Zamansız bir boşluk ve zamansız bir adım atıyorum.

Sanki kötü sonlu bir hikayeye hazırlanıyorum çaresizce

İstemediğim kesin. Ama ne yapacağımı bilmiyorum.

Kader ağlarını ördü demenin tam zamanı

Klişe ama doğru bir cümle.

Ne güzeldi kader ağlarını örmeden önce.

Ne güzeldi

Çok çaresizim ve derdimi kimseye anlatamıyorum acı olan da bu ya.

Özellikle aileme o kadar çok isterdim ki anlatayım

İntihar ediyor yüreğim her geçen gün biraz daha.

Ailem perişan olacak seçtiğim kişiyi görünce

Aslında seçmediğimi gördüklerindeyse anlayacaklar ne kadar daha perişan olduğumu

Hangi akla hizmet bir insan istemeye istemeye boyun eğer kadere

Kader yok sanardım babamla hep konuşurdum ama baba varmış ya kader

Hiç olmayacağı kadar kaderi yaşıyor gönlüm şu sıra

Toparla kendini diyor bir yanım. Diğer yanımsa sürükle kendini direnme ne zamana ne kadere diyor

Ama ben kabul edemiyorum bu gerçeği. Beni köle eden bu gerçeği

Bilmezdim bilmezdim bu kadar zayıf düşeceğimi hayata karşı

Şu hayatta aileden başka hiç bir şeye ve hiç kimseye değmediğini öğrendim ama  geç oldu

İçimdeki sessiz çığlık ve yangın beni sağır ve kör ediyor

Bu buğulu hava beni isyana sürüklüyor artık

Ölümü kucaklamayı diliyorum yaşayacaklarımı hayal ettikçe

The post Kader appeared first on Sanat Duvarı.

Kaybedilen iş mi üzüyor, tazminat yükümlülüğü ihtimali mi, itibar mi, parasızlık mı? Cevapları alalım:

Genel cevap: Hepsi

Asıl cevap: Hiçbiri

Asıl cevap içinde şimşekler çaktıran ve yıldırımlar düşüren bir bünyenin bakıma muhtaçlığı karşısında durulan yüreğine canından canının hançeri ve çıkarcılığı.

Güzel cevaptı. Hep güzel edebiyat yapar. Ama hiçbir zaman zalimce davranamaz çünkü zalimce davranılmaya ve eziyete alışmıştır karakter.

Karakteri dahi yoktur belki, sadece bir siluet. Çabanın, merhametin, sevginin, fedakârlığın, kumbaranın siluetidir yalnızca belki… Çare arayan bir evsiz kuşun derdi neyse onunki de o DEĞİL.. Onun tek sorunu evliyken evsiz kalmak istemesi. İçindeki fırtınalarda da zaten ölü kuşlar yaşamaktadır karakterin. Sadece ölen kuşlar o evsiz kuşların ölümüdür sadece yaşayan ruhunun derinliklerinde. Yaşatacak ve yaşayacak neden kalmış mıdır hayatta? Şu dakikadan sonra kalan tek şey ve ona kalan tek şey kendi bedeni ve özellikle kalbini tesellidir. Ve zamandır. Tek istediği ilerisi için biraz sabır ve güç… Havada matem kokusundan başka aldığı tek koku kökü yanmaya ve dalları kırılmaya başlayan bir ÇINAR ağacı. Çınar ağacının dramı koymalıyım bu yazının başlığını. Geçenlerde dallardan birinin yaşadığı sorunlardan biri de geçmişten gelen adaletli bir yüzleşmeydi. Daha onu kaldıramamışken, ilerlemiş bir rahatsızlık el verdi yüreğinin en güçsüz noktasına. Ailesini kaldırırken yapabileceği tek şey ailesinin onu kaldırmasına göz yummaktan başka şey değil. Ağır, çok ağır… Bu yaşta… Son bulmalı güç gelmeli diye düşünürken tekrar döner karakter evliyken evsiz kalma düşüncesine. Başkalarının hatalarının bedelini ödeme düşüncesine ve vicdan sorumluluğuna. Takma kafana diyor? Bunu diyen bilinç sahibi mi deli mi diye soruyor öteki, ötekileştirilmiş olana… Ötekileştirilmiş evet karakterimizin adı. Hayırlı uğurlu olsun. Yazının adını ÖTEKİLEŞTİRİLMİŞ OLANLARA mı yapsam? Ne dersiniz okurum? Neyse yazının içine çok karışmadan hoşça kalın. MERHABA. Neden mi? Anlamadınız mı hala neden merhaba dediğimi? Ben de anlamadım. Son.

The post Lüzumsuz Savaş appeared first on Sanat Duvarı.

Dipsiz kuyu misali çekiyor içine.

Neden dik duramıyorum?

Neden tavrım yok insanlara karşı?

Neden gaddar olamıyorum?

Daha ne kadar ezilebilirim acaba?

Ne kadar süzülebilir duygularım ve hislerim?

Masum ve temiz yaşamaya çalışırken

Ve idealizmimle uğraşırken

Nasıl da yem oldum kurtlara ve balinalara!

Hala ısrarlı tavırlar ama yine mi sindirildim ben?

Farkına varmadan.

Nasıl oluyor?

O an farkına varmıyorum

Ama sindiriliyorum.

Hissettim fırtınalara rağmen.

Koşmak, koşmak ve sendelemeden koşmak.

Çabalarcasına ve durmamacasına…

Delireceğim nasıl tavır edinirim?

Nasıl değerli hissederim tekrar?

Ne zaman oldu bu bana?

Hatırlıyorum 25 Eylül 2012.

Silemiyorum izlerini.

Tüm hayatımı etkilemiş adeta.

Bam teline dokunulmuş

Bir sazın hissettiği neyse;

Benim de hissettiğim duygular en derin en güçlü duygularıma dokunulması.

The post Öyle Bir Şey Ki Bu! appeared first on Sanat Duvarı.

Yollar uzadıkça uzuyor; ne hissedeceğimi bilmiyorum. Kanıksadığım tek duygu yalanlar, sahtelik ve yüzeysel gösterişler… Daha ne kadar dayanırım bilemiyorum.

Karlar yağar üzerime ve ben üşümediğimi zannederken fark ederim ki içimdeki küçüğüm soğuktan bitap bir vaziyette derman arıyor. Küçüğüm ben seni çok mu ihmal ettim?

Kafam karışık nereye gidiyorum? Ne zaman huzur bulacağım? Ne zaman bir sonu gelecek bu kaçışların, bu duygu yolculuklarının? İsteğim biraz genç olmak ve mutluluk…

Çok mu?

Kafesler içinde büyütülmek ve sonra kendi kafesine mahkûm kalmak kendi kendini sınırlandırmak ne acı üstat! O hayatın sıcaklığını hissedemiyorum ama mutlu olmaya çalışıyorum eğitim vermekle… Öğrencilerimle…  Ben kardelen miyim hala acaba? Yoksa rol yapan bir çiçek mi? Sever miyim yoksa nefret mi ederim hayattan? Ben kimim?

Sorgulamalarla mı gelecek sonum yoksa ben de insanca hissedebilecek miyim şu hayatta? Rutin önemli değil hayır önemli olan rutin içindeki senin içindeki o ateş ve yaşama aşkı? Kaldı mı ki acaba? Yansıtmamaya çalıştığım duygular mı batıyor kalbime yoksa hüzün ve gözyaşları mı törpülüyor iç dünyamı? Görüntüm neyden ibaret acaba? Çok mu soyutum yoksa somuttan türemiş bir heykel mi?

Geçmiş mi sıkıştıran yoksa gelecek telaşımı beni bastıran? Ya da ya da acaba sorgulamaksızın herhangi bir plan yapmaksızın yalnız kalmak mı?

Yalnızlık!

Ne büyük söz üstat! Neredeyim?

Geri gelmem için hayata kafesten çıkıp salınmam mı lazım? Belki de kafes içinde özgürlüğü iç dünyamda yaratmak mı çözüm? Sanırım bu çözümden çok yalnızlığa mahkûm edilişin bir hikâyesi.

Ben artık neredeyim bilmiyorum ama bildiğim tek şey var artık ne ruhum genç ne de aklım ve kendimi işime ve ruh âlemime adadığımdır.

İmdat dilemem artık. Ne beklentim var hayattan ne de başka bir şey! Tek istediğim zarar görmemek! Yargılanmadan yaşamak o kadar!

Tarih yazsam ne olacak ki bu yazının sonuna (00.41/ 24.01.2014 perşembe) diyerek parantez içinde vermem bile ironilerle dolu bir iç dünyam olduğunu kanıtlamaz mı?

Hadi çöz beni

Sıra sende.

Değişim zamanla mı orantılı yoksa insanın iç dünyasındaki çalkantılar mı insanı sürüklüyor değişime. Gerçekten insanoğlu o kadar garip ki ne zaman ne yapacağı belli olmayan ruhu çılgın ama gözleri solgun bir yaprak misali kendini çarptıkça çarpar duvarlara sahnelere ve yaşamlara…

İçini titreten bir ezgi gibi gelir insana kopmak hayattan ve iç dünyasındaki yelkenlere gömülmek… Yoruldum mu acaba? Nedir bu saçma sapan fikirlerim. İçimdeki çocuk bile yaşlı artık sadece huzurla mutlu olmaya çalışabilen bir yapım varken ki o sert yapıdayken nasıl kendime gelebilirim?

Aşka yer yok hayatımda yüce aşktan başka sanki. Hep yalnız kalacağım sanırım. İnsani duygularım neden eksik neden benim de duygularım yok bir erkeğe karşı. Ailemden başka kimse yok ve beni kendilerine o kadar bağladılar ki bana zarar verdiklerinin farkında bile değiller. Onlara bir şey olursa neyim kalacak bu hayatta. Bir tek ben… Yalnız gelip yalnız gideceğim bir toprak. Ben sadece onlarla mutluyum ve onlar bunu bilmiyorlar.

The post Kayboluşun Öz Öyküsü appeared first on Sanat Duvarı.