Tuba Karacan – Sanat Duvarı

Düğünle Düğüm Arası Düş

Tuba Karacan — Sun, 24 Nov 2019 15:03:01 +0000

Duygularım allak bullak. Heyecanlı değilim, mutlu hiç değilim.Yine de nerede nasıl davranması gerektiğini bilen tüm iyi kızlar gibi benden beklenen şeyleri yapıyorum. Sürekli gülüyorum ve hayatım boyunca yaptığım gibi hiç sorun çıkarmıyorum. Birazdan kuaför randevum var, ardından bir dizi manasız hareketler yapmamı isteyecek o ukala fotoğrafçı gelecek ve gün boyunca bir süs eşyası gibi oradan oraya taşınacağım. Düşündükçe boğulacakmışım gibi hissediyorum. Bir elin gelip beni kurtarmasını, bir kabustan uyanır gibi uyanmayı ve hepsinin bir rüya olmasını çok isterdim. Her ayrıntıyı hayal etmiştim oysa. Gelinliğimden saçıma, makyajımdan, kuaförüme, düğün mekanına, dans şarkıma kadar hiçbir ayrıntıyı atlamadığımı düşünürken yanılmışım. Mutlu olup olmayacağımı hiç hesaba katmamışım.… Hadi ben yanıldım, hayatımın her alanını kontrol eden, evleneceğim adama kadar seçen annem de mi yanıldı. “Bu çocukla çok mutlu olacağına inanıyorum” derken, o hangi detayı atladı. Biraz daha bu gelinlikle aynı odada kalırsam öleceğim, kimseye görünmeden dışarı çıkıp hava alsam iyi olacak. Apartmanın kapısında duran bu adam da kim. Birini mi bekliyor acaba? Cadde ne kadar sakin bugün, sanki herkes bu büyük güne hazırlanmak için evine çekilmiş. Her şeye bir anlam yükleme huyum da rahmetli babaannemden kaldı. Milletin tek derdi benim evlenmemdi sanki. Şu kapının önünde gördüğüm adam, beni mi takip ediyor? Yok canım yolunda gidiyor işte beni niye takip etsin… arkama dönüp baktığımda o da bana bakıyordu ama göz göze geldiğimizde gülümsedi sanki. Ne ilgisi var adam belki bizim apartmana yeni taşındı, az önce de karşılaştık diye kibarlığından gülümsedi, ne yapsın ben bakınca başını mı çevirsin. Kibar biri demek, ne zaman taşındılar acaba hiç de dikkatimi çekmedi daha önce. Ah şu hayal perestliğim, adamla aynı apartmanda oturduğumuzu da nereden çıkarıyorum, durduk yere mevzuyu nerelere getirdim. Bir dakika ama o da aynı sokağa döndü, eğer beni takip etmiyorsa o zaman neden hala peşimde. Bu düğün dernek işleri psikolojimi fena halde bozdu, koca sokağı zimmetime geçirdim, sanki benden başkası bu yolda yürüyemez. Keşke biraz daha hızlansa, yanımda yürüse, belki ona merhaba der, beni mutlu etmek için etrafımdakilerin neler yaptığını ama yine de çok mutsuz olduğumu anlatırdım. Ne kadar yalnız hissettiğimi, saatler sonra kıyılacak nikahım için misafirlerin bile benden daha hevesli olduğunu anlatırdım. Anlamasa da olur, dinlesin yeter. Aslında bakışlarında o şefkati hissettim, belki de bugün beni bu cehennemin içinden çekip çıkarmak üzere gönderilmiş biridir. Omzuma dokunup dese ki “hanımefendi, hep başkalarını memnun etmek için çabalamış birinin mutsuzluğunu görüyorum sizde, hayatınızda bir kere olsun kendiniz için bir şey yapın ve eğer evlenmek istemiyorsanız her şeyi bırakıp benimle kaçın”… yok artık iyiden iyiye aklımı kaçırdım, durduk yere adamı beyaz atlı prensim yaptım bir de. Şurada oturup bir kahve içersem belki kafamı toplarım. Ama baksana hiç de tüm bunlar benim kuruntum değil, işte basbayağı adımlarını hızlandırdı! Ben yavaşladım, o hızlandı, ben neredeyse duracak kadar yavaşladım, onun nefes alışverişleri ensemde, eliyle nazikçe omzuma dokunuyor, başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor, boğazım kuruyor, nefes kesiliyor, zaman durmuş olabilir. Allah’ım sanırım hayatımı sonsuza kadar değiştirecek adamı bana gönderdin, teşekkür ederim. – Hanımefendi? – Evet, işte bana sesleniyor, şimdi arkamı döneceğim ve evet hayatının hanımefendisi olacak o kadın benim diyeceğim…

– Heyy, neler oluyor. – Dur ne yapıyorsun, çantam, çantamm. Dur dedim sana. Yardım edin adam çantamı aldı kaçıyor…. Hey…

The post Düğünle Düğüm Arası Düş appeared first on Sanat Duvarı.

Pazar Hikâyeleri -3- Pamuk Prensesin Baştan Yanlış Yazılmış Hikâyesi

Tuba Karacan — Sun, 10 Nov 2019 11:33:27 +0000

Özlemle beklediği çocuğunu dünyaya getirirken ölen kadının kızıyım ben: adım pamuk prenses. Daha baştan eksik bırakılmış yazım. Çocuğu için kendi canından vazgeçecek kadar fedakâr bir kadındı annem. Onun tüm güzel özelliklerini almayı, annesiz olmaya tercih etmişim. Hayata gelişim bir ceza mı ödül mü bilmiyorum. Kime sorsanız; benim için, tıpkı annesi gibi iyi yürekli, güzel ve narin derler… Aslında böyle olmak zorundayım. Sorgusuz sualsiz herkesin iyi olduğuna inanır, iyilik yaparım. Bilinen hiçbir kusurum yoktur, kimseye yük olmam, varlığımla neşe katarım…

Aslında hüzün doluyum ama hiç belli etmem. Herkesin beni sevmesini başka türlü nasıl sağlarım… Annem mutlu bir evliliğim olsun istermiş. Keşke diyorum bazen, benim için daha fazlasını dileseymiş. Belki o zaman, küçücük bir öpücük için peşinden gittiğim yakışıklı prensin beni nasıl bir rüyadan uyandırdığını daha iyi anlardım.

Prens beni alıp götürdükten sonra neler olduğunu hiçbiriniz bilmiyorsunuz. Bütün masum kızlar gibi yakışıklı erkeklerin iyi olduğunu sanırım. Zaman zaman prensin neden beni seçtiği aklımı kurcalasa da var olabilmem için hep başkalarına ihtiyacım olduğunu bilir, susarım.

Aslında, küçücük bir ilginin, bir sevgi kırıntısının peşinden gidecek kadar sevgisiz bırakıldım ben. Hayatı boyunca gelip kendisini kurtaracak birini bekleyen tüm kadınlar gibi sevgiye açım.

Üvey annemi bilirsiniz… O, iyi kalpli, güzeller güzeli annemin yerini doldurmak üzere seçilmiş bir kadın. Genç ve güzel olmasının dışında hiçbir erdemi yok. Bütün üvey anneleri temsil etmesi bir parça adaletsiz olsa da ondan daha güzel olmama katlanamadığı için benim ölmemi istemesine içerliyorum. Aslında ona değil, sırf güzel ve çekici olduğu için bir kadının eline iktidarını teslim eden babama kızıyorum. Başa çıkamayacakları şeyleri görmezden gelmek, erkeklerin meziyeti midir bilmiyorum ama sarayın hizmetkarlarıyla, beni ormana kadar götürüp öldürmeye kıyamayan avcının merhametine kaldı hayatım. Kocaman sarayın içinde yuvasız bir genç kız olduğumdan belki, gördüğüm ilk güzel eve daldım.

Aradığım yeni kurtarıcı bir değil yedi tane çıktı, yine onların gözünde sevgiyi aradım. Ne demişler davul bile dengi dengine çalar. Boyları boyuma, soyları soyuma denk olmayanların bana ancak dost olacaklarını o evde anladım. Kötü üvey annem peşimi burada da bırakmadığı için tüm güzelliğim ve saflığımda cam bir tabutun içinde uyuyakaldım. Yakışıklı prensin genç ve savunmasız bir kadını öpmesine izin vermiş olsa da yazarım, bilin ki asıl bundan sonra başlıyor masalım…

The post Pazar Hikâyeleri -3- Pamuk Prensesin Baştan Yanlış Yazılmış Hikâyesi appeared first on Sanat Duvarı.

Pazar Hikâyeleri -2- Oyuncak Bebeğim

Tuba Karacan — Sun, 03 Nov 2019 04:00:52 +0000

Onu saatlerce aradım. Halı altları, koltuk arkaları, mutfak çekmeceleri, çöp kutuları, aklıma gelen her yere baktım. Yaşım azıcık büyük olsa “yer yarıldı içine mi girdin be mübarek” derdim ama henüz öyle laflar bilmiyorum. Aslında büyükler gibi konuştuğumda sevimli olduğumun farkındayım, çok gülüyorlar. Büyümüş de küçülmüş lafı benim için uydurulmuş olabilir. Fakat bir süre sonra sırf onlar gülsün diye saçmalarken buluyorum kendimi. Sirk maymunu gibi olmak lafını da ben icat ettim. Sağ olsunlar eğleniyormuş gibi yapıyorlar, emeklerim boşa gitmiyor ama aramızdaki bu gizli anlaşmadan sıkıldım. Neyse ne anlatıyordum, kim bilir kaç saat sürdü arayışım bilmiyorum. Ararken nasıl yorulduysam, holdeki halının üstünde uyuyakalmışım. Anneannemin “kızım hasta olacaksın, hiç burada böyle yatılır mı?” çığlıklarına uyandım. Sanki büyük bir hata yapmış gibi hissettim o an. Aslında kendini suçlu hissedenin anneannem olduğunu biliyorum. Sıklıkla anneme “çocuk bana emanet, bir şey olacak diye ödüm kopuyor” derken duyuyorum. Bana sorsalar onunla olmaktan memnunum. Annem kadar kuralcı değil, yemekleri çok güzel ve çok da komik gülüyor. Güldüğünde gözleri kaybolan insanları anneannemden dolayı seviyorum. Biraz fazla sigara içmese dedemle de aramız iyi. Sırtımızı yumruklamak gibi tuhaf oyunlar oynuyoruz. Yok yok öyle değil, oyunun adı “el el üstünde kimin eli var”. Eee doğal olarak bilemeyeni biraz hırpalıyoruz. Ah anneanne bak konuyu nerelere getirdin kaybolan yıllarımı pardon oyuncağımı anlatıyordum. Sahi sen de çok sevdiğin bir şeyi kaybettin mi hiç? içinde kocaman bir boşluk duygusu hissettin mi? Hani elini çantana atarsın da orada olduğunu bildiğin cüzdanını yerinde bulamazsın ya. Hani zor günler için dipfrize sakladığın o 250 gram yağsız kıymayı çok sevdiğim böreği yapmak için kullandığını hatırladığında olur. Sen küçücük bir çocukken veremden ölen anneni, bir gece ansızın gömdüklerinden habersiz, o sabah onu yatağında bulamadığında hissettin belki. Belki de doktorlar karnında ölen çocuğunu ameliyatla aldıklarında. Aslında beni en iyi sen anlarsın ama nedense bir şey yokmuş gibi davranıyorsun. “Gel beraber arayalım, buluruz merak etme” desen nasıl iyi gelecek… Kaybetmeye alışmış, kayıplarının yasını tutamamış birinin kayıtsızlığıyla yüzüme bakıyorsun. Hayır üşümedim, bir yerlerimde tutulmadı anneanne mesele bu değil. “İnsanoğlu her yaşta kaybeder” fikri için çok küçüğüm. Tam buradaydı işte bebeğim, daha demin saçlarını tarıyordum. Şimdiyse yerinde yeller esiyor. Esen yeller başımdan aşağı dökülen kaynar suyun sızısını azaltmaya yetmiyor. Acaba o da üşüyor mudur? Kaybetme korkusu çok soğukmuş anneanne.

The post Pazar Hikâyeleri -2- Oyuncak Bebeğim appeared first on Sanat Duvarı.

Pazar Hikayeleri -1- Kardeşim Olacak !

Tuba Karacan — Sun, 27 Oct 2019 04:00:23 +0000

Bugünlerde çok heyecanlıyım. Uzun zamandır çok istediğim bir şey oluyor. Annemle babam bana kardeş almışlar, yakında gelecekmiş. Acaba neye benziyor diye düşünmeden edemiyorum. Komşumuz Semiha teyze annenin karnında canavar var diyor. Saatlerce bağıra bağıra ağlıyorum, ben ağladıkça daha çok gülüyor. Sadist mi psikopat mı henüz teşhis koyamadım ama kısaca kötü biri olduğunu söyleyebilirim. Annem her defasında ‘ kızım o sana şaka yapıyor’ dese de ikna olamıyorum. Zaten annemin bu herkesi kurtaran halleri yok mu, ona da ayrı deli oluyorum. Yahu bu kadın basbayağı kötü işte niye savunuyorsun ki! Bakın buraya yazıyorum; büyüyünce herkesin yaptığını hoş gören biri olursam bu annemin yüzünden. Neyse ne diyordum, hah evet kardeşim oluyor. Karışık duygular içindeyim. Eski beşiğimi ona verdiler, habire onun için alışveriş yapıyorlar, üstüne üstük bir de oyuncaklarımı paylaşmalıymışım. Bu çocuğu istemekle hata mı yaptım acaba? Yine de iyi tarafından bakmaya çalışıyorum. Sonunda benim de arada kızabileceğim biri olacak, yaptığım bazı küçük kabahatleri de onun üstüne atmayı düşünüyorum. Umarım her dediğimi yapan bir çocuk olur, yoksa benle işi zor. Yine de ben çok iyi bir abla olacağım. Yoo kendimi övdüğümden değil, etrafımdaki büyükler hep böyle söylüyorlar. Aslında bunu sürekli duymak canımı sıkıyor. Şimdiden hep doğru davranmak zorunda kalacağım için geriliyorum. Anlatsam inanmazsınız, bu öyle bir baskı ki üstümde, sırf bu yüzden hiç olmayacak yerlerde arıza çıkarıyorum. Mesela geçenlerde kardeşimin ismini ben koyacağım diye tutturdum. Ne olsun dediler, Evren dedim. Babamın gözleri fal taşı gibi açıldı, hayatta olmaz filan diyecek oldu da annem koluyla dürtüp susturdu. Evren kötü bir isim mi Allah aşkına? Haberlerde sürekli bu ismi duyuyorum. Her şeye yasak masak diyormuş. Eee n’olmuş bana da her şey yasak. Yemekten önce çikolata yemek yasak, yolda yürürken büyüklerin elini bırakmak yasak, saç kurutma makinasıyla bebeklerimin saçını kurutmak yasak. Ben size niye her şey yasak diyor muyum? Seviyorum ben bu Evren amcayı, büyüklerden bizim öcümüzü alıyor, anlayacağınız isim konusunda işler biraz karıştı. Annem beni susturamayınca en iyisi kura çekelim dedi. Bu kadının her şeye çözüm bulan hallerine bayılıyorum. Umarım çekilişe hile hurda karıştırmazlar. Şimdilik heyecanla bekliyorum bizim küçük canavarı. Geldiğinde nasıl bir şey olduğunu size de anlatırım. O zamana kadar bu anlattıklarımı çok merak etseniz de “aaa gerçekten bunlar yaşandı mı” demek yasak.

The post Pazar Hikayeleri -1- Kardeşim Olacak ! appeared first on Sanat Duvarı.