Başarmak için çalışmalıyız.

İnsan için başarı yıllar gerektiren bir şeydir.

Evde oturarak başarı elde edilmez.

Çalışmak gereklidir.

Ziya Paşa’nın söylemiyle “Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz.” denir.

İnsan hayatı önemlidir.

Yazarlık ise beyin gücü gerektirir.

Zeka gerektirir.

Tüm yazarlar bir göz odada oturup hayal gücünün yardımıyla kalem oynatırlar.

Edebiyat kurgudan ibarettir.

Jane Austen hiç evlenmemiş olmasına rağmen 6 kitabı da evlilikle sonuçlanır.

Jane Austen’ın Aşk ve Gurur romanı bize genç kızların eğitimi hakkında bilgi verir.

Evlenecek olan genç kız, resimden, müzikten, tiyatrodan, edebiyattan, el sanatlarından anlamak zorundadır.

Nezaket ve görgü kurallarını bilmek zorundadır.

Bu nedenle ben 15 yıldır çalışıyorum.

Benim sırrım çalışmaktır.                            

Resim, müzik, tiyatro, edebiyat ve el sanatları kurslarına gittim.

Kendimi geliştirmek için çabaladım.

Edebiyatla ilgili olarak Necip Tosun’un Günümüz Öyküsü kitabından liste çıkardım.

Listedeki tüm yazarların kitaplarını okudum.

Yazarlarla söyleşi yaptım.

Entelektüel birikim elde etmek için okumak şarttır.

Cemil Meriç, “Kitap zekayı kibarlaştırır” der.

Okumak, okumak, okumak.

Okumak aynı zamanda Kuran’ın ilk emridir.

“Oku!”

“O insanı kan pıhtısından yarattı.”

“O insana kalemle yazmayı öğretti.”

İlk inen ayet “Oku!”

Belagat bakımından kelam ve fasihi söz söylemek yetenek ve çalışma gerektirir.

Eğer bir konuda başarı istiyorsanız çalışmak zorundasınızdır.

Bu cümleyle sözlerime son vermek istiyorum:

Tüm kitaplar tek bir kitabı anlamak için yazılmıştır.

The post ENTELEKTÜEL OLMAK İÇİN BİRKAÇ GEREÇ appeared first on Sanat Duvarı.

Yağmur kokan saçlarının

Sarı bukleli kıvrımlarında açan,

Sonbahar gülüşlü gülümdür

Avuçlarındaki ruhumla

Senden uzaklara kaçan…

*

Gizli kalmış aşkların tortusuydu,

Yerlere saçılmış sararan hüznüm.

Çınar yapraklarının saklı çıtırtısında,

Savrulurken sert rüzgârlarla,

Hıçkırırdı,

Görünmeyen yüzüm.

*

Sevilmeyi bilmeyen mavi gözlerin

Hırçın bir denizin dalgasında

Suskun,

Sevmeyi bilmeyen dudakların

İlk öpüşmenin sıcak damlasında

Kırgındı.

*

Sen!

Serabı bekleyen çöl kuşu gibi mahzun

Omuzlarından yana düşmüş başında,

Yalnız kalmış hülyalı bakışlarınla

Ağlamaktasın,

Beni kaybettiğin o virane köşe başında.

*

Her Eylül,

Bir simit lokmasında tıkanır gibi,

Martıların kanat çırpışlarında,

Yutamazsın istesen de sözlerimi.

*

Her Eylül,

Gök kuşağı altında dilek tutarsın.

Bindiğin vapurun esintisinde,

Bakışlarımı ararsın.

*

Her Eylül,

Sızlayıp duran kalp ağrınla

Sol elin

Sol memenin altında.

Beni anımsarsın…

*

Her Eylül,

Sen ve gönül yangının

Yeniden başlar.

*

Dinmeyeceğini bile bile

Kanarsın hilelere…

*

Yalancı gözlerde

Bulursun,

Kendini,

Hakikatini…

The post Eylül Sende Saklı appeared first on Sanat Duvarı.

The post Büyümek Suçu appeared first on Sanat Duvarı.

Bir yetime, biz mazluma el uzatmaktan acizse kalbiniz

Fikrinizden, hissinizden, cibilliyetsiz cüssenizden korkun!

Allah’ın selamını vermeden giriyorsanız kapılardan içeri

İnsanlığınızı kalbinize almadan çıkıyorsanız evden dışarı

Uçmaktan, koşmaktan, yürümekten korkun!

Fani dünyanın, fani işleri yüzünden

Nefsinize aşkınız, menfaatinize düşkünlüğünüz yüzünden

Hakkını kolayca çiğneyebiliyorsanız başkalarının

( Hiç görmemiş olsanız da ) Filler tarafından çiğnenmekten korkun!

Eliniz, gözleriniz, yüzünüz, duruşunuz, başka başka şeyler söylüyorsa

Oynaksa ruhunuz, duruşunuz, kalkışınız, oturuşunuz

Edep mahallesinden geçmekten korkun!

Güzele, güzelce ‘güzel’, iyiye gönülden ‘iyi’ diyemiyorsanız

Bir çocuk görünce, gözlerine bakıp gülemiyorsanız

( İnsansınız evet ama ) İnsanları insan gibi sevemiyorsanız

Depremden, heyelandan, kıyametten korkun!

Dünyanın herhangi bir yerinde zulme uğramışken mazlumlar

Diliniz suskun şeytan

Kalbiniz kayıp şehir oluyorsa

Zalimlerin zulmüne uğramaktan korkun!

Kolayca gıybete düşüyorsa diliniz ve kalbiniz

Adını hırpaladığınız kişi ile helalleşmeden ölmekten korkun!

Gece yatağınıza uzandığınızda günü düşünürken

Pek küfürbaz, pek bencil, pek hayırsız geçtiğini düşünüyorsanız

Kaldırın kafanızı derhal, telafi etmenin yolları var

Uyumaktan korkun!

Korkun ki;

Biraz deli cesareti gelsin kalbinize

Koşulsuz sevmeyi

Hesapsız, kitapsız yaşamayı

Ar ile, empati ile, sempati ile yaşamayı öğrenin…

Öğrenin ki;

Giderken anlamlar sizinle gelsin…

The post Korkun! appeared first on Sanat Duvarı.

Yıkanıyor her gece yakamozlu sularda

Ayın hançer hali saklanır hep kınında.

Geceyi dipsiz deniz

Dipsizi bir yokuş

Yokuşu yok oluş sayıyor.

Suskunluğu mutsuzluk

Gülüşü gamsızlık

Gamı yalnızlık sarıyor

Sevgisi kelebekten,

Nefreti cehennemden

Her mısrada adı var

Her şiirde ruhu…

Şairler adını sayıklıyor.

Kağıtlara kazınıyor düşleri,

Soluyor bir bir gülüşleri

Gözyaşı nisan yağmurlarından sızıyor

Akıyor satırlara beyaz mürekkepten.

The post Söz Ülkesinin Şairi appeared first on Sanat Duvarı.

Tutmak isterdim, solduğu müddet yeşil bu yaprak.

Ve ulaşmak isterdim, dokunabildiğim müddet gerçek bu yaşam.

Raks ediyor bu kez aydınlığa duyduğu özlemle

Hissediyor Hüda’nın çığlıklarını

Zor geliyor ardına bakmak, ardına baksa; ardı vera.

Ve ulaşmak isterdim, sana uyabildiğim müddet gerçek bu yaşam.

Son defa yürüyorum sonlara duyduğum hasretle.

Ruhumda çıkan yangınlardır gecemi aydınlatan.

Aydın olduğu müddet bilgedir gece.

Zira gecenin uyanışlarındandır benim yakarışlarım.

Ve ulaşmak isterdim, ağlayabildiğim müddet gerçek bu yaşam.

The post Bir Yudum Gece appeared first on Sanat Duvarı.

‘’Sen uzaklarda değil

Damarımda kanımsın

Ben sensiz yaşayamam

Hayatımsın canımsın…’’

Bu şarkıyı ne zaman dinlesem, hem çocukluk yıllarım, eski arkadaşlarım, hem de eski Türk filmleri gelir hep gözlerimin önüne. Masumiyet, saf sevgi ve içtenlik… Yine öyle oldu. Ben kendi tarihime dalıp gitmişken, arabanın sağ camına bir yüzün yaklaştığını fark ettim. Camı açtım ve sırılsıklam, siyah saçları hafiften yüzüne düşmüş, muhtemelen benden beş on yaş küçük esmer bir genç bir şey soracak gibiydi…

-Abim iyi akşamlar, ne tarafa gideceksin?

-Bir yakınımı bekliyorum, evim hemen şu caddeden beş dakika kadar aşağıda. Hayırdır kardeşim?

-Abi işten dönüyorum da, sanırım son otobüsü kaçırdım, yarım saattir bekliyorum.

-Bak ben yarım saate kadar buradayım, gel arabada otur. Otobüsün gelirse biner gidersin, gelmezse bir çaresine bakarız.

-Eyvallah abi, eksik olma

…

Ortaokul terk, gurbetçi bir genç… Florya’da bir restoranda garsonmuş Seyfullah… Ana baba Van’da, sekiz kardeşi memleketin farklı yerlerinde, sadece bir ağabeyi İstanbul’da yaşamaktaymış. Beş altı sene hayvan bakıcılığı yapmışlar. Sonra geçinemeyince, ailenin bütün evlatları kendi yollarını çizmişler gurbet ellerde… Büyük şehirlerde, büyük umutlarla… Hadımköy’de bir arkadaşıyla kalıyormuş.

-Eee Seyfullah, anlat bakalım, nasıl gidiyor İstanbul hayatı?

Seyfullah’ın bir gözü sağdaki aynada, otobüsün gelip gelmediğini kontrol ederek cevapladı.

-Zor şehir abi, işimiz de yorucu ama çok şükür. Elin eline bakmaktan iyidir, geçiniyoruz bir şekilde.

Ellerini ovuşturuyor, arada saçlarını düzeltiyordu.

-Ne zamandır buradasın?

-Yaklaşık iki sene oldu abi.

-Nasıl, gezebildin mi şehr-i İstanbul’u?

-Abi benim iki haftada bir gün iznim var. O da iptal edilmez, mesai yazılmazsa… O günlerde de Eminönü’ne gidiyorum.

-Hayırdır ne yapıyorsun orada?

Önce bir gülümsedi, anlatımına vücut dilini de dahil etti…

-Abi orada çok vapur var ya, bi de kuşlar… Yan tarafta balıkçılar, köprüde balık tutanlar… Arkada cami, hemen üstte Galata… Oradaki o koşturmacayı izlemek hoşuma gidiyor. Kuşlara simit atıyorum, köprüde balık tutanlarla sohbet ediyorum. Bazen vapura binip karşıya geçiyorum, aynı vapurla geri dönüyorum. Abi orası tam İstanbul!

-Evet Seyfullah, orası dediğin gibi tam İstanbul… İstanbul dünyanın kalbi ise, Eminönü’de İstanbul’un kalbi, haklısın…

Çok yoruluyormuş çalışırken, Kolay mı on iki saat garsonluk yapmak, zaten iki saati de yol da geçiyormuş. Ama olsunmuş, aileye o da katkı sunuyormuş. Babaları hamalmış, çok emek vermiş, belini sakatlayınca işi bırakmış. Şimdi babanın, ananın hakkını verme zamanıymış…

-Çok şükür be abi… Bizim memlekette çalışmayan erkeğe başka türlü bakarlar, yani afedersin kimse adam yerine koymaz, kız da vermez. Çok korktum İstanbul’a gelirken, çok da zor alıştım ama şimdi git deseler gitmem abi

-Gitme be Seyfullah, senin gibi güzel adamlar lazım bu şehre… Ama bak bir tavsiye; artık iki sene olmuş iş yerinde… Demek ki seni kabullenmiş, benimsemişler. Bir gün otur şefinin karşısına, güzelce anlat. Biraz daha az çalışırsan, haftada bir gün iznin olursa daha mutlu olacağını, daha candan çalışacağını söyle. İşini sevdiğini, İstanbul’da kalıcı olmak istediğini de ilave et.

-Ah abi ah… Ne güzel dedin. Keşke öyle bir şey olsa, Eminönü’nü çok özlüyorum on beş günde bir gidince hatta bazen gidemiyorum da… Ama abi ben öyle söylersem, kabul etseler bile paramı azaltırlar değil mi?

-Belki azaltmazlar, hem azaltsalar bile sen öyle güzel çalışırsın ki, yine arttırırlar.

-Abi…

Bir an, hem aynadan yolu kontrol etti, hem de heyecandan ne diyeceğini bilemedi…

-Abi ben helalimle çalışırsam hakkımı verirler değil mi… Patronum iyi adam, belki ona açılırım…

-Sen en üste gitme, önce senden sorumlu olan şefine git, o uygun yol bulur inşallah.

-Abi çok teşekkür ederim, fikir verdiğin için. İnan robot gibi yaşıyorum iki senedir. Hakkını helal et, ben seni sormadım. Sen neler yapıyorsun abi?

-Ben kendine fazla, hayata az koşturuyorum kardeşim… Dinliyorum hayatı, sonra bir şey demem gerekirse yazıyorum, anlayan anlıyor, anlamayan zaten bir daha gözüme bile bakmıyor.

-Abi be…  Kusuruma bakma, hiçbir şey anlamadım.

-Ne kusuru kardeşim, kolay mı kendini anlamaya çalışan bir adamı anlamak?

-Abi bazen benim de kafam karışıyor. Ne yapıyorum, ne için yaşıyorum, bazen kimim ben diye soruyorum… Allah’tan uykuya dalıyorum yorgunluktan. İnsan cevap aradıkça daha çok kafası karışıyor.

-Her şey zamanla oturuyor Seyfullah.  Hayat afacan, huysuz çocuk, zorlamaya gelmiyor. Huyuna, suyuna gideceksin, doğru yaşayacaksın, o vakit anlaşma şansın oluyor.

-Abi bir gün gelsene bizim restorana, sana güzel bir yemek ısmarlayayım. Valla çok mutlu olurum. Orada da yine sohbet ederiz.

-İnşallah bir gün gelirim ama bak ne diyeceğim, benim de ne zamandır Eminönü’ne gitmem gerekiyor. Senin izin gününde müsait olursam, birlikte gideriz belki, ne dersin?

-Allaaaah! Abi ne diyorsun, süper olur süper…

Onun Eminönü aşkından gerçekten çok etkilenmiş ve o manzarada o huzurlu halini görmek istemiştim…

Önce aynadan, sonra arkasını dönüp camdan dışarı baktı…

–Abi otobüs geliyor, önümüzdeki hafta Salı günü, bu durakta sabah 10’da burada olacağım. Çok teşekkürler hayırlı geceler…

Elimi sıkıp, öyle telaşlı ve hızlı konuştu ki, ben hiçbir şey diyemeden çıktı gitti…

…

Salı sabahı bir şekilde kendimi ayarladım ve sözleştiğimiz saatte o durağa gittim… Bekledim, çok bekledim… Saat 12 olduğunda artık gelmeyeceğini anladım… Ben onun için ‘Abi’, o benim için ‘Florya’da bir restoranda çalışan garson Seyfullah’… O kısa sohbette, ne işyerinin adını öğrenmiştim, ne telefonlarımızı birbirimize verebilmiştik, beklediği otobüs ansızın gelince…

Ofise geçip Florya’daki bütün restoranları tek tek aradım… Sanıyorum altı ya da yedincisinde bulabildim Seyfullah’ın çalıştığı restoranı…

-Abim, abim hakkını helal et! Çok özür dilerim senden abi…

Sanki telefonumu bekliyor gibi konuşmama, selam vermeme bile fırsat vermeden anlatıyordu Seyfullah…

-Abi anam odun keserken baltayı ayağına vurmuş, köy hastaneye uzak, çok kan kaybetmiş, yoğun bakımdaymış. Kalktım gittim memlekete…  Üç gün kaldım. Doktorlar ‘Daha iyi durumda’ deyince geldim…

Sesini biraz daha kısarak devam etti, neredeyse fısıldıyordu…

-Abi şimdi işler yoğun, bana izin vermezler haklı olarak. Sen bana telefonunu ver, ben ne zaman iznim olursa ararım seni. Vermek istersen tabi…

-Kardeşim veririm tabi de, çok geçmiş olsun, üzüldüm… Sağlık sorunları izinlerine etki etmemeli, öyle iş olmaz… Şefinle konuşabilir miyim? İstersen konuşayım ne dersin.

-Yok abi aman… Şimdi başka şeyler olur, seni tanımazlar etmezler… Zaten bütün parayı memlekette bıraktım, kovarlar falan…

-Tamam kardeşim, anlıyorum seni. Allah kolaylık versin. Yaz telefonumu ve ne zaman istersen ziyaretime beklerim.

-Ben de seni beklerim abi. Bizde söz can pahasına da olsa tutulur ama ben tutamadım sözümü… Hakkını helal et.

-Ne demek, helal olsun… Sağlık her şeyden önemli… Kendine dikkat et, annen için duacıyım, çok geçmiş olsun…

-Allah razı olsun abim, selametle…

…

Düş kursa,

Kursağından ekmek geçirmezler adamın

Niyetlense gülümsemeye,

Birazcık gerçek bir mutluluk arasa

Yüzüne çamur sıçratırlar…

Bu kadar zor mu ki anlamak,

O kadar fazla mı, bir yüreğe mutlu olmak?

Eskitiyoruz bazı şeyleri hızla

‘Bazı şeyler’ hayat demek oysa

Yani hayatını eksiltiyoruz bazı yüreklerin

Bazı şeyleri es geçerek…

Oysa ürkek bir ceylan, kime ne zararı var

Zarar ne kelime,

Böyle yüreklerin dünyaya

Herkesten çok kârı var…

Ah bir anlayabilsek

Ah bir fark edebilsek

Ah…!

Keşke!

The post Ah! Keşke… appeared first on Sanat Duvarı.

Bir kahramanlığın destanıdır kurtuluş

Sen bilmezsin gençsin

Ama varlığın timsalidir ilimin

Kahramanlığın yaşatır dehanı

Ölmedin ki

Ölemezdin ki

Tanrı bildirmesin unutmayı

Bir şairin tutkusudur yazmak

Senin gibi dehayı duymayı

The post Atatürk’e İthafen appeared first on Sanat Duvarı.