Ahhh..

Anasının kuzusu şimdi boynu bükük, kalbi kırık, her yanı yara bere,

Büklüm büklüm, sancılar içinde…

Hayalleri yitik, umutları kırık, biçare debelenir sessizliğinde…

Çığlıkları kan revan, duyanı yok, herkes kendi bencilliğinde…

Sorsan herkes yaralarına ilaç, yalnızlığına ses kendiliğince…

Kadın, sevgisiz denizin açıklarında, yüzme bilmeden kulaç atarken hayata tutunur. Tüm amalara, lakinlere, kurulan hayallere, parlak geleceklere, umut ettiği güzelliklere rağmen gitmez, kalır mutsuzluğun dibine vurduğu yerde…

Ateşlerde yanar bedeni, çıksa yanacak kalsa ölecek gibi olur.

İki ucu ölüme dayanan bir yokluğun girdabında sağa sola çarpa çarpa, değerini değersiz bir yüreğin elinde aşağı çeke çeke yaşar. Ölümden beter acı veren sevgisizliğinin sonu ya ihanete yada ölüme uzanır. Ayrılsa ölüm fermanı imzalanır, kalsa kadın olmadığı için başka başka kadınların bedenleri ile ihanete uğraya uğraya iki lokma ekmek uğruna yalan bir hayata ömür boyu haps edilir. Konuştumu, başı ezilir…

Kadın bunca yokluğa direnebilen, dimdik ayakta durmayı başarabilen tek canlıdır. Kadın, hayata anne olabilmenin gücü ile direnen tek devrimcidir. Asla yenilmeyen, her daim bir öncekinden daha güçlü olarak, acılarıyla devleşen bir devrimci…

Onun ülkesinde riyaya, küfre, şiddete yer yoktur. Onun ülkesi, yaralı yüreklerin birbirine tutunmak için kan revan içinde çırpındığı kadınların sancıları ile doludur. Her biri ayrı bir coşku ile umutsuzluğa boğulduğu hayatından kurtulma umuduyla bayrağı en önde devralır…

Ve bammm sesinin geride bıraktığı acı mı acı, çocuk çığlıklarıyla bayrağı bir sonrakine devrederken ölür. Geride yarım hayatlar, hayaller, öksüz kalan evlatların yürek yakan anne hasreti kalır…

Yıkık yuvaların, başarısız hayatları bir bir istif edilir.

Bir yetiştirme yurdunun bahçesinde isyanla, yoklukla, taciz, dayak ve daha nice işkence içinde büyüyen çocukların hayata isyanı ortalığı kan gölüne çevirir. Çünkü sevgisizliğe hükmedilen bir ömrün, yürekleri dağlayan isyanı insanlıktan intikam almak için yaşamayı seçmiştir.

Ve suçlu her daim kadınlar ile çocuklar olmuştur. Çünkü erkeğin hataya düşmek gibi bir durumu olmadı, olamazdı bile!

Nice yitik hikayelerin içinde, kalbi kırık kadınların, yarım kalmış hayatların, endişe içindeki çocukların, dibe vura vura yaşadığını, iki lokma ekmek uğruna minnet altında yaşadığını bile bile yaşa, yaşayabilirsen, sus susabiliyorsan. Görmezden gel, gelebildiğince…

Şu ülkede, dul olduğu için toplumun kara leke çalmadığı bir kadın var mıdır? Rahat bırakacağını bilse, kendisine iş imkanı sunulsa, çocukları ile huzurla yaşayabileceği bir hayatı seçme hakkına sahip olsa çektiği zulme, ihanete, hakaretlere, yüreğindeki yorgunlukların hiç birine tahammül etmeyecek çok kadın var.

Kadının güçlü olmasından korka korka yaşayanların, kadına toplumda bir cinsel objeden ibaret olduğu profili çizenlerin, bu zihniyete nice kadınları ve çocukları feda etmesi sıradanlaşmış. Çünkü dünyanın çirkef para çarkı her daim kadınlar ile çocukları öğütmüştür.

Cehaletten kurtulmak için eğitimin şart olduğu söylensede siz önce yetiştirdiğiniz oğullarınıza insan olmayı öğretin. Kadının ev robotundan ziyade etten, kemikten, histen yaratıldığını öğretin. Vicdanlı, adil davranmanın insanlığın en büyük değeri olduğunu benimsetin.

Eğitimi şöyle bir köşeye bırakın efendiler, kadını tutsaklığından kurtarın, sevgi içinde büyüyen çocukların ülkeye katacağı güzellikleri işte o zaman görün…

Ahh şu annelik yok mu? Erkeğe tahammülü sağlayan yegâne şey. Çünkü çocuğun naif dünyasını anlayan tek vatan, anne yüreğidir. Ve bunu anlamak, bir kadının bile bile ödediği en büyük bedeldir…

The post Kadınlar… appeared first on Sanat Duvarı.

Bir solukta yaşıyoruz hayatı ve bir solukta sonlandırıyoruz.

Ömür dediğimizi hayallerle, gerçekler arasında sıkışarak tüketiyoruz…

Sabaha kadar oturup geceyi seyre dalmak, ardından güneşin doğuşuyla yoğrulmak istiyor insan.

Günlük koşuşturmacaları bir kenara bırakarak soluklanırken, endişenin yerini huzura devretmesini istiyorum.

Şöyle bir dinlesek kafamızı, uzatsak ayaklarımızı, bizleri en çok mutlu eden şeyleri yapsak.

Hırslarımızdan, öfke nöbetlerimizden sıyrılsak mesela.

İçimizi, varoluşumuzun asıl nedeniyle doldursak da kalp kırmasak. Pişmanlıklarımızı bir köşeye bırakıp, keşke demeyeceğimiz bir hayatın tohumlarını serpebilsek.

Hüzünler yakamızı bıraksa, her insanın hayatını sevinçler kaplasa hiç fena olmazdı mesela… Hayat bu kadar güzel olsaydı şikayet etmez miydik ki?

Bir şeyi iki defa üst üste yapınca monotonluktan şikayet eden insan, bundan da şikayet etmez miydi ki?

Önemli olan hayatımızın sürekli güzellikler içinde geçmesi değil, karşılaştığımız zorluklarla dimdik ayakta durabilmek.

Zorluk olmadan, kolaylık olmaz.

Emek olmadan, ekmek kazanılmaz.

Lokma çiğnenmeden, karın doymaz.

İşte tam da bu yüzden sahip olduklarımızla mutlu olmayı bilmek asıl mesele.

Şikayeti bırakıp, şükredebilmek aslolan. Hayatı, kendinizi engelleyerek, çekilmez kılmayın.

Kendinize, sahip olduklarınıza bir şans daha tanıyın.

Ve unutmayın ki sizin şikayet ettiğiniz hayat başka birinin ulaşmak istediği hayali.

Sizden daha iyi yaşayanlar olduğu gibi sizin sahip olduklarınıza sahip olmanın hayaliyle yaşayanlar çoğunluk da…

Kendi engelleyip, hayallerini erteleyenler, hayatın monotonluğundan şikayet edip, hayatından bezenler, şans benim kapıma gelmiyor diyenler işte şimdi tam zamanı, haydi!

Sizi mutlu edecek, ufkunuzu genişletecek, hayata karışmanızı sağlayacak işler yapmanın tam vakti.

İnsanlardan yana olan eklentilerinizi minimuma indirin, kendi başınıza yapabileceklerinizi farkedin.

Ve işe koyulun.

Her insan kendi içinde kocaman bir dünya, yapabileceklerinden bir haber kurtarıcı bekliyor.

Bırakın kurtarıcı beklemeyi, kendi kendinizin kahramanı, hayatınızı efendisi olun.

HAYDİ…

The post Haydi! appeared first on Sanat Duvarı.

Toplu mezarları kazdırdın, yürekleri yandırdın, umutları kavurdun SOMA…

Bir lokma aşa, bin canı yandırdın SOMA.

Işığı, karanlığa, yaşamayı ölüme çevirdin SOMAAA…

Unutmadık, unutmayacağız.

Bir lokma yemeğe, iki kuruş helal kazanca, geleceğe umut bağlamaya, borç ödemeye sebep şereflice can verenleri unutmadık, unutmayacağız.

Onurluca yaşamayı öğreten, ölmeden önce kendinden çok yanındakini düşünen şerefli şehitlerimizi;

Rahmet ve minnetle anıyoruz.

The post Soma appeared first on Sanat Duvarı.

İnsan, hayal etmekten vazgeçemez ki…
Hayal etmekten vazgeçmek, diri diri toprağa gömülmekti.
Yüreğine ağır gelen yüklerden kurtulmak için ısrarla sözlerine devam etti.
Umut bağladıklarına seslendi, gerçekleşme ihtimali olmayan işlerin etrafında kısır bir döngü içinde bırakmayın beni.
Bırakın, olmayanı olmadı diyerek rafa kaldırayım.
Hem, her hayal gerçekleşecek diye bir kural da yoktu ki…
Bırakın yeni bir dünyanın temellerİni oluşturayım, pembe pancurlu evin, yeşillikler içindeki bahçesini kurayım.
İçine kötülüklerden arınmış insanlar yerleştireyim, aralara kuşları, böcekleri, çiçekleri serpiştireyim.
Her yeri pembeye, yeşile, maviye boyayayım.
Her yer alabildiğine yeşil, alabildiğine mavi, alabildiğine pembe olsun.
Renklerin raks edişini izleyeyim.
Güneşin parlaklığı, renklerin üstüne vururken, renklerin arzı endam edişiyle mest olayım.
Ve ardından şen kahkahalar atan çocukların, severek oynayacağı oyunları kurayım.
Nasıl olsa hayat da, yüreği kan revan içinde olan oyuncuların oynadığı, acı bir oyundan ibaretti ve benim dünyam da daha çok acıya yer yoktu.
Kurguladığı dünyanın büyüsüyle mutlu olmaya devam etti.
Hayalleri, onu dinleyen arkadaşları, mutluluğa açılan kapısıydı.
Kimsenin o büyülü dünyanın kapılarını aralamasına ve hatta mutsuzluklarıyla huzursuz etmesine izin vermiyordu.
Yorgunluklarını, kırılganlıklarını geride bırakıp o büyülü dünyanın heyecanı içinde kayboluyordu, hayatın gerçek yüzünü görmezden gelerek yaşıyor ve bunun mutluluğuyla daha güçlü devam ediyordu hayatına.

Hayallerimiz bizi diri tutan en güzel besinimiz.
Sizde kendinize, içinde mutlu olduğunuz küçük ama renkli dünyalar kurun. Korkmayın hayallere kelepçe vurulmaz. Hayal kurmak kaybettirmez.
Aksine yüzünüzde tebessümü bir çiçek gibi açtırır.
Hayallerinizi kimsenin iki dudağı arasında ki hükme bırakmayın.
Bekleteni, hayallerinizi hafife alıp, alay edeni ciddiye almayın.
Yolunuza daha dik, daha emin adımlarla devam edin.
Çünkü hayat size sunulan en büyük armağan, bu armağanı gereksiz kişiler ve olaylarla heder etmeyin…

Yüreğiniz, hayatınızın rengi, hissettikleriniz ise yaşamınızın ta kendisi.
Renkli bir dünyanın, yeşiller, rengarenk çiçekler içindeki bahçesini sevgi ile beslemeniz temennisiyle, sağlıcakla kalın…

The post Yüreğiniz, Hayatınızın Rengi appeared first on Sanat Duvarı.

Sevgi dolu kalbi, nefretle, öfke ile dolduranlar var.

Her türlü zulmü yaptığı kadına muhtaç yaşayanlar, kadının mecbur olduğu için hizmet ettiğini sanıyorlar.

Oysa o kadının sizin zulmünüze karşılık, Allahtan karşılığı beklediği bir sadakası…

Hiç bir kadın, hak etmediği şeyleri yaşatan adamı, haksız kibri karşısında kolay kolay affedemez.

Zamanla öfkesini, nefretini kontrol etmesini öğrenir, sevgisinden vazgeçer, hissizleşir.

Yaşattıklarınız karşısında anlamsız bir kibriniz var, pişmanlık duymuyorsanız, işte kadınınız ve çocuklarınız adına kötü olan ve korku duymamızı sağlayan şey de budur.

Merhametsiz, hissizsiniz…

Sevmeyi bilmiyorsunuz, sevgi adı altında köle arıyorsunuz.

Karşınızdakinin yaşam hakkına, fikrine zerre kadar saygınız yok.

Tek derdiniz, bir ömür sessizce kahrınızı çekecek, her türlü hamallığınızı yapacak kadınların varolması.

Vefasız,

Alaycı ve kabasınız.

Yaptığınız her türlü şiddetin nesilden nesile aktarıldığını göremeyecek kadar da basiretsizsiniz…

Bir kadını gün geçtikçe eriten tek şey sevgisizlik ve sadakatsizliktir…

Sevgisizlik;

Soluyor bahçenin güllerini, sustukça, eritiyor yüreği kederler…

Anlaşılmadıkça, büyüyor kalpteki nefretler, yok oluyor, umutlar, sevgiler, sevgililer…

Baharda açan çiçekler, sabahın ilk ışıklarında doğan güneş ve kurulan hayaller anlamını yitiriyor.

Ve yürek yerini yalnızlığın koynuna acımasızca bırakıyor. Ardından yalnızlık bir ömrü yiyip, bitirirken annenin kederli gözyaşlarında mutsuz çocuklar yetişiyor…

The post Kadına Şiddet appeared first on Sanat Duvarı.

Tıpkı kışın sert ve acımasız geçtiği gibi hayatımızda sert geçen günlerimiz de olur, olacak da. Ama biz mutluluğu, sevgi dolu bakışların varlığında, sıkıntı verse de, her sıkıntının ve her sevincin ardında,  semaya şükürle kalkan elleri boş çevirmeyip, karanlıkları aydınlatan, kara bulutları dağıtan Rabbimizin huzurunda bulduk ELHAMDÜLİLLAH…

Kimsenin hayatı dört dörtlük değil.

Huzur baki değil, tıpkı bu dünya da kiracı olduğumuz gibi dertlerimiz de, bizde kiracıyız…

Sevinçlerimiz, sağlığımız, gençliğimiz de kiracı.

Hancı değil misafirdir bu yolcu.

Hepimiz kiracıyız, tıpkı bizden önce gelip, gidenler gibi…

Bu yüzden yaşadığımız hayatı sevgi ve saygı içerisinde yaşamalı, geride bizden güzel izler bırakmalıyız.

Ellerimizi sevgi ile uzatmalı, birbirinize merhametle muamele etmeliyiz.

Karşılaştığımız zorluklar bizi yıldırmamalı daha da umutlandırmalı. Hayal ekmeğini bolca tüketmeli, umudu hayallerimizin azığı haline getirmeliyiz.

Çünkü hayallerimiz bizleri diri tutan yegane şey.

Vazgeçmek ise bizleri hüsrana uğratacak, bezginliğe, isyana sürükleyecek karanlık bir yol.

Yüreğinizdeki hüzünlerden kurtarın.

Her düşüşün ardından ayağa kalkan, yeniden yürümeyi deneyen çocuklar misali, tekrar tekrar düşseniz de yürümeyi öğrenene dek, deneyin.

Denemekten ve düşmekten korkmayın.

Düşmelisiniz ki yürüyebilesiniz. Sahip olduklarınızın kıymetini daha iyi bilesiniz.

İçinizde açan çiçeklere ses verin.

Hüznü bir kenara bırakıp, baharı kucaklayan doğaya ses verin, kırlara özenin.

Bırakın insanları.

Yakıp, yıkanları.

Yaratılışınıza, yaratanınıza ses verin.

Kırın kabuklarınızı, sevgiden, güzellikten yana ne varsa hayatınızda onlara yer verin.

The post Mutluluk Bir Umut Kırıntısı appeared first on Sanat Duvarı.

Şimdi, güneşin çekilip, yerini geceye bırakmasıyla gecenin koynuna gizledik yalnızlıklarımızı.

Yalnızlığın eli dokunuyor hayatımıza, bir gölge misali uzaklaşıyoruz hayallerimizden…

Zaman geçtikçe biz yitiyoruz yalan’dan Sebep…

Gecenin bu vaktinde bir ben uyanığım, bir de kalemim.

Nice yalnızlıklara eşlik etti kelimelerim. Sayfanın başından sonuna dek uzadı tümcelerim.

Yazdım, yazdım bitiremedim yalnızlığı, gecenin karanlığında uzaklaşan hayallerimi ve çocukluğumda ki o masumiyeti özledim.

Şimdi seyre dalıyorum geceyi, dünya dönüyor ve vakit güneşin doğuşuna doğru ilerlerken tüm kötülükleri örten gece yerini yeni bir aydınlığa bırakmaya hazırlanıyor.

Yeni bir günle yeşerir umutlar, başlar koşuşturmacalar.

Ve bu yeni gün kimileri için hüzün, kimileri içinse yeni yeni sevinçler saklar.

The post Yalnızlık appeared first on Sanat Duvarı.