“Dokunulmasa da görülmese de kalpte yer verilir bazısına, nedensiz….” diyor Üstat Cemal Süreya. Sevmek için illa görmek şart mı? Öyle ise gönüller neden aşık olur, hüzünlü gözlere mi tutulur; yoksa tatlı dillere mi? Galiba hiçbir zaman anlayamayacağım bu çelişkiyi! Şimdilerde “aşk” basit bir sevgi gibi yaşanıyor. Halbuki onu anlatmak bile imkansızdı bir zamanlar… Yaşanırken öğrenilirdi,”seni seviyorum”denilmezdi,utangaç bakışların yere bakmasıydı bu iki sözcüğün izahı! Ne ara bu kadar basitleştirdik;şiirler anlatırdı sevdaları…Bir yerlerde ifade ederdi işte;her insan kendince çözerdi,şiirlerde ki sevda düğümünü…Bir ömürdü sevdalar,zamanlara sigdirilabilecek kadar sığ bir duygu değildi. Etrafimda böyle sevgiler gördükçe yalnızlığıma aşık oluyorum. Gönlüm sızlıyor ama susuyorum. Icim yana yana sana olan sevdamı -bir nedeni de bu korkumdan dolayı- içime hapsediyorum. Bir umutla yaşıyorum işte! İnsanlara karşı umursamaz; hayatla olan yaşama mücadeleme devam ediyorum. Zor evet ama alıştım,bir yerden sonra sevmeye bile başladım. Kimi insanlar umursamaya bile değmiyor çünkü! Mücadele ederken,gönlüm avaz avaz seni haykırırken;dilim sükut ediyor inadına… Bu inadım zıtlıgim beni güçlü kılıyor

The post Yalnızlığımın Tecellisi Olan Sevdama appeared first on Sanat Duvarı.

Bu aşk mektubunun devamını okumak isterseniz “Yalnızlığımın Tecellisi Olan Sevdama” adlı mektuba göz atabilirsiniz.

The post Yitik Gönlümün Huzurunda appeared first on Sanat Duvarı.

Neden yazdım? Seni özledim. Seni ciddi bir şekilde özledim. Nefes gibi geçen bir serüvende bana yaşattığın güzel bu duyguyu özledim. Bilmiyorum belki o sabahlamayı, gülmeyi, saçma sapan konuşmayı sevdim. Yanımıza gelen çingene çocukların bizim için şarkı çalmaları aklıma geldikçe hala kahkaha atıyorum. Sabaha karşı hava ne kadar soğusa da içimiz ısınıyordu. Bunu sonra bir daha, bir daha yaptık. Bu seni son görüşümdü.

Yıllar önce aynı ortamda bulunurduk. Hatta ilk zamanlar seni görmüyordum, tanımıyordum bile. Ev arkadaşımla konuştuğun günü hatırlıyorum. Normal bir muhabbetti senin için. Seni azıcık tanıyorsam insanları etkileyip geçmek için yaptın bunu. Ertesi sene bu şekilde biz de konuşmaya başladık. Ama beni etkilemekten çok sinirlendirdin. Dolayısıyla 2-3 yıl konuşmadık. Evet, konuşmadık ta ki ben şehirden ayrılıncaya kadar. Neden bana yazdın hala bilmiyorum, belki son kez konuşmak istedin benimle. Buluşmak için sözleştik.

Bunu neden yapıyoruz? Neden konuşuyoruz? Senin ince, zayıf, güzel giyimli biraz suratsız ama seni çok sever gibi görünen bir sevgilin vardı. Onun senden ayrılmasının acısını hala yüzünde görebiliyordum. Sahilde saçlarım uçuşuyordu. Senden çok onunla ilgilenir gibiydim.

Sonra bana eski sevgilimi sordun. Daha iki hafta önce onunla buluşmuş olmam senin pek hoşuna gitmedi. Seni rahatsız eden neydi bilmiyorum, saygı duyuyordun sanırım bize. Sonra onunla tekrar konuşmayacağımı söylediğimde hafifçe başını salladın.

Zaman nasıl geçti bilmiyorum sabahın ilk ışığını gördük. Sonra eve gitmek üzere arabana bindik. Beni bırakırken numaramı istedin. Net üzerinden sana yazacağımı söyledim arkama bakmadan dönüp gittim. Bunu neden yaptım bilmiyorum ama sen baya bozuldun. Tüm gün mesajlaştık. Hayır hayır tek tük olsa da suratımdaki saçma gülüşün sebebi oldun.

Gece bu sefer bana bir hediyeyle geldin. Kabul edelim sende bende gece olmasını baya büyük bir hevesle bekledik. Hediye kolyen boynumda şık duruyordu. Ama beğenmemiştim aslında yinede çıkarmadım boynumdan hiç.

Yine eğlenceli bir gece geçirdik. Sabah eve doğru yol alırken her yanımız kumdu. Buna baya güldük. Sonra birer çay içtik. Gece için tekrar sözleştik. Benim son gecemdi o gece. Seninle kalmam için bana ısrar ettin. Kabul etmedim. Kızdın ama sesini çıkarmadın. Eve gitmek istedim. Tamam dedin ama kuma uzandın beni yanına aldın ve ben sana hangi yıldızın benim için uğurlu olduğunu anlattım. Garip kişiliğini daha da ön plana çıkardın ve bu tarz şeyleri hiç denemediğini söyledin. Şaşkın bir şekilde sana bakıyordum. Nasıl olurda sayısını söyleyemediğim kadar yıldızın içinde yaşarken bir başını kaldırıp bakmamıştın. Daha fazla konuşmamı istedin. Nasıl yaptın bilmiyorum ama geceyi 5 dakikaya indirdin. Seni işte şu an gözlerim dolacak kadar çok seviyorum. Pardon ‘özledim’ yazmak istedim.

Son gece ne oldu? Ben deli gibi eşya taşımaya çalışıp bir de uykusuz bir şekilde gezerken sen benim geç kalmama takıldın. Eşya işini hallettikten sonra beni aldın. Öyle yorgundum ki bu sefer gittiğimiz kahve evinde göğsünde uyuyakalacaktım. Yarın gece bu saatlerde yok olacaktım. Senin daha sonra ‘senden kalan tek hatıra’ dediğin fotoğrafları çektik. Sokaklarda gezip sabaha karşı tekrar bıraktın beni. Hemen gidesim vardı seninse bırakamayasın. Ne olursa olsun hayatımda hep mutlu olmamı diledin. Öyle dedin ve beni benden aldın. Vedalardan hoşlanmadığımı söyledim ve gittim.

Ertesi gün yolculuğun ilk dakikasında bu serüvenin bitişi, dostlarım, anılarım, yuvamı kaybetmiştim ve seni kazandım mı kaybettim mi bilemedim. Tüm yaz boyunca seninle gelecek planı yapıp sonra bir daha asla konuşmayacaktık. Unutma eğer evlenmezsek -40 yaşında- birbirimizle evleneceğiz.

Bana seve seve yazdıran, hayal dünyamı daha da çok dolduran film Before Sunset (Gün Doğmadan)‘i mutlaka izlemenizi tavsiye ederim.

The post Dear Mr. X appeared first on Sanat Duvarı.

The post İşte Yine Karşımdasın appeared first on Sanat Duvarı.

Balık kuşa aşık olabilir ama yuvaları olmaz, sanırım biz de öyleyiz he? Hiç düşünmeden beni elinin tersiyle ittin ya inşallah birgün elinin içiyle beni geri istersin… Bir kere görüyorum seni bin kere ölüyorum ben… Kafamda defalarca bizi çizdim ben, sen geldin, sildin ve gittin. Belki şu an birlikte değiliz biz ama ben seni yine de bekleyeceğim.

Eskiden senin yüzüne daha fazla bakabiliyordum ama artık bakınca güçlü kalamıyorum gözlerine bakarak ağlamak istiyorum, ağlasam merak edip gelir misin yanıma? Seninleyken hayat nasıl oluyor hiç bilmiyorum, sen yokken pek olmuyor ama… Ben duygularımı senle paylaşmayı çok isterim biliyor musun, keşke biraz cesaret verseydin bana, keşke bir şans verseydin bize…

Her gece senin hayalini kuruyorum ve her biri gerçekleşmemek üzere yok oluyor.. Hep yazdım… Belki birgün okursun diye yazdım… Lütfen gülümse biraz, çünkü bende açtığın yaraya başka ilacım yok. Gel artık be yüreğine kelebekler kondurduğum… Bana anlatır mısın neden ayrı olmak zorunda olduğumuzu? Ben anlayamıyorum be adam… Sana benzeyen her şiire sarılasım geliyor, biliyor musun? Sen kalbimi paramparça ettin, sonra o parçaların üzerine bir dünya kurdun kendine… Sence o kırıkların üstüne sağlam mutlu bir dünya olur mu?

Sana diyorum yaa yanımda ol istiyorum. Biraz anlayışlı olsan… Yakın olsak… Senin de benim de önümüzde iki seçenek vardı… Ya seni seveni seveceksin ya da seni sevmeyeni sevmeye devam edeceksin. Seni seveni seversen en azından huzurlu olursun, seni sevmeyeni seçersen mutsuz olursun… Ben ikinci seçeneğim seni bilmiyorum… Şu Dünya’da seni her şeyinle kabul edebilecek başka biri var mı? Senin gözlerine bakarken boğazı düğümlenen bir kız var, seni düşünürken ağlayan nerde olduğunu umursamayan bir kız var, sen herkese karşı kötü olsan da seni sonuna kadar savunan bir kız var, senin için dünyasını durduran, dünyasını senin döndürdüğün bir kız var. Seni seven biri..

Kayboldum ben.. Benim karanlığımda ki tek penceremsin sen, gülümsüyorsun ve bir anda bütün dünya aydınlanıyor sanki… Doya doya sevemedim seni; eksiktin sen… Sana ve kendime bir iyilik, sessiz sakin gidiyorum ve son kez yazıyorum sana… Zamanı geldi ve sabrım tükendi, senden tek yadigar döktüğüm gözyaşı… Geri gelmeyecek sana baktığımda parlayan gözlerim ve seni kimse sevmeyecek bu kadar…

O kızı hiç görmedim, tanımadım, bilmiyorum, belki esmer belki sarışın yahut kumral, belki de çok güzel. Ama sen sevdiysen demek ki özel… Bana unut diyorsun sevme diyorsun da insanın dediği gibi olmuyor işte her şey. Bende sana sev diyorum sevebiliyor musun? Sen benim için, Dünya’nın Güneş’e muhtaç olması gibisin… Seni uyurken izlemek için neler vermezdim. Öpseydim o masumiyetinden tek bir kez… Nefesini dinleseydim saatlerce. Neyse hayali bile güzel işte. Ben ki Devrik bir cümleyim kalkmış sana şiir olmuşum… Seni her gün görmek ve acı çekmek neye benziyor biliyor musun? Böyle sanki içinden ciğerini söküp alıyorlar. Neyse diyeceğim o ki, her zerrem seviyor senin her zerreni..

The post Unutabilmek Seni appeared first on Sanat Duvarı.

Omuzlarıma bıraktığın bu yük gün geçtikçe altında ezmeye çalışsa da beni, bu evrene yaydığım mutsuzluğuma inat bekliyorum seni. Sevmediğin şarkılarımı daha çok dinleyip daha çok buluyorum kendimi balkon kıyılarında. Daha depresif yazılar yazıp içimi akıtmaya çalışıyor, seni aklımdan saniye çıkarmadan artık sesimi de çıkarmadan bana sunduğunuz hayat kadar yaşamaya çalışıyorum.

Sana aşk dolu, özlem dolu kelimeler dökmek isterdim satırlar dolusu ama inan o kadar çok canım yanıyor ki; yeri geliyor Simurg kadar yalnız bir o kadar kızgın, tehlikeli oluyorum. Belki hazinem artık benim değil ama başkalarının da olmasın istiyorum.

Uykularımdan çığlıklarla uyandığımda sen sakinleştir istiyorum beni. Geçti dediğin an tüm korkularımdan kurtulduğum zamanları özlüyor, uykusuz nöbet tuttuğum gecelerime bir yenisini daha ekliyorum.

Sonra gün ağırmaya, göz kapaklarım ağırlaşmaya başlıyor. Soğuğuyla her yanıma işleyen rüzgar  ve yeni bir sabahın ezanıyla gözlerimi yumuyor sen dolu rüyalarıma kavuşmak için tek kişilik yorganıma sarılıyorum.

The post Tek Kişilik Yorgan appeared first on Sanat Duvarı.

Ben Bir Kadınım ve Seni Çok Sevdim

Evet, Ben bir kadınım ve evet Seni çok sevdim. Senden önce aslında çok sevmediğimi Senden sonra aynaya baktığımda gördüm. Alnıma dokunun her bir çizgiydik biz. Gözümün altına sebepli, sebepsiz, gece gündüz fark etmeden sızan her damla biz.

Ben bir kadınım ve evet Seni çok sevdim. İçindeki tüm siyahları bulmak için öncelikle çıktığım bu yolculukta, herkes sana böylesine hayranken, Ben Sende kendi karanlığımı keşfettim, kör noktalarımı ve sırf bunun için bile çok özelsin. Buradasın işte. Benim içimdeki en koyu karanlıksın Sen. Anlatamayacağım. Anlatamayacağın.

Hani diyor ya Bertol Brecht “Uzun Sustum. Ey Uzun Konuşanlar. Geçmedi Üşümem. Ben Bir Aşkın Kar Yağışından Geliyorum” Ben Senden sonra en çok susmayı öğrendim. Teşekkür ederim. İçimdeki tüm sesleri kapattım. Seni getirmesinler diye. Artık caz bile yapmıyorum. Belki bu halimi daha çok severdin. Gitmezdin.

Ben bir kadınım ve evet Seni çok sevdim. Sen de sınırlarımı gördüm, İçimdeki gücü. Gücünün karşısında ezilmemek için direnirken kaybettiğim bize yenildim. Sevmek güçsüz olmakmış aslında biraz da gittiğinde anladım. Teşekkür ederim.

Bana ilk dinlettiğin ezgiyi açıyorum ara sıra. Biz oluyoruz. Sonra şarkı bitiyor aniden.

Seni bana getiren tüm o yollara bakıyorum bazen. Ya gelirsen diye. Ya Sen de beni çok sevmişsen diye. Biliyor musun Ben bir Kadınım ve Seni Çok Sevdim sırf bu yüzden tüm o yollar Sen. Bitmeyen bir yolculuk olacaksın içimde. Daima.

Artık kırgın, kızgın değilim Sana da. Kendime de. Dünyanın bir yerinde bir biz vardı. Ha üç gün, ha bir ömür ve ben bu bizi çok sevdim. Şunu da biliyorum kimse, Sen bile bunu değiştiremez. Kalmaya gücün yetmese de anıları silecek bir ürün icat edilmedi daha.  O anlar bizim. O anlarda sana çok aşık, seni gücünden dolayı değil, sırf Sensin diye tüm defolarınla, coşkularınla, sadece benim keşfettiğim yönlerinle seven Çocuk hala orada.

Teşekkür ederim.

Ben artık bir Kadınım ve Bu Senin Eserin.

The post Ben Bir Kadınım appeared first on Sanat Duvarı.