Bu soruları takiben daha çok soru sormaya başladım kendime. Düşünmek istiyordum. Anlamak, çabalamak istiyordum. Sorular sordukça kendime sorularımın sınırsızlaşmaya başladığını fark ettim? Durdurmalıydım bu gidişatı. Sınır çizebilmeliydim. Sınırlar olmadan olur muydu?

Sınırlar her ne kadar içsel bir isyana sürüklese de yeni bir hareketlilik getiriyordu insan zihnine. Sınırlar olmasaydı şairler şiirler yazar mıydı? Yazarlar köşe yazılarında çıldırasıya haykırır mıydı yada romanlar bu kadar dokunaklı olur muydu? Akıl Hastaneleri düşündükçe çürüyen insanlarla dolup taşar mıydı..?

Sınırın da bir sınırı olmalıydı. Bu kadar acımasız olmamalıydı sınırlar yada yaratıcıları. Sınırında sınırları olsaydı bu kadar çok alışmazdık erken ölümlere. Kaç işçi göçükte yaşamını yitirdi bugüne değin? Kaç trans hayatına son verdi? Kaç kadın hayatını kaybetti? Kaç çocuk cinsel istismara uğradı? Kaç tiyatro kapatıldı? Kaç kitap yasaklandı? Kaç şair sürgün edildi? Kaç? Kaç? Kaç? Düşündükçe aklımı yitireceğime kanaat getiriyordum. Kendi hipotezimi çürütmeye başlıyordum bu defa. Sınırlarında sınırı olduğu için mi bu kadar acı biriktirdik. İyi yanı vardı hani? Hani yeniden üretmeye başlardı insan? Kafamı hissetmemeye başlıyordum. Ah şu sokaklar! Ah şu memleketimin rengahenk insanları!

Güneşli bir Haziran’ı karartmıştım. Tam da bu anda yağmur bastırdı ansızın. Kulaklığımdan gelen ses yağmurun başlangıcıyla başa sardı nakaratı. Şöyle söylüyordu Bizon;

‘Şu yeryüzü cennet, cennet, cennet, cennet şu cinnet cennet olsun…‘

Eşlik etmeye devam ettim ona. Kendi dünyamda müptelası olduğum sorularla taze bir başlangıç arıyarak.

Sınırsızlığı kıyısından köşesinden yakalayabilen Müp’taze’ çabalarımla..

Not: Bizon adıyla bahsettiğim kişi Siya Siyabend grubunun solistidir.

The post Sınırsız Müp’taze’ Çabalar appeared first on Sanat Duvarı.