Çünkü her bar

Şafakta kadın pazarlar.

Her bar beni karşılar

Biramın dibinde sinekler,

Sineklerin yürekleri vızıldar.

Giden neyden anlar?

Giden hiç bir şeyden anlamaz

Giden sadece gider.

Kalan da anlamaz,

Ağlar.

Her bar bir sabahı karşılar.

Çünkü her bar

Şafakta müşteri kazıklar.

Her bar beni karşılar,

Sigaramın filtresi sapsarı.

Onu içiyorum bile bile

Son sigara olduğunu anlamaz

Anlasa zaten saklayamaz.

Son sigara ciğere çekilir

Diğerleri gibi.

Ama bu kez aşkla

Evde kalmış kadınlar gibi

Tutunacaksın o son sigaranın aletine.

Her bar bir sabahı karşılar

Çünkü her barın omzunda bir yalnız ağlar.

Her bir bar

Beni karşılar

Çünkü içiyorum.

Keşke şimdi yanımda olsan…

The post BAR – Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

Annemler ağaçlara tünemiş, yuvalanmıştı

Ya da sen öyle sanmıştın

Gökyüzü yarılıp, bir okyanus olduğunda ovamız

Sen de ağaçlara iltica edip, hainlik yapmıştın.

Kardeş kardeşi yiyordu o dönemlerde.

Bilmem hatırlar mısın?

O zaman bile çok soru sorardın.

Bir yanıt bulamayınca dünyayı başımıza yıkardın.

Günlerin birinde

Büyük hamamın taşı kırılıp bahçemize yuvarlandığında

Hangi bahçe demiştin bu devirde? Hangi hamam?

Hiç unutmam!

Sen saçının rengini değiştirmiştin aynı gün

Farketmediğim için sinirlenmiştin

Gökyüzünden kan yağıyordu başımıza

Ve sarı saçlarından sebep

Bir öpücük bile vermemiştin bana.

Krallar, tanrılara savaş açmış bizden sonra,

Şempanzenin birinden öğrendim.

Sonucu bilmiyorum ama

Krallar her zaman kazanır!

İnsanoğlu geçmişine bilenmiş

Geçmişini şişe geçirip, ekmeksiz yemiş

Bu da bir bilgidir yani…

Utanır olmuşuz kendimizden

Ama insanız nihayetinde

Her zaman haklıyız.

Yani onlar da haklı biz de haklıyız

Ve aynen… Kesinlikle…

Sen ise…

Saçlarını farketmedim diye…

Bir öpücük bile vermemek konusunda ısrarcıydın…

Arkanda bırakmıştın heykelleri

Aslan heykelleri, düşünen adam, oturan adam, osuran adam

Ve niceleri…

Hepsi değerini yitirirken gözünde

Şu zencilere bak demiştin…

Şu zencilere bak!

Ben ise zencileri farketmemiştim

Renk körü gözlerimden sebep

Bir öpücük bile vermemiştin…

The post Milattan Önce Bir Gün appeared first on Sanat Duvarı.

Ne zaman, kimden duymuş bilinmez.

Burnumun ucu sağlıklı bir itinki kadar ıslak

Öyle oturup herhangi bir bankta silinmez.

Ben sarhoştum hatırladığım kadarıyla

Ağzımda ayazın dumanı tütüyordu.

Tükürük kokusu sinmişti tırnaklarıma

Dünya değil başım dönüyordu!

İki kadın kalmıştı hatıramda

İkisine de tesadüfen rastladım vapurda

Adınız neydi? Adım kimdi?

Tıraşlı değilim kusura bakma.

Göz altı torbalarıma doldurmuşken gençliğimi,

Sen de bahşediver bir zahmet ismini.

Unutmak değil!

Yeniden tanışamamak ayıp!

Kafam biraz atıksa

Yine kusuruma bakma

Sesimde içki kokusu var

Onun da farkındayım aslında

Bir kurdeşen sarmışım tütünümün arasına

Tellendiriyorum bir varlığa… bir yokluğa

Ee sen de durumlar nasıl?

Köpeğin vardı. Yaşıyor mu hala?

Ya da siktir et

Çok da sevmiyordun keretayı nasılsa

Lütfen dur! İki laf edelim

Bir tur daha atalım

Hem selam veririz Beşiktaş ve Üsküdarlılara

Lütfen!

Damarlarımdaki mikroba rakı basmışken hazır

Tut artık ellerimi!

Silelim yanaklarımızdaki çiğ tanelerini

Denize nazır…

The post Vapur appeared first on Sanat Duvarı.

Beyaz yansır yine

Beyaz…Beyaz…

Üzerindeki bir noktadan

Bana çekilen açı

Pek bir kaos,

Pek bir nüktedan…

Bir bana, bir sana

Bir varsa bir yerlerde,

Değecektir ikimize

İkiyecektir dizlerimiz.

Bıraktığında kendini aynamaya

Aklaşmaz mı benliğimiz?

Dik oturmam, doğru durmam

Kırdım aynamı!

Ben bu koca mekana

Bilinçsiz yansımam!

Beyaz tahtalar aynalardan

Yansır mı diye sorar dururum…

The post Yansıma appeared first on Sanat Duvarı.

En beteri alkolün pençesine düşmektir. Alkolün pençesi bir komodo ejderinin dişi gibidir. Çok keskin olmaz, tek darbede öldürmez. Sana dokunur, zehirler ve uzun bir süre başında ölmeni bekler. Geçici olarak çalıştığın işlerden şutlana dek kazandığın ya da oradan buradan tokatlayıp çarptığın parayı dibine kadar viski ve biraya harcarsın. Birayı viskinin sertliğini alsın diye onun üstüne içersin. Mideni bulandırmaktan başka bir şeye yaramaz. Bilirsin, yine de içmeye devam edersin. İçkisiz kalınca hafif bir titreme gelir, avuçların ıslanır. Çünkü bedenindeki tüm serotonin ter ile vücuttan firar eder. Cebinde beş kuruş kalmayınca kustuğunu içmeye başlarsın. Ayağın bir sandalyeye takılır, sandalyeyi suçlarsın. O son iki bardak Absinthe ’i içmeyecektim dersin. Ama iş işten biraz geçmiştir. Tepende yanan son sağlam ampul de güm eder patlar. Parmağını oynatacak halin yokken kıçın yerden havalanır. Bu nasıl bir mucize! Yükseldikçe uzanırsın patlamış ampule. Tesadüf o ya! Cebinde de sapasağlam bir ampül vardır. Değiştirmeye yeltendiğinde anlarsın ki bunların hiç biri gerçek değil. Göğün beli kırılır, şimşekler yırtılır. Çatı gürültüden korkar ve kendini bırakır. Olukta solmuş yapraklarla seyir eden yağmur suyu kafan aşağı boşalır. Göt üstü yere çakılırsın! Başını kaldırdığında o rezil polo barının pis tuvaletinin iğrenç klozetinin içindedir kafan. Yalnızca saniyeliğine başını kaldırırsın. Nereden geldim ben buraya diyemeden tekrar kafanı klozetin içinde bulursun.

Çocukluğu Dublin’in kenar mahallelerinde geçen insanların düşlerinde sonsuz seçenek vardır. Bir rock yıldızı olmak mesela. Bütün krallık çapında saygı duyulan bir gitarist olmak… Her gittiğin kentte seni görebilmek için kuyruklar oluşturan insanlar, biraz havyar ve şampanya, süper lüks bir malikane, klasik otomobil koleksiyonu, özel jet ve karılarıyla birlikte olman için sana yalvaran garip herifler… Tabii her zaman bu kadar makul olmuyor hayaller. Bir keresinde ağır siklet final maçına çıkan bir boksör olduğumu düşledim. Halbuki yetmiş kilo bir herifim. Ama enteresan olan kilom değil, maçı kaybetmeyi hayal etmemdi. Zenci fena benzetmişti beni. İnsanları dörder gördüğümü hatırlıyorum. Sesler benden uzaklaşırken insanlar yakınlaşıyordu. Patlamış bir yıldızın oluşturduğu kara delik gibi ringi içime çekiyordum. Bir an kendime gelir gibi oldum. Gözümün ucuyla seyircilere baktığımda orada başka bir yıldız gördüm. Etekleri uçuşan beyaz elbisesiyle giderek bana yaklaşan Marlyn Monroe’yu gördüğüme yemin edebilirim. O dolgun dudaklarının üstündeki ben’in bu kadar “belirgin” olduğunu hiç farketmemiştim. Başucuma gelip zencinin dağıttığı göz altlarımı ovup toparlıyordu. Saçlarımın içinde parmaklarını gezdirip, beni öperek tedavi ediyordu.

O an ıslandığımı farkettim…

!!! Yine mi Allah’ın cezası klozet !!!

The post Klozet appeared first on Sanat Duvarı.