Yani anlamını içeriğini bilmediğimiz bir şarkıyı türküyü dinlediğimiz zaman ağlıyor ya da gülüp oynuyorsak elbette söylendiği dili bilmek zorunda değiliz. Olmak da zorunda değiliz; çünkü sanata dair her şeyin bir evrensel kuşatmışlığı vardır ve de biz bu ortak değerler tarafından kuşatılmış durumdayız. Bu insanlığın ortak değerleri sanat etkinliğinde birleşiyor. Elimizde olmadan bilgimiz olsun ya da olmasın herhangi bir sanat eseri karşısında etkilenmek elimizde değildir.

Benzer bir örneği mevlid kandilinde de gözlemlemiştim. Okunan Arapça ilahiler ve Kuran-ı Kerim karşısında kendisini tutamayıp hüngür hüngür ağlayan cezbeye kapılıp bir an bile olsa şuurundan uzaklaşan kişilerin varlığına tanık olmam beni hiç de şaşırtmadı. İlahiler ya da kutsal dini metinler de aynı şekilde kendine has bir sanatsal özelliğe sahiptir. Musiki ile kendinden geçmek de denilir, bu kelimenin müzikteki ifadesini bir çalgı aleti ile anlatmak istersem Tarab ifadesini kullanırım. Tarab hem Rebab hem de Tambur birleşimini hatırlatır. Dinleyenler ne demek istediğimi çok daha iyi anlarlar, sanırım.

O yüzden sanatçı hiç kimseyle savaşı olmayan her zaman barış sevgi ile hayatı kucaklayandır. Halden anlayanlar da yine en çok sanatkar olanlardır. Yanlarında hangi dili konuşursak konuşalım ya da onlar hangi dilde eserlerini ifade ederlerse etsinler ortak bir anlama yetisi ortama hakim olacaktır, hiç şüphesiz.

Bazen de yanlarında hiç konuşmayız ama onlar bizim duygularımızı hislerimizi belki bizim kendimizden bile çok daha iyi anlar ve bizi bize anlatırlar. Farkındalık bunun en bariz özelliğidir. Bizim kendimizi bile fark etmediğimiz anlarda sanatın diline sahip olanların ufku öylesine geniştir ki koskoca bir evrenin nefes alış verişine bile tanık olurlar. Abartıyorum diye düşünüyorsanız reiki üzerinde biraz okuyunuz derim. Ben reikinin sanatın evrensel dili ile doğrudan bir bağlantısı olduğunu düşünüyorum.

Barış türküleri ve şarkıları bugünlerde en çok özlemini duyduğumuz şeylerden, sanatın bizleri bölünmekten kurtaracağını düşünüyorum. Kendine has dil ve üslubuyla sanat pek çok gönül yarasına merhem olacaktır, ne dersiniz?

Bugün tıbbiyeliler de hastalarına yeri geldikçe sanatın dili ile konuşuyorlar. Bu dilin duygudaşlık dili olduğunu çok iyi anladık. Sanat hepimizin duygularının hem tercümanı hem de tedavi edicisi durumundadır. Tasavvufta gönül dili denilen hal dili de sanatın dilinden başka bir şey değildir.

Yabancı dilleri öğrenelim kendi anadilimizi de çok iyi konuşup yazalım ama sanatın sımsıcacık kucaklayıcı dilinden hiç ayrılmayalım olur mu? Sevgiyle, sanatla güzel yarınlara inşaallah…

The post Sanatın Dili appeared first on Sanat Duvarı.

Toplam 287 filmden, en yüksek oyu alan ilk 40 filmin belirlendiği araştırmada, Yılmaz Güney’in yazıp Şerif Gören’in yönettiği ve 1982 Cannes Film Festival’inde büyük ödül Altın Palmiye’yi kazanan ‘Yol’ filmi birinci olurken onu Nuri Bilge Ceylan’ın “Bir Zamanlar Anadolu’da”sı izledi.

Listenin üçüncü sırasında ise “Umut” filmiyle Yılmaz Güney bulunuyor.

Aydınların seçmiş olduğu ilk 10 film şu şekilde:

1. Yol (Şerif Gören, 1982)
2. Bir Zamanlar Anadolu’da (Nuri Bilge Ceylan, 2011)
3. Umut (Yılmaz Güney, 1970)
4. Sevmek Zamanı (Metin Erksan, 1965)
5. Muhsin Bey (Yavuz Turgul, 1987)
6. Masumiyet (Zeki Demirkubuz, 1997)
7. Anayurt Oteli (Ömer Kavur, 1987)
8. Selvi Boylum Al Yazmalım (Atıf Yılmaz, 1977)
9. Susuz Yaz (Metin Erksan, 1963)
10. Sürü (Zeki Ökten, 1978)

The post Aydınların Gözünden Türkiye Sinemasının En İyi 10 Filmi appeared first on Sanat Duvarı.