Ne denli sevgi dolduğumu…

‘’Sen, Sen!’’ diye hücrelerimden nasıl taştığımı…

Gülüşünün senfonisine kulak verme çabalarımı…

Ve bu çabada nasıl yittiğimi,

bilmezler…

Sahi…

Sen bilir misin?

Bir haber misin yoksa?

Siluetine ne denli özlem duyduğumu,

Tanışmayı nasıl arzuladığımı,

Gözbebeklerimin her yerde seni aradığını, çaresiz bir kuş misali…

Bilir misin?

Adını duymayı ne çok isterim…

Ellerime ellerinin değeceği düşüncesi bile ne denli heyecan yaratır iliklerimde…

Sen…

Bilir misin tutkuyu?

Onlar bilmez…

Ya sen?

Bilir misin sadakati?

Bakışlarında var mıdır şefkat?

Bana kendini anlatabilir misin?

Zihninden bahsedebilir misin mesela?

Ya da kalbinin dört odacığı hangi renklerle süslü, görebilir misin?

Ben…

Duyuyor gibiyim tınılarını…

Yaşıyorum sanki zihnindeki depremleri…

Kalbinin maviye, beyaza ve siyaha, en çok siyaha ne denli boyandığını hissedebiliyorum adeta…

Sen… Kimsin?

Bana kendini anlat…

Bütünleşeceğim ruhunla…

Kendimle karıştıracağım seni…

Bir şeyler söyle …

The post Bana Kendini Anlat / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

     Bakışları ve kalpleri ile zihinlere hiçbir zaman dokunamayacaklarına emin olduğum dogmacı varlıkların nefes alıp verdiği evrenin öteki tarafına geçişin mümkün olmadığı bir günü daha yaşamakla mükellef oldum…

    Tutsak iradem ile…

    İsteyerek kulak misafiri olduğum tümceler arasında, yaşamın gülümsemeye değer olduğu savını öne süren canlılar gördüm… Bir an; ses tellerinden dudakların dışına süzülen harflerin, sahiplerinin takındığı lüks yaşam tutumu ve beden dilleri ile ne denli tezat bir durum oluşturduğuna tanık oldu duyularım…

   Ve sorgulama ihtiyacı duydu zihin…

    –Var olduğu öne sürülen ‘’tebessüm etmeye değen bir hayat’’ savı nasıl kanıtlanabilir?

   Tekrar sordu…

     ‘’Sahip olduğu varlığın içinde, gülümsemenin gerekliliği ve güzelliğinden bahseden insana ait kelimelerin kaynağı mantık mıdır yoksa kalp mi?’’

    Sorularını kendi içinde barındırmakla yetinen zihin; cevabını bulmak adına kimi hayatlara dokunup farklı zihinlerle duygudaş oldu.

   Yoksul oldu… Varlıklı oldu…

   Kalbin tozlu bir bulut tarafından kaplandığı, hiçliğin pençesinde kıvranan ruhlara dokundu…

   Hissetti…

   Huzurun eşiğinde atan, sahip olduğu bedeni ayakta tutabilmek adına canla başla çalışan bir yüreğe dokundu…

   Daha fazla hissetti… İyiyi, kötüyü… Varlıklı yahut yoksul olanı… Çocuğu, yaşlıyı, genci…

   Dokunduğu her zihinde bir süre dolaştı…

Haksızlığı sorgusuzca kabullenen, ezilen, ezen, birbirinden farklı ruhlara eşlik etti. Tinsel yolculuğu esnasında defalarca katliama uğradı, katletti! Bir iyiye dokundu, bir kötüye… Küçük, sıcacık göz bebeklerine tesadüf etti. Nadiren hayvanlar âleminde dolaştı ve bu âlemde yavrusunu koruma içgüdüsüne sahip gerçek ebeveynlerle karşılaştı. Dökülmüş, merhametsizlik sonucu dökülmeye devam eden kanlara rağmen masumane sevginin yeryüzünü ve gökyüzünü kaplamakta direttiğini gördü zihin… Sustu, konuştu… Birbirinden farklı hayatlara eşlik etti… Ta ki savı kanıtlamaya yetecek düzeyde delil elde edene dek…

Kimi ruhun kurtarıldığı takdirde kahkahalar atmak için hiçbir engelinin olmadığını, kimisinin neşe dağıtma görevini üstlendikten sonra dünyaya gönderilmiş olduğunu gördü… Zihin ve beden oluşumunu tamamlaması adına geçirmesi gereken yüzlerce gün doğumu olan, yalnızca küçük bir çocuk olduğu için gülümsemesi gereken canlılara dokundu… Dokundukça beyaza büründü, maviye bulandı… Pembe oldu, yeşili kuşandı… Tebessüm etti… Huzurun ve gülümsemenin görülemeyeceğini, yalnızca hissedilebileceğini anladı… Hissederek, iliklerine kadar gülümsemenin ne demek olduğunu anladı…

Anladıkça tekrar düşünmeye başladı…

  ‘’Dünya üzerinde büyüme evreleri gerçekleşmeseydi, belki de her canlı koruyabilecekti masumiyetini, hissedebilecekti güzel olanı… (Hayvanlar âlemi dışında… Zira onların olgunlaşması, anne-baba olması, yetişkin ya da yaşlı olması var oluşsal döngü çerçevesinde merhametlerinin kötü yönlü değişimine asla izin vermedi; onlar her daim masumdu, bu kalıtsal özelliklerinden biriydi çünkü)’’

   Zihin; dünyanın sevgi tarafından döndürülebilmesi için yeryüzünün yalnızca çocuklar, hayvanlar ve renklerden ibaret olması gerektiği savını ileri sürdü… Eyleme geçirilmesi mümkün olmayan bu görüş için, beslediği umut kırıntıları eşliğinde Tanrı’ya, küçük bir çocuğun gözünden maddeler halinde istem mektubu yazmaya karar verdi.

‘’TANRI’YA MEKTUP’’

‘’İsimlerimiz renklerden ibaret olsun.

Konuşma, düşünebilme ve kahkaha atma özelliklerimiz doğduğumuz anda işlevine başlasın.

Bedenimizin olgunlaşmasını istemiyoruz, dört yaşımızda kalalım…

Ve lütfen kalplerimiz masumiyetini ilk günkü gibi korusun, ne olur…

Aksi halde renklerimizi, kimliklerimizi kaybederiz. Büyürüz çünkü…

Dünyada karanlık var olmasın…

Renklerimiz, gözlerimizin tesadüf ettiği ilk anki gibi korusun ışığını…

Bizler hep dört yaşımızda tadalım hayatı…

Çiçekler hep gülsün…

Dünyadaki görevimiz bitene dek mavi olalım ya da beyaz…

Yeşil, sarı, turuncu, yer yer mora bürünelim…

Göz bebeklerimiz güzellikler dışında hiçbir şeye şahit olmasın…

Ve en mühimi; biz çocuklar her daim yan yana olalım…’’

Zihin; uçurtmasına astığı istem mektubunu gökyüzüne, Tanrı’ya doğru uzattı…

Ve huzurun kaynağı olan masumane, küçük bir çocuğun zihnindeki kısa yolculuğuna son vererek sahip olduğu yetişkin bedendeki yükümlülüklerine doğru cevap bulamamış bir takım sualleri ile birlikte yavaş adımlarla ilerledi…

The post Tanrı’ya Mektup appeared first on Sanat Duvarı.

Ekoloji yok olsun, zaman dursun!
Yalnız kendi ruhu mutluluğu tatsın,
yalnız kendi dudakları tebessümle süslensin…

Bir tek kendi aklı yadsısın olup biteni…

Henüz iyilikle tanışamamışken kalbi, her canlıdan iyi olanı görebilmenin hayalini kurar insan…
Tatminkârlığa alıştırdığı egosu ile birlikte yaşam dediği üç saniyelik rüyada kaybolup gitmek için gün sayar…

Ve kaybolur…

Önce idrak etmek için çırpınır…
Anlamaya başladığı an hiçliğin kıyısına geldiğini görür…
Sonra çürüyerek yem rolüne bürünür…
Ardından; yokluğa karışır…
Aslında kendisine ait olmayan kötülüğü yeryüzünde bırakarak, kapladığı hacmi beraberinde yok eder…

Böyledir çünkü insan…

Yıllar önce gözlerini açtığı evrenin uzun soluklu kabusunun merkezi olduğundan habersizdir…
Yalnızca düşüncelerden ibaret…
Kapladığı hacim kadar önemli…
Soran, sonrasını düşünen…
Evvelini irdeleyen…
Yahut gözlerine, zihnine mil çekip yalnızca nefes alan…
Yalnızca var olan…

Defolu ya da defosuz…
Böyledir insan!

The post Defolu İnsanlık appeared first on Sanat Duvarı.

The post Çocuklar Ölmesin appeared first on Sanat Duvarı.

Hayal dünyasında, sığındığı umut kırıntısında kaybolan bir ruh…
Kayboldukça insan olduğunu hatırlayan;

Hatırladıkça alevler içinde kıvranan; tekrar tekrar ölen, dirilen…

‘’YALNIZ’’ bir ben…

YALNIZ…

Ne muazzam bir kelime…
Altı harfe sığdırılan, tüm hislerin tohumu olan bir duygu…
Sevginin, tutkunun, özlemin…

Kardeşliğin…
Bir anne kalbinin…
Hatta nefretin…
Akla gelen tüm hissiyatın doğuşu değil midir yalnızlık?

Âdem yalnız olduğu için Havva’nın varlığına maruz kalmamış mıdır mesela?

”Havva” …

Fazlaca sevgiye muhtaç olduğu için filizlenmemiş midir tohumlarından?

Bağlanmamış mıdır milyonlarca insana?
Yahut “Yaratıcı”…

Koskoca evrende tek kalmamak adına yaratmamış mıdır onlarca evladı?

Ne dersin?

Saç tellerimiz ya da…

Tüm bu kalabalığa rağmen yalnızlığın yan etkilerinden kaçamadıkları için…

Yahut şefkat dolu bir el ‘in yoksunluğundan böylesine dökülmemiş midir sence?

Kim bilir…

The post Yalnız appeared first on Sanat Duvarı.

Toprak mı?
Kimim ben?
Bir solucan belki… Ya da dilenci…  

Yahut bir ekmek kırıntısı… 

Ne önemi var? Her halükarda dilenirim ben; sevgiyi ve saygıyı…  

Daima çalışırım; anlaşılmaya, keşfedilmeye, yaşamaya… 

Her an bir şeyler yaparım yahut yaptığımı zannederim… 

Hiç kimseyim ben… 

Ölmek için var oldum. Var olmak için ölüydüm. Nereden, neden, nasıl geldim? 

Koltukta uzanan annemi izleyip iç dünyasını rapor edebilmem için uzaylılar mı gönderdi beni?  

Babamın gizli telefon konuşmalarına şahit olmak için BM tarafından mı görevlendirildim?  

Olamaz mı dersin? Aklım ele geçirilmiştir belki…  

Aptallık mı diyorsun?  

Olabilir, diyebilirsin.  

 Peki, yalnızca yemekleri mideme indirmek için gelmiş olabilir miydim buraya? Bu evrene?  

Kesinlikle!
Bulduğum her şeyi, sonunun toprak olacağı varsayılan, solucanlara yem olacağı düşünülen bir mideye yüklemek için geldim.  

Ara sıra dinlenmek… Sonra yüklediklerimi alafranga bir tuvalette indirmek için…  

Görevim tamamlanınca yüklerimde boğulmak için…  

Amele misali…  

Acıyı… Sorumluluğu… Nadiren sevinci… Nefreti… Aşk zannedilen saplantılarla dolu hissiyatı bir omuz bulup yüklemek üzere görevlendirildim.  

Kendi omzuma saplantıları… Başka omuzlara sorumluluğu yüklemek üzere…  

Geldim işte…
 

Peki ya sen?
Neden geldin bu topraklara? 

Emeksiz kazandığın paranı çar çur edip birde sorgusuz sualsiz yok olmak için mi?  

Başucundaki komodine bakarak yaşlanmayı beklemek… 

Defalarca sevişip defalarca boynuzlamak… 

Defalarca küfredip, defalarca aşağılanmak için mi?  

İyilik için ya da… Kötülük belki.  

Neden geldin? 

‘’Ne önemi var nedenlerin?  

Son perde herkes için aynı değil midir zaten?’’ 

The post Neden? appeared first on Sanat Duvarı.

Hiç icat edilmediği…

Ve hiçbir zaman icadına ihtiyaç duyulmayacak bir yaşam…’’

Paranın var olmadığı bir evrenden bahsetmek istiyorum ve bahsedeceğim de!
Bence kalbiyle, aklına gelen her ‘’ŞEYİ’’ satın alabilmeli insan… Dilediğince, kusana kadar… Dünyanın her ücrasından bir parçayı evine sığdırmalı… Sığdırdıkları ile birlikte toprağa gidecek olan o evi de kalbiyle satın alabilmeli…

Sonsuz odalı, bin iki yüz mutfaklı ve yeterli oksijeni depolayabileceği bahçeye sahip bir ev…

Herkesten uzak nefes alabileceği, ara sıra soluğunun ömrünü kısaltmak adına dünyanın en güzel nimeti olduğunu düşündüğü sigarayı istediği pozisyonda yakıp, dumanını duvarları sarartana kadar üfleyebileceği, kalbi kadar kocaman~~ kalbi kadar ufacık bir ev satın alabilmeli insan…

Yaşayabilmeli o evde, gerçekten değil ama öylesine yaşayabilmeli…

Kahvesiyle, tostuyla, sigarasıyla… Çürüyene kadar, yok olana kadar…

Hatta öyle bir yok olmalı ki…
Her neyse…
Ne diyordum ben?
PARA!

Boş ver parayı şimdi!
Ezan okunuyor bak… Okuyan hocanın ( İnsanın) aklını, ruhunu bir düşünsene… Sıkılmamış mıdır sence?
Sıkılmıştır desem? Kızma sakın! Ben dinsiz değilim ki… Tam şu an, yazımı yazarken bile dua ediyorum, çok yetenekliyim.

Peki, bu yeteneğime bir karşılık var mı?

Karşılıksız dua etmemiş miydim ki ben?

Karşılık yoksa neden dua ediyordum?

Amaç neydi?

Sonuç?

Koskoca bir boşluk…

Avrupa’dan girip Afrika’dan çıkan bir hayal kırıklığı…

Başka hiçbir şey yok!
Yarın sabah yeni olacağını düşündüğünüz güne uyandığımız an…

Her şey dün gibi olacak, bugün gibi… ONDAN önceki gün gibi…

Dokuz gibi değil… Sekiz gibi değil…

O’ndan önceki gibi…
Sonuç mu?
Bana kalan bir tek “Parasız ve sevgi dolu bir yaşam hayali” olacak… (Sonuçtan tatmin olmadın değil mi? Kasma, bende değilim, hiçbir şey değilim.)
Şimdi sana bir soru soracağım, sıkı dur, sımsıkı ama… Sakın rahat bırakma damarlarını, sakın gevşetme ruhunu bedenine sabitleyen içindeki o cıvatayı…

İçinin en derinindeki, yalnızca sana ait olan cevheri delirene kadar tut…
Soru soracaktım değil mi ben. Evet! Soruyorum.
‘’Parasız, kalbi kadar yaşaydı insan; dünya iyilerin dünyası olmaz mıydı?’’

İyilik… Nedir sence?

Ezanı okuyan hoca iyi midir sence? Kalbi kaç santimetreküptür? Benim ki kaç metrekaredir?

Ne dersin?

Sence hangimiz daha iyiyizdir?
Bence ikimizde (hoca ve ben) bir b*k değiliz…

Çok b*kuz efendim!

Birden fazla b*ka batmışız!

Ve çıkmak için can atmıyoruz…

Atamıyoruz…

Can veriyoruz günden güne…

O b*kun içinde her saniye biraz daha çürüyüp gidiyoruz…

Önce esmerleşiyoruz, sonra simsiyah, sonra haki, mavi, yeşil… En son beyaz, bembeyaz…

Sanki çürüyen, kötülüklerin içinde asimile olan biz değilmişiz gibi…

Bembeyaz bir nevresim gibi çıkıveriyoruz o b*kun içinden…

Kandırıyoruz kalplerimizi, kalplerinizi, aklımızı, aklınızı…

Yok sayıyoruz varlığına ısrarla inanmak istediğim o özgür olduğunu düşündüğünüz düşünce gücünü…

Düşünen sen misin? Düşünen ben miyim? O mu? Kimdir?

Kimdir aklımızı böylesine karmaşık bir oyunun içinde yönlendiren? Bizi bir kukla gibi istediği yöne sürükleyen…

Kimdir?

The post Silsile appeared first on Sanat Duvarı.