Dört yıl gibi uzun bir ömrü olan bu dizinin ilk yönetmeni ünlü oyuncu Kartal Tibet’tir. Fakat daha sonraları Funda Aras, Fevzi Tuna, Tunca Yönder yönetmen koltuğuna oturmuştur. Osman Sınav ve Orhan Oğuz ise dizinin son iki yönetmenidir. Senaryo ise çok ünlü ve yetkin bir isim tarafından yazılmıştır; Sulhi Dölek…

Dizi esas itibariyle eşinden boşanmış üç çocuklu bir babanın, çocuklarına hem analık hem babalık etmesini konu alır. İstanbul’un kentsel keşmekeşinden uzak güzel beldesi Çengelköy’ün eski ahşap evlerinde, daracık Arnavut kaldırımlı sokaklarında, boğaz manzaralı mezarlıklarında geçen hikâyeleriyle, kendini bulan ve kendi gibi olan insanların sıcaklığını taşır seyircisine. Dostluk ve arkadaşlığın ön planda tutulduğu bir izlekle geçer hemen hemen bütün bölümler. Doğal insan öykülerinin aynı doğal oyunculuk, aynı doğal senaryo ile işlenmiş olması, Fiko’yu kapı komşumuz yapar. Fiko (Fikret- Şevket Altuğ) hepimizin arkadaşı, dostudur. Onun yaşadıkları izleyici tarafından öyle içselleştirilir ki, Cuma akşamları başka hiçbir program yapılmaz, hiçbir yere gidilmez. Eve misafir gelse, Fiko’yu izlemek zorundadır… Onun yaşadıkları bizim yaşadıklarımızdır çünkü… Kimi zaman beraber ağlar kimi zaman birlikte sinirlenir, çoğu zaman da birlikte güleriz olan bitene…

Nihat (Sümer Tilmaç), Fiko’nun kan kardeşidir. Kankasıdır şimdiki yaygın söylemle… Ama öyle laf olsun diye değil, gerçek dosttur onlar. Yedikleri içtikleri ayrı gitmez, tartışmaları hiç bitmez, küserler birbirlerine çocuk gibi, sonra barışırlar. Nazları sırf birbirlerine geçer. Can dostudurlar yani…

Senaryo, geçim sıkıntısı çeken ve çocuklarını okutmaya çalışan bir babanın öyküsü üzerine inşa edilmiştir. Ama koca mahalle bu, yardımsever ve cana yakın Fiko’nun mahalleli ile ilişkisi, abisi, anne- babası, ele avuca sığmayan Yakup dedesi… Çocukları ve psikolojik sorunlu eski eşi etrafında döner hikâyeler kimi zaman… Hele ki Nihat’ın kız kardeşi ve Fiko’nun ilk aşkı eczacı İpek (Jülide Kural) gittiği Amerika’dan dönünce… İşler iyice karışır…

Dört yıl sürmüş bu dizinin senaryosunu burada anlatacak değilim elbette. Fakat her bir bölümü film tadında olan 3-5 diziden biridir Süper Baba… Sulhi Dölek imzası zaten yeterlidir senaryoyu anlatmaya…

Tahta masa ve sandalyeleriyle Çengelköy çınar altı kahvesini İstanbul halkıyla tanıştırmıştır yıllar sonra… Kadim balıkçı kahvesi “Süper Baba” kahvesine dönmüştür. Artık bilmeyen yoktur, çok ünlü olmuştur bu kahve diziden sonra…

Oyuncu kadrosu Türk tiyatrosunun usta isimlerinden, yönetmenleri usta kişilerden oluşunca ortaya çıkan bu tablo elbette kimseyi şaşırtmamıştır. Maddi kaygıların, reyting beklentilerinin henüz sanatın önüne geçmediği zamanlardan kalmadır çünkü… İnsanların bizzat yaşadıkları sahici mekânlarda, sahici kadroyla çekilmiştir. Başka yaşamlara özenilmeyen, sanal âlemlerde yaşanılmayan gerçek bir yaşam kesitidir Süper Baba…

Bütün bu başarısının yanında aynı zamanda müzikleriyle de tarihe geçmiştir. Yeni Türkü, Film müziklerini bir araya topladığı albümünün dışında, başlı başına Süper Baba adlı bir albüm çıkartmıştır. Olayların duygu değişimlerine göre bestelenmiş eserleriyle, senaryonun tamamlayıcısı olmuştur bütün müzikler… Ezgiyi duyduğunuzda olacakları hissedersiniz adeta, sözsüz sahnelerin yerine geçer müzikler… Hemen her sahnenin kendine has bir ritmi, bir duygusu, bir tınısı vardır. Replik olmuş, müziğe dönmüş, gelip izleyicinin algısına konmuştur…

Oyuncuları, senaryosu, çekimleri ve müzikleriyle gönlümüze girmiş, evlerimizde baş tacımız olmuştur Süper Baba. Bunca yılın ardından, bir izleyici teşekkürüdür bu yazı yalnızca… Aramızdan ayrılıp ebediyete intikal etmiş bütün kadrosuna rahmet diliyorum. Şükranlarımı sunuyorum.

Oya Küçümen’in sesiyle özdeşleşmiş, hangi kuşaktan olursa olsun bilinen, tanınan ve yüreği titreten eşsiz Yeni Türkü eseri…

Bana bir masal anlat baba…

Bitti… (Yeni Türkü’nün Gölgesinden Soluklanan Gençliğim yazı dizisinin bu son yazısıdır.)

The post Yeni Türkü’nün Gölgesinde Soluklanan Gençliğim – 4 appeared first on Sanat Duvarı.

Oyun bizi 1930’lı yıllara, Güney Amerika’ya götürüyor. Ekonomik buhranın yaralarını sarmaya çalışan kocaman bir kıta ve güneyin ruhunu yansıtan küçük bir aile. Amanda, evin annesi. Oldukça otoriter bir kadın. Eşinin bir gün aniden kaçıp gitmesi ile sarsılmış ama asla vakur edasından ödün vermemiş bir kadın. Kendi yöntemlerince çocuklarını korumaya çalışan, dirayeti elden bırakmayan bir karakter. Laura henüz liseyi bitirmiş, hayata karşı korumasız ve kendi yarattığı dünyasında mutlu ve oldukça hassas bir karakter. Bütün hayatı ev ve sırça hayvan koleksiyonu. Tom ise asi bir çocuk. Hayallerinin peşinden koşmak isteyen genç bir kan lakin ailesinin geçimi için üstüne binen yükle yaşamaya çalışan, annesinin otoriter tavırlarının altında eziliyor olmaktan bezmiş bir karakter. Ve Jim… Laura’da büyük bir hayal kırıklığı yaratan, deli dolu ve hayatı seven genç bir çocuk. Tom’un arkadaşı.

İki perde olan ve yaklaşık iki saati aşkın bir zaman dilimine yayılan oyunu büyülenerek seyrettim. Kostümler ve sahne dekorasyonu o kadar iyiydi ki, kendimi gerçekten 1930’lu yılların Güney Amerikası’nda hissettim. Oyunculuklar için muhteşem olduğundan öte söyleyebilecek başka bir sözüm yok. Amanda karakterini Sevil Akı, Tom karakterini Edip Tepeli, Laura’yı Ayşecan Tatari ve Tom’u da Tanju Girişken canlandırıyor. Oyunun içerisinde yer alan ve oyuna büyük bir dinamizm katan dökümanter filmler ve kurgu ise Özgün Özsoy’a ait. Yönetmen yardımcıları içerisinde çok sevdiğim Sevinç Erbulak’ı görmek de ayrı mutlu etti beni.

Sırça Hayvan Koleksiyonu, içerisinde barındırdığı camlar gibi şeffaf ve bir o kadar da kırılgan, narin bir oyun. Oyuncular, karakterlerinin ruhunu ve duygusunu seyirciye yansıtmak hususunda gerçekten usta bir iş çıkarmışlar. Ekibi yürekten tebrik ediyor ve izlemenizi tavsiye ediyorum.

The post Sırça Hayvan Koleksiyonu appeared first on Sanat Duvarı.