18 – 28 Şubat tarihleri arasında Kadıköy’ün aydınlık mekanlarında değerli caz müzisyenleri bir araya geliyor.

Kadıköy Caz Günleri adına yayımlanan broşürde şu ifadelere yer verildi :

‘’Caz… Müzik türleri arasında üzerinde en fazla tartışılan, seveni de sevmeyeni de, ilerici bulanı da bulmayanı da çok olan Caz…

Memleketimizde hızla artan genç caz kuşağı ile birlikte, bir süredir ara verdiğimiz Kadıköy Caz Günleri’ni,dostlarımızın dayanışmasıyla daha güçlü ve daha yaygın bir şekilde tekrar aydınlığın dostları ile buluşturuyoruz…

Tüm cazseveri, başka bir dünya isteyen herkesi Kadıköy Caz Günleri’ne bekliyoruz…’’

Etkinliklere Nâzım Hikmet Kültür Merkezi, Gitar Kafe, Karga, Kadıköy Sahne, Living Room ev sahipliği yapıyor…

Tüm okuyucularımızı ve caz müzik hayranlarını 18 Şubat – 28 Şubat 2016 tarihleri arası Kadıköy’de caz ile buluşmaya davet ediyoruz.

The post 6. Kadıköy Caz Günleri Başlıyor appeared first on Sanat Duvarı.

“… Romanın da temel bir sanat dalı olarak zamanı dolmuş olabilir. Belli başlı romancıları hariç tutarak konuşacak olursam, ortada hemen endişe edilecek bir durum olmadığını söyleyebilirim; hatta bununla başa çıkmanın yollarından biri de konuya dair bir roman yazmak olabilir.” diyor John Barth.^[1]

İnsanlık, tarih boyunca çeşitli türlerle — mitler, efsaneler, masallar, şiirler, romalar — yaşadığı çevreyi, doğayı, toplumu ve kendini anlatmış. Roman ise insanın kendisini, bireyi işleyen bir kurgu olarak diğer anlatılardan sıyrılarak özgünlüğe kavuşmuştur. Özgünlüğünün en temel faktörü de  ‘bireyi ‘ merkezine alan bir anlatı türü olmasından kaynaklanmıştır. Peki, kimdir bu birey? İnsan nasıl kendisini anlamaya, algılamaya başlamıştır. Aydınlanma Çağı, Sanayi Devrimi gibi dönemlerde ortaya çıkan bilimsel, aydınlık, ilerici fikirler insanı yeryüzünde anlamlandıran dönemler olmuştur. Artık insan toplumun herhangi bir kişisi değil birey olmuş varlıktır. Bu varlık  hem edebiyatın biçim değiştirmesine sebep olmuş hem de edebiyatı değiştirirken aslında toplumu değiştirecek insan tipolojisini de yaratmıştır. Yani roman, insanı merkezine alan bir tür olarak gelişmiştir. Karakter, zaman kronolojisi, konu, üslup bakımından kendini kurgulayan roman anlatısı, yüz yıllarca değişime uğrayarak varlığını sürdürmüştür. Merkezine insanı, bireyi alan bu anlatının öldüğünü veya son demlerini yaşadığını söyleyenler bugün ‘insanın öldüğünü’, birey diye nitelenebilecek varlığın olmadığını söylemektedir. Örneğin Yalçın Küçük katıldığı bir panelde ,”Bugün Türkiye’de de roman yok, dünyada da roman yazılmaz. İnsan kalmamıştır. Tekelli düzenlerde insan kalmadığı için roman yazılmaz. Roman diye bütün dünyada yazılanlar savaşlardır.”^[2] diyor.

İnsan gerçekten de ölmüş müdür? Keşfedilecek bir yanı kalmamış mıdır? Herkes, herkes gibi mi olmaya başlamıştır? Yoksa hâlâ tüm bu dayatmalara karşı bireyleşen, dünyanın nerden nereye döndüğünün farkında olan ve bu bilinçle kendileşen insanlar var mıdır? Esasında tüm bu sorular edebiyatın, romanın konusu dışında gibi görünse de edebiyatın hayattan, insandan beslendiği düşünüldüğünde iç içe geçmiş sorunlardır.

Hermann Broch, ’’İnsanın o güne dek keşfedilmemiş yanını keşfetmeyen roman ahlâka aykırıdır.’’ diyor. İnsan var olduğu müddetçe keşfedilecek, üretecek yanının her daim olacağını düşünmekteyim. Bu sebeple roman anlatı türü olarak şekil değişikliğine de uğrasa yazılmaya devam edilecektir.

^[1] John Barth,Tükenmişlik Edebiyatı, NOTOS 55., sf. 113.

^[2] Odatv, “Bu Düzende İnsan Kalmadığı İçin Roman Yazılmaz”

The post Romanın Sonu Mu Geldi? appeared first on Sanat Duvarı.