Ben: ” Sayın Van Gogh, bu bir dünya rekoru. Bugüne kadar hiçbir ressamın tablosu böylesine astronomik fiyata satılmadı. ”
Van Gogh: ” Arkadaş, bilmem inanır mısın, ben birkaç tablomla birlikte bu tablomu da mahalle bakkalına bırakmıştım. Tanesine on gulden dersin demiştim. O zamanlar on gulden iki dolar ediyordu. Tabloları alan olmadı. Biri satılsa zeytin, peynir ve ekmek alacaktım. Zaman bana çok zalim davrandı. Yetenek var ama açsın, bırak Van Gogh’un aklı kaçsın. Çıldırmak işten değil. ”
Ben: ” Sayın Van Gogh, siz ortaya çıksanız, ben bu tabloyu yapan ressam Van Gogh’um deseniz. Tablonuzu satın almak için, fiyat artıran şu dolar milyonerleri, size yüz dolar bağış yapmazlar. ”
Van Gogh: ” Sen de abarttın ama yüz dolar vermezlermiş? Ben de elli dolar isterim. Vermezlerse intihar ederim. ”
Van Gogh müzayede salonunun orta yerine çıktı. Ellerini havaya kaldırdı. Kendini tanıttı. Salondakilerin ağzı açık kaldı. Doğru dediler, bu Van Gogh. Rica etsem bana elli dolar verebilir misiniz? dedi. Başlar öne eğildi.
” Neden ama ? ” dedi, Van Gogh. ” Herkes bir dolar verse elli dolar toplanır. Bana karşı bu cimrilik neden? ”
Sessizlik bir süre devam etti. Sonunda ön sırada oturan bir holding sahibi, şimdi size o parayı verirsek hayatın sıkıntısından kurtulur, rahatlarsınız. Bir daha böylesine üst düzeyde resimler yapamazsınız diye endişe ediyoruz, dedi.

Serdar Yıldırım ayağa fırladı ve gür sesiyle haykırdı: ” Hayır, ” dedi. ” Yalan söylüyorsun. Van Gogh yaşarken parasal yardım yapılsaydı çok daha üst düzeyde, çok daha kaliteli resimler yapardı. O zamanın insanları, nasılsa bu da ötekiler gibi tarihin karanlıkları arasında kaybolup gider, diyerek yardım etmediler. Kim bilir nice ressam, heykeltraş, yazar, şair, sporcu, besteci ve diğer sanatsal uğraş içinde olanlar karanlıklarda kaybolup gitti. Binde bir böyle kaybolmayanlardan biri olan Van Gogh’un eseri milyon dolara satılıyor. Siz aslında insanlığın geleceğini satıyorsunuz ve gelecek yok oluyor, bunu fark edemiyor musunuz? ”

Serdar’ın haykırışına cevap veren olmadı. Müzayede salonunda birkaç dakika sonra iki adam kalmıştı. Sessizliği Van Gogh bozdu: ” Sen haklı çıktın Serdar, intihar etmeye gidiyorum. ”
Serdar: ” Dur Van Gogh. Yıl 2018. Senin kadar olmasa da ben de zor durumdayım. Bir iş bulmaya kalksam, hikaye yazma işini bırakmam gerekir. Otuz dört yıllık bir uğraştan vazgeçemem. Bak ben intihar etmem, sen de intihar etme. ”
Van Gogh: ” O zaman gel beraber intihar edelim. ”
Serdar: ” Hayır. intihar yok. Acılara birlikte göğüs gereceğiz ve galip geleceğiz. Şimdiye kadar hiç yenilmedim ve sen de yenilmezsin. Önümüze çıkarılan engelleri yıkıp geçelim. ”
Serdar anlattıkça Van Gogh’un yüzü bembeyaz kesildi. O’nun anlattıklarını başını indirip kaldırarak tasdik etti. Sen haklısın, ben bir ellerimi yıkayıp geleyim, dedi. Yerinden kalktı, lavaboya doğru yürüdü.
Aradan zaman geçti. Tabanca sesi duyuldu. Serdar lavaboya koştu. Van Gogh yerde yatıyordu. Serdar gözyaşları içinde kaldı. Elli dolar verseler ne yapar eder Van Gogh’a iki tablo yaptırırdım. Bu iki tablo onların elli dolarını fazlasıyla karşılardı. Van Gogh gerçek hayatında tabanca ile yaşamına son verdiğinde otuz yedi yaşındaydı ve hep otuz yedi yaşında kaldı. 1851-1888 yılları arasında yaşamış yoksul bir ressamdı. Kendisini saygıyla anıyorum.

SON

Kovan Yaratıcı Deneyim Merkezi
920/1 sok. No:26 Piyaleoğlu Han Kemeraltı/ İzmir
Tel: 05452527910
@kovaninsta instagram sayfası

Listeye eklemenizi rica ederim. 🙂
Teşekkürler

Bu harika şiirin çevirisi için çok teşekkür ederim…

Bu harika şiirin çevirisi için çok teşekkür ederim…

Harika bir yazıydı… Şiir tadında… Yüreğinize sağlık…

Teşekkür ederim Arzu Hanım…

…
21 Mart’ta, yani geceyle gündüzün eşit olduğu günde Edirnekapı ve Üsküdar’daki camileri aynı anda görebileceğiniz bir yer seçip seyrettiğimizde Edirnekapı Camii’nin tek minaresi ardından güneş batarken, Üsküdar’daki camiinin ardından ay doğduğunu görebiliriz.
…

Bugün 12 Mart
Ve 9 gün sonra 21 Mart olacak
Gidin deneyin bakalım
Ne göreceksiniz?

Güzel yazınız için teşekkürler… 💐

“bilincindeydi toprak ile gökyüzü arasındaki/
suya bile direnen nesneler/ bir şiirin mısrasından bir filmin şeridinden/ seni sevdikçe örüldüğünün.”

“uçurum kenarlarına bir yağmurun habercisi olarak gelirdin”

Öyle güzel, öyle derin ki her dizeniz… Güzel ve naif şiir diliniz için sizi çok tebrik ediyorum.
Bunlarsa en çok etkilendiklerim oldu şiirinizde. Aşkı ele alış biçiminiz öyle naif ki. Edebi yaşamınızda başarılar diliyorum sevgili Bahadır Ozan, siz gerçek bir ozansınız…

Merhum Bülent Ecevit,
“Her siyaset adamının siyasetten başka bir dünyası da olmalıdır. Zaman zaman o başka dünyasına geçip siyasete siyasetin dışından da bakabilmelidir.”
“Benim için şiir yazmak özellikle siyasete girdiğimden beri bir iletişim aracı bir düşünce açıklama yolu değil bir düşünme yöntemidir.” der.

Şiiri bir düşünme yöntemi olarak kullanıp, hayata siyasetin dışından bakmayı becerebilsek; zenginliklerimizin farkına varacağız. Daha barışçıl daha sevgi dolu bir toplum olacağız.
Yazınız, bana yeni bir yazı için ilham kaynağı oldu.
Teşekkür ederim.

“Her geçen gün büyük bir hızla tarihin karanlıklarına gömülen ve yerini beton yığınlarına bırakan bu görüntüleri ölümsüzleştirmeyi bir insanlık, bir ressamlık görevi olarak görüyorum.” diyor sanatçımız. Ah insanlık!

Şehirlerimizi âşıkane ve nazik sanatçı dokunuşuyla ele alabilseydik…

1) “Öğrenmek acı verir.” doğrudur.
Zayıf insan, karşılaşacağı acıyı kestirebildiği için hakikati kovalamak yerine kendine takdim edilenin doğruluğuna inanmayı tercih eder. Öğrenmek cesaret ve gayret ister. Fildişi kulesinin yıkılacağını bilenler, hakikati öğrenme cesaret ve gayretini gösteremezler. Bu bilgeliği gösterebilen insan, muhabbet ve husumet arasındaki tüm duygularını dengeli yaşamaya emek sarf eder.

2) “Hem kimse duymamıştı hem yer yerinden oynuyordu bende.” Zaman zaman hepimiz biraz böyle debisi yüksek nehirler gibi oluruz. Aynı zamanda isteriz ki içimizde kopan fırtınaları eşimiz, arkadaşımız, dostlarımız duysunlar; bizi dinlesin ve anlasınlar. Edebiyat çok iyi bir doktordur; kimsenin işitmediği çığlıklarımızı yazıya veya şiire dökerek kendimizi terapi etmiş oluruz aslında.

3) “Kendimden nefret ettim ben en çok.
Yaptığım hatalardan ve iyi niyetimden.
Kendimi sevdim ben en çok üstüne üstlük.
Pişmanlıklarımdan ve merhametimden.”
Öncelikle insan, nefretten nefret etmeli. “Hatalarının farkında olmak, iyi niyetli olmak, pişman olmak ve merhametli olmak” nefret edilecek hasletler değil takdir edilecek hasletlerdir. Bu hasletlere sahip olan birisi “kendinden nefret” etmemeli.

4) “Peki ya nefretim tamamen diner miydi?” Hepimizin hayatında bizleri hayal kırıklığına uğratan kişiler ve olaylar oluyor ve olacak. Hayatı, tecrübe ettiğimiz doğrularla temkinli bir şekilde yaşamaya çalışmak zorundayız. Yol haritamızı nefret belirlememeli. Nefretin kılavuzluğunda, dingin bir hayata sahip olamayız.

5) “Kötü ve iyiyi buluşturarak.
Griyi ruhuma kazıyarak.” Evet… Hayat siyah ve beyazdan ibaret değil; arada grinin pek çok tonu var. “Kötü ve iyiyi buluştururken” onları birbirinden ayırabilecek, sağlam bilgi ve iradeye de sahip olmak gerekiyor.

Şiirle kalın…

Size ve ekibinize teşekkür ederiz bunun için.

Can Bey, size de bu güzel yazınız için teşekkür ederim. Bu diziyi unutamayan insanlarla yaşadığımızı bilmek güzel.

Tebrikler e derim güzel bir araştırma ve yorumla güzel olmuş.

Teşekkür ediyorum Fulya Hanım… Kutluyorum…
Saygıyla…

O kadar çok duygu yükledi ki bu cümle bana ….🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻

Kalemine,yüreğine sağlık 🙏🏻🙏🏻

Aslında telif haklarını düşünerek site yönetimi olarak en baştan beri (A. Kara’nın karikatürü ile “Yobaz Nedir, Kime Yobaz Denilir?”) şeklinde yayınlanmıştı. Sizin uyarınızdan sonra ilk adınızı da açık bir şekilde yayınladık: (Abdullah Kara’nın karikatürü ile “Yobaz Nedir, Kime Yobaz Denilir?”).

Umarım bu şekilde olması sizin için yeterli olacaktır. Aksi bir görüşünüz varsa belirtin lütfen.

Saygılarımla,

Sanat Duvarı Yönetimi

Soyut resim çalışmalarımı sitenizde yayınlanmasını rica ederim.

İsmail Şanal

http://www.soyutresim.com

Emeğine, kalemine sağlık.. nicelerine canım.
Sevgiler

Sözleriniz içimde bir kıpırtı oluştursada hayatımda ki gerçekle uyuşmuyor ne yazık ki oysa böyle olsun istemezdim
Son perde…
Daha kaç son perde ya sürekli devamı geliyorsa ya bu tiyatro bitmek bilmez bir hal aldıysa. Seyircilerin oyuna bakışı değişmişse daha önemlisi oyuncuların içinde eski heyecan yoksa bitmek bilmez sonu belirsiz, yoran bir oyun insanda ne umut ne de dayanma gücü bırakıyor.
Bu yüzden ben bitirdim. Kader kavramına daha çok inandım bazı şeylere kader deyip uzatmamak en güzeli çünkü elden bir şey gelmez hayat bize neler getirir bilinmez.

yine de tanrılara güven olmaz, ölüme bulaşmadılarsa iyi bir şeyler vardır, eşelemek lazım.

keyifle okundu bu yazı, tebrikler! =]

NOT: Restorasyonlarla ilgili yorum yapmadan önce tüm T. C. vatandaşlarına Venedik Tüzüğü’nü okumalarını öneririm…

Hatırladın mı?

Verme onları da geri…

Ağlamaktan kana çalmış beyazıyla,

Kor ateşinden kıpkırmızı…

Kalsın ellerinde iki kırık cam parçası

Yüreğim gibi tıpkı…

Haklısınız şiir manaya karşı durmaz, yani bence durmamalı… bu paragraf bütünlüğüyle okunduğunda belki daha iyi anlaşılır mana 😉

Eski banka üst düzey yöneticisi, yazar, ressam Serap Başol, 37 eserinden oluşan kişisel sergisini dün Nişantaşı ART 212 Sanat Galerisi’nde açtı. Çok sayıda davetlinin katıldığı açılışa emekli Orgeneral Çevik Bir, eşi Nilgün Bir ile geldi.

Bir, resimleri incelerken kendisine yöneltilen siyasi içerikli sorulara “Burası yeri değil” diyerek yanıt vermek istemedi. Manken ve oyuncu İpek Tenolcay’ın yanı sıra çok sayıda davetlinin katıldığı açılışta Fransa’da yaşayan ünlü tenor Ahmet Ortaçdağ’da mini bir müzik ziyafeti vererek katıldı.

Ressam Başol sergisinde sanat günümüzden ne kadar eskilere gider? Zamanın içinden çıkıp gelen resimler bize neler fısıldar? Sanatın birleştiren etkisi üzerimizde nasıl bir iz bırakır? gibi benzer sorulara yanıt verdiğini anlattı. Sergide Orta Asya içlerinden başlayan Tibet, Mısır, Anadolu üzerinden Avrupa’ya uzanan sanatın bu yolculuğu çizimler, boyalı resimler, simge ve semboller ile anlatılıyor. Sergi, 15 Şubat tarihine kadar açık kalacak.

Ya da hiç gelme…

Hayat böyle de sürer gider…

Siyaha bürünenler asıl renklerini almaya başlayacak

Bıraktığın yeri belki bir başkası kaplayacak…

22 Ocak Pazar saat: 15.00 Piyatro
25 Ocak Çarşamba seanslar: 13.00 ve 15.00 Caddebostan Kültür Merkezi
28 Ocak Cumartesi seanslar: 13.00 ve 15.00 Barış Manço Kültür Merkezi

Biletler BİLETİVA ve Gişelerde

Türkiye Cumhuriyeti Kampala Büyükelçisi H.E. Sedef Yavuzalp’in “Tarihte Mozaik Yolcuğu” adlı kişisel sergisi 31 Aralık’a kadar ziyaret edilebilecek

“Keşke insanların da bir Shazam’ı olmuş olsa ” demişsiniz ya ne güzel olurdu aslında. Nankörlerin hayatımıza girmesine izin vermemek mükemmel olmaz mıydı?

Tamam tamam, her bi yazısını severek okuduğum birini bulunca kaybettim kendimi. Şimdi ” Kuş ölür,sen uçuşu hatırla ” diyen füruğ gibi gitmenin, bitmenin, ayrılmanın, kaybolmanın, susmanın, ağlamanın, patlamanın tam da öncesinde söylenen o sözü söyleyip huzurunuzdan gideyim en iyisi…

2016 yılında tiyatroseverlerden tam puan alan yılın en eğlenceli oyuncu Hangisi Karısı tiyatro ödülleri de aldı:
2016 Büyük Tüketici Ödülleri
Yılın En İyi Komedi Oyunu
4. Ekin Yazın Dostları Tiyatro Ödülleri
En İyi Komedi Erkek Oyuncu

Oyun Programı
14 Ekim Cuma – 20:30 – Profilo AVM B Salonu
22 Ekim Cumartesi – 20:30 – Akatlar KM

Şiirin manaya karşı durduğunu düşünmüyorum. Siz de böyle düşünüyorsunuzdur umarım. Aklıma takılan şey şu: Şiirin orijinali mi böyle, yazım hatası mı var?

Yoksa gerici misiniz?
-Oh almayım.Thanks, thanks…

Böyle yokuş değilse eğer

Ölüm hiç de fena bir şey değil.“ orhan veli bir mucize. yüreğinize ve kaleminize saygıyla.

Soru cevap şeklinde olan yazı dizisi aynı zamanda sıkılmadan okumanıza olanak tanıyor.

Zeynep Hanım’ın da görüşü önemli. Zaten keskin bir şekilde sanatçı şöyle olur veya olmalıdır demek doğru değil; ama tarihsel bir analiz yapıldığında sanatçını ne olduğu az çok ortaya çıkar. O yüzden görüşlerle değil olgularla hareket etmek lazım.

Saygılarımla.