Anlamsızlık sende anlam bulur

Yarınlar senle gebe mutluluğa

Rüzgâr senin için taşıyor yağmuru

İlkbaharda sen varsın diye açıyor çiçekler

Yazın sıcaklığı gülüşünün eseri

En kötü düşücüler senin sevginle erir

Tiryakin oldu seni sevmekten aşk

Umutlar saçıyor gözlerime bakışların

Riyakârlık senle asil

Gururumu okşar ruhun

Uslanmaz seni sevmekten çocuklar

Ten bile sende can bulurken, nasıl sevmez seni mutluluklar…

The post Kısaca Her Şey Sen appeared first on Sanat Duvarı.

Elbette yaratılıştaki temel gaye olan dayanışmayı irdelemiyorum. Mutlaka insanlar zor zamanlarda birbirlerine yardım etmeli. Benim düşündüğüm nokta; neden insanların birbirlerinin hayatlarını etkilediği. Her insan istediği, kendini mutlu hissettiği şeyleri yapmamalı mı? Bu bir suç mu? Öyleyse neden birey, kendi seçimini yaptığı zaman, başkaları tarafından dışlanmak zorunda kalıyor. Doğduğumuzda ve öldüğümüzde yalnız olan bizler, kendi kararlarımızda neden yalnız değiliz. İnsanlar birbirlerini elbette etkileyebilir ama kendi hayatını düzene sokarken, başka hayatları düzenden çıkararak değil.

Bu dünyaya mademki bir kez geliyoruz peki, neden onu kendimiz gibi yaşayamıyoruz. Hiç bir şeyi istemeden yapmaya mecbur değiliz. Kendimiz istemeliyiz. Su bile akıp kendi yolunu bulurken, neden her türlü akılla mükâfatlandırılmış insanlar kendi yönlerini bulmaya çalışırken engellenmeye çalışılıyor. Ben başkasının benim için düşünülmüş hayatı yaşamak istemiyorsam bu itaatsizlik ya da saygısızlık anlamına gelmez, tam tersine kendime duyduğum saygıyı gösterir. “Dinde bile zorlama yoktur” diyen Tanrıya inat, insanların kendi türünü zorlamaları ne kadar doğru. Her insan kendi kararlarını vermekte özgür olmalı. Yaşamak için bir nedenimiz varsa bunu kendimiz için en iyi kendimiz düşünürüz. Zorlama fikirler bir yerde insanı isyana, başarısızlığa sürükler ama kendi özgür irademizle verdiğimiz fikirler her zaman mutluluğa sürükler. Bu hayatta yaşayacaksak kendi fikirlerimizle yaşamalıyız, başkalarının dürtüleriyle değil. Sanırım normal olanda bu olsa gerek. Ben aldığım kararlarla başkaları üzülecek diye kendi kararlarımdan ödün veren biri olarak yaşamayı istemiyorum. Sadece ben olmayı seçiyorum.

The post Kendi Kararlarımız appeared first on Sanat Duvarı.

O yüzdendir yaşanan bu buhran

Ölümü bekleyen bir hasta edasında

Kimi zaman da, avını bekleyen bir aslan

Herşey belli belirsiz, karanlıklar içindeyiz

Derken doğuyor güneş, aydıklıklar içindeyiz

Sonu görünmez yollar varken ömrümüzde

Bir bakmışız, o yolun bittiği yerdeyiz

Ne savdalar gerçek, nede dokunduğumuz tenler

Birbirine girmiş sahte bedenler

Kavrayamıyoruz gerçekle rüyayı

Yaşadık mı gerçekten bu zamanı, bu anı

Ne zaman bitecek kim bilir, bu farkındasızlık

Kalabalık arkasında pusu kurmuş yalnızlık

Ha öleceğiz, ha kalacağız derken

Nasılda geçti zaman, öyle bir tadımlık

The post ARAF appeared first on Sanat Duvarı.

Gölgelerdeyim

Ne zamanım belli

Ne de yerim

Ruhsuz bir bedene sıkışmış aklım

İdrak edemiyorum kahpe insanları

Arkamdan kurulmuş tuzaklara basıp

Defalarca ölüyorum

Yaralı kalmakta cabası

Kendime gelemediğim zamanlar da oluyor

Tanıdık gelmiyor yaşadığım insanlar

Üşüyorum

Gölgelerdeyim

Zamanın hiçe sayıldığı

Anlamsız bir düşteyim

Uyanmasam bir türlü bela

Uyansam hayat başa bela

The post Gölgelerdeyim appeared first on Sanat Duvarı.

Tüm suçluluk duygusu içine işler, seni sen yapan o insan yoktur artık. Değmezmiş çoğu zaman onsuz yaşayamam dediklerin için yaptıklarına. Nasıl bir ceza ki Tanrım beni ızdırapla imtihan ediyorsun. Sanırım en yıkıcı olan da budur. Hiç beklemediğin bir anda ve beklemediğin insanlardan aldığın derin darbeler. Yaşamını sorgulamak yetmez artık. Daha fazla açlık hissedersin yenilgilere, atılan kazıklara rağmen. Belki de ölmek istersin bir anlığına. İşte, hayat böyle bir şey küçüğüm; ölümle kalım arasında kalmak gibi bir şey, tam araflık bir şey anlayacağın.

Neden hep acı tecrübelerle sınar hayat bizleri? Kolay yoldan, tatlı sözden ve anlamlı yollardan sınamak gelmez mi işine? Kurduğun her hayal elinde patlamak zorunda mı? Ya da yediğin her lokmanın boğazında kalması adetten midir?  İnsanlar hayatı alın teriyle öğrenir; ama hesaplanmadık bir yel gelir soğutur o teri. Uğruna savaştığın her şey anlamsız, yitik gelir benliğinde. Umursamazsın artık hayatın sana sunduğu nimetleri. Acı, büyük bir sorundur küçüğüm! İnsan, her acıya her zorluğa katlanır elbet ama insana koyan acı değil, acının geldiği yerdir, sevdiklerinden gelmesidir. “Canım” dediğin birisinin canını acıta acıta kalbinden sökmesidir. Hem de yüzünde bir tereddüt olmadan. Bu hayatta şunu öğrendim küçüğüm; değer verdiğin sürece küçülürsün, ama insanları takmadığın sürece büyürsün.

The post Sevdiklerinden Gelen “Acı” appeared first on Sanat Duvarı.

Yatağımıza uzandığımız zaman, her birimiz kahraman olmayı, sanatçı, futbolcu akla gelebilecek diğer her türlü şeyi olmayı dilediğimiz zamanlar olmadı mı? Olmadı diyenler yalan söylemiş olur. Peki, neden farklı hayatı yaşamayı düşleriz. Gerçek hayatta yaşadığımız zorluklar, kalp kırıklıkları, hayal yenilgileri, üzüntüler ve daha birçok olumsuz durum mu bizi bu düşüncelere sevkeder. Gerçekten de o dilediğimiz hayat bizim olsa ondan da sıkılır mıyız? Düşünsenize belkide her insan yaşadığı hayatı hakediyordur. Belki de biz kendi hayatımızda daha iyiyiz. Düşlediğimiz hayat umduğumuz gibi olmadığı zaman neler hissederiz. Öylesi daha kötü olmaz mıydı?

Hayatımızın en kötü anlarında birbirimizi teselli etmek için “senin için hayırlısı olsun” deriz. Gerçekten de hayırlısı olduğu için istediğimiz çoğu şeylerin gerçekleşmediğini düşünmek beni mutlu ediyor bazen. Eğer ki ben hayalini düşlediğim hayatla mutlu olsaydım, bu hayatla değil o hayatla yaşamış olurdum. Her ne kadar sadece teselli vermek için söylemiş olsak da, hayırlı kelimesi gerçekten de bizi ifade etmiyor mu? Başka hayatlarda beden bulsaydık, belki de şimdiki hayatı özleyip bu anın hayalini kuracaktık. Bence başka hayat yaşasaydık nasıl olurdu acaba demek yerine, hayatımızı daha nasıl başka şekillerde anlamlı kılabiliriz demek daha anlamlı geliyor bana. Eminim Tanrı bizleri düşünerek şimdiki hayatımızı verdi bizlere. Buna yürekten inanıyorum, inanacağım ve inanmalısınız. En küçük anlarımızda bile mutlu olabiliyorsak, en kötü anlarımızdan da dersler çıkarmak kendi yaşamımızın bir anlamı olsa gerek. Bunu düşünerek yaşadığım sürece, başka hayatları ya da başka insanların hayatlarını düşleyerek zaman öldürmek kendimize yapılan bir haksızlık olarak göreceğim.

The post Başka Hayatlar appeared first on Sanat Duvarı.

Düşünmüyor değilim çoğu zaman, gerçekten “vicdan” diye bir şey var mı? Daha masumluğu doyasıya yaşamadan ölen bebeğe ne demeli. Sırf zevk aldığı için, masumiyeti öldüren adama ne yapmalı. Nerede o zaman vicdan. Yaratılışındaki gaye neydi. Beyinsiz dediğimiz hayvanlar bile, hayatta kalmak için öldürürken, biz hayatla kalmamak için neden bu kadar çok direniyoruz. Bu durumda sorgulamak gerek gerçektende biz insan mıyız? Neyin hesabını veriyoruz dünyada. Tanrının akılla bahşedip güvendiği insanlara, kendimiz neden güvenemiyoruz. Kim bilir, kaç kişi yaptığımız bu hatalar yüzünden hiç doğmamayı diledi. Ya da kaç kişi dünyanın yalan yüzüne kanıp hiç ölmemeyi.

Daha kendimize bile güven duymazken, nasıl güvenmeli tanımadığımız insanlara. Ta bebeklikten çiğ süt emmedik mi? Bu yüzden mi kazık atar olduk bize güvenen insanlara. Sırf bizi sevmiyor diye, bizde diğerinden nefret etmedik mi? Hiç düşünmedik mi sevmek zorunda değil diye. Peki, kendimiz kaç kalp kırdık. Sırf mutlu olmak için kaç defa kandırdık insanları. Yapmadıkları şeyler uğruna kaç sevdiğimizi cezalandırdık.

Mantıklı düşünmek gerekirse belki de bu yüzden kimse kimseye güvenmiyor. Bu yüzdendir tanımak için bile, sırf üzüleceği için şans tanımak istemiyor diğerine. Biz mükemmel bir bedenle, akılla, içgüdülerle yaratıldık. Yaratılış bir yerde kendimizi keşfedişle sekteye uğradı. Bizi kötüye sevkeden evrimin sonucu değildi, yine kendimizdi. Sorun burada aslında kendimiz olmayı, kendimiz olarak kalabilmeyi başaramıyoruz. Bu yüzden kimsenin umrunda değiliz ya da kimse umrumuzda değil. Bunları okurken “bence saçmalamış” deseniz bile aldırmam aslında. Çünkü kendim olarak kaldığım sürece ne düşündüğünüz umrumda değil, umrumda değilsiniz.

The post Kimse Kimsenin Umrunda Değil appeared first on Sanat Duvarı.

En güzel anlarımızda ya da en başarılı anlarımızda kendimizle gurur duyarken, neden en kötü anımızda kendimizi yarı yolda bırakıp her şeyin üstesinden kaçmayı seçiyoruz. Sonuçta biz bu dünyaya yalnız geldik. Bir başkasına bağımlı olsaydık bir başkasıyla dünyaya gelirdik. Unutmayalım kendimizden kaçış yoktur. Her neysek biz oyuzdur. Başka kimliklere bürünmek; kış ortasında aniden doğan güneşe benzer. Önce bu hissin uzun süreceğini düşünürüz fakat gerçeklerle yüzleştiğimiz zaman bunun geçici bir şey olduğunu sadece aldatıcı olduğunun farkına varırız. Bizler kendimizle kendi ruhumuzla bir bütünüz. Çünkü en kalabalık anlarda bile bazen kendimizi yalnız hissederiz. Ve bu boşluğu yine kendimizle baş başa kalarak doldururuz. Hayatta asla başkalarına bel bağlamayalım. Gün gelir bu bağların kopacağını unutmayalım. Kendi kendine yetinmeyi, kendin olmayı öğrendiğin zaman hayatta başaramayacağın, yapamayacağın bir şey yoktur. Kendiniz olarak dünyaya geldiniz, kendiniz olarak dünyayı terk ediniz.

The post Kendimizden Kaçış appeared first on Sanat Duvarı.