Leyla leyli, şehla bakışlı kara gözlü kara saçlı kara kaşlı bir adem kızı. Annesi turşuları yaparken salatalıkları aşıran Leyla leyli. Ruhu şad olsungillerden babası öyle seslenirdi. Seslendi duyurdu, seslendi adına ad koydu, seslendi sonsuzluğa uyudu. ‘Leylam leylim su ver.‘ ‘Su gibi ömrün olsun Leyla Leyli‘ Oysa şimdilerde Leyla geriye kalan ömrünü su gibi içip tükürmek istiyordu. Çok değil 6 saat öncesiydi onu dünyaya küstüren hadisenin vuku buluşu.

6 saat öncesi hayat öylesine tatlı bir meltemdi Leyla’ya. Kelebekler hep mi böyle güzeldi demişliği bile oldu. Çalıştığı yerin kirli camları bile ışık saçıyordu sanki. Masasına kollarını dayamış iş yapası yoktu. Bahar aylarının getirdiği miskinliğe yoruyordu ya başka sebebe ne gerek? Bir kahve içip meşhur fal sitesine fincanın resimlerini atıp 3 vakte kadar keyfine keyif ekleyecek şeyler duymak istiyordu. 3 vakitli her güzel uydurmasyona razıydı. Kahvesine enerjisini vere vere içti, kalan telveyi bir baş dönümü çalkaladı. Fincanın 3 kez kendine doğru çevirdi kapattı. Üstüne de Ömer’in nişanesi yüzüğünü koydu ki çabuk soğusundu. Çabuk soğusun ki çabuk görsün geleceği. Fincanı masanın bir ucuna özenle koymuştu ki telefonu çaldı. Ömeri güzeli, aşkına müptela olduğu,  uğruna müptezel gezdiği adam arıyordu. Hayrolsundu bu saatte? Hemen elini aldı telefonu,  simgeyi yeşilden kırmızıya çevirdi. Çok uzun bir konuşma olmadı. Leyla’nın kulakları uğuldamaya başladı. Kendine hakim oldu kendini bildi. Oturdu kalktı. Bir bardak su içti. Bir bardak daha. Alelacele bir numara aradı, konuştu duruldu. Duruldu çünkü gerçeği o an kavrayırverdi, acıyı göğsünde yumuşattı. Kahve fincanını unuttu. 3 vakte kadarlı falın kapısına gelmiş olan 3 gün içindeki kürtaj olacağını bilse hiç kapatır mıydı o fincanı? Porselenden yapma hayal bükücü fincanı doğrudan çöpe attı. Leyla şaşkın değildi. Deliler gibi ağlaması gerekirken bu sükunet onu bile şaşırtıyor belki yazgıdan hayati boyunca bir şey beklememiş bir insanın olgunluğunu yaşıyordu. Metroya bindi kendine bir sığınak buldu, tutundu tüm bu alem kaosunun içinde sanki tutunduğu demir onun koruyucusuydu. Bohçası elinde bir kadın ona doğru bakıyor sanki her şeyi biliyormuşçasına sırıtıyordu. Leyla aldırmadı, Leyla durgundu, suskundu, kesif kokular içinde lavantayı burun deliklerine sokmuş kadar sakindi. Yazgısı sabıkalı bir kadının kızıydı Leyla, savunmasız bir güldü dikenlerini unutan, koparılmaktan imtina etmeyi bir kenara bırak bununla savaşmak için yetiştirilmiş gibiydi.

Bilincini acıdan kaybettiğini sanan insanın meczuba benzer bir gülüşü vardı şimdi Leyla’nın yüzünde. Hala yatağın kenarında oturuyor fakat saçını yolmayı bırakmıştı. Leyla leyli umudu kırılan nice kadından biri. Yolun yarısına gelmiş otuzlu yaşlarının ortasında anneliğini toprağa gömmeye hazırlanıyordu. Ucu bucağı olmayan nankör dünya çok görmüştü ona anneliği. Uyudu, uyandı, geceyi gömdü gündüzü gördü. Bebeğini toprağa verdi 3 günün sonunda. O günden sonra Leyla eskisi gibi hırçın kalamadı. Leyla bir kez olsun dokunmuştu anne olmaya bir daha eskisi gibi kalamazdı.

The post Leyla Leyli appeared first on Sanat Duvarı.

Hilkat garibisene benzeyen dişil bir yaşamı olan bir kaç kadın tanıdım. Tanıdım ve arayıp sormadım bu zor kadınları. Elleri hünerli olmasa da dudakları hünerli sözler üretirdi.Öylesi bir günde öylesi iki kadın bir salonda vahşice karşı karşıya oturmuşlar, vahşiliklerine tezat suskunlukla sessizlik mezhebine hizmet ediyorlardı. Esmer olanı sarışın olanına uzunca bakıyor sarışın olanı esmer olanına aldırmıyordu. İkisi de aşıktı, ikisi de güzeldi ikisi de yorgundu, yalnızca biri umutluydu…

Salon Salamanje Aşk Hikayesi

Salon salamanje aşk hikayesi dense, su götürmez gerçek olurdu. Salonun ortasına kullanışı artırmak için yapılan duvar gibi ; bazı kadınlar bazı erkeklerin hayatında olurlar. Sonradan eklenip aslında hep iğreti dururlar.

Salon Salamanje Kadını

Aidiyet hissetmenin ne demek olduğunu bilemez salon salamanje kadını. Ait olmak onun için erişilmez bir hayaldir. Yoruldum der sevmeye devam eder. Usandım der uslandım demeye gücü yetmez. Karşısında oturan sarışının sahip olduğuna sadece belli bir zaman diliminde belli ölçülerle sahip olabilmiştir esmer kadın. Sarışının çehresi hesap sormaktan çok bir gurur ifadesiyle yüklüyken esmer olan bütün o belli zaman dilimlerini oluşturan hatıraların ucunu çoktan tutuşturmuştu. Sessizlik aslında en büyük tartışmaydı şimdi. İkisi de susuyor,ikisi de biliyor, yalnızca biri bekliyordu. Er kişi kapıda göründüğünde iki kadın hem ona hem birbirlerine kaçamak bakışlar attılar. Sarışın kadın kendi yerinde kıpırdanırken esmer olan bir sigara yaktı. Soru yoktu, cevap yoktu. Bir bekleme odasının rehaveti vardı er kişinin salonunda. Sessizlik bir mizansen gibi büyüdükçe büyüyordu. Sonu baştan belli olan bu savaşı tek bir kişi bitirebilirdi; mağlup olan. Oysa savaşlar hep galip olanın bayrağı asmasıyla biterdi. Aşkta öyle miydi oysa? Mağlup olan bir adım atmadıkça galibin galibiyetinin faydası yoktu kimseye. Mağlup incecik esmer parmaklarındaki sigarasını küllüğe bastırdı. O an galip kapıya doğru seğirtti ve tek hamleyle kapıyı açtı. Esmer kadın duvarları süzdü, kafasını geriye atıp ensesini rahatlattı. İncecik topuklarının sesiyle geride kalanlara sonsuza dek sürecek ve hep iç kemirecek olan bir şarkı bıraktı. Kapı kapandı, hayat normale döndü. Bir kaybeden bir kazanan var gibi dursa da hikayede herkes aslında kaybedendi. Bununla yüzleşen tek bir kişi vardı; salon salamanje kadını…

The post Salon Salamanje Aşklar appeared first on Sanat Duvarı.