Bu saatlerde, dilenciler üstlerine hırka ararken çöplüklerde..

Yeni şiirlerin yazılacağı,

Sevdaların sınanacağı,

Sarılmanın,

Sarılmayı düşlemenin,

Ertesi gün sarılmalarının,

Yahut yalnızlığında yanmaya unutulan sigaraların bitip bir sevda için kül olduklarını..

İşte ben tamda bugün,

Bu saatlerde dillendirirken asi bir sevgiliye aşkımı, ki, aşk!

Sinirle söylenince yer eder bir şehrin göbeğinde, anladım..

Ben tamda bu gece anladım.

Dökülen yaprakların isyanı olduğunu aşkımızın..

The post EYLÜL appeared first on Sanat Duvarı.

Sevdam durulanıyor.

Yalnızlık doluyor odama aralık kapıdan.

Kusmamak için zor tutuyorum kendimi.

Dayanamıyorum.

Yalnızlığımı fotoğrafına buluyorum.

Ayrılık acısı eşit olmalı çünkü.

Sen hep böyle olsan diyorum. Başucumda.

Tek bir fotoğrafınla geçmişi yaşatsam.

Sonra fotoğrafın saatler süren bir bakış türü.

Sonra fotoğrafın kaynayan su gibi yarım kalmışlığıyla kendini bitiren bir şiirçe.

İnanır mısın? Yaşlanmayacağını bilsem seni sevmem.

Düşünmüyor değilim.

Başka birisini sevmeni, sevişmeni.

Ebenin içinden çıkardığı bebeğinin teninden acılarını silerken senin ilk defa anne olarak çocuğuna bakmanı.

Bunlar güzel şeyler elbette, acı çekerken bile.

Acının güzel olmayan yanları çoğunluktayken,

Senin sevincin istisnadır sevdiğim.

Dünyanın öbür yanı saydığım güzelliğini.

Bilinir, dokunulur, görülür sevdanı, öyle derinden hissetmek için şiir yazıyorum. Tanrı’yla yarışıyorum.

Yazdığım şiir biraz sen.

Yazdığım şiir çokca sen.

Yazdığım şiir hepten sen olunca,

Tanrı ondan daha iyi iş yaptığım için beni lanetliyor.

Cennete ve cehenneme inanmamın tek nedeni,

Seni cennette bulmam olurdu.

Fakat varsa eğer.

Ben çoktan cehennemliğim…

The post Taçlanmış Ayrılık appeared first on Sanat Duvarı.

Sızardı karanlığın koynuna.

Kulağımın taa için otururdu.

O an, bozulurdu tüm kızlıklar,

Melekler kanatlarını koparırdı kederden,

Kanları siyah akardı.

Babalar feryat eder,

Babalar ölüm dilerdi.

Ne zaman anlamaya çalışsam kulağımda ki çığlığı,

Çocuk gibi ağlardı, çocuk gibi anlaşılmazdı…

Kurtlar boşuna ulumazdı,

Sahi! Kurtlar ne için ulumazdı?

The post ÖZGECAN’a! appeared first on Sanat Duvarı.

Mateminde aşk yaşanan sevdalılar.

Biz yağmurla yeraltı sularına karışan ümidimizi,

Sevişerek geri kazanmak için bekliyorduk, sibly.

Kirli odanın kapısını açarken yaşlı adam.

Yağmur, gece yarısını da boğarken

Gözlerimizden tanrının gazabı akıyordu.

Baktığımız her yer ıslanıyordu sibly.

Karanlık bile…

O gece rüya görmüştüm.

Altmışların ilkbaharıydı, yeşilinden geçilmiyordu.

Sen çekip gidiyordun, benden uzaklara sibly.

Ve şehre güvercin yağıyordu.

Nefes alırken güneş, uyandın.

Ben insanlığı sevmeye çıkmıştım sibly.

Artık sacından ekmek yapılmayan,

Ölüm solunan mezarlarında.

Buradayım sibly. Geldim.

Yalnızlığım yalnızlığını sallıyordu parkta.

Özgürlüklerini vermiştim.

Özgürlüğümüzü kazanmıştık.

Dünya’yı dinlendiriyordu sessizliği aşkımızın.

Ve gitmeliydin artık.

Vedalaşmayı sevmediğim için terk etmeliydin.

Oysa sibly, vedalaşmamız ayrı düştüğümüze inandırırdı beni…

The post SİBLY appeared first on Sanat Duvarı.

Yarısı kurtuluşuma ilmiklensin.

Yarısı ölümüme.

Ben ölünce,

İçimde kalan haykırışı,

Çıkarır mısın?

Ha bir de,

Beynimde ki o pis kanlı,

Güzel fotoğrafını!

Susmak nerede en güzel,

Biliyor musun?

Kahve ve sigara kokusu sinmiş,

Odam, kalemim ve şiirlerim arasında,

Yokluğuna elimi dokundururken.

Ben ölünce, ellerimi bağışlıyorum.

Seni yazmaya devam etsin diye, birileri!

The post Çöz Şu Suskunluğumu appeared first on Sanat Duvarı.