Ben can çekişiyor..

Ben’in kalbi zombileşti.

Ben’i kimse duymuyor..

Ben ona kulak verdim, ara ara animsıyor son hayal kırıklıgını ve anlatiyor, içini

döküyor. İci sökülüyor…

Ben papatyalari çok seviyor ve koparmak istemiyor. Bu yüzden ciçekleri sevdiğinden bahsetmez

adamlara..

Ben sürekli aşık.Çünkü o aşka aşık.

Onu kimse anlamıyor!

Ben’de durumlar sıra dışı..

Ben’in sevdigi renk turuncu ama bazen pembe, bazen mavi, bazen yeşil

Ben ruhunu dinliyor. Ben rengarenk!

Ben çok hırçın, çünkü çok kırılmış…

Nasıl seveceğini bilmiyor, çünkü hiç sevilmemiş!

Ama son hayali kırmayacaklardı! Diyor ve anlatiyor;

Önemsenmedi , belki umursanmadım hiç..

Ama çok sevdim,

Yalanlar söylüyordu , kızamıyordum. Bahaneler uyduruyordu, yorgunluğunu hissediyordum susuyordum

O bana hediye gibiydi, muhteşem bir kalbi, merhameti vardı ve inanılmaz bir ince ruhu…

Arada kızdırmak için asla böyle olmadığını söylerdim.

Ya ben? Ben sadece sabırla yanımda olacağı günü beklerdim. Beklemem gerekiyordu çünkü

yaraları açık, kalbi dolu bir mayın gibi bakıyordu ki ben onun tüm yaralarını sarmaya hazır acil yardim çantası gibi yanından ayrılmak istemiyordum.

Küsüp , küsüp barışıyor

Kızıp , kızıp affediyordum.. Birgün o çantayı açtı, üç gün sonra mayın patladı!

Ben kül olmuş onu arıyorken, onda bir çizik bile olmadığını gördüm. İşte o gün tüm duvarlar üstüme yıkıldı…

İşte o gün pembe panjurlu evimi kapatıp bir beton yığınıyla yüzleştim.

Kalbimi avuçlarımda sıktım. Kendi ellerimle sıktım. Dedim ki şimdi bugün öğrendin sen deli kadınların neden sevilmediğini, yine de asla akıllanmıyacaktım. Biliyordum.

Sonra Ben sustu.

Önce bir kahkaha attı ,

sonra ağlayarak yağmura koştu .Yağmur ben’de aşktı daha iyisi olamazdı.

Dudaklarında birkaç cümle mırıldanıyordu..
‘ Karıştı ellerim saçlarımın arasına, boşluktaydım halbuki tarifsiz bir soğukluk.
bir yanı karanlık, bir yanı aydınlık kafamın, sonra döndüm dedim ki aynaya;
en fazla bir tutam daha saçlarımı keserim ama yeniden sevmek… Bunun tarifi yok ! ‘
Ben artık ne at gözlükleri takıyor, ne de pembe panjurlu evi hatırlıyor
ve ekliyor;
yine olsa yine seveceğim. Yemin ederim asla sevmekten vazgeçmeyeceğim,
bir gün beni çok sevecekler bay’ım lakin seni kimse ben’ gibi sevmeyecek!

The post Deli Kadınlar Güzel Sever Bay’ım ! appeared first on Sanat Duvarı.

Yıllardır aradığım adamın ruhunu alıp bu Küçüğüm’ün gözlerine bırakmışlar ve ben böyle aptal aşık olunası zamanlarımı pek hatırlamıyorum. Gözlerimi gözlerine bıraksam boğulacak aklım çıkıyor. Öyle derin, öyle mesafeli…

Bunun yüzmeyi bilmemekle bir ilgisi olmamalı…

Hem kendime verdiğim sözler var benim; Ne kadar yüzme bilsen bile dibini görmediğin sulara girme!

Ve sen beni tahrik ediyorsun bütün tabularımı yıkmaya.

Sonra gece oluyor bazı geceleri seviyorum bayim, başımı yastığa koyuyorum ve hayal ediyorum güzel zamanlarımı… Sen de tam o sırada kalabalığın içindeki yalnız girerken ben alkışlıyorum tüm dünyayı. Dünyaya gözlerinden bakabildiğim tek adamsın sen.

Bir de çiçekler var bayım, mesela bazı çiçekler sonbaharı beklemezler, onlar her mevsim yaprak dökebilirler. Gözleri okyanus kadar derin, acıları bir köpekbalığına yem olmak kadar acınasıyken, intikamları o köpekbalığı olmak gibidir.

Ben bunları biliyorum, sen bana sevmelerini anlat. Ben senin seven yerlerini tanımıyorum.

Dökülen yaprakları bırak, kaç çiçek açtığından, nasıl güzel koktuğundan ve onlara kalemlerin nasıl eşlik ettiğinden… Şair değil de şiir olduğundan bahset.

Çünkü ben denedim. Ben sana şair değil de şiir olmak istedim.

Papatyaları hep çok sevdim. Ben papatya olmayı çok isterdim. Dışardan nasıl göründüğümü bilmeden hayal ettim papatya olmayı.

Belki de gül’düm hep dikenlerim vardı benim, çok acıttım çok kanattım bilmeden…

Sarılırken hep battı dikenlerim ve kanadı gidenler. Bu yüzden şair değil şiir olmayı istediler.

Sen isteme, kanayan yerlerin kaleme bulaşmadan yaz, yaz ki şiir olayım sana, çünkü şair olan her yerim kan içinde.

The post Merhaba Bay’ım appeared first on Sanat Duvarı.

Bir tarafta Leyla ve Mecnun ikilisi tarzında dillere destan aşkları savunup hayalperest dünyada diğer tarafta cool olacağım havalarına giren geçlerle çelişiyoruz resmen. Sonra da diyoruz aşk yok.

Var! ben aşık oldum. Hem de  hayatıma giren herkese defalarca ayrı ayrı aşık oldum. Hepsi için ağladım, hepsini çok sevdim. Çok affettim. Yeri geldi  küfrettim. Acımı da aşkımı da onlarda yaşadım. Yeri geldi nefesim kesildi acıdan, İsyan da ettim. Umudumu da kaybettim. Bir daha olmaz dedim.

Ki, çok zaman geçti, yine oldum. Aşık oldum hayal kırıklığı yaşadım öfkemden gözüm döndü. Saman alevi öfken bütün ahırı yaktı… Tabi kalan küller de küllenmiş aklın eseri mi oldu, esiri mi daha karar veremedim. Çünkü tesadüflere yer yoktu hayatımda. Hiç bir zaman da inanmadım.

Bu adam geldiyse ya hiç gitmeyecek ya da dersimi verip gidecek dedim hep… Her insan tecrübe, hayatın sınavından bir dersti, bana göre.

Ben dersimi aldım adamım; daha sabırlı olacağım, daha güzel kelimeler kuracağım derdimi anlatırken diyorum… Ama kime?

Adam gitti,

Adam yok…

“Adam bitti!”

Evet adam bitti… Biz kızlar artık adam diye sıfatlandırabileceğimiz insanları, asfalt ortasında çıkan çiçek misali çok nadir bulduğumuz için, ayrıldığımızda en çok bir daha nasıl öyle birini bulurum diye üzülür olduk. Onu değil yani… Adam’ı.

Tabi, şu an konu bu değil, konu ‘O’. Ben, hala o ‘biz kızlar’ın içindeki gruba giremedim çünkü.
Bana göre özgür olmalı aşk, bana göre uçabilmeli hatta, sonra bir rüzgar gibi hafif ve derin bir şekilde değmeli aşık olan her bir yerine, en çok da kulaklarına fısıldamalı;

• Seni çok özledim, gel bitmesin, gel gitmesin, gel ölmesin, gel bu sefer biz hayata dersini verelim. Bizim ne Leylalara ne Mecnunlara ihtiyacımız yok. Biz, biz olalım. Özgür olalım ‘aşk’ gibi…

The post Gel Seninle Özgür Olalım; Aşk Gibi appeared first on Sanat Duvarı.