Sümeyye Gülseven – Sanat Duvarı

Ölümle Gitmek

Sümeyye Gülseven — Mon, 03 Dec 2018 05:00:17 +0000

Aynı mekanlar tonlarca milyarlarca insanlar..

Gelip gidiyor gelip gidiyor, oturup kalkıyor, yatıyor, uyuyor ve uyanıyorlar..

Aynı sabahlara, bambaşka rüyalara..

Birileri düşlerini yaşıyor, birileri sadece yaşamaya çalışıyor..

Hayallerinin peşinde koşanlar şanslı sayılıyor.

Kim nerede,kiminle..

Her şey, her şey bundan ibaret.

Bir varmış, bir yokmuş hayatlarda..

Yokluklar oluşuyor, ee boşluklar doğuyor haliyle..

Doğumla ölüm o kadar iç içe ki aslında..

Birbirinden uzak sansakta..

Geriye ne kalacak benden bu dünyaya diye sordun mu kendine hiç?

Bir çorap, bir kazak bir hırka..

Severdi bunu diyecekler, çok severdi..

Ama bırakıp gitti..

Çünkü gitmek ölümle gitmekti..

The post Ölümle Gitmek appeared first on Sanat Duvarı.

Nefretim Diner miydi?

Sümeyye Gülseven — Wed, 11 Jul 2018 05:00:00 +0000

Öğrenmek acı verir derlerdi inanmazdım.

Yaşayarak öğrendim ve ağırlığıyla yaşadım aylarca.

Nefes içinde nefessizliği tattım.

Var gibiydi hayat ama aslında yoktu.

Bir çığ düşmüştü bedenime sessiz sakince.

Hem kimse duymamıştı hem her yerinden oynuyordu bende.

Ruhum acı çekerken bilinçsizce.

Kendimden nefret ettim ben en çok.

Yaptığım hatalardan ve iyi niyetimden.

Kendimi sevdim ben en çok üstüne üstlük.

Pişmanlıklarımdan ve merhametimden.

Doğrular kovdurdu beni vatanımdan yine vatanımın içine.

Bir çukurdaydım merdivensiz.

Tırmanacak takatim yoktu.

Bekledim çıkmak için çok bekledim.

Hayal dahi edemedim oysa bunu.

Çalmışlardı inancımı , güvenimi.

Benden çok uzaklaşmıştım.

Kendimden kaçmak istedim

Uzaklaşmak git gide benden.

3 yıl nasıl da, öğretmenlik yaptı hayat.

Kötü ve iyiyi buluşturarak.

Griyi ruhuma kazıyarak.

Peki ya nefretim tamamen diner miydi?

Artık cevap veremiyorum..

The post Nefretim Diner miydi? appeared first on Sanat Duvarı.

Farz Edebildin Mi? / Şiir

Sümeyye Gülseven — Fri, 15 Jun 2018 05:00:58 +0000

Farz et ki, uzak bir yerde yaşıyoruz.

Sadece insan olduğumuz için yaşıyoruz.

İyilik için yaşıyoruz.

Geleceğin kaygısı, paranın icadı olmadan.

Savaşacak gerçekler olmadan.

Kalıplaşmış rollerimizden uzak, çıplak bir yüzle yaşıyoruz.

Varsay ki Mars olmasın burası, Dünya zaten değil.

Kendimize ait bir gezegenin bilinmedik bir köşesi olsun.

Adadan hallice olsun.

Kimsenin ardımızdan konuşmadığı bir diyar,

Gülmek için çocuklaşmayı, ağlamak için yağmuru beklemediğimiz bir yer olsun.

Sadece bir yer olsun işte.

Okyanusun baş döndüren kokusu kaplasın her yanı.

Ya da yeşilliklerin huzur dolu manzarası.

Tepelerinde birbirleriyle sohbette kuşlar olsun.

Böyle masalımsı bir yer olsun.

Yanımızda bir fincan kahve, bir sıcak el olsun kafi.

Bendeki kansızlığı ısıtsın yeterli.

Farzet ki böyle yaşıyoruz.

İyiye dair ufak tefek şeyler için.

Mutluluğun anlamını burda bulduğumuz için yaşıyoruz.

Nerede mutluysak oraya aitmişiz gibi.

Giderken sağda, dönerken solda demediğimiz,

Adını mutlulukla tarif ettiğimiz bir yer.

Farz ettin mi ? Edebildin mi?

Rüya gibi bir hayaldi diyorsun içinden değil mi?

Ve uyanmak acı veriyor şimdi.

Her zaman verdiği gibi.

Sanki bitkisel hayattan uyanıp geri uyumak zorundaymışsın gibi.

Farz edebildin mi??

The post Farz Edebildin Mi? / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Görmeyi Bilene / Şiir

Sümeyye Gülseven — Thu, 14 Sep 2017 21:00:13 +0000

Her acıdan kendime düşen payı alarak yaşıyorum..

Sınanabileceğim, kaldırabileceğim kadar.

Daha fazlası olsa daha fazla gözyaşı dökeceğim.

Daha fazla yıpranıp belki de bir o kadar yıpratacağım.

Daha azı olsaydı şayet şimdiki ben olamayacağım.

Olgunlaşamayacağım.

Düşününce her şey kararındaymış gibi.

Bilinmesi gerekenleri bilmiş,

Duyulması gerekenden fazlasını işitmişim sanki.

Yapılacaklarsa hiç bitmez.

Yenileri eklenerek devam eder gider.

Sevmekse her daim var olamaz.

Tükenmese bile.

Sevgiyi ne kadar tutmak istediğine göre değişir.

Delicesine sevmekle, öylesine sevmek arasındaki farka bakar yaptıkların.

Birinde cesaretini ortaya koyarsın, diğerinde ise koca bir hiçi..

Ne kadar uğraşacağını bu belirler.

Ne kadar çabalayacağını.

Üstelik ne kadar acı çekeceğini de.

Bir sabah kalkıp nefret etmeyi seçebilirsin.

Bir sabah kalkıp hadi mutlu olalım dersin.

Zaten tercihin tüm gün sürer.

Ve hatta bir ömür.

The post Görmeyi Bilene / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

KOYULARDAYIM

Sümeyye Gülseven — Thu, 02 Feb 2017 06:21:44 +0000

Çok koyu bakıyorum, koyu kahve bakıyorum bütün çirkinliklere.

Koyu kahverengi bakıyorum buğulu hayatlara.

Çok koyuyum, küçükken kopardığımız üflediğimizde uçan otlar gibi uçup giden hayallere.

Koyuyum bugünlerde tüm bitmişliklere.

Koyuyum bugünlerde.

Gökyüzünün mavisinin koyu lacivertindeyim.

Bir kuşun beyaz kanadının koyu grisindeyim.

O pembe dudakların, pembe yanakların koyu kırmızısındayım..

Damarlarımdan enjekte ettim kendimi.

Koyu kanda yüzüyorum damar tünelinde.

Söylenen beyaz yalanların ise kopkoyu siyahındayım.

İnandığım, güvendiğim rüyalardaki bir uçurumun kenarındayım şimdi.

En dik, en keskin yamaçlardayım.

Umutsuzluklardayım..

Tükenişlerdeyim.. Bitişlerdeyim..

Yalnızlıkları oynuyorum yine. Tek fark hiç kapanmayacak bu sahne.

Gözlerimin kahvesindeyim, yalnızlıkların son perdesinde, yalanların siyahında, umutlarımın tükenişindeyim.

Sessizliğimin son sesinde, göremediklerimin görünmez gölgesindeyim.

Belki bir acı biberin tohumundayım, belki bir bitkinin sarmal kökünde.

Hep acılardayım, hep tutunma çabasında.

Hep koyulardayım ben.

Bir mağaranın en dipsiz koyu karanlığında..

Bir gölgenin en uzun, en koyu cüssesindeyim.

Bir yarasanın en siyah, en koyu rengindeyim.

Gecelerin en koyu karanlığında..

İşte dediğim gibi hep koyulardayım ben.

The post KOYULARDAYIM appeared first on Sanat Duvarı.