İkinci yolu ise ÖĞRENMEYİ SEVEREK ÖĞRETEBİLMEKTEN GEÇER. Merakı,öğrenmeyi,bilgiyi sevdiremezsek eğer Pablo Picasso nun şaheser tabloları gibi zihinlere zorlukla yerleşen ezber modeli ve ahlak-görgü kurallarını toplumun bir gerekliliği olduğu için görünüşte mükemmel ama yüreği boş tablolar oluşturabiliriz. Lakin amacımız bu zorlu eğitim sürecinden ‘insanı’ en az hatayla ve iletilebilen bilgi süreciyle uygarlığın yaşamasını sağlayabilmek olmalıdır. Bu yolda en büyük sorumluluk öğretmenlik mesleğini yapan veya ilerde yapacak olanlara düşmektedir. Ancak öğretmenlerin yetiştirdiği gençlik olması gereken kültürün ve ifade özgürlüğünün eserleri olabileceklerdir. Belkide toplum olarak üniversite gençliğinin  de dile getirmekte zorluk çektiği,ifade edebilme imkanı verilmeyen eğitim sistemimizin varolan hatalarını ‘sevgiyle ve hoşgörüyle ‘ öğrenci öğretmen arasındaki iletişimsizliği, karşılıklı anlayış ve bilginin süzgecinden geçirerek yenebilirsek eğer Osmanlı’nın Selçuklu’nun ve daha sayamadığım bu topraklarda ‘medeniyet’uğruna mücadele eden tarihi devletlerimizin geldiği kültürleşme sürecine ulaşabiliriz. “Gelemedik mi?”  sorularını duyar gibiyim. Malesef bu soruya net bir cevap veremiyorum. Ferdi olarak gelebilsek de toplumsal anlamda medeniyetimizi Osmanlı’nın Viyana dan çekilmek zorunda kaldığı gibi yitiriyoruz. Eserler,camiler,arkeolojik kazılar,kütüphaneler kaldı geriye….. Mehmet Akif , Necip Fazıl ve Peyami Safa gibi eşi bulunamayan değerli yazarlarımızın okunmamaya yüz tutmuş eserlerinin raflarda eskidiği bir medeniyette; yitirdiğimiz Avrupa’ya uygarlık alanında Rönesans ve reform yaptıran,Rusya’nın,Orta Asya’nın gelişmesinde katkısı önem arz eden o muhteşem ilmimizi, sanatımızı,edebiyatımızı arıyoruz.’ Gelebildik mi?’değil de ‘Elimizden siyasi ve tarihi hatalarla kayıp giden medeniyetimizi bulabildik mi?’sorusunu sormak gerekiyor. Buna bir yanıt veremiyorum. Ama İslam dünyasındaki mezhep savaşlarını,ülkemizin günümüze değin verdiği uygarlık mücadelesini,toplumdaki kitap fobisini,gençliğin eğitimden-öğrenim aşamasından-uzaklaştığı bilinçsizce oluşturulan bir sistemi analiz etmenizi önerebilirim. Düşünceler kağıda aktarıldığı vakit dere yatağında akan hiç tükenmeyecekmiş gibi bir izlenim bırakan akarsu gibidir.Bu su  hiç bitmez,azalmaz dedirtir ademoğluna.Fikirler de böyledir;kalemle bir araya geldi mi,su gibi akıp gider.Kelimeler,soyutlaşmış cümleler,umuda dair ideolojiler bu yatağın akıp gitmesini sağlayan temel etkenlerdir. Nasıl ki su hayatın ve insanın fiziksel anlamda yaşamasını sağlayan ana elementi ise fikirlerde insanlığın oluşmasını, gelişmesini ve ‘medeniyet’kavramı adı altında yaşayıp iz bırakmasına katkı sağlayan temel yapı taşıdır. Elbette düşüncelerin,ifade özgürlüğünün yaşatılabildiği yuvaların diğer adıdır ‘okul’lar ve bunun sistemleştiği, kalıplaştığı mana da ‘eğitim’ diyoruz.İnsanın öncelikle kendisini sonrasında ise toplumunu ve diğer toplumları tanıyıp anlayabilmesi için eğitim süreci zorunlu ve aynı zamanda ‘istendik’yönde yapılması gereken toplumsal davranış türüdür. Bu bağlamda yazımda öğrenim süreciyle ilgili yurdumuzda,çevremizde yapılan çok önemli hataları ve eksiklikleri dile getirmek istedim ve gözlemlerim doğrultusunda çözüm önerileri sundum. Eleştirinin hoş karşılanmadığı günümüz toplumu ve ideoloji çevresinde eğitim sürecinin bir ferdi olarak dikkat çekilmesi ve üzerinde durulması gereken ‘öğretirken sevme; öğrenirken yaşama ve yaşatabilme’fikrinin eğitim sisteminde yer almasının şart olduğu ancak son zamanlarda zorunlu teori eğitimi,sınav psikolojisi,gündelik yaşamda yer almayan bilgi yığınları gibi problemlerin ön plana çıkması ve bunlara dair bir çözümün olmaması nedeniyle ‘severek eğitmek yerine öğretirken nefret ettirdiğimiz bir nesille karşı karşıyayız. Eğitimi sevdirerek,öğretimi ise saygı çerçevesinde gerçekleştirebildiğimiz vakit istenilen ve beklenen kültürlü,medeniyet taşlarını yerine oturtmuş bir nesil yetişebilecektir.

The post Eğitim Sistemine Güncel Bir Bakış Açısı appeared first on Sanat Duvarı.

Kırgın mıyım sana, yoo değilim aslında. ‘Nasip’ diye bir şey vardır, hep buna inandım. Nasibim değilsindir, Allah in takdiri! ama  olmanı isteyecek kadar da umutluyum. Kim bilir belki bir gün…

Yazarken bile gözlerim doluyor, bendeki seni sana anlatmak ne zor şeymiş, öyle! Keşke sevmeseydim diyorum bazen… Ama sevmek akıl kari değil ki yürek dilinin zahmetidir. Onu anca yüreğiyle konuşanlar anlar ve  onun dili de sükutmus, sana olan sevgimin dilimi kilitlemesinden anlıyorum,şimdi…

Susarken sevdim ben seni çünkü. Senin bilmeni istemeyecek kadar da çok sevdim. Kaybetmekten korktum,şunu bil ki yalnızlığımı paylaşamıyorum belki senle  ama umudunu yüreğimde taşımak bile güzel… Yorgun gönlüme bir ilaç! Senden yorulmuşken gene sana tutunmak acayip bir his! Ardıma bile bakmadan, bilmediğim yerlere gidesim var.  O kara gözlerini görmeyeceğim, aşık olduğum yüreğini yüreğimde hissetmeyecegim… Anlayacağın olmadığın, olamayacağın yerlere… Ya da bilmiyorum işte, hatırlamak bile acı veriyor! Ne tuhafız biz insanoğlu…

Her gün omuzlarımızda ki ağır bir yük gibi olan bu acılarımızı seviyoruz. Evet bende kendi sızıma aşığım! Beni olgunlaştıran, susturan ve gözlerimdeki hüznün nedeni o çünkü. Diğer bir deyişimle, SENSİN! Zaman zaman kanayan yarama bilmeden de olsa merhemimsin, ama bekleyen her şey gibi artık gereği kalmayan acıma sürülsen de iyilestiremeyecek yaramsın.

Nasil ifade edeyim ki kelimeler yetersiz, duygular yorgun ve hissizleşmişken… Umarım bir gün beni anlarsın -hic umudum kalmamış olsa bile- İçimdeki kabuk bağlayan sızım sözcükleri özledikçe yazacağım lakin kime ve neden yazdığımı bilmeden… Ne de olsa hayat hiçbir zaman amaçlara götürmeyen bir yoldan ibarettir. Amaçlara götürmez dedim, çünkü sadece o yollardan geçirir. Mesela bütün hayallerini gerçekleştirebilen tek bir insan dahi bulamazsın. Velhasıl burası dünya… Elbet yarım kalacak, tamamlanırsa ‘imtihan’ degil; zevk olur. Zevkler yaşatmaz; ruhları diri diri toprağa gömer. Belki de acılarımızın nedeni de budur! Onlar ruhlarımızı besleyen, ayakta tutan hislerdir.

Her neyse cancağızım, Uzun zaman sonra gene başını şişirecegim. Hos diğer yazılarımı da sen göremeden, yaktım ya… Ne yapayım, Asabiyet im değiyor işte ruhuma. Aklımı es geçebiliyorum bazen. Kimi vakitte gönlüme ve kaderime zıt gidebilecek kadar da inatçı olabiliyorum! ‘Küçükken de böyleydin ‘ deyişini gulumseyisini hissedebiliyorum. Ara verince yazmaya kalemim suskun kalıyor. Gözlerinin içine bakıp da söyleyemediklerimi inşallah kağıtlara dökeceğim. Mazur gör beni! Sevgimi ifade edemeyecek kadar aciz değilim ama yüreğime hapsedecek kadar da yaralıyım. Kimine göre cesaretsiz kimine göre de çaresizim! Sana göre neyim bilmiyorum ama bilmek de isterdim doğrusu..:)

Umarim bir gün bu merakımı da giderirsin. Ne olursa olsun şunu da unutma ki her zaman gönlümdeki  dinmeyen sızım ve gözlerime yansıyan ‘kederim’ olarak da kalacaksın. Şimdilik HOŞ ÇAKAL…

Seni en emin yar olan Allahi ma emanet ediyorum. Dualarim da her daim yaşaman dileğiyle Huzurla kal!

(Şimdilik son mektup.)

The post Merhaba Hüznüm appeared first on Sanat Duvarı.

“Dokunulmasa da görülmese de kalpte yer verilir bazısına, nedensiz….” diyor Üstat Cemal Süreya. Sevmek için illa görmek şart mı? Öyle ise gönüller neden aşık olur, hüzünlü gözlere mi tutulur; yoksa tatlı dillere mi? Galiba hiçbir zaman anlayamayacağım bu çelişkiyi! Şimdilerde “aşk” basit bir sevgi gibi yaşanıyor. Halbuki onu anlatmak bile imkansızdı bir zamanlar… Yaşanırken öğrenilirdi,”seni seviyorum”denilmezdi,utangaç bakışların yere bakmasıydı bu iki sözcüğün izahı! Ne ara bu kadar basitleştirdik;şiirler anlatırdı sevdaları…Bir yerlerde ifade ederdi işte;her insan kendince çözerdi,şiirlerde ki sevda düğümünü…Bir ömürdü sevdalar,zamanlara sigdirilabilecek kadar sığ bir duygu değildi. Etrafimda böyle sevgiler gördükçe yalnızlığıma aşık oluyorum. Gönlüm sızlıyor ama susuyorum. Icim yana yana sana olan sevdamı -bir nedeni de bu korkumdan dolayı- içime hapsediyorum. Bir umutla yaşıyorum işte! İnsanlara karşı umursamaz; hayatla olan yaşama mücadeleme devam ediyorum. Zor evet ama alıştım,bir yerden sonra sevmeye bile başladım. Kimi insanlar umursamaya bile değmiyor çünkü! Mücadele ederken,gönlüm avaz avaz seni haykırırken;dilim sükut ediyor inadına… Bu inadım zıtlıgim beni güçlü kılıyor

The post Yalnızlığımın Tecellisi Olan Sevdama appeared first on Sanat Duvarı.

Bu aşk mektubunun devamını okumak isterseniz “Yalnızlığımın Tecellisi Olan Sevdama” adlı mektuba göz atabilirsiniz.

The post Yitik Gönlümün Huzurunda appeared first on Sanat Duvarı.

Son olarak, yüzyıllar boyunca insanoğlu kendi zayıflıklarını örtmek için kendince oluşturduğu ve yaşattığı inançlara sarılmıştır. Doğru veya yanlış önemli olan bu değil, asıl mesele bu olgunun günümüzde de “din” olarak algılanmasıdır. Din elbette zayıflıklarını insanın zayıflıklarını örter ancak kendi uydurduğu inançlarla değil, onu şah damarına varıncaya dek, ondan daha iyi tanıyan Rahman olan Allah’ın takdir ettiği, Hz Adem’den Hz Muhammed’e kadar her peygamberin anlatageldiği “İslam” inancıyla örter ve iman ile gönüllere sükunet verir. Kısacası inanmak fıtratımızda olan bir durumdur zaten… Ama yanlış olguları, din diye getirilen olumsuz öğretileri tercih etmemekte iradenin bir tesiridir. Ve her akıl sahibinin, imana ve inanca sahip her insanında anlayabileceği en doğru aynı zamanda tek din özlenen huzurun, beklenen kardeşliğin ve yaşatılması gereken sevginin habercisi olan “İslam”dır.

The post Din Olgusu appeared first on Sanat Duvarı.