Anne Kafamda Bit Var

Eser, Müjdat Gezen’in Akan’ı rahatlatmak için söylediği “Sana hiçbir şey olmayacak, göreceksin bak. Elini kolumu sallayarak dışarı çıkacaksın.” cümlesiyle başlıyor. Tarık Akan, yaklaşık iki buçuk aylık tutukluluk sürecinde yaşadıklarını oldukça samimi bir üslupla okuyucusuna anlatıyor. Kendini olduğundan farklı göstermeye ihtiyacı yok. Sinirlendiğinde kendini tutamayışını, korkusunu, tedirginliğini olduğu gibi yansıtıyor. Zaten kitabın giriş cümlesinden bile bunu görebiliyorsunuz. Kendinden büyük bir Yeşilçam yıldızı olarak değil de sıradan bir insan gibi bahsediyor Akan. Ne kadar alçak gönüllü olduğunu bir kez daha görebiliyorsunuz. Hücrelerde yanı başında çocukların yediği dayağı, her gün işkenceye götürülen hücre-koğuş arkadaşlarını (kitaba göre kendisi babasının yardımları sayesinde fiziksel işkenceye maruz kalmamıştır, babasının yardımını sonradan öğreniyor.), bir memurun işkenceden dönen çocuğa ölmüş ağabeyinin fotoğrafını göstermesi, çiş kokulu hücrelerde bitlenmesi gibi olaylar, dönemin acı gerçeklerini göz önüne seriyor.

Tarık Akan, Anne Kafamda Bit Var kitabını sekiz bölüm ve bir albüm ile tamamlıyor. Kitabın, dördüncü bölümünde tutukluluk sürecine bir ara vererek Yol filmini çekebilmek için sansürden nasıl izin aldığını, çekim esnasında karşılarına çıkan zorlukları anlatıyor. Altıncı bölüm ve sonrasında ise, tutukluluk sürecinin bitişiyle birlikte dışarıda özgürlüğünü elde etmeye çalışırken uğradığı haksızlıkları ve ifadelerin sahteliğini ispatladığı mahkeme sürecinden bahsediyor.

Anne Kafamda Bit Var eserini, içimizden birinin sohbet eder gibi anılarını yazdığını düşünerek okursanız hızlıca bitirirsiniz. Evet, yazı dili muhteşem olmayabilir zaten Tarık Akan’da bir edebiyatçı değil, sinema sanatçısı. Bunu göz önünde bulundurmanız faydalı olacaktır diye düşünüyorum. Kitabı vesile ile de Tarık Akan’ı bir kez daha anıyor ve ışıklar içinde uyumasını temenni ediyorum.

Anne Kafamda Bit Var Künyesi

• Kitap Adı: Anne Kafamda Bit Var
• Yazar: Tarık Akan
• Kapak Tasarım: Ayşe Çelem Design
• Yayınevi: Can Yayınları
• İlk baskı: 2002

The post Tarık Akan’ın Kaleminden Tutukluluk Süreci; Anne Kafamda Bit Var appeared first on Sanat Duvarı.

Feyza Altun – Kadının Fenni

Kadının Fenni de uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı. Fırsat bulup da sonunda okuyabildiğim için mutluyum. Altun, herkesin anlayabileceği akıcı ve samimi bir dille kaleme almış Kadının Fenni‘ni. Ayrıca Altun, hemen hemen her kadının içine düştüğü çıkmaza kendi de girmiş, çevreden bolca eleştiri yağmuruna tutulmuş şükür ki aradan sıyrılıp bunları esprili bir dille anlatabilmiş. Bir de ben hep merak ederdim; Altun hobi, uğraş, iş, ev, çocuk bu kadar şeye nasıl yetişebiliyor, nasıl on parmağında on marifet bir kadın olabilir diye… Öğrendim ki yetişmiyormuş. Olması gereken planlı olmak, gerisi zaten geliyormuş… En azından Altun’un bulduğu çözüm bu şekilde.

Eğer kadınların içine çekildiği zor durumlardan şikâyetçiyseniz, kadınların birey olduğu unutulmasın istiyorsanız, çalışan annelere verilen hakların esnetilmesi gerektiğini düşünüyorsanız, genç kadınların sokağa istediği vakitte çıkıp istediği vakitte evde olmasını çok görmeyin diyorsanız, istediğinizi giyebilir dilediğiniz kadar eğitim görebilirsin diyorsanız bir çırpıda okuyup bitirebileceğiniz bir eser. Eğer tüm bunları demiyorsanız da kitabı okuyun. Belki fikriniz değişir bulunduğunuz yeri beğenmezsiniz, belki bu anlamlı mücadeleye sizde katkı sunmak istersiniz, belki bu kitaptan birilerine bahsedersiniz de yayılır kocaman bir aile oluruz. Hiç bir olumlu gelişme yaşanmazsa bile en azından bu değerli satırlara gözünüz değmiş olur…

Kadının Fennini elinize aldığınızda, bekâr kadınların karşılaştığı zorluklardan tutunda çocuk doğurmaya karar verdiğiniz ana, iş hayatınızdaki kararlarınızdan mahalle baskısına, çocuk eğitiminden feminizme pek çok konuda sıkıştığınızda başvurabileceğiniz bir eser olduğunu fark ediyorsunuz. Evet, belki çok bilimsel olmayan ama samimi ve hepimizin karşılaştığı sorunları dile getiren eser…

Zaten Altun kitabını bitirirken, psikolojiden çocuk eğitimine kadar pek çok alana değindiğini belirterek şu cümleleri kullanıyor: “Bu alanda elimde kendi fikirlerimden başka bir şey olmadığı için özellikle yanlış şeyler yazmamaya, başkalarının uzmanlık alanında atıp tutmamaya özen gösterdim.” Ki bu da ne kadar dürüst olduğunu gösteriyor bence. Ayrıca insanın kendi fikirlerine sahip çıkması gerektiğini de!

Velhasılıkelam Feyza Altun‘a Kadının Fenni adlı bu güzel eseri bize sunduğu için teşekkür ediyorum. Okuyunuz, okutunuz.

The post “Kadının Fenni” Yenecek Erkeği appeared first on Sanat Duvarı.

“Kötü durmuyor merak etme. Hayvan herif. Bunun cezasını ödemeli. Yaptıkları yanına mı kalacak?”

İşte bu soru, hayatımın kilit noktası diyebilirim. Düşünsenize, bir insanı çok seviyorsunuz. Her şeyden çok kıymet veriyorsunuz, mükemmel bir ilişkinin içindesiniz. Daha doğrusu öyle olduğunu sanıyorsunuz. Romantik sürprizler, spontane hediyeler, akşam yemekleri, şefkatli, evde sana yardım eden, anlayışlı bir sevgili. Sonra o insanı tanıyamıyorsunuz. Çok değil yedi ay sonra, o beyaz atlı prensin yerini kaba, şiddet yanlısı biri -adam diyemeyeceğim- alıyor. Kurduğun hayaller, tüm bu yaşanmışlıklar çöpe gidiyor.

“Yaptıkları yanına mı kalacak?” Neydi sahi son dayağın sebebi? Gözlerimi açtığımda yerdeydim. Uyuşuk bir kol, dudaklarımın kenarında kurumuş kan lekeleri, yerlerde kırık cam parçaları. Başımı kaldırmaya çalıştım ama nafile. Her yanım öylesine sızlıyordu ki… Telefon erişemeyeceğim kadar uzakta. Yine de çabalıyorum kalkayım diye, yok. Öylece ağlaya ağlaya tekrar bayılmışım.

“Kızım, Gökçe, konuşsana ya! Ne yani polise şikâyet etmeyecek misin? Yok abi, ben bunu onun yanına bırakmam. Olmaz. Birini, sevgilini dövmek ne demek ya? Sen benim kardeşim sayılırsın. Yıllarca birlikte aynı sofraya oturduk, birlikte gülüp, birlikte ağladık. Şimdi seni bu durumda asla yalnız bırakmam, anlıyor musun? Hiçbir şeyden korkma. İstiyorsan beraber gideriz karakola, her şeyi teker teker anlatırız. O meymenetsiz de alır cezasını. Dağ başında yaşıyor değiliz, memlekette hak hukuk var.”

Hak, hukuk gerçekten var mıydı? Her gün televizyondan izleyip, gazetelerden okuduğum birbirinin aynı olayların içine bende sürüklenmiştim. Sevgilisinden ruju kırmızı diye(tahrik ediyormuş), bu akşam dışarıdan yemek sipariş edelim dedi diye, iş yerinde mesai yaptı diye, kız erkek karışık bir grupla yemek yemeye gitti diye, elbisesi diz üstüymüş diye önce psikolojik baskı sonra şiddet gören bir kadın, ben. Benim gibi niceleri daha. Eğitimli ya da eğitimsiz olmak fark etmiyor onlar için de bizim için de. Biz diyorum çünkü yalnız olmadığımı biliyorum. Önceden uzaktan baktığım, izleyip sinirlendiğim, bazen sinirden ağladığım şiddet mağdurlarının içindeyim artık! İnanıyorum ki biz el ele verdikçe  daha güçlü duracağız.

Gülümsemeye çalıştım, çünkü ne olursa olsun dimdik ayakta durmam gerekiyor. Hiç kimse, hiçbir olay benim kendime olan güvenimi, öz saygımı sarsmamalı. Bunları kaybedersem, geriye bir ben kalır mı? Şimdi; bunca zaman sürdürdüğüm yanlışı telafi etme vakti.

“Ondan ayrılmayı düşünüyorum. Hayatımda gölgesinin dahi yer almasını istemiyorum. Evet, şikâyet edeceğim polise. Umarım birkaç gün gözaltında kalıp çıkmaz. Bir de mahkemeden karar mı çıkartsak ne dersin? Tekrar rahatsız etmesin diye…”

Melek memnun oldu duyduklarından, o ifadeyi gözlerinden okuyabiliyorum. Tıpkı ismi gibi bir melekti. Çok mutlu bir yuvası, iki yaşında kızı, ona değer veren bir kocası vardı. Sanırım, içimizdeki şanslı oydu. Onun adına mutluyum, kendi adıma ise üzgün.

“Hadi kalk, hala oturuyorsun. Gel gidelim eşyalarını toplayalım. Birkaç gün bende kalırsın hem değişiklik olur. Belki tatil falan ayarlarız, ne dersin? Dönünce de yeni bir ev bakarız. Aa benim karşı apartmanda boş bir daire vardı sanırım, gidince bir araştırırız. Hem bana da yakın olursun. Amma ballısın var ya.”

Böyle bir dosta sahip olduğum için, onun deyimiyle gerçekten ballıyım. Şu an utandığım için yapamasam da kapısını çalabileceğim bir ailem, gerçek dostum, iyi bir işim var. Onlar, iyi ki varlar.

Peki, sığınabileceği ailesi, arkadaşları, kimsesi olmayanlar? Dünya kötü, insanlar acımasız, yaşamak zor. Yine de tüm kötü niyetlilere iyiliğimiz karşı dursun, şu gökyüzünün güzelliği hatırına bu kavga son bulsun…

The post Şimdi; Telafi Vakti appeared first on Sanat Duvarı.

Derin bir nefes aldı kadın, rahatlamıştı. Allahtan makyajı akmamıştı, aksaydı ne yapardı? Sanki çok süsleniyordu da! İşte bir rimel, bir göz kalemi bir de ruj. Olsundu, bu rutinde ancak buna vakit ayırabiliyordu. Uyku diye bir meret vardı, işte ondan hiç vazgeçemiyordu. Erken kalkacakmış da, saçlarına fön çekecekmiş de, boyaya batıp çıkıp işe gidecekmiş… Hiç ona göre değildi. Evet, canım her kadının süslü mü olması gerekiyordu? Oda sadeydi, kendini böyle seviyordu. Seviyor muydu? Yani böyle alışmıştı yıllarca. Durdu… Bu kadar düşünce, bir anda mı geçti aklından sahi? Verilmesi gereken bir cevap vardı ortada ve o hala susuyordu. Adam sabırla bekliyordu. “ Hıı, o mu?” Ne kadar da gereksiz bir soru! Evet, gözlerinde ki kahverengi lekeler, kaç kez tekrarlanması gerekiyordu? Fark etti saçmaladığını, “Şey, göz beni. Ben yani…” Şaşırdı adam. “İlk defa duydum, nasıl yani?” konuşmaya devam mı etmek istiyordu yoksa gerçekten merak ettiği için mi soruyordu kestiremedi kadın. Ancak ortada yine cevaplanması gereken bir soru olduğu su götürmez bir gerçekti ve o adamdan etkilendiği de… “Ben de kendimden başka kimsede hiç rastlamadım doğrusu… İyi ve kötü huylusu varmış, gözlerimde bir problem yok, seviyorum benlerimi.”

Bir ahmak olduğunu düşündü tamda o an. Yahu, etkilendiğin adam karşında duruyor, seninle ilgili bir şeyler soruyor, gözlerinde ki ufacık beni görüyor ve sen n’apıyorsun! Şu verdiğin cevaplara bak, heyecandan ne diyeceğini şaşırmışsın. Sahte bir gülücük yerleştirip dudaklarına düşünmeye devam etti. Bazen ne kadar saf olabiliyorsun, fırsat ayağına gelmiş. İşte hep bu çekingenliklerin yüzünden kaybediyorsun, konuşamamandan. Aman canım ne var o an konuşamıyorsam, ben ona bir şiir yazayım da görsün etkileniyor mu benden etkilenmiyor mu?! Ya okumayı sevmiyorsa? Ya sen yazana kadar o kayıp giderse ellerinden? Sanki elindeydi de kaçıp gidecekti… Hem ne şiiri, ne münasebet. Bir adamdan etkilendin diye ona methiyeler düzecek, şiir yazacak değilsin ya. Yazsan da kendine sakla, ne diye ifşa edecekmişsin kendini? “Değişik” dedi, “ Efendim?” anlamadı tabi kadın.

“Göz beni yani, bir araştırayım ilgimi çekti.” Yine yapmacık bir gülüş oturdu kadının biçimli dudaklarına “Aa tabi, araştırmak lazım.”…

“Evet, neyse ben işe döneyim…” dedi adam. Güle güle, kolay gelsin! Konuşamayan, karşında kekeleyen bir kadının yanında ne yapacaktın ki zaten. Hem seninle ilgilenip hem de umurunda değilmiş gibi davranan, kötü bir oyuncuyum ben. O yeşil gözler bana mı kaldı! Yine düşünmeye başlamıştı işte. Kendinde eksik gördüğü nokta düşündüğünü konuşmamasıydı. Ya da düşünmeden konuşması ya da önce konuşması üzerinden asır geçtikten sonra düşünmesi… İşte bunlardan biri onun sorunuydu, tam olarak hangisi olduğunu oda bilmiyordu.

Gitti işte, ilk karşılaştıkları anda gizli bir antlaşma imzalamışlardı sanki. Her şey apaçık ortadaydı da, ortada hiçbir şey yok gibiydi. Sadece ikisi biliyordu, evet bir akım vardı aralarında ancak birbirlerine ulaşmaları zordu. Köken farkı, fikir farkı, aile yapısı, aynı şirkette çalışıyor olmaları… Hepsinden önemlisi adamın sevgilisi, kadının da üç ay sonra nikâh masasına oturacak olması…

İhanet ikisine de yakışmazdı. Gizli antlaşma bir istifayla son bulabilirdi ne de olsa. Ya da bulamayabilirdi. Hayatın da kaç kez âşık olurdu insan? Bir defa mı, on defa mı, yüzlerce mi? Oysa hiç kimseyi aldatmayacak kadar, hepsini uzaktan sevse yeterliydi…

The post Gizli Antlaşma appeared first on Sanat Duvarı.