Bayram Şafak Arslan – Sanat Duvarı

Kırkıncı Mum

Bayram Şafak Arslan — Thu, 11 Apr 2019 04:00:08 +0000

Eski bir rivayete göre; “Sevdiğin birisi ölünce, içinde kırk adet mum birden yanarmış… Her geçen gün, içindeki o kırk mumdan birisi sönermiş… Kırkıncı güne gelindiğindeyse o son kalan mum hiç sönmez, sen ölene kadar içinde hep yanarmış…” Sönmeyen kırkıncı mumumsun sen benim. Sonsuza dek yanacak olan ama hiçbir zaman tek bir saç telini dahi ısıtamayacak olan o mumum ben… Portekizce’de “saudade” diye bir kelime vardır: “Artık kaybolmaya başlamış, nadirleşmiş veyahut tamamen kaybedilmiş bir şeyi ya da bir kişiyi derinden özleme hissi demektir bu…” Şu sıralar bu kelimenin ağırlığı altında yaşıyorum çünkü ben çok uzun bir süre asfaltı sulamakla uğraştım ama asfaltın tabiatında güzellik yokmuş, anladım. Ömer Hayyam’ın da dediği gibi; öyle bir düğümdü ki bu, ne sen çözebildin ne de ben. Bizimkisi sadece perde arkasında bir dedikoduydu, perde indi ve ne sen kaldın ne de ben… Belki de yanacağım o kırkıncı mum gibi sonsuza dek, acı çekeceğim ömür boyu çünkü acı benim damak tadım ve sevginin ağzımda bıraktığı tat da acı… Ama biliyorum ki sana yanmak için katettiğim bütün yolların toplamı sensin ve katedeceğim yollar da sana benzeyecek. Ah beni yolumdan edenim, sana yenilmek ne kolay! Seni sıfatlarla tanımlamayı seçiyorum çünkü biliyorum ki sıfatları kaldırırsam geriye sadece gerçekler kalacak ve bu gerçeklerin altında ezilmeni istemiyorum. Bazı gerçeklerin sonu kıştır ama senin bende hep bahar kalmanı istiyorum… Güneşe ve toprağa tahammül edemediğinden midir nedir içimde artık açelyalar açmaz oldu. Açamadıkça acı çektim, açamadıkça hep umut ettim. Hercai menekşe mi oldum yoksa? Ben de kırdım bütün kanatlarımı ama köklerim hala bedenimde duruyor. Yavaş yavaş bırakıyorum artık sana yazmayı. Aklının ve kalbinin onda olduğunu öğrendiğimden bırakıyorum seni. İstemiyorum artık senli bir gelecek, senli bir roman kahramanının kullandığı güzel cümleler çünkü sen gittiğinden beri dünyanın en güzel sözlerini artık sadece fotoğrafların dinliyor…

The post Kırkıncı Mum appeared first on Sanat Duvarı.

Melankolik Yorgan

Bayram Şafak Arslan — Thu, 14 Mar 2019 05:00:42 +0000

Bu sözlerimi güneşli bir kış gününde yazıyorum sana. Bilirsin bir güneşten bir de kış ayından vazgeçemem. Belki de bu sebeptendir yazın bile kar yağması başıma… Bu durumun seninle de pek alakası yok açıkçası, ben sadece melankoliyi yorgan yapmışım yatağıma. Biliyorum, kalbim bana ait fakat neden beni bana kırdırıyorsun? Bazen buna dayanmak çok zor geliyor… Dayan diyorum yüreğim dayan ama onda da mecal kalmamış, anlıyorum. Sanırım o da benim gibi bir gün bitmeyeceğini düşünerek sevmiş, ne diyebilirim ki? Sen hiç yüreğini karşına alıp konuştun mu? Ben konuştum. Hatta ara sıra karşıma alıp konuşuyorum onunla. Deli misin sen? Deme! Dinle. Bu benim için bir çeşit terapi şekli. Geçen gün konuştuk onunla ve şu soruyu sordum:

Hadi ben acı çekiyorum ama sen neden bu kadar acı çekiyorsun?
Sadece sen sevmiyorsun onu! Ben de seviyorum, ziyadesiyle. Neden bu kadar acı çektiğimi inan ki bilmiyorum. Korkuyorum… Korkuyorum! Çünkü bilmiyorum ne yapılır ona benzemeyen bir kadının silüeti benim atışlarımı hızlandırırsa bir gece…

Saçma diyorsun içinden şu anda, anlıyorum. Saçma gelse bile şunu bil ki ben buyum! Biraz deli, biraz âşık. Peki, sen hiç korkmuyor musun bu kadar çok sevilmekten? Gün gelir de benim kokumu mezara gömecek kadar seven bir erkek çıkar diye? Sanırım korkmuyorsun. Peki, hiç düşünmüyor musun benim seni başrol oynattığım bu filmde başkasının seni figüran olarak bile oynatmayacağını? Sanırım düşünmüyorsun. Peki, o zaman şunu sorayım sana: Sen hiç hayallerinden kırıldın mı böyle büsbütün? Ben kırıldım hatta paramparça oldum. Sen ne yaptın o sırada? Yine gelmedin değil mi? Bilirsin, aşkı özgürlük olarak tanımlamıştım sana bir keresinde. Bu sebeptendir ki içimde senin özgürlüğüne doğru uçmayı hazır bekleyen güvercinlerim var benim… Ama biliyorum ki sana doğru uçsalar, sen onları da kıracaksın. Oysa ben bu hayatta en çok seni sevmiştim. Elini vermiştin bana sevgime karşılık hatırlar mısın? Elini verdin ama misliyle geri aldın hem de kat kat kopara kopara… Bu kadar melankoli yeter. Bak akşam oldu yine. Ben yine sana yazarken unutmuşum beni ısıtan tek şeyi, güneşi. O halde bu gece sen beni hatırla. Hiç sevmediğin ve hiç özlemediğin halde hatırla beni. En azından bunu yapabilirsin benim için çünkü bana borçlusun. Senden bir sevgi alacağım var, unutma! Şimdi ben bu cümlelerle vedalaşıyorum seninle ama sen suçüstü yap unutturma kendini…

The post Melankolik Yorgan appeared first on Sanat Duvarı.

Poğaça Kokulu Hayaller

Bayram Şafak Arslan — Sun, 10 Feb 2019 06:00:28 +0000

Kendimi Butimar kuşu gibi hissediyorum şu sıralar. Öyle çaresiz öylesine umut halinde… Sonumun Metanpontumlu Hippasus gibi olmasından korkmuyor da değilim aslında. Korkum boğulmaktan değil, sende boğulurken tutamamandan korkuyorum. Sevmemenden korkuyorum. Bazen gelip bana: “Peki neden seviyorsun o halde?” diye soruyorlar. Bilmiyorlar. Anlamıyorlar. Sen güldüğün zaman bende frezya bahçelerinin oluştuğunu nasıl bilebilirler ki? Balzac tasvir yeteneğini geliştirmek için üç bin gün boyunca penceresinden bakarak üç bin farklı manzarayı tasvir etmiştir. Ben ise seni gördüğüm günden beri yüzlerce veya binlerce farklı şekilde sevmenin yolunu arar dururum. İnan ki bu durumu bilmiyorlar. Gerçi ben de anlatamıyorum bendeki yerini. Yazı yazmaktan başka bir şey bilmiyorum ki… Sadece seviyorum! Severken de çok fazla konuşamıyorum çünkü harfler birer birer dökülüyor gönül kalemimden. O yüzden sen ben sevgimi kelimeler ile anlatmayı tercih ediyorum ama sen benim seni sevdiğimi gözlerimden anla. Gözler demişken, gözlerini tasvir edemiyorum kâğıtlarımda. Helenistik dönemde savaş zamanları erkekler savaşa gidermiş ve kadınlar da onlar dönene kadar gözyaşlarını “Unguentarium” adındaki gözyaşı şişesinde saklarlarmış. Ben de sen gözlerinle güldüğün zaman, gözlerinden dökülen mutluluk parçacıklarını bir bir gönül şişeme ekliyorum… O gönül şişemi açıp bir gün erguvanlar gibi saçılacağım etrafa. Belki o gün sen de beni seversin olmaz mı? Kavuşmamızın mahşere kalmasını istemiyorum. Kavuşmayı istiyorum tıpkı güldüğün zaman yanaklarının gözlerinin altına kavuştuğu gibi… Bir de poğaça kokularıyla beni karşılamanı istiyorum. Gerçi poğaça yanakların da benim için kâfi ama olsun. Uzun lafın kısası, sevilmek istiyorum. Sevdiğim gibi sevilmek hem de. Ben her sabah sana uyanmaktan bıkmadım ama ben artık birazcık da kendime uyanmak istiyorum. Sahi, bir gün gelecek misin? Yanlış anlama kendim için değil, gönül şişem için istiyorum. Gözlerinin kilidi olmadan kapanmayacak bu şişe onu da biliyorum. Hayatımın çiçekleri dökülüp geriye sadece dikenleri kalmadan gel…

The post Poğaça Kokulu Hayaller appeared first on Sanat Duvarı.