Hediye oldu bu bayram.

Çocuklara armağan,

Geldi 23 Nisan.

—– 0 ——

Kurulan millet meclisi,

Oldu milletin sesi.

Yüz yıl önce bugün de,

Mutlu etti herkesi.

AKİFE GÜL ALMIŞ

Ben AKİFE GÜL ALMIŞ. 04/02/2013 Tarihinde İstanbul’da doğdum. Aslen Elazığlıyım. Üç çocuklu ailemin ortanca çiçeğiyim. Bir abim birde kız kardeşim var. Eğitim hayatıma 3 yaşımda Şehit İhsan Yıldız Anaokulunda başladım. Şu anda İstanbul Sultanbeyli Hasanpaşa İlkokulu 2/D sınıfına gidiyorum.

The post Yüzüncü 23 Nisan appeared first on Sanat Duvarı.

The post Çiçekler Evlat Kokar appeared first on Sanat Duvarı.

Adına sıfat olmuş güzelliklerden

Aslını müjdeleyen değerlerden

Kendinden…

Hayat koşturmacasında

Belki en sevdiğin şarkıları unuttun

Belki ne zamandır bir film izlemedin

Belki de şöyle içten, gerçek bir duaya kalbini veremedin…

Korkmak yerine

Şu vakitlere dem bırak gönlünden

Eski, çok eski seni hatırla

Şu yorgun sen ile kıyasla

Tedbiri teşrife çevir

Ve adımlar at özüne şiir şiir…

Mesela ben

’96’daki bir şiirimi buldum

Şimdiyle kıyas edince

Bakın ne kadar masummuşum;

“Gördüm seni sokaklarda, caddelerde

Sonra düşte, sonra içimde, kalbimde

Ve bir gün gülümsedin gözlerime

O gün bu gündür aklım da sende

Bahar geldi seninle gönül yurduma

Şairler ne der acep bu duruma?”

Sen de böyle eski bir şeylerden

Eskimemiş bir şeyleri hatırla

Milenyumdan önceki dünyayı…

Henüz robotlaşmamışken yüzler, sesler

Henüz gerçek selamlaşma kalkmamışken tedavülden

Ne güzeldik

Ne özel hissederdik değil mi?

Madem birçok şey gibi

Korona virüs belası da bize denk geldi

Dinlendirelim, derdini dinleyelim

Adam edelim benliklerimizi

Herkes için edelim duamızı

Temiz tutalım ruhumuzu, bedenimizi…

…

Her şey yeniden yoluna girdiğinde memleket, millet ayırmadan tüm dünya çocukları için güzel bir dünya yeminimiz, boyun borcumuz olsun…

20 Mart 2020, İstanbul

The post Tedbirden Teşrife appeared first on Sanat Duvarı.

Sımsıkı ve canın değecek kadar

Ölümlü dünya, ezme kendini
Nefsini dizginle, korkutmasın hiçbir keder
Kendine değer ver

Sarıl sana…

Baksana

Pencerenden görünmeyen yer vardır

Belki sana göre gece
Ama belki aslında şiir misali seher vardır
Sen sana göre iyisin

Sen sana pek kıymetlisin
Ama biraz da başkasının gözünden

Bak sana…

Koşsana

Hayat hızlı ve hep genç zaman

Yetiş, yetişemezsen eskirsin

Eskicilere bile para etmezsin…

Geçmişte bir sen var evet ama

Asıl sen, ileride bir yerdesin

Yıkılmaz küheylan ol, her şeye rağmen

Koş sana

Yetmezse şayet

Anka ol kanadı ve yüreği geniş

Uç sana…

The post Koş Sana appeared first on Sanat Duvarı.

Oldu gibi görünse de bazen, o çareden hayır çıkmaz…

*Çağa ayak uydurma meselesi, karakterinize hiç uymayan bir şeyleri size yaptırıyorsa, siz artık başka birisiniz demektir…

*Çocuk eğitiminden sorumlu olanlar ( anne, baba, öğretmen vs ) hiç eğilmeden, dimdik durarak ve sadece kurallarla o işi yapıyorsa, çocuk bakımını bırakıp, robotik alanında çalışmalarını öneririm…

*‘’Şiir sevmiyorum’’ diyen insanlardan korkuyorum…

*Çocukları ezelden beri çok severdim… Fakat evlat sahibi olmak, beni bütün çocukların babası yaptı…

*Haddini bilmeyen insanların, bildikleri hiçbir şeyin, topluma gerçek bir katkısı olamaz…

*Şiir sayesinde ince düşünmeyi, sevginin kaderimdeki yerini,

Spor sayesinde dostluğu, paylaşmayı, azmi ve disiplinli olmayı öğrendim…

*Üretmenin hissettirdiği güzelliği öğrenen çocuk, ömrü boyunca hemen her yıldızlı düşüncesini üretime adar…

* O güzel zamanları şimdi yaşayamıyor olmamızla beraber bize çocukluğumuzu temelde özleten şey; Büyüdükçe bildiklerimizin ve korkularımızın büyümesidir… Ve çocukken sorunlar karşısında çare beklerdik, şimdi ise çare olmak, çare bulmak zorundayız…

*Dua; Umudun en güçlü hali, kudret varlığının işareti, mana yolculuğunun en hakiki eylemidir…

Farklı zamanlarda, farklı yaşlarda, farklı hislerle yazdığım cümleler…                                                               

The post Bence appeared first on Sanat Duvarı.

Sen, bulmak için geldin…

Üşümüş elleri ve yüreği, anasız babasız bir yavrucağın

Sen o elleri tutmak, ısıtmak için geldin…

Nefes alıp veren her canlı için yaratılmış bu âlem

Sen, her canlıya saygı duymak için geldin…

Canı yok deme tahtanın, toprağın, taşın

Sen cansız görünene can olmak için geldin…

Yaralanmış bir kuş, yaparken yuvasını büyük gayretle

Sen, o yuvayı yapmak, o kanadı sarmak için geldin…

Bir tarafta şatafat, diğer taraf virâne, iki yüzlü bir dünya

Sen, bu dengesiz dünyaya denge kurmak için geldin…

Hiç bilmediğin, gitmediğin bir yerde zulüm görmüş çocuklar

Sen duydun ve zulme son vermek için geldin…

Haddini fena aşmış bazıları, uçar halde yaşamaktalar

Sen haddin her şeyden mühim olduğunu anlatmak için geldin…

Kopmuş çeyrek kıyamet, ana baba yar yaren unutulmuş

Sen unutulmuş değerleri yeniden şahlandırmak için geldin…

Vatanın dört yanını sarmış hainler, pusuda beklemekteler

Sen her koşulda vatanperver olmak için geldin…

Ne düşündüğünü, ne istediğini dahi unutmuş gençlik

Sen küçümsemek, dışlamak için değil, sımsıkı sarmak için geldin…

Kalemini, ruhunu satmış olanlar sinsi manşetler atmakta

Sen onuru, iffeti, adaleti ayakta tutmak için geldin…

Ne yalancısı biter şu fani dünyanın, ne de karanlık yüzleri

Sen aydınlığın erdemle mümkün olabileceğini kanıtlamak için geldin…

Gelenlerin hepsi bir gün gittiler, kimseye kalmadı bu âlem

Sen gidene değin kaldığın vakitleri mana ile yaşamak için geldin…

Unutma kendini seni anlatmayan, seni aldatan bir yerlerde

Çünkü sen umutsun, umutsuzluğu kırmak için geldin…

İyi ki var mısın?

The post İyi ki Var mısın? appeared first on Sanat Duvarı.

Küfre düşkün diller, pek kirli

Şarkılar, şiirler ve sinemalar

Gazeteler, dergiler ve kitaplar tiraj peşinde

Sonu olmayan kötülüklerden

Ansızın hortlayan kavgalardan

Hangisi çalacak kapımızı beklemedeyiz…

Yani beladan uzak durmak imkansız artık

Çünkü bela içimizde…

Devrin çocuklarına ‘’çokbilmiş’’ diyoruz

Çok bilmesi iyi midir, tartışmıyoruz…

Elindeki kalemin, önündeki kitabın

Sofradaki yemeğin rolünü

Varoluşun payelerini anlatmıyoruz…

Ezber isteyip duruyoruz çocuklardan

Ve sonra ezbere yaşamaya çalışıyor hayatı

Sonra da

Farklı bir yüz, farklı bir pencere

Farklı bir gülüş görünce afallıyor, korkuyor

Ya da fazla cesaret gösterip, daha fazlasını bilmek istiyor…

Yaşını başını almış olan bizler

Aklımızı başımıza almalıyız

Çoğaldığımız yer doğruluk

Yükselttiğimiz değer dürüstlük

Yücelttiğimiz mana adalet olmalı…

Küfürbaz çocuklar,

Göğe değen binalar,

Anaya babaya saygısızlıklar,

Yağmur gibi yağan bombalar,

Durmak bilmeyen kan,

Doymak bilmeyen canavarlar,

Seller, yangınlar, depremler

Ve daha bin türlü felaket

Bütününe az kaldı

Şimdilik kopan çeyrek kıyamet…

The post Çeyrek Kıyamet appeared first on Sanat Duvarı.

Milenyum gibi

Hayatın hızı da sınırlar ötesinde

İnsan geri durur mu?

O da, bütün heveslerini hızla yaşama hevesinde…

Ama bu hız

Eksik bırakıyor bazı şeyleri

Hırpalıyor, insanın düşünme yetisini

Ve sonra kusurlarını es geçip

Mükemmel sanıyor insan kendisini…

Bakınız etrafınıza

Unutkanlar ordusu değil mi görünen;

Verdiği sözü unutan,

Vefa borcunu unutan,

Varoluş nedenini, öz değerleri

Kendini unutanlar ordusu…

Yeni yollar göreceğiz dağlar üzerinde

Ağaçlar kesilecek, ağaçlar yanacak

İnsanlar doğacak, ölecek, doğacak, ölecek

Her insan yeni bir sancı getirecek dünyaya

Giderken savurganlığın, vurdumduymazlığın sancısını çekecek…

Yeni yıllar göreceğiz hep beraber

Bulutlar çarpışacak, kalemler çarpışacak

Ülkeler, insanlar, silahlar çarpışacak

Ve her yeni gün yeni bir kavga doğuracak…

Soruyorum ( önce kendime )

Bu, kendini kaybetmiş dünyanın neresindesin?

Adın sanın belli hüviyetinde ama

Aslında kimsin?

Lütfen peşinde ol mananın

Ara ve bul onu

Hatırlatır belki seni sana bir film

Belki bir ayrılığa gömülen hissin

Belki de, şiirlerden bile güzel,

Bir çocukluk resmin…

The post Aslında Kimsin? appeared first on Sanat Duvarı.

Avrupa Avrupa, günlerin aydın ola

Pek serin bir sabah, güneşini gönder bana

Avrupa:

Asya, güzel Asya, sana da günaydınlar

Bugün havam pek bozuk, hırçın kara bulutlar

Asya:

Olsun be yakışıklı, yine de şiir gibisin

Sen benim güneşimsin, mat olsa da bazen rengin…

Avrupa:

Eksik olma, hep var ol güzel Asya’m

Sen varken karşımda hep güzel dünyam…

Asya:

Sana çıkan yol güzel, seni gören ev güzel

Seni anlatan kitap, seni söyleyen peşrev güzel…

Avrupa:

Her an seni hissetmek, seni yaşamak güzel

Bütün âleme karşı, karşında olmak güzel…

Asya:

Şu Boğaz’ın demi sensin, köprülerin bağı sensin

Gönlümün tek sultanı, güzellik çağı sensin…

Avrupa:

Yarim, yarenim sensin benim diğer yarım

Ben seninle bütünüm, seninle bahtiyarım…

Asya:

Tarih bilir heybetini, kudretini, eşrefini

Herkes çalma peşinde o güzelim kalbini…

Avrupa:

Bilen bir tek beni değil, seni bilir, bizi bilir

İkimiz can canayken, bütün dünya vız gelir…

The post İstanbul Aşıklarındır appeared first on Sanat Duvarı.

Acayip şeylerle tanışma vaktimdir geçmişte;

Beni bana getiren

Beni bana anlatan

Buz yangını dediğim hisler yaşatan…

Öyle ki

Güze değen bakışlarım, güneş gibi parladı bir Kasım günü

Bir gülüş gördüm

O gülüşte aşk denen şiiri buldum

O şiiri ezberledim

Sonra ıslıklar çalarak yürüdüm Hisar’da

Kimi hayta dedi, kimi sorumsuz o görünüşe

Oysa aşıktım be abi!

Aşkın sorumsuzluk olma gibi bir ihtimali var mı

Hadi haytalık neyse…

Şu Kasım var ya, şu Kasım!

Şimdi şair diyorlarsa bana, sebebi o işte

Bütün müzik türlerini dinlediğim

Bütün kitap türlerini kurcaladığım

Beni kışa, kavgaya, mücadeleye

Ve dahası aşka hazır eden vakit!

Hikayemde böyle başrol olmuşken benim

Kasım’da aşk başkadır değil

‘’Kasım’da başlayan aşk kalıcıdır’’ derim…

The post Kasım’da Ben appeared first on Sanat Duvarı.

Büyümek de istemedim
Bir gün olsun sevdiklerimden vazgeçmedim…

Biliyor musun çocuk
Öğretmenlerimizi gördüğümüz an dururdu dünyamız
Her yer saygı duruşuna geçerdi bizimle beraber
Saçımıza falan dokunduğunda
Bize bir gülücük attığında
O gün en güzel gün olurdu
Öyle severlerdi ki bizi
Öyle bir severdik ki onları
Beraber olduğumuz anlar şiirlerin uyanışıydı…
Öğretmenlerime saygısızlık ettiğim hiçbir an hatırlamıyorum
Sevgisiz baktıkları hiçbir an hatırlamıyorum…

Keşke bilseydin çocuk

Keşke almasaydı bizi bizden milenyum

En saf sevgiyi

En iyi yürekleri

En derin duyguları tanır

Şiirler söylerdi gözlerin her bakışında

Öyle mavi, öyle güzel

Ve öyle…
———————————————
Mahalle maçları
Yamalı futbol topu
Misket
( Kızlar ip atlama )
Kömür sobası
Soba üzerinde kestane
Mahalle piknikleri
Su muhallebisi
Leblebi tozu
Salçalı ekmek
Turbo sakız
Arefe geceleri
Kandil geceleri
Ramazan sofraları
Herkes için dua
Kontra bisiklet

TeleOn

HBBStar
Bizimkiler dizisi
Adam Olacak Çocuk
Kara Şimşek
Susam Sokağı
Yalan Rüzgârı
Altın Kızlar
Heidi
Dallas
Yakari
Cosby Ailesi
Alf
Lessie
A Takımı
Hayalet Avcıları
Kalimero
Taş Devri
Pembe Panter
Bugs Bunny
Casper
HeMan
Clementine
Varyemez Amca
Ankesör jetonu
Casio saat
Solo test
Siyah önlük, mavi önlük
Çatapat
Kalem-kaset-teyp

Kasetçiye şarkı listesi
Tetris
Altın rehber
Arı maya silgi…
Evet-Hayır  / Erkan Yolaç

Çarkıfelek

Bir Kelime Bir İşlem

Turnike…
Simoviç-Tony Schumacher…
Rıdvan,Tanju, Oğuz, Aykut…
Metin,Ali, Feyyaz…
Tayfun, Tarkan, Kenan Doğulu, Burak Kut, Mirkelam…
Sezen Aksu, Erol Evgin, Zerrin Özer…
Şinanay, Yolcu Yolunda Gerek, Hadi Yine İyisin, Unutmamalı
Nane Limon Kabuğu, Ali Desidero
Arnavut Kaldırımı, Onun Arabası Var…


Güzel çocuk bu bir şiir miydi bilmiyorum…
Aklıma ne gelirse yazdım, içimde eskimeyen bir şeylere özlem duyarak…
Ama yukarıda yazdıklarım sana pek bir anlam ifade etmediyse, alt alta yazdıklarımdan herhangi birkaçını, yaşı otuzdan yukarı birisine sor lütfen… Eminim heyecanlanacak ve birçok detayı hatırlayacak, gözleri uzaklara dalarak anlatacaktır…

The post 80’ler 90’lar… appeared first on Sanat Duvarı.

Eminim, bu zorlu devrin insanları olarak, çoğu zaman anlamlandırmakta güçlük çektiğimiz günlerimizde oluyor… Kimi zaman ‘boşluk’ kelimesi bu durumu ifade ediyor, kimi zaman fazla yoğunluktan, yorgunluktan kaynaklı, vaktin gerçeklerini idrak edememek…

Kendi adıma, küçük yaşlardan beridir, okumaya, anlamaya, yeni bir şeyler öğrenmeye, keşfetmeye açık kalmaya çalıştım. Herkesin hayatında olduğu gibi, benim de kendime ait kurallarım, sınırlarım ve peşinde olduğum güzellikler oldu… Bazen hayatın kıyısında hissettim kendimi, bazen fazla hızlı gittiğimi, bazen de fazla durağan olduğumu… Bu gelgitlerin arasında, -tabiri caizse- ayakta kalmamı sağlayan da, işte o kendimce koyduğum kurallar, sınırlar ve anlamlandırdığım değerler oldu…

İyiliği, hümanizmi, saygıyı ve ( ifade edilen, saklanmayan ) sevgiyi hayatımın merkezine koydum… İşimde, evimde, tüm toplumsal ilişkilerimde bu merkeze sadık kalmaya gayret ettim…
Yani ne zaman ‘EYVALLAH’ diyeceğimizin belirsiz olduğu bu fani dünyada, mümkün olduğu kadar anlamlarla yaşamaya çalıştım ve o veda günü geldiğinde o anlamlarla anılmak üzere ebediyete intikal etme dileği, duasıyla yoluma devam ettim…

Yüce Allah bana okumanın yanında, şairliği de nasip etti… Kendi kendine, bulduğu kağıt parçalarına, ajandalara, okul defterlerine yaza yaza küçük yaşlarda başladığım bir serüven türlü heyecanlar getirdi… Şimdilerde 3. kitabım yolda iken, yazmanın mutluluk, paylaşmanın cesaret olduğunu bir kez daha hissediyorum.

Hem yaşamımı doğru minvalde, anlamlı yollarda sürdürmeye çalışırken, hem de şiirlerime, yazılarıma bu öz kişiliği yansıtmaya çalışırken, içimde her zaman bana kılavuz olan, feyz almamı sağlayan ve bazen hamle yapmamı, bazen sabretmemi, bazen söylememi, bazen de susmamı işaret eden, ‘Hayat Felsefem’ diyeceğim, yüreğimin bütün duvarlarına astığım cümleler oldu…

İşte uzaktakiadam mg mahlaslı bendenizin, yüreğinin duvarında asılı olan, o kılavuz cümleleri:

“Bir insanın gerçek zenginliği, onun bu dünyada yaptığı iyilikleridir.”

HZ MUHAMMED ( s.a.v. )

‘’Dağlara buğdaylar serpin, Müslüman ülkede kuşlar aç kaldı demesinler.’’

HZ ÖMER ( r.a. )

‘’Uyan ey gözlerim, gafletten uyan.’’

( SULTAN III. MURAT )

‘’Vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır.’’

( MUSTAFA KEMAL ATATÜRK )

“Bize aslında kim olduğumuzu gösteren şey, yeteneklerimizden çok seçimlerimizdir.”

( J. K. ROWLİNG )

‘’’ Aptal ve cahil olduklarında bile bağışla, dinle onları… Çünkü herkesin bir hikayesi vardır.’’

( XSENTIUS M.Ö. 9. yy )

‘’Bu dünyada modası asla geçmeyen, güzelliği değişmeyen,  belki de tek şey dürüstlüktür…’’

( BABAM AZİZ GÖKCÜK )

Elbette bu liste uzar gider… Ancak her zaman hafızamda, yüreğimde, adımlar atarken bedenimde hissettiğim cümleler yukarıda yazdıklarım…

Adaleti, iyiliği, sevgiyi, saygıyı, vatanseverliği, dürüstlüğü, empatiyi kısacası bir kişiliğe sahip olmayı özetleyen cümleler…

Sizlerin de yüreğinize dokunması ve bu zorlu hayat mücadelesinde adımlar atarken aklınızda bulunması dileğiyle…

Sevgi, saygı, selam ve dua ile…

  Mehmet Gökcük, ( uzaktakiadam mg ), Eylül 2019

The post Cümle = Alem appeared first on Sanat Duvarı.

The post Hangi Mutluluk appeared first on Sanat Duvarı.

Bakışlar, duruşlar, sevgiler sahte

Samimiyet, dostluklar, selamlar sahte

Herkes ötekinden şikayetçi

Hakim savcıdan

Savcı avukattan

Avukat herkesten…

Elin tuttuğu kalem sahte

Yüzün baktığı ayna sahte

Boğaza giren sebze, meyve

İyilik eden gönül

‘’Sizin için’’ diyen siyaset sahte…

Her şeyi geçtim be abi

Sevgiye dokunmasaydı şu sahtelik

Kurtarabilirdik dünyayı

Ama gel gör ki;

Doğa sevgimiz

İnsan sevgimiz

Adalet sevgimiz

Ana, baba sevgimiz

Dost, yar, yaren sevgimiz

Çocuk sevgimiz

Kadın sevgimiz

Aşk sevgimiz sahte!

Bunca sahteliğin içinden

Çıkar mı, saf, kirsiz, gerçek bir mutluluk?

Çıkar mı, herkes için adalet?

Çıkar mı, savaşsız bir dünya?

Kan kokusu geliyor doğudan, daha doğudan, daha da doğulardan

Koku almıyor mu burnunuz?

Yüzü parçalanmış, yüreğini hiç sormayın

Ana çığlıkları geliyor dört bir yandan

Hiç mi duymuyorsunuz?

Dizilerden, yarışmalardan sıra geliyor mu trajediye?

‘’Vah vah’’ demekten başka bir şey yaptınız mı hiç?

Ulan gözünüzün önünde ölüyor çocuklar, kuşlar, kediler, köpekler ve ağaçlar

Kör mü oldunuz?

Tuttuğun rengi tek renk sanıyor,

Diğer bütün renklere saldırıyorsun

Ulan o zaman ne diye

Herkes için mutluluktan, umuttan bahsediyorsun?

İyi şarkı söylemek

İyi şiir yazmak

İyi yemek yapmak

İyi ve etkileyici konuşabilmek

İyi insan gibi görünmek bir ota yaramaz

Sana da, bana da, kimseye de yaramaz

Bu haldeyken

Dünyayı ve hayatı

Bu hale getirmişken sen!

The post Sahte appeared first on Sanat Duvarı.

Haklarını yemek istemem ( ki bilen bilir en korktuğum şeydir hak yemek ) benden daha çok çalışan, daha çok yorulan, daha büyük dertleri olan ve çeşitli sağlık sorunları olan insanlar var-vardır… Elimden geldiğince, bütün sene el uzatmaya da çalıştım ihtiyacı olana…

Memleketin hiç ateşi düşmeyen gündemleri, siyasetin tozlu, bulutlu, kasvetli yansımaları, iş hayatının olmazsa olmaz gündelik mini kaosları, aile hayatının olmazsa hiç olmaz mini mini kaosları , sosyal medyayı babasının malı gibi kullanan, özgürlük adı altında ağzına burnuna her tür pisliği rahatça alabilen garip tayfa, özellikle bahar aylarında yüksek enerji hattına dönüşen zıpır öğrencilerim, ha bitti ha bitecek derken birçok detay ile defalarca düzenlediğimiz çocuk kitabı projemiz, arada kendini gösteren sağlık sorunları, sevdiklerimizin destek bekleyen dertleri, en az benim kadar kafası karışık olan havalar, masraflar masraflar, büyük masraflar, çok masraflar, hep masraflar …

Siz söyleyin şimdi; Yorgun olmakta haklı değil miyim? Haklıyım tabi… Çok haklıyım hem de… Tabi, uçak biletlerinin uçuk çıkartacak yükseklikte olması ve bizim tatil planının biraz ( benden dolayı ) geç belirlenmiş olması sebebiyle, günlerce geceler araba kullanacağım… Allah kısmet eder de kazasız belasız ulaşırsak iner inmez kumsala kendimi atacağım… Akşam haberlerine çıkma olasılığım yüksek haberiniz olsun…

‘’Herhangi bir koruyucu önlem almadan, kumsalda akşama dek uyuyan adam itfaiye revirine kaldırıldı…’’

Allah korusun…

Neyse ben kaçar… Elbette akşam vakitleri deniz seyrinde bir şeyler karalarsam bu köşeden sizlerle paylaşırım…

Haydi Eyvallah…

The post Biraz Mola appeared first on Sanat Duvarı.

taşıdığım isme dahil olan anlamları güçlendirme ve o anlamlara her daim yakışma gayretini sürekli ayakta tutabilmek adına,

sevgiye koşulsuzca açtığım yüreğimde yeni şiirler biriktirecek,

o şiirlerle farklı demde ve derinlikte yeni mahlaslar büyütecek,

bilmediğim diyarlarda bilmediğim çiçekleri tanıyacak,

onların da kalbindeki o öz kokuya tutunmuş ebedî aşkı hissedecek ve sonra

Azrail; “Bu vakit, o vakit” dediğinde

hiç bilinmemiş, görülmemiş güzellikte bir tebessümle;

“Hazırım” diyebilmek umuduyla, kendimi kendime dert ederek yaşamaya devam edeceğim…

The post Söz appeared first on Sanat Duvarı.

Gülüşümle selamladım çocukları her zaman

Ve sonra yakışıklı bir ‘’Merhaba’’ ekleyerek yanına…

Gözlerine bakarak konuştum hep onlarla

Çünkü onların gözlerindeki hayat başkaydı

Kirlenmesi imkânsız,

Varlığıma şükrettiren,

Kanatlarımı huzura hazır eden…

Evladım yoktu, onca evladım oldu

Onca sevincim, gururum, küçük arkadaşım…

Umudum az gibiydi

Onlarla tanıştıkça sınırsızlığa ulaştı.

Baba gibi hissettim kendimi onların yanında

Baba gibi bir öğretmen

Öğretmen bir baba gibi hissettim

Ve bu his hizmetkâr etti beni onların her anına

Canla, başla, aşkla…

Biraz daha öğrensinler, anlasınlar

Hayatı biraz daha bilsinler

Yaşamayı daha fazla sevsinler

Büyüdükçe büyüklere benzemesinler

Hep böyle birliğin, sevginin değerini korusunlar diye

Yüreğimin kapılarını ardına dek açıp

Baba gibi sardım onları…

Ve bir gün

Yüceler yücesi, o hissi de tattırdı bana

Bir Eylül akşamında BABA oldum…

Minik bir cennet kuşu kucağımda gözlerime bakarken

Güleç gözlerim dolu dolu

Sessiz şiirler söyledim, dualar ettim…

Onun ilk ağlayışına şahit olduğum gibi

İlk adımına, ilk konuşmasına da şahit olacaktım belki…

Onun da öğretmeni, yoldaşı, arkadaşı olacaktım…

İşte o gün bir kez daha anladım

Bütün dünya çocukları evladımdır

Her çocuk güzel

Her çocuk özel

Her çocuk emsalsiz bir şiirdir…

Dünyanın dört yanındaki evlatlarımın yolları açık olsun…

Bana çocukları verin, bütün dünya sizin olsun!

Sevgi, saygı ve dua ile…

The post Baba Gibi Hissetmek appeared first on Sanat Duvarı.

Bugün 100. Yılını kutladığımız, o kutlu seferin bağımsızlık mücadelemizdeki yerini asla unutmadan, Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarını, bütün Anadolu insanını gururla, duayla, minnetle anıyorum…

Ve bugün de köşemi yüreğine değer verdiğim, kaleminde ışık gördüğüm genç bir yazara bırakıyorum…

19 MAYIS

19 Mayıs 1919…

Özgürlük ve bağımsızlık yolundaki ilk basamak… Samsun’dan başladı ve tüm Türkiye’yi sardı bağımsızlık rüzgârı… Yürekler aynı sevda için attı.

Her 19 Mayıs’ta asil bir heyecan kaplar hepimizin yüreğini… Vatanın ve milletin ruhu canlanır ve bağımsızlık ateşi yanar yüreklerde… Adı; ‘’Atatürk’ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı’’… Bence diğer adı da; ‘’Bağımsızlık ve Vatan Sevgisi Bayramı’’…

Bandırma’nın Samsun’a çıkışında belliydi bu zafer… Dedelerimiz yemin etmişti, bu kutlu gaye için… Sonunda şehitlik olsa da… Oldu da…

Bu kutsal gaye için çok canlar yandı, çok ana ağladı. Atalarımızın neler yaptığını öğrenmek, vatan aşkıyla yanıp tutuşan yüreklerini ortaya koydukları vakitleri bilmek ve dilimiz döndüğünce bunları küçüklerimize anlatmak, aktarmak boynumuzun borcudur… Tarih sadece geçmişle ilişkili değildir, inşa edilen geleceği de etkiler…

Kendisini bu vatana ait hisseden, şanlı al bayrağın gölgesinde gururla, huzurla, sevgiyle yaşayan herkesin 19 MAYIS ATATÜRK’Ü ANMA GENÇLİK VE SPOR BAYRAMINI, yani; Bağımsızlık Bayramını kutluyorum…

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!

Gizem Durmuş / YAŞ 13 / TRABZON

The post 19 Mayıs appeared first on Sanat Duvarı.

Ağlatmayın anaları…

Yüzündeki çizgilerde

Bakışlarındaki derinlikte

Tebessümündeki içtenlikte

Bütün dünyaya yetecek çareler var

Hareler var onun gözlerinde

Bütün karanlıkları yenecek kadar…

Üzmeyin anaları, üzmeyin

Cehenneme çevirmeyin cennet yüreklerin hislerini

Ağıtlar yaktırmayın, ellerinde dünya büyüten kadınlara

Varoluşun en değerli varlıklarını incitmeyin…

Kırmayın ana kalpleri

Bak sonra, yani bu dünyadan sonra

Pişman olursunuz

Olursunuz da anlamı kalmaz…

Hani diyorlar ya

Dünyayı çocuklar yönetsin

Yok abi yok,

Çocuklar oyun oynasın, şarkı söylesin, masal dinlesin

Çocuklar şiir okusun, dans etsin, gözleri şükre sebep bakışlar atsın…

Adalet için

Mutluluk için

Sevgi aşkına

İyilik aşkına

Allah aşkına

DÜNYAYI CENNET YÜREKLİ ANALAR YÖNETSİN…

Yüreğinde merhamet çınarlarıyla, ışıl ışıl parlayan bakışlarıyla, sevginin en koşulsuz halini dünyaya sunan, şikayet etmeyen, mazeret değil sevgi adına eylem üreten tüm ANNELERİN ANNELER GÜNÜ KUTLU OLSUN…

Allah onları başımızdan, kalbimizden, hissimizden eksik etmesin…

The post Mutluluk İçin: ANNE appeared first on Sanat Duvarı.

Her ay birkaç defa, sizlerle bu mecrada mısralarımı buluşturmaya devam ederken, bu defa dünyanın tek çocuk bayramı olan 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramında köşemi harika bir yüreğe sahip olan Gizem’e bırakmak istedim…
Gizem yazdığı bu kompozisyon ile 2.lik, bu resim ile de canlı resim yapma yarışmasında 1.lik elde etti…
Dünyadaki bütün çocuklara kollarını açan bu mısralar ve bu güzel resimle sizleri baş başa bırakıyorum…

Tüm dünya çocuklarının gerçek mutluluklarla, huzurla, sevgiyle, kardeşlikle büyüdüğü yarınlar dileğiyle…

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramımız Kutlu Olsun!                    

23 NİSAN’ın ANLAMI

“Sanıyorum ki;  23 Nisan günü herkesin kalbinde apayrı bir yerdedir. Bazısı okulların rengarenk süsleneceği için sevinir. Bazı insanlar ise barışın yönetime geçtiğine sevinir. Ama herkes bu günde sevinir. Çünkü bugün Ulusal Egemenlik Ve Çocuk Bayramıdır.

Bugünde herkes masumdur. Çünkü bir çocuk bayramıdır 23 Nisan. Ve çocuklar da masumdur. Aslında çocuklar tüm dünyada hep masum olmuştur. Peki masumların öldürülmesi ya da onların zor durumda  bırakılması insanlığa sığar mı? Sığmaz…

O zaman niçin Afrika’da susuzluktan, Somali’de açlıktan, Filistin’de savaştan ve Mısır’da  eziyetlerden hayata mağlup düşen çocuklar var? SAVAŞ YÜZÜNDEN! Ve savaşın olmadığı tek zaman var. Güneş gibi doğan 23 Nisan. TBMM’nin açıldığı gündür kendisi  aynı zamanda.

Peki en güzel 23 Nisan nasıl olur? İlk olarak kesinlikle sokaklar ve okullar rengarenk süslenip mutlu bir atmosfer oluşturulmalı. Sonrasında göklerde, ebediyyen dalgalanacak olan al bayrağımız ve bugünü bize hediye eden Ata’mız bulunmalı. Ve de olmazsa olmaz tüm dünya çocukları. Bütün o atmosferi hayal ediyorum. Son noktayı da neşeli gülücükler ve mutluluk nidaları atıyor. Sadece bugünün önemini ve anlamını, özellikle de yüreğimize kattığı coşkuyu yaşamamız gerekiyor.

El ele tutuşalım. Şarkılar söyleyelim. Ellerimizde bayraklar, tüm dünyayı gezelim. Gök koyu olsa bile, gülücüklerle ve şarkılarla onu renklendirelim. Umarım 23 Nisan hayalimdeki gibi olur.

Hepimizin 23 Nisan Ulusal Egemenlik Ve Çocuk Bayramı kutlu ve barış dolu olması dileğiyle…”

                                                                                       Gizem Durmuş

                                                                                                    TRABZON / YAŞ: 13

The post 23 Nisan’ın Anlamı appeared first on Sanat Duvarı.

The post Büyümek Suçu appeared first on Sanat Duvarı.

The post Arş- ı Aşk appeared first on Sanat Duvarı.

Bir yetime, biz mazluma el uzatmaktan acizse kalbiniz

Fikrinizden, hissinizden, cibilliyetsiz cüssenizden korkun!

Allah’ın selamını vermeden giriyorsanız kapılardan içeri

İnsanlığınızı kalbinize almadan çıkıyorsanız evden dışarı

Uçmaktan, koşmaktan, yürümekten korkun!

Fani dünyanın, fani işleri yüzünden

Nefsinize aşkınız, menfaatinize düşkünlüğünüz yüzünden

Hakkını kolayca çiğneyebiliyorsanız başkalarının

( Hiç görmemiş olsanız da ) Filler tarafından çiğnenmekten korkun!

Eliniz, gözleriniz, yüzünüz, duruşunuz, başka başka şeyler söylüyorsa

Oynaksa ruhunuz, duruşunuz, kalkışınız, oturuşunuz

Edep mahallesinden geçmekten korkun!

Güzele, güzelce ‘güzel’, iyiye gönülden ‘iyi’ diyemiyorsanız

Bir çocuk görünce, gözlerine bakıp gülemiyorsanız

( İnsansınız evet ama ) İnsanları insan gibi sevemiyorsanız

Depremden, heyelandan, kıyametten korkun!

Dünyanın herhangi bir yerinde zulme uğramışken mazlumlar

Diliniz suskun şeytan

Kalbiniz kayıp şehir oluyorsa

Zalimlerin zulmüne uğramaktan korkun!

Kolayca gıybete düşüyorsa diliniz ve kalbiniz

Adını hırpaladığınız kişi ile helalleşmeden ölmekten korkun!

Gece yatağınıza uzandığınızda günü düşünürken

Pek küfürbaz, pek bencil, pek hayırsız geçtiğini düşünüyorsanız

Kaldırın kafanızı derhal, telafi etmenin yolları var

Uyumaktan korkun!

Korkun ki;

Biraz deli cesareti gelsin kalbinize

Koşulsuz sevmeyi

Hesapsız, kitapsız yaşamayı

Ar ile, empati ile, sempati ile yaşamayı öğrenin…

Öğrenin ki;

Giderken anlamlar sizinle gelsin…

The post Korkun! appeared first on Sanat Duvarı.

Pazar sabahı sessizliği vardı Üsküdar’da ve çıtır bir simit aldı pastaneci Hayri’den.

-Firuze hanım çayımız da hazır, oturmaz mısınız?

Yılların değiştiremediği mizacındaki tebessüm, dudaklarının kenarında yine belirginleşti.

-Teşekkürler Hayri usta, biraz işlerim var.

Balıkçılar çarşısının yanından geçerken eski bir şeyler gelecek oldu aklına, üzerinde durmadı devam etti. Sonra postane, sonra Mevlevihane, sonra Genç Kebap, sonra iskele, sonra martılar, anılar, anılar… Eskimeyen bir şeylerin başkentiydi Üsküdar…

Yirmi yaşına günler kala gelmişti bu şehre, üniversite okumak için. Sonra da gidemedi. Sözde çocukluk hayaliydi gazeteci olacaktı, okulunu da okudu ama gelgelelim dördüncü sınıftayken tanıştığı bir yazar bütün hesaplarını değiştirdi Firuze’nin. Önce o yazarın internet sitesi sorumlusu oldu, sonra birkaç kitabının redaksiyon çalışmalarını yaptı, sonra bilinen bir yayınevinin editörü oluverdi. Kendisine sorsanız; ‘İyi ki de böyle oluverdi’ der sanırım, onca derde düşmüş olmasına rağmen. Çünkü Firuze, yaşanmış bir şeylerin sonrasında dile getirilen pişmanlığın, geçmişteki her ana ihanet olduğunu düşünen biriydi. Hatta kırmızı kaplı ajandasının ilk sayfa cümlesidir: Hüzünlü vakitlerde satmazsan geçmişini, dünya gelse ayağına kaybetmezsin kendini…

 Kaybetmedi de kendisini hiçbir zaman… Hem editörlük macerası sayesinde tanımıştı, yüreğine gül bahçeleri eken adamı.

Kız Kulesini hafif tepeden ama tam cepheden gören masasına oturdu kafenin… Pazar sabahları normalde kahvaltıcılar doldururdu bu mekânı ama henüz çok erken demek ki diye düşündü ve saatine bakmak ancak o zaman aklına geldi. Yaşlı bir çift dışında kimseler yoktu. Çayla beraber simidini yerken, garsonu çağırdı.

-Afedersin Ahmet, bir şey rica edebilir miyim?

-Buyurun Firuze hanım

-Ya henüz gençlik gelmemişken, burası dolmamışken şu pikaba bir plak koysan ne güzel olur.

-Ne istersiniz?

-Benim bıraktığım bir plak var, Belkıs Özener… Ne zamandır dinlemiyorum, sana zahmet Ahmetçiğim

…

Belki bana çok uzaktasın,

Belki de çok yakınsın

Şimdi dargınız seninle,

İnan sen herkesten başkasın

Kulakların çınlasın…

Şarkılar bir yandan derin bir ütopyayı mekâna getirdi, bir yandan gerçekleri yüzüne bin kez daha vurdu, bir yandan da zaten bozuk olan havasına nem kattı… Dışarıda çiseleyen yağmura, usul usul gözyaşları eşlik etti Firuze’nin…

Önünde yarım simit, soğumuş yarım çay… Gözlerini bir an bile ayırmadı Kız Kulesinden. Bir şarkı ışın hızıyla onu yıllar öncesine götürdü. Aklına gelen bütün hatıralar, film şeridi gibi bir çift gözün yaşam, aşk, sevgi, insanlık kokan bakışlarını geçirdi gözlerinin önünden. Dört kitabına editörlük yaparken, önce mısralarına, hikayelerindeki hayal gücüne, hümanist yaklaşımlarına, sosyal düşüncelerine, dünya daha iyi bir yer olsun diye verdiği gayrete ve sonra nihayet büsbütün kendisine aşık olduğu Cevahir… İki çocuğunun yakışıklı babası, yaşanmış son bin yılda herhangi bir zamana yakıştırılabilecek, geçmişi ve geleceği ama en önemlisi anı yaşamada, yaşatmada usta, bu eski zaman şarkılarını ona sevdiren, her zaman sevginin de, yemeğin de, plakların da doğal olması, hisse dokunması gerektiğini söyleyen ince yürekli adam Cevahir… Kızına anne sevgisini, oğluna bütün kadınlara iyi davranması gerektiğini vurgulayan… Bir gün, bir an olsun öfkesine yenik düşüp bencilce kırıp dökmeyen, yazdığı onca harika hikâyenin hayatın içinde var olduğunu, aslında kendisinin tekerleği icat etmediğini söyleyip duran, maharetli bir tevazu hazinesi…

Firuze mekânın dolup taştığını, gençlerin neşeyle birbirlerine bir şeyler anlatarak kahvaltı ettiklerini, plakların yerini zamane şarkılarının aldığını ancak garson Ahmet’in çayını tazelerken sormasıyla fark etti.

-Firuze hanım, çok özür dilerim ama sizi böyle üzgün gördüğüm için…

Firuze, Ahmet sözünü tamamlamadan araya girdi ve eline menü broşürünü alarak;

-Ahmetçiğim, bana şundan getirir misin bir dilim…

Hani bir filme kendimizi kaptırırız ve o anlarda kimseden ses çıkmasın, o büyü bozulmasın isteriz ya, işte o durumdaydı Firuze…

…

Birkaç dakika sonra, masasına gelen çikolatalı dilim pastanın üzerine yaktığı mumun kendi kendine eriyip bitesini izledi Firuze… Gözleri Kız Kulesinde, camdan süzülen yağmur damlalarına dokunmak istercesine parmaklarını camda gezdirdi. Ahmet hemen masanın yanında onu izliyordu. Firuze pastadan küçük bir parça alıp yedi ve gözyaşları yeniden usul usul akmaya başladı. Sonra kafasını sağa çevirdi ve peçeteyle gözyaşlarını silerken;

-Neyse ki bu sabah makyaj yapmamıştım Ahmetçiğim, yoksa şu an böyle bana bakamazdın korkundan

Ahmet gülse mi, gülmese mi bilemedi ama dudağının kenarında bir tebessüm belirdi. Firuze pastayı tam ortadan böldü ve Ahmet’e ikram etti.

-Beni ben yapan duyguları kalbime nakış nakış işleyen bakışların sahibi, eşimin doğum günü bugün… Bu kutlamaya lütfen eşlik et Ahmetçiğim…

Ahmet küçük bir tabağa pastayı aldı ve ayakta yedi. Sormak istedi ‘Eşiniz nerede, neden ağlıyorsunuz, neden tek başınıza kutluyorsunuz’ diye ama fark etti ki bir kadın bu kalabalığa, seslere rağmen etrafında dönen dünyayı duymadıysa yüreği uzaklarda bir yerdedir…

Vefatının ardından ikinci kez, yine tek başına kutlamıştı Cevahir’in doğum gününü… Ve sonra yürüdü sahilde, yüreğinde bir yerlerde sürekli taşıdığı hatıralarla, sadakat yemini ettiği sonsuz sevgisiyle, gök gürledikçe bulutlara eşlik eden gözyaşlarıyla beraber…

Elleri kırmızı paltosunun cebinde… Yürüdü Firuze, hecelerin üstadına özlemle…

…

Gençti bir zamanlar

Uçarıydı, biraz bencil, duygulara pek uzak

Aşka meşke de hiç inanmazdı.

Bir gün, gözlerine kusursuzluk suretinde heceler

Yüreğine ‘Bildiğin her şey yanlış’ diye haykıran bir sevgi yanaştı

O günden sonra

Çark etti kadın…

Sarıldı bu büyük sevgiye

Canla, başla, aşkla sarıldı

İstanbul cennet mekân,

Her soluk yeni bir heyecan…

Sonsuzluğa en güzelinden bir imza

Aşk meyvesi iki evlat

Kitap kokulu sabahlar, geceler ve gündüzler

Hayat kokulu bakışmalar…

Aşk var olmakla birlikte,

Varoluşun en kuvvetli ispatıymış işte

Fark etti kadın…

…

Sevgisine her koşulda sahip çıkan, yüreğini dünyaya açmış, bütün çocukları evladı bilen, dilinde ve hissinde şükürle yaşayıp, bakışları ile bütün güzellikleri, âlemi selamlayan bütün kadınlarımıza…

Dünya Kadınlar Gününüz Kutlu Olsun…

The post Sonsuzluğa Bir İmza appeared first on Sanat Duvarı.

‘’Sen uzaklarda değil

Damarımda kanımsın

Ben sensiz yaşayamam

Hayatımsın canımsın…’’

Bu şarkıyı ne zaman dinlesem, hem çocukluk yıllarım, eski arkadaşlarım, hem de eski Türk filmleri gelir hep gözlerimin önüne. Masumiyet, saf sevgi ve içtenlik… Yine öyle oldu. Ben kendi tarihime dalıp gitmişken, arabanın sağ camına bir yüzün yaklaştığını fark ettim. Camı açtım ve sırılsıklam, siyah saçları hafiften yüzüne düşmüş, muhtemelen benden beş on yaş küçük esmer bir genç bir şey soracak gibiydi…

-Abim iyi akşamlar, ne tarafa gideceksin?

-Bir yakınımı bekliyorum, evim hemen şu caddeden beş dakika kadar aşağıda. Hayırdır kardeşim?

-Abi işten dönüyorum da, sanırım son otobüsü kaçırdım, yarım saattir bekliyorum.

-Bak ben yarım saate kadar buradayım, gel arabada otur. Otobüsün gelirse biner gidersin, gelmezse bir çaresine bakarız.

-Eyvallah abi, eksik olma

…

Ortaokul terk, gurbetçi bir genç… Florya’da bir restoranda garsonmuş Seyfullah… Ana baba Van’da, sekiz kardeşi memleketin farklı yerlerinde, sadece bir ağabeyi İstanbul’da yaşamaktaymış. Beş altı sene hayvan bakıcılığı yapmışlar. Sonra geçinemeyince, ailenin bütün evlatları kendi yollarını çizmişler gurbet ellerde… Büyük şehirlerde, büyük umutlarla… Hadımköy’de bir arkadaşıyla kalıyormuş.

-Eee Seyfullah, anlat bakalım, nasıl gidiyor İstanbul hayatı?

Seyfullah’ın bir gözü sağdaki aynada, otobüsün gelip gelmediğini kontrol ederek cevapladı.

-Zor şehir abi, işimiz de yorucu ama çok şükür. Elin eline bakmaktan iyidir, geçiniyoruz bir şekilde.

Ellerini ovuşturuyor, arada saçlarını düzeltiyordu.

-Ne zamandır buradasın?

-Yaklaşık iki sene oldu abi.

-Nasıl, gezebildin mi şehr-i İstanbul’u?

-Abi benim iki haftada bir gün iznim var. O da iptal edilmez, mesai yazılmazsa… O günlerde de Eminönü’ne gidiyorum.

-Hayırdır ne yapıyorsun orada?

Önce bir gülümsedi, anlatımına vücut dilini de dahil etti…

-Abi orada çok vapur var ya, bi de kuşlar… Yan tarafta balıkçılar, köprüde balık tutanlar… Arkada cami, hemen üstte Galata… Oradaki o koşturmacayı izlemek hoşuma gidiyor. Kuşlara simit atıyorum, köprüde balık tutanlarla sohbet ediyorum. Bazen vapura binip karşıya geçiyorum, aynı vapurla geri dönüyorum. Abi orası tam İstanbul!

-Evet Seyfullah, orası dediğin gibi tam İstanbul… İstanbul dünyanın kalbi ise, Eminönü’de İstanbul’un kalbi, haklısın…

Çok yoruluyormuş çalışırken, Kolay mı on iki saat garsonluk yapmak, zaten iki saati de yol da geçiyormuş. Ama olsunmuş, aileye o da katkı sunuyormuş. Babaları hamalmış, çok emek vermiş, belini sakatlayınca işi bırakmış. Şimdi babanın, ananın hakkını verme zamanıymış…

-Çok şükür be abi… Bizim memlekette çalışmayan erkeğe başka türlü bakarlar, yani afedersin kimse adam yerine koymaz, kız da vermez. Çok korktum İstanbul’a gelirken, çok da zor alıştım ama şimdi git deseler gitmem abi

-Gitme be Seyfullah, senin gibi güzel adamlar lazım bu şehre… Ama bak bir tavsiye; artık iki sene olmuş iş yerinde… Demek ki seni kabullenmiş, benimsemişler. Bir gün otur şefinin karşısına, güzelce anlat. Biraz daha az çalışırsan, haftada bir gün iznin olursa daha mutlu olacağını, daha candan çalışacağını söyle. İşini sevdiğini, İstanbul’da kalıcı olmak istediğini de ilave et.

-Ah abi ah… Ne güzel dedin. Keşke öyle bir şey olsa, Eminönü’nü çok özlüyorum on beş günde bir gidince hatta bazen gidemiyorum da… Ama abi ben öyle söylersem, kabul etseler bile paramı azaltırlar değil mi?

-Belki azaltmazlar, hem azaltsalar bile sen öyle güzel çalışırsın ki, yine arttırırlar.

-Abi…

Bir an, hem aynadan yolu kontrol etti, hem de heyecandan ne diyeceğini bilemedi…

-Abi ben helalimle çalışırsam hakkımı verirler değil mi… Patronum iyi adam, belki ona açılırım…

-Sen en üste gitme, önce senden sorumlu olan şefine git, o uygun yol bulur inşallah.

-Abi çok teşekkür ederim, fikir verdiğin için. İnan robot gibi yaşıyorum iki senedir. Hakkını helal et, ben seni sormadım. Sen neler yapıyorsun abi?

-Ben kendine fazla, hayata az koşturuyorum kardeşim… Dinliyorum hayatı, sonra bir şey demem gerekirse yazıyorum, anlayan anlıyor, anlamayan zaten bir daha gözüme bile bakmıyor.

-Abi be…  Kusuruma bakma, hiçbir şey anlamadım.

-Ne kusuru kardeşim, kolay mı kendini anlamaya çalışan bir adamı anlamak?

-Abi bazen benim de kafam karışıyor. Ne yapıyorum, ne için yaşıyorum, bazen kimim ben diye soruyorum… Allah’tan uykuya dalıyorum yorgunluktan. İnsan cevap aradıkça daha çok kafası karışıyor.

-Her şey zamanla oturuyor Seyfullah.  Hayat afacan, huysuz çocuk, zorlamaya gelmiyor. Huyuna, suyuna gideceksin, doğru yaşayacaksın, o vakit anlaşma şansın oluyor.

-Abi bir gün gelsene bizim restorana, sana güzel bir yemek ısmarlayayım. Valla çok mutlu olurum. Orada da yine sohbet ederiz.

-İnşallah bir gün gelirim ama bak ne diyeceğim, benim de ne zamandır Eminönü’ne gitmem gerekiyor. Senin izin gününde müsait olursam, birlikte gideriz belki, ne dersin?

-Allaaaah! Abi ne diyorsun, süper olur süper…

Onun Eminönü aşkından gerçekten çok etkilenmiş ve o manzarada o huzurlu halini görmek istemiştim…

Önce aynadan, sonra arkasını dönüp camdan dışarı baktı…

–Abi otobüs geliyor, önümüzdeki hafta Salı günü, bu durakta sabah 10’da burada olacağım. Çok teşekkürler hayırlı geceler…

Elimi sıkıp, öyle telaşlı ve hızlı konuştu ki, ben hiçbir şey diyemeden çıktı gitti…

…

Salı sabahı bir şekilde kendimi ayarladım ve sözleştiğimiz saatte o durağa gittim… Bekledim, çok bekledim… Saat 12 olduğunda artık gelmeyeceğini anladım… Ben onun için ‘Abi’, o benim için ‘Florya’da bir restoranda çalışan garson Seyfullah’… O kısa sohbette, ne işyerinin adını öğrenmiştim, ne telefonlarımızı birbirimize verebilmiştik, beklediği otobüs ansızın gelince…

Ofise geçip Florya’daki bütün restoranları tek tek aradım… Sanıyorum altı ya da yedincisinde bulabildim Seyfullah’ın çalıştığı restoranı…

-Abim, abim hakkını helal et! Çok özür dilerim senden abi…

Sanki telefonumu bekliyor gibi konuşmama, selam vermeme bile fırsat vermeden anlatıyordu Seyfullah…

-Abi anam odun keserken baltayı ayağına vurmuş, köy hastaneye uzak, çok kan kaybetmiş, yoğun bakımdaymış. Kalktım gittim memlekete…  Üç gün kaldım. Doktorlar ‘Daha iyi durumda’ deyince geldim…

Sesini biraz daha kısarak devam etti, neredeyse fısıldıyordu…

-Abi şimdi işler yoğun, bana izin vermezler haklı olarak. Sen bana telefonunu ver, ben ne zaman iznim olursa ararım seni. Vermek istersen tabi…

-Kardeşim veririm tabi de, çok geçmiş olsun, üzüldüm… Sağlık sorunları izinlerine etki etmemeli, öyle iş olmaz… Şefinle konuşabilir miyim? İstersen konuşayım ne dersin.

-Yok abi aman… Şimdi başka şeyler olur, seni tanımazlar etmezler… Zaten bütün parayı memlekette bıraktım, kovarlar falan…

-Tamam kardeşim, anlıyorum seni. Allah kolaylık versin. Yaz telefonumu ve ne zaman istersen ziyaretime beklerim.

-Ben de seni beklerim abi. Bizde söz can pahasına da olsa tutulur ama ben tutamadım sözümü… Hakkını helal et.

-Ne demek, helal olsun… Sağlık her şeyden önemli… Kendine dikkat et, annen için duacıyım, çok geçmiş olsun…

-Allah razı olsun abim, selametle…

…

Düş kursa,

Kursağından ekmek geçirmezler adamın

Niyetlense gülümsemeye,

Birazcık gerçek bir mutluluk arasa

Yüzüne çamur sıçratırlar…

Bu kadar zor mu ki anlamak,

O kadar fazla mı, bir yüreğe mutlu olmak?

Eskitiyoruz bazı şeyleri hızla

‘Bazı şeyler’ hayat demek oysa

Yani hayatını eksiltiyoruz bazı yüreklerin

Bazı şeyleri es geçerek…

Oysa ürkek bir ceylan, kime ne zararı var

Zarar ne kelime,

Böyle yüreklerin dünyaya

Herkesten çok kârı var…

Ah bir anlayabilsek

Ah bir fark edebilsek

Ah…!

Keşke!

The post Ah! Keşke… appeared first on Sanat Duvarı.

Birkaç dost ve birkaç öğrencimin velisi ile istişare edip elimizden geleni yaptık. Birtakım eşyalar, kıyafet temin edip taşıdık evlerine ve ziyarete gittim. İçeri girdiğimde yokluğun ne olduğunu bir kez daha, belki de ilk kez öğrendim ve içimden geçen cümle şuydu; ‘’Bu evde yaşam koşulları yok!’’

Yatakları yoktu mesela, ocak, buzdolabı, masa, sandalye de yoktu. Televizyon, teyp, radyo da… Bir piknik tüpü, bir doğal gazla çalışan soba (faturaları ödeyemeyecekleri için onu da yakmıyorlardı), iki parça koltuk… Bu kadar… Hikayelerini dinledim, usul usul anlattı teyze… Bazen ben sordum, bazen ben sormadan sorumu anladı, o cevapladı… Muammer ise sessiz sessiz dinledi bizi. Ben koltukta, onlar yere bağdaş kurmuş oturuyorlardı. ‘’Gelin lütfen yanıma oturun’’ desem de dinlemediler.

İki cümlelerinden biri şahsıma teşekkürdü, Rabbe şükürdü… Oysa ben hiçbir şey yapmamıştım. Rabbin sevgisi öyle büyük ki, öğrencilerimin birinin anneannesi geçen sene vefat etmiş ve bütün eşyalarını evde birine vermek üzere saklamışlar, bu vakte kadar verebilecekleri birini bulamamışlar.  Üstelik çoğu yepyeniydi eşyaların ve daha da güzeli, eşyaları taşımak üzere velimizin verdiği adres yaşlı teyzenin oğluyla kaldığı gecekondunun hemen yan sokağıydı… Yani Rabbe kavuşmuş bir teyzemizin pırıl pırıl bıraktığı o eşyalar, Rabden şefkat bekleyen başka bir teyzeye nasip olmuştu.

Yaklaşık yarım saatlik bir sohbet sonrası, kaymakamlıktan yeterli destek çıkmazsa yine destek sözü vererek yanlarından ayrılmak istedim fakat teyze izin vermedi;

• Dur oğul, çay pişiyo

• Ne zahmet ediyorsun teyzecim, ben senin derdini dinlemeye geldim, sen rahatına kavuş çayı uygun vakit içeriz

• Olmaz oğul olmaz, ben çayımı içirmeden yollamam seni.

Muammer yandan annesini destekleyerek gülümseyince, oturdum. Piknik tüpüyle beraber demlik odaya geldi ve çaylar servis edildi. Toz şeker, üç ince belli bardak, bardakların altlığı yok… Çay nefis!

• Oğul karnın da aç mıydı, sormadık kusurumuza bakma?

• Yok anacım, aç değilim teşekkür ederim.

Teyzenin gözleri parlıyordu, evladıma hayır, huzur diliyordu ve benim içim her yerinden darbe yemiş, dört yandan rüzgar alan ama kıyıya ulaşabileceğine emin bir gemi gibi sallanıp duruyordu. O duygusal darbelerin etkisi ile lavaboya geçmek için izin istedim. Elimi, yüzümü yıkarken küçük aynadaki bana baktım ve ‘’Doğru yerdesin’’ diye fısıldadım kendime, gözlerim dolu dolu…

Sonra içeri geçtiğimde, çay bardağımın yine doldurulduğunu ve doğalgaz sobasının yandığını gördüm…

Dünyanın en lezzetli çayını yeniden yudumlarken, güzel insanların sözlerini, gözlerini, kalp atışlarını dinledim… Allah’a şükrettim, o güzel insanlara teşekkür ettim, bu yuvanın yaşanılabilir hale gelmesine vesile olanlara dua ettim…

Ve bir kez daha nasihat ettim kendime; Her zaman için, her koşulda yapılabilecek bir şeyler var madem, yapacaksın o zaman Mehmet!  Kıyı sana gelmez, sen kıyıya gideceksin, bütün fırtınalara rağmen…

İnsan olarak dünyaya getirilmenin şerefini, son nefese dek hakkıyla helaliyle taşıyabilmek dileğiyle…

The post Dünyanın En Lezzetli Çayı appeared first on Sanat Duvarı.

Daha ilkokul öğrencisi iken hem sporda, hem şiirde, hem de fen laboratuvarında büyük gayretler sarf ederek başarı peşinde koşan ama başarının öncesinde bütün o gayretleri mutlu olduğu için gösteren bir çocuktum.

Mutlu olmak… Kolay mı şimdi? O vakitler gerçekten kolaydı. 1980’lerin sonları, 90’ların başı bahsettiğim yıllar… Hani şu, akşam ezanı okunmaya başlar başlamaz sokaktaki oyununu bırakıp koşarak evine giden, elini yüzünü güzelce yıkayıp herkesle beraber yemek masasına oturan, kurma çubuğu ile kanalların ayarlanabildiği televizyonlarla dünyayı takip eden, Pazar sabahları çizgi film izlemek için bütün çocuk ahalisinin erkenden uyandığı, akşam televizyonun kapanış saatinde İstiklal Marşını hazır ol vaziyette söyleyip yatağa giren çocukların son jenerasyonuyum…

Mutlu olmak… Kolay mı şimdi?

O vakitler gerçekten kolaydı…

Mesela okul kantininde sıraya geçer, kimseyi itip kakmadan beklerdik. Simit ve gazoz ikilisi sadece karnımızı doyurmaz, mutlu ederdi.

Bir oyun esnasında bir arkadaşımızı kazara düşürdüysek, o ayaklanmadan, ‘’iyiyim’’ demeden, özrümüzü dilemeden oyuna devam etmezdik. Oyuna devam edemeyecek kadar kötü durumdaysa, biz de oyunu bırakırdık.

Mahalle maçlarında önce abilerimizi destekler ve içten içe bir gün o takımın oyuncusu olmayı hayal ederdik. Mahalle kavramı, şehir içinde eyaletlere bölünmüşlük gibi bir şeydi. Başka bir mahalleden birisi geldiğinde hemen fark edilirdi. Olası bir tehdit bize yaklaştığında güvendeydik. Çünkü abilerimiz vardı, korurlardı.

Okuldan dönüp annemizi evde bulamadığımızda sorun değildi. Komşu teyzelerimizden birinin kapısını çalardık. Bizi alır, doyurur, hatta uyuturdu. Nasihat edenimiz, sevenimiz, sevdiğimiz, sahip çıkan ve sahip çıktığımız değerlerin yürüyen, konuşan, yaşayan kitaplarıydı her biri… Allah sevgisini de, Allah korkusunu da, insana, doğaya, hayvanlara, zorda kalana karşı saygıyı da hep o abilerimizden, ablalarımızdan, komşu annelerimizden öğrendik. Her an eğitildik, eğitildiğimizin farkında olmadan, mutlu bir şekilde. Her şey öğretmenlerimizin üzerine yıkılmadı yani…

Mesela babam hep derdi; ‘’Bu dünyada modası geçmeyen tek şey dürüstlüktür’’

Annem derdi; ‘’Sana iyi davranan, seni seven insanları sakın incitme’’

Üstümüz başımız çamur içinde sokakta oynarken, pencerelerden balkonlardan bizi izleyen komşu annelerimizden biri seslenirdi; ‘’Çocuklar hadi biraz ara verin, buraya gelin’’

Mis  gibi yeni çıkmış poğaça, börek veya muhallebi… Belki birer elma, ya da salçalı ekmek… Dünyanın en lezzetli yiyecekleriydi, iştahla yerken arkadaşlarla birbirimize bakardık, aynı anda bitirip hızla oyuna geri dönmek için…

Memlekette zenginlik yoktu, hatta darbelerin sonrasına denk gelen çocukluğumuz aslında yoklukla mücadele eden bir döneme aitti. Ama işte mutluluğun şartı, maddi varlık değildi bizler için. Hiçbir siyasi ideoloji, hiçbir farklı düşünce o sokaklarda büyüyen bizlerin mutluluğunu elinden alamadı, alamazdı da… İzin vermezdi abilerim, ablalarım, annelerim… Çünkü çocuğa mutlu olmak, gülümsemek yakışırdı ve onlar sayesinde hepimiz yakışıklı büyüdük… Varlığımıza dem katan güzellikleri, ömür boyu taşımak üzere kuşanarak…

Mutlu olmak kolay mı şimdi?

O zamanlar gerçekten kolaydı…

The post Eskiden appeared first on Sanat Duvarı.

Evet evet, size diyorum!

Kendinizi güçlü, duyarlı, namuslu, akil, sevgi dolu, başarılı buluyor olabilirsiniz… Ama ben, kendim de dahil olmak üzere bu saydığım birçok özelliği göremiyorum toplumu oluşturan bireylerde…

Madem kutlanılan bir doğum gününüz var, madem insan olarak bu dünyaya gelerek şereflendirildiniz, gerçek var oluş-var ediliş sebeplerinizin hakkını ne zaman vereceksiniz?

Konuyu biraz şöyle açalım, birkaç sual ile;

• En son ne zaman birisine gerçek ve karşılıksız bir iyilik yaptınız?

• Bir sokak hayvanını doyurmuşluğunuz var mıdır?

• Starbucks’ta en ucuz kahve ne kadar?

• Türkiye’de yılda 4,5 milyon ekmek çöpe gidiyor, haberiniz var mı?

• Siz hiç iki metre karda ayağınızda terlikle, üşümemek için giydiniz eski, kalın çoraplar komple su almış şekilde okula gittiniz mi?

• Afrika’da her dakikada bir çocuk sıtmadan ölüyor, sebebi nedir biliyor musunuz?

Bu soruların doğru cevaplarını bilip bilmemeniz değil aslında beni ilgilendiren… Gözleriniz gerçekten etrafında dönen dünyayı görebiliyor mu, yoksa egonuz seçici davranmanızı mı sağlıyor?

Kafa yorsak biraz, toplumun bir bireyi olarak; ASLINDA BİR ŞEYLER YAPABİLİRİM bilinci ile başlasak sabahlara… ‘’Damlaya damlaya göl olur’’ desek de birlik olabilsek… Yetimleri, fukaraları, doğayı, dünyayı bizlerin sevgisine ve ilgisine muhtaç olan her şeyi gerçek dokunuşlarla sarsak şöyle sımsıkı… Neler değişir farkında mısınız?

Bence;

• Kendisini yalnız hisseden insanlar azalır

• Kendisini değersiz hisseden çocuklar azalır

• Doğa yaptığımız onca işkenceyi bir kenara koyup yeniden bize kollarını açabilir

• Geleceğin yetişkinleri çok daha güzel şeyler öğrenerek büyürler

• Sokak hayvanları çaresizlikten ölmez, hastalanmaz, kimseye de saldırmaz

• Çaresizlikten yalan, yanlış yollara düşen insanlar azalır

• Cezaevlerinde mahkum sayısı azalır

• Üreten, saygı duyan, sevgi besleyen, toplumsal hayata artı değerler katan insanlar çoğalır

• Senin çocuğun, benim çocuğum, çocuklarımız korku ile değil umut, cesaret, sevgi ve herkes için güzel bir dünya felsefesi ile yaşamayı öğrenirler…

Lütfen… Ama lütfen…

İnsan olma şerefine nail olmuş olan sen, insanlık adına yapabileceklerini göz ardı etme… Fikirler ek gönül bahçene ve paylaş… ve sonra yola çık umut ve inancı alarak yanına…

SEN YETER Kİ İNSANLIK ADINA GÜZEL ŞEYLER DÜŞÜN…

FİKRİNİ YEŞERTECEK MECRA İLLÂ Kİ BULUNUR…

The post Var mısın Gerçekten? İspat Et! appeared first on Sanat Duvarı.

Okullar açılmadan bu okulun çocuklarını sevindirmek istiyoruz. Bir çocuğun gülüşü yarına atılacak bir umut taşı demektir… Yarınlarımıza sahip çıkalım…

6 Badminton raketi
1 set Badminton Topu
5 Basketbol Topu
5 Futbol Topu
5 Voleybol Topu
6 Masa Tenisi Raketi
100 Adet Masa Tenisi Topu
5 Adet Tekli Atlama İpi
12 Adet Antrenman Çanağı ( 2 renk )
10 Adet Antrenman Hunisi ( 2 renk )
20 Adet Antrenman Yeleği ( 2 renk )

iletişim adresi: maigercek@hotmail.com

The post Orada Bir Köy Var Uzakta appeared first on Sanat Duvarı.

seni beklerken aynadaki beni taklit eden heyecanlı adam?

Elleri ceplerinde, iş dönüşü şarkılar söyleyerek eve dönen…

Yaprak hışırtısına, suyun hayat kokulu tadına, göğün renk renk ihtişamına hayran…

Bir bebeğin bin bir mana yüklü rayihasına şiirler yazan meftun bendim aylarca…

Sen gülde saklı tohumsun…

Güzde bahar, hecede bitmeyen umut, yüzde emsalsiz mutluluk…

Duanın en içli hali, şükrün her nefeste tekerrürü…

Alın terimde gurur, helal peşinde koşan gayretimsin…

Çiçeğe değen su, denizi saran güneşsin sen!

Ve işte bu yüzden; uyku nedir unuttum, korku nedir hatırlamadım, umutsuzluğu hiç var saymadım seni beklerken…

Bu kitap, babandan sana ömürlük hediyedir Kızım.

Karşına çıkacakları hesap edemem elbet ama yüreğinde yaşamasını arzuladığım tüm güzellikler hece senfonileriyle saklı bu kitapta.

Gün olsun gül, hakkı varsa vaktin seni üzmeye; ağla…

Ama asla kendini bir kenara koyup yaşama!

Gün olsun kazan, bazen de kaybet.

Kaybederken de kazanabileceğin şeyler olduğunu abla diye…

Gün olsun haykır hissini, vakit fazla ağırsa sus.

Fikrin güçlensin, zihnin yenilensin, dilin hazır olsun doğru kelâma, yüreğin yeni adıma…

Ben seni yazdım sevgi’li aşkla…

Sana yazdım…

Sen yüreğinde sakla, tozlu raflar dışında…

‘’Doğdu bir sabah yeniden güneş

Bu defa bambaşka bir şiir getirdi kucağıma gül

Adı; EYLÜL…’

The post ‘Sevgili Aşk; Eylül’ appeared first on Sanat Duvarı.

Yetti artık cibilliyetsiz bakışlarınız

Sözde büyüdünüz, sözde özde büyüktünüz

Ama terde şükür

Serde huzur bırakmadınız…

Bırakın ellerimizi, kırın taktığınız prangaları

Bırakın ulan bizi

Kendi cennetimizi istiyoruz biz

Cehenneminizin bekçisi de, bekçi köpeği de

Emir eri de olmak istemiyoruz…

Çocuk, bize kalsın, bizimle büyüsün

Erisin toprak terimizle, hormonsuz bir aşkla…

Şiir bize kalsın istiyoruz

Hissimizi birkaç hece, bir bakış anlatsın

Yorgunluktan söyleyemeyen gözlerimizin feri ışısın artık…

Dem bırakmadınız ihlasında duanın

Öyle bulanık ki düşüncelerimiz

Bizi size benzettiniz

Bırakın ulan bizi, rahat bırakın…

Uyandı çocuk, korku geceden dilemma

Solunda yıkılmış duvarlar,

Yan sokakta bomba yemiş minicik beden parçaları…

Yakım, yıkım, sıkım, tıkım

Petrol, para, altın, güç, saltanat, hüküm…

Vaatler arası oyuncak insan

İNSAN diyorum, size değil elbet!

İstemiyoruz,

Rengarenk hayallere inanmayı

Rengarenk dünyayı yaşamak istiyoruz,

Eğer hala durmadıysa uçurtmanın kalbi…

İstemiyoruz ulan sizi

Rahat bırakın

Bize bırakın bizi!

Köy bakkalı Cemal amcanın torunu Rüveyda

Babası gidince fizana

Yaşıyor diye, şükretmeyi öğrenmiş acıya rağmen

Öğrenmiş öğrenmesine de

En sevdiği arkadaşı Hilal’in babası

Bir fabrikanın kimyasalına yenik düşmüş…

İki boynu bükük çocuk

Biri hasret kederinden,

Biri habersiz kendinden, eksik mi hiç yok!

Sizin yüzünüzden…

Çaldığınız toprakların suyu size ferahlık

O toprağın çocuklarına zehirli, renkli şekerler…

Ölümsüzsünüz sanıp öldürüyorsunuz

Zenginsiniz

Ve var ettiğinizi sanıp, teşekkür bekliyorsunuz…!

Hadi oradan lan, hadi oradan!

Kuşaklar arası trajedi hikayeleri büyüyor kitaplarda

Siz buna tarih diyorsunuz

Tarih kan, tarih acı, tarih yalan!

Çünkü sayenizde

Bitik insan, karanlık devran…

Kalmayacak

İyi bir şiir

Yaşanacak bir şehir

Sevilecek bir güzel

Masallarda iyi karakter

Gönül bahçelerine umut eken çiftçiler

Adım atarken korkmayan çocuklar kalmayacak!

Sayenizde

Öyle güçlü geliyor ki kıyamet

Kurşunlar öyle ağır ki, daha kalbe girmeden

Barut kokusuna yeniliyor çiçekler

Mayasından korkuyor ekmek

Tadını kaçırıyor yemeğin tuz

Seksen sekiz hissediyor genç adam

Oysa henüz otuz be otuz!

Afrika’ya ırmaklar götürürüz

Orta Doğu’ya aş, ekmek, iş ve nefes

Çekik gözlüsüyle, esmer teniyle

Güneş sarısı saçı, gök mavisi gözleriyle bütün çocukları

Evet ulan evet,

Bütün dünya çocuklarını sararız sevgimizle…

Bize siz lazım değilsiniz

Ne kadar yüzsüz

Eksik, aşağılık

Ve tövbe tövbe…

Konuşturmayın beni daha da

Çekin ellerinizi bahçemizden, fikrimizden, hissimizden

Defterimiz çınar yaprağı olsun

Kalemimiz parmaklarımız, bakışlarımız, suya yazan nefesimiz

Çekin ellerinizi düşlerimizden, cebimizden

Ceplerimiz şiir doludur bizim

Öğrettiğiniz nefretle beraber

Şimdi size öfkeli …

Çekin üzerimizden o kirli ellerinizi

Rahat bırakın ulan bizi!

The post Bizi Rahat Bırakın / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Git
Kendini nerede bulacaksan oraya
Ne kadar acıttıysa yüreğini şehir
O kadar uzağına git bu kalabalık caddelerin…
İsyandan uzak, yine şükre yakın
Küfürden uzak, dualar göndererek evrenin sahibine
Şiirler biriktir
Şarkılar bestele
Çiçekler büyüt
Ve yine o eski sen ol
Hani o, gözleri güneş
Yüreği his sultanı
Özü, sözü bir-şiir sen!
Sevdalan yeniden hayata
Ve dön sımsıkı düşlerinle…
Kaybettiğin ne varsa
Aşktan bul…!

Bin şehir görsün gözlerin
Ayakların milyonlarca sokağa değsin
Türlü türlü coğrafyalar gez
Yüreğini yanından ayırmadan
Ve benliğini daha fazla acıtmadan..
Yarıda kalanları öyle bırakmazsın, bilirim
Bir gün, ceplerinde tutku şiirleriyle döneceksin
Bir gün, başka bir gün olacak
Seni kaybedenler pişman
Seni üzenler ziyan olacak…
Bir gün…
Yeniden…
Sana layık ne varsa tek adreste buluşacak;
İSTANBUL…!

The post Düşten Bul – Aşktan Bul – İSTANBUL appeared first on Sanat Duvarı.

PianoTurca :Piano Turca bundan 5 sene önce başlamış bir sosyal medya hikayesi aslında.  Herşey bir kaç bilinen türküyü piyano ile çalıp Youtube’da yayınlayarak başladı. İnternetin ruhuna uygun olarak ortaya çıkan etkileşimle evrildi ve bugünkü Piano Turca  meydana geldi.

Not: YouTube kanalına buradan ulaşabilirsiniz: youtube.com/user/pianoturca

Mehmet Gökcük:  Piano Turca nın üstadı olarak sizi de tanıyabilir miyiz? Mesleğiniz müzisyenlik mi?

PianoTurca : Estağfurullah. Profesyonel hayatıma bilgisayar mühendisi olarak devam ediyorum. 36 Yaşındayım. Evli ve bir kız çocuk sahibiyim. Müzik ise benim için hep bağımsız kalarak, kendi köşemde istediklerimi yapacağım  bir tutku! Bu tutkuyu maddi gerekçelere kurban  etmediğim için kendimi şanslı sayıyorum açıkçası.

Mehmet Gökcük:  Ne güzel, onur verici ve müziğin, sanatın ruhuna sadakat duyguları içinde bu sanatı icra etmek… Yüreğinize sağlık…

PianoTurca :  Teşekkür ederim

Mehmet Gökcük:  Peki kanalınızı incelediğimizde farklı türden eserler görüyoruz. Türküler, Anadolu ezgileri, Türk Sanat Müziği eserleri ve diğer yanda kendi besteleriniz.  Ortak nokta her daim duygu derinliği gibi… Böyle mi yorumlamalıyız?

PianoTurca :  Bana göre bir şarkıyı yeniden derlerken ya da bilenen adıyla ‘Cover’ yaparken esas hedefiniz o şarkıya yeni bir bakış açısı katmak olmalı. Örneğin bir türküyü piyano ile çalmaktan daha ziyade, kendimden bir şeyler katabilmeyi amaçlıyorum. Diğer yandan elbette şarkının kendi hissini de kaybetmemek gerekiyor. Bu yüzden beste ve şarkıların hikayeleri ve sözleri üzerine elimden geldiğince araştırma yapıyor ve bu duyguyla şarkıyı yeniden derlemeye çalışıyorum. Bunu bir denge noktası olarak görebiliriz.

Mehmet Gökcük:  Yaptığınız ‘cover ‘çalışmalarınız gerçekten çok etkileyici.. Şarkı sahipleri veya seslendiren sanatçılarla paylaşma imkanı buldunuz mu? Bu hususta bir anınız var mi?

PianoTurca :  Youtube Piano Turca kanalının ilk emekleme dönemlerinde bir Azeri türküsü olan Hardasan’ı çalmıştım. Ve Türküyü seslendiren Feryal Öney (aynı zamanda Kardeş Türküler grubunun da solistlerindendir ) sosyal medyada bana ulaşarak yorumu çok beğendiğini belirtmişti. Böyle güzel bir yorum almak  elbette çok şevklendirici ve gurur vericiydi.

Daha sonra Gönül şarkısının bestecisi Özkan Samioğlu , bana yine sosyal medya ile ulaşarak kendi şarkısını bir de piyano ile benden dinlemek istediğini belirtmişti.

Yine dizilerden de tanıdığımız Tiyatro Oyuncusu Burak Tamdoğan ile bir Nazım Hikmet şiiri ile ilgili ortak bir proje gerçekleştirme şansım oldu.

Daha pek çok sanatçı ile sadece sosyal medya paylaşımlarım yoluyla tanıştık. Bu hem benim için mutluluk verici hem de internet ve sosyal medyanın gücünü tekrar gözler önüne seriyor.

Fakat burada bir ekleme yapmak istiyorum; tanınmış kişi ve sanatçılar kadar sıradan insanların hikayeleri de kıymetli. Beni dinleyerek piyano öğrenmeye karar verenler , benim şarkılarımla aynı hisleri paylaşan insanlar olduğunu bilmek bence  en tarifsiz duygu.

Mehmet Gökcük:  Kesinlikle hem motive edici hem de esere ayrı bir değer katan güzel anılar… Ve son detay çok önemli… Halkın içinden birilerinin yüreğine dokunmanız ve bu sayede onların da bu alana, bu sanata ilgi göstermeleri tarifsiz olmalı…

PianoTurca :  Gelen yorumları çok önemsiyorum. Hemen hepsini takip ederek bir adım sonrasına kendimi bu şekilde hazırlıyorum aslında.

Mehmet Gökcük:  Peki çok merak ettiğim birini sormak istiyorum size… Zaman zaman yazarken ansızın açıp dinlediğim, özgün bir tarza sahip olduğunu düşündüğüm isim Evgeny Grinko? Ve eklemek istediğiniz, sizin idolüm dediğiniz ya da büyük hayranlık duyduğunuz bir isim var mı?

PianoTurca :  Evgeny Grinko kendine has özel bir tarza sahip. Benim de severek takip ettiğim müzisyenlerden birisi. Bunun dışında ise tam bir Piano Guys ve Two Cellos hayranı olduğumu söyleyebilirim. Piano Turca hikayesinde ilk motivasyon kaynağım ve idolüm ise vkgoeswild adlı müzisyendir. Kendisi rock şarkılarını piyano ile yorumlayan bir Youtube müzisyeni.

Mehmet Gökcük:  Piyano çalmayı kac yaşında öğrendiniz?

PianoTurca :  Piyano çalmaya 12 yaşımda başladım. Fakat Türk eğitim sistemi bizi sınavlara ve garanti mesleklere yönlendirdiğinden uzun bir süre piyano ile hobi düzeyinde ilgilendim.

Mehmet Gökcük:  Ülkemizde sanatsal çalışmaların yeterince ilgi görmüyor olmasını neye bağlıyorsunuz?  Eğitim sistemi, geçim derdi gibi konular mı? Sanat bir şekilde hayatı ifade ederken, bunca nüfusa sahip bir ülke vatandaşları neden sanattan uzak kalıyor sizce?

PianoTurca :  Bence bu durumun pek çok sebebi var. Bunlardan en önemlisi sektörü besleyen çarkların pek çok sanatçıyı sadece popüler olana yönlendirmeye çalışması. Halbuki popüler kültür kadar, daha az dinlenen ve farklı eserlere de ihtiyaç var. Fakat bunlara gerekli yatırım ve desteğin çok sınırlı olduğunu görüyoruz. İnternet bu açıdan sanatçıların çok daha bağımsız ve aracısız şekilde eserlerini  sunmalarına imkan tanıyor. Bu da umut verici bir gelişme bana göre. Bir diğer konu ise, sanatın insanlara yeterince anlatılmaması olarak düşünüyorum. Kilim dokumak da bir sanattır örneğin. Sanatın tek bir şekli yok. Bunu özümseyebilmek ve sanatın bazı kesimler için göründüğü haliyle elit ve yukarıdan bakan bir  tavrı olduğu fikrini de silmek gerekiyor. Sanat herkes için bir haktır aynı zamanda.

Bazı insanlar ünlü olabilir. Belki de yaptıkları iş çok iyi olduğundandır. Belki de değildir. Bunu hepimize zaman gösterecek. Sanat emek ve sabır gerektiriyor. Zamanla ortaya koyduğu işlerin kalıcılığı, yarattığı fark ve insanlarda oluşturduğu etki ile hakedenler sanatçı sıfatını zaten alacaktır.

Mehmet Gökcük:  Size dönelim… Albümlerinizden bahsedebilir misiniz?  Kaç parçadan oluşuyor, çıkış yılları, vardıkları nokta vs…

PianoTurca :  Her şeyden önce albümlerimi bir yapımcı veya aracı bir şirket ile çıkartmıyorum. Şarkıları keyif aldığım haliyle ve herhangi bir promosyon olmadan paylaşıyorum. İlerleyen dönemde bu değişir mi bilemem elbette.

İlk albümüm olan “Hayal” 2015 yılında çıktı. 20 Şarkıdan oluşan enstrümantal bir albüm. İkinci albümüm olan “Sonsuzluğa” ise 2016 yılında çıktı. 20 şarkıyı bu albümde hem piyano hem de senfonik haliyle dinleyebilirsiniz. Albüm ve beste çalışmaları benim için keyifli ve özel çalışmalar. Bir hikayeyi kelimeler olmadan anlatmak fikri bile bence heyecan verici.

Mehmet Gökcük:  Albüm isimleri enteresan geldi ve 3. Albümün ismini çok merak ettim… Hayal… Sonsuzluğa… Mevlana’nin aslında her şeyi anlatan o meşhur ‘Hiçlik’ makamına vurgu yapar gibisiniz…

PianoTurca :  Albümler isimlerini içindeki bir şarkıdan almıyor. Bu açıdan albüm isimlerine kafa yorduğumu söylemek gerek. Albümün bütününü anlatacak bir hikayesi olmalı.

Mehmet Gökcük: İşte ben o hikayeleri ve nihayetinde hikayelerin gidişatındaki bir sonraki albüm ismini şimdiden merak etmeye başladım. Kapak tasarımlarından, şarkı sıralamalarına kadar albümlerinizin çok özenle hazırlandığı çok belli. Ve isimleri ile bütün halindeler, tebrik ederim.

PianoTurca :  Teşekkürler. Son albümüm olan ‘Sonsuzluğa’ aslında sanatın zaman tanımazlığına atıfta bulunuyor örneğin. Düşünün ki hepimiz en fazla üç nesil sonra unutulacağız. Ama bugün hala yüzyıllar önce bestelenmiş eserleri dinliyoruz. Bu bence anlatılan bir hikayenin sonsuzlukta yankı bulmasına denk. Albümün adı bu sebeple sonsuzluğa. Ama elbette bu bir seri değil. Üçüncü albüm için bir şey söylemek zor şimdiden.

Mehmet Gökcük:  Harikasınız… Eseri bilen insan sayısı değil, eserin bıraktığı ruh, yaydığı o toprağa dahi sinecek enerjidir mühim olan… Kesinlikle bu konuda da sizinle aynı fikirdeyim.

Mehmet Gökcük:  Kızınız… Müziğe ilgisi var mi? Ailede bu çalışmalarınız nasıl yankı buluyor ?

PianoTurca :  Kızım henüz 6 aylık. Bu sebeple onun ilgisini görmek için erken. Ailem ve sevdiklerim hem müzik hayatımda hem de iş hayatımda bana oldukça destek oluyor. Aksi taktirde bu zaman planlamasını yapmak bile imkansız.

Mehmet Gökçük: Son olarak genç müzisyenlere, bu yolda olmak isteyenlere neler söylemek istersiniz?

PianoTurca : Genç müzisyenlere ve aslında herkese tavsiyem , her seferinde bir adım öteye nasıl geçebileceklerini düşünmeleridir. Çünkü hedeflere bir anda, emek vermeden ulaşmak imkansız. Ayrıca hedeflediğiniz yolda önünüze hangi engel ve fırsatlar çıkacağını da bilemeyebilirsiniz.

Mehmet Gökcük:  Sorularıma verdiğiniz içten cevaplar ve samimiyetiniz için çok teşekkür eder, hayatınızda, sanat yolculuğunuzda başarılar dilerim

PianoTurca :  Ben teşekkür ederim

…

PianoTurca’yı Instagram üzerinden takip etmek için instagram.com/pianoturca/

Resmi web siteleri pianoturca.com

The post GÜZEL İNSANLAR ÜLKESİ / Piano Turca İle Müzik ve Sanat Üzerine appeared first on Sanat Duvarı.