Çayın demlenmesini bekleyecek kadar vaktim yok. Yalnızlık böyle bir şey. Senin için kimseler bir şey hazırlamaz ve hâliyle hep bir şeyler eksik kalır. Varsa yersin, yoksa yok! Hazırlamış olduğun şeyin tadı, tuzu, sıcaklığı ya da soğukluğu senin tekelinde. Hâl böyle olunca da şikâyet edeceğin bir merci de yok.

    Sabah haber bültenlerini dinlememe alışkanlığım çocukluğumdan. Mütemadiyen hep kötü haberlerle büyüdüğümden. Doksanlı yıllarda çocuk olanların psikolojileri bozuksa bunun asıl sorumlusu haberlerdir. Düzenbaz siyasetçiler, hortlayan terör belası, kapitalist düzen ve bunları biz halk’a sabah, öğlen, akşam aç ve tok karına sunan haberler. Ah! Bir de objektif olabilselerdi. Ve bu durum halen geçerli ne yazık ki!

    Kıçıma buz mavisi blucin’imi geçirdikten sonra iki gün önce yıkadığım tişörtümü çamaşırlıktan alıp üzerime giyiyorum. Allahtan tişört ütü istemiyor. Ütü yapmaktan hiç hazzetmem de. Saate bakıyorum 07.10. İşçi isen ve kaçırma ihtimalinin bulunduğu bir servisin  varsa saatin önemi bir kat daha artar. Evden çıkmadan önce dişlerimi fırçalıyorum ve kapıyı iki kez kilitledikten sonra asansörü beşinci kata çağırıyorum. Teknolojinin gözünü seveyim.

    Sokağa inince oturduğum daireye bakıyorum. Uğurlayanım yok. ‘Annem diyorum, yaşasaydı mutlaka hayırlı işler diler, arkamdan el sallardı.’ Gözlerim bulutlanıyor. Böyle anlarda ağlamak yasak! Sonra el âlem ne der?

     Salonun camını açık unuttuğumu görüyorum. Geriye dönemem. Hayat hep seçimler sunar bize. Bu da öyle bir durum. Sınanıyorum. Hava kapalı. Ya eve dönüp yağma ihtimali yüksek yağmurdan salonun bir kısmını korumalı ya da servisi kaçırmalı. Mantığım ağır basıyor. Ya da servisi kaçırmayı göze alamıyorum. Yağmur yasarsa da yağacak, kısmet.

     Durağa geliyorum. Yaşar her zamanki gibi milleti gülmekten kırıp geçiriyor. Elimizde ne zaman delirdiğine dair herhangi bir done yok. Yalnız yüzde yetmiş beş özrü olduğunu bildiren kapı gibi bir raporu var. Hoş, raporu olmayıp da cihana hükmedenler de var ya, o da ayrı bir konu.

    ”Yaşar,” diyor Hamdullah abi:

    ”Yaşar sen de bizimle işe gelsene. Herkesten durmadan sigara da istemezsin  böylelikle. Günde 150 TL yevmiye. Akşam saat altıda da evde olursun.”

    ”Ben çalışacak kadar delirmedim. 150 TL için sekiz saat koşturmaya, kafa patlatmaya değer mi? Hem ben gece bir rüya gördüm. Rüyamda He – Man olmuştum. Herkesi kurtardım, yardım isteyenlerin imdadına yetiştim. Yalnız elime kılıcı kim verdi onu hatırlayamıyorum. Bir de Titrek yoktu. Bizim muhtarın köpeği vardı yanımda: Çakır.”

    Yaşar durmadan başına ve şakaklarına masaj yapıyor.  Dayanamayıp soruyorum:

     ”Hayırdır, başın mı ağrıyor?”

    ”Dün yoldan geçen çocuğun birisi bir paket sarma sigara verdi. Gece ondan içtim başım ağrıdı. Az önce siz gelmeden de bir tane içtim yine başım çatlayacak gibi ağrıyor. Sigarayı bırakacağım bu gidişle.”

      İki sabah da Yaşar’ın ”Servis az önce gitti, servisi kaçırdın. Geç kaldın,” demesiyle ticari taksi çağırıp da işe giden ve işe gittiğinde de aslında servisin henüz durağa gelmediğini öğrenen Rıdvan merhametine yenik düşüp Yaşar’dan tek dal sigara istiyor. Sigaradan iki fırt asılınca ”Ot bu, basbaya ot sarmış eleman,” diyor. Yaşar’ın gece gördüğü rüyaların sırrını çözmüş olmanın sevinciyle biniyoruz servise. Servisin kapısı kapanırken Yaşar harika bir gerçeği hatırlatıyor bize:

    ”Yarın cumartesi. Tatil, gelmezsiniz siz. Pazartesi görüşürüz. Erken gelin.”

    Elde olanı tekrar bulmanın verdiği paha biçilemez mutlulukla cam kenarına oturuyorum. Serviste yer önemli.

      Fabrikadayım. Disiplinin had safhada olduğu soğuk, itici ama bir o kadar da çağdaş bir işletmede… Benim nazarımda duygudan duyguya geçişin icat olduğu yer. Saat 07.54. Kart basmak için altı dakika vaktim var. Yol uzun, koşmaksa zahmetli. Koşuyorum. Sürekli ikinci sıradaki tercihleri tercih etmekten nefret ederek…

     Neyse ki zamanında yetişiyorum. Bir haltı becermiş olmanın verdiği eşsiz mutluluk. Kimsenin umurunda bile olmayan ama beni mutlu eden aptalca bir meşgale. Dünyada kart basmak kadar gereksiz bir şey daha varsa, o da kart basmaktır!

    Çalıştığım kısımdayım. İnsanları bölük pörçük böldükleri yer şu fabrika denilen mekânlar. Kafamın hiç uymadığı insanlarla da bir arada olabilirdim ve yalnızca aynı hizmet uğruna mücadele ettiğimiz için ortak hareket etmek zorunda da kalabilirdim. Neyse ki durum o kadar da kötü değil. İş ortamı önemli.

     Funda güleç yüzüyle ”Günaydın,” diyor. Güzel kadınlara kayıtsız kalmak imkansız. Sırasıyla herkese kafa selamı veriyorum. Emel en arka sandalyeye oturmuş, yine mutsuz. Bir kadının pazartesi günü muhteşem görünmesine tanıklık edip cuma günü bir ucubeye dönüştüğünü görmek herkese nasip olmaz. Pazar günü saçına çektirdiği fön, pazartesi sabahı yaptığı makyaj, sürdüğü rimel, yanaklarına tadında mahcubiyet verdirten allık ve koklandığında tamamen afrodizyak etkisi uyandıran muhteşem ve kadınsı parfüm kokusu… Cuma ise tam zıttı. Kadınlar esrarengiz varlıklar. Kadınlar, tersine işleyen mekanizmalar ordusu…

     İşime odaklanınca zaman nasıl da hızlı geçiyor. Öğle yemeği vaktinin geldiğini Suat’tan öğreniyorum. Öğle yemeği demek tabldot sırası demek. İşçi kesiminin olmazsa olmazlarından… İştahım yok ve keşkülü Bayram Usta’ya veriyorum. Paylaşmak güzeldir!

      Öğle paydosu gençlik çağlarım gibi hızla tükeniyor. Saat 13.40 ilk uyarı borusu çalıyor. Robotlaştırılmışız. Kalk, yavaş yavaş çalıştığın atölyeye doğru yürü ikazı. Hüseyin’le son cümlelerimizi toparlamaya çalışırken ikinci ve son uyarı borusu. Saat: 13.45. Ayrılıyoruz. İkimizde de atölyelerimize vaktinde yetişememe endişesi. Hızlı adımlarla yürüyoruz. Fabrikalar; korku imparatorlukları!

    Günlerden cuma olması münasebetiyle temizlik günü. Nuri her zamanki gibi işin kolayına kaçmış. Çöpleri topluyor. Asiye göstermelik toz alma telaşında. Süpürge Nazım’ın elinde.  Yerleri paspaslamak işi de bana kalmış haliyle. İş bölümü şart!

    Temizlik bitiyor. Biten işleri bilgisayara kaydediyoruz. Çay molasına on dakika var. Kafamda kendimce pazartesi gününün iş planını yapıyorum. Sürprizlere açığım. Aynı yerde uzun süre çalışmak çok şey öğretiyor insana.

    Göz açıp kapayıncaya kadar çay paydosu bitiyor. Tutanakların bilgisayara kaydedilmesi işlemi akşam mesai bitimine kadar sürüyor. Paydos borusu iki gün dinlenmek şartıyla tekrar çalıyor. Saat: 17.30. Kart basıyoruz. Harç bitti, yapı paydos!

    Ağır ağır yürüyorum. Akın akın bir insan seli. Kalabalık işyerlerinde çalışanlar bilirler. Her akşam kıyametin provası yapılır kart basma alanları ve servis güzergâhı arasında.  Oradan oraya hızlı adımlarla amaçsızca koşturan enteresan insan topluluğu… Ardından,  herkes servisine bindiği vakit tam bir huzurevi sakinliği çöker ortama. Fabrika ve otopark alanı adeta yaya trafiğine kapatılmışçasına bomboştur. Resmen terk edilmiş bir kasaba görüntüsü. Bir tek, boş alanın orta yerinden yuvarlanan bir diken topu eksiktir. Fabrika; tezatlığın anavatanı.

      Yine bir rutini maziye gömerek ve fitneci bir grubu arkamda bırakarak zor da olsa servisler bölgesine ulaşıyorum. Mahşerî kalabalığı yararak servise binmenin huzuru içerisindeyim. Rıza abi de yanıma gelip oturuyor. Her gün yapılan şeyler bir gün bile tekrarlanmazsa eksiklikleri hissedilir. Rıza abinin düzene küfretmemesi dikkatimden kaçmıyor:

      ”Ne o? Yorgunsun galiba Rıza abi ya da ‘etliye sütlüye karışmayım da  başım ağrımasın’ modundasın. Sen de başkalaşanlardan oldun artık, desene. Oysa; ‘Sen yanmazsan, ben yazmazsam, biz yanmazsak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?’ Suyun başını tutanları gıdıklamalıyız abi, hiç değilse küfrederek söndürmeliyiz içimizdeki yangını.”

      ”Şurada emekliliğime kalmış dört ay. Biz zamanında mücadelemizi verdik oğlum, sıra sizde. Artık bu düzensizliğe sizler başkaldıracak, sizler küfredeceksiniz. Durağa geldiğinde beni uyandırmadan inersen küfür nasıl edilirmiş esas o zaman görürsün. Hadi, şimdi kafa ütüleme de biraz uyuyayım, yorgunum.”

      Rıza abinin benden önce dünyaya gelmiş olduğu için emekli olacağını sindirmekle meşgulüm. Kafamı cama dayayıp bilinçsizce dışarıya bakıyorum. Böyle durumlarda küfretmek kasıtlı olarak yaptığım bir şey değil!

      Durağa yaklaşırken Rıza abiyi uyandırıyorum. Bu durumdan ziyadesiyle hoşnutum. En azından uykusunu bari bölebiliyorum. Fazlası gelmiyor elimden. İyi adamlar kötü yerlerden hiç ayrılmamalılar. Emeklilik için söylenecek en baba laf bu bence.

      Yağmur şiddetini artırıyor. Servisten iner inmez Rıza abiyle birbirimize ‘iyi tatiller’ dileklerimizi dileyip koşar adım evlerimizin yolunu tutuyoruz. Evin önündeyim. Gözüm salonun açık olan penceresinde.

      Nihayet brüt doksan dört net seksen beş metrekare olan evimin kapısındayım. Her zaman net olmakta fayda var. Evim, kutu kadar! Kapımı korkunç ve öldürücü yalnızlığa aralamak için anahtarı kapı deliğine sokup kapımı kilitlerin esaretinden kurtarıyorum. Tak, tak!

     Kapımı sessizliğe doğru aralarken yine en beterinden bir kasvet bunaltıyor içimi. Hasar tespiti yapmak maksadıyla istemsiz salona doğru yürüyor ayaklarım. Laminant parkenin üzerinde küçük çaplı bir gölet oluşmuş. Üzerinde de birkaç önemsiz fatura yüzüyor.

     Banyodan temizlik setini kaptığım gibi suyu temizliyorum. Mopla da bir güzel kuruluyorum ki ıslaklıktan eser kalmasın.

     İçim kıyılmaya başlar gibi olduğundan mutfağa giriyorum. Sabahki kahvaltıdan geriye ne kaldıysa dağınıklık olarak duruyor. Daha da acısı akşam yemeği için yiyebileceğim tek lokma yok. Ve en acısı yine her akşamki gibi yapayalnızım. Saate bakıyorum 18.48. Karşımda şehrin ışıltılı caddeleri, sokakları, evleri…

     Tencereye makarna suyu koyuyorum. Masaya bir parça ekmek, tuz ve çoban salatası. Ve tek bardak. Yalnızlığımı da saymazsak bir başımayım. Canım ölmek dışında hiçbir şey istemiyor. Mutsuz ve ağlamaklıyım. İsyan bayrağım asi bir marşla çekiliyor göndere. Benimki de hayat. Kedere bak!  

The post Kedere Bak appeared first on Sanat Duvarı.

    İki yıl, sekiz mevsim boyunca, bir zamanlar top koşturduğumuz, haylazlık yaptığımız boş araziye, yan yana bir sürü ev diktiler. İnşaatların kabası bitince saklambaç bile oynadık içlerinde. Kocaman bir site inşa edildi bir zamanların çorak arsasına. Nüfusu beş yüzü geçmeyen küçücük mahallemize beş yüz hane daha taşınacaktı, aynı anda. Bunun heyecanı bile yetiyordu bize. Ben de, ‘kim bilir ne güzel sarışın kızlar taşınırlar buralara’ diyerek az dolanmadım ortalıklarda.

     Çok geçmeden ardı ardına bir sürü kişi taşındı siteye. Sitenin bulunduğu bölge taşranın kenarına konuşlanmış ihtişamlı bir Amerikan Mahallesi gibi duruyordu. Gece olunca ışıl  ışıldı evler. Yaz akşamları villaların bahçelerinde barbeküler yanıyor, bahçe salıncaklarında zengin piçleri sallanıyorlardı. Kendi mahallende ”zenci” muamelesi görmek rezil bir durum.

     Site sakinleri ile aramızda sosyal ve ekonomik şartlar bakımından uçurum olduğundan tez zamanda kaynaşamadık kimseyle. Onlar, bizim oynadığımız parka gelmiyor, bizim kendi çapımızda yaptığımız pikniklere katılmıyor, bizimle bisiklete binmiyorlardı. Keza biz de onların paten yaptığı, basketbol oynadığı, köpek gezdirdiği alanlara giremiyorduk. Aramızda çok büyük bir fark vardı. Onlar, istemedikleri için gelmiyorlardı biz ise; istenmediğimiz için gidemiyorduk. Para öyle lanet bir şey ki; şayet paranız varsa her halukârda tercih hakkı sizin insiyatifinizde.   

      Yüzlerce site sakini arasından yalnızca Tahsin arkadaş oldu bizimle. Diğer zengin çocuklarına hiç benzemiyordu Tahsin. Ukala, şımarık, megaloman birisi değildi. Yaşından çok daha olgun, aklı başında bir çocuktu. Biz de hiç kullanmaya kalkmadık onu. Marketten ortak kola, bisküvi, dondurma ya da çekirdek alınacaksa herkes ne verdiyse Tahsin’den de onu aldık. Belki o da bu yüzden sevdi bizi. Onu söğüşlemeye kalkmadığımız ya da tam zıttı ona ekstra bir muamele yapmadığımız için…

      Bizimle aynı okulda okumayı çok istediyse de babası devlet okulu olduğu için Tahsin’i bizim okulumuza yollamadı. Kolejde okuttu onu. Her sabah özel bir araba ile koleje gidiyor, aynı araba ile de geri dönüyordu Tahsin. Babası organize sanayide iki tane fabrikası olan çok varlıklı bir adamdı. Hatta, sonradan öğrendiğime göre bizim sokaktan iki kişi de Tahsinlerin fabrikasında çalışıyordu. Durumları son derece iyiydi Tahsinlerin.

    Ama Tahsin onca zenginliklerine rağmen bir kez olsun bizi hor görmedi. Çok sağlam bir çocuktu. Bir keresinde Tahsin’in giydiği bir tişört çok hoşuma gitmiş ve bunu da Tahsin’e açıkça söylemiştim. Tahsin hiç tereddüt etmeden tişörtünü çıkarıp bana verdi. Tabii ben de ona… Parkta değişmiştik tişörtlerimizi. Ertesi gün benim tişörtümü sitenin dikenli tellerinde asılı olarak görmek beni çok üzse de, bunu Tahsin’in yapmayacağını, tişörtü babasının oraya attığını çok iyi bildiğimden Tahsin’e bunu hiç söylemedim. O da hiç bahsetmedi bu konudan.

     Tahsin’i tanıdıkça handikaplarını da öğreniyordum. Örneğin; Tahsin son derece aklı başında, mantıklı ve efendi bir çocuk olmasına karşın hiçbir konuda söz sahibi değildi. Yiyip içmesinden giydiği kıyafetlere kadar her şeyini babası belirliyordu. Hayali iyi bir gazeteci olmak olsa da babasının zoruyla tıp okudu. Böylelikle babasına karşı hayatının en büyük tavizlerinden birisini verdi. Orta ölçekli bir devlet hastanesinde çalışmak isterken yine babasının isteğiyle özel bir hastanede işe başladı. Başarısıyla da kısa sürede başhekim yardımcılığına kadar yükseldi. Fakat bunda babasının en ufak bir katkısı yoktu. Çünkü Tahsin gerçekten çok zeki bir çocuktu.

      Otuzlu yaşların ortalarında muhasebeci bir kızı sevse de babası bu aşka karşı çıktı. Tahsin çok direndi ama bir türlü babasının inadını kıramadı. Kız bakmış olmayacak, beş altı ay sonra bir esnafla evlenmiş. Tahsin’den duydum. Tahsin rüştünü ispatlamış harika bir hekim olsa da babasının boyunduruğundan kurtulamamak onu günden güne yalnızlığa itti. Bunalıma girdi bir dönem.

     Annesi, başka bir aşk Tahsin’i kendine getirir düşüncesiyle avukat bir kızla tanıştırdı Tahsin’i. Tahsin’e iyi geldi kız. Epey bir flört döneminden sonra nişanlanmaya karar verdikleri esnada kızın daha önce nişan attığını öğrendi Tahsin. Ama bunu hiç umursamadı. Çünkü gerçekten kızı çok seviyordu. Fakat kız Tahsin’in babasından veto yedi. Ailemize layık değil diyerek sert bir dille bu işin olmayacağını dile getirdi Faruk Bey.

      Tahsin yine içine kapandı, psikoloji haplarında aradı çareyi. Hekimliği keyfekeder yapıyor, hastaneye kafasına göre gidiyordu. Sancılı dönemi kısa sürede atlatması için kendisini çok arasam da telefonlarımı hiç açmadı. Bir akşam eve dönerken denk geldim Tahsin’e.  Benzi iyice sararmış, çok zayıflamıştı. Gözlerinin altında mor halkalar belirmişti. ”Biraz oturalım mı Tahsin?” dedim, kırmadı, oturduk. ”Nasılsın, nerelerdesin, neler yapıyorsun, kaç defa aradım seni bir kez olsun açmadın telefonlarımı,” diyerek sitem ettim kendisine. Ama Tahsin’in konuşacak takati yoktu, çok bitkin görünüyordu. ”Nasıl olayım, nasıl olduğum her hâlimden belli değil mi?” deyince, sustum. Haklıydı Tahsin. Nasıl olduğunu anlamak için kain olmaya gerek yoktu.

      Tahsin’le çok şey konuşmak istesem de hiç bir şey konuşamamanın derin acısını yaşadım bir süre. Sonra Tahsin ”Ben evleniyorum, hem de hiç sevmediğim, istemediğim birisiyle,” dedi, buruk bir sesle. Boğazımı temizleyip ”İyi de nasıl Tahsin, nasıl istemediğin birisiyle ya? Hangi devirde yaşıyoruz? Sen Doğu’daki, Güneydoğu’daki gencecik kızlarımızın yaşadığı kaderi mi yaşayacaksın yani? Hem de doktorken, bu kadar varlıklıyken,” dedim Tahsin’e. Tahsin durumdan o kadar umutsuzdu ki ”Babamı tanımıyormuş gibi konuşma. İstemesem ne değişecek ki sanki?” dedi ve öfkeyle kalktı masadan. Durumu hiç iyi değildi.

     Gerçekten de bir ay sonra babasının dediği kızla evlendi Tahsin. Düğün gecesi sanki kendi düğününde değil de cenaze evindeymiş gibi bir hâli vardı. Tahsin’in o hâlini görünce Faruk Bey’i boğasım geldi. Ne kadar bencil ve düşüncesiz bir adam bu Faruk Bey diye söylendim durdum o gece. Düşüncesizdi çünkü, göz göre göre biricik oğlunu mutsuzluğa itiyordu.

     Tahsin’i düğünden sonra sadece bir kez gördüm. O da son görüşüm oldu zaten. Kısacık konuşabildik kendisiyle. Yalnızca ”Çok mutsuzum,” demekle yetindi. ”Bir yerlerde oturup konuşalım mı, hem sen de kafanı dağıtırsın biraz,” dedimse de artık çok geç mahiyetinde gülümsedi. Yıllardır tanıdığım Tahsin’in yüzünde ilk kez ukala bir gülümseme sezinledim. O an, Tahsin’in eski Tahsin olmadığını, gerçekten belki de artık her şey için çok geç olduğunu gayet iyi anladım.

      Tahsin’le o kısacık konuşmamızdan üç gün sonra Tahsin’in ölüm haberini aldım. İki kutu hap içip intihar etmiş. Başsağlığı dilemek için annesini ziyarete gittiğimde hıçkıra hıçkıra ağlıyordu kadıncağız. Faruk Bey, iş adamlığına yakışır biçimde son derece vakur bir duruş sergiliyor, taziyeleri kabul ediyordu. Annesinin elini tutup ”Başınız sağolsun Nevin teyzeciğim, bir ihtiyacınız olursa sabahın körü de olsa,  gecenin bir yarısı da olsa hiç çekinmeden arayabilirsiniz. Unutmayın, ben de sizin oğlunuz sayılırım,” dedim. Nevin teyze ellerimin içinden ellerini sıyırıp, ellerimi avuçlarının içine alarak sımsıkı tuttu ve: ”Biliyor musun, Tahsin hayatı boyunca ilk defa kendi başına, kendi hür iradesiyle bir tercih yaptı, o da yanlış bir tercih oldu. Evlatçığım öldü! Sen ileride evlenirsen ve çocuğun olursa sakın ola ki çocuğuna baskı yapma. Bırak tercihlerini kendisi yapsın, kararlarını kendisi versin. Madem, ‘ben de sizin oğlunuz sayılırım’ diyorsun, sana tavsiyem budur oğlum. Eğer aksini yaparsan sana hakkımı helâl etmem, bilesin,” dedi. Kendimi daha fazla tutamadım, ben de Nevin teyzeye uyup hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Ağlarken tekrarladığım tek bir cümle vardı: ”Söz Nevin teyze. Söz, söz, söz… Sana söz veriyorum ben Faruk Bey gibi bir baba olmayacağım!”

The post Yanlış Tercih appeared first on Sanat Duvarı.