Bu yazımı bağlama çalıp türkü okumayı çok seven matematik öğretmeni rahmetli cennetlik arkadaşımız Selma öğretmene ithaf ediyorum, izninizle…

Ali Poyrazoğlu’nun tiyatrocu olmasının yanında harika kitaplar da yazdığını öğrendiğimde içim coştu diyebilirim. Tamamla Beni Ey Aşk adlı eseri aşkın yarımları bütün eylediğini anlatıyor. Ne dersiniz sahip olduğumuz aşk bizi tamam ediyor mu, her şeyden önce insan gibi insan olabiliyor muyuz, bu eseri okuduktan sonra kararı siz veriniz.

Fikret Şeneş dersem de düşünürsünüz? Pek çoğumuz bu ismi ilk defa duyduğunu bile söyleyebilir. Halbuki pop müzik alanında ilk söz yazarımızdır.1921 -2015 tam 94 yıllık bir koskoca hayata sahip olan Şeneş hayatı boyunca pek çok hit olmuş şarkıların söz yazarıdır. Pek çok şarkısını Ajda Pekkan seslendirmiştir. İlk Şarkı sözünü Tanju Okan için yazmıştır. Ölünce kaç kişi biliyordu ya da basında sanat adına kaç kişi adını andı bilemiyorum ama biz toplum olarak ne acıdır ki bazı değerlerimizin kıymetini pek bilemiyoruz sanırım. Allah aramızdan ayrılan adı sanı duyulmuş duyulmamış tüm sanatçılarımıza rahmet eylesin inşallah…

Zeki Müren’i anma gecesinin gelirlerinin şehitlerimize ve çocuklara harcanmasını kutluyorum. Zeki Müren’i halen her kuşaktan birey dinlemek için vakit ayırıyorsa işte sanatın evrenselliği budur. Bir sanatçının vefatı yıllar be yıllar sonra da insanlığa hizmet edebiliyorsa o kişiye gerçekten sanatçı denir.

Geçenlerde Kral Fm’de Gezegen Programının konuğu Zara hanımdı. Zara’yı 1998 yılından bu yana takip eden bir müzikseverim. Türkülerle başladı profesyonel müziğe ama onun Zara olmadan önceki hali Neşecikti ve arabesk okuyordu. Neden Neşecik çünkü gerçek adı Neşe Yılmaz’dır. Çocuk denilecek yaşta şarkı söyleyen sanatçı sanattaki mozaiği evrenselliği keşfetmiş olacak ki şarkılar türküler caz pop ilahi hemen her tarzı okuyabiliyor. Türkücü lakabını pek de doğru bulmadığını söyleyen Zara kendisini müzik yorumcusu olarak değerlendiriyor. Doğrusunu söylemek gerekirse bu titriye de epeyce bir layık, sesi her tona giden ender sanatçılardandır. Ses sanatının yanında ayrıca sinema ve tiyatroya da yatkınlığı ilgisi olan Zara yakın bir süre sonra ekranlara bir dizi ile merhaba diyecek, sabırsızlıkla bekliyoruz. Daha önceden film, dizi ve müzikal tecrübesi de olan Zara’yı epey bir güzelleşmiş gördük. Zaten çok güzeldi ama fazla kilolar gitmiş ağır giyimden ziyade daha spor ve rahat giyimi gözlerden kaçmıyor.  Sürekli kendini geliştirdiğini yenilediğini kendisine yatırım yaptığını söyleyen güzel sanatçı sanatın evrenselliğini hayatına da yansıtmış görünüyor. Yakın zaman sonra piyasaya kitabının da çıkacağını söyleyen sanatçı aynı zamanda bir türkü kasetinin hazırlıklarına da başlamış. Kendisine kolaylıklar dileriz.

 ‘Geçip giden zamanları bir yerlerde bulsam …’

Türküler şarkılar ilahiler hepsi bizi yansıtır, her birinde kendi hayat serüvenimizi bulur kimi zaman gözyaşı dökeriz. Hikayesi olan her eser içimize ruhumuza dokunur, ta derinden. Ruh ilaçla tedavi edilmez içtiğimiz sakinleştirici ya uyutucudur. Ruha en iyi gelen şey dua ile sanattır. Bir kutu ilaç içeceğimize bir sanat dalı ile ilgilenelim derim. Kah yazı yazarak kah resim yaparak ya da müzik ile ilgilenerek… Hayata sanatla bambaşka açılardan merhaba deriz ve daha huzurlu daha mutlu ve renkli bir yaşama sahip oluruz.

‘Ağlama gözlerim Mevla Kerimdir…’

Zor günlerden geçen ülkem canım vatanım milletim sanatın aydınlığında derin nefes alıp daha barışçı daha hoşgörülü olabilirse hayat çok daha iyi ve anlamlı olacaktır. Dileğim ve umudum barış ve sevgi dolu yarınlar… Sevgiyle inançla ve sanatla hoşça kalınız.

The post Mozaik Sanat Pastası appeared first on Sanat Duvarı.

Şarkı;

Bizim başımıza esen yellerin başkalarının fırtınalarından kalan, yaşatılan aynı şeylerin, yaşattığı aynı duygudur aslında. Mesela, mutluluğu bekler bazen gözlerimiz pencerede.. Patlatırız o Hababam Sınıfıyla bildiğimiz “Fesubhanallah“ı. Arkası gelmez bu dertlerimize bir fesubhanallah çeker bize de güler diyerekten kader, umuda bağlarız yüreğimizi boğan düğümleri. Sonra biri giriverir hayatımıza… Hissetmediğimiz şeyleri yaşatır bize. Kalbimiz kuş olur çırpınır içimizde. Her gün onlarca kişi geçer de yanımızdan bir yan gözle bakmayı bile ihanet belleriz ona karşı yapılan. Açarız telefondan bir  Füsun Önal, gözümüz görmüyor  deriz senden başka. Olur da dönerse diye arkasını bize, rica ederiz Zeki Müren‘e söyleyiverir  “Gitme sana muhtacım” diye.  İnat edip de giderse eğer, sevmemiş deyip kalbimize gömeriz unutup da sileriz o zaman. Erol Evgin‘i de yoldaş edip kendimize günahlarımızla sevaplarımızla alıp başmızı gideriz bi yerlere. Hani olurya otururuz bir masaya kemancı geliverir yanımıza. Şimdi de odur başımızın tacı, dertli dertli çal be kemancı. Nasıl geçtiğini bilmeden zamanın, akşam olup karanlığa kalırsak, derin derin uykulara dalarsak uyandırma deriz Emel Sayın‘a. Sen de öyle demiyor muydun? Onu görebilmek için güneşi söndürmüyor muydun?

Aradan yıllar geçer ama gözümüz hala  pencerede. Uzaktan  görünür gül cemali, yanında şarkıların efendisi. Başlarlar ardından kül etmeye dizeleri

“Ben de unutamadım geçse de yıllar

Seviyorum seni dünyalar kadar

Dudağımda ismin gözümde yaşlar

Bir Tanrı’yı bir de beni sakın unutma

Çınladın durdun kulaklarımda

Süzülen yaşsın yanaklarımda

Bir şarkı oldun dudaklarımda

Senin sevgini söyledim durdum”

Açıp kollarını beklerse bizi, kıyamayıp gözyaşına, koşuveririz  yanına. Başlarız sonra kadınız sonuçta, yılların intikamını çıkartırız dırdırla. “Sen gidinceeeee bak neler olduuuuu”, diyerekten anlatmaya…

The post Şarkılarda Aşk appeared first on Sanat Duvarı.

Çocuğum ben; oyun oynamaktır işim,

Sormayın oyuncağın nedir diye?

Ne bulursam odur derim, çünkü her şey benim…

Bir kumaş bulurum kırmızı!

İşte pelerinim …

İster uçarım artık;

Süpermenim…

İster küçük prenses;

Beyaz atlıyı beklerim…

Bir sopa mı budum? Kılıçtır kuşanılmış…

Seç!

İster Don Kişot ol, ister Malkoçoğlu…

Artık neresindeysen dünyanın…

Bir yastık ise kucağımdaki; odur bebeğim,

Masa altlarına kuruludur evim.

Çamurlardan yemek yaparım,

Gazoz kapaklarından tabak,

Sunarım hayalimde misafirlere…

Kimse bilmez düşümde

Nerelerdeyim kiminle gezerim…

Betül Çetinay

…

• Günaydın! Erkencisin yine?
• Otobüsün sesini duydum… Gitti mi yoksa?
• Dur koşma… Gitmedi daha burda!

Pencereden aşağıya bakıyorum, henüz hareket etmemiş… Oh çok iyi, kaçırmadım demek ki… Motoru ısıtıyor daha, bir yandan da koltukların arasını süpürüyor. Beni görecek mi acaba? El sallayabilecek miyim? Ah! bir yukarı baksa… Niye bu kadar yüksek ki evimiz… Oysa ikinci kattayız yalnızca… Üstümüzde bir de teras var, koskoca… Hadi bir bakıver, başını kaldırıp bir kez olsun, ne olur el sallayayım sana…

• Ne yapıyor o orada?
• Şu muavin yok mu? Ona el sallamak için kalkıyor bu saatte…
• Hay Allah yatsana be çocuk… Çok ararsın bu zamanları…
• Hiç sorma, bayramdan beri böyle, sabah akşam camda…

Doğruydu, bayramdan beri böyleydim. “Şehirden gelirken senin için almış” demişti ya abim mavi balonu… Fakat o sabah uyandığımda patlamıştı ya mavi balonum… Ne ağlamıştım bütün gün için için… Susturamamışlardı, hiçbir şey kâr etmemişti… Ne şekerler, ne çikolatalar… Bayram zehir olmuştu bana. Sonra dediler ki; “Şehre inen tek otobüsümüz Magirus ” artık evimizin önüne park edecek… İşte o zaman sustum. Nasıl sevindim, dindi bütün kederim… O gün bugündür sabahları çıkmadan sefere onu camda gözlerim. Yakalayıp, el sallarım ve sonra akşama tekrar dönüşünü beklerim…

Beş yaşındayım, ev halkının yapacak bir sürü işi var. Her gün kimi işinde, kimi okulda, kimi evde… Ama benimle oyun oynayacak kimse yok.  Sabahtan akşama kadar radyo açık yalnızca… Oyuncak mı? Ne bulursak artık, ne rast gelirse o günün kısmetine…

Evimizde biri camın önünde diğeri duvar dibinde olmak üzere iki divan vardı. Ben duvar dibindekini severdim. Ucuna oturdum mu bir kez, artık kendimi otobüs şoförü olarak hayal ederdim. Evdeki erkek terliklerinden üç tanesini ters çevirip, fren, gaz ve debriyaj pedalı yapmıştım. Bulduğum küçük bakır tepsi ise, otobüsün kocaman direksiyonuydu. Bütün gün hayal arkadaşım  (muavin)  ile gezer dururdum dünyayı.  İnsanları kurtarırdım kötülerden. Toprak altında yaşardım köstebekler gibi. Kimse bulamazdı beni. Saklanırdım, bilemezdi kimse yerimi… Bana ihtiyaç olmazsa hiç dışarı çıkmazdım. Çünkü ben gizli bir kahramandım…

Bugün annem izinli… Bana gelip ses yapmamamı söyledi. Çünkü arka odada sesini alacakmış teybe…  Bu hafta sonu abimin doğum günü, ona sürpriz yapacakmış…

Kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgârına
Ey ufuklar diyorum yolculuk var yarına
Ayrılık görünmüşken yar tutmuyor elimden
Misafirim bugün ben gurbet akşamlarına.

Annemin bu hicaz makamımdaki şarkıyı söyleyişini dinliyorum, nefesimi tutarak… Aşktan yanmış, ayrılığı tatmış kalbimle, içimden usulcacık mırıldanarak…

The post Kapıldım Gidiyorum Bahtımın Rüzgârına appeared first on Sanat Duvarı.

Yalnızca koca bir boşluk, dipsiz bir karanlık… Uçurum bu mu? Ya ayrılık? Uçurum buysa ya ölüm? Yardan aşağı yârin gölünden yuvarlanmak mı tepetaklak, neresinden gelirse nereye inerse artık?

• Koşmayın çocuklar, düşeceksiniz alimallah uçurumdan aşağıya… Hem orası karanlık gelin bu tarafta oynayın… Hey! Duyuyor musunuz size söylüyorum?

İyi de ben çok korkuyorum, oynamak istemiyorum ki, buraya gelmek de istememiştim zaten. Evde otursaydık keşke, çekirdek çitlerdik terasta– ben çitleyemiyorum ama olsun yine de– radyo dinlerdik, polis radyosunu seviyorum en çok ben, bide meteorolojiyi… Kısa dalgadan başka bir kanal çekmiyor bizim evden. Bütün gün şarkı çalıyor. Camın önüne oturtuyor teyzem beni, sokaktan geçenlere bakıyorum… Hava güzel olunca küçük balkona bile çıkartıyor… Keşke evde olsaydık şimdi…

• Acıkmadınız mı siz hadi gelin bir şeyler yiyin… Yavaş olun yavaş, masayı devireceksiniz.
• Koşturmaktan başka bir şey bilmiyor bu zamaneler…
• Ay sorma bacım, bütün gün evdeler ya başım çatlıyor bunların bağırtısından. Akşam olunca iyi ki Erenler tepesine çıkıyoruz, nefes alıyorum biraz. Geçmez bu yaz geceleri başka türlü…

Ben yemek yemek de istemiyorum. Acıkmadım ki, yemeyeceğim işte, eve dönmek istiyorum ben. Karanlıktan korkuyorum. Bu çocuklardan da korkuyorum. Geçen gün koşarken çelme takmıştı şuradaki bana. Yüzükoyun kapaklandım yere, dizlerim kanadı. Çok kızdı annem, pantolonum yırtıldı diye…

• Hadi gel kör ebe oynayacağız, sen ebe olacaksın tamam mı? En küçüğümüz sensin.
• Iıgıh…
• Hadi gelsene, sen gelmezsen kim ebe olacak başka.

Oyun oynamak istemiyorum ben. Hele körebe oynamak hiç… Ebe olmayı hiç mi hiç istemiyorum. Kapatmayacağım işte gözlerimi, sizin o çirkin kokan mendilinizle… Çevremde koşup, gülüyorsunuz alaylı bana. Bir dokunup bir kaçıyorsunuz… Göremiyorum sizi, tutup kollarınızdan yakalayamıyorum. Hep kaçıyorsunuz… Bu oğlan düşürür zaten yine beni, bu sefer döver annem… En iyisi hiç kalkmayayım ben buradan…

• Gelmiyor değil mi? Korkak o korkak… Karanlıktan korkar o. Gelmezse gelmesin biz oynarız.
• Tamam tamam burda otur sen, bibaşına, uçurumun kenarında…

Uçurum mu? Uçurum bu mu? Uçurumdan uçururlar mı beni? Uçurtmam uçurumdan uçar mı peki? Ben nasıl uçmadan buradan kalkacağım şimdi?

Akşamdan geceye dönerken gün, ay ışığını bekler yeryüzü, görmek için kendi iç yüzünü… Pikaba bir plak konulur, çıtırtısı duyulur,  iğnenin boşluktaki bir iki atlaması ardından nihayet, nihavent makamında ki şarkı… Zeki Müren’in sesinden… Aşkın o en ince sevincinden…

İnleyen nağmeler ruhumu sardı
Bir rûyâ ki orda hep şarkılar vardı
Uçan kuşlar, martılar
Yeşil, tatlı bir bahâr
Gülen, şen sevdâlılar vardı

Arzular orada, zevk oradaydı
Bir deniz ki aşk dolu dalgalar vardı
Uçan kuşlar, martılar
Yeşil, tatlı bir bahâr
Gülen, şen sevdâlılar vardı

Çay bahçesinin ampulleri yandı… Renk renk kırmızı, yeşil, mavi, sarı…

İnleyen nağmeler ruhumu sardı… Beni alıp rüyalara attı, renkli sinemaskop, eğlenceli… Tıpkı yazlık sinemasındaki gibi… Bizim burada olmayan martılar, yalnızca deniz de mi yaşarlar? Denizin resmini göstermişti bir kez abim. Coğrafya ödevi için kesmişti gazeteden. Renkliydi üstelik… Onun için alınmıştı gazete zaten…

Masmavi kocaman bir suydu, ortasında bir kule İstanbul ‘un… Orada yaşamalı demişti abim. Anlatmıştı bize uzun uzun… Her şey varmış orada. Bizim buradaki gibi bir tane pastanesi yokmuş. Bir tane okulu, bir tane bakkalı, bir tane hamamı… Orada her şeyler çokmuş. Denizin üstünde giden araçları varmış adına vapur denilen…

Elektrikle çalışan otobüsleri varmış… Bir varmış bir yokmuş…

 Bizde bir tane otobüs var, şehre giden…

“İnleyen nağme” ne demek bilemedim ama bu şarkıyı çok sevdim. Hiç görmediğim İstanbul gibi, martılar gibi, deniz gibi sevdim. Sevindirdi beni, korkmuyorum artık karanlıktan, uçurumdan… Hatta bu çocuklardan… İşte çıkıyor ay yerinden, yükseliyor yavaş yavaş… İçim aydınlanıyor, seviniyorum birden… Gözlerim kapanıyor…

Uçan kuşlar, martılar
Yeşil, tatlı bir bahâr
Gülen, şen sevdâlılar vardı…

Huzurlu bir uykuya daldı…

The post İnleyen Nağmeler Ruhumu Sardı appeared first on Sanat Duvarı.