Merhaba! Biz yeni çağın yalnızlıklarından faydalanıldığı, küçük kutucuklara hapsedilmiş, duyguları kutu kutu şeylerin içinden yaşamaya alıştırılmış, hiçbir boktan anlamayan, sokaklardan korkan çocuklarıyız. Aslında sokaklar da değil bizi ürküten. Asfalta basan ayakların sahipleri ile göz göze gelmemek derdimiz. Nefret ediyoruz o delip geçen bakışlardan. Neyi ima ettiğini – beğenip, beğenmediğini – bile anlamadığımız o ifade, bizi tekmelenen bir kedi yavrusu gibi kaçırıyor evimize. Yatağa… Kaldırımlarda yerlere yatmış acılar bize burayı sorgulattıkça korkuyoruz. Korktukça kaçıyoruz küçük odalarımıza. Düşünüp- sorgulamamak için daha çok sarılıyoruz yoktan düzenlerimize.

Sokakta bu soğuğun ortasında çorabı yırtık, terliği parçalanmış, üstü-başı kirli birini gördüğümüzde daha da hızlanıyor adımlarımız. Başımıza gelmesini istemediğimiz her şeyden kaçıyoruz. Ama bir bulut gördük mü de dayanamıyoruz. Gündüzleri bulutlardan gülen surat yapıyoruz elimizle gökyüzünü mıncıklayıp. Geceleri ise yıldızlardan isimler yazıyoruz karanlığa. Her kayan yıldıza küçük temenniler ekliyoruz. Onlar ise bir Ege sahilinde kayıveriyorlar ve bize dilek hakkı tanıyorlar izin almadan. İzin diyorum… Çünkü gerçekleşmeyecek her dileğin hayal kırıklıkları ile sınanıyoruz. Bir nevi sözler veriliyor, tutmuyor gökyüzü. Bu dünya binlerce -milyonlarca dört duvar arasından küçük ya da büyük umutlar dilenen insanlar tarafından ayakta kalıyor. Belki de yıkılmak üzere.

Edilen bütün dualar Tanrı’nın varolması için birer dilek gibi. Sanki dileğin gerçekleştiğinde onu sobeleyeceksin gibi.  Dualar ediyoruz, acılar çok. Dilekler tutuyoruz, olasılıklar bizi tatmin etmiyor. Sözler veriyoruz, yarın ölebilme ihtimalimizi göze alarak – almayarak. Temennilerimiz gerçekleşsin istiyoruz; çünkü Tanrı’dan başka hiçbir açıklamamız yok. Buraya kapatıldığımıza şaşmamalı.

Ne kadar da piçiz!

The post Hiçteki Piç! appeared first on Sanat Duvarı.

”Artık dayanacak halim kalmadı. Tanrım! Neler yapıyorlar bu adamlar bana! Duymuyor, görmüyor, dinlemek istemiyorlar beni! Ne yaptım onlara? Neden eziyet ediyor, benim gibi zavallıdan ne istiyorlar, ne verebilirim onlara? Hiçbir şeyim yok… Bittim artık, dayanamayacağım… İşkencelerinden başım ateşler içinde yanıyor, her şey dönüyor gözlerimin önünde… Yok mu beni buradan kurtaracak biri? ”

Siz de bunu okuduktan sonra etrafınıza düşünceli gözlerle bir süre bomboş baktıysanız, sizi de ilgilendiriyor bu delilik hikayesi. Nikolay Gogol tarafından yazılan ‘’Bir Delinin Hatıra Defteri’’ ilk kez Türkiye’de Genco Erkal tarafından 1965 yılında sahneye konmuş ve ilk tek kişilik oyun olarak gerçekleştirilmiştir. Sanatçı yıllar içinde üç değişik yorumla oyunu tekrarlamış ve bu sıralarda oyunun 50. Yılı kapsamında bir kez daha seyirciyle buluşuyor. Daha delirmeyenler ya da delirip de deliliğini anlamlandıramayan herkesi Genco Erkal’ın sahnede yavaş yavaş nasıl delirdiğini izlemeye davet ediyorum.

15 – 16 – 22 – 23 – 29 – 30 Ocak 2016, Kenter Tiyatrosu, İstanbul, saat 20.30.

17 Ocak 2016, Torium AVM, İstanbul, saat 18.00.

19 Ocak 2016, Kadıköy Halk Eğitim Merkezi, İstanbul, 20.30.

20 Ocak 2016, Yunus Emre Kültür Merkezi Müşfik Kenter Sahnesi, İstanbul, 20.30.

21 Ocak 2016, KKM Gönül Ülkü ve Gazanfer Özcan Sahnesi, İstanbul, 20.30.

25 – 26 Ocak 2016, Sabancı Kültür Sarayı Hasan Tahsin Salonu, İzmir, saat 20.30.

2 – 3 Şubat 2016, Eskişehir Kültür ve Sanat Sarayı, Eskişehir, saat 20.00.

• Yazan: Nikolay Gogol
• Türkçesi: Coşkun Tunçtan
• Uyarlayan-Yöneten-Oynayan: Genco Erkal
• Müzik: Mete Sakpınar
• Sahne tasarımı: Duygu Sağıroğlu
• Giysi: Özlem Kaya
• Fotoğraf: Vedat Açıkalın

Dostlar Tiyatrosu tarafından sahnelenen oyunun biletleri Biletix’ten temin edilebilir.

Tüm tiyatroseverlere iyi seyirler.

The post Tiyatro Oyunu: Bir Delinin Hatıra Defteri appeared first on Sanat Duvarı.