Selamet Darğın – Sanat Duvarı

BEN AYRILIKLAR ŞAİRİYİM

Selamet Darğın — Thu, 07 Sep 2017 21:00:27 +0000

Ben ayrılıklar şairiyim.

Ne vakit alsam elime kalemi.

Hüzün damıtır mürekkebim.,

Ben ayrılıklar şairiyim.

Acılardan dem vururum hep.

Her türlüsünü yaşamışcasına

Her satırımda acıyı ilmeklerim.

Ben ayrılıklar şairiyim.

Bazı vakitler ölümün soğukluğunu resmederim.

Bazen de sevgilinin yokluğuna söverim.,

Ben ayrılıklar şairiyim.

Uzak yollar kalemime dil olur.

Tek sermayem bir damla yaş.

Ben ayrılıklar şairiyim.

Ben beceremem sevgi sözcüklerini.

Mutluluk katilim olur.

Biterim!

Ayrılıklara yazmaya meyilliyim.

Ben ayrılıklar şairiyim…

The post BEN AYRILIKLAR ŞAİRİYİM appeared first on Sanat Duvarı.

Gelmeyene / Mektup

Selamet Darğın — Wed, 10 May 2017 09:09:29 +0000

Sevgili Sevgili;

Öncelikle bir merhaba ile girmek isterim söze. Merhaba giden sevgilim. Sana söyleyecek o kadar çok şeyim var ki. Nerelerden başlasam? Nasıl akıtsam içimdeki ayrılık lavlarını? Hangi söz beni tekrar sen yapar? Tekrar biz oluruz? Şu ayrılığımız süresince sürekli beynimi bir kiler faresi gibi kemiren acılarım, sorularım bunlar ve buna benzerler. Anlatmam gereken o kadar çok acım ve buruk sevinçlerim var ki. Gelirsen sevinçlerim nedensiz olur. Yaralarım var sarılmayı bekleyen. Belki gelip saracaksın sinene. Benden mutlusu olmayacak artık yeryüzünde. Ela gözlerimden sana akacak sevinç yaşlarım. Belki gözyaşlarım damlayacak o çok sevdiğin buz mavisi gömleğinin omuzlarına. Karnındaki bebeğin ilk kımıldanmalarını hisseden acemi anne olacağım. Üniversiteden yeni mezun olup, ilk başvurduğu işe kabul edilen taze mezun heyecanı saracak benliğimi. Bırakamayacağız birbirimizi belki. İlklerimizin acısı çıkacak su yüzüne. Geleceğinle müjdelediğinden beridir yüreğim ağzımda. Küçük bir kızken babamın İstanbul’dan aldığı kırmızı pabuçlarımı gördüğüm ilk anki heyecanla gözüm yolda. Koşuyorum sana adım adım. Bende kaldı silik tadın. Daha var sarmana kollarına. Belki bir hiçlikte olacak vuslat. Güneşli baharı akıtıyorum gözlerimden damla damla. Belki bu son bakışmamız hiç olmayacak. Bir daha hiç sarmayacaksın kollarına. Kokun bulaşmayacak tenime. Eski heyecanımdan eser çok. Güneşin koynunda bekliyorum seni. Işıklar içinde. İçim içime sığmıyor. Gelmelerinin ihtimali bile beni divane etmeye yetti. Özlemelerimi taşıyamıyor güçsüz omuzlarım. Yazmaktan korktuğum o kadar çok söz var ki. Hani olur ya duyarsan gelmekten vazgeçersin. Pek acı pek yaman. Aşık, zavallı, biçare yüreğim aman diliyor aman! Gel! Ve bir daha gitme gönül yaram!..

The post Gelmeyene / Mektup appeared first on Sanat Duvarı.

Kan Meselesi – Öykü

Selamet Darğın — Fri, 21 Apr 2017 10:05:42 +0000

Zindan gibi KARANLIK gece nihayet güne kavuşmuştu. Odada bulunan küçük ince perdeli pencereden günün müjdecisi güneş, odayı aydınlatıyordu. Rasim, bütün gece içinde debelenip bir türlü uyuyamadığı yatağından, odaya sızan ışığın müjdesiyle ayaklandı. Hızlıca sedirin üzerinde duran köyişi şalvarını, hakim yaka kar beyazı gömleğini ve sekiz köşe kasketini üzerine geçirdi. Babasının beylik tabancasını da anasının gelinliğinden kalma çeyiz sandığından alıp beline yerleştirdi. Evi dışarıdan koruyan tahta kapıya doğru koşar adım ilerledi. Adımlarını evinin aşağısındaki göle çevirdi.

Göle vardığında oradaydı.Gelmişti. Bir korkak gibi kaçar sanmıştı oysa… Babasının katili, Yıldız’ını babası, kanlısı… Ayakları geri geri gitmeye başladı onu görünce. Hayatını zindan eden bu kalleşi yok etmek, hiç var olmamış gibi yeryüzünden silmek isteyen o değilmiş gibi… Halbuki bütün gece bunu planını yapmıştı. Gidecekti o Ali denen şerefsizi, gül güzeli Yıldız’ının babası, öz babasının katilini mezarıyla BULUŞTURACAKTI. Peki babasını öldürdüğü Yıldız’ın yüzüne nasıl bakacaktı? İşte bunu bilmiyordu.Nasıl tekrar seher yıldızım diye sevecekti yarini. Saçını teline zarar gelmesinden korktuğu yıldızı kayıp DÜŞECEKTİ ellerinden… Ama vazgeçemezdi. Babasını bir hiç uğruna kalleşçe sırtından vuran bu mahlukatı öldürecekti.

Rasim, beyninde kopan fırtınalara, düşen YILDIRIMLARA rağmen başını dimdik tutup karşısındaki öz amcasına, düşmanına doğru altı adım atıp aralarında dört metre kadar bir mesafe bırakıp belindeki silaha davrandı. Gözlerini sıkıca yumup nişan aldığı hedefine doğru iki el ateş etti. Silah sesini yere yığılan kanlısının feryatları izledi. Dondu Rasim! O son feryatlar canından can kopardı. Artık o yoktu. Elindeki silah parmaklarından akıp sert bir şekilde yere çakıldı.Katil olmuştu! Donup kaldığı yerde birkaç adım sendeleyip dizlerinin üzerine çöktü. Yıldızının sesi çınladı kulağında. Bir daha hiç duyamayacağı sevgi sözcükleri… Bu onun sonuydu.Sevdasını kendi elleriyle gömmüştü. Tıpkı babasını gömdüğü gibi…

Bir kaç dakikalık şoktan sonra ayaklandı.Gitmeliydi.Bu kan kokan, cinayetini hatırlatan, babasını , yarini alan yerden… İlk durağı babasının mezarı oldu. Daha toprağı kurumamış iki ucunda birer tahta parçası bulunan bu taze mezara kapanıp saatlerce ağladı. Zaman kavramını yitirdi Rasim. Kendine geldiğinde saat öğlene gelmek üzereydi. Şimdiye kanlısını bulmuş olmalıydılar. Herkes takdir ediyordur onu. Babasının kanını yerde bırakmamıştı. Rasim beynini kemiren düşüncelere, yüreğindeki sancıya tahammül edemiyordu. Nereye gideceğini bilmez bir vaziyette ayaklarını sürüyerek mezarlıktan çıktı.

Adımları onu bir kayalığa doğru sürüklemişti.Şimdi ne yapacaktı. Kan sırası onlara geçmişti. Muhakkak canını alacaklardı. Gözü döndü bir anda… Bu korkuyla yaşayamazdı. Hiç düşünmeden UÇURUMA doğru yürümeye başladı!

The post Kan Meselesi – Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

Aşk’ım

Selamet Darğın — Mon, 20 Mar 2017 12:17:21 +0000

Mart ayının on üçüncü günü, saat 13:40. Evden çıkarken çiseleyen yağmur, şimdi adeta beni biraz daha mutlu etmek adına, bardaktan boşalırcasına yağıyor. Ve ben hasta olacağımı bile bile ıslanmanın hazzını iliklerime kadar hissediyorum. Annemin “Aman kızım şu şemsiyeyi al yanına.Yağmur bastıracak!” uyarısını dinlemediğim için tekrar teşekkür ediyorum kendime. Eve vardığımda annemin beni bir güzel haşlayacağını bile bile. Dilimde en sevdiğim şarkını. en sevdiğim bölümü;

Tere dılme mere sahsonke phana mılcahi.

Tere ışk me meri ca fanaa hocai…

Ayakkabılarımın içine dolan yağmur sularının beni yavaş yavaş hasta etmeye başladığını hissediyorum. Ama maalesef cebimde bulunan para minibüse binmeme yetmiyordu. Bir yanım üzülse de bu duruma, öbür yanım bunu bahane edip annemin fırçasından kurtulacağım için mutluydu.

Aklımdan geçen bu düşüncelerle bir kaç saniye bulunduğum ortamdan soyutlanıp, söylediğim şarkıya devam ediyordum ki bir anda arkamdan gelen korna sesleri yerimden sıçrayarak çığlık atmama neden oldu. Korna seslerini hemen arkamda bulunan arabanın içindeki şoförün gür sesi izledi. Orta yaşlı, sarışın, babamın tabiriyle laz burunlu,gözlerinden anladığım kadarıyla bana bir hayli kızgın adam başını camdan uzatıp “Kör müsün be, yolun ortasında yürünür mü, dağdan mı indin?!’ diyerek benim, kocasına işve yaparken kaynanasına yakalanan yeni gelin gibi kızarmama neden oldu. Hemen kendimi toparlayıp hızlı bir kaç adımla tekrar kaldırıma çıktım. Sinirli adam, beni son defa süzüp, “Sabır” diyerek gaza yüklenip uzaklaştı.

The post Aşk’ım appeared first on Sanat Duvarı.