Düşünebilsem

Kumları saçlarımdan toplarım

Kartal inceliği bir çift göz

En harikasından içkileri

Boynumdan aşağı dökerim

Eceli öldürmemi sen istedin

Ve ben katil oldum umarsızca

Şimdi bir şeyler yazıyorum

Bana kelime bul hızır.

Şirinimsi sokaklardan

Hızla geçiyorum rüyamda

Sonunda yolun,

Yanmış ve ıslak bir kaldırımda

Uyuyakalıyorum.

Kalbimin derisini soydurdum

Usta bir estetikçiye

Ve sinir hücrelerimi bağışladım babama

İnsanlığa bir selam söyle hızır

Çabuk çıksınlar cama.

Duyduklarımı kusuyorum kaldırıma

Ve mermi dolu bir tabancayla

Beynime oksijen salgılıyorum.

Bu gece,

Yollarını ezberledim

Yağmurunu ve insan kahırlarını

Kaldırım aralarında yetişen

Biçimsiz otlarını

Ezberledim bu şehrin.

Sokağın piçliğinde,

Kan değerlerimi ölçüyorum.

Ve aşık olduğum kadının,

Teri bulaşmış kanıma

Acayip bir senkronizasyon bu

Ateşe atılmamı sağlayan işte

Bir çok düşünceye göre.

Uğraşmaya değer mi söyle

Neler yaptın hızır?

Hiç elin bir kadının,

Sol memesine değdi mi?

Bence değmemiştir hızır.

Tüm çıkarlar bir masaya konur,

Dudaklarımızı bantlayıp

Öpüşürüz toz bulutuyla

Ayaklarımız dertleşir

Yeni tenler keşfedilir

Yeni kefenlere,

Biçimsiz vücutlar buluruz.

Yada intihar girişiminde bulunuruz.

Kanımız akar şırıl şırıl

Onlar huzursal eylemlerde

Boğazlarında kalan lokmaları

Mideye indirirler

Bir çok sokak çocuğunun

Kalbi kırılır,

Gocuklarında ki delikler ağlar,

Sende ağla.

Yani demem o ki,

Bir bardak da sen koy hızır,

Yetişemedin hiç bir boka.

The post Yetiş Hızır ! appeared first on Sanat Duvarı.

Dim dik bir yokuş

Ve şakkadanak kukumav kuşları

Açıldı bahçelerimde

Yer kalmadı pek didişmeye

Kaç gezegen ötesinde

Kaç okyanus keşfedildi

Dar suratlılar

Azgın sesli hayvanlar

Dağ bayır gök

Dinlenmeden çıksa yukarı

Yolun sonu yokuş

Ve devenin kulakları

Ne binalar yaptı üstelik

Kukumav kuşlarının tırmanamayacağı

Ne ezgiler dile geldi kalfalarca.

Boş bir meyhane sokağında

İsim ve şehir

Ve kamyon zırıltısı

Ve kırgın kelebekler

Ve örtülü gecelerde

Uyuyamadı kukumav kuşu.

Dimdik bir yokuşu

Tek nefeste uçamadı

Zihninde ne çiftleşmeler

Ne akıbeti belli meyhaneler

Ne de denizin gölgesi.

Hiçbiri duymadı ağlamasını

Öylece ağladı kukumav kuşu

Ve öldü.

The post Kukumav Kuşu appeared first on Sanat Duvarı.

Lekesi kaldı yediğimiz bokların

Tenimizde bir haykırış

Parçalanmış bir şehir oldu nefesimiz.

Şanına yakışmayan bir dünya

Ve kasvetli çocuklarıyız biz Adem’in.

Yediden gelip yetmişe uzanarak

Harika palavralar atarak

Kara deliğin kenarından geçip

Suda taş sektirmeyi öğrenebildik.

Ve şimdi kararırken evlerin ışıkları

Gündüz mü oldu vakit

Yoksa saat çok mu geç bilmeden

Bir sandalye de her şeyi boşlamış

Oturup dolduruyoruz tabakayı.

Kırmızı bültenle aranan bir kadın

Kan rengi bir ten ışıltısı

Koca dağın yamacında ıslanan paçalarımız

Dert yandık

Ve yağmur kesemize yağdı durmaksızın.

Kuruyan dudaklarda

Çelimsiz Afrikalı bir çocuk gibi

Oynaştı güneş sabah beri gözlerimizle

Ve birden açıldı sahnenin perdeleri

Utanamadık.

The post Adem’in Kasvetli Çocukları appeared first on Sanat Duvarı.