Aşağıda yer alan en iyi politik film listesi daha da çoğaltılabilir veya bu listeye girmeyenlere haksızlık edilmiş olabilir. Ancak hala bu 10 politik film içerisinden izlemediğiniz varsa politik sinema hakkında tam yetkin değilsiniz demektir.

İşte en iyi 10 politik film…

The Hunger / Açlık (Steve McQueen)

IRA ile ilişkilendirilmiş Hunger filminde, Bobby Sands’in insanlık dışı muamelelere maruz kalışı sert bir dille ele alınıyor. Mahkumların battaniye ve yıkanmama eylemleriyle ilerleyen direnişleri, altı hafta süren açlık grevi ile doruğa çıkıyor. Hayatı mücadele ile geçmiş Sands’ın kendi vücudunu yaşamının son savaş alanı olarak addedmesiyle yaşanan dramatik süreç muazzam bir etkileyicilikle gözler önüne seriliyor. En az hapishane mahkumları için olduğu kadar gardiyanlar için de tam bir cehennem olan hapishane dahilinde gardiyanların  alt üst olmuş psikolojisi de aktarılıyor.

La Historia Oficial / Resmi Tarih (Luis Puenzo)

Alicia, yabancı şirketlere danışmanlık yapan hukukçu kocası Roberto ve 5 yaşındaki evlatlık kızları Gaby ile mutlu, huzurlu, güvenli ve refah içinde yaşayan bir tarih öğretmenidir. Mesleğine inançla bağlıdır ve öğrencilerine, belleğin hem insanların hem de toplumların en güçlü dayanağı olduğunu anlatmaya çalışmaktadır. Ancak öğrencilerinin ders kitaplarındaki bilgilere olan güvensizliklerine bir türlü anlam verememektedir. Öğrenciler tarih kitaplarının gerçekleri değil askeri cuntanın yalanlarını anlattığını, Arjantin’in tarihinin öğretmenlerinin sandığı gibi olmadığını söylemektedirler. Bu itirazları gerçekdışı bulan Alicia, yaşadığı Buenos Aires’in sokaklarında neredeyse hiç yürümemektedir, hep otomobilinin içindedir. Kocasıyla birlikte katıldığı davetler dışında bir hayatı yok gibidir. Bir de ara sıra kendisi gibi kadın arkadaşlarıyla şehrin korunaklı lüks kafelerinde gevezelik etmektedir. Alicia, kocasının, erkeğinin ona kurduğu gerçeğin içinde mutlu, mesut yaşamaktadır. Taki birgün çocukları ellerinden alınan annelerle karşılaşıncaya kadar.

La Historia Oficial / Resmi Tarih, Arjantin’de yaşanan darbe ile küçücük çocukları ellerinden alınıp başka ailelere evlatlık verilmesini en dramatik ve politik yanlarıyla izleyici ile buluşturması bakımından tüm dünyada beğeni toplamıştır.

Hotel Rwanda / Hotel Ruanda (Terry George)

1994’te Ruanda adında kimsenin haberdar olmadığı bir ülkede kabileler arasındaki anlaşmazlık sonucu çıkan çatışmalarda birçok insan hayatını kaybetti. Bütün dünyanın seyirci kaldığı bu insanlık dramından bir kesit Paul Rusesabagina adındaki bir otel müdürünün gerçek hikayesi olarak çıkıyor karşımıza. Şiddetin ve zulmün had safhaya ulaştığı bir zamanda Paul elinden geleni yapmaya çalışacak, çok az da olsa birilerinin hayatına direkt etki edecektir. Hotel Rwanda Batı’nın gözleri önünde yaşanan dramı çok iyi bir şekilde sergilemektedir.

Persepolis (Marjane Statrapi)

İran’da Molla Devrimi sırasında yaşananları bir çocuğun gözlerinden anlatan Persepolis, eğlenceli olmayı başarabilen bir politik animasyon. Şah devriminin yıkılmasının ardından küçük Marjane ve ailesi sevinçle sokaklara dökülürler. Uzun süren sancılı bir dönemin ardından demokratik bir düzenin geleceğine inanan İranlıları karanlık ve zorlu bir dönem beklemektedir.

Land And Freedom / Ülke ve Özgürlük (Ken Loach)

İspanya İç Savaşı’nın başladığı 1936 yılının başlarında, İngiltere’nin Liverpool şehrinde yaşayan ve Britanya Komünist Partisi üyesi olan David, Cumhuriyetçilerin direnişine destek olmak için İspanya’ya gider. Ancak burada kendi partisinin de üyesi olduğu Stalin önderliğindeki Komintern’e üye İspanya Komünist Partisi’yle değil, anti-stalinist POUM (Birleşik Marksist İşçi Partisi)’la tanışır ve POUM’un açtığı cephelerde savaşmaya başlar. Bir süre sonra Halk Cephesi, herkesin kendi liderliğindeki düzenli orduya katılmasını zorunlu kılar. Ancak POUM bunu kabul etmez. Silah ve erzak yardımı alamayan POUM’un güçsüzleşmesi David’i rahatsız eder. Silahların bakımsızlığı nedeniyle yaşadığı bir kazadan sonra POUM’u terk ederek düzenli orduya katılır.

Land And Freedom / Ülke ve Özgürlük filmi Ken Loach’un çektiği pek çok politik filmden bir tanesidir. Politik düzeyde tartışmanın kişinin yaşamına kadar sirayet etmesini en ince ayrıntıları ile işlemesi bakımından Ülke ve Özgürlük filmi önemlidir. Halk Cephesi’nin düzenli ordu kurarak İspanya İç Savaşı’ndan galip çıkma isteği Anarşist oluşum POUM’un karşı duruşuyla karşılaşır. Ken Loach, bu filmde birçok şeyi sorgular ve sorulara cevap vermeden izleyiciye bırakır.

Bloody Sunday / Kanlı Pazar (Paul Greengrass)

30 Ocak 1972 tarihinde Britanya askerleri, Kuzey İrlanda’nın Derry şehrinde, insan hakları için düzenlenen yürüyüşe katılan 13 silahsız sivil vatandaşı vurarak öldürür. “Kanlı Pazar” olarak bilinen bu olay, modern İrlanda sorunu tarihinde önemli bir dönüm noktası olur. Hafif ölçekte bir uzlaşmazlığı iç savaşa dönüştüren gelişmeler, çoğu genç İrlandalı’nın IRA ordusuna katılmasına ve şiddet dolu 25 yıllık bir mücadele devrinin başlamasına neden olur.

Bloody Sunday / Kanlı Pazar, 2002 Berlin Film Festivali’nde en iyi film ödülünü alarak, İngiliz Parlemanto’sunun 30 yıl önceki filme konu olan olaylar hakkında yeniden soruşturma açmasına sebep oldu. Paul Greengrass filmografisinin en önemli filmlerinden olan Kanlı Pazar, politik sinemanın da en etkileyici örnekleri arasında yer alıyor.

No Man’s Land / Tarafsız Bölge (Danis Tanovic)

Ciki isimli Bosnalı ve Nino isimli bir Sırp asker düşman hatları arasındaki tarafsız bölgede sıkışmışlardır. Kaçacak bir yerleri ve güvenecek kimseleri yoktur. Birbirine düşman bu iki asker bir yandan birbirlerini yok etmek için fırsat kollarlarken bir yandan da içinde bulundukları trajikomik durumdan kurtulmak için mücadele etmektedirler. Birleşmiş Milletler Barış Gücü’nde görevli bir asker, kendisine verilen emirleri hiçe sayarak yardımlarına koşacaktır.

2002 yılında en iyi yabancı film dalında Oscar Ödülü; Altın Küre Ödülü ve Cannes Film Festivalinden ödül kazanan No Man’s Land / Tarafsız Bölge filmi, trajikomik bir savaş dramasını oldukça etkileyici şekilde aktarıyor.

Modern Times / Modern Zamanlar (Charles Chaplin)

Yönetmenliğini ve senaristliğini Charles Chaplin üstlendiği Modern Times (Asri Zamanlar) filmi 8.5 IMDB puanı ile IMDB’deki en iyi izleyici puanına sahip filmlerden biri. 1929 ekonomik buhranından dolayı fabrikalar değişikliğe gitmişlerdir. Modern bir hayata geçiş esnasında olan fabrikalar farklı yaşam kültürünü ortaya koymaktadır. Fordisyen üretim modeli de denilen bu yeni kapitalist düzene Şarlo karakteri kendi saflığı ve hinliği meydan okur.

Good Bye Lenin! / Elveda Lenin! (Wolfgang Becker)

Yıl 1989, yer Doğu Almanya… Genç bir adam rejimi protesto eden bir gösteride tutuklanır. Bu sırada oradan geçmekte olan annesi olayları görür ve kalp krizi geçirip, komaya girer. Aylar sonra Berlin Duvarı yıkılmış ve artık Doğu Almanya diye bir şey kalmamıştır. İlerleyen günlerde anne komadan çıkmıştır ama hiç heyecan yaşamaması gerekmektedir. Bu yüzden oğlu Doğu Almanya’yı annesinin gözünde hiç yıkılmamış gibi göstermek zorundadır. Çünkü Demokratik Almanya Cumhuriyeti’ne bağlı ve inanmış bir komünisttir. Good Bye Lenin! / Elveda Lenin! Filmi ile Doğu Almanya’dan başlayarak SSCB’nin çöküşü ve reel sosyalizmin çözülüşü başarılı bir şekilde sinemaya aktarılır.

Der Baader Meinhof / Der Baader Meinhof Komplex – Bir Terör Filmi (Uli Edel)

Alman devlet birimlerince tanımlandığı şekliyle terörist grubu RAF’ı (Kızıl Ordu Fraksiyonu) inceleyen Der Baader-Meinhof Komplex, 60’ların sonu ve 70’lerin başlarında hüküm süren, bombalama, adam kaçırma ve hırsızlık gibi birçok olayın içine karışan Almanya’nın en ünlü terör olaylarına karışan grubuna sert bir bakış atıyor. Stefyan Aust’un çok satan romanından sinemaya uyarlanan yapım, Moritz Bleibtreu’nun da başarılı oyunculuğuyla konuşuluyor. Aynı zamanda Alman sinemasının en büyük bütçeli filmi olan Der Baader Meinhof Komplex, RAF örgütü ve RAF üyelerinin gizemini de arkasına alarak tüm dünyada büyük bir beğeni ile izlendi.

The post İzleyebileceğiniz En İyi 10 Politik Film appeared first on Sanat Duvarı.

Başka Bir Dünya Mümkün

Ken Loach, 69. Cannes’da Altın Palmiye ödülünü alırken “Başka bir dünya mümkün.” dedi. Loach daha önce 2016 yılında Özgürlük Rüzgarı (The Wind That Shakes the Barley) adlı filmiyle de ulusal kurtuluş ile sosyalist kurtuluş tezadını irdelemiş ve yine Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye ödülüne layık görülmüştü. Ken Locah Cannes’da 2 kez Altın Palmiye’yi kaldıran 9. yönetmen oldu.

Ünlü yönetmen Locah, aldığı ödül sonrasında yaptığı konuşmada umudun devam etmesi için mesaj verdi: “Şu anda bir umutsuzluk döneminden geçiyoruz. Böyle umutsuzluk dönemlerinde aşırı sağ yararlanmaya çalışır. Biz yaşlılar bunun ne gibi sonuçlar doğurabileceğini biliriz. Buradan bir umut mesajı göndermeliyiz. Başka bir dünya mümkün ve gerekli.”

Loach, üzerinde 19 altın yaprak olan palmiye ağacı şeklindeki 20 bin avro değerinde 18 ayar altından yapılmış “Altın Palmiye” ödülünü, ödül töreninin gerçekleştiği Cannes Festivaller Sarayı’nda aldı.

Cannes’da En İyi Senaryo Farhadi’nin “Forushande”sine

İranlı yönetmen Asghar Farhadi‘nin “Forushande (The Salesman)” isimli filmi en iyi senaryo ödülüne layık görülürken, filmdeki rolüyle Shahab Hosseini en iyi erkek oyuncu oldu.

Başkanlığını “Mad Max” serisi filmlerinin yönetmeni George Miller’in yaptığı jüri, Büyük Ödül’e ise Kanadalı yönetmen Xavier Dolan‘ın “Juste La Fin Du Monde (It’s Only the End of the World)” isimli filmini layık gördü.

En iyi kadın oyuncu ödülünü ise Filipinli yönetmen Brilliante Mendoza’nın “Ma Rosa” filmindeki rolüyle Jaclyn Jose aldı.

Cannes’da Sürpriz: En İyi Yönetmen Ödülü 2 Kişiye Verildi

Cannes’da en iyi yönetmen ödülü ise “Graduation” isimli filmi ile Romanyalı yönetmen Cristian Mungiu ve “Personal Shopper” filmiyle Fransalı yönetmen “Olivier Assayas” arasında paylaşıldı.

Altın Palmiye Onur Ödülü ise Fransız aktör Jean-Pierre Leaud‘e verildi. Leaud, Fransız Yeni Dalga akımının kurucularından François Truffaut’un filmlerindeki Antoine Doinel karakterini canlandırmış ve pek çok filmde rol almıştı.

The post Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye Ken Loach’un Oldu appeared first on Sanat Duvarı.

Chaplin’in “Göçmen” filmini üç başlıkta ele alabiliriz:

1. Göçmenlerin ABD’ye yolculuğu:

Göçmenlerin durumunu daha yolculuk sırasında gözlemleyebiliyoruz: Sefillik ve çaresizlik… Ülkeye ayak bastıklarında da gemideki durumdan farklı bir şeyle karşılaşıp, karşılaşmayacaklarını tahmin edememektedirler. Balık istifi edilmiş bir gemide, hiç bilmedikleri bir ülkeye, meçhule doğru yol almaktadırlar. Bu yolculuk sırasında kimi yolcular birbirlerini düşman olarak görürken, kimileri ise yeni başlayacak dostlukların temellerini atmakla meşguldürler. Nihayet ABD ufukta görülür. Hayallerini süsleyen ülke ve onun dünyaca ünlü “Özgürlük Heykeli!” ilk göze çarpandır.

2.  Göçmenlerin ABD’de buldukları / göçmenleri bekleyenler:

Tüm zorluklardan sonra umutların ülkesi ABD’ye ayak basan göçmen işçiler orada da aradıklarını bulamazlar. Göçmen filmindeki karakterimiz Şarlo da bunlardan birisidir. Sokaklarda aç olarak dolaşmaktadır.

3.  ABD toplumunun göçmenlere bakışı:

ABD toplumundan bir manzara sunan lokanta sahnesinde, karakterin uyumsuz pozisyonu ve garsonun kendisini toplumsal ahlak kurallarına göre düzeltmeye çalışması bize ABD toplumunun bakış açısını sunar. Belli kurallar vardır ve bu kuralların dışına çıkmak toplumun dışında kalmakla eşdeğerdir.

Ağlayan Çayır – Theo Angelepoulos

Angelepoulos’un “Ağlayan Çayır” adlı filmi uzun yıllara yayılan bir dönemi Yunanistan ölçeğinden yola çıkarak tüm insanlığa anlatıyor. Filmin daha başında, Ukrayna’nın Odessa şehrinden 1919’da toplu halde Yunanistan’a göçmek zorunda kalan Yunan mültecilerle karşılaşırız. Mültecilerin içinde bulunan bir ailenin başından geçen trajik öykü, bize bizi 2. Dünya Savaşı’nın sonuna kadar bir Yunanistan panaromasını verir. Türlü türlü ailevi ve toplumsal zorluklarla bir araya gelmiş genç bir çiftin işsizlik ve Yunanistan’da artan kargaşa ortamından kurtulmak için ABD’ye göç etme hayali sadece genç adamın gidebilmesi ile sonuçlanır. Genç adam gittikten sonra belgeleri ayarlayıp karısını ve iki çocuğunu da ABD’ye alacaktır. Ancak bu hiç mümkün olamayacaktır. Hatta en son bunun için 2. Dünya Savaşı’nda ABD ordusuna yazılacaktır; ancak bu savaş onun için son yolculuk olacaktır.

İşte Özgür Dünya – Ken Loach

Özgür bir ülke olan İngiltere’de geçen film, Ken Loach’ın gözünden Avrupa’nın özgürlük kavramını tartışmaya açıyor. “Kimler özgür olabilir?” sorusu filmin en önemli sorularından bir tanesidir. Aynı zamanda İngiliz işçi sınıfı için değişen koşulları da göstermektedir bu film. İngiltere’ye kaçak olarak getirilen işçilere nasıl muamele yapıldığı ve bazı kişilerin onların sırtından nasıl paralar kazandığını çok iyi görebiliyoruz İşte Özgür Dünya filminde. Filmi tamamen izleyip bitirdikten sonra, “Bu nasıl özgürlük?” diye sormamak elde değil. Adeta hayvan gibi davranılan göçmen işçiler borç içinde yüzdükleri ülkelerine dönmemek için ellerinden geleni yapmaya çalışmaktadırlar.

Sonuç

“Göç yolculuğunun, sorgulamaksızın hattan bir klişeye dönüşür biçimde umuda yolculuk olarak görüldüğünü, yolculuğun bu isimle anılır olduğunu biliyoruz. 1960’larda yaşanan Avrupa’ya göçün ekonomik nedenlerin, 2. Dünya Savaşı sonrası emek ihtiyacını karşılamak için ‘misafir işçi ağırlayan’ koşulların bugün için de geçerli olduğunu söyleyemeyiz. Bu göç yolculuğu daha iyi yaşam koşullarına kavuşacağını düşünen ya da geri döndüğünde böylesi koşulları oluşturacağını düşünen insanlar için ‘umuda yolculuk’ olarak düşünülebilir. Avrupa’ya hâkim sosyal devlet anlayışı henüz yaşamaktadır o dönemde çünkü. Oysa, bugün böylesi bir çerçeveden bakıldığında göç eden insanların beklentilerinin ‘umuda yolculuk’tan farklılaştığını, beklentisizliğe; bir belirsizlikten bir başka belirsizliğe gözleri kapalı, önü görülmeyen ve sonu da olmayan bir yolculuğa dönüştüğünü söylemek mümkün. Göç süresinin yanı sıra göç nedenleri de farklılaşmakta: Bir neden göçe zorlanmaları, yersiz yurtsuz bırakılmaları, bir başka neden yaşadıkları ülkelerde savaş koşullarının hüküm sürmesi. Dolayısıyla daha iyi yaşam koşullarına kavuşma beklentisi tek başına durumu açıklamıyor, bundan öte temel yaşamsal nedenler daha belirleyici oluyor. Bu yolculuğun “yasal” bir yolculuk olduğu da söylenemez. Yasal olmak kapıdan girebilmek demektir. Avrupa kim, ne için bir umut sorusu bir yana, Avrupa’nın kapıları kapalı. Sahillerinde yabancı göçmen çıkarmasıyla karşılaşan ülkeler birbirlerine senin sahilinde vurdu diye insan iade etmeye dahi çalışıyorlar. Sınırlardan gizlice, bir başka ülkede satmak üzere “mal” getirip götürenlere verilen isim “kaçakçılar”, şimdi “insan ticareti” yapanlara da deniyor.” (Elif Genco, Mayıs 2004, YENİ FİLM)

The post Batı Sinemasında Göçmen Sorunu appeared first on Sanat Duvarı.