Gözleri gibi sözleri de buğulu olanları

Acıyla bakanları…

Çünkü…

akıp giden sessizlikleri

çığlıkları ve ölümleri

yorgun göçmüş gözlerinde

gözlerinde gördüm onların

Ben hep gözleri içe göçmüş insanları sevdim

Çünkü…

yok olup gitmeleri

terk edilmeleri

Acıyı, acıyı anlıyor musun?

Gözlerinde

İçlerine kadar gömülmüş

yorgun gözlerinde

nefreti bilmeyen

acınası

ıstırapla yoğrulmuş

donuk gözyaşlarıyla

öylece durup bakan

gözlerinde gördüm onların

Kendine dönüp bakmak gibi

ölmek gibi

yaşamak gibi

yıkık mahvolmuş mabetlerini taşırlar gözlerinde

işte bu yüzden ben hep hep hep

gözleri içe göçmüş insanları sevdim…

The post Ben Hep Gözleri İçe Göçmüş İnsanları Sevdim appeared first on Sanat Duvarı.

Bizler zamanlama hatalarıyla dolu bir hayatın oyuna giremeden yenilgiye uğratılmış seyircileri. Kaybetmeyi kazanmak saymışız. En olmadık zamanda olmadık sözler söylemeyi alışkanlık haline getirmişiz. Yanlış zamanda çektiğimiz tabureyle kendi ipimizi de çekmişiz. Hiç var olmak istememişiz gibi yakıp yok etmişiz kendimizi. İşte bulunduğumuz yer, ağzımızdan çıkan söz her ne ise, seçtiğimiz zamanın ödettiği bir bedel sadece. Kaybettiklerimiz konuşmamamızın değil, doğru zamanda konuşmamamızın bedeli. Nefretimiz, kinimiz yapmamız gerekenleri yapmadığımız için değil, doğru zamanda yapmadığımız için. Ve var gücümüzle geri dönüp baktığımızda, haykırmak gelir içimizden; zamanın elimizden aldıklarını geri alamayacağımızı bilmenin boğazımıza tıktığı acı bir boğulma hissiyle haykırmak… Çünkü elimizden gelen tek şey bu. Zaman geriye doğru yürümemize izin vermez ve her defasında dalga geçer gibi gülümser,  acı bir şekilde geriye dönüp bakan yüzlerimize..

The post Zamanın Gücü appeared first on Sanat Duvarı.