Bu karanlık evrende,

Elleri anne karnına dayanmış,

Bir bataklık kurbağası gibi kalbi,

Bir aşağı bir yukarı çırpındıkça,

Etrafını kuşatıyor aydınlığa kavuşmanın telaşı.

Oysa bilmiyor ki,

Kahpece düzülmüş bir tezgahın ortasında açacak gözünü

Gündüz’ün geceye  ince ince işlendiği bir tezgahın

Işığın, karanlığa fısıldamasından belli değil mi?

Ama elbet uyanacak!

Elinde bir bıçak,

Nahoş bir asilzade edasıyla,

Kavgaya çağıracak güneşi,

Elinde bir bıçak!

Bir uçak kadar ağır,

Bir uçak kadar keskin,

Savurdukça gökyüzüne,

Gökyüzünde, faça izleri.

…

İmbat rüzgarları kopuyor güneyden,

Tire’deki o dik yokuşun dibinde

Eski bir mısır tarlasında,

Üzerine ışığın vurduğu yaprakları savuruyor rüzgar

Meltem esintileriyle parıldayan uçsuz bir maviliğin dalgası gibi,

Topraktan bir Yaşar Kemal kokusu geliyor insanın burnuna

Ve kavgaya davet ediyorlar güneşi,

Elllerinde bir tüfek,

Bir tren kadar siyah,

Bir tren kadar kararlı,

Yağdırdıkça gökyüzüne tersine yağmur gibi,

Tanrı’nın göğsünde kurşunların izleri.

…

Parkesi cilalı bir salonda,

Tek başına bir tango koyuyor,

Tek başına bir Latin orospusu

Boynu kırık bir boy aynasında,

Aynı anda Aydın Kanza parkında bir bankta,

Bir hayal kuyusunun sarkacını geçiriyor bir adamın boynuna

Dipteki aydınlığına kavuşması için,

Ve düelloya davet ediyorum aydınlığı

Nahoş bir asilzade edasıyla

Elimde bir bıçak,

Bir uçak kadar kör,

Bir uçak kadar paslı,

Sapladıkça karnıma güneş,

Sapladıkça ardı ardına ışığı

Çocukların kahkahasına karışıp

Sarıya buluyor Mezopotamya’yı

The post Kavga appeared first on Sanat Duvarı.

Yerde uzanmış yüzlerce ceset gördüm

Üzeri gazetelerle örtülmüş

“Bak” dedi taksici

Gazetelerden birinin sürmanşetini gösterip

“Kişi başına düşen milli gelir son on yılda beş kat artmış”

Altında bir fotoğraf

Kol kola girmiş sırıtıyor beş bakan, on da iş adamı

“Bu felaketler” dedi ” büyümemizi istemeyen çakalların işi”

Onu bunu bilmem de dedim sanırım ilk defa doğru burda yazanlar

Basit bir orantıyla azaldıkça insanlar

Haliyle kişi başına düşen gelir de artıyor.

Sırıttı taksici, sordu ne yöne gidiyoruz?

Bana fark etmez dedim

Sür istediğin başka bir sürmanşete

The post Sürmanşet appeared first on Sanat Duvarı.

Bu mavrası bozuk

Düz kontak cesetlerin,

Marmaraya bakıyor uzaktan Sarı,

Güzel Marmara yağmurunda

Ellerinden Reisin

The post Sarı’ya (Tabutta Rövaşata) appeared first on Sanat Duvarı.

Bu lugatı bozuk hayallerden

Cennetten, cehennemden,

Devrimden, vesaireden

Belki de tüm bunlara sebep,

Okumayı yeni sökmüş meraklı bir veledin

Tanrının hediyesi sandığı

O çok sevdiği oyuncak tüfeğinin faturasını,

Çekmeceleri kurcalarken farketmesidir

Olamaz mı?

Ve tanrının faturaya ihtiyacı olmadığını herkes bilir

Ya da annemizin bir tanrı olmadığını

Ah bu sorumsuz anneler!

Kaldı ki annesinin nasihatıyla her gece bu velet,

Uğruna yalvar yakar meleklere dualar edip,

Sonunda güneşli bir pazar sabahı

Yastığının altında bulduğu bu tüfeģi

Şimdi, o anki minnetiyle doldurup kaldırdı gökyüzüne

Kaç şarjör boşalttı kim bilir?

Tanrı öldü, melekler sakat

Olamaz mı?

Tanrı, gür bıyıklı bir bilginin gözyaşlarıyla

Kainata defnedildi

(Bu da bir ihtimal)

Ve bir yalanı daha bir annenin

Böylelikle kanlı bitti

The post Ne Yani! İlla ki Bir Sebebi Mi Olması Lazım? appeared first on Sanat Duvarı.

Bir o kadar da kırılgan

Dört mevsimi gibi Vivaldi’nin

İncelikli kelimeler

Eksik olmaz ağzınızdan

Parmak uçlarınızda yürürsünüz

Dans eder gibi

Dokunsalar bin parçaya bölünecek

Kıymetli bir zümrütsünüz

Sabır taşı saklı dilleriniz altında

Saklı bir heykelin sanatkarı gibi

Anlattıkça yontulan

Anlattıkça güzeli,

Ömrünüzü çürütürsünüz

The post Lüzumsuz Nezaket appeared first on Sanat Duvarı.

Bir kaç kara sinek, kafesteki muhabbet kuşunun huzursuz kanat çırpınışları ve kuluçkada çektiği ızdırap

Duvarda saatin sesi tik tak

Ve saatin üzerindeki resimde limonata içen kızın bakışları

Saçından tutmuş sürüklüyor akrebi yelkovan

Birde dışarda çocukların çığırtısı

Radyoda iklim değişikliği üzerine sıkı bir tartışma var

Küresel ısınmanın bir saçmalık olduğunu söylüyor birisi

Öteki, eriyen kutuplardan, ısınan havadan ve delik deşik edilmiş ozondan dem vuruyor

Sonunda Grönland’ı kim viskisine atacak, ben bunu merak ediyorum

Arpa otları var ceplerimde, sapsarı herbiri

Her şey sapsarı,

Ekinler, çimenler, iş makinaları, çocukların saçları, evdeki kafes, muhabbet kuşu, duvardaki saatin üzerinde limonata içen kız resmi ve limonata

Bu kadar sarı gereksiz

Kimse bu kadar sarıyı haketmedi

Van Gogh az bile yapmış

Ben olsam kafamı keserdim

Ennio Morricane çalıyor şimdide radyoda

Şairane bir gerçekçiliğin baş rolündeyim

Yakın plan yüzümde

Alnım terden sırılsıklam

Dudaklarım kurumuş

Göz kapaģımda bir sarı sinek

Ve uzun bir sokak var planda

(Sokak da sarı)

Giderek uzaklaşıyorum,

uzaklaşıyorum

uzaklaşıyorum

İyice ufalıp kaybolana dek

The post Sıcak Bir Cumartesi Öğleden Sonrası appeared first on Sanat Duvarı.

Ne kallavi cümlelerle dölledik sevdiğimiz kadınları

Ne edatlar, ne bağlaçlar, ne zarflarla

O sarı gecelerin sarhoşluğunda

Başımızda anason çiçeklerinden bir taç

Ağzımızdan ılık ılık dökülen dizeleri boşalttık içlerine

Oysa ne Shakespeare umrumuzda şimdi

Ne Can

Ne Rimbaud

Dünya’nın en güzel şiirleri

Bir adamın iki dudağının arasından değil,

Bir kadının iki bacağının arasından çıkacak

The post Ne Erkeğiz Ama… appeared first on Sanat Duvarı.

Haziranda üstelik,

Öyle bir yağmur ki sorma

Yenikapının çingene şenlikleri sanki

Böyle büyük bir cümbüşün içinde

Tramvay cesetleri uzanmış

Üstü başı yırtık, mavi gözlü bir kızın  dilendiği caddede

Ve yamalı eteklerinde bir kuş sürüsü

Uçmayı beceremeyen  acemi kırlangıçlar

Turuncuya boyanmış, reçel ağaçlarına tüneyip

Hali hazırda sevişmişken üstelik

Oturup küçücük balkonumuzda

Elimizde bir sigara

Alnımız meltem esintisinde

             …

Sanma ki boş yere bunca mucize

Boş yere kokmuyor papatyalar

Çağlamıyor deniz

Ve boş yere  direnmiyor ayrık otları,

güneşten sararmış ekinlere

Kimse türkü yakmıyor bir diğerine durduk yere

Fışkırmıyor toprak yeşilliği

Kısacası canım benim

Tazminatıdır Adem’in bu güzellikler

Gıyabında elbette bizim

Cennetten kovulmamızın karşılığı

The post Tazminat Davası appeared first on Sanat Duvarı.

Akrebinden yoksun bir saat kulesinin tam önünde terk edildik

Yanlız ben değil, tüm insanlık ve civardaki mahlukatların alayı

Atlar, kediler balıklar ve tepemizde fır dönen yarasalar

Ve o yarasalar

Ortalığı elli altıya veriyorlar

Bizim gibi tıpkı,

Meyhanesinden çıkmış bir ayyaşın telaşında

Kör gözlerine aldırmadan

Sese koşuyorlar çığlık çığlığa,

…

Çarpmadan duvarlara uçup yitmenin telaşı bu,

Anlıyorum,

Anlamadığım şu ki

Kör gözlerine aldırmadan

İyot kokulu bu yaz akşamında

Çığlık çığlığa terk edildiğimiz yetmiyor gibi sanki

Üstelik, yorgun atlar

Dik yokuşun başında dururken

Ne diye gelip te bizim gırtlağımıza yapışacaklar

The post Benim Anlayamadığım appeared first on Sanat Duvarı.

Her adımında zamanın

Bir ton daha yükseliyor

Lacivert ve sonunda mor

Ve ben,

Her sabahın morunda

Terli kuzgunların soluklarında,

Açıyorum gözlerimi

Beydağının tepesinde

Hayal meyal bir sedirin yeşilinde

Dumanına tutunup göğe yükselmek gibi sanki

İlk nefesinde sigaranın

Ve her sabahın morunda

Hep son peygamberi oluyorum

Allahu Tealanın,

Belki de boğazına kadar dolu bir yağmur bulutu

Peşimde birgün sinekleri, çalı çekirgeleri ve koşucu böcekler

Sağanak olup Faselis’e düşercesine

Ağzı yırtık bir koy,

Kimbilir hangi mercanın altında

Elleri titrek bir korsanın

Hazinesi duruyor

Ve ben,

Sanki başka işim gücüm yokmuş gibi

Boynunda uyanmak varken

Yunus olup her sabah

Fırkateynlerle yarışıyorum

Akdeniz açıklarında

Ve gurur  yapıp yenilgiyi

Karaya vuruyor yüzlerce amiral

Her yarışın sonunda

Her sabahın morunda

The post Mor Sabah appeared first on Sanat Duvarı.

Hepi topu bir avuç kum, bir avuç mürekkep balığı kemiği

Ve tam kıyısında kaçak bir çay denizin, bir adam boyu

Reçinesi akmış bir sandalın ortasında

Kürekleri kırık, yürekleri ağzında

Etrafımızda sarmaş dolaş  üsturup yoksunu bir  lodos

Altımızda son model bir okyanos

İçi boş şişelerle dolu bu çiyan sarısı

İçine insan acısı müebbet hapsolmuş şişelerle,

Ve soykaları ütülü,

Alabora olmuş bir dünya ve içi boş şırıngalarla dolu

Kabuğunu terk etmiş deniz minareleri ve aynı kaderin ortağı tekerlekli sandalyelerle,

Ve bir kumsal boyu uzanan günebakan çiçeklerinin arası,

Hız kesmeden üstlerine çağlayan,

Işık şelalelerine aldırmadan sevişen kuşlarla dolu

Üç yağmur, bir doluyu götüresiye dek sevişen erguvanlarla

…

Şimdi, biz tüm bunları bir kenara bırakıp

Ağır aksak uzaklaşsak  buralardan

Biliyorum,

Aralık sokakta soluklanacağız, her zamanki gibi

Ve kim bilir kaç Marmara akacak boğazımızdan

Bir dünya insan geçecek ve bir kaçı atlayacak üzerimizden

Mutlu olacak ölümümüz ve basit,

Biliyorum,

Bin ağaçlı iğde bahçelerinin

Tek tek tüm çiçeklerini koklamış bir astım hastası gibi, gülümseyerek,

Tükendikçe nefesimiz

Biliyorum,

Dar sokakların duvarında,

Asılı kalacak ismimiz

The post Kumsal ve Nihayet appeared first on Sanat Duvarı.

Erkenden uyanmak zorunda değiliz artık hiç birimiz

Vallahi bak!

Delirmiş olabileceğimi düşünebilirsiniz

Dün gece üşenmedim saydım,

Hepimize yetecek kadar kiraz ağacı var

Hepimize yetecek kadar arpa, tütün, buğday, anason ve yabani hardal

İşe gitmek zorunda filan değiliz üstelik

İnanın saydım diyorum

Hepimize yetecek kadar kumsal var

Binlerce milyarlarca kum ve taş ve bir o kadar orman, nehir

ve balık ve kurbağalar ve deniz ayrıca gökyüzü

Ve fazlasıyla senfoni, fazlasıyla sinema ve her biri yeni dalga

Her biri yeşilin binbir tonu, her biri boy boy üstelik

Ne dine, ne devrime

Vallahi bak!

Saydım diyorum ulan saydım

Yalan borcum mu var size

İyilik, güzellik, hepimize yetecek kadar

Gecenin ortasında belirse de karakoncoloslar

Elindeki aynayla yarmadan kafamızı

Hepimize yetecek kadar kara şehirler ve kara bataklar

İnanmazsanız gelin göstereyim

Çok uzak sayılmaz üstelik

Belki bir, belki birkaç arşın

Yürmek zorunda değiliz

Hepimize yetecek kadar tren var

Bir o kadar da demir

Ve savaşmak zorunda da değiliz üstelik

Yeterince bayrak, yeterince vatan

Ve aralarına serpiştirilmiş birkaç kahraman

Her Havva’ya bir Adem

Her Adem’e bir Havva

Hepimize yetecek kadar elma ağacı var

Ve ne kadar yersek yiyelim

Kovulmayacağımız aşikâr

The post Size İyi Bir Haberim Var appeared first on Sanat Duvarı.

O en sevdiğin akorlarla bezeli

Kayalıklardayım üstelik

Sağımda fareler,

Solum deniz feneri

Saklanamıyor bu acemi limon çiçekleri

Vurdukça yüzüme fenerin ışığı

Kafası ayık balıkçılar kıskanacaklar

Üzerimde yırtık bir bluz var

Ütüsüz ve kirli

Hani o senin en sevdiğin tınılarla bezeli

Kayalıkların tepesindeyim üstelik

Ve az ilerde bir Fransız batığı

Belki de içinde Rimbaud var

Akdenizin tuzunu biriktirmiş kayalıklar

Dilimi değdirmeye kalksam

Kıskançlıktan üzerime, mercanlar atlar

Üzerimde yırtık bir bluz var .

Islak üstelik

O en sevdiğin ritimlerle bezeli

Olabildiğine aksak

Ve gün doğumuna yakın inceden bir yağmurun altında

Arabamın arka koltuğunda bir deli, yanında Allah,

Dışarıda inceden bir yağmur

Çap, çap, çap!

Ağzımın kenarında bir nota kırıntısı

Olabildiğince aksak

Çap, çap, çap!

Ve elimde bir meşgale

Elimde zeytin çiçeğine dolanmış bir anzarot şişesi

Su birikintilerinde sevişiyor

Eflatuna boyanmış balıklar ve kuzgunlar

Bağıra çağıra arka koltukta Allah ve Deli

Önce Allah indi arabadan

Arkasından Deli,

Üzerimde yırtık bir bluz var bebeğim

Üzerimde, dudakları trompete dayalı zenci bir kadın

Rengarenk üstelik

Ve o en sevdiğin hüzünlerle bezeli

The post Üzerimde Yırtık Bir Bluz Var appeared first on Sanat Duvarı.

Paralel uzanır denize

Tıpkı kentin dağları misali, düz ve mümkün geldiğince sade

Ve susmaz hiç zilleri

Eski lisenin hademesi sanki,

Çocukları çağırır sınıflara

Varyanttan Işıklara

Bizim nacizane travmalarımız gibi bir yerde

Girintili ve çıkıntılıdır fakat,

Dikine uzanır  ruhumuza

Aynı ziller çalar üstelik

Aklımızdan taşşaklarımıza

The post Nostalji Tramvayı appeared first on Sanat Duvarı.

Bu sabah gözümü açtığımda beni gerçekten tedirgin eden şey kafama dayanmış silah değil, o silahı tutan kişinin İbrahim olmamasıydı. Gün henüz tam olarak aydınlanmış sayılmazdı. Yattığım yerden biraz doğrulup karşımdakinin yüzünü seçmeye çalıştım. Gece içkiyi fazla kaçırdığım zamanlar büyük bir bardak su içmeden uyumuşsam, aynı bu sabah olduğu gibi kabuslar eşliğinde, dayanılmaz bir baş ağrısıyla uyanırdım. Kafamı yastıktan kaldırdığımda ise bir süre gözüm kararır, etraftaki hiçbir şeyi tam olarak göremezdim. Bu yüzden karşımda dikilen bu adamın İbrahim olup olmadığı konusunda kısa süreli bir tereddüt yaşadım. Başka birisi olduğunu anlamam yaklaşık yirmi saniye sürmüştü.

“Sen de kimsin?” dedim. Tedirginliğimi engelleyemediğimden sanırım, normalde konuştuğumdan daha ince bir tonda çıkmıştı sesim.

“Kusura bakma abi. Korkutmak istemezdim. İsmim Cevdet. İbrahim abinin yedeğiyim.”

İbrahim’e göre daha kibar bir yaklaşımı vardı veya henüz acemiliğinin verdiği bir kibarlıktı bu. Silahı tutuşundan anlaşılıyordu acemi olduğu. Kabzasını sıkı sıkı kavramıştı. Bu da elinin titremesine neden oluyordu. Kolunu dümdüz uzatmış, diğer elini de silahı tuttuğu elinin altına koyarak desteklemişti. Tıpkı ucuz dizilerdeki polisler gibiydi. Oysa bu şekilde taş çatlasa beş dakika durabilirdi. Parmağı tetikte değildi. Tetiğin hemen arkasında tutuyordu ve silahın emniyeti kapalıydı. Vakit gelmeden öldüreceğinden korkuyordu. Bu işi yapan adamların acemi olup olmadıklarını en bariz buradan anlayabilirdiniz. Tüm bunların dışında silahın namlusunu kafama dayamıştı. Yapılan en büyük yanlışlardan biriydi bu. Silahla kafanın arasında en az yarım metre olması gerekirdi. Aksi halde gün içerisindeki hareketlerime ayak uydurmakta zorlanabilirdi.

Onun bu acemi halini görünce az önceki tedirginliğim kaybolmuştu. Daha kendimden emin ve biraz daha sert bir sesle devam ettim.

“Korktuğumu kim söyledi sana. Hem senin evimde ne işin var? İbrahim nerde?”

“Yok abi estağfurullah. Korkutmak derken o anlamda söylemedim. İbrahim abinin annesine motor çarpmış akşam. Apar topar hastaneye gitti İbrahim abi.”

“Tüh! Üzüldüm bak şimdi. Durumu nasılmış peki?”

“Ağırmış sanırım. Zor çıkar diyorlar. Allah’tan ümit kesilmez tabi…”

“Yapma be! Tetikçisi yanında değil miymiş peki.”

“Yok be abi ne tetikçisi. Belli bir yaşın üzerindekilere tetikçi verilmiyor artık.”

“Yazık. Kendi eceliyle ölecek yani desene.”

“Maalesef.”

“Biz şanslıyız Cevdet biliyor musun? Kızıp söylenmek yerine şükretmeyi öğrenmemiz lazım. Bak en azından zamanını bilmesek bile nasıl öleceğimizi biliyoruz.”

Ağzından laf almaya çalıştığımı anladı Cevdet. Hiç bir şey söylemedi. Sadece gülümsemekle yetindi. Manalı bir gülümsemeydi bu. Tetikçilik yasası çıktığından bu yana içimi kemiren tek merak duygusu buydu. “Ne zaman öleceğim?” Oysaki daha önce nasıl öleceğimi bile bilmiyordum.

Tetikçilik yasasının tek değişmez kuralı ne olursa olsun insanlara ölecekleri zamanı söylememek üzerineydi. İnsanın öleceği zamanı bilmesi geçmişten gelen “Eceliyle Ölmek” kültürünün tamamen yok edilmesi anlamına gelirdi ki, bu toplumun yozlaşmasına neden olacağından, pek tasvip edilen bir şey değildi. En nihayetinde öleceği günü bilen insan, zamanı azaldıkça şeytanın bile aklına gelmeyecek türden rezillikleri yapabilirdi. Eminim ben daha fazlasını da yapardım.

30/10/2016

Sokakta kime baksam mutluydu. Sanki bütün insanlık bu devrimi beklermiş gibi. Mücadele etmenin bir anlamı yoktu. Ölüm gerçeği, sadece belirli zamanlarda yansımıyordu artık zihnimizde. Her an ölebileceğimiz ihtimali, vücut bulmuş haliyle tam yanımızda geziyordu. Gündelik hayatlarına, kafalarına doğrultulmuş bir silahla devam eden herkes hayatından memnundu. Bir tek üst komşum olacak asker emeklisi Sabahattin lavuğu memnun değildi. Bu, değiştirilmesini istediği altıncı tetikçisiydi. Ne zaman beni görse dert yanıyor, adamların disiplinsizliğinden dem vuruyordu.

“Allah aşkına siz söyleyin efendim, böyle tetikçilik mi olur?”

“Haklısınız Sabahattin Bey olmaz”

“Bunların silah tutuşunda hayır yok.”

“Evet Sabahattin Bey yok”

“ Zamanı gelince bu işe yaramaz herifler mi erdirecek beni huzura”

“Haklısınız”

Umarım en yakın zamanda kavuşur o çok istediği huzura.

12/11/2016

Kafam iyiydi. Belimdeki silahı çıkarıp ben de Cevdet’in kafasına dayadım. Meyhanenin ortasında, kafalarına dayalı silahla içmeye devam eden öteki alemcilerin arasında bizi rahatlıkla ayırt edebilirdiniz.

“Söyle ulan orospunun evladı. Ne zaman öldüreceksin beni?”

“Abi bak ayıp oluyor ama böyle küfür müfür…”

“Ayıbını sikerim senin. Söyle yoksa ben seni öldürürüm”

“Öldür lan. Öldürmezsen adam değilsin. Pezevengin evladı seni”

Pratiği zayıf olsa bile, teorisi iyiydi Cevdet’in. O an kafasına dayadığım silaha rağmen söylememeye kararlıydı. Bir an elimin ayağımın titremeye başladığını hissettim. Gözlerim doldu. Ağlamaya başladım.

“Ne olur lan söylesen. Ölür müsün sanki…”

“Abi yalvarırım yapma böyle. Söyleme imkanım olsa bu kadar üzer miyim seni?”

“Üzmezsin değil mi?”

“Üzmem tabi ki. Hadi ver o silahı şimdi bana. Oturup efendi gibi içmeye devam edelim.”

“Tamam vericem. Ama sen de en azından bana yılını söyle. Gününü, ayını siktir et.”

“Abi lütfen!”

“Tamam lan tamam. Al veriyorum silahı.”

“Hah şöyle! Hadi güzel abim sağlığına içelim”

“Senin de sağlığına Cevdetim. Fakat şu silahı güzel tut bak. Elin titriyor hala. O gün geldiğinde de böyle elin titrer, kurşun kafamı sıyırır da canımı yakarsan ananı sikerim demedi deme.”

Masadan kalkmaya niyetlenmiştik ki arka tarafta patlayan silah sesiyle irkildik. Sesin geldiği masanın yanına gittiğimizde yerde kanlar içinde yatan Vahap Bey’i gördük. Dünya meyhanesinin, ismi buydu meyhanenin, müdavimlerindendi Vahap Bey. Efendi adamdı. Her gece gelir, üç kadehten fazla içmezdi. Tetikçisine de bir iki kadeh ısmarlar, gecenin ilerleyen vakitlerine kadar dertleşirlerdi. Canından çok sevdiği karısı, aynı tetikçinin kurşunuyla iki yıl evvel ölmüştü. “Ne olur izin verin. Canımı vuranın elinden olsun ölümüm” dediği için de aynı tetikçi hemen haftasında Vahap Bey’e atanmıştı.

Kollarından tutup meyhanenin arka kapısına kadar sürüklediler Vahap’ı. Arkasından ağzımızın döndüğünce bir iki dua okuyup son görevimizi yapmış sayıldık bizde. Islak bezle yerleri ve kan sıçramış masayı bir güzel sildiler. Silahını beline sokup ellerini yıkamaya gitti tetikçi. Geri döndüğünde bir bira söyledi kendine.

Birasını bitirmeye yakın yaptığı itiraf açıkçası hepimizi şaşırtacak cinstendi.

“Doğruyu söylemek gerekirse daha vadesi dolmadı ya… Gönlü yaralıydı Vahap abinin. Daha fazla acı çekmesine vicdanım elvermedi”

Bunun yasaya aykırı olduğunu düşünmüştüm hep. Ya bu adam yaptığı işe vicdanını karıştıracak kadar acemiydi, ya da yasa bu tür esnekliklere göz yumabiliyordu.

17/11/2016

İbrahim’in yanına uğradım bugün. Zavallı. Yorgunluktan bitap düşmüştü. Hastane koridorundaki banklardan birinde uzanırken gördüm onu. Hep nefret etmişti hastanelerden. Hastanelerin tentürdiyot kokulu koridorlarından… Şimdi ise ölüm döşeğindeki anasının eceli gelene kadar belki de aylarca katlanmak zorundaydı bu kokuya. İbrahim’in, annesinin ölümü üzerinden beklediği zamanın belirsizliği, benim Cevdet’in beni ne zaman öldüreceği konusundaki belirsizlikle eş değerdi. İkimiz de bunun cevabını hiçbir zaman alamayacaktık.

03/12/2016

Televizyonda yine o aptal tartışma programları… Çok bir bok bildiğini zanneden o aydın bozuntuları, kafalarına dayanmış silahla ekranlarda boy boy görünüp tetikçilik yasasının insanın özgürlüğünü nasıl kısıtladığını öne süren tezlerini sunmaya devam ediyorlardı. Oldum olası sevemedim bu aydın güruhu. Bir taraftan halktan kendilerini soyutlayıp, halkın gerçekten neyden mutlu olduğunu görmezken, diğer taraftan kendi bildiklerinin halk için en doğrusu olduğunu nasıl savunabildiklerine aklım bir türlü ermiyordu. İnsanlar mutluydu. Bundan daha kıymetli bir şey olabilir mi? Yıllardır bitmek bilmeyen kaos bu yasa sayesinde bitmişti. Artık insanlar ne idiği belirsiz kurşunların hedefi olmuyordu, yada bir çöp kenarına bırakılmış uzaktan kumandalı bir bombayla parçalanmıyordu vücutları. Fail-i meçhul diye bir kavram giderek yitirmişti anlamını. Artık her meçhulün faili belliydi ve her fail kendi meçhulünden sorumluydu. Tüm bu saydıklarım yetmez miydi mutluluğumuza?

The post Ecel Günlükleri appeared first on Sanat Duvarı.

lakin sonsuza gideceği belli bu

rengârenk istikamet üzerinde

ve sordu siz ne düşünürsünüz

hiç bir bok düşünmediğimi söyledim

tren göremiyorum, ezbere karalanmış bir karartı  sadece

birbirine uyumsuz renklerle bezenmiş

ve bu ancak sizin zihninizde bir anlam bulacaktır kendine

oysa anlamlanmaktan ziyade  aşşağılanmaya  ihtiyacımız var belkide

kaba olduğumu söyledi ve kırıcı

en son kırmamaya çalıştığım şey,

küçük bir çocukken

çaya batırdığım petibör oldu dedim

gülümsedi, kırıp kıramadığımı merak etti

parçalandığını söyledim ve geri kalan bütün petibörleri

çay bardağının içinde ezdiğimi

salon kibar adamlarla ve ince ruhlu kadınlarla doluydu

güzel parfüm kokuları, şuh kahkahalar

tek zeytinli martiniler

ve sergi bitince birbirlerini

kırmadan ezebilmenin derdindelerdi

fonda Lead Belly çalıyordu

ve ben kusmadan eve gidebilmenin

derdindeydim,

eve gidip, sıcak bir duşa girip,

elektrikli sobanın önünde karımla,

çaya batırıp petibörleri

kırmadan yemenin derdinde

The post Çaya Batırılmış Petibör ve Bir Sanat Galerisi appeared first on Sanat Duvarı.

hamile üstelik,

beydağlarının eteklerinde geceden kalma

buz tutmuş bir tarlada doğursa hani

yeşerecek toprak

boy verecek binlerce buğday tanesi

ve sabahın beşinde ben, kendi ellerimle

yapacağım sana o sıcak ekmeği

ve binlerce kedi, her biri bir buğday tanesi

çiçekler içinde balkonumuzda

eşlik edecek kahvaltımıza,

ve binlerce kedi

bir senin kucağında

bir benim

doğurdukça her biri eteklerinde,

eteklerinde kan lekesi

ve her biri yeşertecek yeniden,

seni, beni, belki de binlercemizi

The post Sabah Beş Suları appeared first on Sanat Duvarı.

Sorunun cevabını biliyordu Salih. Zaten bilinmesini istediği için soruyordu radyodaki spiker de. Bunun da farkındaydı. Frekanslarla biraz oynayıp, tekrar aynı kanala döndü.

“Evet arkadaşlar çok basit bir soru. Şu ana kadar doğru cevap veren olmadı. İstanbul’da bir tane, İzmir’de iki tane Ankara’da hiç yok!”

İnsanları aptal yerine koymanın en basit yolu onların ne kadar akıllı ve özel olduklarını farketmelerini sağlamaktır. Ama gel gör ki aptal yerine koyulmakta insanın en temel ihtiyacıydı artık.

Evinin sokağına arabasını park edip dinlemeye devam etti. Köşede ki büfeden aldığı biralardan birini açtı ve az önce yaktığı sigaranın üzerine büyük bir yudum çekti.

“ ‘İ’ ulan ipneler ‘İ’ “ diye söylendi kendi kendine. Ezberlediği telefon numarasını aradı hızlıca. Meşgul çalmıyordu telefon. Herkes akıllıydı çünkü. Kendilerini aptal yerine koyan bu yavşaklara inanmamışlardı. Salih’te inanmamıştı ya, aptal yerine koyulma ihtiyacını hissetti o an. Oysa ki tüm insanlık en nihayetinde aptaldı. Bunda utanılacak bir şey yok. İnkar etmenin bir anlamı da yok. İş yerinde patronu, evde karısı, televizyonda ki diziler, haber kanalları, siyasetçiler ve hatta kendi öz anası-babası bile bir takım vaatlerle ve ufak numaralarla kendisini aptal yerine koyuyorken, bunu bu kadar aleni yapan bir radyo spikerine kızdığı için utandı kendisinden.

İlk çalışında açıldı telefon. Karşısında ki ses bu işten çok sıkıldığı kolaylıkla anlaşılan bir kadının sesiydi.

“ Alo Radyo Gen,  Ben Demet. Nasıl yardımcı olabilirim?”

“ Sorduğunuz sorunun doğru cevabını biliyorum.”

“ biraz bekleyin lütfen. sizi canlı yayına bağlayacağım

Beethoven’ın Für Elise’sini dinletiyordu radyo. Böylesi dahilerin yaratmış olduğu büyük eserlerin, böylesi saçma sapan yerlerde dinletiliyor olmasına çok kızardı önceleri, ne zaman ki bir gün evde tek başına kaldığında seyrettiği pornonun fonunda aynı parçayı duyana dek.  Yaklaşık bir beş dakika dinledi müziği. Birasını yarılamış, ikinci sigarasını çoktan bitirmişti bile. Halinden memnundu.

“ Alo!” dedi yine aynı ses. “ordamısınız?”

“ Evet Demet hanım bekliyorum”

“ İsminizi, yaşınızı ve adresinizi öğrenebilir miyim?”

“ Salih ismim. Salih Eray. 33 yaşındayım. Antalya’da yaşıyorum”

“ ne işle meşgulsünüz Salih Bey?”

“ Özel bir firmada satış-pazarlama departmanında çalışıyorum”

“ teşekkür ederim Salih Bey. Kusura bakmayın sizi bir süre daha bekleteceğim”

“ Önemli değil Demet Hanım. Fakat sizden bir ricam olacak”

“ buyurun?”

“ Mümkünse Schubert dinletir misiniz?  Sıkıldım çünkü Beethoven’dan”

“ Maalesef Salih Bey, bizim elimizde olan bir şey değil bu. Kendisi otomatik çalıyor”

“  Anladım. Tamam, o halde sorun yok bekliyorum.”

Kesin çok güzel olmalıydı bu Demet. Görmemişti ama sesinden tahmin edebiliyordu güzelliğini. Zaten aksini düşünse daha fazla katlanamayacağının farkındaydı. Madem ki aptal yerine koyulacak buna güzel bir kadın vesile olmalıydı. Önemliydi bu. . Güzel kadınların hikayelerinin anlatıldığı diziler, sözlerinde ne anlatıldığının önemi olmayan güzel kadınların söylediği şarkılar, güzel arabalar, güzel evler ve bunlara sahip olabilmek için bankalarda çalışan güzel kadınların verdiği güzel krediler…

Politikayla da güzel kadınlar ilgilenmeliydi mesela. Çirkin erkekler tarafından kandırılmaktansa güzel kadınlara inanmayı tercih ederdi.

Bir süre daha bekledi. Diğer birayı açıp açmama konusunda kararsızdı. Açmadı. Bir sigara daha yaktı. Az sonra canlı yayında ki spikerin sesini duydu telefonda.

“ Salih Bey hoş geldiniz programımıza nasılsınız?”

“ İyiyim teşekkür ederim”

“ Cevabınızı alabilir miyim?”

“ tabi ki. Sorunun cevabı DENİZ”

“ah maalesef Salih Bey. Yanlış cevap. Aslında çok basit bir soru birazcık düşünerek cevap verseniz…”

“ Sağlık olsun yapacak bişey yok”

“ öyle tabi ki efendim. Teşekkür ediyoruz size aradığınız için”

“ ben teşekkür ederim. İyi yayınlar”

Telefonu kapattığında spiker çoktan arkasından atıp tutmaya başlamıştı bile.

“yani ben anlamıyorum. Üniversite mezunu bir insan bile, böylesi basit bir soruya nasıl yanlış cevap verebiliyor?”

Eve girer girmez üstünü değiştirip televizyonun karşısına geçti. Poşette ki diğer birayı çıkarıp bacaklarını sehpaya uzattı. Haber kanallarından birini açıp bir yudum çekti birasından. Haber kanalının spikeri mikrofonu yoldan geçen bir genç delikanlıya uzatmış soru soruyordu.

“Hun devletine vize kaldırıldı ne düşünüyorsun? Gitmeyi ister misin?”

“ Çok iyi olmuş sonuçta kardeş ülke. Ben de inşallah en kısa zamanda gidip gezmek istiyorum o tarafları” dedi genç delikanlı.

Gülümsedi kendi kendine Salih.

“Amına kodumun aptalları” dedi. Kapattı televizyonu.

The post Aptal appeared first on Sanat Duvarı.

Vedat ile Asım ise, bu tramvayın içinden ziyade dışında seyahat etmeyi alışkanlık haline getirmişlerdi.  Bir yandan düşmemek için tramvayın arkasındaki ince demirden çubuğa sıkı sıkı tutunurlarken, diğer yandan, yaklaşık yarım saat önce ellerine tutuşturulan ve Işık caddesindeki tüm binaların posta kutularına koymaları söylenen Süper Market broşürlerinin rüzgardan sağa sola saçılmamasına gayret gösteriyorlardı. Bir ara Vedat, Asım’a çaktırmadan elindeki broşürleri demiri tuttuğu kolunun altına sıkıştırıp boşta kalan eliyle kot pantolonun daracık cebinde, bir de aksi gibi en dibe sıkışmış tek dal sigarasını hasar vermeden çıkarmaya çalışıyordu.

Tramvay Işık caddesinin ortasına geldiğinde, durmasını bile beklemeden atladılar tutundukları yerden. Kaldırım kenarında birikmiş moloz yığınına atlayan Vedat, ayağı burkulsa da küfrederek birkaç adım sendeledikten sonra tekrar o normal yürüyüşüne geçmiş Asım ise birkaç adım ilerisinde, Vedat’ın bu sakar haline gülmemek için zor tutuyordu kendini.

–  Bişeyin yok dimi lan?

– Yok bişey yok. Gülme sakın sikerim belanı.

– Gülmedim lan orospu çocuğu hemen atar yapma.

– Bak Asım bu öğlenin sıcağında sen açtın bu işi başımıza. Zaten o market müdürü olacak elemana da ayar oldum, senden çıkarmayayım şimdi tüm hıncımı.

– Fena mı lan. 3-5 kuruş para görecek işte bu sayede cebimiz.

– Ne para ama be. Hayatımız kurtulacak vallahi.

– Günde kırk lira fena değil.

– Ne kırk’ı lan. Yirmiyi tutuşturdu şutladı işte herif bizi.

– Yarısını da iş bitince verecekmiş ya işte.

– Yemin ediyorum malsın sen Asım.  Kokain mi satıyoruz amına koyim ne işi, ne yarısı?

– Öyle deme lan. Ben tanıyorum bu adamı. Delikanlı adamdır. Yapmaz öyle yamuk. Hem yapsa ne olacak ki. Yirmi lirada iyi para bizim için. En azından adam gibi karnımızı doyurup, üzerine de rızkımızı yakarız. Bıktım lan kaç gündür peçeteye çay sarıp içmekten.

– Haklısın! Yirmi lira da hiç fena para değil. O yüzden daha fazlasına ihtiyacımız da yok açıkcası.

Cümlesini bitirir bitirmez birkaç adım ötesinde ki çöp bidonuna doğru yöneldi Vedat. Elinde ki broşürleri çöp bidonuna atıp gülümsedi.

– Hadi bugünlük bu kadar çalışma yeter. Bırak sende elinde ki işleri de gidip adam akıllı bir karnımızı doyuralım.

…

Işık caddesi şehrin en şaaşalı caddelerinden biridir. İnsan bu caddede dolaşırken ister istemez zengin olma hayalleri kurar, kendini bu caddenin şaaşasına ister istemez hapsederdi. Vedat ve Asım, ne zaman bu caddeye yürüyüşe çıksalar, karşılarına çıkan ilk sayısal loto bayiine uğrar ve bir sonra ki gün buradan yürümek yerine belki de az önce yanlarından nasıl geçtiğini bile anlamadıkları o son model aracın içinde hayal ederlerdi kendilerini. Hem belki bu caddede dolaşan birbirinden güzel kadınlardan biri de olurdu yanlarında belli mi olurdu.

“O zaman küfretmeyi bırakırım” derdi hep Vedat. “küfür yakışmaz zenginlerin ağzına” hem ne demişti o çok sevdiği şair amcaları; “küfür burjuvanın ağzında lağım çukurudur.”  İşte belki de tam bu yüzden bırakacaktı küfretmeyi. Kibar davranmanın, sadece zenginliğin erdemi olabileceğini savunurdu hep.

Pek uzun sayılmayacak bir yürüyüşün ardından, caddenin sonundaki küçük büfeye vardıklarında paralarını birleştirip olabilecek en ucuz harcamayla karınlarını doyurmak için aldıkları küçük bir yoğurt ve ekmeğin yanı sıra arda kalan parayla da poşetledikleri biraları ve bir paket birinci sigarasını da alıp, büfenin karşı tarafındaki, bir zamanlar kendilerini satanist adleden bir grup gencin sığınak olarak kullandıkları, Akdeniz’i tam cepheden gören eski bir hangarın yıkık dökük duvarına yerleştiler.  Ekmeği elleriyle bölüp, sanki aylarca aç kalmışlar gibi yoğurt kovasına daldırırlarken, önlerinde duran bu eşsiz manzara, neden zengin olmak için çalışmak yerine, bunu şansa bırakmayı, hatta şans bile değil, hayalden öte adım atmamaları gerektiğini anlatıyordu kendilerine. Çok paraları olsa bile, yine deniz manzaralı bir yerde karınlarını doyurmak istemeyecekler miydi bir şekilde?

“Zenginlik modernleştirir” dedi Vedat. “ Modernizm ise kibarlaştırır insanı. Kibarlaşan insanın, etrafında dönen dolaplara da tepkisi hep kibardır. Slogan atmaktan öteye geçmez. Yada kuru kuruya bir lanetlemeden… Sistemin işine gelir bu zayıf karşı koyuş. Sen kibarca alkışlarken onlar acımasızca öldürürler seni. Bu yüzden hep gariban mahallerde sökülür kaldırım taşları.”

– Kafanı sikeyim senin Vedat. Zenginlikle, kibarlığın ne alakası var amına koyim.

– Şimdi lüks bir restorantta çatalın ucundaki eti dudağına değdirmeden yiyen adamla, yoğurt kovasına on parmağını da sokan kendini bir mi tutuyorsun.

“Haklısın” dedi Asım. Elini tişörtüne silip poşetten çıkardığı biranın kapağını dişiyle açıp büyük bir yudum aldı biradan. “ver şu rızkımızdan bir dal yakalım”

Uzun zamandır birinci sigarası içerdi ikisi de. Sigaraya da “rızk” diyorlardı kendi aralarında. Limanda demlendikleri bir akşam şişe toplayan bir adam ikram etmişti bu sigarayı ilk defa onlara ve  “isminin anlamını bilmediğin sigarayı içmek haramdır” demişti uzatırken sigarayı. Birinci’nin anlamını sorduklarında da “Biz İşçiler Rızkımız İçin Nice Cinayetler İşledik” cevabını alınca, ikisi birden sanki aralarında gizli bir anlaşma yapmışcasına bundan böyle sadece Birinci içmeye karar vermişlerdi. Asım’dan ziyade Vedat’ın böylesi saçma duyarlılıkları olmuştu hep ufak tefek.  “İş hayatı” kavramından da bu adamla yaptıkları ve sabaha kadar süren konuşmaları tiksindirmişti Vedat’ı.  Daha önce ismini söylemediği bir şirkette muhasebeci olarak çalışırken, birden elinde ki her şeyi bir kenara bırakıp hiç bilmediği bir şehre gelerek, salt temel ihtiyaçlarını gidermek için yaşamaya başladığını anlatmıştı. “İnsan oğlu bir garip” demişti adam.  “yaşamak uğruna gereksinim duydukları en temel ihtiyaçlarını ikinci plana itip, lükslerini icat ettiler. Sonra o lüksleri elde etmek uğruna deli gibi çalışmayı, yorulmayı ve hayatlarını mahvetmeyi… ve bu mahvettikleri hayatlarından bir süreliğine de olsa uzaklaşabilmek için yıllık izinlerini bekleyip, tatile çıkmayı. Ve tatile çıkar çıkmaz uyumayı hayal ettiler. Dilediklerince uyuyup yemek yemeyi ve dilediklerince sevişmeyi. Kısacası yine o en başta ikinci plana ittikleri temel ihtiyaçlarını karşılamayı. Ve bunun sonsuza dek böyle sürmesini hayal ettiler” Asım’dan ziyade Vedat’ın, hayatına anlam katabilmesi için bazen böyle süslü cümlelere ihtiyacı olmuştu hep. Ufak tefek…

İlk defa gün tam olarak batmadan bitirdiler biralarını. Oturdukları yerden kalktıklarında Asım, Vedat’a nazaran alkole daha hassas vücudunu Vedat’a yük etmiş, beraberce yürümeye başlamışlardı tramvay durağına.  Asım, Vedat’tan bir dal daha rızkını istemese belki de Vedat hiçbir zaman farkına varmayacaktı sigara paketini unuttuğunun. Aklına kotunun cebinde duran ve çıkarmaya çalışıp çıkaramadığı tek dal sigara gelse de, elini cebine atıp ta paramparça olduğunu fark edip, eliyle çıkardığı bir tutam tütünü,  arka cebinde unuttuğu market broşürüne saramayacağını anlayınca, yerde az sonra sönecek olan küçük izmariti alıp, tutuşturacaktı Asım’ın ağzına.

The post Birinci appeared first on Sanat Duvarı.

Hava ılıktı. Bahar yağmurunun habercisiydi bu şehirde ılık hava. Turunç çiçeklerinin kokusunu çekti içine. Yağmurdan hemen önce esen ılık rüzgarlar şehrin bir ucundan alır diğer ucuna taşırdı turunç çiçeklerinin kokusunu. Şehrin diğer ucunda ise denizden esen meltem rüzgarları ile beraber fesleğen yapraklarının yeşil renkli kokuları bu tarafa taşınır, her iki kokuyu duyabilmek uğruna bu kentin insanları bahar aylarında evlerinin kapılarını ve camlarını daima açık bırakmaya gayret gösterirlerdi.

Az önce önünden geçen ve elli lira karşılığında vücudunu teklif ettiği iki sarhoşun arkasından baktı bir süre daha. Üzerlerinde yeterli para olmadığını söyleyip yürümeye devam etti sarhoşlar.   Çarşıya çıkan dik yokuşun başında durdular. Soluklandılar. Bir süre dinlendikten sonra tekrar yürüyüp gözden yittiler.  Yeterince uzaklaştıklarından emin olunca, hissettiği güven duygusuyla bağırdı arkalarından Esra,

“Ananız vermez lan size o paraya ananız! ”

Ellerinin hafiften titremeye başladığını fark etti.  Sakin bir şekilde sırtında asılı duran çantasını çıkardı. Fermuarını açıp içini boşalttı. Sağına soluna, inciğine cinciğine varasıya dek cennetin mavisini aradı. Çantanın dibindeki dikiş yerlerinin altına gizlenmiş halde bir tane bulunca, yüzündeki mutluluk görülmeye değerdi.

Gökyüzü kızıla boyandı birden. Kızıllığın arasından sıyrılan yıldırım izleri, morarmış kolundaki jilet izlerini andırdı. Vakit epey geç oldu ve yaklaşık on dakika sonra ortalığı sele verecek yağmurun ilk damlası düştü koluna. Hiç kıpırdamadan kolundaki damlaya baktı bir süre. Hiç bozulmadan ağır ağır akışına… Jiletten kabarmış kısma gelince dağılan, ince bir çizgi haline gelen yağmur damlasını, kolundan süzülüp yere düşesiye dek seyretti.  Yağmurun hızlanmasıyla birlikte turunç çiçeklerinin kokusunun yerini asfalt kokusu aldı. Kalktı oturduğu yerden. Dağıttığı çantasını topladı tekrar. Rujunu, göz kalemini, bıçağını, az önce yere döktüğü ne var ne yoksa hepsini tek tek toplayıp özenle doldurdu çantasına.  Ayağa kalkıp tırmanmaya başladı dik yokuşu. Normalde bile tek solukta çıkılması imkansız bu yokuşu, birde böylesi iri iri yağan bu yağmurun altında tırmanmak epey güç olacaktı.

Kolay kolay yağmur yağmazdı bu şehre. Ama yağmaya başladığı zaman da, sevgilisini ihmal etmiş şımarık bir adam pişmanlık duygusuyla nasıl abartılı davranışlar içerisinde bulunur, işte tam olarak böyle yağardı bu şehre yağmur.  Ve böylesi küçük, doğanın bahşettiği en masrafsız güzellikler bile sadece Esra gibi garibanların nezdinde, romantik bir algıdan milyarlarca ışık yılı uzakta parlayıp sönmekteydi.

Mahalleye yaklaştığında üzerinde kuru hiçbir yer kalmadı Esra’nın. Kendini pazarladığı sokağın yaklaşık birkaç yüz metre ötesinde, gecekondudan bozma evlerin doldurduğu, is kokusunun ot kokusuna karıştığı Zeytinli Mahallesinde oturuyordu. Sık sık polis baskınlarına maruz kaldığı için bu kokulara ara sıra biber gazı ve kan kokusu da karışırdı Zeytinli Mahallesinde.

…

Evinin olduğu sokağa girdiğinde yağmur şiddetini arttırmıştı. Koşar adımlarla eve yaklaştığında, yağan yağmura aldırış etmeden kendisini bekleyen Murat’ı gördü yine.  Eve kaçta dönerse dönsün, hava ister cılk sıcak, isterse fırtına boran olsun Murat, elinde çalıştığı hamburgerciden arakladığı içi hamburger ve envai çeşit sosla dolu olan keseden yapılmış poşetle her zaman olduğu yerde, sokağı aydınlatan büyük elektrik direğinin hemen yanı başındaki küçük trafonun üzerinde oturur, kendisini beklerdi. Esra’nın küçük bir hamburgerden ziyade kendisini bekleyen birisinin olduğunu bilmesi, bu hayatta sahip olduğu tek lükstü. Kendisini, insan olmanın yanı sıra bir kadın olarak değerli kılan yegane lüks…

Gülümseyerek yaklaştı Murat’a. İkisi de sırılsıklam olmuştu. Murat’ın elindeki hamburger poşetini aldı. Teşekkür etti.  Pek fazla konuşmazlardı. Konuşmaya ihtiyaçları yoktu. Kimsenin görmediğinden emin olunca dudağına ufak bir öpücük kondurup evine girdi. Elindeki hamburger poşetini oturma odasındaki sandıktan bozma sehpanın üzerine bıraktı.  Odasındaki küçük dolaba yöneldi. Çekmecesinden çıkardığı serum lastiklerini koluna doladı. Zor zamanlar için sakladığı aşını kaşığa doldurup,  mum alevinde pişirmeye başladı. Şırıngaya hapsettiği mutluluğu, damarlarında azad edecekti. Bu mahallenin insanlarının mutlu olmak için fazla seçenekleri yoktu.

Sızmasına yakın hava sakinlemiş gibiydi. Ortalığı yıkıp götüren yağmur azalmış, yerini tekrar hafiften esen meltem yellerine bırakmıştı. Bir senfoninin şefi gibi özenle çalışıyordu Mikail. Karmaşanın kendi içinde süre gelen düzenini andırıyordu. Önce hafif bir rüzgar, ardından toplanan bulutlar, şiddetini arttıran rüzgar, hafifleyen rüzgar, gök gürültüsü, çisentiyle başlayan yağmurun toprağa düşüşü,  git gide hızlanan yağmurun sesi, ardından tekrar yavaşlayıp en başa dönerek hafif bir rüzgarla birlikte sona eriş. Ve tüm bunlar aslında, Esra’nın mahallesinden birkaç kilometre uzakta güvenlikli ve yüzme havuzlu bir sitede oturan bir yazar bozuntusunun, camdan dışarıyı seyrederken hissedip kağıda dökebileceği süslü cümlelerin malzemesi olabilirdi pek ala.

Zeytinli Mahallesine adını veren zeytin ağaçları, üzerinde kalan tek tük zeytinlerini de yılın bu mevsiminde çıkan fırtına ve yağmurlarla birlikte yollara dökerdi.  Mahalle sakinleri gün boyunca sokaklara dökülür, yerde kalan irili ufaklı birkaç zeytini toplayıp sofralığa kurarlardı. Esra’nın oturduğu yıkık gecekondunun bahçesinde altı tane vardı bu zeytin ağaçlarından. Her biri birbirinden bereketli, erik büyüklüğünde, yağlanmış bu zeytinler mahallenin çakrakozları tarafından sonbaharın ortalarına doğru gasp edilir, ağaçta kalan bir apaz zeytin de Esra’nın buzdolabında gizlenirdi.

Sabah uyanır uyanmaz buzdolabını açtı Esra. Tabakta kalan birkaç zeytin tanesiyle, kurumuş peynire baktı. Neden sonra aklına dün gece Murat’ın verdiği hamburger poşeti geldi. Dolabın kapağını kapatıp odaya girdi. Sehpanın üzerinde duran poşeti açtı. Kağıda sarılı hamburgeri çıkarıp yanına koydu.  Hamburgerin yanında duran küçük sos kaplarını sehpanın üzerine döktü.  Ketçap, mayonez, sarımsaklı mayonez, acılı sos, hardal… O en sevdiği kömür kokusuna benzeyen sos yoktu bu sefer içlerinde. Sosları tekrar poşete doldurdu. Hamburgerin içindeki köfteyi çıkarıp kapının önünde miyaklayan kedinin önüne attı. Buzdolabından çıkardığı zeytini ve peyniri hamburger ekmeğinin arasına doldurup, yemeye başladı.

The post Bağımlı appeared first on Sanat Duvarı.

Gecenin bir vakti, Kale içinin ortasında yedi adet cüce tarafından ölesiye tekmeleniyordum. Ve üstüne üstelik hepsi öfkeliydi. Cücelerin bu kadar kuvvetli olduklarından o ana dek haberim yoktu. O kadar iyi kapaklanmama rağmen dudağımı patlatıp, dişlerimi kırabilmişlerdi.

Tekmelerden fırsat buldukça kafamı kaldırıp, az ötede beni öfkeli gözleriyle izleyen, gözlerine iyice baktığımda acıma duygusunun zerresine denk gelmediğim eski kız arkaşım Tuğçe’ye bakıyordum. Bu cüceler onun arkadaşlarıydı ve Tuğçe bu götten bacaklı ipnelerin pamuk prensesi olmuştu. Ben ise zavallı prens. Tek farkımız, prensesi öptüğüm için değildi bu dayak. Yaklaşık üç saat önce kafasına işediğim içindi. Bunu neden yaptığımın çok bir önemi yok aslında. Sarhoştum ve haklıydım. Ve haklı olmamın gururu, yediğim dayağın acısını azaltıyordu. Ne kadar içtiğimin de bir önemi yoktu. Aralık sokağının, dik yokuşa dönen köşesinde duvarın dibine işerken, Tuğçe ve yanında ele ele tutuştuğu yeni manitasıyla göz göze gelmeseydik, ya da Tuğçe yüzüme bakıp,  o alışılmış aşşağılayıcı tebessümüyle  “gel istersen tepeme işe” dememiş olsaydı, bugün muhakkak birbirimizden habersiz sakince biralarımızı yudumlamaya devam edebilecektik.

Birden durdu tekmeler. Yerde bir süre daha kapaklanmış halde bekledim. Yavaşça saatime baktım. Daha beş dakika dolmamıştı. Yorulmuş olmalılar diye düşündüm. Ne de olsa cüceydiler. Bacak boyları kısaydı. Sarf ettikleri efor, normal diyebileceğimiz bir adamın sarf edeciğin eforun iki misli olmalıydı. Ben de yorulmuştum. Hafifçe parmaklarımı dudağıma ve burnuma götürdüm. Kanın sıcaklığını hissedip geri çektim. Tekrar kafamı, bu sefer daha da güvenli olduğuna inandığım biçimde sıkıca kollarımın arasına gömdüm. Bir süre daha pozisyonumu hiç bozmadan bekledim. Başka tekme gelmedi. Bitirmişlerdi. Hafifçe kafamı kaldırıp Tuğçe’ye baktım. Üzerinde uzun kırmızı elbisesiyle beraber ağır adımlarla bana doğru yaklaştığını gördüm. Az önce gözlerinde yanan, sanki Çıralı’nın alevi gibi sonsuza dek sürecek o öfke yitip gitmişti. Tebessüm sarmıştı şimdi tüm bedenini.  Bahar yelinde o az önce burnuma gelen, eşsiz turunç çiçeklerinin kokusunu görebiliyordum üzerinde. Yanıma gelip elini uzattığında daha da bir belirginleşti yüzünde ki tebessüm. Buyurgan ama bir o kadar da nazik;

“Kalk” dedi. “Kalk hadi dans edeceğiz.”

Gülümsedim. Kan revan içinde kalmış ağzım ve burnumla, kırık dişlerimle nasıl göründüğümü önemsemeden gülümseyip uzattım elimi. Az önce bana o öldürücü tekmeleri savuran o bacağını siktiğimin yedi cücesi, şimdi etrafımızda bir çember yapmış ve her biri eline bir enstürman almış Miserlou’yu çalıyorlardı. Dördünün elinde viyola vardı. İkisinde kontrbas, sonuncusunda ise keman.  Müziğin girmesiyle beraber, sokak lambasıyla aydınlatılmış karanlık sokağının tepesine, yani bizim tepemize nerden geldiğini anlayamadığım kan kırmızısı yapraklar dökülmeye başladı. Güney Kore sinemasının bir sahnesinde gibiydik sanki. Yapraklar dizlerimize kadar geldi nerdeyse. Yaprağın kırmızısı, elbisenin kırmızısı, suratımdan akan kanın kırmızısı, hepsi aynı tondaydı. Sokak lambasının ışığı bile kırmızıydı artık. Tüm sokak, tüm Kaleiçi belki de kainat… her yer Kıpkırmızıydı. Müziğin bitmesine yakın Tuğçe’nin  dudaklarına iyice yapışıp geri çektim kendimi. Şimdi onunda ağzı yüzü kan revan içindeydi artık. Kırmızı, kan revan yapraklarının arasından süzülüp uzaklaşırken, kulağımda hala Miserlou’nun tınısı vardı.

Karanlık sokağının köşesini döndüğümde Gültekin’i, duvarın dibine oturmuş elindeki anzarotunu kafasına dikerken gördüm.  Beni görünce ayağa kalktı. O her zaman ki sakinliği yüzünde yıllardır durduğu yerde duruyordu.

“Fena harcamışlar” dedi.

“Evet fena harcadılar”

“Canın yandı mı çok?”

“Epey”

“Yardıma gelmediğim için kızgınmısın?”

“Hayır değilim. Hem gelsen de bir şey değişmezdi”

“Olsun. Yinede gelmem gerekirdi”

“Önemseme”

“Seni beklerken çok canım sıkıldı burada. Keşke gelseydim”

“Can sıkıntısı insanı, diğer canlılardan ayıran en temel özelliğidir”

“Nasıl yani?”

“Hiç canı sıkılan bir hayvan gördün mü hayatında, yada bir ağaç, çiçek, kuş arı, zürafa…”

“Haklısın. Görmedim”

“Hayatı cehenneme çeviren bu can sıkıntısı işte. Savaşların nedeni, doğa katliamları ve daha birçok kıyımın nedeni işte bu can sıkıntısı”

“Bir şeyleri değiştirmeye çalışmamamızın nedeni de bu can sıkıntısı”

“İnsanoğlunun en büyük felaketi de bu yanılgı zaten. Bir şeyleri değiştirmeye çalışmak… Bunun nedeni de tamamen can sıkıntısı. Kadın evinde otururken birden canı sıkılır ve koltuğun yerini değiştirir. Adam akşam eve geldiğinde gider yine aynı koltuğa oturur, aynı televizyonu izler. Aynı televizyonda aynı haberleri, aynı programları… her şey aynıdır aslında. Kadın belinin ağrısıyla kalır sadece.”

“Bu kadar basit yani?

“Bu kadar basit. Değiştirmek yerine var olanı korumak gerek. Her şeyden önce aklımızı”

“Şarap almaya  gidelim mi?”

“Olur” dedim. “Gidelim.”

Çarşıya çıkan dik yokuşun hemen başlarında burnuma yine o turunç çiçeklerinin kokusu geldi. Taptaze sapsarı turunç kokuyordu her biri. Gözle görünecek kadar keskin bu koku,  içimi ferahlatmaktan ziyade midemi bulandırdı bu sefer. Elimi duvara yaslayıp kusmaya başladım. Ağzımdan, burnumdan gözlerimden, insanlığımdan, her yerimden kanla karışık kusmuk akıyordu. Yokuştan limana dek akıp, denize karışıyordu. Az ötemde cılız mı cılız, çirkin mi çirkin bir kız iki gram daha enjekte edebilmek uğrana damarına, vücudunun pazarlığını yapıyordu. Adamın teklifini beğenmemiş olacak ki küfrediyordu durmadan.

“Sen o paraya git kendi ananı sik! Zararın evladı”

Denizi kusmuğumla ve kusmuğuma karışmış kanımla doldurana dek boşalttım içimi. Gültekin’le kol kola girip zar-zor tırmanmaya başladık tekrar o dik yokuşu. Az önce müşterisini def eden cılız, kolları mosmor olmuş kızın önünden geçtik. Bir iki adım uzaklaşmıştık ki bağırdı arkamızdan.

“İkinizinkini elli liraya alırım”

Durduk bir an. Ceplerimizi yokladık.

“ O kadar yok üzerimizde” dedim.

“ İyi gidin birbirinizi sikin amına kodumun sarhoşları”  dedi.

Birazdan başlayacak yağmur sadece yoldaki kusmuğu değil turunç çiçeklerinin naif kokusunu da alıp götürecekti.

The post Kayıp appeared first on Sanat Duvarı.