Seni andım da derinden,

Geçtim; yine eski hazan bahçelerinden…”

Yahya Kemal Beyatlı’nın Hazan Bahçeleri adlı şiirinden bir bölümü paylaşmak istedim. Bilenler biliyor bu şiir Selahattin Pınar tarafından besteleniyor. Pek çok sanatkarımız tarafından da icra ediliyor. Lakin bendeniz bu şarkıyı Sabite Tur Gülerman’ın sesinden dinlemeyi seviyorum. Sesinde ruha hitap eden ayrı bir tını olduğunu kendimce naçizane düşünüyorum. Biliyor musunuz bestekarımız Neveser Kökdeş de eserlerini en güzel icra edenin Sabite Hanım olduğundan bahseder. Neveser hanım bestelerinde kendine has geçişler valsler yapmış musikimize modern yaklaşım kazandırmıştır.  Onları halen bugün severek dinlememiz eserlerindeki derin ruh derin hissiyattır, hiç şüphesiz.  Şarkı ayrı güzel şiir bambaşka kıvamda nasıl bir maneviyatla yazılmış bu eserler diye bugünün imkan ve teknolojisinde düşünüyorum. Çünkü bugün bazı şarkılarda aynı tadı aynı ruh zenginliğini bulamıyoruz. Müzikte kalite sanatta kalite her şeyde olduğu gibi bizim fikri yapımızla doğrudan ilgilidir.  Gençler ile yapılan sohbetler ışığında fark edilen odur ki, sanat müziği eskiye özlem ve merak gittikçe daha yaygın bir hal almış durumda. Her ne kadar gençlerimizin pek çoğu gitar çalma merakında olsa da eski eserleri gitar tarzında söylemekten geri durmuyorlar.

Zamanında Neveser Hanım için eserlerinde çok vals var, diye eleştirenlere kendisi evet ama Dede Efendi’nin eserlerinde de böylesi geçişler var, diyor. Aslında bir anlamda müzikler arası melodiler arası bizi o yıllarda yolculuğa çıkarmak istemiş. Kimi yerlerde sanki bir Sebastian Bach’ı dinliyorum gibi bir hisse de kapılmıyor değilim. Sanırım işte büyük sanatkar böyle olunuyor. Yaptığı sanatta evrenselliği yakalayabilmek, en önemli olan şey.

Bu evrensellik müzik sanatında olduğu kadar tiyatroda da kendini hissettiriyor. Müjdat Gezen’in Galiba Ben Sanatçıyım adlı eseri sanatçının aslında nasıl olması gerektiğini bir anlamda anlatıyor olmasına dikkat ettim. Hiçbir kimseyi dışlamadan hiç kimseye ayrımcılık yapmadan yaklaşabilme olgunluğunu edebini gösterebilme cesaretinin adı, aslında sanattın ta kendisi. Müjdat Bey kurduğu tiyatro ile de bunu kanıtladı. Oradan pek çok kişi yetişti. Sanat adına kendisine teşekkür ediyoruz. Pek çok kişinin dizilerde oynamasına vesile olan bu okul bize tiyatroyu tekrardan sevdirdi. Erol Günaydın, İsmail Dümbüllü ve daha nice üstat rahat uyusun, inşaallah.

Sanat adına yapılan her güzellik çok kıymetli, işte bu nedenle TRT Nağme Radyosu’nda eski eserlere yer verilip günümüzde de yad edilmesini takdir ediyoruz. Çünkü diğer radyo ya da tvlerde ne yazık ki bu eserleri dinlemek pek de mümkün olmuyor.

Tatyos Efendi’nin Gamzedeyim Deva Bulmam şarkısını nerede dinleyebiliyorsunuz, ya da Şevki Bey bestesini…

Tarkan’ı Ahde Vefa albümü nedeniyle takdir ediyorum. Eski musikiye çok anlamlı vefalı bir çalışma hizmet olmuş. Yılbaşı gecesi albümden okudu, gerçekten bir zamanların hit olmuş bugünün vazgeçilmezi dediğimiz eserleri güzel yorumlamış. Müziğin Gizemi yazımda da vurgulamaya çalışmıştım, müzik sırlı bir yolculuktur, menzili ruhun en derinlerinden sonsuzluğa açılmaktır. Bugün depresyon için alınan ilaçları bırakıp klasik müzik dinleyip sanata yol alın, ne dersiniz sevgili okurlarımız…

The post Sanat Yolculuğu appeared first on Sanat Duvarı.

Uyumak zordur kimi zaman; Ilık bir bardak sütün içine karıştırılan bal bile kar etmez bazen. Tatlı bir uykunun içinde gizemli âlemlere doğru uçarken, birden bire uyanıp kan ter içinde; evinde, yatağında hissetmek istersin kendini. Güvenmek gerekir hayata, tazelemek umudu, sevinci bir daha… Uyku akar gözlerinden, sen dua edersin içinden görmemek için aynı kâbusu yeniden. Geçti çoktan o karanlık geceler dersin. Bilirsin gelmeyecek artık gidenler, akan ırmağın suyu dönmeyecek gerisin geriye bir daha…

Zil çaldı.

Zil çalar uyanırız. Zil çalar kalkarız… Zil çalar okula koşarız. Zil çalar, teneffüse çıkarız. Zil çalar midelerimiz; okul kantininden 25 kuruşa hamur olmuş lahmacunları alır; sustururuz bu zili. Sıcak sıcak sepetinden çıkan lahmacunlar mis gibi kokar…  Ellerimiz yanar; midelerimiz doyar…

Çil çalar sınıflardan fırlarız, ellerimizde çantalarımız… Başlarız hep bir ağızdan;

“Zil çaldı. Ördek suya daldı. Zil çaldı.”

Önce bahçeye, sonra atarız kendimizi caddeye… Kimi koşturur nedense. Kimi sakindir. Kimi her zaman ki gibi… Kimi arkadaşının girer koluna. Kimi yürür okul yolunda, yalnız başına…

Oyundur her şey nasılsa, çocuk olunca!

Okul yolu düz gider

Çocuklar bayram eder.

Öğretmenler olmasa

Emekler boşa gider.

Okul yolu taş olur

Çalışkanlar baş olur.

Tembel tembel gezenin

İki gözü yaş olur.

Şarkı söyleyerek okuldan çıkmak ve neşeyle o çantaları sallamak ne keyiftir bilene…

Kızlar bir grup, erkekler başka bir grup yürürler evlere. Sokağına gelen ayrılır gruptan, ertesi günü görüşmek üzere…

Cumartesileri okul yarım gündür… İstiklal marşı söylenip göndere bayrak çekildi miydi başlar hafta sonu tatili…

Bir Cumartesi günüydü, gelenler pek azdı okula, biz bir avuç çocuk çıktık yola… Üç kız bir arada, bir de biraz uzağımızda “Narkissos”la;

Birden durdu ve dedi ki “ Kim bizim eve kadar çantamı taşımak ister?”

Havada bulduk parmaklarımızı bir anda…

Kızların ona olan ilgisinin farkında, kendine duyduğu güvenle bu tablo karşında; mağrur gülümsedi…

“Kura çekelim o zaman aranızda” dedi

“Gerek yok” dedim ben… “Üçümüz de taşırız”.

“Nasıl olacak o” dedi.

“Üst yoldan gideriz, her birimiz bir sokak taşır”. Dedim

Ve elinden kaptığım gibi çantasını… Baktım arkamda kala kaldı…

Öğrenmek için evinin tam yerini, işte bu iyi bir fırsattı…

Üç sokak dolaşıp getirdik çantasını evine. Konuşmak için bulduk bir sürü bahane… Kendini beğenmişliğini perçinlemek miydi niyeti, yoksa evini öğrenmemizi mi istemişti bilemedim. Çok konuşup çok güldük, birlikte olmak ne kadar keyifliydi onunla… Bildiğim tek şey bundan sonra, aklımın yalnız kaldığıydı “O” nda…  

23 Nisan törenleri için öğretmenimiz bir tiyatro oyunu sahnelemek istiyordu. Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler oynanacaktı… Türkçesi ve ezberi iyi olan öğrenciler arasından bir seçme yapıldı… Ancak Pamuk prenses ile prens rolü ikişer kişi arasında paylaştırdı… Hangi grup daha iyi ezberler ve daha iyi oynarsa, onlar sahneye çıkacaktı…

Seçilen prenseslerden biri bendim, seçilen prenslerden biri de “O”.

Fakat ayrı gruplardaydık.  Ne olurdu sanki birlikte oynasaydık. Ben başka bir prensle provaları yapıyordum, o başka bir prensesle… Hayal kuruyordum her gece, ikimiz seçiliyorduk, ben beyaz elbisem ve tozpembe pelerinimle çıkıyordum karşısına… Uzun saçlarımda pembe yapma çiçeklerden bir taçla… Bana kırmızı gül uzatıyordu reveransla… Gülü nazikçe alıyor ve kokluyordum yavaşça…

Seçimler yapıldı, sonuç açıklandı. Bizim grup kazanmıştı. Sevinmeli miydim yoksa üzülmeli mi bilemedim…

Pamuk prensi oynayacaktım evet ama neredeydi hayallerimdeki prens karşımda?

Okuldan ilk ben çıktım, çünkü dayanamamıştım… Eve gelene kadar ağladım… Hayaller ile gerçeklerin farkına ilk kez vardım… Radyomuz yetişti imdadıma; bıraktım kendimi onun huzuruna… Barış Manço söylüyordu, daha önce olduğu gibi yine o yumuşak sesiyle, yine Uşak makamından sımsıkı yakalamıştı beni…

Gamzedeyim deva bulmam garibim bir yuva kurmam
Kaderimdir hep çektiğim inlerim hiç reha bulmam

Elem beni terk etmiyor hiçte fasıla vermiyor
Nihayetsiz müteakiben doğrusu ömür yetmiyor
Elem beni terk etmiyor hiçte fasıla vermiyor
Nihayetsiz müteakiben doğrusu ömür yetmiyor.

Tatyos Efendi’nin en tanınmış eserlerinden biri olan bu şarkı, yol arkadaşım olacaktı bundan böyle uzun ince hayat yolculuğunda… Yaşanacak her hayal kırıklığında ilk kucağını o açacak, birlikte daha nice badireler atlatılacaktı.  Yeniden doğrulup, topladığımız kırıklarla devam edecektik uzayıp giden yola…

Yıllar sonra bir gün, bu eski dostu tanburla çalmak bizzat nasip olacaktı bana…

The post Gamzedeyim Deva Bulmam – Barış Manço appeared first on Sanat Duvarı.