The post Nefes Alma Saati appeared first on Sanat Duvarı.

The post Derin Şiir Çekişleri appeared first on Sanat Duvarı.

The post Bu His appeared first on Sanat Duvarı.

Kasım ayının güneşle buluştuğu nadir günlerden birine denk gelmişti. Sokakta etrafındakilerle iletişimi kesmek isteyen herkes gibi takmıştı kulaklıklarını. Kulağında çalan ecnebi şarkının ritmine kaptırmıştı ruhunu. Sonbahara rağmen yeşildi çimenler, belediyenin çalıştığı anlaşılıyordu çiçeklerden. İçindeki çocuk koşup çimenlerde yuvarlanmayı ne kadar çok arzuluyordu. Buna mani olan etrafındakilerin bakışlarının ona çevrilmesiydi. Ayıplanma tedirginliği sarmıştı vücudunu. Yaptığı tek şey, sonbaharın göstergesi, kuru yaprakların hışırtı çıkarmasını sağlayıp, uyutmaya çalıştı içindeki çocuğu.

Hayatı boyunca kendinden çok etrafındakileri dinlemişti. İç sesini susturup etrafına kulak kabartırdı hep. Sırf bu yüzden istemediği bölümü okumak zorunda kalmıştı. Bu yetmezmiş gibi, bu ses evliliğine bile dil uzatır korkusuyla, affetmişti kendini aldatan eşini. Onun hayatını kendisinden çok etrafı yaşamıştı. O sadece etrafın cisme dökülmüş haliydi.

Çevresindekilerin çizdiği hayat yavaş yavaş sona yaklaşıyordu.  Bütün hayatını gözden geçirdi ve kendisine sadece pişmanlık kalmıştı. Şimdi bu kadar az kalmışken tekrar başlama fikri sadece kendini avutmak için ortaya attığı bir şeydi ama bir yerden başlamalıydı, nihai son gelip çatmadan. Bu düşüncelerle devam etti yalnızlık yürüyüşüne. Yakın zamanda gerçekleştiği belli olan kazanın etkisiyle kırılan bariyerlerin yanından geçti sessizce. Eğilip sonbaharın simgesi kuru bir dalı aldı, attı çantasına. Bir çılgınlık yapıp bineceği dolmuş gelene kadar yüksek kaldırım taşına sekerek boylu boyunca zıpladı. Bu sefer etrafı umursamamış kendi olmuştu. Gelen dolmuşa bindi ve sonuna yaklaştığı yeni hayatına doğru kayboldu…

The post Sonbaharın Hışırtısı appeared first on Sanat Duvarı.

The post Aldırma appeared first on Sanat Duvarı.

Evvel zaman gezginleri

Tellal develer, berber pireler

Tıngır mıngır sallanan beşikler

Kâh Kaf Dağını aştık

Kâh Anka kuşuyla dolaştık

Kimi zaman az gittik, uz gittik

Bazen de dere tepe düz gittik

Yılmadık usanmadık altı ay, bir güz gittik

Annemden dinlediğim masal ne hoşmuş

Dün misali ne varmış ne yokmuş

Zamanın birinde masal ülkeleri çokmuş

İşte o ülkelerden birinin haşmetli padişahı kızını evlendirir Keloğlanla. Aylar sonra yollar vezirini, kızının halini sormak için ve tembihler veziri, yolda gördüklerini not et diye.

Vezir koyulur yola. Tembihlendiği gibi her gördüğünü not eder. En sonunda varır Keloğlan’ın evine. Her şey yolundadır. Mutlu mesut yaşar bu sevimli aile. Tarhanalarını içip soğanlı ekmeklerini yer tekrar gerisin geri yola düşer, saraya varır.

Huzura çıktığında sorar Padişah kızının halini hatırını. Mutlu olduklarını öğrenince sevinir rahat nefes alır. Vezirine defterini çıkarıp aldığı notları okumasını söyler. Neler gördün anlat bakalım der.

“Haşmetlim, yolda çok ilginç şeyler gördüm ama anlam veremedim.

Önce bir köpek anne gördüm ölmüş. Etrafında yavruları havlamakta. Bir anlam veremedim Padişah’ım.
Sonra yola devam ettim. Yolda üç adet kazan vardı. Üçünün de altında odun yanmakta ama kenarda bulunan iki tencerenin içi su dolu kaynadıkça kaynıyorlar. Birinden kaynayan diğer kenardakine atlıyor, ondan kaynayan diğer kenardakine atlıyor. Ortadaki tencere ise içi boş altı harıl harıl yanıyor. Öyle kızmış, öyle kızmış ki kenardakilerden bir su serpilse “cossss” diye ses çıkarıp rahatlayacak. Ancak tek bir parça su dahi düşmüyor içine. Anlam veremedim not ettim.
Biraz daha gitti. Bir akbaba, leş bulmuş kendine yiyor yiyor sonra ağzını silip çıkıp dalına oturuyor. Sonra tekrar gelip yiyor yiyor tekrar dalına çıkıp oturuyor.
Bunların üçüne de anlam veremedim Hünkârım.”
Padişah anlamlı bir şekilde başını sallar sonra başlar anlatmaya:
“Ey vezirim,
O ilk gördüğün ölen anne köpeğin manası şudur ki;
Öyle bir zaman gelecek ki büyükler susacak, küçükler konuşacak. Hatta öyle olacak ki büyükler tek bir kelime bile söyleyemeyecek.
O ikinci gördüğün üç tencerenin manası şudur ki;
Öyle bir zaman gelecek ki zenginden çıkan mal zengine girecek. Fakir o kadar yanacak o kadar yanacak ama kapısını açan tek bir Allah’ın kulu olmayacak. Evine bir ekmek, bir tas sıcak yemek getiren olmayacak.
O üçüncü gördüğün akbabanın manası şudur ki;
Öyle bir zaman gelecek ki zalim hükümdarlar ortaya çıkacak. Halkını akbabanın leşi yediği gibi sömürecek, halkına zulüm edecek sonra çıkıp tahtına kurulacak. Canı isteyecek tekrar halka zulmedip tekrar tahtına kurulacak vezirim.” demiş.

Biz masal diyarı sakinleri
Evvel zaman gezginleri
Öyle bir zaman geldi ki
Muradına eremedi kimse
Ama biz kurulduk kerevete
Uzaktan seyreder olduk her şeyi
Gökten düştü üç elma

Hepsi de zalimlerin sofrasına…

The post Masal Anlatma appeared first on Sanat Duvarı.

Paris sokaklarında çınlayan ses, “Modi”. Bohem bir yaşam tarzı, ağır sağlık sorunları, günümüzde paha biçilemeyen eserlerini birkaç içkiye satan, yaşamını önemsemeyen ressam… Dönemin diğer ressamları güzel bir şekilde yaşarken bu yaşantısını kendisinin seçtiği kelimeleriyle “Samimi olarak söylüyorum, hayatım umurumda bile değil.” demesinden anlaşılıyor.

Hayatını yoklukla geçirirken yaşamını idame etmek için resim dersleri vermeye başlar Modi. Bu dersleri sırasında hayatını değiştirecek, genç bir öğrenci olan Jeanne Hébuterne ile tanışır.

Yaşadıkları bağlılık sonucu tuvale dökülen renkler. Modigliani’nin belki de tek aradığı bilinçaltı, doğadaki en ulvi şey olarak gördüğü insan yüzü: uzun boyunlu kadın. Söz vermişti Modi “Ruhunu görebildiğimde, gözlerini de çizeceğim.” Bu mu etkilemişti onu? Kim bilir kaç kere sordu kendine cevabını bulamadı. Neden Modigliani? Daha rahat bir hayat sürebilirdi. Onun boş vermişliğinde kayboldu. Sızdığı gecelerde onu bulup çıkardı. Evladını hiçe sayıp onun peşinden gitti. Zorluklar çekti. Neden Modigliani?

Sessiz bir Paris gecesi…
Tuvale dökülen renkler, uzun boyunlu kadın, ölümün koynundaki ressam.
Mutluluk mu? Hüzün mü?
Sessiz bir Paris gecesi…
Ayrılığa ancak 2 gün dayanabilen kadın, rüzgâr, boşluk ve yan yana üç beden…
Son mu? Sonsuzluk mu?

NOT: Bu ilginç hayat hikâyesini, yönetmenliğini Mick Davis’ın üstlendiği, başrolünde Andry García ve Elsa Zylberstein yer aldığı “Modigliani” adlı yapıtta izleyebilirsiniz.

The post Uzun Boyunlu Kadın appeared first on Sanat Duvarı.

Sanırım ölümle yaşam arasında seni tutan renklerdi. Belki de yaşamına renk katsın diye yutuyordun ORAKÇI’daki sarıyı, moru…

“… ölümün bir simgesidir, büyük tabiat kitabında ölüm nasıl canlandırılmışsa öyle. Resim baştan aşağı sarı, yalnız bir sıra mor tepeler var evet tümü açık sarı, sarışın… Tuhaf, böyle görmüş olmam tuhaf, biliyorum: düşün, bir deli hücresinin demir parmaklıkları arasından…”

Her reddedilişinde altüst olan yüreğin, yaşarken tattığın tek övünç kaynağı KIRMIZI ÜZÜM BAĞI’NDA bir uçtan bir uca çocuklar kadar şen miydi?

“…küçük heyecanlar hayatlarımızın büyük kaptanlarıdır ve hiç farkına varmadan dinleriz onları. İşlediğim ve daha işleyeceğim hatalar üzerine kendimi toplamam (ki bu benim iyileşmem olur) bana zor geliyorsa da, unutmayalım ki; ne sıkıntı, ne de bunalımlarımız, ne de sağduyu ve iyi niyet bizim kılavuzlarımızdır. Hele koruyucularımız hiç değildir.”

İçinde bulunduğu mutsuzluğu o kadar kabullenmiştin ki “Mutsuzluğum sonsuza kadar sürecek” diyordun ve bu durum içinden çıkılmaz hal alıyordu. Köylülerin dertlerini sırtlanıyor, yoksulluğu yaşarken kim bilir kaç gece aç yattın?

“Delacroix ne kadar haklıydı yalnız ekmek ve şarapla beslenmekte ve mesleğiyle ahenkli bir tarzda yaşamanın yolunu bulmakta. Ama o kahrolası para meselesi kalıyor. Millet’e gelince… Millet köylüydü ve köylü çocuğuydu. … Ne çare ki benden üstün güçlere karşı gelemedim, daha doğrusu ben zayıf davrandım, bu yüzden de bir çeşit vicdan azabı çekiyorum, tam nedenini söyleyemem, ama krizlerimde o kadar çok bağırmamdan sanırım. Bir şeye karşı kendimi savunmak istiyor ve beceremiyorum.

Arles’teki o boş akıl hastanesi odasını resmedişin yalnızlığının dışa vurumuyken, “Benim burada ne işim var?  Ben deli değilim!” diye kim bilir kaç kere haykırdın yıldızlı gecelere ya da kabul edip “Eserlerime yüreğimi ve ruhumu harcıyorum ve bunu yapınca aklımı kaybettim.” diyerek kabul ediyordun akıl melekelerinin çoktan uçup gittiğini.

“Tabi içimden çok içerliyorum bütün bunlara. Gene tabiidir ki kızmam doğru olmaz, çünkü bu durumda özür dilemek suçlu olmayı gerektirir sanırım… Anlarsın, bu kadar adamın bir tek insanı, üstelik de bir hastayı arkadan vurmak için birleştiklerini görünce nasıl fena oldum, kafama bir tokmak yemiş gibi olduğumu anlarsın.”

Vincent van Gogh, kurşunun verdiği soğukluğu hissettiğinde pişmanlık duydun mu? Ya da iyi ki dedin mi? Bitti artık…

“Hüzün her zaman baki kalacaktır.”

The post Üzüm Bağındaki Hüzün appeared first on Sanat Duvarı.