Yaz Yağmuru – Ahmet Hamdi Tanpınar

“Boğazın karşı yakasında bir yalıda otururum, mesleğim yazarlık. Yıl 1944. Savaş hala olanca gücüyle sürüyor. Bu yaz yalıda hizmetçi kadın Ayşe ile birlikte yalnızım. Karım ve çocuklarım… Neyse, onu sonra anlatırım.”

“Yağmurlu bir yaz sabahı yalıya dönüyorum. Kapıdan girince bahçede yabancı bir kadın gördüm ve şaşırdım. Şaşırdım çünkü bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun altında, kurumuş palmiyenin gövdesine dayalı, yüzünde her şeyden habersiz çok mutlu bir gülümseme vardı.”

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Yaz Yağmuru öyküsü, yukarıdaki sözlerle başlıyor. Yağmurun altında yalının bahçesine sığınan genç bir kadın. Yazar ve genç kadının karşılaması ile birlikte hikayeler sandıklarından birer birer çıkıyor. İçinde; kimi küçük tatlı yalanlar, geçmişin silinmeyen izleri, yeni duygular ve çocuksu mutluluklar…

Radyo Tiyatrosu: Yaz Yağmuru

“Birden içim burkuldu. Hayır, daha önce kuru palmiyenin çevresine bir süs sarmalıyım. Gerçekten iradem yok, hayatıma bütün gayretimle karışmak isteyişim kendi kendimi göz hapsine almaktan ileri gitmiyor. Bu yalıda artık hep onu arayacağım. Bulabilecek miyim acaba?”

Yaz Yağmuru radyo tiyatrosu oyunu, yazarın bu sözleriyle bitiyor. Kuru palmiyenin altında başlayan bu dokunaklı öykü, genç kadının vapurla ayrılışından sonra, bu sefer yazarın zihnindeki kuru palmiyenin altında noktalanıyor. Belki de noktalanmayacak, kuru palmiye yeşerene dek sürecek.

The post Bir Radyo Tiyatrosu: Ahmet Hamdi Tanpınar’dan “Yaz Yağmuru” appeared first on Sanat Duvarı.

Annem sürekli anlatır. Televizyonun henüz mahalle aralarına yayılmadığı, soğuk kış gecelerinin komşu evlerindeki sohbetler eşliğinde geçirildiği zamanlarda, ülkemizde bir radyo geleneği vardı. Arkası yarın programlarının heyecanla beklendiği, aile fertlerinin bir araya toplandığı, bilhassa haberlerin çıt çıkarılmadan dinlendiği güzel zamanlar. Eski radyolar dekoratif amaçlarla süslüyor şimdilerde evlerimizi. Pek kalmadı o kadim radyo geleneği. Televizyon evlerimizin her bir köşesine bir kral bir kraliçe edası ile yerleşti. Radyo sunucularının, sanatçılarının kaliteli telaffuzundan, nağmeli seslerinden eser yok artık evlerimizde.

Radyo geleneğine dair hafızamı en canlı tutan anılardan biri radyo tiyatrosudur. Henüz ilkokula yeni başladığım dönemlerde annem bazı geceler, mutfak masamızda bir mum yakardı. Mumun hemen yanında minik radyomuz dururdu. Bir sürü ama bir sürü kanalı çeken, benim gözümde kahraman olan radyomuz. Kendine çay demler bana da süt ısıtırdı. Ve beklerdik radyo tiyatrosunun başlamasını. Bu gelenek ile büyüdüğüm için kendimi çok şanslı hissediyorum. Aslında radyo tiyatrolarında yönetmen sizsiniz. Sahne dekoru ve kostümler tamamen size ait. Tek yapmanız gereken biraz hayal gücünüzü çalıştırmak.

Radyo tiyatrosu geleneğini devam ettirmek adına annem ile her hafta sonu bir gecemizi mum ışığına ve sanata teslim ediyoruz. Bu haftanın tiyatrosu: Karagöz’ün Yalnızlığı. Bir Ankara Radyosu yapımı. Yazan Ahmet Önel, yöneten ise Rüştü Asyalı.

Karagöz’ün Yalnızlığı yer yer gülümseten özünde ise hüzün dolu bir oyun. Aynı çatı altında yaşayan dede, torun, anne ve babanın hikayesi. Dedenin Karagöz sanatına olan ilgisi, yılların bilgi birikimi. Bir türlü yurt dışından gelmeyen oğluna özlemi, oğlunun vefatından bihaber oluşu ve devamında şekillenen olay örgüsü…

Radyo tiyatrosu geleneğini devam ettirmeyi insan ilişkilerini kuvvetlendirmesi ve sanata ayırdığımız vakti artırması bakımından önemli buluyorum. Ayda bir gece olsa bile, bu kadim geleneğe kulak kabartmak, eskiyi yad etmek ve soğuk kış gecelerini sıcacık hale getirmek için bir radyo edinin ve kendinizi radyo tiyatrolarının naifliğine bırakın derim. Size çok iyi geldiğini hissedeceksiniz.

The post Bir Radyo Tiyatrosu: Karagöz’ün Yalnızlığı appeared first on Sanat Duvarı.