Cemal Süreya – Yakın (Sevda Sözleri – YKY)

Güzelsin sevgilim,

Ama çok yakından

Cemal Süreya – Tek Yasak (Sevda Sözleri – YKY)

Özgürlüğün geldiği gün

O gün ölmek yasak!

Turgut Uyar – İyimser bir Sonuç’a (Göğe Bakma Durağı – YKY)

Ben bir gün giderim ki neyim kalır

Eksik bıraktığım her şeyim kalır

Yaz günü kim ister ki öldüğünü

Eksik bıraktığım her şeyim kalır

Yaşamam bir beyazlık gibi sanki

Eksik bıraktığım her şeyim kalır

Genişlerim dağılırım beyazım

Ben bir gün giderim ki neyim kalır

Ben bir gün giderim ki ey diri at

Elbette benim de bir şeyim kalır

Turgut Uyar – Nedense (Göğe Bakma Durağı – YKY)

Nedense

Bir kadını sevmeye hep memelerinden başlanır

Bir şeyi hatırlatmak mı ona

Yoksa bir şeyi hatırlamak mı

Bilmiyorum

Ama nasıl bir şeyse güzel bir şey

Üstelik sonsuz da

Özdemir Asaf – Bir Şeyin Adı

Önce büyük büyük düşündüm.

Sonra, büyük büyük yaşadım.

Ne varsa, onlar aldı.

Şimdi, bana – küçük / bir ölüm kaldı.

Nazım Hikmet Ran – Seni Düşünmek

Seni düşünmek güzel şey,

ümitli şey,

dünyanın en güzel sesinden

en güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey…

Fakat artık ümit yetmiyor bana,

ben artık şarkı dinlemek değil,

şarkı söylemek istiyorum…

“Önce sen’le yazılıyor; senin, sevdiklerinin ve geleceğin öyküsü!” diyerek başladığı yolculuğunda, efsanelere konu olan yerlerden, ağaçların gizemli şarkılarına kadar ilgi çekici konulara değinen, bazen vitamin içeren besinler gibi sağlıklı yaşam ipuçları veren bazen de ünlü ressamlara yer veren Çünkü Başka Sen Yok Blogu’nu takip etmek için linki tıklayabilirsiniz.

Metin Altıok

The post Kısa Şiirler de Çok Şey Anlatır appeared first on Sanat Duvarı.

The post Nefes Alma Saati appeared first on Sanat Duvarı.

Tâlî yol değil, çıkmaz sokak değil!

Senin yolundan geçen, ferahlasın,

Akışı sen belirle, durak değil!

Hayat bir filmse, başrol olacaksın,

Yan rollerin figüranı değil!

Seni her seyreden, kendini bulsun,

Memleketinin yabanını değil!

Hayat bir resimse, boyası sen ol,

Saygınla, sevginle boya her yanı!

Tertemiz kâğıdı eline alan, Seninle boyasın hülyalarını!

21.03.2017

The post Hep Sen Ol appeared first on Sanat Duvarı.

Ucasar’dan çıkıp gitmek tek çârem,

“Kalanlara selâm olsun.”, yol, pâyem.

 Âvâreyim, “Gel, gör beni aşk n’eyledi”?

—– 0 —–

Yola revân oldum bir lokma aşa.

Zor ulaştım Hünkâr Hacı Bektaş’a.

Yâr olmadı gül, hiç bu garip kuşa.

Ya nasîp! “Niçin ağlarsın ey bülbül”?

—– 0 —–

Senden ayrılınca Hak’la özleşmek,

Kaderde “Sarı Çiçek”le söyleşmek,

Tapduk Baba’yla da varmış sözleşmek.

Sitârem, “Gönüller yapmaya geldim”.

—– 0 —–

“Od”un yanıyor gönül tandırında.

Eğriliğe yer yok, dostun bağında.

Hâlin de doğru olsun kelâmın da.

Yoksa sîgâya “Molla Kâsım gelir”.

—– 0 —–

Kova kova suyla dağlar aşılır.

Hayret makamında sabra şaşılır.

İlâhî aşka sıdkla ulaşılır.

Tut beni, “Allah sana sundum elim”.     

—– 0 —–

Çilehânede taate çekilir,

Sirkeyle çavdar ekmeği yenilir,

Kırk gün sonra mâsivâdan geçilir,

Ey Allah’ım, “Ayırma beni senden”.

—– 0 —–

Kolay mı şiir yazmak, mısra dizmek,

Dil bilmek, Türkçeyi imbikten süzmek,

Sözlü geleneği, “Dîvân”ı çözmek,

Hece, aruz?.. “İlim, ilim bilmektir”.

—– 0 —–

Bilmez mîrim, kimi ne yapsan bilmez.

Edep bilmez, hâl bilmez, vicdan bilmez…

Her gönül de aşkı Allah’tan bilmez.

Gerek yok, “Aşksızlara verme öğüt”.

—– 0 —–

Yunus’la söyleşmek için meşk etmek,

Yunusça bilmek, Yunusça düşünmek,

Hakikat meyvesini dermek gerek.

Bu yüzden “Gel, gidelim dosta gönül”.

—– 0 —–

Yunus der, “Mal da yalan mülk de yalan”.

Ömrümüz geçiyor, doluyor zaman.

Boşuna bu hırs, beyhûde bu yalan.

Nevşehrî, “Bu dünya kimseye kalmaz”!   

The post Yunus’la Yunusça Söyleşmek appeared first on Sanat Duvarı.

Hediye oldu bu bayram.

Çocuklara armağan,

Geldi 23 Nisan.

—– 0 ——

Kurulan millet meclisi,

Oldu milletin sesi.

Yüz yıl önce bugün de,

Mutlu etti herkesi.

AKİFE GÜL ALMIŞ

Ben AKİFE GÜL ALMIŞ. 04/02/2013 Tarihinde İstanbul’da doğdum. Aslen Elazığlıyım. Üç çocuklu ailemin ortanca çiçeğiyim. Bir abim birde kız kardeşim var. Eğitim hayatıma 3 yaşımda Şehit İhsan Yıldız Anaokulunda başladım. Şu anda İstanbul Sultanbeyli Hasanpaşa İlkokulu 2/D sınıfına gidiyorum.

The post Yüzüncü 23 Nisan appeared first on Sanat Duvarı.

The post Çiçekler Evlat Kokar appeared first on Sanat Duvarı.

Çiçekler açar leylâk renginde.

Bereket değdi mi yüreğe,

Yağmur yağar leylâk renginde.

——– 0——-

Delirir kan, coştukça coşar,

Irmaklar leylâk renginde.

Akıl baştan taştıkça taşar,

Ummanlar leylâk renginde.

——– 0——-

Kış gelse, soğuk yaksa da

Yağan kar leylâk renginde.

Gök gürlese, şimşek çaksa da

Fırtına leylâk renginde.

——– 0——-

Ecel gelse, nefes dursa da

Ölüm leylâk renginde.

Hayat bitse, kıyamet kopsa da

Mahşer leylâk renginde.                                       

The post Leylâk Rengi appeared first on Sanat Duvarı.

Üşüyorum.

Her gün biraz daha ölüyorum yokluğunla.

Kimse dokunmadı yalnızlığıma….

Çölde susuz…

Sense su…

Bir mısranın içinde saklıdır yalnızlığım.

Sen çaysın bense şeker…

Dalgaların arasında yüzüyorum.

Oynuyorum en masum gözyaşımla.

Bilmiyorsun.

Yazdıklarımı okumuyorsun bile.

Ben şiir sen bir şair…

Bir mısrada gömülü kadere malik bir bedevi…

Haydutlara düşerse yolun beni hatırla…

Sileceğim gökyüzünden adlarını…

Gezeceğim deryalarında katre katre…

Bil ki bir Şehrazat gibi anlatıyorum hayallerimi…

Sense biliyorsun günden güne…

Ben bir hiçim aslında…

Yazdıklarımı okumuyor kimse…

Bilirler ki zambaklar en ıssız yerlerde açar…

Vardır her çiçekte bir gurur…

Ben şairin portresinde gizlenen berceste….

Sense bir masum kedinin bakışlarındasın bu evde…

Akşam yine akşam yine akşam…

Ben de bu sahillerde bir kum olsam.

The post Şairlerin Portresinde Gizlenen Mazmun appeared first on Sanat Duvarı.

Dünyayı virüs sarmış

Hayatta kalmamız da

Bilin ki Allah’a kalmış

———– 0 ————

Duyarsız olmayalım

Kurallara uyalım

Hijyene dikkat edip

Elleri yıkayalım

———– 0 ————

Korona denen virüs

Genç ihtiyar demiyor

Daha çok yaşlıları

Her insanı vuruyor

———– 0 ————

Yalnız olan yaşlının

Hatırını soralım

İnsanlık görevidir 

Ona saygı duyalım

———– 0 ————

Zengin fakir demeden

Yardımlaşmak güzel şey

Özveride bulunup

Olalım iyi bir birey

———– 0 ————

Ne verirsen elinle

O da gider seninle

Yaptığın iyiliği

Unut kalbinde gizle

———– 0 ————

İnsanlar çok azmıştı

Başa gelecek vardı

Bundan ders almalıyız

Virüs dünyayı sardı

———– 0 ————

Kinden nefretten uzak

Dostluklara ver meyil

Dünya fanidir fani

Yarınlar belli değil

———– 0 ————

Virüs kurmadan tuzak

Önlemleri alalım

Araya mesafe koyup

Biraz uzak duralım

———– 0 ————

Yaşlılara sokağa

Çıkmayınız deniyor

O umarsız insanlar

Yasakları çiğniyor

———– 0 ————

Evde sıkılmak niye

Hobiler bul kendine

Çayını kahveni iç

Kitap oku müzik dinle

———– 0 ————

Bu herkesin sorunu

Küçümsemeyin bunu

Duyarlı olmalıyız

Yoksa ölümle biter sonu

———– 0 ————

Şakası yok hastalığın

Doktorlara uyalım

Bir an önce virüsten

Bu dertten kurtulalım.

The post Dostlar appeared first on Sanat Duvarı.

Uçsuz bucaksız çölün ortasındayım.

Üşüyorum bu sıcakta…

Titriyor dudaklarım.

Sen bilmezsin.

Gözler neyi anlatır sana?

Neyi hatırlatır mısralarımda?

Ufka bakar da söylemez.

Sen bilinmezsin.

Dünyalara bedel gözler ufuklarda

İsmin bilinmez diyarlarda

Layık mıdır sözlerim çınlayan kulaklarımda

Anlatır mı sana derdini aklımda

Rahat mıdır başın o yastıkta

Artık bir sırdır ismin baş harflerinde

Bir fısıltıdır ismin söyler misin bana?

Sayıklar mısın adımı duyar mıyım uzaklardan?

Yalnızlığın girdabında ölmekteyim sonsuz meltemin kıyısında?

Söyler de bilmezsin neler söyler sana gözlerim.

Her şeyi öğrenirsin bakarsan gözlerime yeniden.

Çünkü gizli bir sırdır neler söyler dinle kalbimi uzaklardan.

Bir beyaz papatyanın gülümseyişidir sırrım sana bu masaldan.

Bir gözlerim bir de ellerim titrer sana anlatır bu mısralardan.

Bir harfin içinde saklıdır ismin hala dudaklarımda.

The post Bilinmez Satırların İzinden appeared first on Sanat Duvarı.

Adına sıfat olmuş güzelliklerden

Aslını müjdeleyen değerlerden

Kendinden…

Hayat koşturmacasında

Belki en sevdiğin şarkıları unuttun

Belki ne zamandır bir film izlemedin

Belki de şöyle içten, gerçek bir duaya kalbini veremedin…

Korkmak yerine

Şu vakitlere dem bırak gönlünden

Eski, çok eski seni hatırla

Şu yorgun sen ile kıyasla

Tedbiri teşrife çevir

Ve adımlar at özüne şiir şiir…

Mesela ben

’96’daki bir şiirimi buldum

Şimdiyle kıyas edince

Bakın ne kadar masummuşum;

“Gördüm seni sokaklarda, caddelerde

Sonra düşte, sonra içimde, kalbimde

Ve bir gün gülümsedin gözlerime

O gün bu gündür aklım da sende

Bahar geldi seninle gönül yurduma

Şairler ne der acep bu duruma?”

Sen de böyle eski bir şeylerden

Eskimemiş bir şeyleri hatırla

Milenyumdan önceki dünyayı…

Henüz robotlaşmamışken yüzler, sesler

Henüz gerçek selamlaşma kalkmamışken tedavülden

Ne güzeldik

Ne özel hissederdik değil mi?

Madem birçok şey gibi

Korona virüs belası da bize denk geldi

Dinlendirelim, derdini dinleyelim

Adam edelim benliklerimizi

Herkes için edelim duamızı

Temiz tutalım ruhumuzu, bedenimizi…

…

Her şey yeniden yoluna girdiğinde memleket, millet ayırmadan tüm dünya çocukları için güzel bir dünya yeminimiz, boyun borcumuz olsun…

20 Mart 2020, İstanbul

The post Tedbirden Teşrife appeared first on Sanat Duvarı.

“Adamım! Sen nereye gidiyorsun?”

“Benim nerem doğru ki?”

“O devenin sözü…”

“Tabi ki, hayır! Doğru olan yoldur.”

Adam üzülmüş:

“Sen niye doğrulamıyorsun?”

“Yalandan korkmazlar, yılandan korktukları kadar.” demiş.

The post Bir Yılan Hikayesi appeared first on Sanat Duvarı.

Mırıldanarak yürüyordu.

Yoldan bir kedi geçti.

Yürümeye devam etti.

Ayakkabıları kirliydi.

Çamura batmışlık hissinden kurtulamamıştı.

Ayakkabı dükkanına gidebilirdi belki ancak gitmek istemiyordu.

Ayakkabısının bağcıklarını düzeltiyordu.

Kimse görmesin diye hafif eğilmiş vaziyette duruyordu.

Düzelttikten sonra doğruldu.

Bir caminin önüne geldi.

Ellerini açıp dua etti.

Yanından bir kağıt toplayıcısı geçti.

Süleymaniye Camii’nin oradan geçerken bir kere işportacıların o komik hallerini unutamıyordu.

Yıllar öncesinde yaşadığı bir hikaye geldi aklına.

İkinci el cep telefonları satan bir adam bir şişe su alıp kaba koydu ve kediye uzattı.

Kedi hafif miyavlayarak sudan biraz içti.

Kedi sarı renkli ve yeşil gözlüydü.

Adamın ayakkabına değerek yanından uzaklaştı.

Adam ayakkabısının bağcığını düzeltti.

Daha sonra tezgahını kaldırıp oradan uzaklaştı.

Adam da aynı şekilde yerde uzanan bir kedi gördü.

Onu kucağına alıp sevdi.

Daha sonra yere bıraktı.

Yaşanan her şey aslında bir anıydı.

Uzaklaştıkça uzaklaştı.

Evinin önüne yani kürkçü dükkanına geldi.

The post Gökkuşağı Altında appeared first on Sanat Duvarı.

Arkamdan oyun oynayan,

Çevirdiği dolaplardan,

İhanetinden utansın!

Yavaşça sokuluşundan,

Yüreğimi yakışından,

Suyun sessiz akışından,

İnsanın yere bakışından,

Yılan gibi sokuşundan utansın!

Saf görünüp göz boyayan,

Haseti gözünü bağlayan,

Beni kör kuyulara atan,

Vicdanından utansın!

Yazıklar olsun verdiğim değer,

Emeklerim boşmuş meğer

Bu kalp bir daha nasıl sever?

Benden utanmıyorsa Allah’tan utansın!

Kanıma ekmek doğrayan

Yediği lokmadan utansın.

Yüreğimi kurşunlayan

Tetiğinden, silahından utansın!

Uzaklarıma yakın, yakınlarıma uzaktayım,

Zannetme ki daha kurduğun tuzaktayım,

Hâlâ varım, hâlâ dimdik ayaktayım,

Beni can evimden vuran, Elindeki hançerden utansın!

The post Utansın appeared first on Sanat Duvarı.

Sımsıkı ve canın değecek kadar

Ölümlü dünya, ezme kendini
Nefsini dizginle, korkutmasın hiçbir keder
Kendine değer ver

Sarıl sana…

Baksana

Pencerenden görünmeyen yer vardır

Belki sana göre gece
Ama belki aslında şiir misali seher vardır
Sen sana göre iyisin

Sen sana pek kıymetlisin
Ama biraz da başkasının gözünden

Bak sana…

Koşsana

Hayat hızlı ve hep genç zaman

Yetiş, yetişemezsen eskirsin

Eskicilere bile para etmezsin…

Geçmişte bir sen var evet ama

Asıl sen, ileride bir yerdesin

Yıkılmaz küheylan ol, her şeye rağmen

Koş sana

Yetmezse şayet

Anka ol kanadı ve yüreği geniş

Uç sana…

The post Koş Sana appeared first on Sanat Duvarı.

Denizlerin dalgalarında bir

Bir orkidenin yapraklarında

Masalsı bir sonbaharda

Kaldırımlarda adımların

Yürürken adım adım

Güneşin ısıtmasıdır

Belki o tatlı adın

Bir damla gözyaşıdır

Sandıktaki eskimiş

Elbiselerden  dökülen

Yanıbaşımda ayakkabın

Elimdeki ayna

Yüzümdeki hüzün

Gülümser sana

Karşımda yüzün

The post Bir Kış Şarkısı appeared first on Sanat Duvarı.

Hayatına

Ve çıkacaklar

Unutma bunu

Yaşıyorsun

Hepsi bu.

Tarifi zor

Bu duygunun

Anlatamazsın nasıl

Kaybolduğunu

Fakat yaşıyorsun

Ve hepsi, bu.

Tanrı

Maviye boyamış yüzünü

Ellerinde puslu çıkmazlar

Havanda yosun ve tuz kokusu

Yaşıyorsun, kızım

Hepsi bu.

Toz olan sensin

Yıldızın barışmadı

Hiç küsmemiş

Sen hiç ölmemişsin

Kapat gözlerini

İçin,

Yük dolu

Yaşıyorsun

Hepsi bu.

Sar geceye türküleri

Suları kabarsın denizin

Söyledikçe

Gözlerine yeni dünyalar ekledikçe

Feraha çıkacaksın

Yürü yolunu

Ve unutma

Yaşıyorsun

Hepsi bu.

The post Yaşıyorsun Hepsi Bu appeared first on Sanat Duvarı.

Floryaya benzerdi sesi.

Cıvıl cıvıldı ötüşü,

Bahar kokardı gülüşü.

Paşalar beslerdi floryayı,

Padişahlar severdi bir ayrı.

Serpildikçe güzelleşti,

Florya, daha da özelleşti.

Zamanla uçmaya heveslendi,

Yükseldikçe yükseldi.

Ne kadar çıktıysa göğe

O kadar çakıldı yere.

Burnu sızladı çakılınca,

Kanadı da kırılınca,

Kavrulunca yüreği,

Tutmaz oldu dileği.

Annesi aldı kanatlarına,

Merhem oldu yaralarına.

Sevgi yumağını ördüler,

Mutluluğunu gördüler.

Gelmek için gitmeyi,

Bulmak için yitmeyi,

Yaşamak için ölmeyi

Florya da öğrendi.

Belki de bu yüzden grisi olmadı.

Ya siyahtır ya beyaz,

Ya sıcaktır ya ayaz!

Belki de bu yüzden aşk baharda kalmalı.          

The post Sarı Florya appeared first on Sanat Duvarı.

Hangi piyasadadır?

Tezgahında izdüşümü;

Gözümde düşürümlü miktarıdır.

Şu âhir ömürde,

Gözü aç ibre,

Boynumda…

Anka kuşu göremeyişim,

Rüyalarımda;

Kanatlarımın takılmayışıyla bâkir.

Ölçülerim elbisemde değilken,

Baştan aşağı,

Kesitlerim belli.

Canım soluğumda;

Elleri kesik bir terzi.

The post İnfial appeared first on Sanat Duvarı.

Sen, bulmak için geldin…

Üşümüş elleri ve yüreği, anasız babasız bir yavrucağın

Sen o elleri tutmak, ısıtmak için geldin…

Nefes alıp veren her canlı için yaratılmış bu âlem

Sen, her canlıya saygı duymak için geldin…

Canı yok deme tahtanın, toprağın, taşın

Sen cansız görünene can olmak için geldin…

Yaralanmış bir kuş, yaparken yuvasını büyük gayretle

Sen, o yuvayı yapmak, o kanadı sarmak için geldin…

Bir tarafta şatafat, diğer taraf virâne, iki yüzlü bir dünya

Sen, bu dengesiz dünyaya denge kurmak için geldin…

Hiç bilmediğin, gitmediğin bir yerde zulüm görmüş çocuklar

Sen duydun ve zulme son vermek için geldin…

Haddini fena aşmış bazıları, uçar halde yaşamaktalar

Sen haddin her şeyden mühim olduğunu anlatmak için geldin…

Kopmuş çeyrek kıyamet, ana baba yar yaren unutulmuş

Sen unutulmuş değerleri yeniden şahlandırmak için geldin…

Vatanın dört yanını sarmış hainler, pusuda beklemekteler

Sen her koşulda vatanperver olmak için geldin…

Ne düşündüğünü, ne istediğini dahi unutmuş gençlik

Sen küçümsemek, dışlamak için değil, sımsıkı sarmak için geldin…

Kalemini, ruhunu satmış olanlar sinsi manşetler atmakta

Sen onuru, iffeti, adaleti ayakta tutmak için geldin…

Ne yalancısı biter şu fani dünyanın, ne de karanlık yüzleri

Sen aydınlığın erdemle mümkün olabileceğini kanıtlamak için geldin…

Gelenlerin hepsi bir gün gittiler, kimseye kalmadı bu âlem

Sen gidene değin kaldığın vakitleri mana ile yaşamak için geldin…

Unutma kendini seni anlatmayan, seni aldatan bir yerlerde

Çünkü sen umutsun, umutsuzluğu kırmak için geldin…

İyi ki var mısın?

The post İyi ki Var mısın? appeared first on Sanat Duvarı.

Sevdiği şarkıyı dinler raks edermiş.

Bir gün yine aynı şekilde raks ederken bir kurt yanına yaklaşmış.

Kurt söylene söylene geliyormuş.

“Merhaba genç kız!”

“Sana bir tavsiyem var.”

“Lütfen şu ağaca tırman ve elmlardan birini ye.”  Demiş.

Genç kız da ağaca tırmanmış ve elma yemeye başlamış.

Ağacın kovuğuna otururken bir yılan yaklaşmış.

Şöyle demiş: “Şu kıza bak. Hala elma yiyor.”

Kız aldırmamış yemeye devam etmiş.

İkinci kez bir elma koparmış ve yemeye çalışmış.

O sırada bir aslan gelmiş ve şöyle demiş:

“Sen hala mı elma yiyorsun? Bırak şu elmaları.” demiş.

Kız elma yemeye devam etmiş.

Aynı kurt tekrar gelmiş ve şöyle demiş:

“Artık yemeyebilirsin. Bana uyduğun için teşekkürler.” Demiş

Kız ağaçtan inmiş ve ormana doğru yürümüş.

Yanına periler gelmiş.

“Kurt elma yemeni söyledi değil mi? Doğru yapmışsın. O elmalar sihirliydi. Sana sonsuz bir güzelliğin tadına varacaksın.” demişler.

“Al iç şu iksiri ve yoluna devam et.”

“Tamam.” demiş ve içivermiş.

Birdenbire aynı kurt çıkagelmiş.

“Ne mutlu sana. Vazgeçme.” Demiş.

Birden yerdeki yapraklar rüzgarda savrulmaya başlamış ve kız birden yürümeye başlamış.

Yanında elmalardan birkaç tane varmış.

Bir ağacın dibinde oturup yemiş.

Sonra yoluna devam etmiş.

Çift katlı bir konağa gelmiş.

Burası annesinin eviymiş.

Kapıyı çalmış, annesi de kapıyı açmış.

“Anne, sana bu elmalardan getirdim.” Demiş.

Sepetindeki elmayı uzatmış.

Annesi de yemeye başlamış.

Elmalar sihirliymiş.

Ne kadar yerlerse yesinler sepetteki elmalar bitmiyormuş.

Bir gün kurt kapıyı çalmış ve kız da kapıyı açmış.

“Merhaba kurt amca! Hoş geldin demiş.”

“Müjde! Artık özgürsün.” Demiş.

Kız da sevinmiş.

“Elmalarını yanına al ve benimle gel.” Demiş.

Birlikte yürümüşler ve bir şatoya gelmişler.

“Buraya prensesler gelir ve saraya giderken konaklarlar. Biz de bir gece konaklayalım demiş.”

Konaklamışlar.

Daha sonra saraya doğru yola çıkmışlar.

Meleklerle karşılaşmışlar.

Melekler ona “Bize bir masal anlatsana.” Demişler.

Genç kız onlara masal anlatmış.

Ertesi gün sabah olduğunda saraya varmışlar.

Sarayda bir prens varmış.

Bach eşliğinde raks etmişler.

Kurt onlara mutluluklar dilemiş.

Sarayda mutlu mesut yaşamışlar.

“Hayat ölüme ve cennete bir yolculuktur. Kim inanıyorsa namaz kılsın. Ahirette onu karşılayacak olan odur.”

The post Sihirli Elmalar appeared first on Sanat Duvarı.

Küfre düşkün diller, pek kirli

Şarkılar, şiirler ve sinemalar

Gazeteler, dergiler ve kitaplar tiraj peşinde

Sonu olmayan kötülüklerden

Ansızın hortlayan kavgalardan

Hangisi çalacak kapımızı beklemedeyiz…

Yani beladan uzak durmak imkansız artık

Çünkü bela içimizde…

Devrin çocuklarına ‘’çokbilmiş’’ diyoruz

Çok bilmesi iyi midir, tartışmıyoruz…

Elindeki kalemin, önündeki kitabın

Sofradaki yemeğin rolünü

Varoluşun payelerini anlatmıyoruz…

Ezber isteyip duruyoruz çocuklardan

Ve sonra ezbere yaşamaya çalışıyor hayatı

Sonra da

Farklı bir yüz, farklı bir pencere

Farklı bir gülüş görünce afallıyor, korkuyor

Ya da fazla cesaret gösterip, daha fazlasını bilmek istiyor…

Yaşını başını almış olan bizler

Aklımızı başımıza almalıyız

Çoğaldığımız yer doğruluk

Yükselttiğimiz değer dürüstlük

Yücelttiğimiz mana adalet olmalı…

Küfürbaz çocuklar,

Göğe değen binalar,

Anaya babaya saygısızlıklar,

Yağmur gibi yağan bombalar,

Durmak bilmeyen kan,

Doymak bilmeyen canavarlar,

Seller, yangınlar, depremler

Ve daha bin türlü felaket

Bütününe az kaldı

Şimdilik kopan çeyrek kıyamet…

The post Çeyrek Kıyamet appeared first on Sanat Duvarı.

Yıllardır bitmedi bende ki özlem

Unutamam seni canım bir tanem

Dinmedi gözyaşım bitmedi elem

Kaybettim aşkımı ana bacıyı

Yıllardır çekerdim ben bu acıyı

Bil ki felek takmış bana kancayı

Olmadı dileğim suçum ne bilmem

Tükettim kendimi dimağım yorgun

Dost bildiklerimden yedim hep vurgun

Küstüm kaderime gönlüm de kırgın

Ben ağlarken neden gülüyor âlem

İlham perisi de uğramaz oldu

Gönül bahçemdeki güllerim soldu

Söyleyecek söz yok mısralar sustu

İsyan etti kağıt yazmıyor kalem

The post Her Zaman appeared first on Sanat Duvarı.

Kahpe zaman kadar yabancı.

Bir anımız, her ânımıza yabancı.

Daha karşılaşmadık değil mi?

Biliyorum, orada bir yerdesin.

Benim kadar sevecek,

Senin kadar sevilesi,

Bir aşk için bekliyoruz.

Geleceksin değil mi,

Kalbimin diğer paresi?

Bahar kadar şaşalı,

Kış kadar hüzünlü,

Anlatılır mı güzelim, bu aşkın hikâyesi.

Günbatımında nerdedir bilinmez,

Güzelliğin çehresi.

Sen! Masum kırılgan çiçek

Beyaz ufuklara doğmuş güneşe küs.

O sahranın içinden sıyrıl,

Ben seni göreyim, adım aydınlığın olsun!

Biz birlikte büyüyelim kardelen çiçeğim.

Fırtına okşuyor sahil duvarlarını,

Öfkeli bir sevda onların büyüttüğü.

Dokunmak belki de ellerinden öteye,

Gözlerine, gözyaşlarına tutunmak,

Bir daha hiç dönmemecesine.

Ne güzeldir değil mi üveyik kuşları…

Senin kadar alımlı, tenin kadar yumuşak

Dokunmak, ellerine tutunmak

Gözlerinde boğulmak, bir rüya gibi…

Biliyorum suretinle kavuşacağım güzelliğine,

Dünya denen illetin.

Biliyorum sana kavuştuğumda değişecek,

Şu cahil aklımın feraseti.

Bilmelisin!

Gönlüm hiç tanımadığı sana sevdalı.

Peki! Sen neredesin?

Vazgeçer mi sevdiğinden üveyik kuşları.

Uykudan önceki âna tutundum;

Soğuk bir sabah yorganıma,

Ağlarken mendilime,

Yazarken kalemime,

Anlatırken kelimelere.

Sonra;

Bir gece son otobüse binerken,

Açken ilk lokmamı aldığımda,

Zifiri karanlıkta şu mumu yakarken,

Susuzken bir musluğun başında,

Yaralı yüreğime bakıp durdum.

Sordum:

Uykusuz bir gecenin sabahında,

Yazdıklarımı anlatırken.

Gece kaçırdığım son otobüsle,

Aç bilaç yürüdüğüm

Zifiri karanlığında şehrin,

Susuzluğunu sordum yaralı yüreğime…

Dedi ille de sen…

Neredesin… Nasılsın… Kimsin…

Seni bir bulabilsem…

The post Sensiz Sedasız Bekleyiş appeared first on Sanat Duvarı.

The post Depresyon Günleri – I appeared first on Sanat Duvarı.

Milenyum gibi

Hayatın hızı da sınırlar ötesinde

İnsan geri durur mu?

O da, bütün heveslerini hızla yaşama hevesinde…

Ama bu hız

Eksik bırakıyor bazı şeyleri

Hırpalıyor, insanın düşünme yetisini

Ve sonra kusurlarını es geçip

Mükemmel sanıyor insan kendisini…

Bakınız etrafınıza

Unutkanlar ordusu değil mi görünen;

Verdiği sözü unutan,

Vefa borcunu unutan,

Varoluş nedenini, öz değerleri

Kendini unutanlar ordusu…

Yeni yollar göreceğiz dağlar üzerinde

Ağaçlar kesilecek, ağaçlar yanacak

İnsanlar doğacak, ölecek, doğacak, ölecek

Her insan yeni bir sancı getirecek dünyaya

Giderken savurganlığın, vurdumduymazlığın sancısını çekecek…

Yeni yıllar göreceğiz hep beraber

Bulutlar çarpışacak, kalemler çarpışacak

Ülkeler, insanlar, silahlar çarpışacak

Ve her yeni gün yeni bir kavga doğuracak…

Soruyorum ( önce kendime )

Bu, kendini kaybetmiş dünyanın neresindesin?

Adın sanın belli hüviyetinde ama

Aslında kimsin?

Lütfen peşinde ol mananın

Ara ve bul onu

Hatırlatır belki seni sana bir film

Belki bir ayrılığa gömülen hissin

Belki de, şiirlerden bile güzel,

Bir çocukluk resmin…

The post Aslında Kimsin? appeared first on Sanat Duvarı.

Acısıyla tatlısıyla

Bir yıl daha geçti

Akıp giden zaman

Ömürden ömür biçti

Canımdan can aldı

Yok şimdi ana baba kardeş

Yok sevgili dostlar

Sadece bende kalan

Resimler anılar

Bu akşam yılbaşı

Herkes eğleniyor dışarda

Ben ise yalnızım odamda

Beni terk etmeyen sadık

Dostlarım

Kalemim kağıtlarım

Beni bekler masamda

Duygular dile gelir

Dökülürler mısralara

Anlatırlar bir bir

Gizlenmeden kuytulara

Televizyon da açık

Tüm kanallarda eğlence var

Nedense beni tatmin etmiyorlar

Bu akşam yılbaşı

Coşuyor insanlar

Kimi gazinoda barda

Kimi elinde kadeh

Hovarda

Yüzlerde birer maske

Herkes kendi âleminde

Kimi duvar dibinde

Kimi hastane köşesinde

Acılar içinde

Kimi evinde yatağında

Bu akşam yılbaşı

Aralık ayının son akşamı

Hava soğuk

Dışarda kar tipi var

Saatler 24.00’dü vurdu vuracak

Yeni bir yıl daha başlayacak

Bilet aldım bakalım ne çıkacak

Sıfır sıfır elde var sıfır

Demeyin sakın bana

Umut bitmez

Belki bu bilet kurtarır beni

Bilinmez

Yeni yılınız kutlu olsun

Yoksulluk bitsin

Acılar dinsin

Barış içinde hepimize

Sağlık mutluluk getirsin.

The post Yılbaşı appeared first on Sanat Duvarı.

Hiç kimse o olmayacak

Ya da hiç kimse bir başkası

Herkesin kendince bir parçası kalacak

Tüme vararak kavuşacağız kudretine.

Tanımı olmadı hiç

Tanımlayamadı insanoğlu

Sahipsizdi.

Evet!

Öyle sıradandı, öyle basit

Öyle bayağı bazen

Serkeşçe yaşadı değer bilmez

Anlayamadı

Çok değerliydi

Sahip olması mucize

Dünyanın bin bir çeşit rengi var dediler

Mutlu olmanın birçok yolu

Gülebilmek için milyonlarca sebep

Sahilde dalgaların dövdüğü duvarlarda büyüyen müzik

Kollarının arasında dans eden güzellik

O sessizlik, o ruhta huzur, o günün anlamı

O her mevsim baharın ta kendisi.

O, benim büyük sevdam.

The post Büyük Sevda appeared first on Sanat Duvarı.

The post Atlarımın Gözlerindeki Yağmur appeared first on Sanat Duvarı.

Senden uzaklarda geçen o mısra aklıma gelirken.

Bir tutkunun peşinden gider ya insan.

Gözlerinden akan bir damla yaş…

Ve ben ölüyorum uzaklarda…

Sayıkladıklarım durur içimde.

Sensiz bir hiçim der ya Azrail.

Bense mısralarımda sakladığım bir sır…

Bilinmez yelkenlerde nasıl yaşanır sensiz.

Bir gölgeye bakar da benim o demez hiç.

Tanrı’yı arar her gönülde lakin bulamaz.

Onu hissetmek ister kulaklarında.

Onu kim sayıklar dudaklarında?

Sen değil misin yoksa?

Neden yok hatıranda?

Bir inanç bir histir hafızamda.

Sen misin yalvaran dualarında?

Bir yaş düşer saçlarına?

Sakın ağlama.

Sırrımı söyleyemem.

Kimse dokunmadı yalnızlığıma.

Sen bile.

Senden bir kelime duyarsam öleceğim.

Bir duadır yalnızlığım aslında.

Kendime bir papatya dileyeceğim.

Hani koparırsan ölür ya!

Bırak beni gideyim.

Kimse dokunmasın yalnızlığıma.

Toprağa bir gül de ben ekeyim.

The post Kimse Dokunmadı Yalnızlığıma appeared first on Sanat Duvarı.

           Kahvesini içti ve yola koyuldu.

                             Bir labirentin içindeydi.

                                                  Azrail geldi canını aldı.

                                                                                                                                             O hiç bitmeyen bir….

Uykudaydı.

                Kalemini aldı yazar.

                                        Tüm duyguları silinmişti.                                                     

                                                         Mikail bir rüzgar estirdi.

Buğday tarlasını silip

Süpürdü .

         Ev hanımıydı.

                    Çalışması lazımdı.

                                      Bir ilana başvurdu.

                                                                 Cebrail’i rüyasında gördü.

Kocasından

Boşandı.

        Yağmur dinmiyordu.

                         Şemsiyesini açtı Halil.

                                       İsrafil sura üfledi.

                                                       Gözlerinde hiç dinmeyen kıyametti.

The post Melekler Uyumaz appeared first on Sanat Duvarı.

Avrupa Avrupa, günlerin aydın ola

Pek serin bir sabah, güneşini gönder bana

Avrupa:

Asya, güzel Asya, sana da günaydınlar

Bugün havam pek bozuk, hırçın kara bulutlar

Asya:

Olsun be yakışıklı, yine de şiir gibisin

Sen benim güneşimsin, mat olsa da bazen rengin…

Avrupa:

Eksik olma, hep var ol güzel Asya’m

Sen varken karşımda hep güzel dünyam…

Asya:

Sana çıkan yol güzel, seni gören ev güzel

Seni anlatan kitap, seni söyleyen peşrev güzel…

Avrupa:

Her an seni hissetmek, seni yaşamak güzel

Bütün âleme karşı, karşında olmak güzel…

Asya:

Şu Boğaz’ın demi sensin, köprülerin bağı sensin

Gönlümün tek sultanı, güzellik çağı sensin…

Avrupa:

Yarim, yarenim sensin benim diğer yarım

Ben seninle bütünüm, seninle bahtiyarım…

Asya:

Tarih bilir heybetini, kudretini, eşrefini

Herkes çalma peşinde o güzelim kalbini…

Avrupa:

Bilen bir tek beni değil, seni bilir, bizi bilir

İkimiz can canayken, bütün dünya vız gelir…

The post İstanbul Aşıklarındır appeared first on Sanat Duvarı.

İşte yine oluyor akşam

Gurbet elde herkes yabancı

Bakarlar sana yan yan

O zaman anlarsın gurbete düştüğünü

Orada öğrenirsin

Hayatın güçlüğünü

Düşer içine ateş

Yakar bağrını

Olurken akşam

Hasret sarar her bir yanını

Ana baba kardeş

Hepsi uzaklarda

Niçin geldim dersin

Ne vardı buralarda

Evet

Doğduğu yerde değil

Doyduğu yerdedir insan

Şimdi kopan dal

Yuvasız bir kuşum

Ağlama anam sen

Ben yine gelirim

Gurbet elde ölmezsem eğer

Sil damlayan gözyaşlarını

Oku satırlarımı birer birer

Sen sıcak yuvanda

Babam kardeşim var yanında

Ben ise bir otel köşesinde

Soğuk bir odadayım sizin hayallerinizle

Ne yapalım kalpler bir arada olsun anam

Değil Bağdat Şam

Sağlığım iyi hamdolsun

Başlarken yine

Gurbette akşam

The post Gurbette Akşam appeared first on Sanat Duvarı.

Her “sevdim” diyene sakın aldanma!

İyi dinle sözümü, öğüt olsun:

Her gelip geçene sakın inanma!

Sevgi vardır, seni basitleştirir.

Cevher olmak varken gidip pul olma!

Sevgi vardır, seni sabitleştirir.

Elin bahçesinde solan gül olma!

Değerlerin, inancın, çizgin olsun.

İncitmeye, incinmeye yer verme!

Gerekirse acın, gözyaşın olsun.

Değer görmediğine değer verme!

Dinle kızım, bilmezsin niyetini,

Seni heves için sevenlerden geç!

Sonra ağır ödersin diyetini,

Sevginin ömürlük olanını seç!

O güzel saçını süpürge etme,

Kimseye yaranamaz, toz olursun.

Aklına yüreğini gölge etme,

Elin ağzına düşen, koz olursun.

İstersin, içini sarmasın keder.

Tuttuğu ele dayanacak bilek,

İstersin ki bir lokma ekmek yeter.

Yeter, yüreğin yaslandığı yürek.

Nevşehrî, sözün sana çare olsun.

Her kız değerini kendi belirler.

Unutma, kulağına küpe olsun. Seni de sen eden seçimlerindir!     

The post Kızıma Nasihat appeared first on Sanat Duvarı.

Acayip şeylerle tanışma vaktimdir geçmişte;

Beni bana getiren

Beni bana anlatan

Buz yangını dediğim hisler yaşatan…

Öyle ki

Güze değen bakışlarım, güneş gibi parladı bir Kasım günü

Bir gülüş gördüm

O gülüşte aşk denen şiiri buldum

O şiiri ezberledim

Sonra ıslıklar çalarak yürüdüm Hisar’da

Kimi hayta dedi, kimi sorumsuz o görünüşe

Oysa aşıktım be abi!

Aşkın sorumsuzluk olma gibi bir ihtimali var mı

Hadi haytalık neyse…

Şu Kasım var ya, şu Kasım!

Şimdi şair diyorlarsa bana, sebebi o işte

Bütün müzik türlerini dinlediğim

Bütün kitap türlerini kurcaladığım

Beni kışa, kavgaya, mücadeleye

Ve dahası aşka hazır eden vakit!

Hikayemde böyle başrol olmuşken benim

Kasım’da aşk başkadır değil

‘’Kasım’da başlayan aşk kalıcıdır’’ derim…

The post Kasım’da Ben appeared first on Sanat Duvarı.

Rengim  gökyüzü benim

Genelde bu minvalde sürerken yolculuk

Farklı tonlar eşlik eder tabloya

Duygu durumum söz konusu olduğunda

Ne zaman toz pembe bir ton hakimse tuvale

Bil ki yüreğimde kanat çırpıyor kelebekler

Ne vakit füme bulutlar sardıysa semayı

Zamansız ayrılık rüzgârlarıdır esen

Fonda maviden yeşile pastel tonlar hâkimse

Hatta pembe damarları varsa yaprağın

Huzur dalgalarıdır ruhumda esen

Mutluluğu kokluyorsam

Yasemin çiçekleriyle birlikte

Bir de yaşam enerjisi sarmışsa bedenimi

Güneşin rengidir saran ruhumu

Her yeni adımımda hayata dair

Selamlar günü tan kızıllığında bir manzara

Hüzün bulutları kapladığında yüreğimi

Korkarım bir daha göremeyeceğim için gökyüzünü

Bu yüzden çığlıklarımın rengidir beyaz …

The post İçimdeki Gökkuşağı appeared first on Sanat Duvarı.

Ne feryat ediyorsunuz böyle

Durun durduğunuz yerde.

Öyle sessizce

Sakın zalim sanmayın beni

Bakmayın bana yan yan öyle

Ben de sizler kadar perişan

Doğduğuma pişmanım

Sadece çiğnenen ezilen sizler misiniz?

Anladım ki dünyadan habersizsiniz

Patron işçiyi,

Amir memuru,

Zengin yoksulu,

Şoför yolcuyu

Ezen ezene

Ciğerlerin sökülmüş

Yürümeye mecalin kalmamış

Kimin umurunda

Herkes bir yol tutturmuş

Gider kendi yolunda

Dinlemez derdini bakkal kasap

Çarşıyı tutmaz evdeki hesap

Bir de çoluk çocuk ev kirası

Ardından elektrik su parası

Kemerleri sıksam da yine

İki yakam gelmez bir araya

Dertler girer bir bir sıraya

Bugüne dek hiçbir şey

Olmadı gönlümce

Soruyorum yaşamak bu mudur sizce?

Söyleyin kaldırım taşları

Bakmayın bana yan yan öyle

Sizin bu tür sorunlarınız yok

Hiç değilse durun durduğunuz yerde

Öyle sessizce…

The post Kaldırım Taşları appeared first on Sanat Duvarı.

The post Pulsuz /Adressiz Bir Mektup appeared first on Sanat Duvarı.

Bir rüzgar esti.

Bir yaprak düştü önüme.

Onu sürükledi rüzgar.

Eşsiz bir sonbahar tınısıydı Vivaldi.

Sen bir topraksın, bense güneş…

Kalbimden düşen bir damla yaş yok…

Hava güzel, sen güzelsin.

Dünya gülücüklerini taşı kalbinde…

Bir umut…

Bir sensizlik müziği çalar ya uzaklardan…

Hani etekleri zil çalar ya bir annenin…

Bilinmez diyarlara yelken açar ya bir gemi.

Bir küçük yaprağın öyküsünde gizli…

Senin özleminde olan bir masumun titreyişi.

The post Yaprak appeared first on Sanat Duvarı.

Çıkmaz sokakta tek kalabilirsin

Ya da girdapta boğulabilirsin.

Açmazını kalem et, kâğıda yaz.

*

Hıçkırığın içte coşkun nehirse,

Kelimeler boğazında düğümse,

Dilin kelâm etmeyi istemezse,

İçini kaleme dök, kâğıda yaz.

*

Yum gözünü, istediğini düşle,

Hayallerini nakış gibi işle,

Tutkulu bir istek, tende ateşle,

Derdini kaleme aç, kâğıda yaz.

*

Beyaz kâğıtta kayan kara kalem.

Böyle ikili görmemiştir âlem.

Yazdıkça silinir keder ve elem.

Neş’eni kalem eyle, kâğıda yaz.

*

Kalem yara açar, acıtır canı.

Beyaz kağıda döker kara kanı.

İfşa eder uyuyan saklı yanı,

Sırrını kaleme aç, kağıda yaz.

*

Kâğıdın dokusun yoklamak için,

Kalemin kokusun koklamak için,

Öldükten sonra da yaşamak için,

Öteleri kalem et, kâğıda yaz.

*

Kâğıt, sanki yeni bulunmuş gibi,

Kelâmın kitaba dokunmuş gibi,

Duada Allah’a okunmuş gibi,

Eline kalemi al, kâğıda yaz.

*

Nevşehrî, yeter ki yaz, hem kış hem yaz.

Haddi bilmeyene ne söylesem az,

“İkra” okuyup “Kalem” yazmak için

Gönlünü kaleme ver, kâğıda yaz.         

The post “İkra” Oku “Kalem” Yaz appeared first on Sanat Duvarı.

ama sana söz veriyorum sarmaşık
yaşamayacağım:
mutluluk ile hüzün arasındaki boğuntuyu
ırmağın sesini sana yakın kılmak için garip bir heyecanı.

uğurlayacağım ovada
yelesini gün gün ördüğümüz
büyümek bilmeyen o deli tayı.

ben büyüdüm işte anlatabiliyor muyum
kirpiklerinden yaşama boylanan o sarmaşıkta,
o sarmaşıkla birlikte büyüdüm.

The post Sarmaşık appeared first on Sanat Duvarı.

Büyük bir komutansın

Milletini çok seven

Vatanı kurtaransın

*

Birer meşale oldun

Bizlere ışık saçan

Tabuları yıkarak

Tüm kapıları açan

*

Türk milleti seninle

Gurur duyar her zaman

Sana lâyık olamasak da

Kalbimizdesin her an

*

Başı dimdik göklerde

Dalgalanacak bayrağım

Yok düşmana verecek

Yok bir karış toprağım

*

Bu ülke hepimizin

Bölünmez bir bütündür

Senin ilkelerin ATAM

Çağdaşlığın tümüdür.

*

Payidar kalacak hep

Bu ülke bu CUMHURİYET

Fikren, ilmen, bedenen

Hür yaşayacak ilelebet.

The post ATAM appeared first on Sanat Duvarı.

The post Yürek appeared first on Sanat Duvarı.

The post Derin Şiir Çekişleri appeared first on Sanat Duvarı.

Yağmurla beraber  içime işliyor yokluğunda

İliklerime kadar ıslanıyorum

Tüm hücrelerim isyanlarda

Buz tutmuş yüreğim sensizlikten

Bakıyorum çevreme

Bir ben mi sensiz

Bir ben mi kimsesiz diye

…

Üsküdar meydanındaki tarihi çeşmenin

Karşısında  buluyorum kendimi bir anda

Gök gürlüyor şimşekler çakıyor

Füme rengi bulutlar sarıyor semayı

Vapur düdükleri ve korna sesleri yankılanıyor

Kulaklarımda insan çığlıkları kaçışan/koşan

Bakıyorum yüzlerine

Bir ifade yakalayabilmek için

Nerde…

Anlamsız yüzler topluluğu firarlarda

The post Bu Sabah Yağmur Var İstanbul’da appeared first on Sanat Duvarı.

Aradığı ne varsa silinmişti.

HİÇ’liğini YOK’ladı.

Bu sözler dökülmüştü ağzından Gülümse Hayata’yı okurken.

Müziğin kulağında tınlamasını dinlerken…

HİÇ YOK’tu.

Kendisi bir HİÇ’ti.

Bir yazardı belki.

Bir şair uçurumun kenarında…

Ama HİÇ’ti.

Yolun sonuna gelmişti.

Kanatlarını açtı kuşlar.

Özgürlüğünü hissetti.

Sessizlik zamanında açar çiçekler.

En kuytu yerlerde açar zambak.

Sen bilmezsin ey toprak!

Karanlığın aydınlığında yanar bir mum…

En karanlık yerleri seçer özlemim.

Sensindir karanlığında izinde çağlan ırmak.

Sensindir duygulanım ateşinde yanan ocak.

Bir kalem gibidir sesim bu ormanda.

Bir taze gül yahut diken gibidir en dingin denizin dalgalarında.

Bir yağmur tanesi düşer ya alnıma.

Bilmezsin ne ağlar ne söyler dudaklarım…

Allah’ın yarattığı her şeyi kabul eder gönül.

Rabb’imdir gücü yeter her karanlığa.

Bir kıvılcım gibidir yürekleri yakar ateş.

О ateşi söndürmeye yeter bir keşmekeş.

Benim arzumdur ey özgürlük sen duy sesimi!

Bir namaz vakti çöker bedenim yerlere.

Ağlar yanar yakılır kimse bilmez sebebi aşikar.

Uzattım ellerimi gel artık bu diyara!

Zindanlara giren bir yılan gibidir esaret…

Sevmez ama katlanır bu yürek.

Bir aşüfte gibidir bu diyarda esaret.

Mahbubuna özenir de kavuşmak diler özgürlüğe.

Gerçek özgürlük О(C.C.)’ya yalvarmakta gizli.

Yerim yurdum yok, bense bir HİÇ!

Sen özlediğim yegane Varlık Yaratan,

Bense bir HİÇ-ender-HİÇ!

Bir yolun başında bekler seni bu yürek.

Allah der, yoluna devam olsa da tek.

The post Esaret appeared first on Sanat Duvarı.

The post Çiçekler Beni Bekliyordu appeared first on Sanat Duvarı.

Türk ulusunun karanlık günlerine

Yepyeni bir yaşam umut ışık getiren

Uygarlık için

ATATÜRK’ün yaptığı bir devrim

29 Ekim 1923 saat 23.30 da ilan edilen benim.

Ben bugün 96 yaşında olan

CUMHURİYET’im.

Benim sayemde kavuştu millet

Huzura özgürlüğe.

Çağdaş sistemini kabullenmeyen

Beni içine sindiremeyenler çıksa da,

Bana katlanmak zorundalar.

Siz gençler,

Sakın kanmayın yalanlara safsatalara,

Aydın kişi olun,

Uyun Atatürk’ün ilke ve inkılaplarına.

Ananın ak sütü gibi duru ve temiz kal,

İhanet etme vatanına,

Kardeşçe dostça birlikte yaşa.

Fırsat verme düşmana.

Ben CUMHURİYET’im

Bu bayram sizlerin

Bu bayram Milletimin…

Her ne kadar bana darbe vurmaya,

Çalışanlar olsa da,

Biliyorum ki bu millet

Beni gönlünde yaşatacak

İlelebet hep payidar kalacağım,

Çünkü benim adım CUMHURİYET…

The post 29 EKİM appeared first on Sanat Duvarı.

The post Yazgı appeared first on Sanat Duvarı.

Bir zamanlar

Yalnız adamlar

Yalnız kadınlar

Yaratır yalnız hayatlar

Yalan yanlışlar

Kalan hatıralar

Çizik mısralar

Kanatır insanlar

Bayat yaşamlar

Sanatsal dramlar

Puslu gri talanlar

Dağıtır mutluluğu mutsuzluklar

Yasaklanan yasaklar

Korkusuz korkakları

Anlatır bir zamanlar

Güzel havalar

Radyoda 90’lar

Şiir gibi kadınlar

Dağıtır mutsuzluğu mutluluklar

The post Dağılan Mutluluklar appeared first on Sanat Duvarı.

The post Güz Mevsiminde Bir Gece ve Bir Ay appeared first on Sanat Duvarı.

The post Söylence appeared first on Sanat Duvarı.

Acı dolu bir halkın çocuğuydum ben.

Acının göz yaşının feryat-u figan ettiği bir göz yaşı misali. Doğunun öz evladıydım ben. Yine kalplerden silinmeyen göz yaşımla yazıyorum seni, tarihin öz sayfalarına.

Kederin göz yaşıyla akıttığı doğum, ve yine seni anlatmaya dayanmıyordu kiralan kalplerin…

Hey gidi günlerin anısına özlem duyuyordum ben ve güzel Anadolu’m. ..

Şu an dinlediğim güzelden bejlerin öz ve saf güzel sesiydin sen.

Yine seni anlatmaya doyamıyordu güzel yürekli insanlar. Güzel elbiseleriyle güzel nakış veren kilimleriyle… Fistan giymiş yürekli anaların öz çocuğuydun sen.

Hani yiğit yürekli dedelerin şalvarlı elbiseleri, kaçak tütünlü sigara içtikleri, ve öyle içine dertli dertli çektikleri.

Öz evladıydın sen.

Hani kaçak çayın demlendiği sobalı elektriksiz kerpiçli evlerde, gaz lambasıyla sohbetlere dalan, ya da bazen bir çocuğun gazlambanın kenarında ders çalıştığını  hatırlıyordun belki.

Doğum… Anadolu’m… Güzel ülkem…

Ve yerli yemeklerin, tandır ekmeğinin tadı bir başkaydı.Ve yine seni yazıyorum. Tarihin sayfalarına senin adını.

Belki özlem duyarsınız diye. Doğum, güzel Anadolu’m..

CANIM VATANIM, CANIM MEMLEKETİM, ÜLKEM MİLLETİM…

GÜZEL ANADOLU’M…

The post Güzel Anadolu’m appeared first on Sanat Duvarı.

Büyümek de istemedim
Bir gün olsun sevdiklerimden vazgeçmedim…

Biliyor musun çocuk
Öğretmenlerimizi gördüğümüz an dururdu dünyamız
Her yer saygı duruşuna geçerdi bizimle beraber
Saçımıza falan dokunduğunda
Bize bir gülücük attığında
O gün en güzel gün olurdu
Öyle severlerdi ki bizi
Öyle bir severdik ki onları
Beraber olduğumuz anlar şiirlerin uyanışıydı…
Öğretmenlerime saygısızlık ettiğim hiçbir an hatırlamıyorum
Sevgisiz baktıkları hiçbir an hatırlamıyorum…

Keşke bilseydin çocuk

Keşke almasaydı bizi bizden milenyum

En saf sevgiyi

En iyi yürekleri

En derin duyguları tanır

Şiirler söylerdi gözlerin her bakışında

Öyle mavi, öyle güzel

Ve öyle…
———————————————
Mahalle maçları
Yamalı futbol topu
Misket
( Kızlar ip atlama )
Kömür sobası
Soba üzerinde kestane
Mahalle piknikleri
Su muhallebisi
Leblebi tozu
Salçalı ekmek
Turbo sakız
Arefe geceleri
Kandil geceleri
Ramazan sofraları
Herkes için dua
Kontra bisiklet

TeleOn

HBBStar
Bizimkiler dizisi
Adam Olacak Çocuk
Kara Şimşek
Susam Sokağı
Yalan Rüzgârı
Altın Kızlar
Heidi
Dallas
Yakari
Cosby Ailesi
Alf
Lessie
A Takımı
Hayalet Avcıları
Kalimero
Taş Devri
Pembe Panter
Bugs Bunny
Casper
HeMan
Clementine
Varyemez Amca
Ankesör jetonu
Casio saat
Solo test
Siyah önlük, mavi önlük
Çatapat
Kalem-kaset-teyp

Kasetçiye şarkı listesi
Tetris
Altın rehber
Arı maya silgi…
Evet-Hayır  / Erkan Yolaç

Çarkıfelek

Bir Kelime Bir İşlem

Turnike…
Simoviç-Tony Schumacher…
Rıdvan,Tanju, Oğuz, Aykut…
Metin,Ali, Feyyaz…
Tayfun, Tarkan, Kenan Doğulu, Burak Kut, Mirkelam…
Sezen Aksu, Erol Evgin, Zerrin Özer…
Şinanay, Yolcu Yolunda Gerek, Hadi Yine İyisin, Unutmamalı
Nane Limon Kabuğu, Ali Desidero
Arnavut Kaldırımı, Onun Arabası Var…


Güzel çocuk bu bir şiir miydi bilmiyorum…
Aklıma ne gelirse yazdım, içimde eskimeyen bir şeylere özlem duyarak…
Ama yukarıda yazdıklarım sana pek bir anlam ifade etmediyse, alt alta yazdıklarımdan herhangi birkaçını, yaşı otuzdan yukarı birisine sor lütfen… Eminim heyecanlanacak ve birçok detayı hatırlayacak, gözleri uzaklara dalarak anlatacaktır…

The post 80’ler 90’lar… appeared first on Sanat Duvarı.

Ayrılıkların,

Yutağımda gizil maişetidir.

Tek freni tutuk çocuğun;

Ne zaman yüzüne fırlatılırsa

Gün yüzüne çıkar.

Yüzümle dudaklarım arasında ne üzümler ezilir.

Meyvesi gözlerindir.

Bütün ezilmişlerin kolonisi

Ayrılıklardan mücehhez;

Çıkrıklar susarken ürkütülür.

Çakralarım;

Apardı gözlerimi.

Benimse gözlerim;

Çakısını göğsünde bileyledi.

İki kaburgamın arasında,

Dolaştı bulantılar.

Öğürdü uzakları…

Ya onlar?

Parmaklarıma geçirilmiş yeni aramasalardı?

Bulamadılar…

İçimin en bulanığında;

Beni her yanıma buladılar.

The post Katarsis appeared first on Sanat Duvarı.

The post Bu His appeared first on Sanat Duvarı.

Sevgi duygusu her insana bahşedilen bir huydur.

Güzellik duygusu  her insanın aradığı bir özelliktir.

Estetiğin konusu ise güzellik ve çirkinliktir.

Bergson’a göre “hayatın menfaat perdesinden sıyrılarak olduğu gibi görünmesidir.”

Sanat, Allah’ı aramaktır.

Güzellik, öMür boyunca aranacak bir hediyedir.

Sevgi de güzel olan bir varlığa duyulan beğenme hissidir.

Herkes güzeli arar, bulduğunda ise onu sever.

Beş duyu organıyla algılanan güzellik, sanat eseri olarak görülür.

Sanat eseri estetik açıdan güzel olandır.

Sevgi de güzele karşı duyulan hasrettir.

Seven insan güzel bulduğu kişinin dilediğini yapar.

Üzülmesini istemez.

Zıt düşmek ise güzelliği öldürmek demektir.

Kar kristalleri hakkındaki deneyde, kötü sözler söylenenlerin şekli bozulduğu görülmüştür.

Güzel olana güzelliği söylenmelidir.

Ona çirkin demekle О güzel çirkinleşmez.

Elmas çamura batsa dahi mücevherdir.

Ancak, sadece koparılan bir papatya gibi solmasına neden olur.

Güzel sözler söylemek, bir orkidenin çiçek açması gibidir.

Ay güzeldir. 

Güzelliği güneştendir.

Allah’ın güzelliğinin bir yansımasıdır.

Güzelliğin ömrü aynı doğrultuda düşünmekten geçer.

The post Sevgi Aynı Yöne Bakmaktır appeared first on Sanat Duvarı.

Rezervasyon, prosedürden sonra

Pansiyon perspektifinden panoramayı seyreder,

Bu estetiği kameraya çekersin. 

Market, megamarket, show rooma koşar,

Metropol cityde stresle boğuşur,

Kapadokya’da balona biner,

Relaks olmak için euro ile kendine maskot alırsın. 

Oil paça blue jeaninin üstüne t-shirt çekip

Cafeye free takılır, internette full time sörf yapar

Messengerde chatleşirken “bye” der çıkar,

 ‘Youtube’ta megastarın klibini seyreder, deşarj olursun.

 Restauranta asansör ile çıkıp

Menüden light cola ile hamburger alır,

Sigara içmemeyi ‘No Smoking ! ‘den  anlar,

“Kettle”ın duble nescafesinden sonra adisyon alırsın.  

Jakuziye, saunaya girer; masaj yaptırır,

Dokümanı doktora okeyletip

Check up, tomografi, röntgen, … sıralar,

Monoton hayata karşı defansa geçersin. 

 Global dünyada prestij önemlidir.

Yeni jenerasyonda kaos bir trenddir.

Karizmatiklik, popülerlik, sempatiklik kriterdir. Ama bu ambiyansı analiz, bizim mantalitemizdir.

The post No Problem, Rutin Şeyler appeared first on Sanat Duvarı.

utanıyorlar 

oysa

aynalara kazımak isterdiler

gün üzerine yoğun yaşadıkları her duyguyu.

*

ödedi mi ömrümüz yaşamak denen iletti 

yoksa sakladıkça, 

içimizi dökemedikçe mi büyüdü ayrılıklar bizde?

*

aşk, derin çağıldayan
zamanı özgürlüğe çeviren ses.

bir güz masalı ki,

uzun yolculuklarda anlatılan.

*

Bu yaşadığı anın dahi kendine ait olup olmadığı hususu aklını karıştırıyor olsa da emin olduğu tek bir şey vardı artık: çok uzakta bir yerlerde onu bekleyen birileri vardı. Emindi, onu bekliyorlardı. Ve ne pahasına olursa olsun gidip onları bulmalıydı. Daha fazla bekletmemeliydi onları. 

Bu tek bir şeye ulaşana kadar neler kaybetmişti, kaç kere yenilmişti? Hesabını tutmaya gücü yetmemişti. 

*

durmadan onu arayan bir yürek

gözlerden ürken uzaklardan ürken bak işte 

geçtiği yerlerde bıraktığı izlere: 

bağlanamayışlarını unutma, kavuşamamalara gidiyor. 

*

nehirlerin sesi kuşların sesine 

karışınca 

sınır boylarında 

sesi yankılanacak: 

ömrünün sonuna kadar seni beklemek için. 

The post Karalamalar appeared first on Sanat Duvarı.

Yağmur kokan saçlarının

Sarı bukleli kıvrımlarında açan,

Sonbahar gülüşlü gülümdür

Avuçlarındaki ruhumla

Senden uzaklara kaçan…

*

Gizli kalmış aşkların tortusuydu,

Yerlere saçılmış sararan hüznüm.

Çınar yapraklarının saklı çıtırtısında,

Savrulurken sert rüzgârlarla,

Hıçkırırdı,

Görünmeyen yüzüm.

*

Sevilmeyi bilmeyen mavi gözlerin

Hırçın bir denizin dalgasında

Suskun,

Sevmeyi bilmeyen dudakların

İlk öpüşmenin sıcak damlasında

Kırgındı.

*

Sen!

Serabı bekleyen çöl kuşu gibi mahzun

Omuzlarından yana düşmüş başında,

Yalnız kalmış hülyalı bakışlarınla

Ağlamaktasın,

Beni kaybettiğin o virane köşe başında.

*

Her Eylül,

Bir simit lokmasında tıkanır gibi,

Martıların kanat çırpışlarında,

Yutamazsın istesen de sözlerimi.

*

Her Eylül,

Gök kuşağı altında dilek tutarsın.

Bindiğin vapurun esintisinde,

Bakışlarımı ararsın.

*

Her Eylül,

Sızlayıp duran kalp ağrınla

Sol elin

Sol memenin altında.

Beni anımsarsın…

*

Her Eylül,

Sen ve gönül yangının

Yeniden başlar.

*

Dinmeyeceğini bile bile

Kanarsın hilelere…

*

Yalancı gözlerde

Bulursun,

Kendini,

Hakikatini…

The post Eylül Sende Saklı appeared first on Sanat Duvarı.

Oltasını attı ve balıkların gelmesini bekledi.

Basit bir Türkçeyle yazmak ona göre değildi.

Ancak bana göreydi.

Bir masalsı dalgalar vurdu kıyıya.

Yazarlık ateşinden kalan yangın evini yaktı.

Önce kitapları yandı, sonra kendisi…

Hunharcasına dil-i şikestesine bir gül bıraktı.

Parçalanmaz bir anın zihnini bulandırmasını hissetti.

Bir dondurma yedi önce.

Bir de kahve içti О en sevdiği deniz kenarından.

Kafka  yazardı.

Bense yazmazdım.

Hikayeler anlatır dururdum.

Şiirsel öyküye girişimde bulunmam bu yüzdendi.

Beynin içini yer bir sinek firavunu yer gibi.

Burnu düşen adamın hikayesi Gogol’un hikayesi.

Biz hepimiz onun paltosundan çıktık.

Onu yaza yaza bitiremedim.

Basit düşünceye yer yok burada.

Girdaplara savaş açmak gerek.

İkinci yenicileri hatırlasana…

Üçüncü yeni dergisini ilk defa çıkaran arkadaşlarındı.

Bir kaplumbağa terbiyecisi konumundaydın belki de.

Frida Kahlo tablosunun verdiği duyguyu sana Dali vermemişti belki de.

Kadın hassasiyetini  yaşamak dilerğindeydin.

İlgincim belki de.

Humbolt’un dil felsefesini okurken yaşadığın mutluluğu aşkı yaşarken hissetmedin.

Kitapları yanan ben de seninle aynı duyguyu yaşıyorum.

platon ve  aristoteles bana senin hissettirmedigin aºký hissettirdi.

En Kutlu’ya kul olabilmek, kutsala kul olabilmek…

Che Guevara’yı söylerken Maher Zain’i dinlemektir asil olan…

Outlandish grubu gibi…

Şapka takarken namazını kılabilmektir.

Sanatta görüş yoktur, der bazı insanlar…

Sanatta her şey mübah olmasa da her tabloyu yaşamak ve beyninde kategoriye yerleştirmektir.

Sanat tarihi neden okumaz insanlar?

Sanat tarihi her bireyin okuması gereken bir alandır.

Sanat tarihi her okulda ders olarak okutulmalıydı belki de.

Resim dersinden önce sanatsal ilgi uyandırılmalıydı.

Tabloya baktığında ne algılıyorsun?

Hiç mi?

Mozart gibi dinlediğini algılaman gerekir.

Bir Т-shirt tasarladım belki de.

“Dont say the other!”

Ötekileştirme.

Sanatta öteki yoktur.

Her görüşü okumak zorundasındır, bilmen gerekir.

Hindu, Müslüman, Ateist, Deist, Budist, Hristiyan, Yahudi…

Herkes okunmalıydı.

Kayıkta oltayı geri aldı.

Eline Sartre’ın kitabını aldı.

Edebiyatı bilmek zorundaydı.

Okumak, okumak, okumak…

Okumaktan kim rezil olur?

Oku, yaşa…

Yaşantılar aslında okuduklarımızdır.

Anılar, biriktirdiğimiz kitaplardır.

Her kitap beyinde yer eder ve anılar yaşatır.

Aklına bir şiir geldi:

“İlim ilim demektir

İlim kendin bilmektir

Sen kendini bilmezsen

Ya nice okumaktır”

Sorgulayan insan, önce teorik bilgiyi alır, sonra zihninde yorumlar.

Neden kütüphane yaptırmıyoruz her mahalleye.

Çocuklar neden kütüphaneye gitmiyor?

Kayığıyla evinin olduğu yere geldi.

İndi.

Bir çay koydu.

Duvarda şöyle bir yazı vardı:

“Baki kalan bu kubbede hoş bir sada imiş.”

Altında da:

“Yeniden başlıyoruz.”

Hayat devam ediyorsa umut var demektir.

Ay doğuyorsa güneş var demektir.

Sakın susma çünkü hayat sen bırakmadan ellerinden kayıp gitmez.

Hiçbir kaybın yok.

Hayattaysan ahiret var demektir.

İnancın varsa, ibadetin varsa kaybın yok demektir.

Onu kazanan neyi kaybeder, onu kaybeden neyi kazanır?

Hayat böyledir.

Her şeye rağmen inancını kaybetme.

Sen değerlisin.

Karısının yanağından öptü.

Çayından bir yudum aldı.

Ennio Morricone albümünü açtı.

Albüm eşliğinde Sartre’ı okumaya başladı.

Şezlonga uzandı.

Güneş başına vurdu.

Bir gün daha bitti.

The post Kürek appeared first on Sanat Duvarı.

Kol geziyorken ölüm

Neyin hesabını yapıyorsun

Yıldız tutma peşinde misin hala

Eylül gözyaşlarıyla suluyorken her yeri

Taştan yapılmış kalbinle insanları eziyorsun

Sen ucuz et pesinde koşarken

Ekmek peşinde insanlar

Yalan talan kol geziyor her yerde

Aç gözünü bak

Bak şu alemi seyreyle

The post Aç Gözünü appeared first on Sanat Duvarı.

Kiminde parlayarak
Kiminde korkarak kaçırdığını
Kiminde acı ve hüznün bileşkesinde
Ama hepsinde sen…

Hissedersin bir elin sıcaklığında
Yüreğine ulaştığını bazen

Şaşarsın umudu gördüğünde
Kirpiklerinin arasına saklanmış
Tutmak istersin
Tutamazsın!

Bilirsin zira
Sımsıkı sarılacağını
Oyuncağını bırakmayan çocuk misali
Bugünlerine…

Seçersin artık
Etkilenen değil , etkileyen olmayı
Oyunun geri kalanında

Bir selam gönderirsin yürek labirentlerine
‘’buraya kadarmış misafirliğiniz” diyerek
Süpürürsün tozları / açarsın camları

Dikersin gözlerini
Elindeki tek gerçeğe
Bugünlerine…

The post An Gelir appeared first on Sanat Duvarı.

Ayaklarındaki dikenle gülümsemek

Adımlarsın engelleri tek tek

Derler yetmez biraz daha sek

Mücrim gibi yaşarsın kendi mahzeninde yek

Miskin yalnızlığının uykusunu çek

Hayata erek gerek

Vazgeçmek ne demek

Kolay değil hayat ringinde dövüşmek

Yenilmek ve yenilenmek

Yere serilmek ve silkelenmek

Her darbede güçlenmek

Yara bere içinde ümitli şarkılar söylemek

Her nağmede hayal bestelemek

Masumdur her yeni doğan bebek

Kozasında kelebek, tomurcuğunda çiçek

Her şeyi sevmek gerek

Gözlerinin ışığı yıldızları solduruncaya dek

The post Yokuş appeared first on Sanat Duvarı.

“Dudaktan Kalbe” giden bir yol vardır.

“Acımak” denmez içteki sızıya

“Gizli El”i güden “Kan Dâvâsı”dır.

Ben ne “Çalıkuşu” ne Feride’yim.

Başımı alıp da nasıl gideyim?

“Gökyüzü” zifîrî karanlıktayken

Işığa hasret “Yeşil Gece”deyim.

Kızıl gül açar “Akşam Güneşi”nden,

“Eski Hastalık” nükseder derinden,

“Harâbelerin Çiçeği”dir, ürkek.

Başında “Kavak Yelleri” eserken…

O meş’um hâdise hâlâ zihnimde,

O “Ateş Gecesi” hâlâ gözümde,

“Kızılcık Dalları” kor kor yanarken

Kalemleri kıran “Damga” elimde!

Her gün sonbahar, hep “Yaprak Dökümü”,

Yaralı bir kuşun son gündönümü,

Son feryat, son dua, en “Son Sığınak”,

Yazarsam roman mı olur öykü mü?

Gözlerde ya kin ya gaflet uykusu,

Her tarafta nefret, öfke kokusu,

“Bir Kadın Düşmanı”, çevre düşmanı,

Hayvanlarda bile insan korkusu.

Ey Ateş Böceği, derinlerdeyim.

Saçımı öğüten “Değirmen”deyim.

Sahtekâr, riyâkârlar dünyasında

“Miskinler Tekkesi” ötesindeyim.

Ah Reşat Nuri, hangi mevsimdesin?

Benim hislerimi dillendirensin.

Zamanımız ayrı, çevremiz ayrı,

Sen Nevşehrî’yi nereden bilirsin? 

The post Ateş Böceği Romanları appeared first on Sanat Duvarı.

Bakışlar, duruşlar, sevgiler sahte

Samimiyet, dostluklar, selamlar sahte

Herkes ötekinden şikayetçi

Hakim savcıdan

Savcı avukattan

Avukat herkesten…

Elin tuttuğu kalem sahte

Yüzün baktığı ayna sahte

Boğaza giren sebze, meyve

İyilik eden gönül

‘’Sizin için’’ diyen siyaset sahte…

Her şeyi geçtim be abi

Sevgiye dokunmasaydı şu sahtelik

Kurtarabilirdik dünyayı

Ama gel gör ki;

Doğa sevgimiz

İnsan sevgimiz

Adalet sevgimiz

Ana, baba sevgimiz

Dost, yar, yaren sevgimiz

Çocuk sevgimiz

Kadın sevgimiz

Aşk sevgimiz sahte!

Bunca sahteliğin içinden

Çıkar mı, saf, kirsiz, gerçek bir mutluluk?

Çıkar mı, herkes için adalet?

Çıkar mı, savaşsız bir dünya?

Kan kokusu geliyor doğudan, daha doğudan, daha da doğulardan

Koku almıyor mu burnunuz?

Yüzü parçalanmış, yüreğini hiç sormayın

Ana çığlıkları geliyor dört bir yandan

Hiç mi duymuyorsunuz?

Dizilerden, yarışmalardan sıra geliyor mu trajediye?

‘’Vah vah’’ demekten başka bir şey yaptınız mı hiç?

Ulan gözünüzün önünde ölüyor çocuklar, kuşlar, kediler, köpekler ve ağaçlar

Kör mü oldunuz?

Tuttuğun rengi tek renk sanıyor,

Diğer bütün renklere saldırıyorsun

Ulan o zaman ne diye

Herkes için mutluluktan, umuttan bahsediyorsun?

İyi şarkı söylemek

İyi şiir yazmak

İyi yemek yapmak

İyi ve etkileyici konuşabilmek

İyi insan gibi görünmek bir ota yaramaz

Sana da, bana da, kimseye de yaramaz

Bu haldeyken

Dünyayı ve hayatı

Bu hale getirmişken sen!

The post Sahte appeared first on Sanat Duvarı.

Ayın coğrafî konumuna müstebit,

Bir şiir kesbetmek yalnız mecburiyettir.

Ayın dokunaklı sessizlik diafonunda,

Ne kadar iç çekişim kaldı diyaframımda,

Bilemem.

Yüz görümlüğü diye,

Yüzümün iki ucundan tutsalar da;

Ayın izafesine münferit kılsalar.

Çok kişilik yalnızlığın aydan berkitildiği,

Geceleri mi var aramızda?

Peki ben neden içim sıra balıklama sevdalanırım?

Kendi izdüşümünü karışlayacak kadar

İbtidâi miyim?

Yoksa mübdelâ olmamdan mıdır?

Her gece canı çekilen yerlerimden tutuluşum.

Bu bir sefarettir ellerim kıymıklarına takılmışken

Can pazarına çıkışım.

Kaç tane sığdırdım bilemem

Yenilmiş yerlerimden.

Ezelden midir bir yağmacı düşer peşime?

Taş koyar işime,

Yaş koyar gözüme,

Peki ben neden her baş köşede,

Kendimi senden az severim?

The post Ay Çıkmazı appeared first on Sanat Duvarı.

Sessizliğim kuşlarımı kaçırır.

Bir tek dalım vardır konduracak,

Soluğumda bir gül bulamayışım,

Bağırtır hecelerimi;

Seslere yer açtı.

Koz kırıldı sessizlikte,

Sessizliğime eşlik eden refikim,

Kuşlarını büyütür ellerinde.

Kuşlarım köhnelerime şerik,

Eşikleri yoktur külbelerimin.

Gelene yer açtı.

Ceviz bağlı kilidim,

Can simidim yoktur.

Cana susamışlık,

Dilinde yer açtı.

Bağda üzüm üzüme,

Bakarken görmedi.

Karasını;

İkisinin arasında,

Yarısı yarısını aramazken;

Biri ötekinin,

Yarasında yer açtı.

The post Refik Bir Gül Bilmecesidir appeared first on Sanat Duvarı.

Ne söylenecek söz,

Ne yürekte köz kaldı,

Kelamın yarana tuz…

Şimdi artık, sen sus!

Sözlerin öksüz kaldı,

Kelimeler cümlesiz,

Yüklemin öznesiz kaldı,

Feryadın çaresiz.

Şimdi artık, sen sus!

Başını alıp gidersin de

Yolların düz değil…

Yapraklarını dökersin de

Mevsimin güz değil.

Şimdi artık, sen sus!

Baktıkça görüyorsun,

Aktıkça buluyorsun,

Coştukça coşup

Söylendikçe söylüyorsun.

Şimdi artık, sen sus!

“Dil”imden geçenler

Dilime dökülür.

“Dil”ime gelenler

Dilimde çözülür. Şimdi artık, sen sus! 

The post Sus Dilim appeared first on Sanat Duvarı.

Bir yazının sancısında

Ateşin sıcağında

Sen varsın ocağımda

Sevgimin tınılarında

Aşkımın baharında

Canımın sonbaharında

Sen varsın ocağımda

Balat’ın sokaklarında

Bahçenin yollarında

Kalbimin alyuvarlarında

Sen varsın ocağımda

The post Sen Varsın Ocağımda appeared first on Sanat Duvarı.

İbrahim, küçük bir çocuktu,

Yüksekçe bir tepeye oturdu.

Bir yandan koyunlarını otlatırken

Akranlarına hayal kurdu.

Helva ustasıydı Muşkara’da.

Yerleşmişti İstanbul’a,

Ünü ulaştı padişaha,

Helvacı olmuştu saraya.

Üçüncü Ahmet padişahtı.

Aynı zamanda da hattattı.

Gül goncası Fatma’sı gelin,

İbrahim artık damattı.

Hayalindeki gibi bir vilayet,

Cami, hamam, imaret, …

Seyyahlara ziyaret,

O tepeyi kale yaptı.

“Lale Devri Şairi” arkadaşıydı,

“Paşam, madem yeni bir il yaptınız,

Muşkara olmaz, Nev-Şehir olsun adı.”

Nedim, Nevşehir’in isim babasıydı.

Kurşunlu Camii girişine

Bir beyitlik şiir yazdı.

Yabancı olanlar Osmanlı Türkçesi’ne

Bu şiiri ayet sandı.                     

                          II

Nevşehir, güvercinler yurdudur.

Yer altı şehriyle ünlü Derinkuyu’dur.

Peribacaları, Dünya’nın gözdesi,

“Üç Güzeller” Ürgüplüdür.

Hacıbektaş’ta yatar pîrimiz,

Bir kolu Mevlana, Yunus Emremiz,

Gülşehir’de “gül” der Gülşehrî’miz,

Acıgöl’de acır su, kurur gölümüz.

Karasaldır iklimi; kıraçtır patatesi,

Sütle kavrulur kabak çekirdeği,

Nohut mayasından Nevşehir simidi,

*Ağ pahlasının lezzeti Avanos çömleği.                            

Kızıldağ’dan doğan Kızılırmak,

Ta Sivas’ı dolanır gelir,

Toprağımıza bereket, bolluk,

Bize neşe, huzur verir.      

                     *Ağ Pahla: Kuru Fasulye              

The post Şehrengiz/ Nevşehir appeared first on Sanat Duvarı.

Biraz düşün, kafa yor,

Elinde kaç harfin var?

Hayatın adı: Bulmaca.

Dön o yana, bu yana,

Sağdan sola, soldan sağa,

Çık yukarı, in aşağıya,

Hayatın adı: Bulmaca.

Bir çengele takıldı mı akıl,

Uykusuzlar kervanına katıl,

Bilinmeze sen de sarıl,

Hayatın adı: Bulmaca.

Konu var konu içinde,

Sorular soru içinde,

Gönül hep bir sorgu içinde,

Hayatın adı: Bulmaca.

Ömrün bir başı, bir sonu var.

Her sesin ayrı tonu var.

Hepsinin ayrı fonu var.

Hayatın adı: Bulmaca.

Gecenin ahiri tanmış,

Hecenin zahiri yanmış,

Gönül kurdu kuzu sanmış, Hayatın adı: Bulmaca.                            

The post Bulmaca appeared first on Sanat Duvarı.

taşıdığım isme dahil olan anlamları güçlendirme ve o anlamlara her daim yakışma gayretini sürekli ayakta tutabilmek adına,

sevgiye koşulsuzca açtığım yüreğimde yeni şiirler biriktirecek,

o şiirlerle farklı demde ve derinlikte yeni mahlaslar büyütecek,

bilmediğim diyarlarda bilmediğim çiçekleri tanıyacak,

onların da kalbindeki o öz kokuya tutunmuş ebedî aşkı hissedecek ve sonra

Azrail; “Bu vakit, o vakit” dediğinde

hiç bilinmemiş, görülmemiş güzellikte bir tebessümle;

“Hazırım” diyebilmek umuduyla, kendimi kendime dert ederek yaşamaya devam edeceğim…

The post Söz appeared first on Sanat Duvarı.

Demir kafes içinde kuş misali çırpınır can

Ruhun olmuş bakır renkli tan

Tayy-i zaman tayy-i mekan

Topraktan fezaya uzanan

Baharın hazan

Yağmurun baran

Derdin harman

Kanadında yükselirsin Hüma’nın

Odunda yanarsın semenderin

Dışın serin için derin

Açsan ağzını yakar kelimelerin

Nedir ki pinhan

Kalabalıklar içinde bir sen üryan

Tenhalıktır içini saran

Bir hayalet misali yaşarsın her an

Yapraklarla sararan baharda çiçek açmayan  

Bu zaman ne yaman

Bir ben miyim mısralarda kaybolan

The post Pinhan appeared first on Sanat Duvarı.

Gülüşümle selamladım çocukları her zaman

Ve sonra yakışıklı bir ‘’Merhaba’’ ekleyerek yanına…

Gözlerine bakarak konuştum hep onlarla

Çünkü onların gözlerindeki hayat başkaydı

Kirlenmesi imkânsız,

Varlığıma şükrettiren,

Kanatlarımı huzura hazır eden…

Evladım yoktu, onca evladım oldu

Onca sevincim, gururum, küçük arkadaşım…

Umudum az gibiydi

Onlarla tanıştıkça sınırsızlığa ulaştı.

Baba gibi hissettim kendimi onların yanında

Baba gibi bir öğretmen

Öğretmen bir baba gibi hissettim

Ve bu his hizmetkâr etti beni onların her anına

Canla, başla, aşkla…

Biraz daha öğrensinler, anlasınlar

Hayatı biraz daha bilsinler

Yaşamayı daha fazla sevsinler

Büyüdükçe büyüklere benzemesinler

Hep böyle birliğin, sevginin değerini korusunlar diye

Yüreğimin kapılarını ardına dek açıp

Baba gibi sardım onları…

Ve bir gün

Yüceler yücesi, o hissi de tattırdı bana

Bir Eylül akşamında BABA oldum…

Minik bir cennet kuşu kucağımda gözlerime bakarken

Güleç gözlerim dolu dolu

Sessiz şiirler söyledim, dualar ettim…

Onun ilk ağlayışına şahit olduğum gibi

İlk adımına, ilk konuşmasına da şahit olacaktım belki…

Onun da öğretmeni, yoldaşı, arkadaşı olacaktım…

İşte o gün bir kez daha anladım

Bütün dünya çocukları evladımdır

Her çocuk güzel

Her çocuk özel

Her çocuk emsalsiz bir şiirdir…

Dünyanın dört yanındaki evlatlarımın yolları açık olsun…

Bana çocukları verin, bütün dünya sizin olsun!

Sevgi, saygı ve dua ile…

The post Baba Gibi Hissetmek appeared first on Sanat Duvarı.

You the

One of

My dream

Freedom is

Your eyes

Wings are

Your arms

Angels are

Your kiss

But your

Heart is

Your tears

Please leave

Me alone

With my

Loneliness

Please leave

Me alone

With my broken

Heart of the

Way of love

 My soul

In peace

If im with

You on the

Way of journey

Of my life

The post Journey Of A Musician appeared first on Sanat Duvarı.

Soramazsın neredeydin diye,
Gelir konar bir anda pencerene,
Göz etmeden sana,
Sözüne söz demeden daha,
Bir bakmışsın,
Geçivermiş bir on sene.

Değeri paha biçilmez,
Eksen de buğday tarlasına,
Ekin gibi yetişmez.
An için an da kal demiş ya dervişler,
Dem dem olmadan yenilmezmiş yemişler.

Ey kul, olma sakın sen kula kul.
Halk içinde Hakka yakın dur.
Zaman dediğin 
Bir kuşun kanadında 
Baksana hep uçup durur.

The post Zaman Kimin Ardından appeared first on Sanat Duvarı.

iki yüzlü elbiseni giy

çekil dünyamızdan

uğraşma içten sokaklarda

istediğin kral yolu

bize ay ışığında öksüz bir patika

çıplak ayak sesi

dudakta kederli bir hava

yaraşır yanaşır hele bir sandal olsa

akseder denizlerin kardeşliğinde

yeni su  sudan  eski

bize ay ışığında öksüz bir patika…

The post Öksüz Bir Patika appeared first on Sanat Duvarı.

Vahdette vücut bulur.

Bir ağaç kesilse bir yamaçta

Bir insan kafasına denk bulur.

Doğu Türkistan’da derisi yüzülen çocuğa

Yorgan uğruna tüyü yolunan kazı yek bulur.

Kürkü için tilkinin, vizonun, kaplanın,

Derisi için timsahın, yılanın,

Dişi için filin, gergedanın,

Kuyruğuna teneke bağlanan kedinin,

Gözleri oyulan köpeğin,

Töreye kurban giden körpelerin

Yüreği yakışı berk olur.

Komşuda yangın çıksa

Kar olmak adam olana düşer.

Kaf Dağı’nda buzul çıksa

Har olmak adam olana düşer.

Mısır’da kıtlık çıksa

Nar olmak adam olana düşer.

Nerede, kim varsa gözü yaşlı,

Kalbi paslı, gönlü yaslı,

Hayat sahibi bir canlı

Elinden tutmak, adam olana düşer.

The post Adam Olmak appeared first on Sanat Duvarı.

The post Aldırma appeared first on Sanat Duvarı.

Hayat dediğimiz olguda aslında bu da vardı.

Bir zamanlar havada yüzen bulut kaybolmuştu.

Birkaç mısra oluşturmuştu kafasında oradan geçen adam.

Yıldızlar anlamını bulmuştu.

Bir masum kediydi aslında yanından geçen.

Bir fısıltıydı orada yankılanan gürültü.

Dünya birkaç basit cümleden ibaretti belki de.

Sen ve senin gibi olanlarla geçen hayatta bir olmak ne kadar da kolaydı.

Sen ve ben ayrımında geçen hayatta yorgunluk diz boyuydu.

Her şey silinmişti adeta.

Her şey bilinmişti kendince.

Senden kalan bir umut ile ben sırlanmış konumdayım.

Zerrelerim havaya karışıp kaybolurken ben aslında senden ayrı kalan biçareyim.

Her şey siliniyor.

Tüm ağzımdan çıkan cümleler…

Sıfırlanıyorum.

Kayboluyorum günden güne.

Ve sen hayat, O’nun bana verdiği temiz olan tek varlığımsın.

The post Hayat Dediğimiz Olguda Biz İnsanoğlu appeared first on Sanat Duvarı.

Mum ışığıyla aydınlanır mı aniden

Yanıtlardan ses işitilmez

Sorular durmak bilmez

Nasıl niçin neden…

Kalem söyler, kâğıt dinler

Dertler çıkar sinesinden

Alevlenir şamdanlar, fenerler

Dağılır kara bulutlar üzerinden

Alır nasibini göğün mavisinden

Kurtulmak zamanıdır mazisinden

Her batış yeniden doğmak için

Uyanmak lazım zifiri gecelerden .

The post Güneşin Sırrı appeared first on Sanat Duvarı.

Kışımız, bahârımız, yazımız bir.

Aynı gemideyiz, yönümüz Mevlâ,

Rotamız, kaderimiz, yazımız bir.

Kimimiz efsane, kimimiz roman,

Aynı Musavvîr’in tasvirleriyiz.

Kimi hayvan, bitki, kimimiz insan,

Aynı Nur’un ayrı tenvirleriyiz.

Kimi “melek”, kimi “cin”, kimi “şeytan”,

Hepimiz Hâlık’ın mahlûkâtıyız.

Kimi ateştendir, kimi topraktan,

Hep aynı Allah’ın mevcûdâtıyız.

Anadır, tohumu bağrına basar,

Allah’ın ikramı taamlar sunar,

Cansız bedenleri sır gibi saklar,

Topraktanız; lokmamız, aşımız bir.

Gülün derdine bülbül gül-zârdayken,

Hicran ehli yine ah ü zârdayken,

Deryalar gel-gitlerle efkârdayken,

Aynı ateş yakıyor, acımız bir.

Hava, su ve toprağa düşmesini

Beklediğimiz umut, cemremiz bir.

Dünyadaki kir, kalplerdeki kini

Yıkayacak duamız, katremiz bir.

Süleyman kuşlarla konuşuyorsa,

Yunus çiçeklerle söyleşiyorsa,

Ceylân, aslanla Hünkârlaşıyorsa

Bektaş, demek ki tüm mahlûkât biriz.         

The post Anâsır-ı Erbâ appeared first on Sanat Duvarı.

Ağlatmayın anaları…

Yüzündeki çizgilerde

Bakışlarındaki derinlikte

Tebessümündeki içtenlikte

Bütün dünyaya yetecek çareler var

Hareler var onun gözlerinde

Bütün karanlıkları yenecek kadar…

Üzmeyin anaları, üzmeyin

Cehenneme çevirmeyin cennet yüreklerin hislerini

Ağıtlar yaktırmayın, ellerinde dünya büyüten kadınlara

Varoluşun en değerli varlıklarını incitmeyin…

Kırmayın ana kalpleri

Bak sonra, yani bu dünyadan sonra

Pişman olursunuz

Olursunuz da anlamı kalmaz…

Hani diyorlar ya

Dünyayı çocuklar yönetsin

Yok abi yok,

Çocuklar oyun oynasın, şarkı söylesin, masal dinlesin

Çocuklar şiir okusun, dans etsin, gözleri şükre sebep bakışlar atsın…

Adalet için

Mutluluk için

Sevgi aşkına

İyilik aşkına

Allah aşkına

DÜNYAYI CENNET YÜREKLİ ANALAR YÖNETSİN…

Yüreğinde merhamet çınarlarıyla, ışıl ışıl parlayan bakışlarıyla, sevginin en koşulsuz halini dünyaya sunan, şikayet etmeyen, mazeret değil sevgi adına eylem üreten tüm ANNELERİN ANNELER GÜNÜ KUTLU OLSUN…

Allah onları başımızdan, kalbimizden, hissimizden eksik etmesin…

The post Mutluluk İçin: ANNE appeared first on Sanat Duvarı.

 “Güzellik zamanı aşar kendine kavuşur karşına düşer. İşte saatlerden biriydi, karşıma kendini santimetrelerce ifade koyuverdi. Tablo desem değildi, canı vardı ama benim cinsime de uzak değildi. Ölümün ahengi, durumun söz edişi biricikliğiyle, somuta serzenişi… Tutacaklığı yoktu ve toprağa düşüverişi… Güzel nedir dedim yere kavuşma anında, o dirinin bitime ve yeni yetmelik saatine kavuşabilmesine hitap edecektim.”

Estetik konusunda Hegel’in taklit ilkesi tamamen biçimsel olduğu için, bu ilke sanatın amacı kılındığı zaman, nesnel güzelliğin kendisi ortadan kalkar. Hegel’e göre sanat güzelliği tinden doğmuş ve yeniden doğmuş güzelliktir; “tin ve ürünleri, doğa ve fenomenlerinden ne kadar yüksekse, sanat güzelliği de doğa güzelliğinden o kadar yüksektir” der Hegel.

Ömer’e göre ise güzellik doğumda ve yeni olanda. Yaratı akışkandır, kandır hayattır. Ömer’in güzel’i yaratıda bulması Hegel’in tinsel ve doğal ayrımından yola çıkacakmış gibi görünse de doğayı takdir etmekten vazgeçemez. Üretken bir varlık olarak kadını öne çıkardığı şiirlerde “kadın” ve “çocuk” yaratı ve doğum üzerine sembolik birer ifade olmakla birlikte üretimin her türlüsü bir doğum Ömer’e göre:

“sen

Senin uğruna bu bereket

Yeni

Doğdun işte

İşteler rütbesiz

Güzelsin sen.”

Baudelaire’ye göre ise güzellik hep tikeldir, bireysel olanla ebedi olanın belirli bir oranda karıştırılmasıdır, bu karışımda ise ebedi olan bireysel olanın ardında gösterir kendini. Güzel der Baudelaire “Niceliği güçlükle belirlenebilen ebedi, değişmez bir öge ile deyim yerindeyse, sırasıyla ya da tümü de aynı andan çağ, moda, ahlak, tutku olan göreli koşullara bağlı bir ögeden kuruludur.”

Bu bağlamda Ömer’in doğa, estetik, tin ve güzellik anlayışı Baudelaire’inkinin ters yüz edilmiş biçimi olarak anlaşılabilir. Tam bir şehir insanı olan Baudelaire’e göre doğa dizginlenemez, bayağı ve verici akışkanlıkta olmasıyla küçümsenirken, yine bir şehir insanı olan Ömer, doğanın düzeni içindeki Kor’un yakıcılığını ve mutlak yeniden doğuma hazırlayan güneşin besleyiciliğini güzellik olarak tanımlamakta ve güzeli doğanın sürekli yeniden doğuma elvermesinde bulmaktadır. Baudelaire’e göre doğuştan yetenek ve sürekli üretim gibi kavramlar tiksinti verici bir durumken, Ömer hem doğumu, hem doğuştan getirilenleri hayranlıkla karşılamakta ve kendi çalışmalarında da üretimin sürekliliğine önem vermektedir. Bununla birlikte yine de üretimin ancak yüce bir adanmışlık hali gerektirdiği konusunda görüşlerinin birleştiğinden söz edilebilir.

 “Baudelaire’in dandizmi kendinden korkmasındandır” der Sartre. “Kiniklerin ve stoacıların askesidir bu. Çünkü bunu fazla sınırsız bir özgürlük olarak görür ve iradeyi güçlendirip ruhu disipline sokmaktan yanadır.”

Ömer ise ruhun ve doğanın taşkınlığından yanadır. Bu yaklaşımında Cahit Zarifoğlu’nun etkisinden söz eder.  “ ‘Menziller’ kitabı saf haliyle bir şiirdir; farklı biçim denemeleri, metaforların güçlü sadeliği ve kadın, doğum, cinsellik, aşırılık ve yoğunluk hislerinin en fazla hissedildiği eserlerden biridir. Onun şiirlerinde her ne kadar takipçi çevrelerinde fazla söz edilmese de nirvana; katarsis anlamında cinselliğin, ansızlığın anıdır.”

Serinin son kitabı Kut; tanrılara ve bugüne kadar süregelmiş tanımlara yönelir. Kut, kelime kökeni olarak Kutsal’dan gelir. Şiirlerinde, tragedya sahnelerindeki tanrılar savaşlarına atıflar vardır ve bu çatışmalar her daim yeni adına yapılmaktadır. Ömer’e göre; “Amaç, her zaman hakikatin peşinde olmak, daima bir değişim içinde olan gerçekliği aşıp hakikate ulaşma arzusunda olmaktır.” Joseph Campbell, Kahramanın Sonsuz Yolculuğu’nda bütün kültürlerin kahraman mitlerinde ortak tek bir kalıp bulunduğunu ortaya koymuştur. Kahraman tanrıları savaşıp yenen, yeni kahraman, bu gizemli maceradan her daim benzerleri üzerinde üstünlük sağlayan bir güç ile geri döner. O artık Kut’ları yıkmıştır ama bu kez kendisi bir Kut olmuştur.

“Bizler özneyiz” diyor Ömer. “En kapsamlı haliyle nesnel algıya varamayacağımızı biliyoruz ve bu nesnel ve kapsamlı bütünlüğün adı hakikat; ona ulaşmak mümkün olmasa da bu çaba bizi var ediyor. Çabanın yöntemi ise dilin genişlemesi, diyebiliriz. Dil insanidir ve algımızın sınırıdır ama kapasitesini arttırabilir. Kısacası Hakikate öznel varlıklar olarak bizim dil çabasına girerek algımızı niteliksel genişleme çabamız ile ulaşabiliyoruz. Kutlar; bizim kemikleşmiş, engelleyen ama aynı zamanda bize onur veren omurgamız olan geçmişin idolleri; ve ancak bir yıkım sayesinde yeni ve tazenin üretilmesiyle yeni ve “daha kullanışlı” kutlara varabiliriz. Ama hakikatin kendisi bu zamani döngünün dışında, öznel algının üstüne. Onun sadece daha büyük bir parçasına erişebilme olasılığı bile kıymetli.”

Tragedya, iki kutbun karşılıklı ve şiddetli anlaşmazlığın ertelemesi olanaksız, üstesinden gelinmez ikiliğinin, bizim içinse kaynağın itkisiyle başlayan macera. Tragedyaları yazanlar her zaman şairler olduğuna göre aslında modern bir şairin yine de şairlik kanında doğal olarak bulunan (destansı anlatıma) antik bir geleneğe başvurmasına şaşmamak gerekir.

Şairler, insanlığın ötesinde göğün ayrı bir katında yaşamaları ve insanlık durumunu yansıtacak bir ayna yerine geçmeleri beklenen varlıklar olsa da; kendi tikelliğine “kısmen” sarılan bir şair olduğunu söyleyen Ömer çalışmaya ve üretmeye aklın, tarihin ve bilincin sınırlarında gezinerek devam ediyor.

The post Yeni Nesil Bir Şair: Ömer Alkan – II appeared first on Sanat Duvarı.

Ömer, şiiri zanaatten ayırmıyor ve üretim sürecinin kıymetli olduğunu vurguluyor. Bir yandan görsel efekt şirketinde grafik animasyon alanında çalışırken diğer yandan kendi müziklerini besteliyor. Boğaziçi Üniversitesi Sosyoloji mezunu olan Ömer, yeni neslin tüm özelliklerini taşımakla beraber ilk çağlara uzanan konularda şiirler yazıyor ve aynı zamanda bir fikir adamı. Şiirlerinde, varoluşçuluğa, dil felsefesine, mitolojiye ve özellikle tragedyalara bol referanslarda buluyor. Bunların yanında bilime inanmak ve önem vermekle de kendisini tanımlayan Ömer “Hayyam da sonunda nihilist bir damara geçiyor. Nihilistlikten bilgi için yürüme var şiirlerinde” diye ekliyor.

Fihrist dergisinin hem yazar hem kurucularından Ömer; “Tarih boyunca biz sadece kendini gösterebilenleri biliyoruz. Tarih her zaman en iyileri, en güzelleri bulur ortaya çıkarır diye bir şey yok. Bu çok naif bir düşünce olurdu. Çok fazla güzel şey tarihin içine gömüldü. Ancak gösterebilirsek sahnede olabiliyoruz ancak o tarafa fazla yönelirsem yani kim ne der diye dert edinirsem kaybedeceğimi de biliyorum. Kitapları belli bir fikir doğrultusunda silsileye koyup kendi yayıncılığımla basayım dedim. Böylece başkalarına tabi olmamak, özgürlük alanı bulmak mümkün oldu.”

 “Bir dilin edeceğinden edebileceğinden fazlasını koydum hah şu orta yere.”

“Üretim alanında dil ile baş başa kaldığımızda Türkçe’ye iş düşüyor” diyen Ömer anadile aşırı saygı duyuyor. Kan, Kın, Kor ve Kut kelimeleri de zaten Türkçe’nin öz kökenlerini çağrıştırıyor. Bu dili seven, özen göstermek ve genişletme çabası içinde olan bir yazar olduğunu belirten Ömer’in gerçekten de kitaplarında yazar ve şair olarak dilde açılımlar meydana getirme eğilimi fazlasıyla hissediliyor. Dil felsefesine kafa yoran Ömer için kelime üretmek, doğrudan toplumun kolektif bilincinde açılım yapmak yazar ve şairlerin görevi olmalı.

“Hep geleceğe baktığımdan, geçmiş esansı kalan buğulu bir birikim gibi geliyor.”

Gündelik yaşamda ne bir anısını düzgünce anlatabilme ne de bir şeyi ezber tipi aklında tutabilme yeteneği olmadığını itiraf eden Alkan: “Hep geleceğe baktığımdan geçmiş sadece esansı kalan, buğulu bir birikim gibi geliyor, ben hep topladıklarımla gidiyorum. Bende hep toplamlar var. Bir fikir, bir çıkarım, teori ile ilerleme var. Ama anıların kendisi değil, yani şiirde özel anılarım yok” diyor.

Yazarken bilinç akışı yöntemi olduğu kadar, monolog üslubuna da hakim; düşünce tarafının yoğunluğuna odaklanmış ve aklın keskinliğinin ucuna takılmış bir şiir anlayışı var.  Şiirlerinde güncel verilerden beslenmeye yanaşmıyor. Dante’nin İlahi Komedya’sındaki zamansızlık, Cennet-Cehennem ve Araf arasındaki o atmosferi yazma çabası ile sonsuzluk hissini veriyor.

“Müziğin zarafetinden başkasını bilmem kardeş yemin ederim.”

Müzik hayatımın en ciddiye aldığım parçası diyen Ömer’in müzikle ilişkisi takıntı boyutunda. Müzikle yazıyorum, diyor. Bu nedenle yazıları müzikle bestelemeyi seçmiş, şiirleri için kafiye üzerinden müziği hissettirme çabası diyor.

Mitolojiden ve insanın varlık mücadelesinden besleniyor şiirleri. Bin yıllık aşk var dediği dizelerde, bugün hafife alınıp geçiştirilen duygulara yer veriyor. Walter Benjamin’in “Okur her an yazara dönüşmeye hazırdır” ifadesinden yola çıkan Ömer, şiirlerinin düşünsel altyapısını oluştururken, sosyolojideki yapısalcılıktan özellikle etkilendiğini belirtiyor: “20.yy zaten felsefenin dile bağlanması; dil felsefesi çağı ve sosyal bilimlerin dil odağında ilerlediği bir dönem.”

Söylem, Kan, Kın, Kor ve Kut adlı kitaplarında mitolojinin, ilk çağların kapılarını aralarken insanlık mirasının dünden bugüne inşa ettiklerini ve her yeni inşa için yeniden yıktıklarını ele alıyor. Söylem kitabı düzyazı türünde olup, yine kalemini şiire kaçmaya bir kala tutmaya çalışan bir yazarın kendine söylevlerini; kısaca şiirlerine temel oluşturan notlarını görüyoruz.

Çocukluk devri, büyümeye hazırlık, düşünsel bunalımlar ve yeniyetme bir savaşçının nidalarını duyduğumuz “Kan” adlı serinin ilk kitabında, yaşamın ve doğanın yenilik getiren canlılığına vurgu yapıyor. Kan; yaratıdır, hayattır akışkandır.

“Sen zanneder misin ki ben kan kokusuna bayılırım, belki bolca içerim ama kurudukça ondan kaçarım. Ben hayata taparım ya da hayat beni tapınak kılar, benimle yücelir ve bileğimin vehmini azdırır.”

Kan, aynı zamanda yeniyetme bir savaşçının kolaycı tavrında bulunan taze enerjiyi ve yoğunluğu sembolize eder. Savaşçının bu yaklaşımı ise macerasına atılır atılmaz hızlıca ölüme teslim olmasına neden olur. Ancak bu ölüm gerçek savaşa hazırlıktır.

Kın kitabı ise direkt ölümde karşılıyor okuyucuyu. Savaşı ve mücadeleyi anlatan  “Ölümü Bir Geçe” ve “Mezarbaşı Ayetleri” şiirleri özellikle yoğun bir depresyon döneminde yazıldı. Mezar savaşçının kılıcını kınına kapatması ile temsil edilir ve kın tabutun ya da toprak altının soğuk yoğunluğunu barındırır. Ölüme eşdeğer olan bu aşamada tüm çaba ölümü yenmek için hazırlık yapmak üzerine kuruludur. Şiirler başlangıçta ölüme giden tüm yolları tasvir eder, sonraki şiirler ise toprak altı saatlerin acısına teslim olmuştur:

“İnerse hazırım el verin

Vuralım ve bir iki

Üç işte vur puştu

Vur iyice sindirsin yarayı

Aksın kanı buğusuyla öfkem aksın ardına

Ölsün işte geberen bana dönsün sureti

Yükseğe dikmişse gözünü bir nida, tiz

Perdeye çıkmışsa düşecektir

Ve bilsin düştüğünde vurulacaktır.”

Dizelerinde kişinin ölümle yaşam arasındaki o geçişe direnişi, bu mücadeleyi kaybedişi ve kaybediş anını daha da keskinleştiren toprak soğuğunun keskin ve acımasız darbesi ile artık umudu kesin bir biçimde yıkmak gerektiği gerçeği ile karşılaşıyoruz. Nietzsche’yi çok fazla anımsatan bu yaklaşımı Ömer’e sorduğumuzda, Ömer tam olarak böyle olmadığını belirtiyor. Nietzsche umudu bir yıkımmış gibi öldürürken, Ömer umudu ölümde buluyor. Umudu tam da yeniden doğurmak için öldürüyor. Çünkü “Kaderin Kordon Bağı” nda umut, gökyüzü ve denizle geri döner. Kendi gökyüzüne koşmaktan söz eder bu sefer:

 “Bil ki toprakaltı nesline bakıyorum akşam sekiz sabah beş ve gündüze kuruyorum saati. Gündüze bakıyor ayağım! Diyorum ki, gün, güneşinde ısınacağım, hah!”

Tam da bu sebeple seriyi Kor kitabı takip ediyor.

*İkinci bölüm yarın yayınlanacaktır…

The post Yeni Nesil Bir Şair: Ömer Alkan – I appeared first on Sanat Duvarı.

Dinliyorum yalnızlığımı son bir kez daha

Bekliyorum sessizce

Yalnızlığım geçermişcesine

Son bir kez daha bakıyorum dünyaya

Gidermişcesine

Son bir kez daha gülümsüyorum etrafa

Bırakıp gidermişcesine

Bakıyorum denize

İçinde kaybolup gidermişcesine

Kuşlara anlatırım derdimi

Kuşlar anlarmışcasına beni

Son bir kez daha geçiyorum

İnsanların içinden

Savuruyorum düşüncelerimi rüzgarla

Bulutlar tutarmışçasına dertlerimi                      

The post Son Kez appeared first on Sanat Duvarı.

Kulak duymak için

El vermek için

Kalp sevmek içindir

Şiir okunmak için

Şair yazmak için

Güneş doğmak

İnsan anlaşılmak içindir

Rüzgar esmek için

Yaprak yeşermek için

Gerçek söylenmek için

Ateşler sönmek içindir

Sarkaçlar dönmek için

Uykular düşler için

Gökler yağmak için

Gözyaşı kurumak için

Hayat söyle ne içindir?

The post Niçin? appeared first on Sanat Duvarı.

Saatine baktı.

Saat 10:11’i göstermekteydi.

Yatağını dağınık bıraktı.

Bir kahve hazırladı.

Kahveyi içti.

Sessizcesine açtığı kahve paketini çöpe attı.

Sıkılmıştı.

Duygusuz duygulu kavramını düşündü.

Beş duyu organını etkin şekilde kullanmak için kişisel gelişim kitaplarından birini okumaya koyuldu.

“Kendini dinle.”

“Şunu tekrar et: Ben başarılıyım.”

Tekrar ettin de ne oldu?

“Evet, haklısın.”

“Başarısızlığımızı kabullenmemek için kişisel gelişime sarılıyoruz.”

Öyle.

Amacı olmayan kişisel gelişim kendini üstün görmekten başka fayda sağlamıyor.

Ancak kişisel gelişimde önce amaç belirlenmeli.

Ne için kendimi geliştirmeliyim?

Bu soruyu kendi kendine sormalı.

“Ne güzel söyledin.”

Yaşam koçu olduğumdan dolayı olabilir.

“Evet. Bu meslek tam sana göre.”

“Yaz yazabildiğin kadar.”

Yazıyorum bunları.

Ancak okunacak mı bilmiyorum bile.

Fakat yazıyorum.

Yazdıklarım bir gün beni boğacak.

Sevgi boğuşu.

Sevgi nedir sence?

“Sevgi neydi? Sevgi emekti.”

Selvi Boylum sen ne güzelsin.

“Aferin. Hatırladın bak.”

Kahvaltı yapmayı sevmezdi.

Kahvaltısı bir adet yumurta ve birkaç dilim peynirdi.

Çayı ise çok içerdi.

“Kafeinmanım ben.”

Aferin. Öyle devam et.

Uykusuz gecelerin olsun.

“Uyuyabiliyorum. Artık etki etmiyor. Bünyem alıştı galiba.”

Haklısın.

Bir süre sonra bünye alışmaya başlıyor ve etkileşim olmuyor.

“Aradığım ne varsa hepsi kül oldu.”

Ne oldu?

“Kül.”

Sezer Ateş Ayvaz’ın Küllenmiş Bir Kuşu Yakalamak kitabı aklıma geldi bir anda.

“Neden?”

 Neden mi?

Kül dedin ya.

“Peki ya, Angela’nın Külleri?”

Oo, onu unutmuştum bak.

Aklıma getirdiğin için sağol.

Angela’nın Külleri beni çok etkilemişti.

“Biliyorum. Ondan söyledim zaten.”

Yazmak isteyen insan onu okumalı.

Bir yazarın ortaya çıkma mücadelesi de denilebilir.

Aradığın her şey kül olur bir süre sonra.

Her şey değişir.

Değişmeyen tek şey değişimdir.

“Bunu kim söylüyordu?”

Unuttum.

Bir Google amcaya soralım.

İnterneti açtı.

Bilgisayarının kapağını açtı.

Google’a yazdı.

“Heraktilos’un sözüymüş.”

Aferin.

İnternet olmasa ne yapardın sen?

Yazmak yazmak yazmak…

İşte bütün mesele bu.

Yazdığım her şey bir gün beni boğacak.

Kendime delilik atfediyorum bir nevi.

Bir Delinin Hatıra Defteri’nden yansımalar adeta.

Aynayla hiç barışamadım.

Aynalar yolumu kesti.

Hep ilerlemek istedim.

Aynalar yolumu kesti.

Hep koşmak istedim. Koşamadım.

Ancak yürüyebildim.

Adımlarım sert olmalıydı.

Hissettirmeden yavaşça ama sert.

Aynalar yolumu kesti.

Öz benliğimden kustum kafatasımı.

“Necip Fazıl ha?”

Evet.

“Ben de severim.”

Mezarını ziyaret ettiğimde toprağını yüzüme sürdüm onun gibi olmak için.

Aynı gün doğmuşuz.

O yüzden ona farklı bir ihtimam gösteriyorum.

Kişiliğimiz de benziyor.

Düşünce mahkumuyuz biz.

Bizlerin düşünmekten başka çaresi yok.

“Kişisel gelişim diyordun.”

Evet, kişisel gelişim amaç iyi belirlenmedikten sonra,  öldürücü bir zehre dönüşüyor.

“Haklısın, her şeyin bir zamanı ayrıca. Birden aklıma geldi.”

Zaman nedir sence?

Algıladığımız gibi midir, herkes için aynı mıdır?

“Hayır. Aynı değil.”

“Zamanı biz uyduruyoruz.”

Eline sigara paketi aldı.

Sigarayı eline alıp yaktı.

“Entelektüel olmanın şartı sigara mıdır?”

Hayır, bu sadece bir alışkanlık ve rahatlatıcı bir hareket.

Sigarayı ben sevmem. Kullanmam da.

“Ben de alışkanlık olduğu için içiyorum.”

Sigarayı ağzına götürdü.

Usulca nefesini verdi.

Ağzından dumanlar yükseldi.

Aradığı her neyse, düşünceliydi.

Ne düşündüğünü soramadım.

Ancak, bekledim. Açıklama yapar diye.

Sigarayı tekrar ağzına götürdü.

Nefesini verdi.

Ağzından dumanlar yükseldi.

Düşüncesini sormaya karar verdim.

Ve sordum.

“Biz gerçekten de düşünce mahkumuyuz.”

“Aradığımız sadece doğruyu bulmak.”

“Bulamadığımız şeyse yol.”

“Yol yöntem bilmeden yola çıkıyoruz. Pişkin pişkin sırıtan akıl hocalarından mıyız bilmem. Mentor olmadığım kesin.”

Koçluk daha iyi.

Neden?

Çünkü, bir amaca ulaşmanın tek değildir.

“Haklısın.”

İnsan sayısında yol ve yöntem vardır.

Elindeki sigarayı son kez ağzına götürdü.

Sonra kül tablasına götürerek söndürdü.

Odada şöyle bir dolaştı.

Eline bir kalem aldı.

Yazacak oldu.

Yazamadı.

Yazdıklarını kimse okumayacaktı.

Entelektüel olmanın dayanılmaz hafifliğini hissetti anında.

Aşk nedir diye sordu kendine.

Cevap alamadı.

Aşk, bana sorarsan eksik parçanı bulmaktır.

“Platon ha?”

Evet, Platon bana göre doğru söylemiş.

Eksik olduğumuz taraflarımızı dolduran kişilere bağlanırız.

Onlardan kopmak zor gelir.

Aradığımız o eksik tarafımızdır.

Eksik olan parçamızı bulduğumuzda o kişiye yönelir, tüm benliğiyle birbirimize bağ kurar, aşık olduğumuzu kendimize itiraf ederiz.

Aşk eksikliğini başkasında bulmaktır.

“Doğru gibi göründü bana.”

“Eksik oldukça başlanıyoruz.”

Bazılarımızın hiç evlenmemesi bu eksiliği görmemeleri.

Tamamlanmamış puzzle gibi insan ruhu ve bedeni.

Eksiklikler tamamlandıkça kendini bulabilirsin.

Kendini tanıdıkça başkalarına da senin var olduğunu hissettirebilirsin.

Aşk kavramı aslında, yok olmayla benzeşir.

Eksik yanlarını tamamlarken, o kişide yok olur, bütünleşirsin.

Aşk, Allah’a verildiğinde, eksik yanların da en güzel şekilde tamamlanır.

Bazı insanların evlenmeme durumu bu yüzdendir.

Allah aşkı ön plandaysa, başka sevgiye ihtiyaç duymaz.

“Çok doğru söyledin.”

“Peki, benim eksik parçam kimde?”

“Bu soruyu kendime her gün soruyorum.”

Kendini keşfettiğinde ve kendini tanıdığında bunu fark edeceksin.

Benliğindeki eksik yanları doğru kanalize yoluyla doldurmaya çalış.

Ve kendini tanı.

Pencereyi açtı.

Dışarıdaki güzel havayı içine çekti.

Havayla, suyla, toprakla ve ateşle insan iyileşirdi.

Çünkü, insanın dört unsurla bir bağı vardır.

Havayı içine çeker, suyla yıkanır, toprağa basar, ateşe bakar.

Ve bunlar insanı iyileştirir.

“Doğru söyledin.”

“Hiç böyle düşünmemiştim.”

İnsan dört elementi içinde barındırır.

Dört elementten de yarar sağlaması bu yüzdendir.

“Keşke yazabilsem.”

“Bunalım doluyum.”

“Yazsam rahatlayacağım.”

Sait Faik aklıma geldi.

“Yazmasaydım çıldıracaktım.”

“Bir yazar yazmazsa çıldırır.”

“Bir spiker konuşmazsa çıldırır.”

“Her mesleğin bir yansımasıdır bu.”

Kalemlerimiz bizim hayatımız boyunca olmalıdır.

Kalem bize emanet.

Kullanmazsan senden kaçar gider.

“Ve insana kalemle yazmayı öğretti.”

Odada şöyle bir dolaştı.

Dışarı çıkmak istemiyordu.

Korkmuyordu.

Ancak dışarı çıkarsa kaybolacağını düşünüyordu.

Tutunamamak, onu mutlu kılıyordu.

Tutunsa dahi değişmeyeceğini biliyordu.

Tutunamamak onun kaderiydi.

“Özledim seni düştüm yollara.” şarkısını mırıldandı.

“Şarkılar senin için önemli.”

Evet, bu konuda birkaç makale yazdım.

Hatta makalem yayımlandı.

“Bu konuda uzmansın anlaşılan.”

Evet, kendimi daha da geliştirmeye gayret gösteriyorum.

Tutunmak için değil.

Tutunamamak için.

Tutunamamak benim kaderim.

Kafatasım bunun için var.

Beynimi kusacağım anı sabırla bekliyorum.

Düşünmek, düşünmek, düşünmek…

Yazmak, yazmak, yazmak…

Sürekli bir sirkülasyon söz konusu.

Düşünürken yazmak, yazarken düşünmek.

Aynı değil mi?

Düşündükçe yazar insan.

Yazar insan düşünür.

Düşünce yazmakla eş değerde.

Derin bir nefes aldı.

“Rahatladım bir an.”

Rahatlatır dememiş miydim?

“Evet, dedin.”

İnsan dört unsurla da rahatlar.

Ne olduğunu söyledik.

 Birden eski kız arkadaşı aklına geldi.

Özlediğini hissetti.

O çok kitap okuyan biriydi.

Entelektüel açıdan ileri seviyedeydi.

Onunla ne güzel tartışmalar yapardı.

Kafede içtiği çayların haddi hesabı yoktu.

Kız, koyu kahve, uzun saçları, badem rengi gözleri, hafif buğday teniyle gözlerin çevrileceği kadar güzeldi.

Onu ilk gördüğü an, bir kitapçıda gerçekleşti.

Edebi dergilere bakarken, birden onu görmüştü.

Üzerinde siyah boğazlı bir kazak, altındaysa kırmızı kloş etek, ayakkabı olarak ise siyah bot vardı.

Onunla geçen zamanları unutamadı.

Onu ilk öpüşü, hiç aklından çıkmamıştı.

Hele Kafka okumaları, tartışmaları onun hiç unutamadığı anlardandı.

Şimdi bir fotoğrafta gizli kaldı aşkı.

Onun parçaları tamamlanmamıştı.

Yeni aşkı bekliyor ancak doğru kişiyi bulmaktan korkuyordu.

Çünkü hayatı, bir kahve çekirdeği ve sigara dumanında saklıydı.

Tutunamayan insan, doğru insanı bulduğunda ne yapardı?

Kaçar mıydı?

Yoksa peşinden koşar mıydı?

Bunu hiçbir zaman bilemeyecekti.

Kitaplar arasında dolaşırken, birden gözüne Kafka’nın Dönüşüm’ü gözüne takıldı.

Kafka onun için çok şey ifade ediyordu.

Halk içinde bir böcek kadar değeri yoktu.

Yazamıyordu.

Yazsaydı belki bir böcekten insana dönüşecekti.

Jane Austen’ın Emma kitabı gözüne çarptı.

Emma gururlu bir insandı ve doğru insanı bulmuştu.

Peki, onun için doğru insan kimdi?

Tamamlanmamış puzzle önünde bekliyordu.

Eski kız arkadaşını hatırlasa da, onun doğru insan olmadığını düşünüyordu.

Emma doğru insanı bulmuştu.

Peki ya kendisi?

Daha dışarı bile çıkamıyordu.

Aşk onun için kahve ve sigaraydı.

Ve itaplar arasında geçen ömrü, onu bu bağımlılığa götürdü.

Kahve ve sigara boşluğunu doldurmuştu.

Herkesin bir bağımlılığı vardı.

Onun için kahve ve sigarayken, benim içinse yazmaktı.

“Beni çok güzel tanıttın. Teşekkür ederim.”

“Beni artık sigara bağımlısı olarak tanıyorlar.”

Gülümsedim.

Doğru değil mi?

“Doğru ama eksik.”

“Eskiden yazardım. Şimdi ise sadece okuyorum.”

Eline bir sigara daha aldı.

Yakmak için çakmağını kullandı.

Ağzına götürmeye başladı.

Pencereden bakarken telefonla konuşan bir kadın ve ardından bir köpek geçti.

Konuşmalarına dikkat etmedi.

Ne söylediğine bakmaz, nasıl söylediğine bakardı.

Kişisel gelişim kitaplarına karşıydı.

Aslında gelişim denilen şey kişisel gelişim programlarıyla değil, problem çözme ve iletişim yöntemleriyle çözülebilirdi.

Kahve ve sigara onun günün yarısını teşkil etmekteydi.

Diğer yarısı ise kitaplar ve uykuydu.

Günde yedi saat uyumayı adet haline getirirdi.

Daha sonraki beş saati okumakla geçerdi.

Daha sonra o kitaplardan not alıp bunları yazmak üzere saklardı.

Ancak söylediğim gibi, yazamıyordu.

Belki tüm çılgınlığının sebebi buydu.

Gazetede yazdığı yazıları büyük bir özenle saklamıştı.

Şimdi yazabilseydi yazacaktı.

Aslında çok doluydu.

Anlatacak çok şeyi vardı.

Her şey eski arkadaşının resminde saklıydı.

Anlatabilse anlatacaktı.

Fakat yazamadı.

The post Portre 2. Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

Bir de öylesi var ki dilenci ruhlu insanlar

Senden alırlar mutluluğunu, huzurunu, uykunu

Sana verirler sancıyı, kaygıyı, ızdırabı

Her şeyini isterler

 Her şey onlar içindir çünkü

 Her şey onlar var olsun diyedir

Eline batan bir kıymık, boynuna dolanan bir sarmaşık

Yahut kafanın içindeki kalabalık

Sana hep onları hatırlatır

Sen özgürlüğünü istersin onlardan umutlarını, yarınlarını, saygınlığını

Sana bırakılan prangalar,yıkılan hayaller ve düşkünlükle

Dönüp aynaya baktığında suretindeki sırretine

Görürsün dilenci ruhlu insanları

The post Dilenci Ruhlu İnsanlar appeared first on Sanat Duvarı.

The post Büyümek Suçu appeared first on Sanat Duvarı.

The post Şiirler Yazarım Güzelliğine appeared first on Sanat Duvarı.

Hep sıradan bir yazar olmak istedim.

Adı bilinmeyen, okunmayan…

Sadece mutlu olmak istedim.

Sonsuzluğa ulaşmak istedim.

İyliklerle…

Küçük iyiliklerle var olmak…

Küçük taşları bir kaba koyup kabı dolduran bir insan…

Adı bilinmeyen biri olmak istedim.

Kimsenin bilmediği biri…

İnsanlardan bir insan olmak her zaman daha iyi olur diye düşündüm.

Akademisyenlik de önemli olmak demekti.

Akademisyenlik benim için hep önemli oldu.

Çalışmalarım da…

Çalışmalarımı hep bilim için yapmak istedim.

Çalışmalarımla bilinmek istedim.

The post Mutlu Olmak İçin Neden appeared first on Sanat Duvarı.

Sensiz göremez oldu bu dünyâyı Efendim

Sensizliği bilmez sana âşık yara kalpler

Senden de belâ-yı aşk diler cânım Efendim

Girdin ya bu kalbe nice lezzet de getirdin

Yorgunlara kırgınlara dermân ey Efendim

Yağmur gibi yağ kalbime sevginle dolayım

Ey serv-i revânım sana meftûnum Efendim

İnsanlığa yol göster ve dünyâya rehâ ver

Aşkınla ışık yak bu Nev-şehrî’ye Efendim

The post Gazel appeared first on Sanat Duvarı.

The post Arş- ı Aşk appeared first on Sanat Duvarı.

Kınalı  geldiler  köy,ilçe,ilden ….
Ölümün önüne saf, saf durdular 
“”Vatanım “”dediler hepsi bir dilden.
Vuruldular; vuruldular vurdular.

Savaştan çok öte bir soykırımı. 
Gencecik tıbbiye öğrenci için 
Marşa çeviririm hıçkırığımı
Ağlarım onbeşli’ye için, için.

Hilalin uğruna batan güneşler..
İstiklalin, istikbalin kaynağı.
Güçlensin, güçlensin yedi kardeşler 
İndiremezler  gökten alsancağı .

The post Çanakkale Şehir Adından Öte appeared first on Sanat Duvarı.

Bir yetime, biz mazluma el uzatmaktan acizse kalbiniz

Fikrinizden, hissinizden, cibilliyetsiz cüssenizden korkun!

Allah’ın selamını vermeden giriyorsanız kapılardan içeri

İnsanlığınızı kalbinize almadan çıkıyorsanız evden dışarı

Uçmaktan, koşmaktan, yürümekten korkun!

Fani dünyanın, fani işleri yüzünden

Nefsinize aşkınız, menfaatinize düşkünlüğünüz yüzünden

Hakkını kolayca çiğneyebiliyorsanız başkalarının

( Hiç görmemiş olsanız da ) Filler tarafından çiğnenmekten korkun!

Eliniz, gözleriniz, yüzünüz, duruşunuz, başka başka şeyler söylüyorsa

Oynaksa ruhunuz, duruşunuz, kalkışınız, oturuşunuz

Edep mahallesinden geçmekten korkun!

Güzele, güzelce ‘güzel’, iyiye gönülden ‘iyi’ diyemiyorsanız

Bir çocuk görünce, gözlerine bakıp gülemiyorsanız

( İnsansınız evet ama ) İnsanları insan gibi sevemiyorsanız

Depremden, heyelandan, kıyametten korkun!

Dünyanın herhangi bir yerinde zulme uğramışken mazlumlar

Diliniz suskun şeytan

Kalbiniz kayıp şehir oluyorsa

Zalimlerin zulmüne uğramaktan korkun!

Kolayca gıybete düşüyorsa diliniz ve kalbiniz

Adını hırpaladığınız kişi ile helalleşmeden ölmekten korkun!

Gece yatağınıza uzandığınızda günü düşünürken

Pek küfürbaz, pek bencil, pek hayırsız geçtiğini düşünüyorsanız

Kaldırın kafanızı derhal, telafi etmenin yolları var

Uyumaktan korkun!

Korkun ki;

Biraz deli cesareti gelsin kalbinize

Koşulsuz sevmeyi

Hesapsız, kitapsız yaşamayı

Ar ile, empati ile, sempati ile yaşamayı öğrenin…

Öğrenin ki;

Giderken anlamlar sizinle gelsin…

The post Korkun! appeared first on Sanat Duvarı.

İlk aşkım oldun benim,
Tek güzelliği ömrümün,
İyi günler yaşatabilir bir başka kadın,
Onu istemeyerek görebilirim, 
Dur! Bekle ayrılalım! 
Henüz razı olmuyor vicdanım!

Geri al şu güzel portreyi 
İçinde aşkın, silahlarını gizlediği;
Yeminin artık orda görünmeyecek,
Gözyaşlarım onu silecek !
Dur! Bekle ayrılalım! 
Henüz razı olmuyor vicdanım!

Marceline Desbordes-Valmore (1786-1859)
Çev. Sunar Yazıcıoğlu

The post Ayrılık appeared first on Sanat Duvarı.

“Ey tarih!

 Ey zaman!

 Kim kimi kimin

 Toprağından

 Sürerken

 Kim kimi kimin

 Toprağına

 Kabul ediyor?” ( 10 Nisan 1991)

Doğu ile batı arasındaki sınır aslında zaman tarafından yok edilebilir ve doğu ve batı aslında olgusal analizlerle tespit edildiği üzere farklı durumlar arz eder. Doğu ile batı arasındaki sosyolojik farkı zaman kapatacaktır. Değişim aslında tarihsel süreç içerisinde gerçekleşen bir olgudur. Toplumsal değişim sürekli olduğundan dolayı arasındaki farkı zaman içerisinde kapatacaktır. Aristo mantığıyla çözümlediğimizde doğu ve batı daima farklılık arz edecektir. Bu ince çizgi kültürel farklılık boyutuyla değil, coğrafi farklılık dolayısıyla ölçümlenecektir.

“doğu doğudur

 Batı da batı

 Zaman kapatana dek aradaki farkı” (2001)

İnsan aslında öldürdüklerinin hatırında kalmasıyla yaşar ve ölür. Bu anıyla beraber zihinde ölüm gerçekleşir. Ancak zihin mucizelerle doludur. Her ölüm aslında doğumdur. Zıtlıklar dünyasında yaşıyoruz. Ölüm doğumla birlikte yer almaktadır. Örneğin bir dedenin ölümünün sabahında bir kız çocuğunun dünyaya gelmesi gibi. Aslında şiirde anlatılan, bir insan öldürürse o kişiyle birlikte ölür. Çünkü insan güzelliklerle dolu olduğunda insandır. Ancak ölümle birlikte doğumun da olacağı aşikardır. Doğum için de yeniden doğmak gereklidir. Unutmayalım ki, yeniden dirilmek için de ölmek gerekir.

“bir zamanlar öldürdüklerimizin

 Hatırasıyla ölürüz

 Onlarla birlikte yeniden gömülürüz” (1999)

Doğuda yıldızlar daha belirgin olur. Işık yılı uzaklıktaki yıldızların ışıması bizim doğuyu hatırlamamızdır. Cemil Meriç’e yoldaki bir gencin doğuyu aşılaması üzerine Cemil Meriç’in doğuya dönme çabası gibidir. Aslında güneş doğudan doğar, ancak batıdan da doğar, Ümit Meriç’in belirttiği üzere. Aslında medeniyetin kaynağı coğrafyadır, şehirdir. Şehirleşme ve yerleşme olmadan bir yerde medeniyet inşa edilemez. Medeniyet Medine’den yani “şehir”den gelir. Şehrin göğünü yitirdiğinde yani mutluluğu kaybettiğinde bile o şehrin büyüleyici güzelliğinde kaybolmaktadır şair. Doğu ve batı arasındaki farkı ön plana getirmektedir. Doğu göğünü kaybettiğinde ancak güzelliği dikkati celb eder. Çünkü doğu medeniyeti geçmişte en görkemli yıllarını yaşamış ve tarihe değerli eserler bırakmıştır. Doğu medeniyeti artık gücünü yitirmiş, güneş batı medeniyetinde doğmaya başlamıştır. Doğu her ne kadar ufkunu yitirse de doğal ve tarihi yapıların güzelliğini koruduğu gözlemlenmektedir. Yıldızların ışıması da doğunun güzelliğinin hatırlanması sonucu ortaya çıkacaktır. Çünkü zaten güneş artık batıdan doğmaktadır.

“göğünü yitiren doğunun kefeninde yirmi bin yıldız

 Işır ışık yıllarında biz hatırladıkça”

Aslında gülümsemelerle dolu çocukluğun ardından geriye baktığında içindeki çocuk birden gülümsemez olur. Üzüntülü bir yüze bürünür. Şair o çocuğa sorar, “Sana ne oldu böyle?”

 “Çocuk gülüşlerinden ışık alan eski kartpostallardan tanıdığım çocuk,

Sana ne oldu böyle?”(2015)

Sonuç olarak, Murathan Mungan’ın Divan-ı Harp şiirlerinde insan vatan korelasyonu incelendiğinde kültürel farklılık kombinasyonu sağlanması için zaman mefhumu ön plana çıkar. Aynı zamanda çocuk coğrafi konum itibariyle incelenmektedir. Doğum ölüm mefhumunda ise her doğumun ölümle ortaya çıkması, yok ediciliğin de yok olmayla bağlantılı olduğu söz konusu olmakla beraber, Murathan Mungan şiirleri hakkında detaylı çalışmaların yapılmasının daha verimli sonuçlara ulaştıracağı kanaatindeyim.

The post Murathan Mungan’nın Divan-ı Harp Şiirleri Üzerine Bir Deneme appeared first on Sanat Duvarı.

Aşüfte bülbüller müptela

İbtida olacak bu  bahara

Artık her şey nümayan

Özgürdür aynımda eşk

Musikidir kalbindeki meşk

Derttir bir ademlik hayat

Düşmektedir her an hayat

Azizdir sanki hayatta ağlayan

Ben değilim aslında çağlayan

The post Eş’ar-ı Dil-ara appeared first on Sanat Duvarı.

Yıkanıyor her gece yakamozlu sularda

Ayın hançer hali saklanır hep kınında.

Geceyi dipsiz deniz

Dipsizi bir yokuş

Yokuşu yok oluş sayıyor.

Suskunluğu mutsuzluk

Gülüşü gamsızlık

Gamı yalnızlık sarıyor

Sevgisi kelebekten,

Nefreti cehennemden

Her mısrada adı var

Her şiirde ruhu…

Şairler adını sayıklıyor.

Kağıtlara kazınıyor düşleri,

Soluyor bir bir gülüşleri

Gözyaşı nisan yağmurlarından sızıyor

Akıyor satırlara beyaz mürekkepten.

The post Söz Ülkesinin Şairi appeared first on Sanat Duvarı.

Tutmak isterdim, solduğu müddet yeşil bu yaprak.

Ve ulaşmak isterdim, dokunabildiğim müddet gerçek bu yaşam.

Raks ediyor bu kez aydınlığa duyduğu özlemle

Hissediyor Hüda’nın çığlıklarını

Zor geliyor ardına bakmak, ardına baksa; ardı vera.

Ve ulaşmak isterdim, sana uyabildiğim müddet gerçek bu yaşam.

Son defa yürüyorum sonlara duyduğum hasretle.

Ruhumda çıkan yangınlardır gecemi aydınlatan.

Aydın olduğu müddet bilgedir gece.

Zira gecenin uyanışlarındandır benim yakarışlarım.

Ve ulaşmak isterdim, ağlayabildiğim müddet gerçek bu yaşam.

The post Bir Yudum Gece appeared first on Sanat Duvarı.

yakaladığım notalar

derin bir âmâk içinde

fısıldamakta

parmaklarımın arasında

tuttuğum tatlı musikî

kulağımdan akan ruhuma

gitarın,kemanın

sünbül kokan tınısını

duymadan ruhuma

açılan kapımda

derin bir âmâk içinde

fısıldamakta

bitmemiş bir beste

bu çalan

“loin des villes”

ruhumdan yansımış

ayna kırıkları

musİkîy-i şikeste

diyarında

tırnağımın ucunda

tellerinde

kemanın

bu çalan

“loin des villes”

samanyolunda iğne aramak

gibi tuhaf bu akşam

venüs,mars,jüpiter

ya da

ikizler,yengeç,aslan

burç burç dolaşıyor

zaman

samanyolunda iğne aramak

gibi tuhaf bu akşam

pastelle kavis çiziyor

teşnevari göğün

kemeri aksine

raks ediyor

musîkîye karşı

çakıl taşları üzerinde

ve,

büyülü

asasını indiriyor

orkestra şefi

bir zil sesi

şak

bir kez daha

şak

ve,

bitiyor bu

musikiy-i şikeste

busesi.

The post Zaman Busesi appeared first on Sanat Duvarı.

Bir kahramanlığın destanıdır kurtuluş

Sen bilmezsin gençsin

Ama varlığın timsalidir ilimin

Kahramanlığın yaşatır dehanı

Ölmedin ki

Ölemezdin ki

Tanrı bildirmesin unutmayı

Bir şairin tutkusudur yazmak

Senin gibi dehayı duymayı

The post Atatürk’e İthafen appeared first on Sanat Duvarı.

Gezdirmek isterdim elinden tutup,
O küçük yumuşak eli elimde
Seninle gezmedik ve gezemezdik
Sen çok uzaktaydın, ben çok geride!

Bu yüzden el ele dolaşamadık
Birbirini seven sevgili gibi.
Özlemi içimde hâlâ duruyor
Sen beni, ben seni sevmedik sanki

Peki neydi o hırs, o hırçınlıklar,
Bir aşkı yokeden inatlaşmalar;
Mavi gözlerini unutturan o ,
Biri bitmemişken uzaklaşmalar.

Düşünmem güzelim evlendik artık,
Sen başka, ben başka bir sevgiliyle;
Hakkımız yok bu tür tartışmalara
Bak yollarımızı ayırdık bile.

The post Yollarımızı Ayırdık Bile appeared first on Sanat Duvarı.

Mehtabı sürükledik sularda.”

Kandilli uykudadır. Gece Kandilli’yi örtmüştür. Mehtap suya yansımış ve bir gemi gibi sürüklenmektedir. Suya yansıması Yahya Kemal’i etkilemiştir.

“Bir yoldu parıldayan, gümüşten

Gittik… Bahs açmadık dönüşten.”

Sürüklenen ayın yansıması parlak ve gümüşten bir yol olmuştur. Öyle bir gitmektir ki dönüşten hiç bahsetmemektedir.

“Hulya tepeler, hayal ağaçlar…

Durgun suda dinlenen yamaçlar…”

Tepelerin ve ağaçların suya yansıması hayali bir görünüm sağlamaktadır. Durgun suda dinlenen yamaçların yansıması göze çarpmaktadır.

“Mevsim sonu öyle bir zaman ki

Gaip bir musikiydi sanki”

Mevsim sona erdiğinde gaybi bir musiki duyulmaktadır.

“Gitmiş kaybolmuşuz uzakta,

Rüya sona ermeden şafakta…”

Şiir açık ve net bir şiir olduğu için rüya sona ermeden mehtaba sürüklenip gitmiştir. Rüya şafak çıktığında sona erecektir.

The post Yahya Kemal’in Gece Şiir Üzerine Bir Deneme appeared first on Sanat Duvarı.

Zaman hep seninle olsaydı eğer

Bilmezsin aşk neydi

Seninle var olsaydım eğer

Özgürlüğün mısrasıdır yaşamak

Aşkın varlığındadır meğer

Mısır’ın piramitleri

Babil kulesi

Şehrazat’ın diyarında

Bir masal bilmecesi

Sonsuzluğun işareti gizli

Özgürlüğün içinde sırlı

Bir bilen olsa bile

Kalbin sihirli diyarlarında

Masallarında anlatılan

Bir çocuğun mutluluğunda gizli

Pamuk şekeri hatırlatır

Masumluğun izleri

Gülümsemede çağlayan

Şiirlerinde gizli

Kalbindeki gerçek aşk

Sandıkta sırlanmış

Esas sözleri

Kalbi ortaya çıkaran şiir

Masum bir kalbin esas sözleri

The post Esas Sözler appeared first on Sanat Duvarı.

avuçlarımıza bırakılmış
yolların yalnız halleri
ve işlemiş bedenimize.
her yanımız boydan aşmış
bir düşünceli bir saygısız.
insanlar var
taşınıyorlar yeri her gelmedikçe
başka yalnızlıklara.
yalnızlık savurgan,

bitmeyen böyle bir yürüyüş
kuşluk vakitleri; kızıl ve ötesi.
oysa ben sadece kırıktım;
gidemediğim her yoldan,
çoğaltarak bıraktım.
bunların hiçbirine inanılmamış
inanmasınlar, baksınlar sadece öyle
inkar eder gibi, yalanlar gibi.

The post Başka Yalnızlıklara appeared first on Sanat Duvarı.

Sürüklenen bir fırtınayla gelen ben

Seni sevdiğim günleri hatırlasam

Özgürlüğün tadına varsam

Sensizliğim sessizliğin

Gözlerine bakıp dalışım

Çiçek göndersen bana

Koklasam doyasıya

Hatırlasam tatlı nağmeyi

Doğanın resmini izlemeyi

Özgür olmak ister

Bu salınan mor menekşe

Sessiz dur yine

Kalbini dinle

Beni sevmediğini

Söyle

Kalbim sana hayran

Canımdan sana kalan

Bir aşktır sanattan

Geriye kalan

Bana seni anlatan

Şiirler yazdıran

Bir özlemdir yüzünü görmek

Bana yaşamı hissettiren

Bir gülümseme ve sen

Huzurun gizli anıları

Kalbimi ziynetlendiren

Bir aşktır seni bana

Yandıran ağlatan

Hanımelleri getir bana

Sarı renkli laleleri

Papatyalar topla benim için

Beyaz renkli ve sade

Bir tatlı rüyanın gerçekleşmesi

Senin aşkınla mümkün

Bir masal anlat bana

Saçlarımı okşa usulca

Taç diye başıma tak

Alnımdan öpsen

Sevdiğini fısıldasan usulca

The post Mor ve Sarı appeared first on Sanat Duvarı.

Güllerin çok derinlerde çalışan uykusu

Sana bir bahar hazırlamak için”

Yaz günü geçince bütün ağaçlar beyaz pelerinini giyer sokaklarda dolaşır.

Gökyüzünden karlar düşer, havayı bir matem sarar.

Aralıktan ocağa geçerken kışın ısınma için sahlepler içilir, kahve eşliğinde sohbet edilir.

Yaz ise geridedir.

Yazın sandaletleri giyen bizler birden botlarımıza bürünürüz.

Karların arasında “küt küt” sesler çıkararak yürürken beyazlığın tadını çıkarırız.

Karın dinginliği bizi neşv ü neva bulur insan ruhunda.

Tezahür eden aydınlık ruhların yansımasıdır beyaz taş yığınları.

Kar, her bir tanesi meleklerden düşen bir pamuk şeker gibi yüzümü ıslatır.

Özgürlüğün tadını yaşatır karlar.

Elini uzatır da yakalar kar taneciklerini.

Masalın kıvılcım dolu beyazlığıdır karlar.

Tanpınar’dan sana bir şiir söyler:

“Bu sevinçle yüklüydü hava,

Geleceğin kapısında el ele vermiş

Gülümsüyordu her şey.”

Gülümse hayata.

Hayat seninle.

The post Karlı Senfoni appeared first on Sanat Duvarı.

 Derin bir kâseye atılıp

İyice çırpılır.

Bir çay bardağı sevgi,

Bir su bardağı saygı,

Bir fincan güzel söz,

Bir yudum güler yüz,

Katılıp harmanlanır.

Gökyüzünden sonsuzluk,

 Bulutlardan beyazlık,

Aydan aydınlık,

Yıldızlardan mutluluk,

Vefadan bir tutam tuz,

Hayâdan bir fiske süz,

Sevgiyle bakan bir çift göz

İlave edilir.

Bu tarif kalıba değil,

Özgün bir hayata dökülür.

Olgunluk fırınında zamanla pişirilir.

Sıcak sıcak kesilir.

Ilık ılık yenilir.

Bir dilim yetmez kimseye,

İnsanın tattıkça tadası,

Yedikçe yiyesi gelir.

Bu terkîbi bir defa uygulayan,

Bu keki bir defa tadan,

Kaç temiz yürek doldursa

O kâse yine de dolmaz, Bu kek yemelere doyulmaz.     

The post Kek Tarifi appeared first on Sanat Duvarı.

nere olursa olsun

güneş… ay…

gücüm yettiğince

aklım el verdikçe;

yasaklanmış tüm lisanları

babaannemin hikayelerini

unutarak!

karaladığım onca kağıdı

hayran kaldığım mısraları

yağmuru,

denizi,

geride bırakarak!

koşardım,

keşke yapabilseydim tüm bunları

keşke.

yorulmazdım,

erkenden bir kavanoza koyup

hissettiklerimi

yıldızlara bağlamak ister miydim hiç?

hiç bırakmayacaktım o vakit

elbet ararsın ya, elbet bulurum ya!

fakat,

vakit burada çok geç

sen her şafak sökerken

beni affet

hatta

bağışla!

The post Tamamdır Vakit appeared first on Sanat Duvarı.

Ama önce beni iyi dinle!

Biliyor musun artık dinlemiyorum,

Masalımı hikâyelerimi kendim yazıyorum,

Prens ne zaman gelir,

Nerede ne olur,

Çok iyi biliyorum.

Prensesler artık güçsüz değil,

Bunu sakın unutma!

Yazanın sözlerini iyi dinle!

Ne yapsaydım ,

Sen git dünyayı gez dur,

Ben uykudan kalkar kalkmaz ,

Eski cadılarınla mı savaşsaydım.

Neyse ki uyumuyorum.

Ejderhalar ve cadılarla,

Sen gelmeden yenerim.

Dedim ya prensesler,

Artık uyumuyor .

The post Yazan mı? Okuyan mı? appeared first on Sanat Duvarı.

yürek

takvime eklenecek 
yeni kuruluş tarihi.
hayalde heykeli

hiç yorulmamaya benzer
Aşk.

kalabalık kağıtlar
haftanın ilk günü

yürek

devlete bağlanan.
bilmem kaçıncı maddeye
yeni fıkralar ekleyen.

her gün işe gitmeye benzer
Aşk.

banka sıraları 
saati saatine alınan ilaçlar

yürek

yorgunluğa inanan
son evresinde, ay rengi
acıdan solmuş çığlık.

her gün soluk almaya benzer
Aşk.

The post Aşkın Kronolojisi appeared first on Sanat Duvarı.

Crying in the crowd

But you don’t understand

How much I care

Of you

Freedom is you

My heart is you

My love is you

My cry is you

But you are not

My touch

You are not

Too much

But you are

Everything

Of my life

You, freedom

The post Freedom appeared first on Sanat Duvarı.

Sevginin yaz mevsiminde

On yedi mayısın güzelliğinde

Sedirin üzerinde bir gitar ve ben

Gözlerine bakan bir can

Senin rüzgarına kapılıp giden

Bir salkım saçak üzüm tanesinde

Başaklardan gelen bir tını

Müzikle gelen bir aşkın

Esinti geliyor uzaklardan

Belki duyarsın beni

Bir tren ve yolcu

Camdan bakan ben

Uzaklara gitsem seninle

Tatlı bir kar tanesinin

Tenime değmesine tutunarak

Seni seviyorum dememesine

Alınarak senden uzaklığın

Verdiği acıya katlanarak

Ihlamur kasrında bir masal

Bir tını senden gelen

Şairlerin aşık olduğu kişi

Diye sordularsa sana

Söylesinler o gülümsemenin

Verdiği mutluluğu yaşamak

Özgürlüğün verdiği mutluluğu

Kimse bana vermedi

Seni sevdiğimi defalarca

Söylesem de olmadı

Notaları duyarak

Müziğin nağmelerinde

Seni seyran ederek

Anlattığım duyguları sana

Dökerek seni yaşadım

Aşkın verdiği acı

Aslında mutluluktu

Masum bir aşk

Müziğin notalarında gezinen

Salınan servinin bana

Hissettirdiğini kimse bilemez

Aşkın ateşinde yanan ben

Piyanonun sesinde duygulanan

Ben seni seviyorum

The post Tınılar / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

kendi peşinde

geceleri bile zor geçiriyorsun;

ışığa çiçek uzatıyor

görünür yalnızlıklarını

toprağa gömüyorsun.

uzanıyorsun bu gece

ve son gece

toprağın utangaç tarafına;

yüzünde masum

gençlikten kalma bir ifade ile

mutluluk dokunduruyorsun ellerine.

sürgün yemiş bir adama benziyorsun

saklanmalısın şimdi

çiçeklerin

göz kırpmalarına.

saklanıyorsun.

toprağa

sen değince

geç oluyor vakit.

artık

veda etmelisin.

The post Yüreğindeki İlk Veda appeared first on Sanat Duvarı.

Hayır!

Sustu şehir gidişinle.

Kaybına mı ağlıyor gökyüzü bilmem.

Ya bu insan kalabalığı!

Onlar mı?

Sensizliğin telaşesinde.

Yokluğunla boşluğa düşmüşüz

Âlem, bir arayış içinde.

Görüyorsun ya! Eksildik.

Yarın kaldı…

Evet! İçimde yarım kaldı yarın.

Sıcacık ellerin, yazdan kalma anılarım.

Yazdığım her kelime

Söyleyemediğim adının gizemi.

Gözlerin! O gözlerin yok mu senin

Uzun uzun seyre daldığım.

Gecenin koynuna,

Her ışıkla bir hayat ve bir hayal doğurduğum

Uykusuz gecelerimin demi…

Canım!

Ben o kahverengi gözlerinle

Sonsuzluğu düşledim.

Vapurda martılara simit atmadım mesela

Kâğıt helva yemedim

Adalara gitmedim

Güzel olan ne varsa bu şehirde

İçinde hep sen ol istedim.

Soğuk ve solgun caddelerinde

Kaçamak saatlerce beklerken

Seyrettim koca tarihi

Manzarasına aldanıp inandım kalbimin

Seni işledim her yanına böylece.

Biliyor musun?

Ben bu şehri hiç sevmedim.

Zaman askıda kaldı suretinin hayaliyle

Ne yazdıysam ne söylediysem

Sabırsızlığım bundandı işte.

Çocuksu hayallerle incitme ruhunu.

Özlemek! Tanıdın mı hiç onu.

Sevmek! Hissettin mi ben gibi.

Ya kıskanmak!

Kendi içinde parça parça

Yoksunluğunla

Bin bir çeşit ıstıraba râm olmak

Bildin mi onu!

Sen de benim gibi sevme olur mu?

Düşme içine bu kuyunun

Karanlık, ıslak, acı dolu.

The post Karanlık Islak Acı Dolu / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

The post Ölümle Gitmek appeared first on Sanat Duvarı.

Çok sever.

Karşısında ki ona inansın ister.

En kötüsü de masalı bilmeyenler,

Hemen inanır güvenir.

O şatafatlı masal evine,

O büyülü sözlere,

Bitmeyen yeminlere inanır.

Adı üzerinde masal!

Bir gün masal biter.

Yeminler bozulur, ev kaybolur.

Prens gider.

Bazı insanlarda masal yazmayı sever.

Karakterler olaylar zaten kafasının içinde,

Bahçeli evde yaşar.

Prens zaten gelmez ki o gerçeği sever.

Prenseslerin  kırılgan olmadığını,

Bazen camdan kalbinin olduğunu,

Ama kendi yapıştırması gerektiğini,

Güçlü olduğunu o zor karlı günde,

Çok iyi bilir.

Sözlerin yeminlerin  önemi  yok,

O yazılana bakar.

Anlatılanların gerçek olmadığını,

En iyi yazan bilir.

The post Masal Anlatma / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

şu çok merakla beklediğimiz

türlü manalar yüklediğimiz.

ilk defa bu kadar yakın şahit oldum

ağaçlarını ilk önce öptüm

peşine çiçeklerinin değdiği her yeri.

direngen bir sonbahar peşinde koştuğumu

kimseye hissettirmeden unuttum

her isyan şiirini tenime bastığımı da.

anlatmadım asla, söylenmesinler diye

amacım yok aslında

hislerine kulak kabarttım sadece.

ve hatırlanmayacak olan

bir sarartı kondurdum

en güzel yerine.

güneşli bir yaşamak

istedikleri

her suyun peşine

damarlarında bir sevda

en az kökleri kadar dul.

yanmamış ve kırılmamış

müze olmak isteyen

ve en vahşi anılarını

gövdesinde besleyen.

bu yüzden

hırslılar ve kendilerini

kanıtlamak istiyorlar.

bir gün

çoğalan saatlerde

sesi güzel olduğu için

bir kadını vuracaklar.

The post Tasarlanmış Bahara Bir Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Aşkın ateşinde yerde dibinde saklı

Mirim sensin seninle yandı gönlüm

Bir dilin aradığı aşk

Bir kalbin de duyduğu meşk

Bir sen varsın bir ben

Başka kimsem yok

Özgürlüğün bahçesinde duydum

Salınan ıhlamur ağaçlarının kokusunda

Bir sen varsın bir ben

Aşkın en tatlı meyvesi bir harfin

Ömürlük aşkların ısıttığı bir kalbin

Meyvesinde gizli tohumun kıvılcımı

Eşkin bir damlası sensin aslında

Kalbimde nihan nazende sevgilim

Hayal olsa da sevgin

Hayal olsa maşukluğun

Bir gönle girdin ama bırakmaz beni

Aklımda hep sen hep sen

Yerim yurdum sen

Sevdiğim sen

Aşk aşk yine aşk

Seni sevmek aşkların en güzeli

Seni duymak özlemim

Seni bilmek kaderim

Sonsuz Aşkın bana hissettirdiği duygu

Aslı kalbindeyken iyiliğin

Melisa çayının verdiği huzurla

Sen benim sessiz çığlığım

Sen benim dileğim

Sen benim susuzluğum

Sen benim açlığım

Senin aşkınla ben ölümsüzleşeceğim

Bir prensin sevgisini

Ömür boyu taşıyacağım

The post Ihlamur / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Masa                                    Şiir

Mas                                      His

Ma                                        Ad

M                                            O

AMOR

A                                               S

Aş                                          Do

Aşk                                        Gül

Aşkı                                      İsim

Aşkın                                  Sevgi

Sevginin ulaşamadığı yerse hayat

Vazgeçme, o seni bulur.

Bir dilekse hayalin,

Seni arar durur.

Bir aşkın tohumu elindeyse

O seni yakalar.

Bir lalenin isteğiyse yaşamak,

Ona kim engel olur?

Unutma sevgi her yerde,

Merak etme o seni bulur.

Öz benliğimden güneşe.

Salınan meleğin gülümsemesi

Dileğimdeki en tatlı arzu.

The post Melissa Şarkısı appeared first on Sanat Duvarı.

Barış getirsin diye,

Sevdamı güvercine yükledim.

Kanadı kırıldı da

Uçamadı ki…

Taş kalplidir, kırılmaz diye,

Kayadandır, darılmaz diye,

Aşkımı dağlara yükledim.

Dağlar yarıldı da

Taşıyamadı ki…

Soğuktur, serttir diye,

Yanmaz, yakılmaz diye,

Sabrımı taşlara yükledim.

Taşlar çatladı da

Duramadı ki…

Hayallerimi çerden çöpten bulsun diye,

Kırıkları yerden toplasın diye,

Yüreğimi bulutlara yükledim.

Bulutlar parçalandı da

Dayanamadı ki…

Bitsin bu gurbet diye,

Dinsin bu hasret diye,

Özlemimi balıklara yükledim.

Balıklar ağladı da

Unutamadı ki…

Gelir gider, eser geçer diye,

Belki bir kapı açar diye,

Sırrımı rûz-gâra yükledim.

Rûz-gâr savruldu da

Tutamadım ki…

The post Tutamadım appeared first on Sanat Duvarı.

İstediğim, hayal ettiğim şeylere gülüyorlar.

Gezmek, yemek, herhangi bir şeyler yapmak istiyorsam,

İnsan olmak istiyorsam

Sorun inan ki bende değil.

Ata binmek, resim yapmak,

Şiir ve hikâye yazmak,

Hem de sayfalarca, yollarca, bütün renkleriyle…

İnsanlar beni müşkülpesent biri olarak görüyor.

Ben aslında o ata binmesem de anlaşılmak istiyorum.

Bir insanın ata binmesinin nasıl anlaşılmaz olacağını bilebilir misiniz?

Düşüncelerimin de özgürleşmesini istiyorum ben.

Üzerimde tek bir kıyafet ile dünyayı gezebilirim.

Tek bir sandviçle dünyayı yiyebilirim.

Bütün o süsün, paranın, hazzın değil

Muhabbetin, müziğin, çiçeklerin aktığı yerde çalışabilirim.

Yağmurun altında bir çift yeşil göze âşık olabilirim.

Ben özgür ruhumla anlaşılıp, yaşayabildiğim sürece benim.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=Oextk-If8HQ

The post Özgürlük appeared first on Sanat Duvarı.

Yaramaz menekşeye yanışını?

Kışın dondurucu buzuna, karına

İsyanla baş kaldırışını?

Biz de birer kardelen çiçeğiyiz!

Güzel dilimizin gönül elçileriyiz.

Biz Türk’üz, Türkçe söyleriz.

Şahlanan Türkçe ekibiyiz.

Biz birer mumuz, Türkçe ile yanarız.

İçin için erir, eridikçe parlarız.

Tükenmek yok bizim dilimizde

Eridikçe küçülmez, renklenir ışığımız.

Sarmaşıkları temizleyen tırpanız,

Ayrık otuyuz, yabandan ayrılırız.

Etrafımızı saran örümcek ağlarını,

Kara bulutları  dilimizle dağıtırız.

Duayla beklenen bereket gibi,

Şahlanan Türkçeyle toprağa yağın.

Takip edin ayak izimizi,

Şahlanan Türkçeyle uyanın!

Uzatın bize dost elinizi:

Seviyorsanız dilinizi,

Düşünüyorsanız geleceğinizi,

Şahlanan Türkçeyle siz de şahlanın!

The post Biz / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

bir arkamda

bir bulutsu umutsuzluğun son durağında

mantıksız duvarın ışığında

sen varsın uzakta

ben hiçbir zaman olamadım zaten yanında

bir küçük elma

yiyen bir prenses

bayılır düşer karanlığa

başı düşer

ayılır bir bir karanlığa

sen varsın uzağımda

güzel çocuk

günler geçer

saatler biter

bitmez ömrümün solan ateşi

suyun içinde saklıdır

saçlarımın dökülen telleri

dünyamsın ay

dünyamsın ateş

köklerden açan çiçek

bağ arıları içinde bir çiçek

bensiz bir dünyan var dünya

bensiz bir duvarın içine hapsolmuş bir hayat

güneşin hep açtığı kalplerdeki serinlik

parmaklarımın arasından akan kum taneleridir hayat

ben bir halhalın nazar boncuğuyum aslında

gözlerinden sakınamam

bir yel değirmenidir hayat

yakalayamazdın zaten

bir masal diyarından damlayan göl molekülleri

kör bir insandan gelen aydınlık hayaller

bir duman oldu gitti

dokunduğum altın olsaydı bile

dokunamazdım sana

bulamazsın beni

şişenin içinde tıkalı bir mantardır

bizi uzaklaştıran yollar

gelemem sana dünyama

ana karaya uzak bir mesafedeyim

unutulmaz diyarlardan gelen bir nağme

uzaklardan gelen bir esinti gibidir

kar tanesinde saklı hatıran

bir masal evrenidir sözlerim

benim çocuksu hayallerim

bir pamuk şekeri

bir de sen

ey dünyam

güzel misafirim ol

dünyamdan beni ayırma

The post Prenses appeared first on Sanat Duvarı.

The post Hafif Yaralar Derin Suskunluklar appeared first on Sanat Duvarı.

Dünyayı dolaşıp mutlu hissedebilirsin,

Kuzey ışıklarında dans edebilirsin,

Piramitlerde matematik hesabı yapabilirsin,

Peki ya bensiz nasıl hissedersin!

Kuzey ışıklarında kalbin beni aramaz mı?

Okyanusta dalgalar beni sormaz mı?

Kaf dağını bulduğunda, masalın anlamı olur mu?

Dünyayı dolaşıp evine geldiğin gün,

Sana bakan bu gözleri görmezsen,

Yanında duran kır çiçeğine dokunmazsan,

Ölümsüz olmayan kalbi kaybedince,

O zaman mutlu olur musun?

The post Ölümsüz Kalp appeared first on Sanat Duvarı.

Bir selamla başladı bu uzun yol

Ve bir selamla başladı

Bu uçsuz bucaksız gönüle hasret…

Herşey bir bahaneydi sanki

Ufak bi kıvılcım bekliyordu bizi

Meyletmiş gönüller birbirine

Sosyal hayat sebebine

Bir şiir bir sözle başlar

Bir söz bir gönülü yakar

Ama bir söz

Bin kelimeyi yıkar

Oda şükür dediğimiz an’a çıkar

The post Bir Selam Bin Hayır appeared first on Sanat Duvarı.

Derin, anlatılmaz bir ruh haliyle,

Usul usul gözlerinin içinde,

Şimdiden bir sonraki karşılaşmamızı.

Neden mi?

Bir tebessüm ve o gözlerle yeniden buluşabilmek.

Olmadığında,

Mekânın anlamı yok.

Ne aldıklarımın,

Ne de alacaklarımın bir değeri.

O yemyeşil vahayla açılıyor kapıları,

Aklımın

Gönlüme giden yollarında.

Sorguluyor ne birikti diye fütursuzca bekçiler.

Affet!

Her karşılaşmada bir şeyler çalmak zorundayım senden,

İlkin gözlerini,

Sonra o sensiz günlerimin aydınlığı suretini,

Ve nihayet yeniden doğuşun müjdecisi, gülüşünü,

Yine sana ulaşabilmek için,

Biçare aklımla.

Bir sesin kaldı geriye,

Birde adin

Cozumsuz denklemi, kimsesiz satirlarin.

Bes harf, iki hece

Dort islem degil, tuhaf bir bilmece.

Sana ulasmak, yollarda bulmak seni

Haykirmak burdayim diye,

Cesaret pamuk ipligine asili sevgili

Zamani bekliyor gelecek diye.

Vakitsiz her vakitten korkuyorum.

Duymayacağın!

Anlatamayacağım!

Kaçıyorum

Bir gün son bulmayı dileyerek,

Bende sana, sende bana dair.

Sana ulaşmak

Kelimenin diliyle?

Bir cümle değil, tüm lügatin yüküyle

Mumkun olsa, yapardim.

Sayfalara islenmis bir arayis benimkisi

Tanimadan anlatmak

On hazirlik belkide.

Mevsimler gecip gidene ozlemle son bulur,

Insan!

Yeni gelene alisir, sever, unutur

Her mevsim, kendince bir cicege kavusur.

Sen! Onbir ay cicegim

Dortmevsimde, seninle bir bahar bulunur.

Uc tanecikle isinir koca beden

Ikisiyle tanisti,

Gulumsedi!

Cikardi kiyafetleri kutudan yavas yavas

Her biri rengârenk, bin bir çeşit kokudan.

O seni!

Asiklar onu bekler, kavusmadan.

Papatyanin yapragi,

Yildizin kuyrugunda

İskambil, tarot

Kahve fincaninda

Bir avcun ici

Sakizlar

Burc yorumlarinda

Masumdur bekleyis

Umudun biçare fallarında.

Milyonlar onlarin ahenginde

O yegânenin pesinde

Donup durur

Koskoca zaman icinde.

Bir dogunca sevildiler

Birde giderken

Dokunmak bir yana dursun

Kimi zaman gormediler.

Tık tık tık

Kaldirimdaki ayak sesi

Birisi ayrı söyler, öteki hep bu sesi

Ayni sokagin esnafi ikisi

Birinin yanindadir tilkisi

Digerinin masumiyettir tesellisi.

Tık tık tık

Kaldirimdaki ayak sesi

İkisininde var tek temennisi

Bu ses onun sesi.

Kapanır kapıları dünyaya pencerenin.

Oyun baslamistir, karanliginda gecenin.

Sahne zifir, fonda ağrılı bir ses.

Oyuncu yok,

Bir resim var sadece hayalimde beliren,

Sen!

Gönüller sultani ecem.

Gunaydin sabahin en guzel

Gunesin en sicak ve en sade yuzu

Dalgalarin sahil duvarlarina

Gel gel diye cagirdigi

Ozlemle uguldayan ruzgarin

Tekneler ve vapurlarla atistigi

Neredesin ?

Gönlümün bütün mesafelerde ulaşmaya çalıştığı.

The post Zamanını Bekleyen Kelimeler appeared first on Sanat Duvarı.

Alfabeyi sökme hevesidir.

Gençlikte diploma almak,

Kariyer yapma isteğidir.

Bazen bir takvim yaprağı,

Bazen yerdeki kâğıdı,

Matematik, tarih, kimyayı,

Bazen Kur’an okumaktır.

Neşeli bir türküyü,

Nihavent bir şarkıyı,

Bir şehide ağıdı,

Ninniyi okumaktır.

Olayları anlamak,

Hayatı yorumlamak,

İnsanları tanımak,

Fark etmektir okumak.

Allah’tan ilk ayettir,

Peygamber’e davettir,

İnsanlığa rahmettir,

Merhamettir okumak.

The post Okumak appeared first on Sanat Duvarı.

Ateş pahası aynasında

Absürdizm dalgasında

Bir masal edasıyla

Topraktaki kökün ucunda

Telefon rehberinin sayfasında

Havayı güzel soluduğumda

Bir güzellik arayışında

Kitabın en iyi baskısında

Bir nefeslik ruhumda

En sesli notlarında

Tahtanın en farklı arafında

Sadece nefes alırken bedenim

Sen varsın dudaklarımda

The post Ya Da Ben appeared first on Sanat Duvarı.

Anlatamazdım, karşılığı yoktu kelimelerce.

Birkaç şekil ve bu şehir,

İnsan bir yalancı lafzın peşinde,

Ve herkes inanmış

Silinmiş eski bir güzelliğin izinde.

Tarih yer ile yeksan.

İnsan kaybolmuş bir benliğin içinde.

Mahlûkat helak edilmiş.

Yalnız iki beyefendi kaldı şehirde

Biri beyazlar içinde

Bir diğeri karalara bürünmüş

Lakin ikisi de o gömleğin içinde

Gömlek,

Örtüsü çıplaklığın

Ve karanlığın olduğu kadar.

Sesler

Haykırış mı? Hayır!

İnilti mi? Sanmıyorum!

Çirkin, nahoş, gürültücü

Ötesi yok,

Kaosun içinde

Ben varım diyen sadece iki ses

Duyabileceğin varlığın belirtisi

Onlar iki beyefendi

Biri beyazlar içinde

Bir diğeri karalara bürünmüş

Lakin ikisi de o gömleğin içinde

Gömlek,

Örtüsü çıplaklığın

Ve karanlığın olduğu kadar.

Gece

Tüm o sessizliğin içinde

Sade bir gizem taşır

Sabah güzelliğin peşinde

Karanlığa yanaşır

Yalnız iki ses

Bütün vakitleri taşır

Biri beyazlar içinde

Bir diğeri karalara bürünmüş

Lakin ikisi de o gömleğin içinde

Gömlek,

Örtüsü çıplaklığın

Ve karanlığın olduğu kadar.

Kargaşada uyum var,

Alışılmış bir düzen.

Yıldızlarda kaybolmuş,

Yükseklerdi o güzel.

Yankılanan çığlıkları dinle gör

Haykırır zarafeti

Gece gündüz demeden

O yitik azameti

Biri beyazlar içinde

Bir diğeri karalara bürünmüş

Lakin ikisi de o gömleğin içinde

Gömlek,

Örtüsü çıplaklığın

Ve karanlığın olduğu kadar

The post İki Kuşun Kanadında Bir Yolculuk appeared first on Sanat Duvarı.

seni beklerken aynadaki beni taklit eden heyecanlı adam?

Elleri ceplerinde, iş dönüşü şarkılar söyleyerek eve dönen…

Yaprak hışırtısına, suyun hayat kokulu tadına, göğün renk renk ihtişamına hayran…

Bir bebeğin bin bir mana yüklü rayihasına şiirler yazan meftun bendim aylarca…

Sen gülde saklı tohumsun…

Güzde bahar, hecede bitmeyen umut, yüzde emsalsiz mutluluk…

Duanın en içli hali, şükrün her nefeste tekerrürü…

Alın terimde gurur, helal peşinde koşan gayretimsin…

Çiçeğe değen su, denizi saran güneşsin sen!

Ve işte bu yüzden; uyku nedir unuttum, korku nedir hatırlamadım, umutsuzluğu hiç var saymadım seni beklerken…

Bu kitap, babandan sana ömürlük hediyedir Kızım.

Karşına çıkacakları hesap edemem elbet ama yüreğinde yaşamasını arzuladığım tüm güzellikler hece senfonileriyle saklı bu kitapta.

Gün olsun gül, hakkı varsa vaktin seni üzmeye; ağla…

Ama asla kendini bir kenara koyup yaşama!

Gün olsun kazan, bazen de kaybet.

Kaybederken de kazanabileceğin şeyler olduğunu abla diye…

Gün olsun haykır hissini, vakit fazla ağırsa sus.

Fikrin güçlensin, zihnin yenilensin, dilin hazır olsun doğru kelâma, yüreğin yeni adıma…

Ben seni yazdım sevgi’li aşkla…

Sana yazdım…

Sen yüreğinde sakla, tozlu raflar dışında…

‘’Doğdu bir sabah yeniden güneş

Bu defa bambaşka bir şiir getirdi kucağıma gül

Adı; EYLÜL…’

The post ‘Sevgili Aşk; Eylül’ appeared first on Sanat Duvarı.

Gam değil; yudum yudum geçtik nehri,

Hal ehli bilir zehirdeki sihri,

“Biz bu vatanı karşılıksız sevdik!”

“İncili Kaftan” misal çul olmadık,

Makam mevki dilenip pul olmadık,

Allah’tan gayrısına kul olmadık,

“Biz bu vatanı karşılıksız sevdik!”

Ne küstük ne yurda ihanet ettik,

Ne isyan ettik ne bir gün küfrettik,

Bıçaklar kemiğe dayandı bazen,

“Biz bu vatanı karşılıksız sevdik!”

Tırnağımız kerpetenle sökülse

Kemiğimiz tekmelerle ezilse,

Derimiz diri diriyken yüzülse,

“Biz bu vatanı karşılıksız sevdik!”

Nevşehrî’yim, ay yıldızım sol yanımda,

Damarımda, oluk oluk kanımda,

Alnıma yazılmış sevdan, canımda,

“Biz bu vatanı karşılıksız sevdik!

The post Biz Bu Vatanı Karşılıksız Sevdik appeared first on Sanat Duvarı.

Üsküdar’dayım saat 23.45
Son tren bekler beni
Ben ise trenden inişimi
İndim trenden en son hızımla
Saat ise gelmiş 00.00 a
En güzel zamanım
En derin anlamlım
Bu aralar ona küskünüm
İstemeden elim gitse de cebime
Küskünüm bu saate
Hayatımdan bir parça eksilmiş gibi değil
Bir parça hayatımmış gibi
Sabahları yine geç kalkmaya başladım
Gecem gündüzüm olmuş gibi

Bu aralar ağzıma bir söz dolandı
“Hayat çok güzel mi sanki de ölümden korkayım”
Bence ölüm ne bir kandı
Ne de bir göz kapayış
Korkmadığım başıma gelmiş
Güzel olan senle yaşayış
Uyanış, yatış..

Şairliği bıraktım diyordum
En güzel şiiri kaybetmişim oysa
Kalemle yazılan cinsten değil ama
Şair ne benim ne de bir beşer
Bu şiir gibi hem de resim çizer
Şiir emanettir, şair eminlik bekler
Ancak o isterse ancak o nasip eder

Yazılacak çok şey var da
Yazılan bir de kader var ya
Gel dön geri kaderim kaderin ya
Vazgeçmez bu divane senden asla
Yürüye yürüye geldim Gülhane’ye
Son tramvay da beni terk etti de
Sıkılıyor canım son raddede
Ben ettim bir çift sözümü
Yumuyorum kör gözümü
Gerisi sende artık
Özlüyorum gül yüzünü

The post Buruk Hayaller appeared first on Sanat Duvarı.

Kocaman bir ev yaparsın.

En üstteki hayallerin deniz manzaralı,

Onun yanında ki âşık olduğun taş,

Ne de güzel durur.

Dokunmaya kıyamadığın taşlar,

Rüzgarla savrulur yere düşer.

Toplamaya çalıştıkça savrulur,

Her şey yerle bir olur.

Önce âşık olduğun taş düşer,

Sonra inandıkların yalan olur,

Hayallerin savrulur gider.

Parçalanan, yüreğini anlamazlar.

Yardım etmek isterler,

Ama dağılan taşlar toplanır mı?

Evimi yeniden kurabilirim,

Âşık olduğum taşı yeniden bulurum.

Peki, yalanlar  onlar nasıl toplanır.

The post Domino Taşları appeared first on Sanat Duvarı.

Geçmiş karşımdaydı,

Bir damla gözyaşım akıp gitti.

Ah çocukluğum!

O halime baktım,

“Elimde defterim, kalemim

Boyalardan kirlenmiş ellerim

Çantamda taşıdığım poster defterim,

Yüzünde sivilceler” , o benim.

Şimdi o kız nerede?

Kalbimi yollara savurdum,

Hoşlandığım yabancı gözler

Görsün diye ellerimi sakladım,

Sivilcelerimi makyajla  kapattım.

O yine mükemmeli seçti.

Pencereden bakan kız ,

Şimdi bana gülüyor.

Neden ona aşık oldun, diyor,

Bilmezdi ki uzak dünyaları.

En büyük kırıklığı notlarıydı,

Kaybetmekten anladığı kalemiydi.

Geçmişi, dünü, bugünü, yarını…

O kız benim, işte buradayım.

Kalemlerime olan aşkım değişmedi,

Defterlerimden asla vazgeçmedim,

O gözler kalbimi alsa bile,

Kendim olmaktan vazgeçmedim,

Şimdi geçmişimi yerine koydum,

Ayağa kalkıp kırmızı topuklu ayakkabım,

Siyah sırt çantamla beraber,

Hayallerimin peşinden yürüyorum.

The post Küçük Pencerem appeared first on Sanat Duvarı.

Zamansız bir boşluk ve zamansız bir adım atıyorum.

Sanki kötü sonlu bir hikayeye hazırlanıyorum çaresizce

İstemediğim kesin. Ama ne yapacağımı bilmiyorum.

Kader ağlarını ördü demenin tam zamanı

Klişe ama doğru bir cümle.

Ne güzeldi kader ağlarını örmeden önce.

Ne güzeldi

Çok çaresizim ve derdimi kimseye anlatamıyorum acı olan da bu ya.

Özellikle aileme o kadar çok isterdim ki anlatayım

İntihar ediyor yüreğim her geçen gün biraz daha.

Ailem perişan olacak seçtiğim kişiyi görünce

Aslında seçmediğimi gördüklerindeyse anlayacaklar ne kadar daha perişan olduğumu

Hangi akla hizmet bir insan istemeye istemeye boyun eğer kadere

Kader yok sanardım babamla hep konuşurdum ama baba varmış ya kader

Hiç olmayacağı kadar kaderi yaşıyor gönlüm şu sıra

Toparla kendini diyor bir yanım. Diğer yanımsa sürükle kendini direnme ne zamana ne kadere diyor

Ama ben kabul edemiyorum bu gerçeği. Beni köle eden bu gerçeği

Bilmezdim bilmezdim bu kadar zayıf düşeceğimi hayata karşı

Şu hayatta aileden başka hiç bir şeye ve hiç kimseye değmediğini öğrendim ama  geç oldu

İçimdeki sessiz çığlık ve yangın beni sağır ve kör ediyor

Bu buğulu hava beni isyana sürüklüyor artık

Ölümü kucaklamayı diliyorum yaşayacaklarımı hayal ettikçe

The post Kader appeared first on Sanat Duvarı.

Hayaller dünyasında bir gemiydi içinde bulunan.

O gemi uçmuştu uçmuştu.

Kanatları vardı.

Bir masalsı şiir gibiydi sözleri.

Sarıldığını hissetmek istedi.

Hayaller güzeldi.

Her şey güzeldi.

Ay gibiydi yüzü.

Seviyordu.

Sevmek güzeldi.

Sevgi her şeydi.

Her şey değişmişti.

Elleri…

Parmakları…

Elleri…

Ah o güzel gözler.

Sözler…

Bir gün gibi ortadaydı.

Bir gün.

Bir gün her şey tersine döner.

Her şey…

Çirkinlikler örtülür, güzellikler ortaya çıkar.

Bir hazine gibidir akıl.

Yaşta aranmaz, baştadır.

Balık baştan kokar.

Burcu burcu dökülür dualar.

Sensin.

Bilmezsin.

Her yazar aşıktır aslında.

Her yazar yalnızdır.

Mektuplar yazılır gönlümüze.

Satırlar ki anlatır en tatlı hikayeyi.

Bir yaş olur düşer gözlerimden.

Bir ateş olur yakar geceleri.

Aşk şarabından içenler yazar.

Ateşten geçenler anlatır.

Her aşk bir öyküdür, şiirdir.

Her masal, her şarkı…

Kavuşmaz ama hisseder.

Kalpten gelen bir duygudur.

Sözler anlatır.

Mısralarda fısıldar durur.

Her şey onu anlatır.

Onu hisseder.

Sanatın özüdür aşk.

Gönülde başlar dile doğru akan bir akarsudur.

Bir bayram sabahı gibidir sabahlar.

Kavuşma ateşiyle yanar, ama kavuşmaz.

Cebelitarık boğazı gibidir.

Su gibi azizdir.

Gibisi fazla…

En yüce histir.

Gönülden hisseder.

Anlatır.

Anlatır.

Yaşar.

Aşk bu ya!

Yaşamın özüdür aşk.

The post Masallar Diyarında appeared first on Sanat Duvarı.

“Şu ellerin taşı hiç bana değmez.

İlle dostun bir tek gülü yaralar beni.”

Attığın güle dayanamazken ben…

Hâra hasret bıraktın beyt-i dili sen.

Duy istedim yüreğimdeki acıyı.

Hatırı için hakikatin, katlandığım sancıyı.

Muharreme düşürdün muhabbet asrımı.

Kerbelâ’ya çevirdin gönül kasrımı.

Unuttun ağlamayı.

Ve ağlayanı anlamayı…

Gözün açık.

Fakat görmüyor basiretin.

Heyhat!

“Ağlayabilseydin, anlayabilecektin.”

* Yaralanan dostluklara ve hâlden anlamaz bîvefa dostlara ithaf…

The post Ey Dost! appeared first on Sanat Duvarı.

Hayat ağacımın kökten sökümü,

Bilmem diri miyim yoksa ölü mü?

Geriye kalan: Bir kâğıt, bir kalem.

Ruhum engin denizlere dönüktü.

Dilim elemini döktükçe döktü.

Lakin mavinin rengi de sönüktü.

Derya yerine bir kâğıt, bir kalem.

Rûz-gâra yakışan esip geçmektir.

Aşığın murâdı sevdâ çekmektir.

Çölde bir yudum suyu beklemektir.

Benim yağmurum: Bir kâğıt, bir kalem.

Ay güneşe, gün geceye yanaştı.

Ak karaya, kara aka karıştı.

Tüm yumaklar birbirine dolaştı.

Düğümü çözdüm: Bir kâğıt, bir kalem.

Nevşehrî’yim, bir canım var, bir ismim.

Ne duyulur ne görülür cismim.

Cebimde bozuk param, eski resmim,

Hicran sermayem: Bir kağıt, bir kalem.

The post Bir Kağıt Bir Kalem / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Tebessüm olsa tebessüm diyelim.

The post Ayazda Yanmak / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

The post Ölümsüzlük / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

The post Veda / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Sığınacak bir liman ararken şu kirli dalgaları içinde

Alabora olmuş bir tekneden kurtulan tek yolcu

Hoş geldin!

Nefes almaktı seni tanımak,

Bu köhne yıpranmış kıyışehrinde.

Sokakları boş evlerinde ışık yok.

Görülmeye değecek bir sen varsın zaten,

Bu şehrin aydınlanmaya yüzü yok.

Birçok tekne yanaştı kimileriyse bakıp geçti sadece.

Hep bir umut var diye bekledi şehir,

İşte bu o insan diye.

Buradasın adımların okşuyor ağır ağır tenimi.

Kırılan parçalarını topluyor kalbimin dudakların,

Her bir sözcüğüyle.

Sen gecemin aydınlığı Sitare.

Sen kuruyan toprakları ıslatan yağmur.

Sen baharı getiren döngü.

Hep bir ilk oldu, bir yeni, bir başlangıç fikri

Ve hiç istemeden bir son yaşanılması beklenilmiş

O yıldız kayması gibi ışıltıyla başlayıp bir anda yitmiş.

Yolcu sen bu şehre bitirmeye geldin

Bu şehir seninle başlamaya

Mevsimler gibiydik aslında ilkbaharda bir başlangıç fikri

Sonbaharla veda

Bu şehirde aradığın yalnızlığın tesellisi

Bu şehirde bulacağın mutluluğun temennisi

İşte gidiyorsun, gitmelisin de

Sen yolcu, içinde büyüttüğün sevgiliye ait değilsin

İçinde büyüttüğün sevgilide sana layık olmayacak

Git

The post Beklenmeyen Misafir / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Yakınlığında
Teninin batacağından korkardım.

Yalnızlığını ise
Anlamazdım ama hissederdim.

Acırdım sensiz benliğime
Cesaretim olmazdı
Olmayacakta hiçbir zaman
Biliyorum

Ama inanıyorum da
Ümitkârım…

The post Sen / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Gidiyorsun, bakmadan kimler kalmış arkada.

Özlemek hasretle beklemek kalanların hülyası

Uzak şehirlerde mi yeni dünyanın rüyası.

Bir mekân biçtim hayal şehir kumaşından

Bir zaman seçtim ân içinde bu dünyaya uymayan.

Sonsuzlukmuş büyüyen o kahve gözlerinde

Fark etmedim kaybolmadan bu benliğin içinde.

Uzaksın, öteler kadar uzak ve büyük

Gönlümde büyüttüğüm acılar, anladım küçük.

Tenini okşayan rüzgâr gibi hayalim, dokun

Beyazlar içimde, güzeller güzeli ey sevgili kadın.

İşlenmiş ruhuna, ipeksidir duygular

Bir sevda büyüt, öyle büyük, incitmesin korkular.

Nefes gibi çek içine o tutkuyu mesafelerde

Ötelerde var olsun, yeni hayatın içinde

The post Yeni Dünyanın Rüyası / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

The post Nefretim Diner miydi? appeared first on Sanat Duvarı.

Göz zıplıyordu.

Bir gözü düşmüştü.

Elini göz yerine koydu.

Bir şey yoktu.

Gözü aldı yerine koydu.

Kolu çıktı.

Yere düştü.

Kolu aldı onunla sırtını kaşıdı.

Yerine taktı.

Beynini çıkardı.

Bir suya koydu.

Aynaya baktı.

Gözlerini kapadı.

Uyudu.

…

Uyandı.

Gözlerini açtı.

Kalktı.

Beynini kafasına koydu.

Boyalarla resim çizdi.

Kendini garip hissediyordu.

Babasını özlemişti.

Cuma günü çok güzeldi.

Birbirinden bağımsız sözler.

Aramak ve bulmak…

Bir güzelin peşindeydi.

Çok güzel bir cumaydı.

Aramıştı.

Bulmuştu.

Kafasını bir tarakla taradı.

Boynuna bir kolye taktı.

Kafa testisi.

Fikir sancısı.

Zorluk.

Özlem.

Meleklerin ruhunda bir apartman dairesi.

Dışarısı karanlık.

Uyumalıyım.

Uyku.

Ruh.

İstila.

Kaderden kaçamaz bedenimdeki işgalci ruh.

Saldığı gibi.

Özlem.

Özgürlük, bir duvar gibi yaslandığım.

Mevsimin kıyılarında.

Bir yaz günü sıcağında.

Bir bahçeli evde bıraktığım.

En kuytu yerlerinde bir gitar.

Bir duvarın resminde ıssız adam.

Sen aklımdasın hep.

Cumanın yetim incisi. İnciler hep yetimdir ya.

Bir yağmurun çamura dönüşmesidir ruhum.

Temizlendi gözlerim yaşlarla.

Sen bir ateş gibi yüreğimi yakan.

Bir özgürlük kadar yakıcı.

Sen hep yanımdasın aslında

Sözler kadar yakın.

Özgürlük kadar içimde.

Bir şarkısın aslında.

Kimsenin dilinden düşürmediği.

Bir kalemsin aslında.

Sözlerimi güzelleştiren bir nağme gibi.

Uyandı.

Her şey yerli yerinde ve normaldi.

The post Rüya / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.