Aşk, hüzün biraz da eylülü bilmek lazım.

Üşümek lazım

Yatağında sabahı sabah etmek

Uyandığında tekrar uykuya dalamamak lazım.

Bana sorarsan,

Sen de yazma

Kaç gönle misafir oldun yahu.

Kalpler sende

Sana emanet edilecek bir şeyler bulmuş.

Ama sen o kalplerin içini dolduramamışsın kalbinle

Aşık olmuşlar peri kızına

Sevmemişsin onları

Üstüne de rol yapmışsın.

Sen şiir yazma rolünü oyna!

Kandırdım…

Ben şiir yazarım aslında…

The post Ben Şiir Yazamam appeared first on Sanat Duvarı.

Yok canım, o değilmiş. Bir tip ‘’Sanrı’’. Hani şu anneannelerimizin dilinin dönmediklerinden. Halüsinasyon mu her ne fırfırsa.

Ben de hemen sitem ettim çocuğa.Gelecektin de neden gittinler falan. Bak yine…

O buradayken de böyle mi yapardım ben? Yok canım! Bende sevilecek bir yan bulmasa onca yıl durmazdı diye çürüttüm kendimi. Rahatladım.

Kettleda su kaynamış, pıt diye atıvermişse de duymadım.Hem elektronik cihazsın sen. Şaşmaz, şaşırmazsın. Ben duymamışımdır olsa olsa. Kendimi suçlayıverdim. Rahatladım.

Kettle da nedir yahu! Bir de öğretmen olacaksın.Su ısıtıcısı desene şuna. Evet biraz uzun farkındayım ama olsun. Hem kaybettiğin bu vaktin insanlığa kaybı mı var? Sorgulamak istemedim, sustum.

Kahvemi yaptım.Oysa yeşil çay içecektim bu sabah. Diyetteyim, bu da bir parçası. Hakan? Balığım benim, derdi. Balıketliliğime takıldım sonra. Tekrar dönecekmişçesine, bana balığım diyemesin diye… Bilmiyorum.

Google’dan buldum Nimet Bey’i. -Ruh hastaları uzmanı- Buldum dediysem, öyle zor olmadı, cazip bir para ödemiş olsa gerek. Aramalarda ön sıralarda çıkabilmek için… Öyle tavsiye falan bilmem ben. Şurada bi doktor var ah ah harika’lar… Olumlu izlenimler korkutur beni, bende işe yaramazsa korkusuyla. Hem hekim,hekimdir.

Tahammülüm azalmıştı her şeye. Bankaya gittiğimde karar vermiştim 360. sıra numarasını elime verdiğinde o biyonik makine. 353. sıra numarası işlemdeydi henüz. Kıyameti kopardım, annesinin istediği çikolatayı almadığı o çocukmuşçasına. Neymiş efendim, kredi kartı müşterisiymişim, krediyi de buradan çekmişim.Yedi kişiyi bekleyeceksem ne anlamı varmış,kapatıyormuşum hesaplarımı.

Burcu’ya anlattım, dosttur o. Bazen içinden çıkamazsın, git tabi git dedi. Gitmem diye “gitmelisin” bile dedi. Çıkışlarda gider çikolatalı pasta yeriz,hatta ben ısmarlarım, dedi. Aldım tabi randevumu.

Şimdi ne çikolatalı pasta yiyoruz, ne de Nimet Bey’in reçete ettiği o ilaçlar var hayatımda. Ortadan ikiye ayırıp kapsülün içindeki minik mavi şeylerin hepsini avucumun içinde ezdiğimden beri rahatım. Unutturmayan ama teselli ikramiyesi niyetine alışır gibi hissettiren zaman da bir ilaçmış. Doğru demiş ‘’halüsinasyon’’ diyemeyen büyükler.

Ah su ısıtıcısını kapatmamışım, hala kaynıyor bak gördün mü? Neyse yeşil çayımı içememiştim…

The post Şifa Niyetine appeared first on Sanat Duvarı.

İşini sevmiyor değilsin de, böyle zamanlarda gülümsemek zor geliyor insanlara. Hani ağla deseler mesela gülümseyeceğine. O daha mümkün bazen.

6 yıldır beni uyandırmasına alıştığım bir adamla uyanırken yolcularımıza gülümsemek zor gelmiyordu bana. Uyanırken de zorlanmazdım. İşimi sorguladığımı hatırlamıyorum. Sadece bayramlarda ailemden, ülkemden uzak olursam içim burkulurdu o kadar.

Gündüzün şerri gecenin hayrından iyidir der,babaannem. Pek de istemedi bu mesleği yapmamı. Kandırdım biraz da. Ben gündüz uçuyorum babaanne dedim. İçi rahatlar gibi mi oldu, yoksa üzülmeyeyim diye mi içim rahatladı kızım dedi. Bilmiyorum.

Saat 03.50. Arabayla giderken baktım. Yetişirim ya. Çok uğraştım katları alıştığıma nazaran kısa kesilmiş saçımla. Planladığım saatte çıkamadım evden.

Açtım o en çılgın clup müzik çalan radyolardan birini. Uyandırma servisi benim için bir nevi.

Hem dedim ya ağladım ağlayacağım, o frekansa yakın çok şükür Yıldız abla falan çalan bir radyo yok. Özür dilerim Yıldız abla çok sevsem de şarkılarını, bugün dinlemesem iyi olacak.

Saatler sürecek bir uçuş var önünde. Saatlerce sarılacak bir omuza hiç olmadığı kadar ihtiyaç duyduğun bugünlerde.

Ah bu saçım! Tavsiye üzerine gittim, ”İyi para kazanıyorsun, mahalle kuaförüne mi gideceksin canım”ların üzerine. Seni de özledim Hamiyet Abla. Öğrenci olsam yine de ensemi açıkta bırakana kadar sen kısaltsan yıpranan saçlarımı. Geleneksel kadınım ben, sevemedim bu avm kuaförlerini.

Neyse alana geldim ben.6 gün sonra görüşürüz İstanbul.

O kadar da tel toka taktım bak yine çıkmış orası…

The post Hostes Hanım Kızım appeared first on Sanat Duvarı.

Dilime dolanmıştı işte, şarkının aynı yerini nefes alıp alıp tekrar ediyordum.

Bir yandan çiçeklerin topraklarını değiştirmem lazımdı. İyi de oldu ertelemedim bu işi de.

Yoruyor tabi. Bir de şarkı mırıldanıyorum nefesim yetermiş gibi.

Ne de güzel başarmışım yanlış zamanda doğru yerde olmayı diyorum kendime.

Derken bahçeden bir misafir. Misafir de sayılmaz gerçi Nadire.

“Ahiretliğim” o  benim. Yeni nesil bilmez. Ölür giderim de onu bulurum ben yine diğer tarafta.

Geç içeri alayım elindekileri. Ne içersin? Buz gibi ayran yaptım bak yeni.

Amaan ne zahmeti canım, olur mu öyle şey! Geç sen, geliyorum.

• Şarkı söylüyordun, sustun.
• Dinledim valla, sustun da öyle girdim bahçeden içeri.

Hafife almadım hiçbir zaman şarkı sözlerini. Yaşamadan kim yazabilir ki? Var mı ben diyen? Evet, evet haklısın sanki “ben” demiyordum.

• Evet, dilime takıldı be ahiretliğim. Öyle arıyor ki gözlerim yine. Geçmiyor da yazlığın sokağından. Bunca zaman geç kalmamışız gibi. Hem bu sefer kalbim kaldırmaz bak sorarlarsa müsebbibini dersin. Kavuşmamıza günler kaldı biliyorum.

Kış aylarında Balat’ta annemden kalma cumbalı bir evde otururum… Balat’ta otururdu Ahmet de. Ramazanda akşamları pide almaya diye, gündüzleri çarşıya pazara diye soluğu evin yakınındaki parkta alırdık. Şimdilerde biçimsiz bir apartman dikildi yerine, ona da ayrı takığım da neyse konu bu değil.

“Güzel sevdim, güzel de sevildim be ahiretliğim”

Aman canım, sevildin tabi. Askere gitti, döndü, seni de Aydın’a verdi ailen. Ne yapalım olmadı Firuze’m. Yıllar, yıllar geçti. Keşke de çıkmasaydı karşına Aydın Bey vefat edince.

• Yok, deme öyle, boşuna dilime takılmıyor bu şarkılar. Geç kaldık zaten birbirimize. Ama şarkıda da söylüyor. Hala “vuslat” hayal değil.

Tutuşsun gün, vaktimiz varken…

Hiç sormadım ahiretliğim, inmezdin bu saatte sıcak olur diye sahil tarafı. Serin, sefalı sizin oralar. Tepeler diyorum, tepeler… Kulaklarımızda iyice işitmez oldu.

• Mahalleden haber aldım, Firuze. Benden duy diye geldim.

Ahmet Bey… Ahmet Bey… Keşke de karşına çıkmasaydı.

Nereden bilecekti kalbinin 3 nefesi kaldığını…

The post Ağla Firuze Ağla appeared first on Sanat Duvarı.

Ne de güzel bir “abi” portresi çizer bize.

Yadigar arabasını okşayarak çalıştırır, Evgenia’sıyla rakısını yudumlarken bir sandalye de sofrasına bizim için koyar Komiser Nevzat. Hiç haz etmediği polisiye yazar olan komşusu ise Ahmet Ümit’in ta kendisidir. Polisiye yazar mıymış neymiş, diye bahseder kendinden. Onu “Tuhaf Yazar”ın teki olarak görür. Hiçbir romanını okumadım der sahafa ve belki de nezaketen ekler Başkomiser Nevzat

“Vakit bulamadım.”

Roman Tarlabaşı’nda yılbaşı gecesi bir erkek cesedinin bulunmasıyla başlar.

Adımlarımı hızlandıran ama kaçmak için çok da istekli olmayan bir maktül Engin.

Öldürülmüş erkeklerin en yakışıklısı…Bıçak çok yakından saplanmış göğsüne diyor,güzel kriminolog. Bu cinayetler batağında tüm roman boyunca cinayet çözülmeye çalışılır gibi olsa da son bölümde okuyucu şaşırtır yine yazar. Katili tahmin edebildin mi derseniz,cevabım  “Hayır!” olur. Kazayla kardeşinin de ölümüne sebep olan sirklerde çalışan bir bıçak atma ustasıdır katil.

Okuyucunun Ahmet Ümit’e bağlılığı,vefası,bundan kaynaklanıyor olsa gerek.Detaylarla dolu bir cinayet araştırması,şaşırtan son ve katilin kim olduğundan daha da önemlisi unutamayacağımız arka sokak gerçekleri, Beyoğlu’ndan kesitler…

Bir zamanlar İstanbul’un nezih yerlerinden olan Beyoğlu’nun hüzün dolu hikayesi…Mübadele gerçeği, tinerciler, kentsel dönüşüm uğruna yapılan rant savaşları, travestiler,daha çocuk yaşta fuhuş ağına düşürülen melek yüzlü kızlar…Yazar okuyucuyu bu gerçeklerle yüzleştirmekten de kaçınmaz.

Duvara bacağını dayamış müşterisini beklerken dayak yiyen o hayat kadınına da, felçli kocasının uçsuz servetiyle, gizli aşkı Engin’i ihya eden o zengin kadına da acımayı başarırsınız romanda.

Ve artık vakit yaratabilmiştir Nevzat Komiser, şu teklifsiz komşusunun romanını okumaya. Romanın adına, aslında kendine bakar: “Beyoğlu’nun En Güzel Abisi”

The post Beyoğlu’nun En Güzel Abisi’ni Konuşalım Mı? appeared first on Sanat Duvarı.

Bu yazım yediğin içtiğin ayrı dursun, gezdiğini, gördüğünü anlat diyen eşi dostu dinlemiyor. Yediğim de gezdiğimde sizin olsun. Her şeyden bahsedeyim.

Meydanında büyük Love taşı karşılıyor sizi. Buradan geçen otobüsler yaklaşık 40 dakikada adanın meşhur kumsalı Golden Bay’a götürür sizi. Günlük biletler ya da iki saatlik geçerli olan biletler ile seyahat etmeniz mümkün.

Sliema ise İstanbul’un Caddebostan’ı, Malta’nın kalbi. Yine Love taşından 15 dakikada ulaşılabilirsiniz. Orada sahil boyunca oturabileceğiniz kafeler, publar var. Cuba Kafe’de kahveli dondurma mutlaka tatmanız gerekenler arasında.

Valetta Malta’nın başkenti,tarihi bir yer. Sliema’da vakit geçirdikten sonra aynı yerden kalkan otobüslerle yarım saat süren bir yolculuk ile karşılayacaktır sizi. Cafe Cordina ünlü tarihi pastanesi. İnanılmaz güzellikteki lezzetli pastalar dilimle satılıyor.Meydanında konsolosluklar,kiliseler ve trafiğe kapalı sokakta alışveriş yapılabilecek dükkanlar bulunuyor.

Mdina da Malta’nın en eski şehri. Mardin’e benzettim ben.Taş evler, hediyelik eşyalar satan dükkanlar… Dar sokaklarda faytonla turları yapmak çok eğlenceli. Yine aynı yerde 3,4 euro karşılığında Malta tarihini anlatan belgeselleri mutlaka izlemelisiniz (Kanuni Sultan Süleyman’dan bahsedildiği sahnelerde tüyleriniz diken diken olacak.).

Gelelim ada gerçeklerine. Beni şaşırtmış olan bir ada ülkesi olmasına rağmen balık yiyebilecek yerlerin malesef az olması. St.Julians’ta balık restorantları var tabi.

Popeye Village ise Temel Reis’in evi. Yıllar önce film için kurulan küçük köy korunmuş ve turistik bir yer olmuş. İçi oyuncaklarla dolu, kendinizi rüyada hissedeceksiniz.

Ve gece hayatı… Malta, gece hayatında da iddialı.İstanbul’un Beyoğlu’su, Paceville. Eğer çılgınca dans etmeyi seviyorsanız Native ve Footlose ünlü gece kulüpleri.

Dilerim es geçtiğim bir yer kalmamıştır. Bir sonraki yazımda da İngilizce öğrenme maceralarımdan, Maltalı bir ailenin yanında geçirdiğim günlerden ve dil öğrenmek için doğru okul seçiminden bahsetmek isterim.

Seyahatiniz bol olsun.

Sevgiler, saygılar…

The post Gezdim, Gördüm: “Adalar Ülkesi Malta” appeared first on Sanat Duvarı.