iki yüzlü elbiseni giy

çekil dünyamızdan

uğraşma içten sokaklarda

istediğin kral yolu

bize ay ışığında öksüz bir patika

çıplak ayak sesi

dudakta kederli bir hava

yaraşır yanaşır hele bir sandal olsa

akseder denizlerin kardeşliğinde

yeni su  sudan  eski

bize ay ışığında öksüz bir patika…

The post Öksüz Bir Patika appeared first on Sanat Duvarı.

Arkadaş tayfan çoluk çocuğa karışmış, yılların devrildiğini sokarcasına gözlerinin önünden geçen o puslu hayal… Ne hakkımda yazdığımı soran Kaman nahiyesinden bir dosta: içimde bulunduğum ruh halinden kaynaklanan duygu patlamaları diye yazarken Sezen Abla doğal ötesi sesiyle bir kasırga koparır içsel ormanımda…

Gecenin 1.27’sinden geçerken akreple yelkovan, burç değirmeninin akrep olduğunu hatırlamıştım… Adını Allahtan çok andığım, kiraz mevsimine yaklaştığım şu günlerde, yarınlarımın neler getireceğini düşünmek belki de bir zaman erozyonuydu.

Güneşle bağlantım azalmıştı, firak yağmurlarına yakalandığım günden beri. Akşama az kala uyanır, kendimi yollara vurur, kitaplardan aldığım sevgiler hatırına tanımadığım insanlara merhabalar derdim.

İçimdeki deliden habersizdi insanlar, güzel sanatların peşinden koşardım koşabildiğim kadar… Bir defasında Taksim 129 T otobüsüne atmıştı beni, Kamanlı dostum. Ayakta giderken bayanın elinde bir broşür, sanata dair bir yarışma olduğunu yazıyordu. İçimdeki ses: şiir yarışması mı acaba derken, bayan hayır resim yarışması, siz şiir mi yazıyorsunuz, evet kendi çapımda şiir beni istediği zaman ben de yazıyordum.

Laf lafı açmıştı, bir anımı anlatırken bulmuştum kendimi: bundan 3 yıl önce üniversite kampüste yol almakta olan genç, çam ağacını öptü, içinden gelmişti, kızın biri bu olaya şahit oldu, sen manyak mısın, genç hayır ben manyak değilim dedi. Kız neden öptün o ağacı deyince gencin vermiş olduğu cevap: hiç öpülmemiş ki… O esnada bayanın yanında oturan yolun yarısını arkada bırakmış bir abi, kendini gülmeye adadı, bense abi bakar mısın, kulak misafiri oldunuz, zaman zaman yüzünüzde tebessüm çiçekleri açtı, yapılan bu yolculuğu bundan 10 yıl sonra da hatırlayabilecek misiniz sualine doğrusu çok etkilendim diyerek içimdeki deli dolu çocuğu mutlu etmişti. Bayan da beni tanıdığına memnun olduğunu ifade eder mimikleriyle, broşür sende kalsın dedi, Çamlıca’da inecektim, yeni yeni yolcular gelmeye başlamıştı, ben de arka taraflara doğru ilerledim, o bayanla yanında oturan abi yolculuğun devamını sohbet ederek geçiriyorlardı, dünyadaki en önemli sanatın içtenlik olduğuna inanırdım, yanılmamıştım. 16 milyonluk şehirde birbirine yabancı 2 kişiyi sanat buluşturmuştu… O yolculukta daha paylaşacağım çok şey vardı ama içimde kalsın, büyüsün istedim. İndiğimde otobüsün camına vurdum onları ilk ve son kez Turist Ömer selamıyla uğurladım. İnmiştim otobüsten inmesine ama mekân Çamlıca değildi, mutluluktan yolumu kaybetmiştim.

Eve vardığımda yorgunluktan uyumuştum, sabahın 6‘sında arkadaşım Beylerbeyi’ne trafikle haşır neşir olmaya gidiyordu, Beylerbeyi iskelesinden boğaza bakmak, yanındaki camide secdeye varmak güzeldi hatta yılın 3 günü içerdim üzüm kırmızısını ama hüzünden…Suat da beni yalnız bırakmazdı , Suat kim diyeceğinizi duyar gibiyim , az önce ondan bahsetmiştim, ismi de deşifre oldu, onu diğer polis memurlarından ayıran en önemli yanı lise arkadaşım olmasından çok kardeş gibiydik, sanat dostu bir polisti…Tiyatro maceralarımız vardı âh ulan Suat…Sen 12, 24 çalışırsın ben deli dolu dolaşırım Çamlıca’dan Beylerbeyi’ne iner, oradan Çengelköy börekçisine, sonra senden haber almaya , tekrar Beylerbeyi’ne oradan Üsküdar, son istikamet: Çamlıca ‘ya…Kendini yollara vurmak bir sanat, bir ibadet olmuştu içimde…Suat ise Beylerbeyi’nin 2 delisi vardı, sen geldin 3 oldu diye latife ederdi.

Soğumadan alın teri bir çımacının, içimdeki ses sokaklara karışmamı isterdi… Üsküdar Balıkçılar Çarşısı, ana baba günü, havada sisli martı çığlıkları, içimde eski günlerden bir ıslık…Kız Kulesi’nin yolunu tuttum, dün Kabataş’tan onu kestim , ilkindi olmuştu içimdeki ilk taflan gözlümü düşündüm, toprağım Bedri Rahmi’nin : “Aklı olsa Kız Kulesi’nin, Galata Kulesi’ne varır, bol bol çocukları olur.” ifadesini yeniden keşfettim.

Ben bir deliyim; ama aklın delisi değil kalbin delisiyim gönlünü eskilerde avutan bir fideyim bu halimden de hiç memnun değilim. Hülasa yollarda erika adlı daktilosuyla dolaşan bir sokak edebiyatçısını görürseniz, selamsız sabahsız geçmeyin, belki sizi yazıyor olabilir…

The post Bir Ceylan Yalnızlığı appeared first on Sanat Duvarı.

bir değil iki kavak

su kenarında

çocukluğum geçti üstümden

çoğu şey kayboldu

söylediler mutlu olamayacağını

bilerek yaşamayı

bir dal kırıldı ağladı

bir kuş kondu dinledi

kardeşim kadar yakındı

aynı yıl toprağa bağlandılar

bir değil iki kavak

su kenarında

bir baltaya sap olamayan

insanlarca

baltalandılar!

The post Bir Değil İki Kavak / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

yıllar boyunca 

yazım yanlışı değil yürek yanlışı 

düştüm  

kendimden uzaklarda 

bir güzelin gözlerinde  

ıslandım 

bütün  güzellere vedamı yaptım 

anamdan emdiğim süt burnumdan geldi 

evimde çoğaldıkça nikah şekerleri 

hissedilen yalnızlık mutlak acı 

unutma  

bir nehrin vedası 

yalnız kendi vedası değil!.. 

The post Bir Bezgine / Şiir appeared first on Sanat Duvarı.

bir durağın değişmeyen  memurları

kalabalığın ebesi olmuş banka önleri

bir kadının  ardında çoğalan adımlar

bu sabah da vurulmayacak kapısı

soyut sanatlar müzesinin

yalnızlığı

bir udun taksiminde ağırlanacak

iyi işliyor karaköy dolmuşları

sevda yoksulu kerhane tayfası

beylerbeyi  iskelesinde mahmurluğum

boğazın ışıkları aşkımın yalınlığı

üşümüşüm  gamhanesinde dünyanın

bir pikap çalıyor yalnızlığa

basıyorum daktiloma

keyfimden değil!

The post ssm appeared first on Sanat Duvarı.

üstümüzden geçerler

es lirik rüzgârlarınla

ısıt donuk gençliğimi

aşk nefertiti kadar uzak

köylerin birinde

ışıklar giderayak

yanan muma sevinen

çocuk sevecenliği…

üzüntüm çiğ damlası ayrılık morfini

hey gidi hayatın konuk serçesi

borçludur yeryüzünü bitirenler

içimizde madenler ağlar

sait maden gider

öksüz kalır türkçesi

federico garcia’nın

yüreğine yağan kurşunlar gibi

yağdır bana acılarını

yağdır ayrılıktan gayrı…

The post afife jale ve sait maden’e appeared first on Sanat Duvarı.

Aslında şairler denizlerden gelir, duyguların sonsuzluğundan ve derinliğinden…

II

Göz ile göğün ağladığı zamanlarda Yeseninli kahveler, Attila Jozsefli istasyonlar, Annabel Lee ile seslenmeler… Son paragrafın acısını yanıma alıp çakıl toplayan delilerin yalnızlığıyla dolaşıyordum. Ayrılık çeşmesine varmıştım, bütün çeşmelerin ayrılığa aktığı kaynak olan göz diyarlarında yolumu kaybetmiştim. Uykusuz betimlemeler, usumu uzak ülkelere kovmuşluğum, özlemenin ustası olan aptalca bekleyişlerim arasında gidebilirdim…

III

Şairler kendi dünyalarının yalnızlığı ve kalabalığında dolaşırlar, bahar gelmeden baharı yaşamanın yollarını arıyordum. Bahariye yokuşuna doğru Can Bahar’da yaşamak, kitapların mevsimini…Erkan Ocaklı’dan Deli Nadya’ya, Madam Nora’dan, Niko’nun kemençesine yol almak, hüzünleri alıkoymak sonsuzluğa…Bu arada iyiliğe doğru koşan mastarlar tükenmez…Değil mi?

IV

Bir semtin ayrılık çeşmesi kadar güzel insanlar da tanıdım, fıratın dicleyi bulması gibi uzun ve zahmetli bir yolculuktan gelen gecenin anlam işçisi şairleri eşliğinde güneşin yalnızlığına bir şeyler fısıldadım, mazoşist ifadeler kaldı ve babamın içinde ölmüş şiirlerinden bahsettim kendime: “ alın savurun beni ufuklara, dalgalara atın beni, kaybolsun kişiliğim ve tekrar bana dönsün acılarım…” ilk ve son kez söylemişti, bu ifadeler karşısında, babama daha çok sefer yapmak isterdim lakin dışa vurmak onun dünyasına aykırı bir eylemdi…Deniz aşırı kadınlar, kocaları kocaman okyanus…Babannemin ismi Bahriye, dedem denizci: anlamsal çağrışımlar ve yazgı…Değirmenler gibi duygular da eksildi, belki bundan öldü içimizdeki şiirler…

V

Üvey olmaz bizim dünyamızda, olsa olsa “üvercinka” ve üveyik olur, kuşlar misali…

The post Şairane Halk Tiyatrosu appeared first on Sanat Duvarı.

Okulumuzdan “eski bir yeleğin taflanlara düşen gölgesiyle” güzel anılarla ayrılmıştı Hüseyin Avni Dede, bu sefer ben de okulumdan göç eylemiştim. “Tek Şekerli Çınaraltı” adlı belgeseli, yeni okulumdaki öğrencilerime izlettim. Onlar da : “Dede bizim okula gelir mi? Yanına gidelim mi hocam? ” suallerine:  “Neden olmasın, o da mutlu olur…” ifadesiyle yanıt verdim. Zaten “Şair olmak, dost kazanmak demek.”  değil miydi?

Beklenen gün gelmişti… Sarıyer Mustafa Kemal Anadolu Lisesi enleminde 25 Nisan 2017 tarihinde öğrencilerimizin dileği gerçekleşti. “ Kıyıda Çürüyen Nergis Suları, Yalnızlığın Yeni Adı, Busesiyle Kaybolan Derviş Sesiyle…” adlı şiirlerini seslendirdi Hüseyin abi. Öğrencilerimizin özgün soruları karşısında içten cevaplar verdi, gönülleri fethetti. Sevgi çiçeklerini verdi onu tanımak isteyen yüreklere. Şiirler ile aktı zaman… Anısal belleklerde unutulmayacak bir gün kaldı…Emeği geçen edebiyatsever öğrencilerimize ve öğretmen arkadaşlara  sonsuz teşekkürler…

Ardından bıraktıkları ve ilk izlenimler:

11-E şubesi: “Bugün mutluluk vardı içimizde…Modern zamanlarda gerçek bir şair tanımanın farkındalığını yaşadık, Sarıyer Mustafa Kemal Anadolu Lisesi öğrencileri olarak  hiçbir zaman bu içten yüreği unutmayacağız, her şey için sonsuz teşekkürler, Hüseyin Avni Dede…Hasret ile…”

Bazı öğrencilerimizin bizzat onu çınar ağacının altında görmeye gitmesi, bir şair yüreğine konmak isteyen kuşlar olduklarını bize göstermez mi?

The post Şair Hüseyin Avni Dede ile “Şiir ve Hayat” Üzerine Söyleşi appeared first on Sanat Duvarı.

“İstanbul’da insanlar çabuk seviyor,
Halbuki ben şimdiye kadar hiç sevmedim…”

“kendimden biliyorum
sizi de ağlatırlar bir gün
nasibi acılardan alırsınız…”

Hüseyin Avni Dede

Bu lirik dizelerin şairi, Hüseyin Avni Dede’yi okulumuzda ağırlamanın mutluluğunu yaşıyoruz…                                                                                                         

Okulumuz Konferans salonunda gerçekleşen şair Hüseyin Avni Dede Söyleşisi, içinde edebiyat sevgisi olan öğrencilerimizi anlamlı bir yolculuğa çıkarmıştır. Bir şairin içtenliğini, özgünlüğünü yakından tanıma fırsatı bulan öğrencilerimiz, anısal belleğinde bu özel günü unutmayacaklardır.

“Ölüme çare buldum, insanları sevmek hiç ölmemektir…” ifadesiyle insana ve hayata dair duygu dünyasını özetleyen Hüseyin Avni Dede, öğrencilerimizin özgün soruları karşısında içten cevaplar vermiş, gönülleri fethetmiştir.

1973 yılında “Şairler Üzülmesin…” ile edebiyat dünyasına ilk adımını atan Hüseyin Avni Dede, “eski bir yeleğin taflanlara düşen gölgesiyle…” okulumuzdan güzel anılarla ayrılmıştır.

Bu güzel etkinliğin oluşmasında emeği geçen sevgili öğretmenlerimize ve edebiyatsever öğrencilerimize sonsuz teşekkürler…

13 Nisan tarihi yaklaşıyor ve anılara yolculuk eden öğrenciler sesleniyor: “Gözünün bebeğinde hüzün olan Hüseyin abi, hoş geldiniz okulumuza… ”

The post Beyazıt’ın Simgesi, İstanbul’un İmgesi: Şair Hüseyin Avni Dede ile Şiire Dair appeared first on Sanat Duvarı.