Yazdığı, derlediği küçük hikayeler, romanlar ve şiirlerle çalışmalarını Samsun’da sürdüren Gülseren Akdaş son çocuk romanı “ Mucize Gibi” ile okuyucularıyla buluşmaya hazırlanıyor. Bir çocuğun kendi bakış açısından izlenimleri ve hayal dünyasının yansımalarını  bu romanda  bulabiliyorsunuz…

Kitabın Özeti:  ( Mucize Gibi’den Bir Bölüm)

Bir çocuk içinde bütün masum etiyle, saf ve temiz bir ruh taşır; birinin acısını ve kaygısını emmeye hazır küçük bir sünger gibidir. Bir çocuk, her olumsuz hareketi kendine çeken mıknatısa benzer. Başını okşaman, masum küçük gözlerine bakman, sana gülümsemesi için yeterlidir, o zaman tüm dünya onun olur… Bir çocuk evinin duvarlarından ve küçük güvercin odasının sınırlarından öte başka hiçbir şeyi görmemişse neyi bilebilir.  Kendi  kurduğu  dünyadan başka. Annemin merdivenleri çıktığını duyduğumda zaten uyanmıştım. Gergin bir şekilde ayak seslerini dinledim. Şimdi bütün şirinliğiyle kapıyı açacaktı. Kapı açılacak ve annem yatağıma yaklaşıp beni öpecekti. “Günaydın, güzel kızım,” diyecekti. Bütün bunları düşünmek beni deli ediyordu.“Lütfen bırak beni artık,” diyerek doğruldum ve anneme yalvararak baktım. “Bugün okula gitmesem kıyamet kopmaz, değil mi anne?” Annem gülümseyerek sabahlığının kuşağıyla oynadı. Sonra arkasını dönüp tekrar aşağıya indi. Ben de çaresizce kalktım. Bu her sabah böyleydi. Annemle babamın kendileri de bir o kadar garipti işte.”

Gülseren Akdaş Kimdir?                                                                                                           

Samsun Bafra doğumlu olan Gülseren Akdaş, 10 yıl özel sektörde çalıştıktan sonra emekli oldu. Edebiyat, Öykü, Roman kategorilerinde eserler yazmaya devam ediyor.

Bafra Kültür ve Sanat Etkinliklerini Destekleme Derneğinin Kurucusu ve Başkanı olan Akdaş, Milliyet Blog, Antoloji, Edebiyat Defteri, Güncel Sanat, Antalya Sanat, Galaperave Acemi, Aydın’ın Sesi, Nif Edediyat Dergisi, Pilla Böcük Sanat ve Edebiyat Dergisi’nde ve birçok yerel gazetede köşe yazarlığı yapmaktadır.

Önemli Eserleri:

Adını Koyamadığım Sevdamsın ( Şiir ), Yine Bir Hüzün Akşamı ( Şiir ), Küstüm Çiçeği   ( Küçük Öyküler ve Denemeler ), Ölüm Meleği ( Öykü ), Sonbahar Hüznü ( Roman ), Rüzgarın Ucunda Bir Bulut ( Roman ), Umuda Yürümek ( Roman ), Nefise Asla Pes Etmeyeceğim ( Roman ), Uğur Böceği, Küçük Kaplumbağa, Kedi Evi ( Çocuk Öyküleri ), O Benim Annem ( Öykü ), Mucize Gibi ( Roman ), ), Kuşun Kanadında ( Öykü ), Şiirin Çocukları ( Şiir ). Ayrıca Gülseren Akdağ;  “Atatürk’ten Anılar , Nutuk”  adlı eserini  7-9 yaş grubundaki çocuklar için derledi.

The post “Mucize Gibi” Romanı Çocuk Okuyucularıyla Buluşmaya Hazır… appeared first on Sanat Duvarı.

“Al elmayı soyarım/ Başucuma koyarım/ Ana ben gurbetteyim/ Sana nasıl doyarım”

“ Ağaçta kestane/ Dökülür tane tane/ Benim bir arkadaşım var/Dünyada bir tane

“Biz biz idik biz idik/Otuz İki Kız İdik./Ezildik Büzüldük,/İki Duvara Dizildik.”

“Bilmece bildirmece dil üstünde kaydırmaca.”

Dilimiz döndükçe mani, dönmedikçe bilmece söyledik birbirimize. Gürültü yapmadan, ortalığı dağıtmadan, ‘usul usul’ oturduğumuz minderlerde ‘el üstünde kimin eli var’ oynadık. Fır döndü ile leblebileri toplayıp, hacıyatmazlarla neşemizi katladık. Yılın son gecesinde tombalayı kim çekecek diye yarışa tutuştuk önce, sonra birinci çinko, ikinci çinko, en sonunda bingo, kaptık ortaya konan ödülü kısmetimize göre… Ödül de ya bir kitap ya bir çoraptı…

Sıcak odun ateşinde patlayan kestanelerin kokusuyla girdik evlerimize. Kartopu yemiş yüzlerimize, alı mor renklerimize aldırmadan koştuk sobanın başına. Soğuktan çatlamış ellerimizle açtık kestane kabuklarını. Yanarken parmak uçları, atıverdik ağzımıza bu lezzetli topları…

Ahşap dolgu topuk terliklerle koşarak indik merdivenleri, tıkırtısını dinlettik bütün mahalleye. “Bakkal amca bir leblebi tozu versene…” Nidamızla inlettik semayı…

Evcilik oyunlarımıza almadık erkek çocuklarını, onlar da bizi almadılar. Kovboyculuklarını gizli gizli oynadılar… Kızlı erkekli bir tek yakar top oynadık. Ama her seferinde erkekler tarafından yakılmaktan kurtulamadık. Yakan topla yanan neden hep biz olduk? Bir türlü anlayamadık…

Bilemedik bize bildirileni, çocuktuk göremedik bizde olanı. Hep çocuk kalacak olmamızı kabullenemedik bir türlü. Büyüdük sandık bazı bazı, işte o vakit hepten yanıldık…

Birer kır çiçeğiydik oysa sofralardaki soda şişelerine konulan. Koparılıp toprağımızdan, soluncaya kadar elde tutulan… Sonra! Sonrasında rüzgârın bağrına salıverilip, kurdun kuşun elinde ötelere saçılan…

Çocuktuk; sevincin bağrından kopmuştuk. Kır papatyalarının koparılmadığı masallardan, âşık adının mecnun olduğu diyarlardan koşar adım geliyorduk. Kimi kez zümrüt-ü Anka kuşunun kanadında, kimi kez Kaf dağının ardında; ama hiç dinmeyen ‘ateş-i Suzan-ı firkat’ sadrımızda, uzanıp boylu boyunca zamanın akışına, devranı seyrediyorduk.

 Çocuktuk; masal dinleye dinleye bir gün masal olacağımızdan bihaber yaşayıp gidiyorduk. Henüz fısıldamamıştı kulağımıza peri kızları, hep çocuk kalacağımızı. Düşlerimizin üstüne basmamıştı daha karabasan tohumları. Ekmek kavgası nedir bilmez iken, ‘develer tellal, pireler berber ‘olmadan sokak aralarında yedik domates-peyniri ekmek arasında; nimet tadında…

 Başımızın tacıydı Allah aşkı. Kim derse ki ‘Allah aşkına yapma! ‘akan su durur, zehir lokma olsa yutulurdu. Hayatın merdivenlerini tırmanıyorduk şevkle, yüzümüzde gülümseme, ‘dostluğun biz sevgisiyle toplanıyorduk her an’ yüreklerimizde. ‘Bu sevgi bağıyla’ sarılıyorduk birbirimize… Hizmet için milletimize, dağılıyorduk yurdun dört bir köşesine…

 Anne- babalarımızın göz bebeğiydik. Sıcak sudan soğuk suya dokunmayan ellerimizle kazandığımız okullardan, zamanı geldiğinde mezun olduk. Bu ellerle tuttuk diplomaları. Kepleri fırlatamadık belki havaya, ama bu ellerde yükseldi istikbalimiz; gururla…

Dostluğu ve doğruluğu şiar edinmiştik. Söz senetti indimizde. Bir kez çıktı mı dilimizden ölsek geri dönmezdik verdiğimiz sözden.

Vefa bir semt adıydı içtiğimiz bozaların tadında; ‘ dönülmez akşamın ufkunda’ isimlerimizin yanına kazılı göbek adımızdı. Satmazdık arkadaşımızı öyle üç beş kuruşa. Hayatın sillesini yesek de, cefasından inlesek de minnet etmezdik ağyara. Hasretinde beklerdik sevdiğimizi, koşmazdık iki paralık yosmaların koynuna…

Birer kır çiçeğiydik kelebeğini bekleyen, ‘aşkın şarabından içen’… Bütün bir baharı, tek bir kelebeğin kanatlarının altında gizleyen… Onun güzelliğinde seyr-i devran eğleyip, rüyasını süsleyen…

Çınaraltı Öyküleri – Gün İçinde Başka Gün – 1

Çınaraltı Öyküleri – Gün İçinde Başka Gün – 2

Çınaraltı Öyküleri – Yaşama İnat Yaşamak – 3

Çınaraltı Öyküleri – Dostum Küçük Kara Balık – 4

Çınaraltı Öyküleri – Samed Behrengi’nin Işığı – 5

Çınaraltı Öyküleri – Salyangoz’un İzi – 6

Çınaraltı Öyküleri – Çocuk Palyaço – 7

Çınaraltı Öyküleri – Bir Mektubun Var – 8

Çınaraltı Öyküleri – Bir Dalda İki Aşk – 9

Çınaraltı Öyküleri – Asfalttaki Papatyalar – 10

Çınaraltı Öyküleri – 11 / Bir Mektubun Ağzından

Çınaraltı Öyküleri – 13 / Ömrüm Seni Sevmekle Nihayet Bulacaktır

The post Çınaraltı Öyküleri – 12 / Kır Çiçeğinin Rüyası; Kelebeğin Dünyası appeared first on Sanat Duvarı.