‘ELBET BİR GÜN!’

Kendime geldiğim de Datça Devlet Hastanesindeydim, yatağımın başında iki tane ‘Polis memuru’ İfademi almak için gözlerimin açılmasını bekliyordu. Kendime gelmiştim fakat gözlerimi bilerek açmadım.

  Memurların kendi aralarında konuştuklarını duydum…‘Ne yapıp ne edeceğiz, bu çocuğu gözaltına alacağız.’ diye.

  O ara kapı açılıp kapandı, ‘İlçe Emniyet Müdürü’ Emre Bey’… Daha önceden tanışmışlığımız var birkaç ‘küçük’ kavgadan odasına gitmiştim oradan tanıyorum kendisini…

    İki polis memurunu’ da karşına almış olacak ki söylenmeye başladı;

‘Siz ne yaptığınızın farkında mısınız lan, kimi hırpalamak için bekliyorsunuz biliyor musunuz?’

  Polislerden muhtemelen rütbeli olanı cevap verdi;

 ‘Müdürüm, bu herif mütahit Selçuk beyin oğluna saldırmış alkollü iken. Karakolda ifadesini alıp salacağız, biz de zaten.’

Emniyet müdürü Emre;

‘Siktirin gidin lan! Gözüm görmesin sizi, ben alırım ifadesini. Rüşvetçi pezevenkler!’ diye çıkıştı polis memurlarına…

 ‘Adalet diye savunmaya çalıştığınız kitap; okuyucusuna göre işine gelene göre, değişiyor! Bu adam Muğla emekli Cumhuriyet başsavcısı Adnan beyin oğlu. Bülent Çetin. Adnan Bey adalet için kıdeminden olmuş adam. Siz ise böyle bir adamın oğlunu sırf zengin piçini dövdü diye sorguya alıp hırpalayacaksınız he isterseniz bir deneyin de ne ile karşılaşacağınızı bir görün.

Gözümü açacaktım, açmaktan utandım yine babam vardı götümü kollayan… Çünkü “emekli Cumhuriyet Başsavcısı Sayın Adnan Çetin, soyadı gibi kendisi de çetin adamdır” diye anlatır ara sıra konuştuğum amcalarım. Bana kalırsa bir katildir, hem de annemin katilidir.

Ben babamı sileli yıllar oldu, annemin öldüğü gün ben babamı da kaybettim… Kim ne derse desin, herkes benim anlattığım gibi bilecek. Benim babam da yok, annem de…

  Gözlerimi açmaktan utanıyordum, ta ki Emniyet Müdürü Emre sağ elimi tutana dek. Emre sağ elimi sıkıca kavradı. “İyi misin?” dedi, önce sağ sonra sol gözümü açtım. “İdare eder Emre abi…”

-Endişelenecek bir durum yok oğlum, ben hallettim hepsini ifaden de hazır, imzalayıp hastaneden çıkışını alacağız.

-Olmaz abi!

-Nasıl olmaz?

-Olmaz işte, bırakalım kitapta yazan neyse o uygulansın. Gerekirse alıp sorgulasınlar beni içerde. Ben haklıyım abi.

-Sen haklı olabilirsin ama buranın da asayişi benden sorulur ve ben ne dersem o olur. Al imzala şunu.

Diyerek bir ifade tutanağı verdi elime. Sol elimi kaldıracak oldum ki serumun hala takılı olduğunu fark ettim. Sağ elimle kâğıdı alıp yatağımda doğruldum. Emre abi kâğıdın altına diğer elinde tuttuğu dosyaları vererek, “Al, bunun üstünde daha rahat imzalarsın” dedi. Kâğıdı imzaladım okuyabilecek gücüm yoktu. Her şeye hazırdım belki de. İmzaladığım tutanak beni yüzde yüz suçlu ilan edecekti… Bilmiyorum pek önemlide değildi açıkçası… İnceldiği yerden kopsun artık o ip, inceldiği yerden kopsun da bende kurtulayım, vicdanım da kurtulsun.

     Vicdan azabı çok başka bir şeydir, ne var olan sistem üzerine kurulu adalet terazisine ne de ilahi adalet terazisine konulabilir bu azap. Hepsinden, her koşulda tüm ağırlıklardan ağır kaçar vicdan azabı… Fazla uzatmayacağım, kâğıdı imzaladım. Emre abi ifade tutanağını elimden alırken elime bir şey sıkıştırdı, kulağıma yanaştı:

“Al yanında bulunsun işsizsin, baban yolladı” dedi.

   Maddi olarak zor durumdaydım ne verdiğine bakmadan zarfı cebime atıp;

 “Eyvallah abi, kalkıp bir iş bulayım bunu da ödeyeceğim geri. Babama yollayacağımdan emin olabilirsin” dedim.

      Emre abi bir şey demedi kalktı kapıda bekleyen polis memurlarına yöneldi. ‘İfade hazır savcılığa gönderin.’ dedi.

    Ben ise yattığım yatağa tekrar uzanacak iken yatağımın sağ üst köşesinde duran masada titreşimde olan telefonum çalmaya başladı. Uzanıp telefonu elime aldım arayan Adran’dı…

‘- Efendim.

-Sana ihtiyacım var Bülent!

-Hemen mi?

-Evet hemen.

-Neredesin peki?

-Evdeyim.

-Geliyorum.’

     Elimdeki serumu çıkarıp yataktan kalktım, acil servis odasından çıkıp çıkışa doğru yöneldim. Çıkışta hazırda bekleyen birçok taksici vardı birine atladım:

‘-Sür abi.

-Nereye?

-Çınarcık sokak, Sevgi apartmanı.’.

Taksici sol elinde izmarite yakın kalmış bir sigara ile taksinin direksiyonuna iki eli ile yapıştı ve hastane önünden sert bir dönüş yaptı. Dikiz aynasından bana bakarak.

‘Hayrola ne bu telaş?’ dedi.

‘Kazanmakla uğraştığım biri var ve şuan ben onu kazanmadan o kendisini kaybedebilir abi’ dedim.

Çınarcık sokağa vardık, apartmanın önünde indirdi beni.

Karşıda ki ‘Adem Tekel bayii’ açıktı. İçeri girdim;

‘-Abi kolay gelsin.

 -Sağ ol Bülent buyur.

 -Abi iki bira bir karışık çerez bir Winston White.

 -Abi cim hayırdır sigarayı değiştirdin galiba.

 -Yok abi yok kendime almıyorum, ben sigarayı bıraktım.

   Adem abi istediklerimi poşete koydu, Emre abinin cebime sokuşturduğu zarftan taksici için çıkardığım yüz liranın geri kalanını da Adem abiye verdim… Caddenin karşısına geçtim apartmana girdim, asansöre bindim. Kat iki…

      Asansörden indim daire üç zile bastım.

Adran kapıyı açar açmaz bana sarıldı. İç çekerek.

‘Bülent’ dedi.

‘Efendim?’

‘Sana çok ihtiyacım var.’

   Adran başını omzuma yaslayıp ağlamaya başladı.

‘Ne oldu? Dedim.

   Kolları boynumda, başı omuzumda bir yandan sarılmaya devam ederken kapıyı kapatarak oturma odasına geçtik. Adran’ı sakinleştirip koltuğa oturttum.

 Siyah poşetten aldığım biralardan iki tanesini dışarda bırakarak dolaba yerleştirdim, mutfak tezgâhına bıraktığım iki birayı alarak Adrana

Döndüm;

‘İçersin dimi?’

‘Olur.’

Biraların birini Adran’a uzatıp karşısındaki koltuğa geçtim.

‘Ne oldu, neden aradın bu gece beni? Dedim.

‘İhtiyacım vardı.’

‘Neye?’.

‘Sarılmaya!’

‘Hangimizin ihtiyacı yok ki?’

‘Öyle sıradan bir sarılmaktan bahsetmiyorum ama Bülent.’ dedi.

 ‘Ne oldu birden bire?’

‘Mustafa’yla kavga ettik’

 ‘Konu ne peki?’

‘Hamile olabilirim, reglim gecikti.’

‘Bunun için mi tartıştınız.’

‘Evet’

‘Vurmadı dimi o orospu çocuğu sana! Bak vurduysa söyle gideyim sıkayım kafasına.’

‘Yok, saçmalama.’

‘Sen gerginsin son birkaç gündür belki de ondandır reglinin gecikmesi.’

‘Bilmiyorum Bülent, tek bildiğim şey sana sarılıp, yanında güven içinde uyumak istediğim.’

Derin bir iç çekip sigara yaktım. Adranada uzattım.

Adran sigaranın markasını görünce tebessüm etti.

‘Benimkinden almışsın.’

‘Sen seviyorsun, diye’

‘Sarılınca her şey geçecekmiş gibi, sarılınca bunca derdi unutacakmışız gibi dimi?’ dedim.

‘Tam olarak öyle.’ Dedi. Sigaralar bitti, birbirimize sarıldık koltuğa uzandık…

           Adran’da kaldım: Aylar sonra…

SON

The post Sevgi Apartmanı 3. Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

        Saat sabah  ‘06.00’… Telefonumun alarmı çalarken oturur vaziyette olduğum koltukta açtım gözlerimi. Kafamı koltukta bıraksam geri kalan vücudumu kaldırabilecekmiş kadar güçlü hissediyordum kendimi. Hava sisliydi, bir o kadar da ayaz…

      Gece Hakan abiye dert yanarken sızdım sanırım, hatırlamıyorum… Belki de Adran’a bir şeylerden bahsederken biri beni kaldığı apartmanın önünden alıp evime getirip bu koltuğa bırakmıştı…

         Hiçbir şey istediğim gibi gitmiyor ve ben ne yapacağımı bilmiyordum. Bildiğim tek bir şey vardı. O da kalkıp işe gitmem gerektiği…

      Oturduğum koltuktan kalktım, lavoba’ya girip elimi yüzümü yıkadım aynaya baktım… Saçlarımın ön kısmı açılmaya başlamıştı, o yüzden kısa kestiriyordum zaten. Gözlerimin beyazı ise hala kıpkırmızıydı…

        Oturma odasına geri dönerken diğer odanın kapısının açık olduğunu fark ettim içeri baktığımda. Hakan abi yatıyordu… Odaya girip onu rahatsız etmek istemedim, sehpanın üstünde ‘Camel’ paketini gördüm. Sigarayı bırakalı birkaç gün olmuştu ve sarhoş olduğum saatler dışında sigara içmiyordum… Sigara içmek yerine çay demlemeye karar verdim. İşe gitmeden önce bir bardak sıcak çay fena gitmezdi, bu soğuk ve ayaz havada.

            Çay demlenirken hâlihazırda bekleyen sabah haberleri vardı… Sabah haberlerini açtım:              ‘Halk otobüsün’de taciz’, ‘Eski eşini bıçaklama.’. Siyasi liderlerinin kapışması. Ve birçok can alıcı ayrıntılar… Haberleri izledikçe bombok giden tek şeyin hayatımın olmayışını benim gibi birçok insanın da derdi olduğunu anlıyor ve kederleniyordum…

        Adran’la bir gece vakti sahil ’de dut ağacının dibinde oturduğumuz bank geldi aklıma ;

Adran bana dönüp;

  ‘Ne garip değil mi?’ …Dedi.

 ‘Yani?’

 ‘Gerçek şu, canımız yanıyor ve bu yangını milyarlarca yıl yalnızca kendimizin yaşadığını düşünüyoruz.’ -Bir sigara yakıp Adran’a dönmüştüm.-

‘Milyarlarca yaşı olan dünya, ben değilim.’ ‘Haklısın’ demişti…

Haklı olmaktan da sıkılmıştım, ben haklı olmak istemiyordum artık… Yakamoz manzarası, aylardan kış mevsimlerden Ekim’di sanırım, hiç unutmam…

     Belki de unutmuştum. Ne ayı, ne mevsimi ? Hatırlıyordum. Zaman, ‘Her şeyin’ ilacıdır derler oysa ki;

   Zaman hiçbir şeyin ilacı değildir, olsa olsa tedavisi olur ve bilirsiniz ‘klinik’ tedaviler biraz uzun sürer yatmanız gereklidir. Ben de öyle yaptım sanırım. O dönem… İşe gitmem gerekiyordu gidesim yoktu; Yine klasik bir ‘istifa’ muhabbeti muhtemelen… 

      İşe gitmek için ayaklandığım tekli koltuğa tekrar oturup çayım yanımda sabah haberlerinin devamını izlerken uyuya kaldım… Uyandığımda saat ‘14.00’ . Tarih  ‘14 Şubat.’… Patron henüz aramamıştı…

      Telefonum  ‘Sesli moddaydı’. Oradan biliyorum.Yalnızlık derecemi ölçüyordum…          Aralarda yaparım bunu. ‘Kimde ne kadarım?’. Öğreneyim diye… Bilirsiniz… Yalnızca telefonu çokça çalan insanlar telefonlarını ‘Sessize’ alır…

       İnsanlar tarafından ilgi duyulan ‘Gösteriş meraklısı’ piçler tarafından uygulanan gizli bir kuraldır bu. Onlar ‘Beni aramasınlar.’ .Diye dua ederken… Ben ‘Lütfen biri arasın.’. Diye; Dua ediyorum; Haberleri yok… Adran’ı arayamazdım. Mütahit’in oğlu yüzünden aramız açıktı…

       Hakan abi uyanmış etrafı toplamış, çoktan evden çıkmıştı. Hafta sonu olduğu için okula gitmek gibi bir derdim yoktu en azından, üstümü değiştirdim. Altıma mavi bir kot, üstüme beyaz t-shirt ve siyah deri ceket…

        Dışarı attım kendimi… Cumhuriyet meydanı,1 karışık çerez, 3 bira… Canımın sigara istediğini fark ettim… Köşede ki market… ‘Tekelci Ali’;

 ‘Abi kolay gelsin bir paket sigara alabilir miyim?’.

 ‘Al tabi Bülent, al neden almayasın ki? İndirim geldi zaten seninkine.’.

 ‘Nasıl abi?’. 

‘Hükümetin yapamadığını sigara şirketleri yapmaya başladı artık; Müşteri kaybetmemek için…’

 ‘Ben zaten sigarayı bıraktım biliyorsun abi, öyle arada çakırkeyifken… Ama bu indirim fena olmamış.’…

   Ali abi bir şey demedi alaycı bir gülümseme etti sadece yüzüme… Hava kararmaya başlamıştı. Bir sigara yaktım. Meydan’dan ‘Barlar sokağına’ doğru yürümeye başladım. Tam ‘Club Yayla’nın önünden geçerken- Sarhoş ellerinde sigara bir grup ile karşılaştım yol boyunca dizilmişlerdi- Ben ilerlemeye devam ediyorken kaldırımda oturmuş önlerinde bira şişesi olan öpüşen bir çift ile karşılaştım ve kız Adran’a çok benziyordu. Tedirginlikle yoluma devam ettim, sigaram bitmek üzereydi. Öpüşmeye mola vermiş olacaktılar ki mütahit’in oğlu beni gördü ve sırıtmaya başladı;

Eli kızın çenesindeyken, dayanamadım…

 ‘Yeter lan! Yeter bu kadar hikâye.’

Mustafa ayağa kalktı…

‘Ne diyorsun lan sen?’

‘Bunu diyorum lan bunu: Sen siktir git cebindeki para ile kandırabileceğin orospularla gecelik görüşmeye devam et bu kızı’ da rahat bırak…’

‘ Ne diyorsun lan sen?’

‘Bunu diyorum yeter lan artık, bende bıktım içimde sakladıklarım’dan gerçeği birileri kırılacak diye içime atmaktan.’

 O kargaşada  “Adran’a” döndüm.

 ‘Özür dilerim, ama daha fazla dayanamayacağım bu hikâyeye. sikerler böyle sevgililer gününü ben senin için kendimden vazgeçmişken senin yaptığına bir bak. Değer mi lan bu piçe? Bu piç seninleyken, başka birileriyle ’de birlikte yattığı kızlar kürtaj için sıraya girmiş durumda!’…

Mustafa cümlemi tamamlamadan bana bir yumruk geçirdi. Hafif yalpaladım Mustafa’ya döndüm bir yumruk…

‘Siktir lan yalancı piç!’

Bir yumruk daha; Mustafa’nın dudağı kanamaya başlamıştı.

 ‘Anlatsana lan gerçeği, her gece başka bir kızla yattığını. Cebindeki parayla ahkâm kestiğini!’

Mustafa’dan bir yumruk daha yere serildim. Başım döndü: Nasıl olduğunu anlayamadım…

The post Sevgi Apartmanı 2.Bölüm appeared first on Sanat Duvarı.

‘Sen ne yaptın söyle bir bana bakayım ne bok yedin dün gece?’. ‘Sordum abi.’ dedim. ‘Beni neden sevmedin?’ diye sordum… Hakan abi öfkesinden deliye dönmüştü… Başladı söylenmeye. ‘İyi bok yedin! Ben sana dedim ama dimi? O kızla olmaz diye’ … Sakinleşti … Sabaha kadar ‘Sormasın bu soruyu’ diye.Tanrıya dua ettiğim o soruyu sordu…‘Peki, o sana ne söyledi ?’ .

Sustum… Adran’ da susmuştu zaten cevap verememişti o gece; Kaldığı apartmanın önün de elleri, ellerimi tutarken gözleri gözlerimden kaçarken… Hem zaten birine ‘Beni neden sevmedin?’ diye soru sorulmaz ki… Bu bildiğin bir intihar… Al şu silahı kafama sık… Demenin başka bir yolu. Sevememiş yani ‘Sebebini neden sorguluyorsun ki?’  Bana güvenemedi belki de…

Çünkü benim param yoktu, babamın da parası yoktu. Üniversite okuyordum ve yazmak dışında hiçbir yeteneğim yoktu… Sahip olduğum her şeyin bedelini çalışarak ödüyordum… ‘Kim ne yapsın beni?’. Sevgili olsak ne olacak? ‘O’nun istediği bir Pazar kahvaltısını ben başkasına kahvaltı servisi yaparken karşılayabilirim anca…

Tüm bunları kafamın içinde sorgularken Hakan abi cebinde ki ‘Camel ’i çıkardı ve bana uzattı… ‘Tamam, lan tamam olan oldu: Siktir edeceksin hem sana kız mı yok? Gençsin, okul okuyorsun, sigortalı bir işin var yakışıklısın. Çıkar elbet biri karşına al yak şunu.’ Dedi…

Gözaltlarım uykusuzluktan mosmor ellerim aşırı alkolden sonra zangır zangır titriyordu. Hiçbir şey demeden sigarayı aldım yaktım. Oturma odasına geçtik, Hakan abi oturmadan önce dolabı açtı birer tane bira aldı. Karşılıklı oturduk…

Hakan abi elindeki biralardan birini oturduğu tekli, koltuğun önündeki sehpaya, diğerini bana uzattı. ‘Al iç şunu kendine gel Bülent!’ dedi. Uzattığı birayı aldım kafama diktim. Oturduğum koltuğun köşesine koydum Hakan abiye döndüm… ‘Hakan abi bu hayat neden böyle, eneden benim kazanmam gereken savaşları bir başkası savaşı yaratmış gibi kazanıyor, neden Adran şuan benim yanımda değil de o orospu çocuğu mütahit’in oğlu Mustafa’nın yanında hatta koynunda?’ Dedim…

Hakan abi camel sigarasını yaktı birasından yudumladı siniri geçmişti…

 ‘Hayat yeğenim, bu işte; Tam olarak bu; Sen ne kadar çabalarsan çabala doğduğunda yenik başlamışsın bir kere: Başında anan yok, baban yok, olacağı buydu zaten…’.  Biradan bir yudum daha aldım ellerimin titremesi geçmişti… ‘ Sahi mi abi?’  dedim… ‘Bu mudur yani, Bu hayatın kanunu bu mudur? …

 ‘Sen ne kadar çabalarsan çabala, elinde bir fırsat ile doğmamışsan, ne kadar imkân yaratsan da kendine; Hep bir takım zaaflarına yenik düşersin Bülent.’ Dedi…

The post Sevgi Apartmanı (1. Bölüm) appeared first on Sanat Duvarı.

                                                          Diyalog

 Çağrı: Ne kadar paramız var?

Yağmur: İki bin lira kadar.

Çağrı: Acilen iş bulmak lazım Karamürsel’de.

Yağmur: Bir gidelim de bakarız aşkım.

Çağrı:Off… Neyse geçelim arabaya kalkar birazdan.

Yağmur: Yine mi?

    Çağrı ile Yağmur bakışarak otobüslerine geri döner birlikte yolculukları Karamürsel otogara kadar devam eder.

       Otobüs Karamürsel otogarına vardığında hava karanlıklaşmıştır… Çağrı ile Yağmur otobüsten iner valizlerini alırlar… Fakat Çağrıda bir anormalleşme vardır. (yoksunluk sendromu)

                                                           Diyalog (Yolda)

Yağmur:Datça’dayken rahat buluyordun burada ne bok yiyeceksin? Bilmiyorum Çağrı.

Çağrı: Kullamıyacam.

Yağmur: Eminim.İki gün oldu ara ara yoldan çıkmaya başladın bile soğuk soğuk terlemeler falan.

(Çağrı tahammülsüzleşerek Yağmura döner.)

Çağrı: Ya tamam Yağmur lütfen evimize bir gidelim dinlenelim hatta şu tekelden ikişer tanede bira alalım evde konuşuruz olur mu hayatım?

(Yağmur konuyu kapatmak ister)

Yağmur: Tamam Çağrı bir şey demiyorum iyi içelim…Ya da ben içmiyim aşkım,sen iç yine dört tane alalım ama sen iç.

(Çağrı Yağmura bakar ufak bir utangaçlıkla tebessüm atarak sarılır.)

Yolun üzerinde ki tekel bayiden aldıkları dört tane bira ile Çağrının dedesinden kalma eve geçerler(Dört katlı binanın üçüncü katı…)

Çağrı ile Yağmur eve girer.

(Çağrı evi gözden geçirirken Yağmura dönerek)

                                                              DİYALOG

Çağrı:Biraları dolaba koyalım ev zaten temiz Ayfer teyze temizlemiş yine geleceğimizi bildiği için baksana.

Yağmur(Çantasındaki bira şişelerini çıkartırken birini Çağrıya uzatarak):Tamam sen al birini ben şunları dolaba koyayım.

Çağrı Yağmurun verdiği birayı açıp oturma odasına geçer oturma odasındaki tekli koltuğu gözüne kestirerek koltuğa oturur ve televizyonu açıp başlar bira içmeye.Yağmur o ara evi dolaşıp herhangi bir odaya valizi atar.O sıra gözüne duvara asılmış çerçeveli fotoğraf çarpar fotoğrafta bir bir çift vardır uzunca fotoğrafı incelerken Çağrı içerden seslenir.

                                                                      DİYALOG

Çağrı:Yağmuuur,yağmuuurrr..

Yağmur:Efendim Çağrı?

Çağrı:Yavrum gelsene onca yol geldik ikimizde yorgunuz zaten gel şöyle yamacıma siktir et yarın bir okula gidelim de gelince yerleştiririz eşyalarımızı.

Yağmur(Fotoğrafa bakmaktan vazgeçerek oturma odasına doğru yönelir.): Tamam geldim, geldim…

 Televizyonda panda belgeseli yayınlanmaktadır.Çağrı Yağmura dönüp.

Çağrı:Şu telefonunu televizyona bağlada bir Müslüm Baba dinleyelim aşkım.

Yağmur(Sıkılmıştır artık Çağrının Müslüm sevdasından.):Off Çağrı ya bir bitmedi şu Müslüm sevdan.

Çağrı(Birasından bir yudum çekerek Ya sen açsana bir.”Senin kadar hiç kimseyi sevmedim ben’i”. Benden sana gelsin.

        Yağmur telefonunu televizyona bağlar youtubeden.Müslüm Gürses ‘Senin Kadar hiç kimseyi sevmedim..’Başlar çalmaya…Yağmur mutfağa gidip bir bira alıp çağrının oturduğu tekli koltuğunun hemen yanına çağrının dizlerine kapanarak bir yandan müziği dinlemeye bir yandan birasını yudumlamaya başlar Çağrı Yağmurun saçlarını okşamaya başlar.Yağmur önce irkilir sonrasında kendisini iyi hissetmeye başlar.Kafasını Çağrının dizine koyarak gözlerini kapatır.

                                                                    DİYALOG

Çağrı:Uykun geldiyse yatalım aşkım.

Yağmur(Gözlerini açar.Gülümseyerek Çağrıya):Yatsak fena olmayacak gibi.

     Çağrı birasını fondip yapar o sırada televizyonda çalan şarkı bitmiştir.Yağmurun elinden tutarak ayağa kaldırır ve birlikte odalara bakalar yatak odası olmasına en musahit oda olan çift kişi yataklı odayı gözlerine kestirirler.Ve uyumak için yatağa geçerler.Çağrı Yağmura sarılır yağmur başlar ağlamaya…

                                                                      DİYALOG

Çağrı:Tamam bir tanem geçti.Sakinleş lütfen tamam geçti bak ben senin yanındayım.Geçti her şey.Sakin ol…

      Yağmurun gözyaşları birazda olsun azalmaya başlar.Ve ikisi birden uykuya dalarlar.

                                                                       ERTESİ GÜN

       Sabah saatlerinde saat 09.45’de Çağrının telefonu çalar.Arayan Ayfer teyzesidir.Çağrı yataktan yarım kalkmış vaziyette telefonu açar..

                                                               DİYALOG(TELEFON)

Ayfer:Çağrı olum ne yaptınız? rahat uyuyabildiniz mi gece kusura bakma teyzem,gece uyuya kalmışım arayamadım.

Çağrı:Uyuduk teyzoşum merak etme Yağmurda iyi durumda.Birazdan okula geçeceğiz zaten.

Ayfer:Tamam oğlum dikkat edin kendinize akşam ben uğrarım yanınıza okula gidin bir de dersinize girin ihmal etmeyin oğlum bak sizin geleceğiniz bu okul.

Çağrı:Tamam,tamam teyze Yağmur uda uyandırıcım zaten birazdan birlikte geçeceğiz okula.

Ayfer:Tamam olu hadi Allah’a emanetsiniz görüşürüz akşam.

Çağrı:Görüşürüz teyzoş.

   Çağrı telefonu kapatır Yağmura bakar Yağmur henüz uyanmamıştır.Yataktan kalkar önce tuvalete gider elini yüzünü yıkar.O sırada lavabonun karşında aynaya kendisine bakakalır.Elleri titremeye başlar.Bir telaşla yatak odasında ki valizine yönelir valizden ilacını bulup bir tane içer.Ardından mutfağa geçip dün geceden kalan biralardan birini alıp oturma odasına geçip Yağmurun televizyona bağlı cep telefonundan bir Müslüm Gürses şarkısı açar”Yıllar Utansın.”Çağrının yavaş yavaş titremesi son bulur.Ama bir yandanda pişman olur ilaç kullandığı için çünkü;Kullandığı psikolojik ilacın,büyük bir yan etkisi vardır alkol ile birlikte alınması durumunda kendisini kaybedip babam başka bir insana dönüşüyor olduğunun farkındadır henüz fakat alkolüce çok seviyordur biraz da olsun yatıştırıyor,onu..

Çalan şakinin sesine Yağmur uyanmıştır.Oturma odasına doğru gelip.

                                                             DİYALOG

Yağmur:Günaydın Aşkım.

Çağrı(Yağmura doğru yönelerek):Günaydın bir tanem hadi hazırlında okula geçeceğiz birazdan.

Yağmur(Esneyerek cevap verir):Tamam bir kahve yapayım bari kendime…Sen içeçekmisin? Diye sormuyorum.Zaten sabahın köründe başlamışsın yine meyve suyuna…

Çağrı(O ara sigarasını yakıp bir duman almıştır,Dumanı üfleyerek.):Başka türlü olmuyor aşkım.

Yağmur(Anlayışlı bir gülümsemeyle oturma odasının kapısından Çağrıya dönüp.):Biliyorum canım,biliyorum ama daha ne kadar böyle gidecek bilmiyorum.

Çağrı(Bir yandan sigarasını içerek):Gitmesi gerektiği yere kadar gidecek.Gitmek zorunda.Hiç birimiz istemedik böyle bir hayat yaşamayı zaten bizlerde istediğimiz hayatı seçmek gibi bir lüks tanımadılar.

   Yağmur bu cevaba sesini çıkartmayarak odaya geçip hazırlanmaya başlar…Çağrı her şeyi boş vermiş bir tavırla odadan yağmura seslenir.

 ”Ve en çokta ”sarılmaya” ihtiyacımız olduğu gecelerde yalnız kalmadık mı?”…

Formun Üstü

The post Mutluydum Beni Neden Uyandırdınız? appeared first on Sanat Duvarı.

The post Yıllar Sonra / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

Hayat gerçekten çıkmaz sokaklardan ibaretti.Yola girenler yolun bittiği yerde bir başka yol başlayacakmış gibi heyecan doluydu.Ama degil başlamıyordu, başlamamalıydı da...Bunu yedi milyar insan olarak düşündüğümüzde bu yedi milyar çıkmaz sokağın olduğu bir ütopya olarak kabul edebilirlerdi bence. Ama etmiyorlardı. İnsanlar her bir sokağa burunlarını sokup en azından şöyle bir göz gezdirmek için birbirleriyle kıyasıya mücadele ediyor gibiydi.Kimsenin ömrü yetmezdi tabi ki bunca sokağa girip dolaşmaya…Fakat bunu anladıklarında ömürlerinin son demlerini yaşıyorlardı bir çoğu.Bu konuda kendimi şanslı hissediyordum çünkü o sokakların çıkmaz olduğunun ve her birini gezmeye yetecek kadar  ömrüm olmadığının farkındaydım.

Hayat ya da yaşam.Siz kendinizi hangi bölümde görüyorsanız,bilirsiniz hayat ve yaşam aslında farklı anlamlar içeren iki sesteş kelime olma potansiyeline sahiplerdir.Birbirlerine delicesine aşık olup,zıt düşünceleri yüzünden sevişemeyen fakat birbirlerine olan sevgileri tüm dünyaya yetecek cinsten bir ilişki olarak tanımlayabilirim bunu…Yaşam her varlık için vardı, nesneldi. Fakat hayat özneldi. Ya da öyle olması gerekiyordu ama oldu mu tabi ki olmadı, onuda beceremedik…

Çıkmaz sokak konumuza geri döndüğümüzde ne anlatmak istediğimi tam olarak anladınız mı bilmiyorum?Biraz düşündürmek istemiştim sizleri sadece…Bu yazıyı bitirdiğinizde sakince doğrulup, hayat ve haşam arasındaki o ince çizgide kaldığınız yerden yolunuza devam etmenizi istiyorum… Teşekkür ederim.

The post Çıkmaz Sokak appeared first on Sanat Duvarı.

Çıkarlarınızın hakim olduğu arkadaşlıklarınızı,
Cinsellik amaçlı ilişkilerinizi,
Kalbin değil, gözün gördüğü aşklarınızı,
Gördüğümden beri değiştim.

Evet değiştim ben,
Önce unuttum,
Sonra güçlendim.
Ve kimsenin hiçbir şeyi değilim artık.

The post Değiştim Ben – Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Ben senin için yazamam.
Yazsam şiir olur, hikaye olur ,roman olur.
Yazmasam derdim olur yanar yüreğim.

The post Ben Senin İçin Yazamam appeared first on Sanat Duvarı.

“-Efendim Ali.

-Yasemin

-Efendim

-Nasılsın,ne yapıyorsun?

-İyiyim uzandım uyumaya çalışıyorum. Sen niye aradın bu saatte iyisin dimi bir şeyin yok?

-İyiyim, sesini duymak istedim sadece teşekkür ederim açtığın için” dedim ve kapattım telefonu.

Yasemin’e olan aşkım altı senede olsa yasemin kendimi bildim bileli yanımdaydı. Onunla büyüdüm diyebilirim. Annem babamı ve beni terk ettiğinde onların eve gitmiştim ağlayarak. O açmıştı kapıyı annemden sonra farklı olarak boynuna sarıldığım ilk kadındır o. O da küçüktü o zamanlar aslında on sekiz yaşındaydı daha. Üzülme ben de seni annen kadar sevebilirim inan bana demişti. Ben de inandım. O zamanlar çocuktuk napalım kanıverdik hemen. Nereden bileyim Yasemin’inde üniversite kazanıp Datça’dan gideceğini, üniversiteden bir çocukla tanışıp ona aşık olabileceğini nereden tahmin edebilirdim ki? Ona olan aşkımı bildiği halde gidip o çocukla nişanlanmasını hiç kaldıramıyordum. Ama yapacak bir şey yoktu. Zaten neyi elime alsam o elimde kalıyordu. Bana iyi gelen ne varsa onu berbat eden biri oldum hep. Erkenden büyüdüm sanırım, insanlardan vazgeçmeyi öğrendiğinizde büyümüş oluyorsunuz bence daha fazla konuşmak isterdim bu konu hakkında ama biramı döktüm. Selçuk da sızmış zaten, telefonda Neşat Ertaş “Cahildim dünyanın rengine kandım” diye sesleniyor… Kalkma vakti geldi, önce Selçuk’u evine bıraktım sonra eve geçtim ben kapının anahtar deliğinin neden ters olduğunu düşünürken, babam açtı kapıyı ‘yine mi içtin sen’ dedi bir şey demeden oturma odasına geçtik, babam ikili koltuğa uzanıp sigara yaktı, bende karşısına geçtim biraz ‘konuşabilir miyiz baba’ dedim, ‘şimdi sen yat yarın konuşalım’ dedi, ‘olmaz baba’ dedim çünkü bazı bir takım konular  vardır, ayıkken söylenilemez düşünülemez bile… Ağzında sigarası doğruldu, ‘bak dedim ben büyüdüm artık hiçbir şey için asla demiyorum annem gibi bir gün sende beni terk edebilirsin ya da bir gün ben seni terk edebilirim ama ölüm dışında henüz böyle bir planım yok bunu bilmeni isterim.İnsanlara olan güvenim zaten annemin bizi terk ettiği gün bir dar ağacında idam edildi ve bunun tek şahidi ben oldum. Sonra bende biraz boş verdim biraz yokladım hayatı çokça düşündüğüm şeyler oldu sende biliyorsun kimseyle konuşmadım aylarca,sonra bir karar verdim ve bu çok ciddi bir karardı kahretsin ki henüz on iki yaşındayken bir karar almak zorunda bırakıldım. Sonra asla vazgeçmem dediğim ne varsa sen dışında hepsinden vazgeçtim çok canım yandı ama bildiğim bir şey vardı can acısı hayal kırıklığının bıraktığı acı kadar acıtmıyordu insanın yüreğini… Bu söylediklerimin konumuzla hiç alakası yoktu biliyorum babacım ama sarhoşum ve ne dediğimi bilmiyorum işte… Bilirsin insanlar sarhoşken fazlaca saçmalarlar ve bu saçmaladıkları şeyler gerçekten söylemek istedikleridir. Şimdi de oturup bunları neden biz yaşadık dememek lazım. Dünyanın bir hikaye kısmı var ve oradaki ilahi güç rolleri dağıtırken kimseye sormuyor ne istiyorsunuz diye yoksa hiç birimiz istemezdik böyle olsun.

The post Büyümüş Olmak appeared first on Sanat Duvarı.