Daha sonra o kişiye duyduğumuz alışkanlık arkasında daha nicelerini getirmiştir. Ama en önemlisi hayatımız kendi kişiliğimizle bir olmaktan çıkmıştır ve bağlılığımız gitgide bizi bir başkasına dönüştürmüştür.Çünkü artık doğal hareketlerimiz yerini onun hoşlanacağı tavırlara bırakmıştır.Peki bu çok sevmekten mi? Yoksa güçsüzlüğümüzden mi? Buna kesin bir yanıt vermek zor fakat tek o kişiyle de kalmaz her gün tutunduklarımız: Akşam yemeğinden sonra içilen sigara kadar değerlisi yoktur. O her üzüldüğümüzde en yakınımız olur biz fark etmeden. Boş zamanımızı değerlendirmek için önümüzde ne varsa içeriz de içeriz bazen…Ama o an dışarıda hayat tüm güzelliğiyle devam ediyordur ve kimse sizin varlığınızdan haberdar değildir.Daha göstermeye cesaret edememişizdir çünkü kendimizi…Küçük bir çocuk gibi çekingen davranırız tüm olup bitenlere.Ya da bitiremediğimiz bilgisayar oyunları, önünden ayrılamadığımız televizyon, susmak bilmeyen ‘whatsapp’ gruplarımızı daha elimizden atamamışızdır. Düşünmeyiz bazı soruları,eleştirilmek hoşumuza da gitmez.Peki bugün yaptığımız hangi alışkanlığımız bizi bir tık daha ileriye taşıdı ? Yoksa yerinde saymak artık bizim için bir sorun olmaktan çıktı mı? Kontrol sende, bizde. Hepsini hayatımıza sokan da biziz, geri çıkartacak olan da..

Olsun tabi ! Daha güzelleri olsun ! En büyük alışkanlığımız mutlu yaşamak olsun ! En sevdiğimiz huyumuz hayal etmek olsun, düşünmek olsun, okumak olsun,ön yargısız bakış açımız olsun. Hayaller beklemede kalmadan amaca dönüşsün.Başkasının cesaretlendirmesini beklemeden bizi harekete geçiren, alışkanlıkların üstünde koca bir yüreğimiz olsun !

The post ALIŞKANLIK OLMUŞ appeared first on Sanat Duvarı.

Zorla koca bir kürenin içine atılmış gibi hissediyorum bu yüzden. Çünkü ben yaşamak için çalışan taraftanım. Bir evrene gönderildim, bana bir aile verildi ve ileride yaşam standartlarıma uygun bir iş bulmam gerek. Daha sonra doğacak çocuğuma da ve torunuma da aynı seçenekler verilecek. Belki de yıllarca bize önceden hiç sorulmamış ve bizim seçmediğimiz bir hayatı sırf bize verildi diye yaşayacağız. Sayısal loto gibi. Bir ömür bir şans oyunu. Hepimiz için bir ülke seçiliyor;kardeşler, arkadaşlar belirleniyor ve daha nice özellikler…Ama bir dakika, bazen bir kesimden farklı insan doğuyor. Şansıma bu hayat şartları çıktı demek yerine kurallarını belirleyen insanlar. Ne azimlilerdir ki onlar, başka insanların da hayatlarını değiştirirler. Sevgiyle hatırlanmak isterler. Her yaşadıkları anı hak etmişlerdir çünkü.

Bir de diğerleri var; hayatın akışına kapılıp kaybolanlar. Karşısındaki sonsuz zamanı gözünde büyütüp, yaşama devrelerini kapatanlar. Hayat fonksiyonları ölmüştür, kader rüzgarı onları savurur da savurur. Rüzgarın şiddetinden ölene kadar kurtulamazlar.Diğer insanlar için ne zehirlidirler ne de yaralı…Olsalar da olur, olmasalar da.

Farkında değilsiniz hala tüm bu yazdıklarımın. Bir de biz varız(!) Sabahtan beri insanları bölümlere ayıran ve hiçbir kalıba sığmayan bizler. Doğduğumuz anı bilmediğimiz gibi sonumuzu da kestiremeyen bizler. Ah be. Bir bilsem neler olacağını, şimdiden müdahale elimi uzatırdım. Ne kadar garip! Bir hafta sonrasının bile hava durumunu tahmin edebilirken on saniye sonra ne olacağını bilememek,karışamayacağımızı kabullenmek. Şu an etrafımızda gördüğümüz her şeye müdahale eden biz, zamanın tek salisesine bile dokunamayacağız. O halde karara varıp siz düşünün; en kıymetli zaman son geçirdiğiniz zaman ise, şu an yazımı okurken yaşamınızın son demini benimle harcıyorsunuz.Teşekkür ederim…

The post ZAMAN RÜZGARI appeared first on Sanat Duvarı.

The post Terk Edilmesi Muhtemel appeared first on Sanat Duvarı.

Çoğu katilin normal bir aileden gelmediğini biliyoruz, asıl suçlu onlar değil aslında.Onları doğurup insan gibi davranmayan aileleri…Peki onlar dediğimiz insanların öldürdüğü kişiler? Kabul mü etmeliyiz en başından beri aramızda kötülerin olduğunu? Konuşurken yüksek bir sandalyeye çıkıp yukarıdan seyrederiz tüm olup bitenleri,sonra aşağıya iner gördüklerimize bine bin katar anlatırız. Peki içimizdeki kötü? Yazının en başından beri başka insanları düşündük durduk…En yakın kötülüğün kendi içimizde olduğunu fark etmedik. Evet şu an bizimle ve bazen ağır basıyor, bazen basmıyor.Bazen kendi elimizde,bazen değil..Ah insanoğlu..Birkaç yıl önce asla yapmam dediği tüm şeyleri yapan insanoğlu…Kötülüğü yaptıktan sonra şeytan vesvese verdi diyen biz. Şeytan değildi ki o. Kendi kendimize düşünüp kendimizce bir karar alırız ve başkasına yüklemeye çalışırız, kötülük yapanları cezalandırırız sonra da tasarruf için genel af ilan ederiz. Kapalı kapılardan çıktığında biter mi ki zorlu yolculuk? Aslında en başından başlıyordur tüm imtihanlar,yeni doğmuş bir çocuk gibi. Karanlıktan aydınlığa geçiş yolunda elinden tutmak istemediğimiz insanlar kaybolup gidecektir biz yüksek sandalyelerimizde otururken.Yetişemeyeceğiz bize uzatılan ellere, çünkü inmek istemeyeceğiz o yüksek göklerden, mesafe uzayacak ve kaybedeceğiz birbirimizi…Kendimiz, bencilliğimiz ve kötü yanımız olacak sadece. Güzelim büyük sandalye…Ne de güzel hissettiriyor kendini daha iyi bir konumda görmek. Başkalarının yanlışlarını eleştirip, en büyük hatayı kendimizin yaptığını fark etmemek…

Devasa yerlerimiz sarsılmasın diye ayrılmadığımız o konumlar bir gün çok sessiz gelecek ve son zamanlarında kaybettiğine ağlayacak insan. İki kalp atıyor içimizde. Biri beyaz, biri siyah. Çocukken siyah kalp hiç atmaz, beyazı da susmaz. Sonra büyürüz ve kiminin içinde siyah kiminin içinde de beyaz olan hüküm sürer…Belki de çoktan yazılmıştır kaderlerimiz. Eğer öyleyse tekrardan en başa, sizce insan kötü doğabilir mi?

The post İçimizdeki Kötü appeared first on Sanat Duvarı.