Yine neyin peşindesin? derseniz; insanların bu testlerde aradığı yanıtları hiç bu işlere bulaşmadan bulmaya karar verdim.Sordum kendime. Başka bir varlık olarak hayat bulsaydım benim hikayem nasıl olurdu? Nereyi yuva beller, neleri yaşardım? Hayal etmek ekmekten bile ucuzken bu fırsatı sizin huzurunuzda değerlendireyim istedim.

Daha önce fantastik rüyalarımı anlatmıştım hatırlarsanız. Batman serisi izlerken koltukta sızınca, rüyalarımda damdan dama süzüldüğümü yazmıştım.Peki şimdi  gerçek bir kuş olup, kanat çırptığımı hayal etmeme kimmiş engel olacak? Yüksekten korkan ben, gökyüzünün en tepesine ok gibi fırlasam ne tutabilir ki beni?

Ben bir göçmen kuşum ve şu an yaz mevsiminde, Akdeniz’deyim. Kışın gelince sıcak memleketlere göçmeyi heycanla bekliyorum. İlk uzun yolculuğum olacak. Hava çok sıcak olduğu için ağaç gölgelerine sığınıyor,durmadan su ve yiyecek arıyorum.Birikintilerden içtiğim suyun tadına henüz alışamadım.Yükseklik korkum hafifledikçe daha hızlı süzülüyorum da, rotayı tutturamadığım zamanlar oluyor. Narin bir bedenim, koyu yeşil tüylerim,yüzüme biraz büyük gelen gagam, kara parlak gözlerim var. Güneye göçmeden önce iyice beslenip, güçlenmem lazım. Karşımdaki korulukta kırmızı kırmızı parlayan yuvarlak toplar…Hemen oraya uçuyorum. Bu kırmızı şeyler her ne ise lezzetli görünüyorlar. Hemen bir tanesini çekiştirip yemeye başlıyorum. Sonra bir diğerini ve fazla mal göz çıkarmaz diyip bir diğerini. Karnım doyduğuna göre buradan ayrılabilirim. Keyfim o kadar yerinde, o kadar özgürüm ki durmadan ötmek istiyorum. İstiyorum da sesim niye çıkmıyor. Tekrar deniyorum, yok olmuyor, ben ötemiyorum. Endişeliyim. İçimden Doğa Anama sesleniyorum. O da duymuyor beni. Nefes alamıyorum sanki. Bu sis nereden çıktı şimdi? Çok yorgunum,daha fazla dayanamayacağım. Havada kendimi boşluğa bırakıyorum ve şiddetle yere çakılıyorum. Koru sahibinin ilaçladığı kırmızı toplar canımı alıyor ve şimdi merakına yenik, ömrü elma çekirdeği ölü bir kuşum öyle mi?  Hoşçakal kuşum Aylin.

Bu hüsran son beni hayal etmekten vazmı geçirecek? sandınız. Pes edip,moral bozmamalı. Göklerden bir hayır görmedim madem, bu sefer ayaklarım yere bassın. Sokak kedisiyim. Soğuk ve yağmurlu havalarda sığındım müstakil bir evin bahcesi var. Ev sahibi kadın keyfi gelince güzel yiyecekler atıyor bana. Portakal diye sesleniyor bazen.Tepesi de attı mı küfürü basıp kovuyor beni. Yarı aç, yarı tokum. Bugün keyfim o kadar yerindeki kuyruğumu sallamadan duramıyorum. Yukarı mahalleyi arşınlıyorum ki az ileride eskiden (kedi  olmadan önce) bahçemizde beslediğim kedilerden biri. Adı Reşat. Kafası büyük, bolca açık sarı tüylü ve her zamanki gibi pasaklı. Ona doğru koşar adımlarla yaklaşıyorum ki, birden suratıma pençe atıyor nankör kedi. Nasıl tanımaz beni? Besle kargayı oysun gözünü! Hemen uzaklaşmalıyım. Yoksa pençe vurmakla kalmayacak,canımı okuyacak. Bu can sıkıcı hadiseyi unutup güneşin tadını çıkarmalıyım. Sokaklarda gezerken sağda solda duran çöplere kafamı gömüyorum. Bazı seslere kulak veriyorum. Pati seslerine benziyor.Bu iğrenç koku da nedir böyle?, diyip çöpten kaldırıyorum başımı. Mahallenin köpekleri ile göz gözeyiz. Anlaşıldı, yerde de göktede huzur yok. 

-Koş Portakal koş, canını kurtar!

Hemen gördüğüm ilk ağaca çıkıyorum. Ağacın önünde havlayıp, bekliyorlar. Elbet gideceklerdir. Onca hareketten sonra artık sakin bir hayat istiyorum. Kedilikten istifamı arz ederim.

Yorgunluk atmalı.. Durağan bir şeylerde karar kıldım. Bir esnaf lokantasında eski bir sandalyeydim ben, ta ki doksan kiloluk Veysel amca poposunu üstüme koyana kadar. Gazını çıkarır mı dersiniz? Yok canım yapmaz ortalık yerde diyordum ki, artık çok geç. Sandalye diyip küçümsemeyin, yiğit işi yıllarca o kadar ağırlığı üstünde taşımak.

Şimdi uygulamalı testimin sonucunu açıklıyorum; bir şarkı sözü der ki başkası olma, kendin ol. Öyle çok daha güzelsin.

The post Başka Hayatlarda Buluşalım appeared first on Sanat Duvarı.

Olur ya sizde rastlarsınız kendilerine küçümsediğimiz potansiyellerini bilin istedim. (Nükleer patlama olsa hayatta kalacak türlerden biri hamam böcekleri, diğeri kafadan bacaklı Elalem)

Sağda solda uçma hevesim Batman serisine kaptırmışken kendimi koltukta sızmanın yan etkisi olabilir.

Sabah uyanıp parçaları hatırlayınca önce aklından şüphe ediyorsun, sonra bir gülümseme geliyor.

Anladığım kadarıyla bilinçaltım benim aksine fantastik senaryolara pek düşkün. Sağ olsun haftada bir iki bölüm yayını için oyuncu kadrosundan, dekora, mekana kadar hızlı ve kusursuz bir süreç söz konusu.

Rüyamda bir sabah kahvaltımızı Seda Sayan hazırladı, kendisi tepeden topuzu ve sivri topuklularıyla salınıyordu bizim evin mutfağında. Gerçekten de yurdum insanıymış ki evlere kadar gelip elleriyle ikramda bulunuyor.

Demlediği çayı acı bulup, pek olmamış bacım diye surat yapmışlığım var. Nasıl olduysa elini beline koyup, “Kimsin sen, haddini bil!” diye ağzıma pabucuyla yapıştırmadı. Sanırım bilinçaltım RTÜK kapsamında olup, şiddet yanlısı yayın yaptırmıyor. Bu yayın politikasını pek takdir ediyordum ki, gösterdiği hassasiyet fazla uzun sürmedi.

Yine bir rüyadır işe gitmek için otobüse biniyorum. Şoför koltuğunda sarışın, minyon, tahminimce yabancı uyruklu bir kadın. Yüzü bir yerden tanıdık geliyor, “Kimdi, kimdi yahu?” Otobüs hareket ediyor, oturmadan yol ücretini uzatayım diyorum. Ücreti alırken şoför beni baştan aşağı süzüp aniden aracı durduruyor. Önce arkadaki yolcu kitlesine bakıyor, sonra bana bakıp parmağını sallayarak;

– Kaç kere diyeceğim o ayakkabılarla Opakkk Çurap olmalı diye!

Bizimleeaa Deiilsınnnn diye suratıma haykırıyor tüm yolcular. Bir güzel de dolmuştan indiriveriyorlar beni. Eee yol ücretini geri verseydin be Ivana. Opak Çorap alırdım bari.

Otobüste halk şiddetine maruz kaldıktan sonra izninizle azıcık başrol kaprisi yapacağım.

O senariste söyleyin bir dahaki sahnede Bentley marka araç olmazsa oynamam.

Olmadı o rüyalara koşturacak yeni başrol bulsun!

Ivana Sert’in konuk oyuncu olarak beni rencide ettiği rüyamı bir arkadaşıma anlattım. Bu kadarıyla kurtulduğuna şükret. Mazallah bir gün Esra Erol’a yarışmacı olarak katılmak da var dedi! Olur ya öyle bir kurgunun içine düşer de, uyandığımda bunu hatırlarsam belleğimi benzinle yakarım.

Inception (Başlangıç)

Ne zaman şu Inception (Başlangıç) denen filmi üst üste izleyip, “Acaba bilinçaltına sızıp rüyaları şekillendirmek mümkün mü?” diye sormaya başladım, belleğimdeki fantastik görüntüler hız kesmez oldu.

Söz konusu filmde başrolümüz kaçak durumdaki bir hırsız olup, rüyalara sızarak insanların zihinlerinden sırlarını çalmakla nam salmış.

Kaçak durumdan kurtulması için bir iş teklif ediliyor hırsıza. Bir iş adamının bilinçaltına sızıp, zihnine bir fikir yerleştirilmesi isteniyor. Eee, tabi ki işi kabul edip bir ekip kuruyor. Sonra uyku modun da gelsin rüya içinde rüyalar alemi… Rüyalardaki mekanları ekibe dahil olan bir mimarın yardımıyla şekillendirerek bir nevi zamanda yolculuk yapıyorlar. Başrol oyuncusunun sevdiği kadının bu süreçte gerçekliği kaybedip hayatına son verişi de anlatılıyor. Bazı sahnelerde rüya mı gerçek mi seçimi yapmak biz izleyicilere kalıyor.

Bu filmi izledikten bir süre sonra bazı deneylerle ilgili haberlere denk geldim. Amerikalı bilim adamları yaşanmamış sahte bir anıyı rüya gibi bilinç altına yerleştirmeyi başarmış. Bazı gazeteler bu deneylerden Inception filmi gerçek oldu diye bahsetmiş. Bu sayede travmatik olaylar yaşayan insanları sahte anılarla tedavi etmek gelecekte mümkün olacakmış.

Bunca bilimsel gelişme olmuşken, birileri insan belleğini kurcalayıp dururken; kendimi zihnimin kurgularına kaptırmamı, göreceklerime dair olasılıklarda bulunmamı çok da yadırgamayın.

Zihnimdeki sahte görüntüler serisi bile olsa biliyorum birgün meşhur Samba Karnavalı gelecek mahallemize. Vuvuzellanın neşeli sesleriyle uyanacağız.  Tüm mahalleli günlerce senkronize şekilde gerdan kırıp, bedene kuvvet kalça sallayacağız. Sallamayanları kınayacağız.

Birgün hükümeti devirip hiyerarşileri yıkan sarışın devrimci kadınlar olarak ana haber bültenlerine damga vuracağız.

….ve yeri gelecek Simpsonların şehri Springfield’e gidip tek hobisi kötülük olan fabrikatör Mr. Burns’un suratına çifte tüküreceğim.

Rüyamda bile göremeyeceklerimi henüz ben de bilmediğimden sizlerle paylaşamıyorum.

Uykusunda uçuşa yeni başlayanlar; yasal hız sınırına uyalım, uymayanları uyaralım.

Belli mi olur bir gün rüyalar aleminin yollarında rastlaşıp aynı kurgunun başrolleri oluruz.

Yazan: Hava trafik memuresi Aylin

The post Kurgu appeared first on Sanat Duvarı.

Zamansız ağrım mı, kalkmanın mecburiyeti mi hangisi daha çok iç sıkıntısı yarattı?, bilmiyorum ama; uykusuzlukla birlikte bu gidişle delireceğim cümlesini dilime düşürdüler.

Geceme uğramayacağını bile bile, bir umut göz kapaklarımı okşamasını beklediğim inatçı uyku.
Biliyorum bunun ardından bir huzursuzluk daha gelecek, bir an önce sızabilsem keşke dedirtecek uzun bir muhabbete gireceğim kendimle .

Öyle de oldu.
Tavana boş boş bakarken dile gelen keskin düşüncelerim..

İçten içe öz eleştirilerim, kafamdaki kendime meydan okumalar ve bir türlü noktalayamayıp, cevaplarını es geçtiğim dağınık soru cümleleri. Bir de cevapların acımasızlığını ve gerçekliğini kabullenme çabası ekleniyor tüm bunların üstüne.

Gece gece katlanılmıyor bu sorgulara ama; hiç kaçışım yok biliyorum.

Merak ettiklerimden biri de olur olmaz şeylere delireceğim, çıldıracağım sözcüklerini dudağından eksik etmeyen bizler gerçekten de nasıl delirmedik ya da deliremedik bu karmaşa ortamında? Bunca zaman nasıl direndik?

Bizi tutan kimdi, neydi sebebimiz, uygun zaman hangisiydi, ne kadar bekleyecektik? Oysa onlarca nedenimiz yok mu? Belki onlarca demek bile hafif kalır, sebeplerin ağırlığına haksızlık etmek olur.

Mesela kendilerine verilen rütbeler ve sıfatlar sebebiyle mecburiyetten yaşantımıza dahil ettiğimiz, varlığımızdan bi haber kadınlar ve adamlar mevkilerine ulaşmak için hayatlarımızda tepinirken, tozu dumana kattıkları zihinlerimizde bizleri köşeye sıkıştırırken nereye gömmüştük çıldırmak isteyen irademizi?

Ya da kendi yanlışlarını, bizim doğrularımız yapabilmek için namluyu her fırsatta suratımıza çevirip, tetiği çekmekten korkmayanlar yetirince ağır bir sebep değil mi?

Peki gücü elinde tutanların değerlerini kabullenmiyor diye yıllarca duvarlar arasına sıkışmaya dayanamayıp fikrine, zikrine, özüne kıyanlar,esamesi unutulanlar.

Himaye etmeleri için emanet ettiklerimiz tarafından istismara uğrayan çocuklar ve bu affedilmez suçu meşrulaştıranlar vicdanıma da akıl sağlığıma da tesir etmez diyorsanız zaten siz başka bir dünyanın yaratıklarısınız ve tesadüfen aramızdasınız.

Birileri akıl sağlığını kaybetmek pahasına kral olabilmek için Bir Delinin Hatıra Defterini yeniden yazıp, oynamakta ve bizlerde çıldırmaktan daha kolay olduğu için oyunda figuran olmayı kabul edip susmaktayız.

Bir gün delirmek gerçekten bir lüks, bir nimet olacak.

Susacak yerimiz kalmadığında akıl sağlığını kaybedilmek uğruna ilaçların üretilip, ellerinde reçetelerle ilaç kuyruğuna girmiş insanları göreceğimiz günler pek yakın gibi.

The post Bir Delirebilsem appeared first on Sanat Duvarı.