Ama lütfen,

bırak da uğurlayım tüm hatıraları, bu sokaktan son defa.

Burada yaşadık biz kaç kuşak,

Lozan imzalanınca, mübadeleyle gelmişler  Kapıhisar’a , merkez Keşan,

O vakit sıralı değilmiş duvarlar, iki kondu arasında koşan çocuklar!

Kondurmuş bizimkiler de iki göz bir oda, bağlasan köpek durmaz!

Beş kızdan sonra verdiklerinde beni kucağına, davul çalmış, sofralar açmış babam!

Altı yaşımda, gazi maaşıyla aldığı dört tekerle, dört döndüm, tekerinde fırfır kırmızı beyaz!

Anam ‘’kuran neyine yetmez ‘’ diye kendini yerlere vurduğunda ‘

’O da gerek ama Mektep şart, okuyacak ‘’. Demiş.  ’’ vatan hayrına!’’ . Yumruk masada!

Kolumun altında a b c, düştüm mü ben yollara

Kar kış ayağımda, yün sarılı lastik, sırtımda eski bir aba

Okudum ya…., babam göçünce, anamı bir başına koymak da olmaz

Kaldım yine ben bu sokakta

İki dul bacı, yedi yetim, bir de anam

Geçinmek için, kazanılacak helal olanla, tezgahımı koydum şu köşe başına

üstüne bir daktilo, tıkır tıkır başladım yazmaya…

Nice sayfalar; Resmi makama yazılmış arzular veya hal eden uzakta olanlara…

Hayırlı oldum mu bilmem babam şu vatana

Ama çok dualar aldım inan burada

Hoş Zuhal yüz çevirmişti, arzuhalci olduktan sonra

Ama sanmam ki mutlu oldu, benden sonra muallime vardığında.

Olsuuuun varsın, benden son bir selam da gönlüme değmiş tek bir çift göze olsun

Hazırım artık gitmeye.

Kavuşmak var ya, bekle!

El salladım tüm hatıralara, geliyorum

Sadece bir soru asılı boynumda

‘’Razı mısın benden, baba?’’

The post Ölüm Çağrısı / Manzume appeared first on Sanat Duvarı.