Özgenur Öge – Sanat Duvarı

Tabi Ya Kanatların Var Ruhunda

Özgenur Öge — Wed, 13 Jul 2016 08:30:05 +0000

Doğru yere ait değildim. Ait olamama hissinden haberiniz var mı? İllet bir his. Kemiriyor insanı. Ne bir dakika yaşatıyor insana, ne nefes aldırıyor. Kendini hatırlatıyor sürekli. Beyninde çalan çanlar hep aynısını söylüyor: “Buraya ait değil ruhun.”. Evet evet tam da bu, ruhun hiç oralı olmaması. Buralı değilse nereli? Nereye aitim? Bu konuda bildiğim tek bir şey var, onların benim için tasarladığı hayata ait olmadığım.

10 Türk kızından sanırım -sorgulama yeteneğine sahip, düşünme yetisi gelişmiş, gelecek kaygısı yaşayan- 5’i ait olamama illetiyle cebelleşiyordur. Bunları sallıyorum elbette. Neyse gelelim konuya, ergenliğe girdiğin an kader ağlarını örmeye başlar Türk kızı için. Belli kalıplar var elbette, belli bir yol ve belli bir sonuç. “Kanatlarım var ruhumda.” diye düşe kalka uçarken sen, biri tutar kanadını kırıverir. İşte o zaman anlarsın. Kanatlarını kıran kişi zeka olsun, kültür olsun, yetenek olsun, insanlıktan nasibini alma olsun her konuda senden yetersiz bir insan gelir sırf erkek egemen toplumun bir parçası olduğu için reis benim der. Bizim de birinin himayesinde olmaya çok ihtiyacımız vardı, hoşgeldin. Tam bu noktada baslar git-geller. Düşe kalka hayallerinin peşinden koşarak geçirdiğin mutlu bir hayat mı? Onların çizdiği yolda onların istediği gibi yaşayıp mutlu edip mutsuz olmak mı?

The post Tabi Ya Kanatların Var Ruhunda appeared first on Sanat Duvarı.

Boşluk

Özgenur Öge — Thu, 16 Jun 2016 05:00:12 +0000

Yazmak, çok yazmak. En çok seni yazmak, her yere seni yazmak.

Yutkunamamak, acının, kederin, kimsesizliğin boğazında düğümlenmesi ve hatta nefes alamamak.

Bazen ağlayamamak, göz pınarlarının kuraklaşması. Göz çanağının kan kırmızı olması.

Ve yine en çok yaşayamamak.

Uyumak, uyanmak, yemek, içmek, saatlerce oturmak, düşünmek, konuşmak ama yaşayamamak.

Acımak, en içten acımak. Tüm hücrelerinin en ağır en şiddetli acılara çarptırılması.

İşte tüm bunlar senin yokluğun.

İçi dolmayacak boşluğum. Umutsuzluğum, mutsuzluğum, yorgunluğum.

Gidiyorlar efendim. Bir daha hiç dönmemek üzere, bizi savaşta komutansız bırakıp gidiyorlar.

The post Boşluk appeared first on Sanat Duvarı.

Taş Oldu Dersiniz

Özgenur Öge — Thu, 24 Mar 2016 07:15:02 +0000

Düşünmeye henüz yasak gelmemişken tekrar tekrar düşündüm… Çevremizdeki her şey halüsinasyonken, yerinden hiç kıpırdamayan bahçedeki taş kimlerin ölümüne şahit olmuştur diye düşündüm. Yarın ben arkadaşlarımla beş çayımı içmeye giderken, bir terör saldırısında bedenim milyonlarca parçaya ayrılsa, o taş hala bizim bahçemizde kalmaya devam edecek. Yerinden hiç kıpırdamayan arada ayağımın takıldığı ve benim naçizane argo cümleler kurmama sebep olan o taş olmak istediğimi fark ettim.

İnsan hayatının ucuzluğunu düşündüm tekrar. Nefes alışlarımızın pamuk ipliğine bağlı olduğunu. Kravat takmış terörün masum kaç hayatı daha harcayacağını düşündüm. Şimdi ben ordan oraya atlayarak karışık düşünüyorum belki biraz ama, insan bu ülkede neye düşüneceğini şaşırıyor kusura bakmazsınız umarım…

Benim derdim kişisel birazda. Yaşlanıp hastalıktan ölsem güzel olur. yada kendimi, yine kendi isteğimle bi uçurumdan aşağı atarak. Üzgünüm bir saat sonrası için planım varken, ne bir kör kurşunla nede bir bombayla ölmek istemem. Kravat takmış, aramızda dolaşan terörün meydan okumaları yüzünden benim hayatım harcanacak ha? Vay canına Imdb de dram türünde dokuzu görür bu filmin sonu. Yeri gelmişken, daha kaç hayat harcanacak gerçekten?

Şimdi sizde düşünsenize! Bizim bahçedeki taş olmak mükemmel değil mi bu ülkede yaşayan bir insan olmaktansa?

The post Taş Oldu Dersiniz appeared first on Sanat Duvarı.