Yeni ağacından toplanmış zeytinlerin peşindeyim bu sefer.

Ben çiziyorum.

Ve ben çizdikçe birileri siliyor sanki.

Yetişemiyorum hızlarına.

Çizemiyorum,

Kaçıyorum, atölyemin en ücra köşesine.

Aylarca uğraştığım resimlerim nerede?

Tuvallerim bomboş!

Bir dolap dolusu boyalarımı kim bitirdi?

Hızlıca kalan boyaları tuvalime dokunduruyorum ve bir kuş misali uçuyor renkler.

Nasıl olur bu?

Yapamıyorum.

Hayatımın tüm akışı durdu sanki

Ellerim bir anda gücünü kaybetti,

Renkler anlamını yitirdi,

Güneş’te doğmadı,

Aklımı yitiriyorum,

Bütün yeteneklerimi kaybettim sanırım.

Artık aynaya bakmaya bile yüzüm yok.

”Ben nasıl resimsiz durabilirdim?” bilmiyorum.

Ben,

Ben ya ben.

Konuşmaktan, bir şeyi anlatmaktan daha çok resmeden ben

Nasıl olurda duvarlarımı bomboş bırakabilirim.

Kafam dizlerimde,

Ağlamak istiyorum.

Omzumda bir el:

”Uyan Rukiye, kâbus görüyorsun!

Ve ben,

İlk defa kâbus gördüğüme sevindim.

The post Kabus appeared first on Sanat Duvarı.