlemek için saatlerce beklemeyi göze alacağımı.
• Sonra? 11-F.
• Sonra varmış olurdu yanıma ve ben elini tutmaz beline sarılırdım hafifçe. Eğilip yanağını öperken dudaklarım boynuna kayar, öpmek için acele etmezdim.

6-A da oturan kadın, istemsiz elini boynuna dokundurdu. Kim bilir kim geçti aklından?

• Öperken kokusuna çekerdim içime. Ve bana “sokaktayız kendine gel” diyerek gülümserdi.

Bir an sessizleştim. Birkaç kişi derin bir iç çekmişti.

• Adamım bak iner inmez ben haber kanallarına gönderiyorum. Kesin görecek ve duyacak. 7-E.
• İnsan bazen çok içerleniyor.
• Ne gibi? 4-E
• Bugün günlerden Cuma.
• Evet Cuma adamım. 7-E
• Cuma günleri öğleden sonra…