Deniz var evimin balkonunda kenarda bir kahverengi bank

İki aşık oturmuşlar kızın başı adamın omzu derken bir anda kavga ediyorlar izliyorum öyle gözlerimi açtım

Nasıl oluyordu bu ben hiç böyle bilmiyorum yalnızlığı kara çarşaf giymiş şeytan istifasını istiyor tanrıdan yabancı alimlerin söylemleri ağır gelmiş

Kendi kendime düşüncelere dalıyorum

kız bağırdı yıkıl karşımdan dedi

Sahteydi , barışacağını biliyordu zaten adam

Güçlüydü uzun boyunlu sığ yüzlü esmer çeneli ince dudaklı

Gözleri çukur küçük yalancı ve güçlü kız sarıdan kırma kumrala yakın teni

Kokusunu bana kadar gönderiyordu

Adam af dilemeye yeltendi karmaşık birşeyler oluyor izlemek yaşamaktan daha hoştu aşkı

Deniz taşarcasına dalgalandı kıyıya vurmaya başladı

Nemlendi kız ve üşüdü

sığınabilmesi için adama ihtiyacı var

Peki ya önemsemek nerede kaldı

Bir zafer çığlığı duyuldu adam galip gelmişti kızı bankın arkasındaki ağaca dayadı kız soluksuz ancak

durumdan rahatsız değil

Ahh erkeğin gücü adına tanrı erkeği önce yaratmakta haklıydı belki de haksız da olabilir tabi bu tanrının bileceği bir şey

Ben hala balkondaki taburemin üstünde kurulu kül tablosunun yanında birikmiş su tomurcuklarının esintisinde duruyorum

Yamalı kalplerin lekesi bol olur derdi birileri kim diye sorma bilmiyorum sahi sana niye anlatıyorum gördüklerimi onu da bilmiyorum

Manzara müthişti yalnızlığın sevişkenliğini izlemek iki insan arasında bir üçüncüsü olarak

Banka döndüler herkes istediğini almış güneş göğe yükseldi yeniden

Ra sesini duyurdu denizi susturdu dalgalar mutlu yapraklar yeşil

Peki ya kalpler

Onlar hep siyah

Acınası durumdalar adam evlenicez diyor kız çocuk istiyor parmakların da daha yüzük bile yok

Edep öyle herkeste bulunmuyor ne oldu yani bozuldu diye kız fahişe mi?

Adamlar namustan yoksun mudur?

Düşünmek istemezcesine karıştı aklım

Hani nerde bu dünyanın düzeni?

Tohumları saçıldı karnında gurul gurul iç sesi çıkıyor kız aniden ağlamaya başlıyor

Bir bank oturdukları, kaç farklı aşk gördü kim bilir

Benim balkon duvarlarımdan daha çoktur eminim

Peki ya ötekiler yaşlanınca ne olucak?

Hayat bundan mı ibaret sadece genç ol yaşa tadını çıkar evlen çocuk yap aile kur?

Peki ya neden hepimiz yalnızız?

İkilemeli bir burukluk var soluğumda sinirlenmiş gibiyim bak yine

Yukarı doğru açılan pencerenin kulbunu kırıcam

Bende hep masraf çıkarıyorum ya

Güzel oluyor bu bankı izlemek

Değişik fikirlerim var kullanıma hazır yine mi kavga ediyor onlar

Yahu kim bunlar sürekli tartışıyorlar

Mahallede meftune hanım var o da hep izlermiş, rahmetli kocası trene binmiş yıllar evvel  kazada ölmüş dul kalmış genç yaşında malzeme olmayınca camda gelenin geçenin nüktedarlığını yapar

Söylentiler doğru hoş sohbet bir insan

Sulu sepken yağmaya başladı mevsimin de kafası karışık ne yapacağı belli olmuyor

Mezopotamya da tusunami yaşayacağız bu gidişle

Adam bir hışım çıkardı ceketini küsler ama üşümesin diye sevdiceği

Yanındakini nasıl düşünür insan , yanında olmadan yine düşünür diyor ruhum

Bu sefer yalan söylüyor bana kadınları bilmem de adamlar pekte öyle değil

Ya ben neyim arkadaş sormuyorum tamam sustum

Kararsızlığımdan mı aşksızlığım yoksa kurup durduğum yanılma paylarımın izdivacından mı olmuyor izdivacın

Hadi be oğlum izle işte bundan iyi malzemem mi var boşver düşünme kendini

Öpüştü mü onlar? Enteresan!

Annelerinin ağzından su içemeyenler kaç kişinin kullandığını bilmedikleri dudakları kullanıyorlar

Heyhat zamani gençliği kaynıyor işte kanlarımız

Yüzüm yere düştü ellerimle aldım gözlerimi yuvalarına taktım onlar utanmazken onları gizlice izleyen ben niye utandım bu kadar

Bir de ne göreyim şimdi adam yok kız yok hangi ara nereye gittiler?

Annem sesleniyor yemek yapıyorum mutfağa gel

Koşa koşa gidiyorum tencerenin içinde lahana kaynıyor çürük yumurtadan meze yapılmış dolaptan rakı çıkmış oysa annem alkole ne çok kızardı akşam için yemek yapıyor da sofra yuvarlak yere konuluyor hiç gitti mi şimdi o sofraya bu masa oldu mu be annem

Tencerede kaynayan o lanetli kokulu lezzetli bir yemek, tuz ıspanak tozu süt börülcesi tabiatın sunduğu yediveren kökü baharatı

Her şey tamam bizde bir telaş kim gelicek bize genelde kimse gelmez ki

Ekmek almaya yollıycak tam annem beni para al cüzdanımdan diyor

Cüzdan nerde be kadın

Yatak odasın da

Kapıyı açıyorum sol komidinin sağ üst köşesinde bir fotoğraf çerçevesi kırık eskimiş siyah beyaz makine ile şipşak çekilmiş resim

Daldım öyle uzunca sonra hemen anımsadım

Bizim balkondan çekilmiş karşıdaki bankta

Oturan bir kadın ve bir adam

Tamda gördüğüm bu işte

Onlar annemle babam

The post Gözden Kaybolan Bir Başlangıç / Öykü appeared first on Sanat Duvarı.

Önce gelen sonra giden bir ruhun

Üzerine yakıştırdığım gülmeleri

İnkar edemem

Soğuk duş gecelerinin damla damla

Yakıp kavurduğu sıcakları da

Düştüğümde acımayan dizimi de

Sırf annem öpsün de geçsin diye

Ağladığımı da inkar edemem

Bazen ne oluyor biliyor musun

Ruhum kıskanıyor bedenimi

Evde gördüğüm herşey

İtina ile işleniyor üzerime

Ve bir sürü süliet yüz görüyorum duvarlarda

Çocukken de böyleydi aslında

Korkardım çişimi yaparken

Kapıyı da açık bırakırdım ayakta işerdim

Ayıp yoktu çünkü bende

Saf bir korkuyla arkamdan

Dokunacak birini beklerdim

Yatarken de öyle duvara yaslardım sırtımı

Sanki arkamı dönsem hiç tanımadığım

Ama hep bildiğim bir el omzuma dokunucakmış gibi gelirdi

Bir kaç yüz yıl geriden yaşıyorum

Sanki hayatı

Önce gençliğime sonra çocukluğuma

Sonra doğuma gidiyorum

Annemin karnın da

Ve bir doktorun kıçıma vurmasına gerek kalmadan ağladığımı anımsıyorum

Sonra bir kaç yüz yıl ileri gidiyorum

Annemin karnı çocukluğum gençliğim

Tükenmez bir yaşlılık belirtisinin başladığı yıllardayım

Ananem gibiyim kenefe giderken avuçlarımla kapıların tokmaklarını tutuyorum

İnkar edemem yaptıklarımı

Yapıcaklarımı hatta yapmadıklarımı bile

Yapmaya hazır olduklarımı da

Fark ettim de yüz yıl geri yüz yıl ileri gidince

Hiç doğmamış olduğumu anladım

Evlenmedim çocuğum olmadı

Arkama baktım kimse yok

Nerde bu yüzünü seçemediğim karanlık adam

Artık omzuma dokunsa ya

Tanıtsa kendini

Yensem korkularımı

Kendimden bile gizlediğim

Ne çok inkar edemediğim

Sol kırımlarım varmış benim

İncitmeden yüreğimi

Çocukluğumu yok etmeden

Beni yerime bırakın

Kimsenin ulaşamıycağı bir yere

Fakat herkesin görüceği

Uzaklıkta olsun

İnkar ediyorum

Yakışmıyor ruhuma gülmek

The post Yakışmıyor Ruhuma Gülmek appeared first on Sanat Duvarı.

Oluk oluk akıyor perişan olmuş bileklerim kesilmek üzere

Bir adam ağıt yakıyor pencere de

Rüzgâr soğuk yüzümü üşütüyor kapat camı diyorum

Duymuyor kadın

Evin için de üç dört tane çocuk

Birinin bacağı yok birinin kolu birinin ayağı kısa birinin kalbi sökük

Duyguları fevaran halinde

Ölüm diyordum bir zamanlar anneme

Sanki güzel olucakmış gibi kefen giymek

Her gece babamın vardiyasından dönmesini bekliyordum gözlerim de yaşlar varken

İstediğim ayakkabıyı almıyordu validem

Sorsan yastığın altında gömüsü

Ama bana gelince sanki bütün emekler suyunu çekmiş gibi

Toprak susmuş, pazarda satılmamış mamüller

Akrabalarım uzakta sessiz sakin bir sükunet

Neden hep ağlıyorum

Şeytan bu zamanlar da oyun oynamaz demezler miydi?

Şeytanın oyun oynamadığı zamanlar olsa ya hep

Kırıldım çocukken sonra hiç büyümedim bir anım vardı altı yaşındayken

Doğum günümü kutlamadı annem

Pasta almamıştı yoktu parası

Bağıra bağıra içimden ağlamıştım ben

Bu yaşımda mı kalıcağım derken

Kalıverdim öylece

Yaşlılığım var gelecekte, geçmişte ise çocukluğum

İkisi arasında damarlarım köprü kurmuş gibi

Soluksuz yüzümün astarı o biçim

Aşksız kalışımı saymıyorum bile

Trilyonlarca asır geçmiş sanki üstümden

Bileklerim kesilmeye hazır hale geldiler

İp boynuma takılmak için yapılmış

Kader yalnızlığı sunmuş avuç avuç önüme

Acıktığımda ekmek misali doğramaç yaptım alnıma

Sütü var unu var aşı var

Bilmediğim kara bir büyünün

Yaşı var başı var

Körkütük sarhoş olmak derdindeyim

Nazlı nazlı kadehi tokuştursam aynadaki benle kırışmış kirpiklerime bakıp buruşmuş yüzüme tükürsem

İç çeke çeke yalnızlığın sulhünü paylaşsam

Ah keder ahh sanırsın ki

Altı çocuğuma baba on çocuğuma ana

Beş kocama karı yedi karıma koca

oldum hepsini tek tek ellerimle öldürmüşüm sanki

Bu derdin büyüğü en çürüğü bana mı denk geldi hayat

İki zincirden tasma takıp boynumu bileklerimi kopar kanımın son damlasına kadar narin narin leş kokan ağzımdan çıkacak bir cümlelik ömür kalmasıydı var ettiğim yalnızlık

İlk kez burada söylüyorum sana

Gençliğimi harvurduğum yaşlılığımı savurduğum o özel kişi ipnenin teki

Adamlar sevince güzel seviyo be olum

Aşık olunca kalbim durmuştu be

Nerden bilebilirdim ki ipnelik yapıcak faişe

Aldatmaz sanmıştım

Güliz abla haklıymış olum ipneler

Sevmezmiş seven adam bulun getirin bana

Kalbimi bağışlayacağım.

The post Kalbimi Bağışlayacağım appeared first on Sanat Duvarı.