Velhasıl, diğer insanlara güvenememek, kendine güvenememek durumu kadar vahim değildir, bunu da yaşayınca anlarsın ancak. İnsanlarla küs yaşamak, yalnızlığın zirve noktasıdır. Ama eğer kendine küssen zaten yaşayamazsın. Bu bir eksiklik değil, fazlalıktır. Kendin kendine; kendi  kendine fazlalık olursun. Ne istediğini bilemezsin, çünkü en başta kendin kendini istemezsin. Kendine bir adım atıp yaklaşmaya çabaladığında anında iç dünyan geri çevirir. Kendine olmayan inancın önce benliğini ezer. Kendini yalancı, sahtekâr biri olarak görür devamında “Bu ben değildim!” demeye başlarsın. Demek istediğim, ruhun hayata paralel olmaktan çıkar, dik kesişir. Yani hayat iyi davransa bile sen bunu fark edemezsin. Bir şeyler mutlu olmana izin vermez, daha çok ezilirsin. Karşına güzel fırsatlar çıkar, kendine olan nefretin tüm bunları değerlendirmeni engeller. Birileri seni zaten bitirmiştir, sonra kendin de kendini böyle öldürürsün…

Kendini kendine anlatamazsın, iç sesini duymak, dinlemek dahi istemezsin. Azıcık benliğine ulaştığında, sus der, sustur bir şeyler. Sanki bedeninde iki farklı ruh varmışçasına, biri senin mutsuzluğun ve huzursuzluğun için elinden geleni yapar. Sanki bu ruh, diğer ruhunu emip yaşadığın  iyi şeyleri yok edip seni sürekli kötü olanlarla yüzleşmeye zorlar. Kendine anlatamadıklarını, başkalarına anlatmana asla izin vermez. Yapabildiğin kadar susarsın. Kafanda daima dolaşır bir şeyler, ama ne yüzleşebilir, ne de aklından çıkarabilirsin. Sus diye bağırmaya başlarsın kendine fakat sonuç alamazsın. Özgüven denilen bu “kendine güven” problemini aşmadıkça, işte böyle sonuna kadar süründürür seni iç dünyan. Kendine en büyük düşman, yine kendin olursun…

The post Depresyonun En Kötü Hali: Kendine Güvenememek appeared first on Sanat Duvarı.

Her şeyin sonunda “İstiyorum.” de.  O arabayı istiyorum. Ve geriye sadece inanmak kalıyor. İkisi birleştiğinde istediğin oluyor.

Kitaptan bir örnek vermek istiyorum size. Adamın birisi küçük yaşlarındayken hayalindeki evle arabayı bulup, resmini kesip duvara asmış. Her gün kalkıp o eve girdiğini, o arabayı sürdüğünü hayal edermiş.  Bulundukları şehirden başka bir yere taşınmışlar. O hayalindeki ev ve arabayı koydukları kutuda unutmuşlar. Aradan yıllar geçmiş. Bu küçük çocuk büyümüş, evlenmiş. Kendi evine çıkmış, araba almış, çocukları olmuş. Tavana çıkmış birgün. Eski kolileri görmüş. Merak etmiş açmış. Bide ne görsün. O duvara astığı resimler. İnanamamış kendine. Çünkü aynı evde oturuyor ve aynı arabayı kullanıyormuş.

Bu karmaşık dediğimiz hayat aslında oldukça sade. Bizi harekete geçirecek olaylara şahit olmak istiyoruz. Tabiri caizse bize gaz verecek insanlar olsun diyoruz çevremizde. Ama ne gerek var ki. Biz bize zaten yeteriz. Kendimizi bilsek yeter bize.

Sana deneme şansı neden başlamıyorsun. Cümleni kur ve olduğunu hayal et. Her gün, her saat. Bir gün kapın çalacak. “Kim o?” diyeceksin. O da sana en büyük dileğin diyecek.

Hadi kolay gelsin…

The post Kendine Güven appeared first on Sanat Duvarı.