Arzu Ayman – Sanat Duvarı

İçimdeki Gökkuşağı

Arzu Ayman — Sat, 23 Nov 2019 07:05:57 +0000

Bir hava gurubu olarak

Rengim gökyüzü benim

Genelde bu minvalde sürerken yolculuk

Farklı tonlar eşlik eder tabloya

Duygu durumum söz konusu olduğunda

Ne zaman toz pembe bir ton hakimse tuvale

Bil ki yüreğimde kanat çırpıyor kelebekler

Ne vakit füme bulutlar sardıysa semayı

Zamansız ayrılık rüzgârlarıdır esen

Fonda maviden yeşile pastel tonlar hâkimse

Hatta pembe damarları varsa yaprağın

Huzur dalgalarıdır ruhumda esen

Mutluluğu kokluyorsam

Yasemin çiçekleriyle birlikte

Bir de yaşam enerjisi sarmışsa bedenimi

Güneşin rengidir saran ruhumu

Her yeni adımımda hayata dair

Selamlar günü tan kızıllığında bir manzara

Hüzün bulutları kapladığında yüreğimi

Korkarım bir daha göremeyeceğim için gökyüzünü

Bu yüzden çığlıklarımın rengidir beyaz …

The post İçimdeki Gökkuşağı appeared first on Sanat Duvarı.

Bu Sabah Yağmur Var İstanbul’da

Arzu Ayman — Mon, 04 Nov 2019 06:15:13 +0000

Bu sabah yağmur var İstanbul da

Yağmurla beraber içime işliyor yokluğunda

İliklerime kadar ıslanıyorum

Tüm hücrelerim isyanlarda

Buz tutmuş yüreğim sensizlikten

Bakıyorum çevreme

Bir ben mi sensiz

Bir ben mi kimsesiz diye

…

Üsküdar meydanındaki tarihi çeşmenin

Karşısında buluyorum kendimi bir anda

Gök gürlüyor şimşekler çakıyor

Füme rengi bulutlar sarıyor semayı

Vapur düdükleri ve korna sesleri yankılanıyor

Kulaklarımda insan çığlıkları kaçışan/koşan

Bakıyorum yüzlerine

Bir ifade yakalayabilmek için

Nerde…

Anlamsız yüzler topluluğu firarlarda

The post Bu Sabah Yağmur Var İstanbul’da appeared first on Sanat Duvarı.

Yola Çıkmak

Arzu Ayman — Mon, 14 Oct 2019 04:00:36 +0000

Adam oldum olası seyahat etmeyi severdi, uzun otobüs yolculuklarında cam kenarındaki koltuğunda değişen manzara ile farklı düşüncelere dalar giderdi…

Yine böyle günlerden birinde hayatın üstüne üstüne geldiğini hissettiği bir zamanda 2-3 gün izin kullanıp atmıştı kendini yollara…

Bu sefer en önde bilet almış ve girişteki koltuğunda büyük camdan tüm yola hakim olmanın mutluluğu ile koyulmuştu yollara, nereye gittiğinin hiç önemi yoktu ki, özellikle daha önce hiç görmediği bir yer olsun istemişti ve önüne çıkan ilk otobüse atlamıştı.

Yanındaki küçük el çantasında en değer verdiği şey fotoğraf makinasıydı, çok gezdiği için hafızasına güvenmez ve bol resim çekerdi, yoksa bir gün bu gördüğü güzel yerleri hatırlayamamaktan korkardı.

Albümler dolusu fotoğrafı vardı. Hatta bazen dostlarına armağan vermek istediğinde çektiği manzara fotoğraflarını büyütür ve hediye ederdi.

Geceleri belki serin olur diye bir de hırka atmıştı çantasına, lacivert önünde saç örgüleri olan önden fermuarlı en sevdiği hırkasını, oldum olası severdi lacivert rengini asil bulurdu. Asil insanlara ve zarafete ilgi duyardı.

Otobüsün kalkmasına yakın dakikalarda önünden geçen bir genç kızdan bakışlarını alamadığını fark etti, kız hızlıca geçip arkalardaki yerine oturmuştu. Ayıp olacak diye bakamıyordu ama aklı da kalmıştı.

Sabırsızlıkla bir sonraki mola yerini beklemeye başladı, hay Allah nerden çıkmıştı bu kız şimdi
ne güzel kafasındaki her şeyi geride bırakmayı planlarken…

20’li yaşlarda olmalıydı, beyaz tenli kızıl saçlı ve mavi gözlüydü makyajsız ve duru bir cildi vardı
saçları boyalı olamazdı, çok doğal görünüyordu, ayağında kot pantolonu, üstünde fıstık yeşili bir mont ve arkasında sırt çantası vardı. Öğrenci olabilirdi belki, birkaç saniye içinde tüm bunlara dikkat edebildiğine inanamıyordu. Arka tarafa görünmüyordu ki…

Neyse iki saat sonra ilk mola yerine geldiklerinde nasıl da sabırsızlanıyordu kızı görebilmek için ama bu sefer kız önden inmeyince bizim ki heyecanla indi ve o kalabalıkta kızı aramaya başladı
nasılsa bu güzelliği fark etmemek mümkün değildi.

Az ileride yemek kuyruğunda görür gibi olduysa da bir anda gözden kaybetti, korkusundan tuvalete bile gidemiyordu ya kızı kaçırırsa, ya konuşamadan kız inerse diye… Öyle ya otobüsteki herkes son durağa kadar gitmeyebilirdi. İçinden dualar etmeye başladı, yolculuk bitmeden tanışabilse ve numarasını alabilseydi keşke…

Adam eline sandviçini alarak otobüsün önünde nöbet tutmaya başladı, tek duası bir sonraki molaya kadar kızın seyahate devam etmesiydi. Anons yapıldı, herkes bindi otobüsün manevra yapmaya hazırlandığı sırada tam da umudunu kaybetmek üzereyken kız koşarak yetişti ve otobüse bindi. Adam derin bir nefes alabildi sonunda, en azından hala umudu vardı…

Yolculuklar düşüncelere gebedir, bizi kendimizle konuşmaya teşvik ederler, iç dünyamıza yolculuk yaptırırlar ama bu kez adamın düşünceleri kıza odaklanmıştı, yolculuğa çıkış sebebi gibi her şey geride kalmıştı bile… En azından yolculuk şimdiden işe yaramıştı .

The post Yola Çıkmak appeared first on Sanat Duvarı.

Yaşam Amacını Bulmak

Arzu Ayman — Thu, 03 Oct 2019 04:00:42 +0000

Çoğumuz hiç sorgulamadıysak bile en azından ergenlik dönemimizde bu soruyu kendimize sormuşuzdur diye düşünüyorum. ‘’ Ben bu hayata niye geldim ‘’ neyi yapmam lazım ya da neyi başarmam lazım gibi.

İçimizde şanslı olanlar bunu erken fark etmiş uygulamaya koymuş olanlar, onlar bugün hem sevdikleri işi yapıyor hem de üstüne para kazanıyorlar ne mutlu onlara.

Bu arada bu dünyada hem sevdiği işi yapan hem de sevdiğiyle birlikte yaşayanların çok şanslı olduklarını düşünürüm hep. Bu da benim düşüncem işte

Gelelim sorumuza yaşam amacımızı bulmak için, uzmanlar çocuklukta yapmaktan zevk aldığımız şeyleri + yeteneklerimizi + imkanlarımızı + hayallerimizi hesaba katmamızı söylüyorlar. Ama önce yürekten inanmak … hepsinden önemlisi bu …çünkü yapacağımız işe kalpten inandığımızda 1/5000 kat etki yapıyor. Bunu bugün bilim söylüyor. Ve önceliğimiz asla para olmamalı o ardından gelmeli.

Yaşadığımız yüzyılda modern hayat adeta bizden hep koşmamızı istiyor evden işe/okula oradan başka yere hep bir yetişme telaşı ve hep yorgun hep mutsuzuz. Kimse gülümsemiyor kimsenin diğeri için vakti yok , dinlemeye bile …

Oysa bazen durmak ve düşünmek lazım , nereye yetişiyorum diye …hep gelecek planları derken içinde bulunduğumuz an’ların keyfini çıkaramıyoruz. Onların hakkını veremiyoruz ne içtiğimiz çayın ne kahvenin tadını alabiliyoruz. Aynı anda pek çok şey yapmak isterken aslında hiçbirinin hakkını veremiyoruz.

Uzak doğulu ustalar ‘’ çay içiyorsanız sadece çay için hatta o an çay olun ‘’ derler bunun üzerinde düşünmeliyiz belki …

Sakın ahkam kestiğimi falan düşünmeyin lütfen sadece sesli düşünüyorum , söylediklerimiz hepsini en çok da kendime söylüyorum aslında.

Hadi gelin bir çay yada kahve alın kendinize beş dakika bir mola verin ve düşünün hayallerinizin neresindesiniz diye …Gözlerini kapatın ve oraya gidin hiç olmazsa kısa süreliğine ve hatta bunaldığınız/sıkıldığınız anlarda bu alıştırmayla geçmişte hatırlamaya değer anıları kucaklayın.

The post Yaşam Amacını Bulmak appeared first on Sanat Duvarı.

Nasılsın?

Arzu Ayman — Mon, 16 Sep 2019 04:00:20 +0000

Siz hiç yaşamaktan yoruldunuz mu? Biri çıkıp ‘’nasılsın ‘’ diye sorduğunda gözlerine anlamsızca bakıp takılı kaldınız mı?

Çok kolay ve basit bir sorunun cevabı nasıl bu kadar zor olabilir ki diye düşündüğünüzü sanıyorum şu anda…

Eğer karşınızdaki kişi kendini çok yorgun ve hayat karşısında tükenmiş hissediyorsa iyiyim dese bile bu bakışlarından/ yüzündeki ifadeden hissedilecektir tabi empati kurabilecek kadar çaba sarf edenler için ya da doğruyu söylemek istese bile kendini anlatabilecek kadar çaba sarf etmeye değip değmeyeceğini düşünecektir çünkü siz ne anlatırsanız anlatın , karşıdaki ancak anlamak istediği kadarını anlayacaktır.

Bazen o kadar yorulursunuz ki bu basit sorunun cevabı karşısında donup kalırsınız işte, ne desem diye “iyiyim” deyip geçiştirmek size samimi gelmez ama çoğunlukla bu yalana sığınırsınız işte.

Sizi anlamayacaklarını düşününce böyle böyle iletişim azalmaya başlar bir gün bakmışsınız sahte mutluluklar dünyası yerine kendi iç limanınıza sığınmayı tercih ediyorsunuz.

Başlangıçta doğa ve hayvanlar iyi gelir onları gözlemlersiniz sadeliğin içindeki samimi niyetler yaralarınıza iyi gelir. Yaralarınızı sardıkça bu sorudan daha az korkarsınız artık. İnsanların arasına girmeye topluma karışmaya karar verirsiniz ama bu sefer de yine aynı yaralara maruz kalmak ürkütür. Ne büyük çelişki !

En çok da ‘’benim için çok değerlisin’’ diyenler yakar canınızı, zaten bir kelimeyi çok kullananlardan korkarım hep. Çünkü çok kullanıldığında içi boşalır kelimelerin, bence söyleyerek değil davranışlarınızla gösterin verdiğiniz değeri ve sevginizi. Yoksa hiçbir anlamı olmuyor çünkü.

Bir de karşı tarafın nezaketsizliğine en başta tepkimizi vermemiz gerekir diye düşünüyorum sustukça aptal sanıp dozajı artırıyorlar çünkü. Biriken duygular büyük patlamalara sebep olabiliyor ve ilişkileri kopma noktasına getirebiliyor diye düşünüyorum.

Bunları neden yazdığımı merak ederseniz bugün Goethe ‘nin bir sözünü okudum ve beni çok etkiledi.

‘’ Hassas insanlar için dünya bir cehennemdir ‘’ diyor. Benim içimden de bunlar geldi, belki birilerine tercüman olabilirim diye düşündüm.

Sevgiyle kalın hep…

The post Nasılsın? appeared first on Sanat Duvarı.

An Gelir

Arzu Ayman — Tue, 03 Sep 2019 04:00:57 +0000

An gelir…
Fark edersin
Senin dışındaki her şeyin/ herkesin yalan olduğunu
Tek ve mutlak gerçeğin sen olduğunu

Bakarsın ve kendini görürsün
Sevdiklerinin göz bebeklerinde

Kiminde parlayarak
Kiminde korkarak kaçırdığını
Kiminde acı ve hüznün bileşkesinde
Ama hepsinde sen…

Hissedersin bir elin sıcaklığında
Yüreğine ulaştığını bazen

Şaşarsın umudu gördüğünde
Kirpiklerinin arasına saklanmış
Tutmak istersin
Tutamazsın!

Bilirsin zira
Sımsıkı sarılacağını
Oyuncağını bırakmayan çocuk misali
Bugünlerine…

Seçersin artık
Etkilenen değil , etkileyen olmayı
Oyunun geri kalanında

Bir selam gönderirsin yürek labirentlerine
‘’buraya kadarmış misafirliğiniz” diyerek
Süpürürsün tozları / açarsın camları

Dikersin gözlerini
Elindeki tek gerçeğe
Bugünlerine…

The post An Gelir appeared first on Sanat Duvarı.