Naile Hanım portresi
Sabancı müzesinde ‘Görünenin Resimde Osman Hamdi Bey’ sergisi bulunmaktadır. Sergide x ışını görüntüleme tekniği ile İncelemeler yapılmış gözle görünmeyen alt katmanlar film şeklinde fotoğraflanmıştır. Sergide bizi ilk karşılayan Naile Hanım portresi olmaktadır. Osman Hamdi Bey’in eşini resmettiği bir yağlı boya tablosudur. Fransa doğumlu asıl adı Marie Palyart, İstanbul’da yaşamaktadır. Hakkında fazla bilgi bulunmamaktadır.
Osman Hamdi Bey’in aile fertlerinin portrelerini sıklıkla yapmıştır ancak bu portresini diğerlerinden ayıran altın yaldız kullanımıdır. Ressamın başka tablolarında görülmeyen altın yaldız kullanımı bu eserin diğerlerinden farklı kılar. Altın yaldız üzerine siyah kullanımı direkt göze çarpar. Bu tarz Bizans ikonlarından kutsal kişilerin resimlerin de görülür. Bize Osman Hamdi’nin Naile Hanıma verdiği değeri ona duyduğu sevgiyi gösterir. Sol profilden gördüğümüz resim yüzden durağan, fakat fırça darbeleri ile hareketlidir.Yüz kısmı yumuşak naif çizgilerle belirlenmiştir.
Naile Hanım’ın mimoza çiçeği ile olan resmi de pek bilinenlerdendir. Fakat bu portre daha farklı, dikkat çekici ve huzur vericidir. Belki de Osman Hamdi kendi gözünden eşini görmemizi istemiştir.
Sergi Emirgan Sakıp Sabancı Müzesinde devam etmektedir. 

The post Görününenin Ötesinde Osman Hamdi Bey Gelen Kutusu appeared first on Sanat Duvarı.

Heykeltraş Kuzgun Acar

Heykeltraş Kuzgun Acar’ın soyut kompozisyon ‘Kuşlar‘ isimli çalışması şu anda Sabancı Müzesi’nde yer almaktadır. 28 Ekim 2016’dan sonra İMÇ’de ki yerine asılacaktır.

Genellikle kafes telleri artık madeni maz., demir, çivi ile soyut çalışmalar yapmıştır. Soyut sanat genel anlamıyla doğada var olan gerçek nesneleri betimleme yerine biçimler ve renklerin, temsili olmayan veya öznel kullanımı ile yapılan sanata denir.

Kuzgun’un kuşlarına baktığımızda gökyüzünde süzülen kuşların içiçe geçmiş kanat çırpışlarını görüyoruz. IMÇ için tasarlanmış olması da sanatçının belki de insanları bu içiçe yorumlamasıyla ilgili ince bir düşüncedir. Aslında bizler kalabalık içinde sessiz çığlıklarla çırpınan kuşlar gibiyiz. Ama onlar biden şanslı bizi özgürlüğe uçuracak kanatlara sahip değiliz.

The post Kuzgun’un Kuşları appeared first on Sanat Duvarı.

Ama Çığlık ne kadar da günümüzü anlatıyor değil mi? Biraz tabloya bakalım. Doğa mı çığlık atıyor, insan mı belli değil. Anlaşılan ikisi de birbirinden şikayetçi. Günümüz kalabalığından, binalarından, koşuştur–masından, insanların vurdumduymazlığından, doğanın yavaş yavaş yok olmasından, yeşile olan özlemin artmasından ve bunu böyle uzatabiliriz… Tabii bunun farkına varmak da herkese nasip olmaz. Kimisi de farkında olup umursamaz. Elimize bir kitap, bir kahve alacak vaktimiz olursa değmeyin keyfimize. Bu sorun büyük şehirlerde yaşayanları daha da bunaltır. Bir nefes alamayacak duruma geldiğimiz olur tam da o zaman kendi iç sesimizle çığlık atar ve çaresizliğimizi görürüz. Nasıl da makineleşmiş insanlar olduk değil mi? der susarız. Elimizden başka bir şey gelmiyor, böyle görmüşüz, böyle yaşıyoruz. Ama bu zamana kadar böyle miydi, bizde bir eksiklik mi vardı? İşte biz kalabalığın içinde de yalnız yaşıyoruz, bu sonradan kazanılan bir şeydi. Kalabalığın içinde yalnız yaşamak da kolay olmuyor, işte yine çığlık atıyoruz ve yine duyulmuyor. Aslında Munch, Çığlık adlı tabloyu yaparken hastalık psikolojisiyle yapmıştı ama ne kadar da günümüzü anlatmıştı…

The post Çığlık Tablosu; Günümüz Yorumu appeared first on Sanat Duvarı.

Başlarda yeni-izlenimci akımdan etkilendi, ilerleyen dönemlerde post-kübist ve gerçeküstücü eserlere yöneldi. Paris Ekolü’nün içerisinde yer aldı. Bir dönem içinde yer aldığı gerçeküstü hareketten insan formunun gerçekliğini aramaya koyuldu. Ve birçok eseri yeniden ve yeniden yaptı. İnsan figürüyle baş başa bir serüvene girişti. Sıradan bir adama taşa yontmak istemişti, öteki diyordu. Ve onları boyutlandırmıştı, öyle ki bazıları kibrit kutusu kadardı dokunsa kırılacaktı. Saatlerce atölyesinde çalışmış bir sanatçı ve her zaman takım elbiseliydi. Üzerindeki o tozlar silinmeden bir Kafeye giderdi, onun da bohemliği buydu işte. 2015’te İstanbul Pera Müzesi’nde eserlerinin bir kısmı sergilendi.

Ve bir kadın heykeli; Ürkmüş, zayıf düşmüş, çaresiz ama ayakta dimdik, sıradan bir insan, sıradan bir kadın… Ama ne kadın tümüyle istenilen arzulanan işte tam da o kadın bu halde. Belki bir doktor karşısında, belki hasta vücudun çökmesi, zayıflığı, korkusu ile baş başa… Bir yangının kararmış kurbanının trajik korkusu, aşağı doğru sarkmış bir vücut. İşte Giacometti bunu yapıyordu, ekleme – çıkarma, boşluğu ekleyip çıkartıyordu, boşluğu işleyebilen bir heykeltraş karşımızda. İnsan figürünü yontmayı başarmıştı. O figürü öyle bir ayarlamıştı ki uzaklaşsanız da yakınlaşsanız da aynı mesafedesinizdir. Yani, ressamların tualle yaptığını başarmıştı. Heykele yaklaştıkça onun büyüyeceğini, değişeceğini sanmayın. Aksine ona dokunuyor gibi olacaksınız. Malzeme ve doku çok iyi hissettirilmiştir onun heykellerinde. Malzeme, bronz olmaktan çıkmış gibidir. O heybetli heykeller hareketsizlik içinde ama ne hareketsizlik..! Bu kadının bölünen parçaları yoktur, bir bütün halinde anlamlandırabilirsiniz. O yüzden figürlerin uzadığını görürüz, bu çığlığı tek seferde bütün halinde görelim diye…

The post Farklı Olan Heykeltraş ve Ressam: Giacometti appeared first on Sanat Duvarı.